| Livre, Chap. |
| [5, 34] |
ἔφην,
ὦ
μάντι,
ἐάσας
τὴν
|
ψάμμον |
καὶ
τὴν
ἅλμην
ἀντ´
αὐτῶν |
| [5, 21] |
ὡς
ἀληθῶς
τὰ
μὲν
ὅσα
|
ψάμμου |
ἄξιά
ἐστιν
εἰδέναι,
καλὸν
δὲ |
| [5, 21] |
σὰς
ἐλθεῖν
κραταιρίνοιο
χελώνης
ἑψομένης’
|
ψάμμου |
ἄξιον
ἐπίστημά
ἐστιν,
οὐκ
ἀληθὲς |
| [5, 34] |
τούτοις
τοῖς
ῥήμασιν·
Ὦ
εἰδὼς
|
ψάμμου |
τ´
ἀριθμὸν
καὶ
μέτρα
θαλάσσης, |
| [5, 10] |
τυχόντι
ὑποχείριον
ἀπειλὰς
προσφέροντα
ἐκφοβεῖν,
|
ψευδόμενον |
ἵν´
ἐκεῖνοι
ἀληθεύσωσι.
Τὸ
γὰρ |
| [5, 24] |
καὶ
πυρὸς
ἐπῄεσαν,
τάχα
ἂν
|
ψεῦδος |
ἦν,
ὁπότε
καὶ
μετὰ
ναρθήκων |
| [5, 1] |
δαίμονας
μὲν
ἀληθῶς
φαύλους
ὄντας,
|
ψευδῶς |
δὲ
νενομισμένους
εἶναι
θεοὺς
ἢ |
| [5, 33] |
θεοὶ
τὴν
ὑπὲρ
τοῦ
Εὐριπίδου
|
ψῆφον, |
ἵνα
σπεύσωμεν
καὶ
διώξωμεν
τὸν |
| [5, 33] |
τούτων
ἐστίν
τις
καὶ
θεῶν
|
ψῆφος |
καὶ
αὕτη
πιστὴ
καὶ
οὐχ |
| [5, 9] |
δεξιτερῆς
δάφνης
κλάδον
ἄρατε
χερσὶν
|
ψήχετέ |
τ´
ὀφθαλμοὺς
διδύμους
ῥῖνάς
τε |
| [5, 14] |
καὶ
τὸ
δαιμόνων
κράτος
μάστιγος
|
ψόφος |
πολύς.
Διὰ
τούτων
καὶ
τῶν |
| [5, 17] |
λυπηρός
ἐστιν,
οὕτως
αἱ
μεγάλαι
|
ψυχαὶ |
τὰς
μὲν
ἀναλάμψεις
εὐμενεῖς
καὶ |
| [5, 2] |
δὲ
τὰς
τῶν
τεθεοποιημένων
ἡρώων
|
ψυχάς. |
Ἐντεῦθεν
γοῦν
ἤδη
μείζων
τις |
| [5, 2] |
ἐπεντρυφῶντες
καὶ
τοὺς
ἠλιθίους
τὰς
|
ψυχὰς |
εὐχερῶς
ἀπατῶντες
κινήσεσί
τισι
τῶν |
| [5, 2] |
φέρειν
ἐδόκουν
τύποι,
τὰς
δὲ
|
ψυχὰς |
καὶ
τὰς
ἐνθέους
καὶ
ἀσωμάτους |
| [5, 3] |
μὲν
θεοὺς
ὑποκρινόμενον,
τοτὲ
δὲ
|
ψυχὰς |
τεθνηκότων,
καὶ
μηδὲν
μὲν
ἡμῖν |
| [5, 8] |
ἔμψυχον
εἰσελθοῦσα,
βάσει
χρωμένη
τῇ
|
ψυχῇ, |
διὰ
τοῦ
σώματος
ὡς
ὀργάνου |
| [5, 4] |
ἄτακτος,
ἐν
ᾧ
μεταλλάττει
δαίμονος
|
ψυχὴ |
καὶ
ἥρωος
βίος,
οὐδὲν
ἧττον, |
| [5, 7] |
τρίμορφος
τριμερής
τε
καὶ
ἡ
|
ψυχή· |
ταύτης
δὲ
τὸ
μὲν
θυμοειδές, |
| [5, 10] |
μὴ
δαίμονι,
εἰ
τύχοι,
ἢ
|
ψυχῇ |
τεθνηκότος,
αὐτῷ
δὲ
τῷ
βασιλεῖ |
| [5, 15] |
κεκοσμημένῃ.
Τούτων
γὰρ
ἐν
ἀνθρώπου
|
ψυχῇ |
ὡς
ἂν
ἀληθῶς
ἱερῷ
χωρίῳ |
| [5, 4] |
ἰσχυροὶ
καὶ
βίαιοι
δαίμονες
ἐξαιτούμενοι
|
ψυχὴν |
ἀνθρωπίνην
περιεχομένην
σώματι
λοιμούς
τε |
| [5, 15] |
κατὰ
τὴν
ἐνάρετον
καὶ
φιλόθεον
|
ψυχὴν |
προηυτρεπισμένων.
Ὥστε
διαρρήδην
ἐξ
ἁπάντων |
| [5, 15] |
πη
ἐπιβαίνειν
ἢ
ἐν
μόνῃ
|
ψυχῆς |
διανοίᾳ,
καὶ
ταύτῃ
παντὸς
ῥύπου |
| [5, 3] |
μηδὲν
μὲν
ἡμῖν
εἰς
ἀρετὴν
|
ψυχῆς |
συμβαλλόμενον,
ἐπιτωθάζον
δὲ
ἀεὶ
καὶ |
| [5, 5] |
οὐδὲ
ἄκρατον
ἔχοντας,
ἀλλὰ
καὶ
|
ψυχῆς |
φύσει
καὶ
σώματος
αἰσθήσει
συνειληχὸς |
| [5, 9] |
εἴπερ
τις
ἦν
ἐξ
αὐτῶν
|
ψυχῆς |
ὠφέλεια,
χρῆν
δήπου
προαιρέσει
τὸ |
| [5, 7] |
γὰρ
ἄγεις
με
τοσήνδε,
ὅσση
|
ψυχῶσαι |
πανυπέρτατον
ἤρκεσα
κόσμον.
Καὶ
μήποτε |