Livre, Chap.
[5, 36]	δεσπόται ἀνθρώπων· οἳ εἰ ἀνθρώπων	ὕβριν	τε καὶ εὐνομίην ἐφεώρων’ οὐκ
[5, 34]	γὰρ καὶ ἐπὶ πεντάθλου ἀνδριάντι	ὑβρισμένῳ	ἐμήνισαν οἱ θεοί, καὶ Λοκροὶ
[5, 7]	δ´ εὐκελάδῳ μαλακὴ χύσις ἠέρος	ὑγρῆς·	λήϊα δ´ εὐαλδῆ κομέειν σταχυητρόφα
[5, 22]	πανημαδόν, οὐδ´ ὀλιζοῦται, βέβριθε δ´	ὑδάτεσιν	διηνεκές. Εἶτ´ ἐγὼ ἀκούσας ὁ
[5, 9]	μοι στεφάνους καί μευ πόδας	ὕδατι	λευκῷ ῥάνατε καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε,
[5, 29]	γυναῖκες, ἄνδρες θ´ οἳ πίνουσιν	ὕδωρ	καλῆς Ἀρεθούσης. Καί μοι δοκεῖς
[5, 28]	δάφνης ἐμφαγόντων οὔτε τὸ Κασταλίας	ὕδωρ	πιόντων οὐδ´ ἐπὶ σοφίᾳ τὴν
[5, 16]	ἐν Διδύμων γυάλοις Μυκαλήϊον ἔνθεον	ὕδωρ	Πυθῶνός τ´ ἀνὰ πέζαν ὑπαὶ
[5, 24]	ὁ Ζεὺς τοῦ Διός, ὦ	υἱὲ	τοῦ Διός, ἀλλὰ καὶ ἡ
[5, 20]	ἐπιχειρεῖν καὶ μάχῃ τελευτᾷ. Τούτου	υἱὸς	ὁ Τήμενος κακοδαίμων ἧκεν ἐκ
[5, 15]	ΙΕ' Ὅτι καὶ τὰς ἀψύχους	ὕλας	φιλοῦσιν. Ὅτι δὲ φιλοῦσι τὰ
[5, 13]	περὶ πᾶσαν ἑλισσόμενοι κατὰ κόσμον.	Ὕλη	δέ, φησίν, Ἢ Παρίοιο λίθου,
[5, 2]	πάσῃ τῇ μυσαρᾷ καὶ ἀκαθάρτῳ	ὕλῃ	ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί τε καὶ λύθροις
[5, 6]	βλοσυροῖο Διωνύσου θεράπων Πὰν βαίνων	ὑλήεντα	κατ´ οὔρεα χειρὶ κραταιῇ ῥάβδον
[5, 4]	ποιότησιν ὑποκείμενον στοιχεῖον ἐξευρών, ἣν	ὕλην	καλοῦσιν, πολλῶν ἀπήλλαξεν καὶ μεγάλων
[5, 36]	ΛϚ Ὅτι καὶ τὴν ἄψυχον	ὕλην	σέβειν προσέταττον. Ἀλλά κε Μηθύμνης
[5, 12]	χρὴ ποιεῖν καὶ ἐκ ποίας	ὕλης,	δηλώσει τὰ τῆς Ἑκάτης ἔχοντα
[5, 6]	δὲ συρίξας μέλος ἀνέρας ἐπτοίησεν	ὑλοτόμους	πάντας, θάμβος δ´ ἔχεν εἰσορόωντας
[5, 19]	τὸ Ἀνδρόγεω μὲν Ἀθήνησιν ἀποθανόντος	ὑμᾶς	ἀγανακτεῖν, τῶν δὲ τοσούτων καὶ
[5, 20]	ποιεῖν; Καὶ πῶς ἂν ἱλασαίμην	ὑμᾶς;	Εὔχεο Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι.
[5, 34]	ἀλφιτοποιοὶ πιαίνουσι βοῦς, δι´ ὧν	ὑμᾶς	οἱ ἄνθρωποι ἐνίοτε θύοντες πείθουσιν·
[5, 34]	βοῶν οἱ παχεῖς ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν	ὑμᾶς	οὕτως ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ πόλει
[5, 33]	οὐκ ἄξιος εἶναι τῆς πρὸς	ὑμᾶς	τοὺς θεοὺς εἰσόδου οὐδὲ τῆς
[5, 19]	τοῦτο ἠπίστατο δικάσαι. Καίτοι πόσους	ὑμεῖς	οἱ θεοὶ ἀντὶ τούτων τῶν
[5, 33]	ἐπὶ τίνι τῶν καλῶν ἠνέγκατε	ὑμεῖς	οἱ θεοὶ τὴν ὑπὲρ τοῦ
[5, 8]	ἀμφὶ κάρηνον ἀμωμήτοιο δοχῆος λεπταλέων	ὑμένων·	μαλακὸν δ´ ἐνέπλησε χιτῶνα, ἀμβολάδην
[5, 33]	εἰ μέλλοιμεν ἄξιοι φανεῖσθαι τῆς	ὑμετέρας	ἑστίας, λοιδορῆσαι μὲν πικρῶς τὰς
[5, 33]	τὸν οὐρανὸν κατὰ πόδας τῶν	ὑμετέρων	ἐπαίνων. Οὐ γὰρ δὴ οὐκ
[5, 35]	Ὥστ´ ἂν ἐκείνως ἄμεινον εἶναι	ὑμῖν·	Εὐδαίμων Φάλαρις καὶ Μελάνιππος ἔφυ,
[5, 24]	ἐσμὲν καὶ ῥιψοκίνδυνοι, οὐκ ἐπιτρέποντες	ὑμῖν	οὕτω φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ
[5, 25]	λέγειν, οὕτως εἶπας τοῖς Λακεδαιμονίοις·	Ὑμῖν,	ὦ Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο, ἢ
[5, 13]	ἱεροῖσι γενείου. Καὶ ὁ Πὰν	ὕμνον	περὶ ἑαυτοῦ ἐκδιδοὺς ἐδίδαξεν λέγων
[5, 17]	γὰρ τοῦ ῥήτορος, οὗ καὶ	ὑμῶν	ἔνιοι διακηκόασιν, Ἐπιθέρσης ἦν πατήρ,
[5, 19]	παραλείπω γε οὐδὲν ἧττον ταῦτα	ὑμῶν	καὶ ὅτι τοὺς φονεῖς ἐάσαντες
[5, 36]	λῆρος, ὥστε ἤδη καὶ μέχρις	ὑμῶν	κεχωρηκέναι τὸ κακόν, ἐπιδιαβὰν καὶ
[5, 28]	Λακεδαίμονι δίῃ, οὕτω δή χ´	ὑμῶν	περιφείδοιτ´ εὐρύοπα Ζεύς. Ἄπολλον, διδασκαλίας
[5, 33]	θεοὺς εἰσόδου οὐδὲ τῆς παρ´	ὑμῶν	φωνῆς, ἄνδρα φωνάεντα ἀποκτείνας. Οὔκουν
[5, 21]	ὁ μάντις. Εἰ δ´ οὐχ	ὑπ´	ἀγνοίας, ἀλλ´ ὑπὸ τρυφῆς καὶ
[5, 21]	ἔμελεν εἴ τι ἄτοπον πείσεται	ὑπ´	ἀμφιβόλου χρησμοῦ ἐπαρθεὶς ἐπ´ ἀλλοτρίαν
[5, 25]	εὐρυχόροιο, ἢ μέγα ἄστυ ἐρικυδὲς	ὑπ´	ἀνδράσι Περσεΐδῃσι πέρσεται, ἢ τὸ
[5, 4]	ἐπὶ πάντων θεῷ ἢ ταῖς	ὑπ´	αὐτὸν θείαις δυνάμεσιν ἢ ὅλως
[5, 22]	ἠγανάκτησα, ὡς δὴ τῆς ἀρετῆς	ὑπ´	αὐτοῦ ἀποστερούμενος; Ἀλλὰ καίπερ ὅμως
[5, 34]	οἱ θεοὶ ἔδειξαν ἡλίκον κακὸν	ὑπ´	αὐτῶν ἐτολμήθη, λιμὸν ἐπιπέμψαντες τὸν
[5, 34]	ἐπὶ τούτῳ οὐχ ὑπέστη, ἀλλ´	ὑπ´	ἀχθηδόνος καὶ βαρυθυμίας ἐνήρεισε τὸν
[5, 16]	καὶ τὰ μὲν ἂψ χθονίοισιν	ὑπαὶ	κόλποισιν ἔδεκτο αὐτὴ γαῖα χανοῦσα,
[5, 16]	ὕδωρ Πυθῶνός τ´ ἀνὰ πέζαν	ὑπαὶ	Παρνάσιον αἶπος καὶ κραναὴ Κλαρίη,
[5, 17]	κληθέντα σιωπῆσαι, τὸ δὲ τρίτον	ὑπακοῦσαι	τῷ καλοῦντι, κἀκεῖνον ἐπιτείναντα τὴν
[5, 10]	ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν καλοῦντι	ὑπακούσαιεν,	αὐτοὶ δὲ ἄγειν εἰς παράνομα
[5, 7]	ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν καλοῦντι	ὑπακούσαιεν,	αὐτοὶ δὲ ἄγειν εἰς παράνομα
[5, 15]	ἁλίσκεσθαι φιλοπαθεῖς τε καὶ φιλοσωμάτους	ὑπάρχειν	δαίμονας τοὺς περὶ ὧν ἡμῖν
[5, 3]	καὶ δαίμονας, ἀλλ´ οὐ θεοὺς	ὑπάρχειν	ὁμολογούντων καὶ τῶν δαιμόνων τοὺς
[5, 10]	μένουσα ἔννοια δηλῶσαι, κἂν ὁποιονοῦν	ὑπάρχῃ	τοὔνομα. Οὐ γάρ που καὶ
[5, 2]	τε τούτων ἄρχοντες ἀέριοί τινες	ὑπάρχοντες	ἢ καὶ καταχθόνιοι δυνάμεις, ἐπεὶ
[5, 3]	αἰσχρότερα μνημονευόμενα τρίτον εἶδος θεοποιίας	ὑπέθεντο,	μυθικὸν αὐτὸ ἐπικαλέσαντες. Ὃ δὴ
[5, 12]	δὲ καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτοὶ	ὑπέθεντο	πῶς χρὴ ποιεῖν καὶ ἐκ
[5, 11]	οἱ δαίμονες, οὓς δὴ θεοὺς	ὑπειλήφασιν,	ἀνθρώπους ἐδίδαξαν τὰς οἰκείας περιεργίας
[5, 34]	οὐκέτι θνητός, οἷα τὰ μηχανήματα	ὑπὲρ	ἀθανασίας ἐξεῦρες· ᾔσθοντο γοῦν εὐθέως
[5, 19]	πέμπειν ἐστὲ Ἀθηναίοις, οὓς ἀδίκως	ὑπὲρ	Ἀνδρόγεω ἀπεκτείνατε; Ὁ δ´ αὐτὸς
[5, 19]	δικαστής, καὶ σὺ διὰ τοῦθ´	ὑπὲρ	αὐτοῦ τὰς δίκας ταύτας εἰσεπράττου;
[5, 34]	τῷ Θασίῳ πύκτῃ ἅμα ἀμφοτέροις,	ὑπὲρ	οὗ τοῦ ἀνδριάντος ἐχαλέπηναν οἱ
[5, 34]	χάλκεος αὐτοῦ ἀνδριὰς ἔδειξέν τι	ὑπὲρ	τὰς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων εἰκόνας,
[5, 21]	ἐπὶ Πέρσας, καὶ σύμβουλον ποιεῖσθαι	ὑπὲρ	τῆς αὑτοῦ μανίας καὶ πλεονεξίας.
[5, 20]	τοῦ θείου ἀγγέλου, κατὰ τὸ	ὑπὲρ	τῆς εὐχῆς Ἀπόλλωνι Καρνείῳ ποίημα
[5, 33]	ἠνέγκατε ὑμεῖς οἱ θεοὶ τὴν	ὑπὲρ	τοῦ Εὐριπίδου ψῆφον, ἵνα σπεύσωμεν
[5, 24]	οὐκ οἰμώξεις; (Εἶπον ἂν ἄνθρωποι,	ὑπὲρ	ὧν ἡ Παλλὰς οὐ δύναται
[5, 10]	διασκεδάσει τῷ Τυφῶνι, τίνα οὐχ	ὑπερβολὴν	ἐμπληξίας μὲν τῷ ἀπειλοῦντι ἃ
[5, 28]	ἐκ Πελοποννήσου, ἀλλ´ οὐδ´ εἰς	Ὑπερβορέους	αὐτούς, ὅθεν ἀφῖχθαι λέγουσιν κατὰ
[5, 23]	οὗτος; Ἆρά γε τῶν οἰκείων	ὑπερεμάχει;	Ἆρα λοιβῆς καὶ κνίσης ἐμέμνητο
[5, 1]	ἀληθῶς σωτηρίου καὶ εὐαγγελικῆς ἀποδείξεως	ὑπερθαυμάζειν,	δι´ ἧς ἀθρόως κατὰ πᾶσαν
[5, 1]	εὕροντο τῆς ἐγχειρήσεως τὸ τέλος,	ὑπερνικώσης	τοὺς πάντας ἀεὶ τῆς τοῦ
[5, 33]	Διὰ γὰρ τὴν ἐν τούτοις	ὑπεροχὴν	εὖ μὲν οἶκος οἰκεῖται, εὖ
[5, 5]	πολὺ τῇ δυνάμει τὴν φύσιν	ὑπερφέροντας	ἡμῶν, τὸ δὲ θεῖον οὐκ
[5, 34]	ταλάντων ζημίαν ἐπὶ τούτῳ οὐχ	ὑπέστη,	ἀλλ´ ὑπ´ ἀχθηδόνος καὶ βαρυθυμίας
[5, 11]	καὶ τίσι χαίρουσι καὶ κρατοῦνται	ὑπηγόρευσαν,	καὶ μὴν καὶ τίσιν ἀναγκάζονται
[5, 17]	γῆν προσῆκόν ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας	ὑπηρέτας	θεῶν, οὐ δοκεῖ μοι κακῶς
[5, 4]	γῆν προσῆκόν ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας	ὑπηρέτας	θεῶν, οὐ δοκεῖ μοι κακῶς
[5, 6]	τούτων δαιμόνων φησὶν ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις	ὑπηρετεῖσθαι,	τοτὲ δὲ ἑτέρους τυμπάνοις καὶ
[5, 5]	τοῦ ἀγαθοῦ κατηξιωμένοις; Ἆρ´ οὖν	ὑπῆρξεν	ἀγαθόν τι τοῖς θεαταῖς τοῦ
[5, 27]	αὐταῖς τέχναις τις ἁλώσεται αἷσπερ	ὑπῆρξεν.	Εἰρήνης μᾶλλον μεμνῆσθαι κελεύει καὶ
[5, 1]	ἀγαθοὶ δαίμονες, πᾶν δὲ τοὐναντίον	ὑπῆρχον	οἱ παρὰ τοῖς ἔθνεσι κατά
[5, 17]	καθεύδοντα· δεσμὸν γὰρ αὐτῷ τὸν	ὕπνον	μεμηχανῆσθαι· πολλοὺς δὲ περὶ αὐτὸν
[5, 12]	ἀγάλματι πολλὸν κείνῳ ἐπευχόμενος δι´	ὕπνων	ἐμέ τοι ἀναθρήσεις. Καὶ πάλιν
[5, 19]	καὶ κόρας σφαγησομένους ἐκπέμπεσθαι Κρησὶν	ὑπὸ	Ἀθηναίων. Τί δ´; Οὐκ Ἀθηναῖοι
[5, 27]	τοῖς Λυκούργου νόμοις κατακοσμούμενοι ἧκον	ὑπὸ	ἀπληστίας καὶ δόξης κενῆς ἐρησόμενοι,
[5, 5]	κατελθόντα τὸ χρηστήριον παραλαβεῖν, τέως	ὑπὸ	Θέμιδος φυλασσόμενον. Οὕτως δὲ ἔχειν
[5, 5]	φυγὰς τῶν κρατηθέντων ἢ δίκας	ὑπὸ	θεοῦ τῶν ἐξαμαρτόντων, οἷα Τυφών
[5, 9]	ἀλλ´ οὐδ´ ἀγαθοὺς δαίμονας τοὺς	ὑπὸ	θνητῶν ἀνθρώπων, καὶ ταῦτα γοήτων,
[5, 30]	σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ Ἀθηναίοις	ὑπὸ	καύματος ἐνοχλουμένοις· ἰατρικόν, ἀλλ´ οὐ
[5, 8]	Φοιβείης ἀπονεύμενον ὑψόθεν αἴγλης πνοιῇ	ὑπὸ	λιγυρῇ κεκαλυμμένον ἠέρος ἁγνοῦ, θελγόμενον
[5, 31]	οὐσίαν ἐν πολιτικῇ φλυαρίᾳ καὶ	ὑπὸ	λύπης ἥκοντι πρὸς σὲ λέγειν·
[5, 12]	σὺν κείνοις ζῴοισι καὶ αἰθριάσας	ὑπὸ	μήνην αὔξουσαν, τέλει αὐτὸς ἐπευχόμενος
[5, 17]	σκεδασθῆναι καὶ Θαμνοῦν γενέσθαι μετάπεμπτον	ὑπὸ	Τιβερίου Καίσαρος· οὕτως δὲ πιστεῦσαι
[5, 17]	ᾗ τὸν Κρόνον καθεῖρχθαι φρουρούμενον	ὑπὸ	τοῦ Βριάρεω καθεύδοντα· δεσμὸν γὰρ
[5, 22]	ἔμπορον, εἴ τι κἀκεῖνος ἐθάλφθη	ὑπὸ	τοῦ Ἡρακλέος· ἐφαίνετο δὴ οὖν
[5, 22]	ἀκούσας ὁ βάκηλος καὶ αὐτὸς	ὑπὸ	τοῦ Ἡρακλέος ἐφυσήθην, καὶ τοῦ
[5, 21]	οὗ καί φησιν αὐτὸς ἑαυτῷ	ὑπὸ	τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι, γράφων
[5, 34]	αὐτοῖς τὸν κράτιστον λιμόν· κἂν	ὑπὸ	τοῦ λιμοῦ διώλοντο ἄν, εἰ
[5, 21]	δ´ οὐχ ὑπ´ ἀγνοίας, ἀλλ´	ὑπὸ	τρυφῆς καὶ πονηρίας ἔπαιζεν, βαβαὶ
[5, 17]	ἱεροὺς δὲ καὶ ἀσύλους πάντας	ὑπὸ	τῶν Βρεττανῶν ὄντας. Ἀφιγμένου δὲ
[5, 5]	περὶ Τυφῶνος, ὡς δεινὰ μὲν	ὑπὸ	φθόνου καὶ δυσμενείας εἰργάσατο πάντα
[5, 4]	δαιμονικὰ εἶναι διηγήματα, ὡς καινοτέραν	ὑποβάλλειν	διάνοιαν. Μήποτε ἄρα τοιαῦτα ἦν
[5, 15]	τῆς κακοτέχνου γοητείας τῶν εἰς	ὑποδοχὴν	τοῦ θείου κατὰ τὴν ἐνάρετον
[5, 1]	δὲ ἐκ περιουσίας τὴν αὐτὴν	ὑπόθεσιν	ἐπὶ μᾶλλον βεβαιώσασθαι πλείοσιν καὶ
[5, 8]	ἠδ´ ἐπιβαίνω γαίης ζῳοτρόφοιο τεῇς	ὑποθημοσύνῃσι	πειθοῖ τ´ ἀρρήτων ἐπέων, οἷς
[5, 8]	ἣν θνητῶν φύσις εὗρε θεῶν	ὑποθημοσύνῃσιν.	Καὶ ἔτι σαφέστερον· Τίπτε μ´
[5, 15]	οἷον ἐν ἱερῷ χωρίῳ τῇ	ὑποκειμένῃ	εἰκόνι· οὐ γὰρ ἐπὶ γῆς
[5, 4]	Πλάτων τὸ ταῖς γεννωμέναις ποιότησιν	ὑποκείμενον	στοιχεῖον ἐξευρών, ἣν ὕλην καλοῦσιν,
[5, 3]	καὶ πολύμορφον, τοτὲ μὲν θεοὺς	ὑποκρινόμενον,	τοτὲ δὲ ψυχὰς τεθνηκότων, καὶ
[5, 3]	τοτὲ μὲν {εἰς} ἀγαθοὺς δαίμονας	ὑποκρινομένων,	τοτὲ δὲ εἰς οὐρανίους θεοὺς
[5, 1]	ὢν καί, ὡς ἄν τις	ὑπολάβοι,	μόνος τὸ πλῆθος τῶν ἀνὰ
[5, 5]	καὶ ἐλέγχῳ τῆς περὶ οὓς	ὑπολαμβάνουσιν	θεοὺς πλάνης, ὡς ἂν ἐκ
[5, 2]	ἐνομίζετο ἡ τῆς πολυθέου πλάνης	ὑπόληψις,	μεταβαινούσης τῆς διανοίας ἀπὸ τῶν
[5, 5]	ταύτης θέας ἠξιωμένους ἄθρουν θάνατον	ὑπομεῖναι	λέγων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ὡς θανάτου
[5, 32]	οὐδ´ ἀκοῦσαί τις σώφρων ἀνὴρ	ὑπομείνειεν,	ἐν τοῖς οἰκείοις ποιήμασι κεχρημένον·
[5, 7]	τὰ ἄδικα αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν	ὑπομένουσιν	καὶ καθαρῷ μὲν μὴ ὄντι
[5, 10]	τὰ ἄδικα αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν	ὑπομένουσιν	καὶ καθαρῷ μὲν μὴ ὄντι
[5, 36]	ὁ περὶ τῶν θρυλουμένων χρηστηρίων	ὑποπεσεῖται	λόγος.
[5, 9]	πνεύμασιν, ὡς τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις	ὑποσύρεσθαι	καθέλκεσθαί τε οὐ δι´ ἀρετῆς
[5, 28]	ἐπηγγείλω τοιαύτην. Ἕως ἂν μαντείῃσιν	ὑποσχέσιάς	τε καὶ ὅρκους καὶ δίκας
[5, 10]	θαυμάσιοι αὐτῶν θεοὶ τοῖς γόησιν	ὑποτάττονται.	Πάνυ δέ με θράττει πῶς
[5, 10]	τὰ οἰκεῖα εἰδώς τε καὶ	ὑποτιθέμενος.	Ὁ δὴ οὖν αὐτὸς ἐν
[5, 17]	δὲ καὶ θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων	ὑποτίθεσθαι,	θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον. Ἠρώτησεν
[5, 4]	δὲ καὶ θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων	ὑποτίθεσθαι,	θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον. Καὶ
[5, 6]	λυσιτελῆ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις	ὑποτίθεσθαι.	Οἱ δὲ τούτων μὲν οὐδέν·
[5, 10]	ἀποχῆς κελεύουσιν δεῖν εἶναι τοὺς	ὑποφήτας,	ἵνα μὴ τοῖς ἀπὸ τῶν
[5, 8]	ἐπειγομένως Δηώϊον ἀΐσσουσιν, θνητοῖς ἐσσομένων	ὑποφήτορες.	Καὶ πάλιν ἄλλος ἀναγκαζόμενος ἔφη·
[5, 10]	κατ´ οὐρανὸν ἄνθρωπον τῷ τυχόντι	ὑποχείριον	ἀπειλὰς προσφέροντα ἐκφοβεῖν, ψευδόμενον ἵν´
[5, 1]	τῷ θνητῷ καὶ πᾶσαν ἑξῆς	ὑποχείριον	τὴν ἀνθρωπότητα τῷ μηκέτ´ ὄντι,
[5, 34]	Κλεομήδην πύκτην Ἀστυπαλαιέα, λέγων οὕτως·	Ὕστατος	ἡρώων Κλεομήδης Ἀστυπαλαιεύς, ὃν θυσίαις
[5, 2]	οἰκητήριον ἔχειν κατακεκριμένοι δι´ ἃς	ὕστερον	ἀποδώσομεν αἰτίας, τάφοις νεκρῶν καὶ
[5, 5]	ἐκπεσόντα ἐλθεῖν εἰς ἕτερον κόσμον·	ὕστερον	δ´ ἐκεῖθεν ἐνιαυτῶν μεγάλων ἐννέα
[5, 18]	Σωκράτους χρόνων πλέον ἢ πεντακοσίοις	ὕστερον	ἔτεσιν ὁ δεινὸς οὗτος καὶ
[5, 34]	τῷ διδασκαλείῳ παισίν, τὸν κίονα	ὑφελκύσας,	ὃς ἀνεῖχε τὴν στέγην; Ἆρ´,
[5, 9]	ἀπαείρας. Καὶ τὴν ἀπόλυσιν εἶπεν·	Ὑψίπρῳρον	αἶρε ταρσόν, ἴσχε βάξιν ἐκ
[5, 8]	Ἀπόλλων· Ῥεῦμα τὸ Φοιβείης ἀπονεύμενον	ὑψόθεν	αἴγλης πνοιῇ ὑπὸ λιγυρῇ κεκαλυμμένον

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/12/2007