Livre, Chap.
[5, 7]	σοφοῖς Ἑκάτη θεοφήταις, ἀλλ´ ἀπὸ	παγκρατέροιο	νόου πατρόθεν κατιοῦσα αἰὲν ἀληθείῃ
[5, 24]	δυνατὸς ἦν, κἂν τὸ μὴ	παθεῖν	αὐτοὺς μηδὲ ἁλῶναι παρέχειν. Ὁ
[5, 17]	χαλάζας τρέφουσιν, πολλάκις δὲ λοιμικοῖς	πάθεσιν	τὸν ἀέρα φαρμάττουσιν. Ἐκεῖ μέντοι
[5, 4]	μεθορίῳ θεῶν καὶ ἀνθρώπων δεχόμεναι	πάθη	θνητὰ καὶ μεταβολὰς ἀναγκαίας, οὓς
[5, 5]	ἀλλὰ κἀκεῖνα δαιμόνων ἔφασκεν εἶναι	πάθη	μεγάλα καὶ ταῦτα δὴ τὰ
[5, 5]	καὶ Ἶσιν ἱστορούμενα μήτε θεῶν	πάθη	μήτε ἀνθρώπων, ἀλλὰ δαιμόνων μεγάλων
[5, 5]	ὅσα ταύταις γινόμενα ταῖς μεταβολαῖς	πάθη	τοὺς μὲν μᾶλλον, τοὺς δ´
[5, 4]	δαίμοσιν ἀρετῆς διαφοραὶ καὶ τοῦ	παθητικοῦ	καὶ ἀλόγου τοῖς μὲν ἀσθενὲς
[5, 10]	εἰ τοῦ ἡλίου ἦν τὸ	πάθος,	καθάπερ ἐν ταῖς ἐκλείψεσιν, πᾶσιν
[5, 20]	ἀφώρατος κακουργῶν. Ἱκανὸν γὰρ τὸ	πάθος	καὶ ἡ ἐπιθυμία παραβουκολῆσαι, ὡς
[5, 10]	αὐτοπτεῖσθαι, ἀγνοοῦντες ὅτι τὸ ἴδιον	πάθος	τῆς αὑτῶν φαντασίας ἐκείνῳ περιάπτουσιν.
[5, 10]	θείῳ τῶν περὶ ἡμᾶς γινομένων	παθῶν,	ἢ λελήθαμεν ἐναντίας ἐννοίας ἔχοντες
[5, 2]	τῆς ἐξ αὐτῶν ἀνέσεως ἐλευθέρους	παθῶν	ἠφίεσαν. Δι´ ὧν ἐπὶ μᾶλλον
[5, 3]	δὲ καὶ μέχρι τῶν οἰκείων	παθῶν	τὸ σεβάσμιον καὶ προσκυνητὸν ὄνομα
[5, 30]	ἀλλ´ οὐ μαντικόν. Ἐργῖνε Κλυμένοιο	πάϊ	Πρεσβωνιάδαο, ὄψ´ ἦλθες γενεὴν διζήμενος·
[5, 8]	προφαίνειν τῆς σῆς γενέθλης, ἄμβροτε	Παιάν.	Καὶ πάλιν ὁ Ἀπόλλων· Ῥεῦμα
[5, 21]	ἔπαιζεν, βαβαὶ οἷα τὰ θεῖα	παίγνιά	ἐστιν. Εἰ δὲ οὐδὲ τοῦτο,
[5, 4]	ἂν ἐδέχοντο βασιλεῖς καὶ στρατηγοί,	παῖδας	αὑτῶν ἐπιδιδόντες καὶ καταρχόμενοι καὶ
[5, 19]	τὸν Ἀπόλλω κελεύσαντα δὶς ἑπτὰ	παῖδάς	τε καὶ κόρας σφαγησομένους ἐκπέμπεσθαι
[5, 18]	κατὰ πόλιν διατριβαῖς τοῖς ἐπὶ	παιδείᾳ	φοιτῶσι παραδιδομένους. Ἄνωθεν τοίνυν ἀναλαβὼν
[5, 10]	φόβον καὶ πλάσματα, ὡς κομιδῆ	παῖδες	ἀνόητοι; Καίτοι καὶ Χαιρήμων ὁ
[5, 29]	ἐάσας ἐπιχειρεῖν ὅπως, εἴ οἱ	παῖδες	γένοιντο, ἄριστα αὐτοῖς χρῷτο, τούτου
[5, 33]	εὖτ´ ἂν ἀπὸ γλώσσης γνῷς	παίδων	ἀξύνετον πολλοῖσι λόγοις εἰρημένον. Δεινὸν
[5, 18]	ἑκάστου πέμπειν αὐτοὺς τῶν ἰδίων	παίδων	ἄρρενας ἐνήβους ἑπτὰ καὶ θηλειῶν
[5, 30]	κορώνην· γέροντι νέαν συνοικεῖν, εἰ	παίδων	ἐπιθυμεῖ, οὐ μάντεως οὐδὲ τοῦτο,
[5, 29]	πῶλον λάβε κυανοχαίτην· καὶ περὶ	παίδων·	Ἠετίων, οὔ τίς σε τίει
[5, 29]	ἀμφότερα. Πρὸς δὲ τὸν ἐπιθυμοῦντα	παίδων	οὐκ εὖ ἔφη αὐτὸν ποιήσειν,
[5, 22]	Ὡς ἐπλάνων διὰ τῶν χρησμῶν	παίζοντες	τοὺς ἐρωτῶντας. Ἀλλὰ δὴ ἔδει
[5, 33]	ἔσσετ´ ἐν ἀνθρώποις· ὁ δὲ	παῖς	ἦν Ἀρχίλοχος. Ἔσται σοι κοῦρος,
[5, 33]	δόξας ἀκρίτως ἀνύμνουν. Ἀθάνατός σοι	παῖς	καὶ ἀοίδιμος, ὦ Τελεσίκλεις, ἔσσετ´
[5, 1]	ἀνδράσιν ὁμοῦ καὶ γυναιξὶ καὶ	παισὶν	εἰς ἐπήκοον παραδέδονται, νεκρὰ δὲ
[5, 34]	θυμὸν τοῖς ἐν τῷ διδασκαλείῳ	παισίν,	τὸν κίονα ὑφελκύσας, ὃς ἀνεῖχε
[5, 1]	ἱστορήθησαν καὶ τὰ θαυμαστὰ καὶ	πάλαι	βοώμενα χρηστήρια διαλελοίπασιν. Ἤδη δὲ
[5, 5]	Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος, ἑπόμενοι τοῖς	πάλαι	θεολόγοις, ἐρρωμενεστέρους ἀνθρώπων λέγουσι γεγονέναι
[5, 1]	προξενηθεῖσαν ἅπασιν ἀνθρώποις ἐλευθερίαν τῶν	πάλαι	κακῶν ἐκφαινούσης. Ἄκουε τοιγαροῦν αὐτῶν
[5, 33]	ἡ Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ	πάλαι	νεκρῷ καὶ κελεύουσα ἐξιέναι τοῦ
[5, 2]	πᾶσιν ἐνομίζοντο ἥ τε τῶν	πάλαι	νεκρῶν μνήμη τῆς μείζονος ἠξιοῦτο
[5, 4]	φήσαιμ´ ἂν τελεῖσθαι παραμύθια· τὰς	πάλαι	ποιουμένας ἀνθρωποθυσίας οὔτε θεοὺς ἀπαιτεῖν
[5, 1]	δαιμόνια ἐξιλεοῦσθαι, οἷα πράττειν τοῖς	πάλαι	σοφοῖς καὶ βασιλεῦσι δαιμονῶσιν ὡς
[5, 16]	ὦ Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ ἡ	παλαιὰ	δόξα τῆς ἐκεῖ θεότητος, τὰ
[5, 18]	παραδιδομένους. Ἄνωθεν τοίνυν ἀναλαβὼν τὰς	παλαιὰς	ἱστορίας ἐπίσκεψαι οἷα ὁ Πύθιος
[5, 27]	ἐκπίπτει, οἷα καὶ τὰ τῆς	παλαιᾶς	ἱστορίας συνίστησιν. Ἀλλ´ ἐπεὶ τῶν
[5, 27]	ταράττειν. Τὰ μὲν δὴ τῆς	παλαιᾶς	ἱστορίας τοιαῦτα. Μυρία δ´ ἔστι
[5, 18]	ΙΗ' Περὶ τῶν παρὰ τοῖς	παλαιοῖς	Ἕλλησιν μνημονευομένων χρηστηρίων. Ἀλλ´ ἐπεὶ
[5, 1]	τοπάρχας τε καὶ δυνάστας τὸ	παλαιὸν	ἦν ὁρᾶν ἐθναρχίας τε καὶ
[5, 27]	ἡμᾶς τούτοις συνιδεῖν ὅμοια, ἐκ	παλαιοῦ	χρόνου καὶ εἰς ἡμᾶς αὐτοὺς
[5, 3]	δὴ ἐπαισχυνθέντες, καίπερ ἀληθὲς καὶ	παλαίτατον	τυγχάνον, ἐπὶ τὸ φυσικώτερον, ὥς
[5, 18]	τοῖς φιλολόγοις μεταβῆναι καὶ τοὺς	παλαιτάτους	τῷ χρόνῳ χρησμοὺς ἐξετάσαι ἀνὰ
[5, 23]	συνιδεῖν αὖθις ἄνωθεν ὅπως τοὺς	παλαιτάτους	χρησμοὺς τοὺς ἐν Δελφοῖς ὁ
[5, 2]	τῶν κατοιχομένων ἀνδρῶν πρὸς τῶν	παλαιῶν	ἀφιέρωτο, καὶ ταῖς διὰ χρησμῶν
[5, 20]	Λυδίας οὗτος ἐβασίλευσεν, ἄνωθεν ἐκ	παλαιῶν	εἰς αὐτὸν ἥκουσαν παραλαβὼν τὴν
[5, 4]	δεδείξεται μετὰ μαρτύρων σοφῶν καὶ	παλαιῶν	ὅτι φύσεις τινές εἰσιν ὥσπερ
[5, 4]	τε καὶ κοπετοί, πολλαχοῦ δὲ	πάλιν	αἰσχρολογίαι πρὸς ἱεροῖς μανίαι τε
[5, 8]	μερόπεσσιν, ἀεικέα δαίμονας ἔρδων. Καὶ	πάλιν·	Ἀλλ´ οἱ μὲν καθύπερθε μετήοροι
[5, 8]	ἀΐσσουσιν, θνητοῖς ἐσσομένων ὑποφήτορες. Καὶ	πάλιν	ἄλλος ἀναγκαζόμενος ἔφη· Κλῦθί μευ
[5, 12]	ὕπνων ἐμέ τοι ἀναθρήσεις. Καὶ	πάλιν	ἄλλοτε ἄγαλμα αὐτῆς ἐξέδωκε τοιοῦτον.
[5, 9]	νεφέλην λῦσόν τε δοχῆα. Καὶ	πάλιν	ἄλλοτε ἀπόλυσιν ἔδωκεν τοιαύτην· Ναϊάδες
[5, 3]	εἰς οὐρανίους θεοὺς σχηματιζομένων καὶ	πάλιν	ἄλλοτε εἰς ἥρωας μεταμορφουμένων, ἔστιν
[5, 9]	ᾄδουσαι θείαις ἑκατηβόλον Ἀπόλλωνα. Καὶ	πάλιν	ἄλλοτέ φησιν· Λύσατέ μοι στεφάνους
[5, 10]	τῷ ὄντι διάκειται. Ταῦτα εἰπὼν	πάλιν	ἀπορεῖ πρὸς τὸν Αἰγύπτιον λέγων·
[5, 27]	ἀποπληξίας. Ταῦτα Λακεδαιμονίοις κατὰ Μεσσηνίων,	πάλιν	δ´ αὖ Μεσσηνίοις κατὰ Λακεδαιμονίων
[5, 21]	Κροίσῳ τῆς οἰκείας ἀρχῆς ἐκπεσεῖν	πάλιν	δι´ ἀμφιβόλου χρησμοῦ κατέστη αἴτιος.
[5, 20]	εὐρυγάστορα καὶ οὐκ ἔτυχεν. Εὕρηται	πάλιν	εἰς ἀποφυγὴν Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών.
[5, 14]	μάγους καὶ ἄκρους γενεθλιαλόγους. Καὶ	πάλιν	ἐν χρησμοῖς ἔφη τὸν Ἀπόλλωνα
[5, 10]	καὶ ἀκατανάγκαστον τὸ ἀπαθές. Καὶ	πάλιν	ἑξῆς ἐπιλέγει· Μάτην αὐτοῖς ἡ
[5, 20]	νόσος πλησία καὶ ἀπέθανεν Ἀριστόδημος,	πάλιν	ἐπανεχώρουν, καὶ ὁ Τήμενος ἐλθὼν
[5, 9]	ἐπιδευόμενοι δηρὸν βροτὸν αἰκίζεσθε; Καὶ	πάλιν·	Ἔρπε καὶ ὀτραλέως ἐπιέρχεο, τόνδε
[5, 7]	δὲ προειρημένου συγγραφέως ἀκήκοας, οὗ	πάλιν	ἐστὶ καὶ ταῦτα· Πάνυ δέ
[5, 25]	παρελθεῖν καὶ ἅπερ Κνιδίοις ἔχρησεν	πάλιν	εὐχομένοις καὶ τὴν παρὰ τοῦ
[5, 8]	ἀθανάτων ἐδάη θνητὸς βροτός. Καὶ	πάλιν·	Ἤλυθον εἰσαΐουσα τεῆς πολυφράδμονος εὐχῆς,
[5, 26]	καὶ φίλους ὁ ἐν Δελφοῖς	πάλιν	κατὰ Μεσσηνίων παραμαίνει, τοτὲ δ´
[5, 6]	πατάγοις χαίρειν, ἄλλους δ´ αὖ	πάλιν	μάχαις καὶ πολέμοις ἀγάλλεσθαι, καὶ
[5, 25]	πενθήσει βασιλῆ φθίμενον Λακεδαίμονος οὖρον.	Πάλιν	ὁ ἀμαντευτότατος σύνδεσμος. Ἀλλ´ ἐῶμεν
[5, 8]	σῆς γενέθλης, ἄμβροτε Παιάν. Καὶ	πάλιν	ὁ Ἀπόλλων· Ῥεῦμα τὸ Φοιβείης
[5, 32]	λόγων ποιητὴν γεγενημένον. Ἐφ´ οἷς	πάλιν	ὁ προδηλωθεὶς τὸν χρησμῳδὸν θεὸν
[5, 8]	μ´ ἐπέδησας ἀνάγκῃ. Ἐπὶ τούτοις	πάλιν	ὁ συγγραφεύς φησιν· Ἐπεὶ καὶ
[5, 2]	αὐτῶν ἐνεργείας ἀφανῶς αὐτοὶ λυμαινόμενοι	πάλιν	οἱ αὐτοὶ διὰ τῆς ἐξ
[5, 18]	μᾶλλον δὲ τοῖς παμπονήροις δαίμοσιν;	Πάλιν	οὖν τὰ αὐτοῖς συγγενῆ καὶ
[5, 26]	Μεσσηνίοις κατὰ Λακεδαιμονίων χρᾷ, εἰ	πάλιν	οὗτοι δι´ ἀνθρωποθυσίας ἱλάσοιντο τοὺς
[5, 4]	θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον. Καὶ	πάλιν	προστίθησι τοῖς εἰρημένοις ταῦτα· Εἰσὶ
[5, 23]	δῆτα ποιῶν ὁ συγγραφεὺς διαπαίζει	πάλιν	τὴν Ἑλληνικὴν ἀπάτην ἐξελέγχων ἐν
[5, 9]	βροτὸς θεὸν οὐκέτι χωρεῖ. Καὶ	πάλιν·	Τίπτ´ ἐπιδευόμενοι δηρὸν βροτὸν αἰκίζεσθε;
[5, 34]	Δήμητραν ἀμήσεις. Ἀλλ´ οἱ ἀβέλτεροι	πάλιν	τοὺς φεύγοντας ἀνθρώπους ᾤοντο ὅτι
[5, 2]	τῆς καὶ τούτων διδασκαλίας αὐτῶν	πάλιν	τῶν φαύλων δαιμόνων τοῖς θεραπεύουσι
[5, 8]	χιτῶνα, ἀμβολάδην διὰ γαστρὸς ἀνεσσύμενον	παλίνορσον·	αὐλοῦ δ´ ἐκ βροτέοιο φίλην
[5, 24]	Ζεὺς μοῦνον ἀπόρθητον τελέθειν διὰ	Παλλάδα	κούρην· μηδὲ σύ γ´ ἱπποσύνην
[5, 7]	τυπάνων πάταγοι καὶ θῆλυς ὅμιλος·	Παλλάδι	δ´ εὐπήληκι μόθοι καὶ δῆρις
[5, 24]	γὰρ σῴζοιντο, ἰδοὺ αἱ τῆς	Παλλάδος	λιταὶ προμεμήνυνται, ἱκαναὶ οὖσαι κάμψαι
[5, 24]	ἰδοὺ δὴ προσκείσθω· Οὐ δύναται	Παλλὰς	Δί´ Ὀλύμπιον ἐξιλάσασθαι, λισσομένη πολλοῖσι
[5, 24]	ἂν ἄνθρωποι, ὑπὲρ ὧν ἡ	Παλλὰς	οὐ δύναται Δί´ Ὀλύμπιον ἐξιλάσασθαι)
[5, 24]	μάντει ἀκατάσκευον· οὐ γὰρ δύναται	Παλλὰς	τὸν Δία ἐξιλάσασθαι· πρός τε
[5, 13]	μοι πέλεται Δημήτερος ἀγλαοκάρπου, εἵμασι	παλλεύκοις,	περὶ ποσσὶ δὲ χρυσοπέδιλος· ἀμφὶ
[5, 24]	νῦν ἱδρῶτι ῥεούμενοι ἑστήκασιν, δείματι	παλλόμενοι.	Ἰδοὺ δή σοι τὸ πρὸς
[5, 17]	εἰπεῖν· Ὁπόταν γένῃ κατὰ τὸ	Παλῶδες,	ἀπάγγειλον ὅτι Πὰν ὁ μέγας
[5, 17]	Ὡς οὖν ἐγένετο κατὰ τὸ	Παλῶδες,	οὔτε πνεύματος ὄντος οὔτε κλύδωνος,
[5, 1]	οἰκουμένην προσευκτήρια καὶ ναοὶ τῷ	παμβασιλεῖ	καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ
[5, 1]	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας τὴν ἑνὸς τοῦ	παμβασιλέως	καὶ δημιουργοῦ τῶν ὅλων θεοῦ
[5, 36]	αὐτοῖς τοῖς Διονύσοις καὶ ἄλλοις	παμπόλλοις	Ἡσιοδείοις θεοῖς. Τρὶς γὰρ’ ὡς
[5, 18]	θαυμασίοις θεοῖς, μᾶλλον δὲ τοῖς	παμπονήροις	δαίμοσιν; Πάλιν οὖν τὰ αὐτοῖς
[5, 6]	θεός· Χρυσόκερως βλοσυροῖο Διωνύσου θεράπων	Πὰν	βαίνων ὑλήεντα κατ´ οὔρεα χειρὶ
[5, 17]	τὰς σὺν ἀνθρώποις ποιούμενος διατριβὰς	πᾶν	γένος δαιμόνων ἐξελαύνειν τοῦ τῶν
[5, 1]	μὴ θεοὶ μηδ´ ἀγαθοὶ δαίμονες,	πᾶν	δὲ τοὐναντίον ὑπῆρχον οἱ παρὰ
[5, 18]	εἰς ἅπαξ, ἀλλὰ καὶ κατὰ	πᾶν	ἔτος τυθησομένους ἐν Κρήτῃ παρὰ
[5, 17]	κατὰ τὸ Παλῶδες, ἀπάγγειλον ὅτι	Πὰν	ὁ μέγας τέθνηκεν. Τοῦτο ἀκούσαντας
[5, 17]	ὥσπερ ἤκουσεν, ὅτι ὁ μέγας	Πὰν	τέθνηκεν, οὐ φθῆναι δὲ παυσάμενον
[5, 6]	θεράποντές τινων ἀνεδείχθησαν, ὡς ὁ	Πὰν	τοῦ Διονύσου· δεδήλωκεν δὲ τοῦτο
[5, 14]	διὰ τούτων· λέγει δὲ ὁ	Πάν·	Τούσδε δ´ αὖ ἐλαύνετε, κηρὸν
[5, 13]	θ´ ἱεροῖσι γενείου. Καὶ ὁ	Πὰν	ὕμνον περὶ ἑαυτοῦ ἐκδιδοὺς ἐδίδαξεν
[5, 5]	δὲ ἦν τὰ τοιαῦτα; Τὸν	Πᾶνα	Διονύσου φησὶ θεράποντα εἶναι, τοῦτον
[5, 13]	γοῦν ὁ Σάραπις ἰδὼν τὸν	Πᾶνα	περὶ ἑαυτοῦ· Φαιδρὴ μὲν κατὰ
[5, 21]	ὅτι θεοῦ, τοὺς παρὰ τοῖς	Πανέλλησι	θαυμαζομένους χρησμοὺς εἶναι βούλεται, γοήτων
[5, 22]	πάντ´ ἔχων θάλλοντα, πᾶσι δρεπόμενος	πανημαδόν,	οὐδ´ ὀλιζοῦται, βέβριθε δ´ ὑδάτεσιν
[5, 13]	λέγων οὕτως· Εὔχομαι βροτὸς γεγὼς	Πανὶ	συμφύτῳ θεῷ, δισσοκέρατι, δισσόποδι, τραγοσκελεῖ,
[5, 8]	ἐπεμβεβαῶτας ἀήταις νόσφι πυρὸς θείοιο,	πανομφέας	ὥσπερ ὀνείρους, εἰσκρίνεις μερόπεσσιν, ἀεικέα
[5, 17]	διαπυνθάνεσθαι καὶ ζητεῖν περὶ τοῦ	Πανός·	εἰκάζειν δὲ τοὺς περὶ αὐτὸν
[5, 22]	ἐν Τρηχῖνος αἴῃ κῆπος Ἡρακλήιος	πάντ´	ἔχων θάλλοντα, πᾶσι δρεπόμενος πανημαδόν,
[5, 34]	εἴθε ὤφελες τὰ μὲν τοιαῦτα	πάντα	ἀγνοεῖν, ἐκεῖνο δὲ εἰδέναι, ὅτι
[5, 10]	ὢν ἐν τοῖς γνωρίμοις καὶ	πάντα	ἀκριβῶς τὰ οἰκεῖα εἰδώς τε
[5, 1]	καὶ χρηστήρια· καὶ ὡς καθῄρηται	πάντα	καὶ ἐκλέλοιπεν μετὰ τὴν τοῦ
[5, 13]	τέθειται· Ἤδη μοι σύ γε	πάντα	ποίει· ξόανον δὲ ἐν αὐτῷ
[5, 5]	ὑπὸ φθόνου καὶ δυσμενείας εἰργάσατο	πάντα	πράγματα ταράξας, ἐνέπλησεν δὲ κακῶν
[5, 10]	Ἢ γὰρ γοήτων ἦν ταῦτα	πάντα	τεχνάσματα καὶ προκαλύμματα διὰ τῶν
[5, 3]	φέρον διὰ τῆς ἀπατηλοῦ πλάνης	πάντα	τὸν δεισιδαίμονα· ὃ καὶ αὐτὸ
[5, 1]	νεκρὰ δὲ τὰ ἀπὸ δαιμόνων	πάντα	χρηστήριά τε καὶ μαντεύματα; Οὐδέ
[5, 5]	αἱ τιμαὶ παρ´ ἡμῖν ἢ	παντάπασιν	ἐκλελοίπασιν μεταστάντων εἰς ἕτερον κόσμον.
[5, 1]	ἐγχειρήσεως τὸ τέλος, ὑπερνικώσης τοὺς	πάντας	ἀεὶ τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[5, 17]	ἢ μετὰ τὸ προελθὸν εἰς	πάντας	ἀνθρώπους κήρυγμα τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας
[5, 17]	Τοῦτο ἀκούσαντας ὁ Ἐπιθέρσης ἔφη	πάντας	ἐκπλαγῆναι καὶ διδόντων ἑαυτοῖς λόγον,
[5, 6]	δέμας οἰστρήεντος. Καὶ νύ κε	πάντας	ἔμαρψε τέλος κρυεροῦ θανάτοιο, εἰ
[5, 6]	συρίξας μέλος ἀνέρας ἐπτοίησεν ὑλοτόμους	πάντας,	θάμβος δ´ ἔχεν εἰσορόωντας δαίμονος
[5, 17]	ἐποικοῦντας, ἱεροὺς δὲ καὶ ἀσύλους	πάντας	ὑπὸ τῶν Βρεττανῶν ὄντας. Ἀφιγμένου
[5, 1]	μέμηνεν νῦν, ἐξ οὗπερ εἰς	πάντας	φωτὸς δίκην ἐξέλαμψεν ἡ τοῦ
[5, 21]	ἡμῖν; Τί δὲ μαινόμεθα οἱ	πανταχόθεν	τῆς γῆς ἐπὶ σὲ διώκοντες;
[5, 19]	ἀγανακτεῖν, τῶν δὲ τοσούτων καὶ	πανταχόθι	καὶ πάντοτε καθεύδειν. Καίτοι εἰδὼς
[5, 20]	πλήθει κοσμήσας τὸ ἱερὸν τῶν	πανταχοῦ	γῆς ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ πλουσιώτατον
[5, 16]	τὰ μὲν σιγή, τὰ δὲ	παντελὴς	ἐρημία κατέσχηκεν. Ἔτι πρὸς τούτοις
[5, 18]	τὴν Ἀνδρόγεω τελευτήν. Ἐλοίμωσσον δὲ	πάντες	Ἀθηναῖοι δι´ ἑνὸς ἀνδρὸς θάνατον,
[5, 1]	καὶ θεοί, τί δῆτα τοίνυν	πάντες	ἀθρόως αὐτῷ Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ
[5, 33]	Ἔσται σοι κοῦρος, Μνησαρχίδη, ὅντινα	πάντες	ἄνθρωποι τίσουσι, καὶ ἐς κλέος
[5, 5]	ἐξ ἄλλου δέχεται, στυγέουσι δὲ	πάντες·	ἄχρι οὗ κολασθέντες αὖθις τὴν
[5, 8]	ὡς ἀληθές ἐστιν τὸ εἰρημένον.	Πάντες	γὰρ δι´ ἀνάγκην φασὶν ἀφῖχθαι,
[5, 14]	ἄριστος, τῆς ἑπταφθόγγου βασιλεύς, ὃν	πάντες	ἴσασιν· Ὀστάνην λέγεις’ εἰπόντων ἐπήγαγε·
[5, 24]	δ´ ἐξ ἅπαντος εἰκὸς ἦν	παντί	τῳ στοχάζεσθαι, τὸ ἤτοι τόδε
[5, 2]	γοῦν καὶ τῆς ἀρχεκάκου γοητείας	παντὶ	τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ κατέστησαν
[5, 1]	τε καὶ ἀναγνώσματα μαθήματά τε	παντοῖα	καὶ διδασκαλίαι, περὶ τῆς εἰς
[5, 32]	Ἀπόλλων θαυμάζει τὸν Ἀρχίλοχον, ἄνδρα	παντοίαις	κατὰ γυναικῶν αἰσχρορρημοσύναις καὶ ἀρρητολογίαις,
[5, 2]	αἵμασί τε καὶ λύθροις καὶ	παντοίων	ζῴων σώμασιν τῇ τε ἐκ
[5, 27]	Τοιαῦτα δὲ ἀεὶ καὶ διὰ	παντὸς	αὐτοῖς τὰ ἀπὸ τῶν χρησμῶν
[5, 1]	τῶν πλησιοχώρων ἀεὶ καὶ διὰ	παντὸς	ἐνήργουν, πρὸς τῶν οἰκείων δαιμόνων
[5, 24]	ἄρα ἦν καὶ τὴν τοῦ	παντὸς	κυρίαν ἔχων καὶ πιθανὸς ἅμα,
[5, 15]	μόνῃ ψυχῆς διανοίᾳ, καὶ ταύτῃ	παντὸς	ῥύπου καὶ πάσης κηλῖδος κεκαθαρμένῃ
[5, 19]	δὲ τοσούτων καὶ πανταχόθι καὶ	πάντοτε	καθεύδειν. Καίτοι εἰδὼς ὅτι ἐθαλασσοκράτει
[5, 27]	ἔτυχε διαλέγεσθαι, ἅτε δὴ τῶν	πάντων	ἀναψαμένη τὰ πείσματα καὶ ἐπιθεμένη
[5, 18]	χρόνῳ χρησμοὺς ἐξετάσαι ἀνὰ στόμα	πάντων	Ἑλλήνων ᾀδομένους κἀν ταῖς κατὰ
[5, 4]	φαύλοις κεχαρισμένα διαπραττομένους, τῷ ἐπὶ	πάντων	θεῷ ἢ ταῖς ὑπ´ αὐτὸν
[5, 9]	δὴ ἀβίαστον καὶ ἀκατανάγκαστον καὶ	πάντων	κρεῖττον τὴν φύσιν ἀπαθὲς ὂν
[5, 25]	μεῖον δὲ εἶναι ἕνα ἀντὶ	πάντων	πταίειν τὸν βασιλέα. Μετὰ μὲν
[5, 28]	ὁ φίλος τοῦ Διὸς καὶ	πάντων	τῶν Ὀλυμπίων; Ἀλλ´ ἐπεί τοι
[5, 5]	χρῆν ἀγαθὸν ὄντα παρασχεῖν ἢ	πάντως	ἀγαθοῦ τινος παρουσίαν τοῖς τῆς
[5, 6]	διατριβὴν τὴν σὺν ἀνθρώποις ἀντικατηλλάξαντο.	Πάντως	δήπου χρῆν αὐτοὺς σωφροσύνης κατάρχειν
[5, 24]	μετὰ ναρθήκων ἔπραξαν ἄν τι	πάντως	οἱ τοσοῦτοι; Ἀλλ´ ἐγώ, φησίν,
[5, 7]	οὗ πάλιν ἐστὶ καὶ ταῦτα·	Πάνυ	δέ με θράττει πῶς ὡς
[5, 10]	αὐτῶν θεοὶ τοῖς γόησιν ὑποτάττονται.	Πάνυ	δέ με θράττει πῶς ὡς
[5, 34]	αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ	πάνυ	κατενόησα ὅτι θεῖόν τι ἄρα
[5, 7]	ἄγεις με τοσήνδε, ὅσση ψυχῶσαι	πανυπέρτατον	ἤρκεσα κόσμον. Καὶ μήποτε διὰ
[5, 9]	τοῖς τυχοῦσι γόησι τὸν τρόπον	πανωλεστάτοις	καταδουλούμενοι καὶ τὸ μὴ καλὸν
[5, 17]	φωνὴν ἀπὸ τῆς νήσου τῶν	Παξῶν	ἀκουσθῆναι, Θαμνοῦν τινος βοῇ καλοῦντος,
[5, 17]	τὴν ναῦν διαφερομένην πλησίον γενέσθαι	Παξῶν·	ἐγρηγορέναι δὲ τοὺς πλείστους καὶ
[5, 18]	οὗτος καὶ ἀπανθρωπότατος δασμὸς μνήμην	παρ´	Ἀθηναίοις διεφύλαττεν. Τοῦτο δὲ ἦν
[5, 10]	ἱερογραμματεὺς ἀναγράφει ταῦτα, ὡς καὶ	παρ´	Αἰγυπτίοις θρυλούμενα, καὶ ταῦτά φασιν
[5, 9]	καθ´ οὓς ταῦτα συντελοῦσιν, ἀξιῶν	παρ´	αὐτοῦ διδαχθῆναι; Πυνθάνεται γοῦν ὧδέ
[5, 11]	ἓν οὐδέν ἐστιν ὃ μὴ	παρ´	αὐτῶν μαθόντες ἄνθρωποι οὕτως αὐτοὺς
[5, 28]	σοφῶν μόνων, ἀλλ´ ἤδη καὶ	παρ´	αὐτῶν τῶν στασιαζόντων. Ὥστε τούτου
[5, 4]	τινας περὶ δαιμόνων τά τε	παρ´	Ἕλλησιν ᾀδόμενα γιγαντικά τινα καὶ
[5, 5]	Τὰ γὰρ γιγαντικὰ καὶ Τιτανικὰ	παρ´	Ἕλλησιν ᾀδόμενα καὶ πολλαί τινες
[5, 5]	ὧν ἀμαυρότεραι γεγόνασιν αἱ τιμαὶ	παρ´	ἡμῖν ἢ παντάπασιν ἐκλελοίπασιν μεταστάντων
[5, 28]	οὐδέποτε κεκαθικέναι, παρ´ ὧν καὶ	παρ´	ἧς εἶχεν καλλίω τούτων ἀκοῦσαι
[5, 33]	τοὺς θεοὺς εἰσόδου οὐδὲ τῆς	παρ´	ὑμῶν φωνῆς, ἄνδρα φωνάεντα ἀποκτείνας.
[5, 28]	ἐν συνθώκῳ πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι,	παρ´	ὧν καὶ παρ´ ἧς εἶχεν
[5, 3]	Διοσκούρους Διόνυσόν τε καὶ τοὺς	παρὰ	βαρβάροις ὁμοίους. Ἐξ ὧν ἀφορίσαντες
[5, 8]	Η' Ὅτι μαγγανείαις καθέλκονται καὶ	παρὰ	γνώμην ἀναγκάζονται ταῖς ἀνθρωπίνας βουλαῖς
[5, 9]	τὸ μὴ καλὸν μηδὲ συμφέρον	παρὰ	γνώμην πράττειν ἀναγκαζόμενοι ἀγόμενοί τε
[5, 1]	τὴν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν εἰλήφασιν αἱ	παρὰ	πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ὠμῶς καὶ
[5, 5]	τῶν Ὀσιριακῶν καὶ Τυφωνικῶν, ὧν	παρὰ	πᾶσιν ἀνέδην ἔξεστι μυθολογουμένων ἀκούειν·
[5, 1]	Ὁ δὲ καὶ μετὰ θάνατον	παρὰ	πᾶσιν τοῖς ἔθνεσιν ὁσημέραι διαιωνίζει
[5, 28]	οὐκ ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις καὶ	παρὰ	πολλῶν εἰληφότας αὐτό, οὔτε τῆς
[5, 22]	τοὺς συναιρομένους θεούς, ἦ μὴν	παρὰ	σοῦ ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο Καλλιστράτῳ
[5, 28]	ἀποκαμεῖν εἴ τι δύναιτο πολιτικὸν	παρὰ	σοῦ δίδαγμα ἀναλαβὼν ἀπιέναι εἰς
[5, 22]	ἐκ τῆς Ἀσίας, ὦ Κλάριε,	παρὰ	σοῦ· Ἔστιν ἐν Τρηχῖνος αἴῃ
[5, 34]	διώλοντο ἄν, εἰ μὴ ἡ	παρὰ	σοῦ ἦλθε βοήθεια, λέγουσα ὅτι
[5, 20]	ἐν τῇ εἰσβολῇ, ἔρχεται ἀκουσόμενος	παρὰ	σοῦ περὶ τῆς ὁδοῦ· ἐπεθύμει
[5, 1]	πᾶν δὲ τοὐναντίον ὑπῆρχον οἱ	παρὰ	τοῖς ἔθνεσι κατά τε πόλεις
[5, 1]	περὶ πονηρῶν δαιμόνων εἶναι τὰ	παρὰ	τοῖς ἔθνεσι μαντεῖα καὶ χρηστήρια·
[5, 4]	τοῦ πονηρῶν δαιμόνων εἶναι τὰ	παρὰ	τοῖς ἔθνεσι μαντεῖά τε καὶ
[5, 3]	τοῦ πονηρῶν δαιμόνων εἶναι τὰ	παρὰ	τοῖς ἔθνεσιν μαντεῖά τε καὶ
[5, 27]	συνίστησιν. Ἀλλ´ ἐπεὶ τῶν μάλιστα	παρὰ	τοῖς Ἕλλησι θρυλουμένων τοῦ Πυθίου
[5, 4]	εἶναι καὶ τὰ ἐκείνων πνεύματα	παρὰ	τοῖς μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις τεθεοποιημένα
[5, 18]	ἐληλέγχθω. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Περὶ τῶν	παρὰ	τοῖς παλαιοῖς Ἕλλησιν μνημονευομένων χρηστηρίων.
[5, 21]	δαίμονος, μὴ ὅτι θεοῦ, τοὺς	παρὰ	τοῖς Πανέλλησι θαυμαζομένους χρησμοὺς εἶναι
[5, 2]	κακίας ἐξάρχων θεῶν οἱ μέγιστοι	παρὰ	τοῖς πᾶσιν ἐνομίζοντο ἥ τε
[5, 25]	ἔχρησεν πάλιν εὐχομένοις καὶ τὴν	παρὰ	τοῦ θεοῦ συμμαχίαν αἰτοῦσιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 18]	πᾶν ἔτος τυθησομένους ἐν Κρήτῃ	παρὰ	τῷ Μίνωϊ· ὥστε καὶ μέχρι
[5, 28]	εἶναι κελεύεις· τοῦτο μὲν καὶ	παρὰ	τῶν δειλῶν πολλάκις ἠκούσαμεν. Ἀλλὰ
[5, 28]	Ἀλλὰ καὶ ὁμόφρονας· τοῦτο οὐ	παρὰ	τῶν σοφῶν μόνων, ἀλλ´ ἤδη
[5, 7]	Ἴσιδι δ´ αὖ Φαρίῃ, γονίμοις	παρὰ	χεύμασι Νείλου, μαστεύειν οἴστροισιν ἑὸν
[5, 15]	σύμβολα τῶν χαρακτήρων, ἡ Ἑκάτη	παραβάλλουσα	πρὸς ἃ φιλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι
[5, 20]	τὸ πάθος καὶ ἡ ἐπιθυμία	παραβουκολῆσαι,	ὡς μηδ´ εἰ χιλιάκις σφαγεῖεν,
[5, 5]	ἐκφαίνειν, ἐπομνύμενός τε αὐτὸς καὶ	παραγγέλλων	κρύπτειν καὶ μὴ εἰς πολλοὺς
[5, 1]	τοῦ κατὰ τὴν ἀληθῆ θεοσέβειαν	παραγγέλματα	περιέχουσαι, ἀνδράσιν ὁμοῦ καὶ γυναιξὶ
[5, 8]	δὲ κἂν ἔθος ἔχωσιν τοῦ	παραγίνεσθαι,	βλάβην τινὰ προθυμοῦνται ποιεῖν, καὶ
[5, 8]	ἀνάγκῃ δέ τινι ἀκολουθίας συρόμενοι	παραγίνονται,	καὶ οἱ μὲν μᾶλλον, οἱ
[5, 1]	γυναιξὶ καὶ παισὶν εἰς ἐπήκοον	παραδέδονται,	νεκρὰ δὲ τὰ ἀπὸ δαιμόνων
[5, 1]	ὄντι, ὡς ἂν εἴποιεν αὐτοί,	παραδεδωκότες;	Ὁ δὲ καὶ μετὰ θάνατον
[5, 18]	διατριβαῖς τοῖς ἐπὶ παιδείᾳ φοιτῶσι	παραδιδομένους.	Ἄνωθεν τοίνυν ἀναλαβὼν τὰς παλαιὰς
[5, 24]	τροφὰς ὅσας εἶχον συνεμβαλομένους σῴζεσθαι,	παραδόντας	τοῖς βουλομένοις τὴν γῆν. Ταῦτα
[5, 25]	τάττοιτο, τάχα ἄν τι καὶ	παράδοξον	γένοιτο. Λείπεται δὴ τοὺς ταῦτα
[5, 25]	ἀνοχὰς εἶχεν τοῦ φόβου καὶ	παραδόξους	ἐλπίδας· μηδὲν δὲ ἧττον ἀφώρατον
[5, 24]	μέλλοντι καὶ τῇ τοῦ πολέμου	παραδόξῳ	ῥοπῇ, ὁ μὲν σῳζομένοις, ὁ
[5, 17]	μὴ τῷ περιμένοντι αὐτοὺς Ταρτάρῳ	παραδοῦναι.	Ἔχεις οὖν καὶ τῆς τῶν
[5, 5]	Πλούταρχος ἐν τῷ δηλωθέντι συγγράμματι	παραθέμενος	καὶ διὰ πλειόνων ἐξεργασάμενος τὸν
[5, 5]	αὐτὸ κατὰ τὸν δέοντα καιρὸν	παραθήσομαι.	Τέως δὲ φέρε συλλεξώμεθα ὅσα
[5, 11]	παραστατικά, ὀλίγα ἐκ τῶν πολλῶν	παραθησόμεθα,	ἵνα μὴ ἀμάρτυρον τὸν λόγον
[5, 18]	αὐτοῖς ὁ σωτὴρ καὶ θεὸς	παραινεῖ;	Τάχα πού τις οἰήσεται δικαιοσύνης
[5, 25]	οὐ δεῖ Λακεδαιμονίοις, φήσεις, ταὐτὸν	παραινεῖν.	Ἀληθῆ λέγεις. Οὐ γὰρ ἠπίστασο,
[5, 31]	παρῄνουν. Διόπερ σοι καὶ νάρθηκα	παραινῶ	ἐπ´ αὐτοὺς λαμβάνειν, εἰ μὴ
[5, 10]	με θράττει πῶς ὡς κρείττους	παρακαλούμενοι	ἐπιτάττονται ὡς χείρους καὶ δίκαιον
[5, 7]	με θράττει πῶς ὡς κρείττους	παρακαλούμενοι	ἐπιτάττονται ὡς χείρους καὶ δίκαιον
[5, 5]	ἀκούειν· ὅσα τε μυστικοῖς ἱεροῖς	παρακαλυπτόμενα	τελεταῖς ἄρρητα διασῴζεται καὶ ἀθέατα,
[5, 9]	ὁ συγγραφεύς· Τὰς γραμμὰς τοίνυν	παρακελεύεται	ἀπαλείφειν, ἵνα ἀπέλθῃ· ταύτας γὰρ
[5, 5]	ὡς ἀληθῶς κατελθόντα τὸ χρηστήριον	παραλαβεῖν,	τέως ὑπὸ Θέμιδος φυλασσόμενον. Οὕτως
[5, 20]	ἐκ παλαιῶν εἰς αὐτὸν ἥκουσαν	παραλαβὼν	τὴν ἀρχήν. Εἶτά τι πλέον
[5, 19]	τὰς δίκας ταύτας εἰσεπράττου; Ἀλλὰ	παραλείπω	γε οὐδὲν ἧττον ταῦτα ὑμῶν
[5, 20]	οὐδ´ ὅσα πρὸς θυσίας ἐξήρκει	παραλιπὼν	τῇ μεγαλοψυχίᾳ. Ἐπειδὴ οὖν τὰ
[5, 26]	ἐν Δελφοῖς πάλιν κατὰ Μεσσηνίων	παραμαίνει,	τοτὲ δ´ αὖ Μεσσηνίοις κατὰ
[5, 4]	ἀποτροπῆς ἕνεκα φήσαιμ´ ἂν τελεῖσθαι	παραμύθια·	τὰς πάλαι ποιουμένας ἀνθρωποθυσίας οὔτε
[5, 36]	τῶν Ὀλυμπίων εἰς τοῦτο ἦλθεν	παρανοίας	ὡς ἐλάϊνον κορμὸν θεῶσαι· ὃν
[5, 7]	ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ δὲ ἄγειν εἰς	παράνομα	ἀφροδίσια τοὺς τυχόντας οὐκ ὀκνοῦσιν.
[5, 10]	ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ δὲ ἄγειν εἰς	παράνομα	ἀφροδίσια τοὺς τυχόντας οὐκ ὀκνοῦσιν.
[5, 25]	αἱ κορῶναι καὶ τὰ καθύπνια	παραπαίσματα.	Οὔκουν ἄδηλον ὅτι οὔτ´ ἂν
[5, 17]	Θαμνοῦν, εἰ μὲν εἴη πνεῦμα,	παραπλεῖν	ἡσυχίαν ἔχοντα, νηνεμίας δὲ καὶ
[5, 22]	οὐκ ἐμπεσόντας εἰς τὴν κοινὴν	παραπληξίαν,	καὶ τὴν ἐμπορίαν εἰπεῖν, ἣν
[5, 5]	πλειόνων ἐξεργασάμενος τὸν λόγον, τὰ	παραπλήσια	καὶ ἐν τῷ Περὶ τῶν
[5, 20]	ἀλλὰ καὶ τῆς οἰκείας ἐκπεσεῖν	παρασκευάζει,	οὔ τι ἑκών, ἔμοιγε δοκεῖ,
[5, 23]	Φεύγειν, καὶ φεύγειν ξύλινον τεῖχος	παρασκευασαμένους,	οὕτω τὸ ναυτικὸν δηλῶν, δι´
[5, 11]	δ´ ὄντων ἃ τούτων ἐστὶ	παραστατικά,	ὀλίγα ἐκ τῶν πολλῶν παραθησόμεθα,
[5, 8]	μὲν ἀναγκάζονται, ἱκανὰ καὶ ταῦτα	παραστῆσαι.	Ὅτι δὲ καὶ ἀξιοῦσιν ἀπολυθῆναι,
[5, 1]	Αὐτίκα γοῦν μάλα ὅσον οὐδέπω	παραστήσομεν	ὡς ἄρα μετὰ τὴν ἐπιφάνειαν
[5, 5]	γεωπονοῦσιν. Τί χρῆν ἀγαθὸν ὄντα	παρασχεῖν	ἢ πάντως ἀγαθοῦ τινος παρουσίαν
[5, 9]	Πυθαγόρας οὔθ´ ὁ τούτῳ ταύτην	παρασχὼν	τὴν μαρτυρίαν οὔθ´ ὁστισοῦν ἀνθρώπων
[5, 27]	ἤτοι τῶν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς	παρατάξεων	ἢ τῶν ἐν ταῖς σωματικαῖς
[5, 14]	Ὁ δ´ αὐτὸς καὶ ταῦτα	παρατίθησιν·	Ἔστι δὲ σύμβολα μὲν τῆς
[5, 14]	ὡς ἀπόρρητα θεῶν περιέχουσαν λόγια	παραφαίνει,	ἄντικρυς τῆς πονηρᾶς καὶ δαιμονικῆς
[5, 24]	σωτῆρα τῶν Ἑλλήνων ἐν καιρῷ	παραφαίνεσθαι	καὶ μᾶλλον τὴν κατὰ τῶν
[5, 1]	εἶναι μηδὲ ἐνεργεῖν μηδέ ποι	παραφαίνεσθαι	μηδὲ συνήθως ταῖς πόλεσιν ἐπιδημεῖν,
[5, 3]	δρωμένων τῆς μοχθηρίας τὸ δεῖγμα	παραφαινόντων,	εἰκότως πολὺς ὁ πλάνος ἀνθρώποις
[5, 3]	αὐτοὶ ὁμολογοῦσι, τοὺς καλουμένους ἥρωας,	παραφέροντες	Ἡρακλέα καὶ Διοσκούρους Διόνυσόν τε
[5, 28]	στασιαζόντων. Ὥστε τούτου μὲν τοῦ	παρεγγυήματος	ἀφίεμέν σε. Καίτοι μάντις ὢν
[5, 28]	εὐρύοπα Ζεύς. Ἄπολλον, διδασκαλίας καὶ	παρεγγυήσεως	θείας καὶ οὐ μακρὸς ἕνεκα
[5, 26]	οἱ βλᾶκες ἐπείσθησαν καὶ ἀποτραπόμενοι	παρέδωκαν	ἑαυτοὺς τῷ Ἁρπάγῳ. Τὸ δὲ
[5, 14]	Ἠελίου, Μήνην δ´ ὅτε τῆσδε	παρείη,	ἠδὲ Κρόνον καὶ Ῥέαν ἠδ´
[5, 3]	ἐπονομάσαντες καὶ ταῦτα τῇ οἰκείᾳ	παρειλήφασιν	θεολογίᾳ, ὡς καὶ τὸ πέμπτον
[5, 3]	ἕβδομον εἶδος αὐτοῖς τὸ δαιμονικὸν	παρεισήχθη,	πολύτροπον ἀληθῶς τυγχάνον καὶ πολύμορφον,
[5, 10]	ἀναχωρήσεως ἀπολογίαν ὁ τούτων ἡμῖν	παρεισήχθω	μάρτυς, σοφὸς ὢν ἐν τοῖς
[5, 10]	νοῦν ἐνοχλήσασιν. Εἰ δ´ οὐ	παρεῖταιμέν,	οἱ δὲ συνόντες περὶ μὲν
[5, 34]	καὶ ἀθλητὰς ἰσοθέοις τιμαῖς γεραίρειν	παρεκελεύοντο.	Ἐπεὶ δὲ οὐ μόνους ποιητάς,
[5, 3]	δοκεῖ τὰ μηδ´ ἀντιρρήσεως δεόμενα	παρεκθεμένους	τὸν περὶ τῆς δαιμονικῆς ἐνεργείας
[5, 25]	μὲν ταύτη. Οὐκ ἄξιον δὲ	παρελθεῖν	καὶ ἅπερ Κνιδίοις ἔχρησεν πάλιν
[5, 21]	ἡμίονος ὢν ἐν τῷ αἰνίγματι,	παρεμφαίνει	μὲν τὴν ἔκτυφον μοῦσαν, ἀλλὰ
[5, 34]	ἐπιδικάσεται ἀθανασίας, ἱκανῶς τὰ θεῖα	παρεσκευασμένος,	καὶ ἀκούσας μὴ ἀνασχήσεται, ἀλλ´
[5, 4]	κατὰ πάσας τὰς πόλεις ἐπετελεῖτο	παρέστησεν.	Εἰ δὲ καί τινες, ὥς
[5, 8]	Τοῦ γὰρ Πυθαγόρου ταῦτ´ εἰρηκότος	παρετήρησα	ἐκ τῶν λογίων ὡς ἀληθές
[5, 27]	κεν σώσεις πτολίεθρον. Τὰ γὰρ	παρευρήματα	οὐ δέχομαι, ὅτι οὐκ ἦν
[5, 16]	ἢ περὶ Λεβάδειαν ἡ Βοιωτία	παρέχει	τοῖς χρῄζουσιν ἀρύσασθαι μαντικῆς· τῶν
[5, 24]	μὴ παθεῖν αὐτοὺς μηδὲ ἁλῶναι	παρέχειν.	Ὁ δὲ οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´
[5, 20]	κακοδαιμόνων τρίτος· σὺ δ´ αὐτῷ	παρηγγύας	ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ πατρί·
[5, 10]	κατέστησαν. Πόθεν γὰρ ἀνθρώποις ταῦτα	παρῆν	εἰδέναι ἢ τῶν δαιμόνων αὐτῶν
[5, 31]	Ὅτι καὶ ἀφιλοσόφως τὰ πολλὰ	παρῄνουν.	Διόπερ σοι καὶ νάρθηκα παραινῶ
[5, 2]	ἔφεδροι καὶ συνεργοὶ τῆς πλάνης	παρῆσαν,	τοῖς τῶν ἀνθρώπων κακοῖς ἐπεντρυφῶντες
[5, 27]	μόνον Λακεδαιμονίοις κατὰ Μεσσηνίων χρησμῳδεῖς·	Παρθένον	Αἰπυτίδα κλῆρος καλεῖ, ἥντινα δοίης
[5, 4]	ὥσπερ Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ	παρθένον,	οὕτω πολλάκις ἰσχυροὶ καὶ βίαιοι
[5, 18]	ἐνήβους ἑπτὰ καὶ θηλειῶν ἰσαρίθμους	παρθένους,	ἀνθ´ ἑνὸς δέκα καὶ τέσσαρας
[5, 13]	κόσμον. Ὕλη δέ, φησίν, Ἢ	Παρίοιο	λίθου, ἢ εὐξέστου ἐλέφαντος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 5]	πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ θνήσκειν	παριστὰς	τοὺς δαίμονας, ὃ καὶ αὐτὸ
[5, 31]	θείου φοιτητηρίου, ἢ Ἀντιόχῳ τῷ	Παρίῳ	ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν ἐν πολιτικῇ
[5, 16]	Πυθῶνός τ´ ἀνὰ πέζαν ὑπαὶ	Παρνάσιον	αἶπος καὶ κραναὴ Κλαρίη, τρηχὺ
[5, 9]	γὰρ ἐπ´ ἀγαθῷ ποιοῦνται τὴν	πάροδον	ἀγαθοὶ ὄντες καὶ εἴπερ τις
[5, 1]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εἰς ἀνθρώπους	πάροδον	καὶ αὐτὸς ὁ καθ´ ἡμᾶς
[5, 22]	αὐτῶν κοινωνεῖν, εἴς τε τοὺς	παρόντας	πόνους αὐτῶν ἀποβλέπων καὶ τὰς
[5, 1]	πρὶν ἀνθρωποθυσίαι· οἷς ἐπὶ τοῦ	παρόντος	προσθεῖναι καλὸν ὅτι μὴ μόνον
[5, 17]	μὲν οὖν Φίλιππος εἶχεν τῶν	παρόντων	ἐνίους μάρτυρας, Αἰμιλιανοῦ τοῦ γέροντος
[5, 17]	μεμιγμένον. Οἷα δὲ πολλῶν ἀνθρώπων	παρόντων	ταχὺ λόγον ἐν τῇ Ῥώμῃ
[5, 27]	δὴ τὰ τοιαῦτα ἡ Σοφία	παροῦσα	τῇ Μαντικῇ καὶ οὐκ ἐπιτρέψει
[5, 15]	εἰκότως ἂν ἐπέλθοι θείου πνεύματος	παρουσία·	οὐδ´ ἂν ἦν ἔτι χρεία
[5, 8]	ἥδονται οἱ κλῃζόμενοι ἐπὶ ταῖς	παρουσίαις	θεοί, ἀνάγκῃ δέ τινι ἀκολουθίας
[5, 5]	παρασχεῖν ἢ πάντως ἀγαθοῦ τινος	παρουσίαν	τοῖς τῆς θεοφανείας τοῦ ἀγαθοῦ
[5, 8]	ἔθος ὥσπερ ποιησάμενοι τῆς ἑαυτῶν	παρουσίας	εὐμαρέστερον φοιτῶσι, καὶ μάλιστα ἐὰν
[5, 21]	σὺ κνηφιᾷς; Τοιαῦτα τῆς Οἰνομάου	παρρησίας	τὰ τῆς τῶν Γοήτων φώρας,
[5, 5]	προσηκούσας, ἀλλ´ ἐνηλλαγμένας ἐκτήσαντο θεῶν	παρωνυμίας.	Τοσαῦτα ὁ Πλούταρχος ἐν οἷς
[5, 1]	κακῶν συμφορῶν τε ἐπαλλήλων ὁ	πᾶς	ἐνίσχητο βίος καὶ αὐτῷ σοι
[5, 24]	Πέρσῃ τῆς ὁδοῦ καὶ ἡ	πᾶσα	ἔλασις ἐπὶ ταύτην πρώτην τε
[5, 19]	Μίνως καὶ μέγα ἠδύνατο καὶ	πᾶσα	ἡ Ἑλλὰς τοῦτον ἐθεράπευεν καὶ
[5, 24]	τὰ πρὸς Λακεδαιμονίους· ἤτοι γὰρ	πᾶσα,	φησίν, ἡ πόλις πολιορκηθήσεται ἢ
[5, 3]	ἐξ αὐτῶν βλάβας, ὥστε τὴν	πᾶσαν	αὐτοῖς θεοποιίαν εἰς εἴδη πλείονα
[5, 13]	ἐς πόδας ἄκρους, σπειρηδὸν περὶ	πᾶσαν	ἑλισσόμενοι κατὰ κόσμον. Ὕλη δέ,
[5, 1]	τὰ νῶτα τῷ θνητῷ καὶ	πᾶσαν	ἑξῆς ὑποχείριον τὴν ἀνθρωπότητα τῷ
[5, 5]	δὲ κακῶν γῆν ὁμοῦ τε	πᾶσαν	καὶ θάλασσαν, εἶτα δίκην ἔδωκεν.
[5, 1]	ἐθνῶν πολυαρχίας. Σχεδὸν γὰρ κατὰ	πᾶσαν	πόλιν καὶ κώμην βασιλεῖς καὶ
[5, 1]	μόνος τὸ πλῆθος τῶν ἀνὰ	πᾶσαν	τὴν οἰκουμένην θεῶν ἐλαύνει καὶ
[5, 1]	ὑπερθαυμάζειν, δι´ ἧς ἀθρόως κατὰ	πᾶσαν	τὴν τῶν ἀνθρώπων οἰκουμένην προσευκτήρια
[5, 1]	σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως καὶ	πάσας	τὰς κατὰ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ
[5, 4]	δαίμοσιν πονηροῖς τὰ προειρημένα κατὰ	πάσας	τὰς πόλεις ἐπετελεῖτο παρέστησεν. Εἰ
[5, 2]	τάφοις νεκρῶν καὶ μνήμασι καὶ	πάσῃ	τῇ μυσαρᾷ καὶ ἀκαθάρτῳ ὕλῃ
[5, 7]	τῶν θεῶν, ἀσκητέον δὴ ταῦτα	πάσης	ἀρετῆς ἀφεμένους, ὅτι μηδὲν σωφροσύνης
[5, 15]	καὶ ταύτῃ παντὸς ῥύπου καὶ	πάσης	κηλῖδος κεκαθαρμένῃ σωφροσύνῃ τε καὶ
[5, 2]	δὴ μάλιστα αὐτοῖς κεχαρισμέναις διὰ	πάσης	σπουδῆς ἐκπονούμενον, ἐγγύθεν ἔφεδροι καὶ
[5, 29]	δὲ κενῆς δόξης· Γαίης μὲν	πάσης	τὸ Πελασγικὸν οὖδας ἄμεινον· ἵπποι
[5, 18]	χρηστηρίων. Ἀλλ´ ἐπεὶ μὴ τοῖς	πᾶσι	γνώριμα τυγχάνει τὰ εἰρημένα, εὖ
[5, 22]	κῆπος Ἡρακλήιος πάντ´ ἔχων θάλλοντα,	πᾶσι	δρεπόμενος πανημαδόν, οὐδ´ ὀλιζοῦται, βέβριθε
[5, 18]	μοι δοκεῖ ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰ	πᾶσι	πρόδηλα τοῖς φιλολόγοις μεταβῆναι καὶ
[5, 1]	εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν εἰλήφασιν αἱ παρὰ	πᾶσι	τοῖς ἔθνεσιν ὠμῶς καὶ ἀνηλεῶς
[5, 3]	τισιν ἑτέροις τὰς τεχνικάς. Ἐπὶ	πᾶσι	τούτοις ἕκτον καὶ ἕβδομον εἶδος
[5, 10]	πάθος, καθάπερ ἐν ταῖς ἐκλείψεσιν,	πᾶσιν	ἂν ὤφθη ταὐτὸν τοῖς εἰς
[5, 5]	Ὀσιριακῶν καὶ Τυφωνικῶν, ὧν παρὰ	πᾶσιν	ἀνέδην ἔξεστι μυθολογουμένων ἀκούειν· ὅσα
[5, 1]	ὅλων θεοῦ γνῶσιν φωτὸς δίκην	πᾶσιν	ἀνθρώποις ἀνατειλάσης. Αὐτίκα γοῦν μάλα
[5, 4]	εἶτα ἥρωας, τὸ δ´ ἐπὶ	πᾶσιν	ἀνθρώπους. Ἐξ ὧν ἔοικε ποιεῖν
[5, 2]	τῆς πονηρίας" ὅ τε ἐπὶ	πᾶσιν	αὐτοῖς τῆς κακίας ἐξάρχων θεῶν
[5, 23]	δὲ καὶ δίχα χρησμοῦ τοῖς	πᾶσιν	ἐκ τῆς τῶν πολεμίων ἐφόδου
[5, 1]	τε καὶ ὠφελείας ἀφθόνως τοῖς	πᾶσιν	ἐμπαρέχειν. Νυνὶ δὲ τοῖσδε καὶ
[5, 2]	θεῶν οἱ μέγιστοι παρὰ τοῖς	πᾶσιν	ἐνομίζοντο ἥ τε τῶν πάλαι
[5, 28]	κοίλης Λακεδαίμονος Ζηνὶ φίλον καὶ	πᾶσιν	Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι’ δίζησθαί τε
[5, 27]	πίονα νηὸν Ζηνὶ φίλος καὶ	πᾶσιν	Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι· δίζω ἤ
[5, 4]	τισι προσοικειοῦσθαι; Ἀλλὰ γὰρ τοῖς	πᾶσιν	πρόδηλον ὡς ὁ τὰ φίλα
[5, 1]	δὲ καὶ μετὰ θάνατον παρὰ	πᾶσιν	τοῖς ἔθνεσιν ὁσημέραι διαιωνίζει τιμώμενος,
[5, 24]	ἐπὶ θαλάσσης κατοικοῦντας μὴ οὐ	πασσυδὶ	σκευωρησαμένους καὶ τροφὰς ὅσας εἶχον
[5, 4]	εἰσιν, ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας ἐκ	πασῶν	ὧν ἐξελέξαντο ἀφ´ ὧν ἐγεννήθησαν
[5, 7]	δὴ οὖν αὐλοὶ καὶ τυπάνων	πάταγοι	καὶ θῆλυς ὅμιλος" μέλεται τῇ
[5, 7]	Τιτηνίδι Ῥείῃ αὐλοὶ καὶ τυπάνων	πάταγοι	καὶ θῆλυς ὅμιλος· Παλλάδι δ´
[5, 6]	τυμπάνοις καὶ αὐλοῖς καὶ θηλειῶν	πατάγοις	χαίρειν, ἄλλους δ´ αὖ πάλιν
[5, 34]	ἀπειλήσει καὶ αὐτὸν τὸν Κλεομήδη	πατάξας	εἰς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν καὶ
[5, 34]	Ἢ ὅτι Ὀλυμπίασι πληγῇ μιᾷ	πατάξας	τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀνέῳξέ τε τὴν
[5, 4]	δαίμονας ὀρθῶς ἔχει κατὰ νόμον	πατέρων	ἡγουμένους καὶ ὀνομάζοντας σέβεσθαι. Τούτοις
[5, 35]	ἀγάμενος ἀφῆκεν· Λοξίας καὶ Ζεὺς	πατὴρ	ἀναβολὴν ἐψηφίσαντο θανάτου Φαλάριδι, ἀνθ´
[5, 17]	ὑμῶν ἔνιοι διακηκόασιν, Ἐπιθέρσης ἦν	πατήρ,	ἐμὸς πολίτης καὶ διδάσκαλος γραμματικῶν.
[5, 20]	ἐπεθύμει δὲ ὥσπερ καὶ ὁ	πατήρ.	Σὺ δ´ αὐτῷ λέγεις· Νίκην
[5, 34]	βοήθειαν αὐτοῖς ἔπεμψας λέγων· Εἰς	πάτρην	φυγάδας κατάγων Δήμητραν ἀμήσεις. Ἀλλ´
[5, 20]	παρηγγύας ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ	πατρί·	καὶ ὅς· Ἀλλὰ κἀκεῖνός σοι,
[5, 24]	καὶ ἡ ἀντισπουδία ἐπιπρέπει τῷ	πατρὶ	καὶ τῇ θυγατρί, μᾶλλον δὲ
[5, 29]	αὐτὸν βουλεύεσθαι· τὴν μὲν γὰρ	πατρίδα	αὐτόθι ἀπολιπὼν ἄπεισιν, τὴν δὲ
[5, 33]	δὲ τῷ ὀλβίῳ ῥῆσιν ἀπένειμεν·	Πατρίδα	δίζηαι· μητρὶς δέ τοι, οὐ
[5, 34]	εἱρκτήν, αἰτιασάμενοι αὐτὸν ἐπὶ τῇ	πατρίδι	εἰληφέναι δῶρα· καὶ οὐ μόνον
[5, 34]	ἐόντα. Διὰ τί γάρ, ὦ	πάτριε	τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς σε
[5, 31]	ὅπως σοφίαν καταναιετάητε, ὄλβον μὴ	πατρίοισι	νόμοις, θείοις δὲ σέβοντες· ὡς
[5, 31]	ὅπως Κρήτην καταναιετάητε, ὄλβον μὴ	πατρίοισι	νόμοις καὶ Ζῆνα σέβοντες. οἷς
[5, 33]	δίζηαι· μητρὶς δέ τοι, οὐ	πατρίς	ἐστιν· Μίνωος δ´ ἀπὸ γῆς
[5, 21]	ὁ μητρόθεν μὲν ἐκ τυραννικοῦ,	πατρόθεν	δὲ ἐξ ἰδιωτικοῦ γένους ἡμίονος
[5, 7]	θεοφήταις, ἀλλ´ ἀπὸ παγκρατέροιο νόου	πατρόθεν	κατιοῦσα αἰὲν ἀληθείῃ σελαγίζεται, ἀμφὶ
[5, 33]	ἄρα ποτὲ αὐτῷ ἦν ἡ	πατρῴα	κοπρία καὶ ἥτις αὐτὸν γῆ
[5, 23]	τοῦτον ὅστις ἦν εἰδότες τὸν	πατρῷον	ἀρωγὸν ἐπεκαλοῦντο· ὁ ἐν Δελφοῖς
[5, 9]	αὐτοὺς χρή, αὐτὸς διδάξει λέγων·	Παύεο	δή, περίφρων, ὀάρων, ἀνάπαυε δὲ
[5, 1]	καὶ πρότερον ἀποδέδεικται ὅτι δὴ	παῦλαν	κακῶν οὐδ´ ἄλλοτέ πω πρότερον
[5, 17]	Πὰν τέθνηκεν, οὐ φθῆναι δὲ	παυσάμενον	αὐτὸν καὶ γενέσθαι μέγαν οὐχ
[5, 16]	συγγράμματος Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων"	Παυσαμένου	δὲ τοῦ Ἀμμωνίου, Μᾶλλον, ἔφην
[5, 34]	τούτῳ ὠφελήθη ἡ γῆ ὥστε	παύσασθαι	νοσοῦσα, εἰ μὴ τῶν σοφῶν
[5, 6]	ἐνὶ στήθεσσιν ἔχουσα Ἄρτεμις ἀγροτέρη	παῦσεν	μένεος κρατεροῖο, ἣν καὶ χρὴ
[5, 34]	πολὺ μᾶλλον παχέων βοῶν οἱ	παχεῖς	ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν ὑμᾶς οὕτως ὥστε
[5, 34]	ἴσως, ἀλλὰ καὶ πολὺ μᾶλλον	παχέων	βοῶν οἱ παχεῖς ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν
[5, 16]	ἔνθεον ὕδωρ Πυθῶνός τ´ ἀνὰ	πέζαν	ὑπαὶ Παρνάσιον αἶπος καὶ κραναὴ
[5, 24]	γ´ ἱπποσύνην τε μένειν καὶ	πεζὸν	ἰόντα, νῶτον ἐπιστρέψας· ἔτι τοί
[5, 24]	ἔσται· πολλὴ γὰρ ἱπποσύνη καὶ	πεζὸς	ἐπέρχεται. Ὅτι δὲ ναυσίν, ἀλλ´
[5, 8]	οἷον, εἰ χρὴ οὕτω φάναι,	πειθανάγκην.	Εἴρηται δ´ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν
[5, 8]	ἐπιβαίνω γαίης ζῳοτρόφοιο τεῇς ὑποθημοσύνῃσι	πειθοῖ	τ´ ἀρρήτων ἐπέων, οἷς δὴ
[5, 31]	ἐπ´ αὐτοὺς λαμβάνειν, εἰ μὴ	πείθοις	μανθάνειν ἀντὶ τῶν καταπτύστων ἐρωτημάτων
[5, 21]	τὸ Λύδιον ἀνδράποδον τὸν Κροῖσον	πείθοντι	μὴ καταφρονεῖν αὐτοῦ. Ὃς μετ´
[5, 34]	ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι ἐνίοτε θύοντες	πείθουσιν·	οὐχ ἧττον ἴσως, ἀλλὰ καὶ
[5, 21]	Ὃς μετ´ ὀλίγον ἐπὶ τῇ	πείρᾳ	ἤμελλεν ἀνερωτᾶν σε εἰ στρατεύοι
[5, 20]	θεοὺς εὐσεβεῖν διενοήθη καὶ διὰ	πείρας	ἐλθὼν ἁπάντων τὸν ἐν Δελφοῖς
[5, 5]	κακὸν εἰλήχασιν δαίμονα ἔργῳ τῆς	πείρας	ᾐσθημένοι; Φησὶν γοῦν ὁ θαυμάσιος
[5, 34]	ἐπαγαγόμενος ἄληπτος ἐγένετο τοῖς διώκουσι,	πειρωμένοις	αὐτὸν ἐξελκύσαι; Ὦ Κλεόμηδες, ἆρα
[5, 21]	οὐδὲν ἔμελεν εἴ τι ἄτοπον	πείσεται	ὑπ´ ἀμφιβόλου χρησμοῦ ἐπαρθεὶς ἐπ´
[5, 20]	ὅς· Ἀλλὰ κἀκεῖνός σοι, ἔφη,	πεισθεὶς	ἀπέθανεν ἐν τῇ εἰσβολῇ. Καὶ
[5, 27]	δὴ τῶν πάντων ἀναψαμένη τὰ	πείσματα	καὶ ἐπιθεμένη τὰ πρεσβεῖα, οὐδὲ
[5, 36]	ποτ´ οὖν ἔπραττεν ἐν τῷ	πελάγει;	Ἀπορήσαι ἄν τις. Τί γὰρ
[5, 29]	δόξης· Γαίης μὲν πάσης τὸ	Πελασγικὸν	οὖδας ἄμεινον· ἵπποι Θρηίκιαι, Λακεδαιμόνιαι
[5, 24]	τόδ´ αὖτις ἔπος ἐρέω, ἀδάμαντι	πελάσσας·	τῶν ἄλλων προαλισκομένων τεῖχος Τριτογενεῖ
[5, 13]	δὲ ἐν αὐτῷ μορφή μοι	πέλεται	Δημήτερος ἀγλαοκάρπου, εἵμασι παλλεύκοις, περὶ
[5, 20]	κατὰ τὸν Ἰσθμὸν εἰσβαλεῖν εἰς	Πελοπόννησον	ἐσφάλησαν. Ἀριστόμαχος οὖν ὁ Ἀριδαίου,
[5, 28]	οὐδὲ ὅπως εἰς Δελφοὺς ἐκ	Πελοποννήσου,	ἀλλ´ οὐδ´ εἰς Ὑπερβορέους αὐτούς,
[5, 18]	γοῦν ὁ Ἀπόλλων ἔτους ἑκάστου	πέμπειν	αὐτοὺς τῶν ἰδίων παίδων ἄρρενας
[5, 19]	φονεῖς ἐάσαντες τοὺς οὐδὲν αἰτίους	πέμπειν	ἐκελεύετε ἀποθανουμένους, καὶ ταῦτ´ ἐπ´
[5, 19]	ἀντὶ τούτων τῶν κόρων δίκαιοι	πέμπειν	ἐστὲ Ἀθηναίοις, οὓς ἀδίκως ὑπὲρ
[5, 3]	παρειλήφασιν θεολογίᾳ, ὡς καὶ τὸ	πέμπτον	ἐκ τῶν ἐν ἀνθρώποις γιγνομένων
[5, 0]	~ΤΑΔΕ ΤΟ	ΠΕΜΠΤΟΝ	ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΤΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
[5, 25]	ταῦτα λογιζομένους τὸν μὲν βασιλέα	πέμψαι	προσπολεμήσοντα, αὐτοὺς δὲ οἴκοι μένοντας
[5, 25]	οὐχί, ἀφ´ Ἡρακλέος δὲ γενέθλης	πενθήσει	βασιλῆ φθίμενον Λακεδαίμονος οὖρον. Πάλιν
[5, 24]	πολιορκηθήσεται ἢ ἀπολωλότα τὸν βασιλέα	πενθήσει.	Τοῦτο δ´ ἐξ ἅπαντος εἰκὸς
[5, 4]	τελεταῖς ἀναμεμιγμένα πολλὰ θνητὰ καὶ	πένθιμα	τῶν ὀργιαζομένων καὶ δρωμένων ἱερῶν
[5, 31]	εἰς νοῦν ἐλθὲ καὶ ἐν	πενίᾳ	μὴ ὀδύρου. ἢ τοῖς ἥκουσι
[5, 34]	πρόξενον γενέσθαι. Ἀλλ´ Εὐθυκλέα τὸν	πένταθλον	ἐνέβαλον εἰς εἱρκτήν, αἰτιασάμενοι αὐτὸν
[5, 34]	θεοτίμητος; Καὶ γὰρ καὶ ἐπὶ	πεντάθλου	ἀνδριάντι ὑβρισμένῳ ἐμήνισαν οἱ θεοί,
[5, 18]	τῶν Σωκράτους χρόνων πλέον ἢ	πεντακοσίοις	ὕστερον ἔτεσιν ὁ δεινὸς οὗτος
[5, 14]	οἱ θαλάττιοι πρὸ τῶν θυρῶν	πεπατταλευμένοι.	Ταῦτα γὰρ οἱ θεοὶ αὐτοὶ
[5, 15]	διὰ τούτων· Τίς βροτὸς οὐ	πεπόθηκε	χαρακτῆρας ὀπάσασθαι χαλκοῦ καὶ χρυσοῦ
[5, 18]	Σωκράτει τὴν ἀναβολὴν τοῦ θανάτου	πεποιημένον.	Τίθησιν γοῦν ὁμοῦ καὶ ἀπελέγχει
[5, 5]	ὁ τὴν καθ´ ἡμῶν συσκευὴν	πεποιημένος	ἐν οἷς ἐπέγραψε Περὶ τῆς
[5, 18]	Γοήτων φώραν ἐν οἰκείῳ συγγράμματι	πεποιημένος·	οὗ καὶ αὐτοῦ τῶν φωνῶν,
[5, 36]	τοῦ τὴν συσκευὴν καθ´ ἡμῶν	πεποιημένου,	ἀνάγνωθι ἐκ τῶν περὶ εἱμαρμένης
[5, 15]	σώφρονι λογισμῷ τὴν ἀποστροφὴν αὐτῶν	πεποιῆσθαι.	Ὁρᾷς γοῦν ὡς κρατεῖν αὐτοὺς
[5, 3]	ἀπὸ τῆς Πλουτάρχου γραφῆς, ἣν	πεποίηται	Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" ἔνθα
[5, 16]	τὰ Πλουτάρχου προσθεῖναι ἀφ´ οὗ	πεποίηται	συγγράμματος Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων"
[5, 28]	ἀνδροσύνης ἱερῆς θ´ ὁμονοίας ἔστι	περᾶν,	ἣν δὴ λαοῖς ἡγεῖσθε κέλευθον,
[5, 28]	ὀφρύν ποτε ἀνασπασάντων; Λέγ´ οὖν	περὶ	ἀνδρείας, λέγε περὶ ἐλευθερίας, λέγε
[5, 13]	Καὶ τῆς Ἑκάτης δὲ ταῦτα	περὶ	αὑτῆς λεγούσης τέθειται· Ἤδη μοι
[5, 17]	τὸν ὕπνον μεμηχανῆσθαι· πολλοὺς δὲ	περὶ	αὐτὸν εἶναι δαίμονας ὀπαδοὺς καὶ
[5, 20]	πολυχρόνιον, καταστρέφε ι, τῆς ἄγαν	περὶ	αὐτὸν σπουδῆς τοῦτον ἀποδοὺς τῷ
[5, 17]	τοῦ Πανός· εἰκάζειν δὲ τοὺς	περὶ	αὐτὸν φιλολόγους συχνοὺς ὄντας τὸν
[5, 29]	χρησμοὺς ἐποιοῦντο. Σὺ δὲ καὶ	περὶ	γάμου ἕτοιμος λέγειν· Ἄργεος ἱπποβότου
[5, 17]	μὴ θεούς, οἷς ἀπηλλάχθαι τῶν	περὶ	γῆν προσῆκόν ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας
[5, 4]	μὴ θεούς, οἷς ἀπηλλάχθαι τῶν	περὶ	γῆν προσῆκόν ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας
[5, 4]	καὶ διαφάσεις λαβεῖν ἔστι τῆς	περὶ	δαιμόνων ἀληθείας, εὔστομά μοι κείσθω’
[5, 4]	θεῶν διηγήσεις λόγους εἶναί τινας	περὶ	δαιμόνων τά τε παρ´ Ἕλλησιν
[5, 29]	λάβδα κύει, τέξει δ´ ὀλοοίτροχον·	περὶ	δὲ ἀποικίας· Στέλλ´ ἐπὶ χρυσείους
[5, 10]	μὲν τῶν ἄλλων τἀληθέστατα λέγουσιν,	περὶ	δὲ εὐδαιμονίας οὐδὲν ἀσφαλὲς οὐδ´
[5, 29]	χαλκὸν προφέρων, χερσὶν δὲ σίδηρον·	περὶ	δὲ κενῆς δόξης· Γαίης μὲν
[5, 17]	ἔχοντα προαιρέσεις τινὰς καὶ ὁρμάς.	Περὶ	δὲ τοῦ θανάτου τῶν τοιούτων
[5, 1]	δαιμονῶσιν ὡς ἀληθῶς φίλον ἦν.	Περὶ	δὲ τοῦ μηκέτι δύνασθαί τι
[5, 10]	Μάτην αὐτοῖς ἡ σοφία ἐξήσκηται,	περὶ	δραπέτου εὑρέσεως ἢ χωρίου ὠνῆςἢ
[5, 13]	γενείου. Καὶ ὁ Πὰν ὕμνον	περὶ	ἑαυτοῦ ἐκδιδοὺς ἐδίδαξεν λέγων οὕτως·
[5, 8]	ὁ ἀπὸ τοῦ Ἀπόλλωνος ἐκδοθεὶς	περὶ	ἑαυτοῦ ἐπάναγκος. Λέγεται δὲ οὕτως·
[5, 13]	ὁ Σάραπις ἰδὼν τὸν Πᾶνα	περὶ	ἑαυτοῦ· Φαιδρὴ μὲν κατὰ δῶμα
[5, 10]	ἢ τῶν δαιμόνων αὐτῶν τὰ	περὶ	ἑαυτῶν ἐξειπόντων καὶ τοὺς καταδέσμους
[5, 36]	ἡμῶν πεποιημένου, ἀνάγνωθι ἐκ τῶν	περὶ	εἱμαρμένης τοῦ Πυθίου χρησμῶν, εἰ
[5, 28]	Λέγ´ οὖν περὶ ἀνδρείας, λέγε	περὶ	ἐλευθερίας, λέγε περὶ ὁμοφροσύνης, τίνα
[5, 4]	συνάπτον ἐξευρόντες, εἴτε μάγων τῶν	περὶ	Ζωροάστρην ὁ λόγος οὗτός ἐστιν
[5, 10]	τῶν ἐπιφημιζομένων τῷ θείῳ τῶν	περὶ	ἡμᾶς γινομένων παθῶν, ἢ λελήθαμεν
[5, 14]	Τί δ´ οὐ μᾶλλον φιλοσοφεῖν	περὶ	ἡμᾶς ἢ μαγεύειν καὶ τὰ
[5, 14]	μάστιγα καὶ λαμπάδα καὶ ξίφος,	περὶ	ἣν εἱλείσθω δράκων· Οὐρανοῦ δὲ
[5, 5]	περιέχειν ἱστορίας τὰς μυθικὰς ὡς	περὶ	θεῶν διηγήσεις. Βέλτιον οὖν οἱ
[5, 4]	οἷς φησι τὰς μυθικὰς ὡς	περὶ	θεῶν διηγήσεις λόγους εἶναί τινας
[5, 1]	πόθεν δὴ λοιπὸν τὸ ὡς	περὶ	θεῶν καὶ ἡρώων δόγμα; Τί
[5, 4]	πολέμους ταῦτ´ εἶναι τὰ ὡς	περὶ	θεῶν μυθευόμενα. Λέγει δ´ οὖν
[5, 3]	Ὅτι πολυσχιδὴς καὶ πολυγνώμων ἡ	περὶ	θεῶν τοῖς Ἕλλησι συνέστη δεισιδαιμονία.
[5, 20]	ποιῆσαι. Τούτοις ἄξιον ἐπισυνάψαι τὰ	περὶ	Κροῖσον. Λυδίας οὗτος ἐβασίλευσεν, ἄνωθεν
[5, 16]	Οὐδαμοῦ γὰρ ἀλλαχόθι νῦν ἢ	περὶ	Λεβάδειαν ἡ Βοιωτία παρέχει τοῖς
[5, 28]	δὲ ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΗ' Τὰ	περὶ	Λυκούργου τοῦ Λακεδαιμονίων νομοθέτου ὅτι
[5, 4]	ἀποκριθέντων. Εἶθ´ ἑξῆς φησιν· Ἀλλὰ	περὶ	μὲν τούτων οὐκ ἀναγκαῖον ἡμᾶς
[5, 10]	οὐ παρεῖταιμέν, οἱ δὲ συνόντες	περὶ	μὲν τῶν ἄλλων τἀληθέστατα λέγουσιν,
[5, 4]	σῴζουσι καὶ διαφυλάττουσι διεσπαρμέναι. Καὶ	περὶ	μὲν τῶν μυστικῶν, ἐν οἷς
[5, 27]	χρᾶν οὔτε τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις	περὶ	Μεσσηνίων καὶ τῆς γῆς ἧς
[5, 2]	τὸ ἀνθρώπειον γένος κάτω που	περὶ	νεκρῶν ἀνδρῶν θεοποιίαν ἰλυσπώμενον θυσίαις
[5, 28]	ἀνδρείας, λέγε περὶ ἐλευθερίας, λέγε	περὶ	ὁμοφροσύνης, τίνα τρόπον ἐγγίνεται ταῦτα
[5, 5]	ἐξαμαρτόντων, οἷα Τυφών τε λέγεται	περὶ	Ὄσιριν ἐξαμαρτεῖν καὶ Κρόνος περὶ
[5, 5]	περὶ Ὄσιριν ἐξαμαρτεῖν καὶ Κρόνος	περὶ	Οὐρανόν· ὧν ἀμαυρότεραι γεγόνασιν αἱ
[5, 5]	μάρτυρι χρήσομαι καὶ ἐλέγχῳ τῆς	περὶ	οὓς ὑπολαμβάνουσιν θεοὺς πλάνης, ὡς
[5, 29]	ἱπποβότου πῶλον λάβε κυανοχαίτην· καὶ	περὶ	παίδων· Ἠετίων, οὔ τίς σε
[5, 13]	ἀρτώμενοι ἐς πόδας ἄκρους, σπειρηδὸν	περὶ	πᾶσαν ἑλισσόμενοι κατὰ κόσμον. Ὕλη
[5, 1]	ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Ἔτι	περὶ	πονηρῶν δαιμόνων εἶναι τὰ παρὰ
[5, 13]	πέλεται Δημήτερος ἀγλαοκάρπου, εἵμασι παλλεύκοις,	περὶ	ποσσὶ δὲ χρυσοπέδιλος· ἀμφὶ δὲ
[5, 17]	ἀτόποις γεγονότες, ἀλλ´ οὐκ ἔστι	περὶ	πραγμάτων μεγάλων μὴ μεγάλαις προσχρησάμενον
[5, 22]	ἐμπορίαν εἰπεῖν, ἣν καὶ αὐτοὶ	περὶ	σοφίας ἐνεπορευσάμεθα ἐκ τῆς Ἀσίας,
[5, 29]	λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΘ' Ὅτι οὐ	περὶ	σπουδαίων πραγμάτων τοὺς χρησμοὺς ἐποιοῦντο.
[5, 17]	ἐπιβάτας ἀγούσης· ἑσπέρας δ´ ἤδη	περὶ	τὰς Ἐχινάδας νήσους ἀποσβῆναι τὸ
[5, 10]	εἰδέναι. Πλὴν εἰς ἔλεγχον τῆς	περὶ	ταῦτα ἀτοπίας καὶ εἰς ἡμετέραν
[5, 17]	Ὁ δὲ Δημήτριος ἔφη τῶν	περὶ	τὴν Βρεττανίαν νήσων εἶναι πολλὰς
[5, 3]	μηδ´ ἀντιρρήσεως δεόμενα παρεκθεμένους τὸν	περὶ	τῆς δαιμονικῆς ἐνεργείας ἀκόλουθον συνιδεῖν
[5, 1]	μαθήματά τε παντοῖα καὶ διδασκαλίαι,	περὶ	τῆς εἰς ἄκρον ἀρετῆς καὶ
[5, 5]	συσκευὴν πεποιημένος ἐν οἷς ἐπέγραψε	Περὶ	τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας" ἐκτέθειται·
[5, 5]	ὁ δεδηλωμένος ἐν οἷς ἐπέγραψεν	Περὶ	τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας" ἔνθα
[5, 20]	εἰσβολῇ, ἔρχεται ἀκουσόμενος παρὰ σοῦ	περὶ	τῆς ὁδοῦ· ἐπεθύμει δὲ ὥσπερ
[5, 5]	δὲ φέρε συλλεξώμεθα ὅσα ἄλλα	περὶ	τῆς τῶν ἀγαθῶν, ὥς φασιν,
[5, 33]	μὴ μᾶλλον ἂν Ὁμήρῳ ἀφηγήσασθαι	περὶ	τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ κανθάρῳ· οἷον
[5, 17]	δὲ αὐτοῦ νεωστὶ σύγχυσιν μεγάλην	περὶ	τὸν ἀέρα καὶ διοσημείας πολλὰς
[5, 5]	ἐκεῖνον μὲν ἀμεληθῆναι, τοὺς δὲ	περὶ	τὸν Ἄρσαλον σκιροὺς θεοὺς προσαγορεύεσθαι
[5, 5]	λόγον εἶχεν καὶ τῶν λεγομένων	περὶ	τὸν Διόνυσον ἐνταῦθα ἢ δρωμένων
[5, 5]	μεγάλα καὶ ταῦτα δὴ τὰ	περὶ	τὸν Πύθωνα. Τῷ δὲ ἀποκτείναντι
[5, 17]	ἔχοντα, νηνεμίας δὲ καὶ γαλήνης	περὶ	τὸν τόπον γενομένης ἀνειπεῖν ἃ
[5, 25]	ἐῶμεν αὐτόν, ὡς μὴ δὶς	περὶ	τοῦ αὐτοῦ σοι ἐπιπηδῶντες ἐπαχθεῖς
[5, 15]	ἄκουε οἷα ὁ αὐτὸς συγγραφεὺς	περὶ	τοῦ ἐκλελοιπέναι αὐτῶν τὰ βοώμενα
[5, 35]	γε καὶ μόλις ἡμῖν τὰ	περὶ	τοῦ θανάτου ἔδειξας καὶ τῆς
[5, 10]	ἢ λελήθαμεν ἐναντίας ἐννοίας ἔχοντες	περὶ	τοῦ θείου ἢ αὐτὸ τῷ
[5, 16]	Ἔτι πρὸς τούτοις ὁ αὐτὸς	περὶ	τοῦ καὶ θνήσκειν αὐτῶν τοὺς
[5, 17]	δαίμονας ταῦτα γράφει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΖ'	Περὶ	τοῦ καὶ θνήσκειν τοὺς δαίμονας,
[5, 5]	αὐτοῖς ῥήμασιν ταῦτα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε'	Περὶ	τοῦ λανθανούσας δαιμόνων περιέχειν ἱστορίας
[5, 16]	τοῦ Ἀμμωνίου, Μᾶλλον, ἔφην ἐγώ,	περὶ	τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν, ὦ
[5, 17]	Τιβέριον ὥστε διαπυνθάνεσθαι καὶ ζητεῖν	περὶ	τοῦ Πανός· εἰκάζειν δὲ τοὺς
[5, 4]	γράφει τὸν τρόπον· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'	Περὶ	τοῦ πονηρῶν δαιμόνων εἶναι τὰ
[5, 3]	Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" ἔνθα	περὶ	τοῦ πονηρῶν δαιμόνων εἶναι τὰ
[5, 35]	δέ σου καὶ διαλελυμένον χρησμὸν	περὶ	τοῦ Φαλάριδος, ἐπαινοῦντα καὶ τιμῶντα,
[5, 34]	ἄφορον εἰργάσαντο. Πιστεύομεν δὲ καὶ	περὶ	τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ
[5, 26]	δαίμονας. Ἄκουε δὲ καὶ τὰ	περὶ	τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΖ' Ὡς τοὺς
[5, 33]	ἴσον εἶναι Ὅμηρόν τε ὄντα	περὶ	τούτων προσιέναι τῷ θεῷ καὶ
[5, 5]	διηγήσεις. Βέλτιον οὖν οἱ τὰ	περὶ	Τυφῶνα καὶ Ὄσιριν καὶ Ἶσιν
[5, 5]	τῶν τοιούτων ἀδελφὰ λέγεσθαί φασι	περὶ	Τυφῶνος, ὡς δεινὰ μὲν ὑπὸ
[5, 3]	ὧν ἀφορίσαντες καὶ διαστειλάμενοι τὰ	περὶ	τῶν αὐτῶν αἰσχρότερα μνημονευόμενα τρίτον
[5, 16]	ὁ Δημήτριος οὐδὲν ἔφη δεῖν	περὶ	τῶν ἐκεῖ πυνθάνεσθαι καὶ διαπορεῖν,
[5, 16]	τίθησι τοῦτον τὸντρόπον· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙϚ	Περὶ	τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων. Ἀμφὶ δὲ
[5, 3]	τῆς Πλουτάρχου γραφῆς, ἣν πεποίηται	Περὶ	τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" ἔνθα περὶ
[5, 16]	προσθεῖναι ἀφ´ οὗ πεποίηται συγγράμματος	Περὶ	τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" Παυσαμένου δὲ
[5, 5]	ὁ Πλούταρχος ἐν οἷς ἐσπούδασεν	Περὶ	τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" πρὸς τοῖς
[5, 5]	τὰ παραπλήσια καὶ ἐν τῷ	Περὶ	τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" τοῦτον ἱστορεῖ
[5, 36]	ὢν δυνάμεως ἔτι μᾶλλον ὁ	περὶ	τῶν θρυλουμένων χρηστηρίων ὑποπεσεῖται λόγος.
[5, 4]	Πλούταρχος ἐν ᾧ συνέταξεν λόγῳ	Περὶ	τῶν κατὰ τὴν Ἶσιν καὶ
[5, 5]	εὐσεβῶν νενομισμένων ἀκριβῶς τε τὸν	περὶ	τῶν οἰκείων λόγον διηρευνηκότων ἀνελλιπὴς
[5, 18]	νεωτέρας ἱστορίας ἐληλέγχθω. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ'	Περὶ	τῶν παρὰ τοῖς παλαιοῖς Ἕλλησιν
[5, 33]	δέξεται ἀποθανόντα. Ταῦτα μὲν οὖν	περὶ	τῶν ποιητῶν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΔ' Ὅτι
[5, 4]	Μήποτε ἄρα τοιαῦτα ἦν τὰ	περὶ	τῶν πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ γιγάντων
[5, 13]	τῶν ξοάνων αὐτοὶ κατέδειξαν. Καὶ	περὶ	τῶν σχημάτων ὅπως φαντάζονται αὐτοὶ
[5, 4]	θείᾳ γραφῇ λεγόμενα τά τε	περὶ	τῶν τούτους γεγεννηκότων, περὶ ὧν
[5, 4]	τε περὶ τῶν τούτους γεγεννηκότων,	περὶ	ὧν εἴρηται· ἰδόντες δὲ οἱ
[5, 15]	καὶ φιλοσωμάτους ὑπάρχειν δαίμονας τοὺς	περὶ	ὧν ἡμῖν ὁ προκείμενος τυγχάνει
[5, 34]	τοὺς τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν οἱ	περὶ	ὧν ὁ λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΕ'
[5, 10]	πάθος τῆς αὑτῶν φαντασίας ἐκείνῳ	περιάπτουσιν.	Εἰ δὲ συμβολικῶς λέγεται ταῦτα,
[5, 2]	ἐπικυρούσης. Οὕτω δῆτα λοιπὸν οἱ	περίγειοι	δαίμονες οἵ τε ἀμφὶ τὸν
[5, 15]	ἡγοῦμαι σαφῶς ἐληλέγχθαι ὡς ἄρα	περίγειοί	τινες καὶ φιλοπαθεῖς δαίμονες ἥλωσαν
[5, 2]	τῆς δαιμονικῆς ἐνεργείας. Οἵδε γοῦν	περίγειοί	τινες ὄντες καὶ καταχθόνιοι τόν
[5, 15]	Ὥστε διαρρήδην ἐξ ἁπάντων τούτων	περιγείους	τινὰς ἁλίσκεσθαι φιλοπαθεῖς τε καὶ
[5, 3]	Τούτων τοιγαροῦν τῶν μοχθηρῶν καὶ	περιγείων	δαιμόνων τῶν τε ἀερίων καὶ
[5, 15]	ὅτι καί, ὅπερ ἔφαμεν, αὐτοὶ	περιγράφονται	καί εἰσιν οἷον ἐν ἱερῷ
[5, 20]	ἕνα ὄντα Κάρνον αὐτόν τε	περιεῖδες	καὶ ἐναποθανόντι αὐτῷ Ὁμηρικὴν νόσον
[5, 14]	θεοφιλὲς ἡ τῶν ἀψύχων ξοάνων	περιεργία;	Ποίας δ´ εἰκὼν γένοιτ´ ἂν
[5, 11]	ὑπειλήφασιν, ἀνθρώπους ἐδίδαξαν τὰς οἰκείας	περιεργίας	Οὐ μόνον δὲ τὴν πολιτείαν
[5, 9]	ἀλλ´ εἰ μόνον τὰ τῆς	περιέργου	γοητείας μετέλθοιέν τε καὶ διαπράξοιντο.
[5, 33]	τῇ κοπρίᾳ, ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ	περιέτυχεν	καὶ κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ, ὃς
[5, 0]	~ΤΑΔΕ ΤΟ ΠΕΜΠΤΟΝ	ΠΕΡΙΕΧΕΙ	ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΤΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 5]	Ε' Περὶ τοῦ λανθανούσας δαιμόνων	περιέχειν	ἱστορίας τὰς μυθικὰς ὡς περὶ
[5, 4]	βίαιοι δαίμονες ἐξαιτούμενοι ψυχὴν ἀνθρωπίνην	περιεχομένην	σώματι λοιμούς τε πόλεσι καὶ
[5, 1]	κατὰ τὴν ἀληθῆ θεοσέβειαν παραγγέλματα	περιέχουσαι,	ἀνδράσιν ὁμοῦ καὶ γυναιξὶ καὶ
[5, 14]	λογίων φιλοσοφίαν ὡς ἀπόρρητα θεῶν	περιέχουσαν	λόγια παραφαίνει, ἄντικρυς τῆς πονηρᾶς
[5, 20]	οὐδὲν ἧττον ἐπιστάμενος ἔχρας, ἔπειτα	περιεώρας	διαμαρτάνοντα. Ἀλλ´ ἀμφίβολος ἡ στενύγρη,
[5, 33]	Ἄγε οὖν, ὦ θεέ, μὴ	περιίδῃς	μηδ´ ἡμᾶς. Ἐπιθυμοῦμεν γάρ, εἰ
[5, 9]	εὐποιίαις τοὺς δεομένους, ἀλλὰ μὴ	περιμένειν	ἀνάγκην· εἰ δ´ οὐ καλὸν
[5, 24]	τὰ πολέμια, αἰσθόμενος τοῦ κακοτεχνήματος;	Περιμένειν	δὲ δεῖ τὸ ἀποβησόμενον· ἓν
[5, 17]	αὐτὸν καὶ ἱκετεύειν μὴ τῷ	περιμένοντι	αὐτοὺς Ταρτάρῳ παραδοῦναι. Ἔχεις οὖν
[5, 5]	δ´ ἐκεῖθεν ἐνιαυτῶν μεγάλων ἐννέα	περιόδοις	ἁγνὸν γενόμενον καὶ Φοῖβον ὡς
[5, 1]	τετιμημένοι· οὐ λυπεῖ δὲ ἐκ	περιουσίας	τὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν ἐπὶ μᾶλλον
[5, 21]	ἐκπεσεῖν, ἀλλ´ αὖ τὴν ἀλλοτρίαν	περιποιήσασθαι.	Ὁ μὲν γὰρ Ἡμίμηδος ἢ
[5, 2]	γῆν βαρὺν καὶ ζοφερὸν ἀέρα	περιπολοῦντες	καὶ τὸ σκότιον καὶ γεῶδες
[5, 14]	ξίφος τὸ ποίνιμον καὶ δράκων	περισταλὴς	ἅμμασιν Κόρην κρατῶν, δεινὸν ἀμφὶ
[5, 24]	ὅπως αὐτοῖς τὰ τῆς ἥττης	περιστήσεται	γινώσκει. Διὸ καὶ πρὸς ταῦτα
[5, 4]	καὶ ἀμαυρόν ἐστι λείψανον ὡς	περίττωμα,	τοῖς δὲ πολὺ καὶ δυσκατάσβεστον
[5, 28]	δίῃ, οὕτω δή χ´ ὑμῶν	περιφείδοιτ´	εὐρύοπα Ζεύς. Ἄπολλον, διδασκαλίας καὶ
[5, 24]	τὴν δέησιν τῆς θυγατρὸς οὐ	περιφρονήσαντος.	Τά τε πυργώματα ὅτι πολλὰ
[5, 9]	αὐτὸς διδάξει λέγων· Παύεο δή,	περίφρων,	ὀάρων, ἀνάπαυε δὲ φῶτα, θάμνων
[5, 20]	Λυδὸς ἐπιθαρσῶν μεγαλουργίαις στρατεῦσαι ἐπὶ	Πέρσας	διανοεῖται, αὐξῆσαι τὴν ἀρχὴν εἰς
[5, 21]	ἀνερωτᾶν σε εἰ στρατεύοι ἐπὶ	Πέρσας,	καὶ σύμβουλον ποιεῖσθαι ὑπὲρ τῆς
[5, 25]	μέγα ἄστυ ἐρικυδὲς ὑπ´ ἀνδράσι	Περσεΐδῃσι	πέρσεται, ἢ τὸ μὲν οὐχί,
[5, 25]	ἄστυ ἐρικυδὲς ὑπ´ ἀνδράσι Περσεΐδῃσι	πέρσεται,	ἢ τὸ μὲν οὐχί, ἀφ´
[5, 24]	Ἀθηναίων πόλις πρόφασις ἦν τῷ	Πέρσῃ	τῆς ὁδοῦ καὶ ἡ πᾶσα
[5, 23]	ἱστορίαις θαυμαζομένους. Πολὺς ἦν ὁ	Περσῶν	στρατὸς ὡπλισμένος κατὰ Ἀθηναίων, οὐδ´
[5, 17]	γενέσθαι καὶ πνεύματα καταρραγῆναι καὶ	πεσεῖν	πρηστῆρας. Ἐπεὶ δ´ ἐλώφησεν, λέγειν
[5, 7]	διὰ τούτων (ἦν δ´ ἡ	πεῦσις	εἰ δεῖ ὀμόσαι τῷ ἐπάγοντι
[5, 34]	ὅτι δεῖ αὐτοὺς τιμᾶν ἄνδρας	πεφατνευμένους,	οὓς οἱ θεοὶ φιλοῦσιν οὐχ
[5, 1]	τοίνυν πάντες ἀθρόως αὐτῷ Ἀσκληπιῷ	πεφεύγασι,	τὰ νῶτα τῷ θνητῷ καὶ
[5, 14]	καὶ τὸ πῦρ φαεσφόρον ἄνθρακος	πεφλεγμένου,	δεῖμα νερτέρων κυνῶν, γλύμμα δεινὸν
[5, 28]	ἀνάλκιδος ἄτης εἰσαφικάνουσιν, τὴν δὴ	πεφύλαχθε	μάλιστα. Ἀνδρείους εἶναι κελεύεις· τοῦτο
[5, 15]	τι ἦν ἀληθῶς, μηδ´ ἀλλαχῆ	πη	ἐπιβαίνειν ἢ ἐν μόνῃ ψυχῆς
[5, 25]	ἀποφυγή· εἰ δ´ αὐτὸς ἄλλῃ	πη	τάττοιτο, τάχα ἄν τι καὶ
[5, 16]	γαίης μαντήια θέσκελα νώτῳ ἐβλύσθη	πηγαί	τε καὶ ἄσθματα δινήεντα· καὶ
[5, 12]	ξόανον, κεκαθαρμένον ὥς σε διδάξω·	πηγάνου	ἐξ ἀγρίοιο δέμας ποίει ἠδ´
[5, 35]	Κύψελος, ὃς δὴ πολλὰ Κορίνθῳ	πήματα	τεύξει, καὶ Μελάνιππος ὁ πολλὰ
[5, 17]	ὄντας τὸν ἐξ Ἑρμοῦ καὶ	Πηνελόπης	γεγενημένον. Ὁ μὲν οὖν Φίλιππος
[5, 34]	ἧττον ἢ οὓς οἱ ἀλφιτοποιοὶ	πιαίνουσι	βοῦς, δι´ ὧν ὑμᾶς οἱ
[5, 18]	ὁ Πύθιος Ἀθηναίοις χρᾷ λοιμῷ	πιεσθεῖσιν	διὰ τὴν Ἀνδρόγεω τελευτήν. Ἐλοίμωσσον
[5, 4]	οὔτε θεοὺς ἀπαιτεῖν ἢ προσδέχεσθαι	πιθανόν	ἐστιν οὔτε μάτην ἂν ἐδέχοντο
[5, 24]	τοῦ παντὸς κυρίαν ἔχων καὶ	πιθανὸς	ἅμα, ἐκ μὲν τῆς Ἀσίας
[5, 21]	Γοήτων φώρας, κυνικῆς οὐκ ἀπηλλαγμένα	πικρίας.	Οὐδὲ γὰρ δαίμονος, μὴ ὅτι
[5, 21]	ἐπ´ ἀλλοτρίαν ἀρχήν, οὐδ´ εἰ	πικροί	τινες ἄνθρωποι καὶ κακοήθεις, δέον
[5, 33]	τῆς ὑμετέρας ἑστίας, λοιδορῆσαι μὲν	πικρῶς	τὰς οὐκ ἐθελούσας ἡμῖν γαμεῖσθαι,
[5, 17]	ἐγρηγορέναι δὲ τοὺς πλείστους καὶ	πίνειν,	ἐπεὶ δεδειπνηκότες ἦσαν· ἐξαίφνης δὲ
[5, 29]	δὲ γυναῖκες, ἄνδρες θ´ οἳ	πίνουσιν	ὕδωρ καλῆς Ἀρεθούσης. Καί μοι
[5, 27]	Ἥκεις, ὦ Λυκόεργε, ἐμὸν ποτὶ	πίονα	νηὸν Ζηνὶ φίλος καὶ πᾶσιν
[5, 28]	ἐμφαγόντων οὔτε τὸ Κασταλίας ὕδωρ	πιόντων	οὐδ´ ἐπὶ σοφίᾳ τὴν ὀφρύν
[5, 25]	Μετὰ μὲν δὴ τῆς πόλεως	πιπτούσης	οὐδεμία οὐδ´ αὐτῷ ἀποφυγή· εἰ
[5, 34]	τὴν Θασίων γῆν ἄφορον εἰργάσαντο.	Πιστεύομεν	δὲ καὶ περὶ τούτου οὐκ
[5, 17]	ὑπὸ Τιβερίου Καίσαρος· οὕτως δὲ	πιστεῦσαι	τῷ λόγῳ τὸν Τιβέριον ὥστε
[5, 33]	καὶ θεῶν ψῆφος καὶ αὕτη	πιστὴ	καὶ οὐχ ἥττων τῆς τῶν
[5, 25]	καὶ ἀλευρομαντεῖα καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους.	Πιστοὶ	δὲ οὐ μόνον οἱ θεοὶ
[5, 25]	σύμβουλος. Καὶ σὲ μὲν ἐκεῖνοι	πιστόν,	σὺ δ´ αὐτοὺς ἐπέπεισο ἠλιθίους
[5, 4]	δεδηλωμένοι. Ἔτι δὲ μᾶλλον τοῦτον	πιστοῦται	τὸν λόγον ὁ Πλούταρχος ἐν
[5, 5]	Ἀπόλλωνα φυγαί τε Διονύσου καὶ	πλάναι	Δήμητρος οὐδὲν ἀπολείπουσι τῶν Ὀσιριακῶν
[5, 4]	Ἐμπεδοκλέους, ἁμαρτίας καὶ ἄτας καὶ	πλάνας	θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ καὶ
[5, 17]	Ἐμπεδοκλέους, ἁμαρτίας καὶ ἄτας καὶ	πλάνας	θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ καὶ
[5, 21]	εἶναι βούλεται, γοήτων δὲ ἀνδρῶν	πλάνας	καὶ σοφίσματα ἐπὶ ἀπάτῃ τῶν
[5, 1]	ἁπάντων ὁμοῦ σὺν τῇ πολυθέῳ	πλάνῃ	ἐκποδὼν μεταστάντων οὐκ ἄλλοτε ἢ
[5, 1]	τοῦ μὲν ἄρδην μεταστήσασθαι τὴν	πλάνην,	εἰ ἄρα τις ἦν, αὐτοὺς
[5, 2]	ἐγκρυπτομένων τοῖς ξοάνοις καὶ τὴν	πλάνην	κραταιότερον ἐπικυρούσης. Οὕτω δῆτα λοιπὸν
[5, 3]	εὑρησιλογήσαντες. Ἀλλ´ οὐδ´ εἰς τοῦτο	πλάνης	αὐτοῖς ἀπήρκει στῆναι, ἤδη δὲ
[5, 3]	κρημνῶν φέρον διὰ τῆς ἀπατηλοῦ	πλάνης	πάντα τὸν δεισιδαίμονα· ὃ καὶ
[5, 2]	ἐγγύθεν ἔφεδροι καὶ συνεργοὶ τῆς	πλάνης	παρῆσαν, τοῖς τῶν ἀνθρώπων κακοῖς
[5, 2]	πολλοῖς ἐνομίζετο ἡ τῆς πολυθέου	πλάνης	ὑπόληψις, μεταβαινούσης τῆς διανοίας ἀπὸ
[5, 5]	τῆς περὶ οὓς ὑπολαμβάνουσιν θεοὺς	πλάνης,	ὡς ἂν ἐκ τῶν οἰκείων
[5, 3]	δεῖγμα παραφαινόντων, εἰκότως πολὺς ὁ	πλάνος	ἀνθρώποις ἔτι μᾶλλον ἐπῄει, τῶν
[5, 1]	δ´ ἂν εἴποιεν ὅτι καὶ	πλάνος)	οἱ δὲ σωτῆρες καὶ θεοί,
[5, 10]	ἀλλ´ ἢ ἐκεῖνος ὁ λεγόμενος	πλάνος.	Ταῦτα μὲν οὖν ἐπὶ τοσοῦτον
[5, 10]	δεδοικόσιν οὕτως κενὸν φόβον καὶ	πλάσματα,	ὡς κομιδῆ παῖδες ἀνόητοι; Καίτοι
[5, 34]	Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς σε καλεῖ	Πλάτων,	ἐθέωσας τὸν ἄνδρα τοῦτον; Ἢ
[5, 32]	ἐπὶ τούτοις, ὃν ὁ γενναῖος	Πλάτων	ἐξωθεῖ τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας ὡς
[5, 17]	ὦ Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ	Πλάτων	καὶ Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος· ἔτι
[5, 5]	μεγάλων εἶναι νομίζοντες, οὓς καὶ	Πλάτων	καὶ Πυθαγόρας καὶ Ξενοκράτης καὶ
[5, 4]	λέγουσι καὶ οἱ λέγοντες ὅτι	Πλάτων	τὸ ταῖς γεννωμέναις ποιότησιν ὑποκείμενον
[5, 3]	πᾶσαν αὐτοῖς θεοποιίαν εἰς εἴδη	πλείονα	καταπίπτειν· πρῶτον μὲν τὸ ἐκ
[5, 4]	τοὺς φιλοσόφους. Ἐμοὶ δὲ δοκοῦσιν	πλείονας	λῦσαι καὶ μείζονας ἀπορίας οἱ
[5, 5]	δηλωθέντι συγγράμματι παραθέμενος καὶ διὰ	πλειόνων	ἐξεργασάμενος τὸν λόγον, τὰ παραπλήσια
[5, 1]	αὐτὴν ὑπόθεσιν ἐπὶ μᾶλλον βεβαιώσασθαι	πλείοσιν	καὶ δαψιλεστέροις ἐλέγχοις τῆς τούτων
[5, 28]	τὴν Σπάρτην· Εἰσὶν ὁδοὶ δύο	πλεῖστον	ἀπ´ ἀλλήλων ἀπέχουσαι, ἡ μὲν
[5, 5]	τὴν μαντικὴν ἀνῆγεν εἰς δαίμονας,	πλεῖστον	δὲ Δελφῶν λόγον εἶχεν καὶ
[5, 17]	γενέσθαι Παξῶν· ἐγρηγορέναι δὲ τοὺς	πλείστους	καὶ πίνειν, ἐπεὶ δεδειπνηκότες ἦσαν·
[5, 4]	Δημητρίῳ διαφέρεσθαι. Καὶ γὰρ κἂν	πλείων	εἴη χρόνος κἂν ἐλάττων κἂν
[5, 18]	καὶ μέχρι τῶν Σωκράτους χρόνων	πλέον	ἢ πεντακοσίοις ὕστερον ἔτεσιν ὁ
[5, 20]	παραλαβὼν τὴν ἀρχήν. Εἶτά τι	πλέον	τῶν προγόνων κατορθώσειν ἐλπίσας τοὺς
[5, 36]	εἰ βούλει καὶ τρὶς καὶ	πλεονάκις	ἐν τῷ αὐτῷ σαγηνεύοντες ἄνθρωποι
[5, 21]	ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ μανίας καὶ	πλεονεξίας.	οὐκ ὤκνησας εἰπεῖν ὅτι Ἅλυν
[5, 34]	τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀνέῳξέ τε τὴν	πλευρὰν	αὐτοῦ καὶ ἐμβαλὼν τὴν χεῖρα
[5, 17]	ἐνίας δαιμόνων καὶ ἡρώων ὀνομάζεσθαι·	πλεῦσαι	δὲ αὐτὸς ἱστορίας καὶ θέας
[5, 17]	διδάσκαλος γραμματικῶν. Οὗτος ἔφη ποτὲ	πλέων	εἰς Ἰταλίαν ἐπιβῆναι νεὼς ἐμπορικὰ
[5, 34]	ἄνδρα τοῦτον; Ἢ ὅτι Ὀλυμπίασι	πληγῇ	μιᾷ πατάξας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀνέῳξέ
[5, 20]	πλίνθοις χρυσαῖς ἀναθημάτων τε μυρίων	πλήθει	κοσμήσας τὸ ἱερὸν τῶν πανταχοῦ
[5, 20]	Ὁμηρικὴν νόσον ἐνέβαλες εἰς τὸ	πλῆθος	καὶ εὐχὰς ἐπὶ τῇ νόσῳ
[5, 1]	ἄν τις ὑπολάβοι, μόνος τὸ	πλῆθος	τῶν ἀνὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην
[5, 18]	ἀρετῆς, ἢ μετανοεῖν ἐπὶ τῷ	πλημμελήματι	καί τι τῶν ὁσίων καὶ
[5, 5]	δαίμονας ὧν ἂν ἐξαμάρτωσιν καὶ	πλημμελήσωσιν·	αἰθέριον μὲν γάρ σφε μένος
[5, 3]	ἐπιφημιζόντων, τοὺς δὲ φαύλους ἐπικαλούντων,	πλὴν	ἀλλὰ δεῖν φασκόντων καὶ τοὺς
[5, 10]	οὔτ´ ἐπίστασθαι οὔτε θέλειν εἰδέναι.	Πλὴν	εἰς ἔλεγχον τῆς περὶ ταῦτα
[5, 16]	τῶν χρηστηρίων ἀμαύρωσιν, μᾶλλον δὲ	πλὴν	ἑνὸς ἢ δυεῖν ἁπάντων ἔκλειψιν
[5, 33]	ἀνθρώπων εἰ τὰ ὀνόματα ὄγκου	πλήρη	ἤκουον, χρῆσθαι τούτοις εἰς τὴν
[5, 20]	ποιῶν· καὶ ἐπειδὴ συνεκύρησε νόσος	πλησία	καὶ ἀπέθανεν Ἀριστόδημος, πάλιν ἐπανεχώρουν,
[5, 17]	πνεῦμα καὶ τὴν ναῦν διαφερομένην	πλησίον	γενέσθαι Παξῶν· ἐγρηγορέναι δὲ τοὺς
[5, 1]	ἀνδραποδισμούς τε καὶ αἰχμαλωσίας τῶν	πλησιοχώρων	ἀεὶ καὶ διὰ παντὸς ἐνήργουν,
[5, 20]	Ἀπόλλω προκρίνει, κἄπειτα κρατῆρσιν καὶ	πλίνθοις	χρυσαῖς ἀναθημάτων τε μυρίων πλήθει
[5, 10]	τῷ λωτῷ καθήμενον καὶ ἐπὶ	πλοίου	ναυτιλλόμενον καὶ καθ´ ὥραν τὰς
[5, 20]	πανταχοῦ γῆς ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ	πλουσιώτατον	ἀπέφηνεν, οὐδ´ ὅσα πρὸς θυσίας
[5, 5]	ἐκτήσαντο θεῶν παρωνυμίας. Τοσαῦτα ὁ	Πλούταρχος	ἐν οἷς ἐσπούδασεν Περὶ τῶν
[5, 4]	τοῦτον πιστοῦται τὸν λόγον ὁ	Πλούταρχος	ἐν οἷς φησι τὰς μυθικὰς
[5, 5]	εἶτα δίκην ἔδωκεν. Ταῦτα ὁ	Πλούταρχος	ἐν τῷ δηλωθέντι συγγράμματι παραθέμενος
[5, 4]	μυθευόμενα. Λέγει δ´ οὖν ὁ	Πλούταρχος	ἐν ᾧ συνέταξεν λόγῳ Περὶ
[5, 17]	ὀπαδοὺς καὶ θεράποντας. Τοσαῦτα ὁ	Πλούταρχος.	Ἐπιτηρῆσαι δ´ ἄξιον τὸν καιρὸν
[5, 3]	δὲ πρώτας τὰς ἀπὸ τῆς	Πλουτάρχου	γραφῆς, ἣν πεποίηται Περὶ τῶν
[5, 16]	καιρὸν ἐνταῦθα προσήκει καὶ τὰ	Πλουτάρχου	προσθεῖναι ἀφ´ οὗ πεποίηται συγγράμματος
[5, 13]	νεάτης χαροποῖσι μετώποις ἀμφὶς ἰαινόμενον	πλοχμοῖς	θ´ ἱεροῖσι γενείου. Καὶ ὁ
[5, 6]	ῥάβδον ἔχεν, ἑτέρῃ δὲ λιγὺ	πνείουσαν	ἔμαρπτε σύριγγα γλαφυρήν, Νύμφῃσι δὲ
[5, 8]	θεϊκώτερα καὶ φυσικώτερα γένοιτ´ ἄν.	Πνεῦμα	γὰρ τὸ κατιὸν καὶ ἀπόρροια
[5, 17]	τὰς Ἐχινάδας νήσους ἀποσβῆναι τὸ	πνεῦμα	καὶ τὴν ναῦν διαφερομένην πλησίον
[5, 17]	τὸν Θαμνοῦν, εἰ μὲν εἴη	πνεῦμα,	παραπλεῖν ἡσυχίαν ἔχοντα, νηνεμίας δὲ
[5, 9]	τοῖς εἰς τοσοῦτον ταπεινότητος καταπεπτωκόσιν	πνεύμασιν,	ὡς τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις ὑποσύρεσθαι
[5, 17]	φθοραὶ πολλάκις μέν, ὡς νῦν,	πνεύματα	καὶ χαλάζας τρέφουσιν, πολλάκις δὲ
[5, 17]	καὶ διοσημείας πολλὰς γενέσθαι καὶ	πνεύματα	καταρραγῆναι καὶ πεσεῖν πρηστῆρας. Ἐπεὶ
[5, 4]	ἐκείνους εἶναι καὶ τὰ ἐκείνων	πνεύματα	παρὰ τοῖς μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις
[5, 3]	καταχθονίων πνευμάτων, οὓς κοσμοκράτορας" καὶ	πνευματικὰ	πονηρίας ἀρχάς" τε καὶ ἐξουσίας"
[5, 2]	τὸν ἀέρα κοσμοκράτορες" καὶ τὰ	πνευματικὰ	τῆς πονηρίας" ὅ τε ἐπὶ
[5, 17]	ἐγένετο κατὰ τὸ Παλῶδες, οὔτε	πνεύματος	ὄντος οὔτε κλύδωνος, ἐκ πρύμνης
[5, 15]	προϋποκειμένων, εἰκότως ἂν ἐπέλθοι θείου	πνεύματος	παρουσία· οὐδ´ ἂν ἦν ἔτι
[5, 3]	τῶν τε ἀερίων καὶ καταχθονίων	πνευμάτων,	οὓς κοσμοκράτορας" καὶ πνευματικὰ πονηρίας
[5, 34]	ἐμβαλὼν τὴν χεῖρα ἐλάβετο τοῦ	πνεύμονος	(Ἄπολλον, ἀξιοθέου ἔργου) Ἢ οὐ
[5, 8]	τὸ Φοιβείης ἀπονεύμενον ὑψόθεν αἴγλης	πνοιῇ	ὑπὸ λιγυρῇ κεκαλυμμένον ἠέρος ἁγνοῦ,
[5, 13]	αὐτῆς ἐκ κεφαλῆς ἀρτώμενοι ἐς	πόδας	ἄκρους, σπειρηδὸν περὶ πᾶσαν ἑλισσόμενοι
[5, 33]	καὶ διώξωμεν τὸν οὐρανὸν κατὰ	πόδας	τῶν ὑμετέρων ἐπαίνων. Οὐ γὰρ
[5, 9]	Λύσατέ μοι στεφάνους καί μευ	πόδας	ὕδατι λευκῷ ῥάνατε καὶ γραμμὰς
[5, 24]	τὸ σῶμα, οὐ χέρες οὐδὲ	πόδες	νέατοι· κατὰ γάρ μιν ἐρείψει
[5, 20]	τοὺς Ἡρακλείδας διηγήματος. Οὗτοι γάρ	ποθ´	ὡρμημένοι κατὰ τὸν Ἰσθμὸν εἰσβαλεῖν
[5, 10]	πρῶτοι οἱ γενναῖοι θεοὶ κατέστησαν.	Πόθεν	γὰρ ἀνθρώποις ταῦτα παρῆν εἰδέναι
[5, 1]	ἐπιδημίας μήτε τῶν ἄλλων θεῶν,	πόθεν	δὴ λοιπὸν τὸ ὡς περὶ
[5, 3]	τινα Ἔρωτα καὶ Ἀφροδίτην καὶ	Πόθον,	τὰς αἰσχρὰς καὶ ἀκολάστους αὐτῶν
[5, 1]	μηκέτ´ εἶναι μηδὲ ἐνεργεῖν μηδέ	ποι	παραφαίνεσθαι μηδὲ συνήθως ταῖς πόλεσιν
[5, 7]	καὶ ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις ἐξυπηρετοῦνται, καὶ	ποίαις	ἕκαστος αὐτῶν χαίρει. Οὐδὲν ἐν
[5, 14]	ἡ τῶν ἀψύχων ξοάνων περιεργία;	Ποίας	δ´ εἰκὼν γένοιτ´ ἂν ἐνθέου
[5, 11]	τε δεῖ θύειν καὶ ἐκ	ποίας	ἡμέρας ἐκτρέπεσθαι τό τε σχῆμα
[5, 12]	πῶς χρὴ ποιεῖν καὶ ἐκ	ποίας	ὕλης, δηλώσει τὰ τῆς Ἑκάτης
[5, 12]	διδάξω· πηγάνου ἐξ ἀγρίοιο δέμας	ποίει	ἠδ´ ἐπικόσμει ζῴοισιν λεπτοῖσι, κατοικιδίοις
[5, 13]	Ἤδη μοι σύ γε πάντα	ποίει·	ξόανον δὲ ἐν αὐτῷ μορφή
[5, 11]	σχῆμα τῶν ἀγαλμάτων ποταπὸν δεῖ	ποιεῖν	αὐτοί τε ποίοις σχήμασιν φαίνονται
[5, 12]	μοι αὐτογενέθλου οἴκου ἐμοῦ χώρημα	ποιεῖν·	καὶ ἀγάλματι πολλὸν κείνῳ ἐπευχόμενος
[5, 12]	ἀγάλματα αὐτοὶ ὑπέθεντο πῶς χρὴ	ποιεῖν	καὶ ἐκ ποίας ὕλης, δηλώσει
[5, 8]	τοῦ παραγίνεσθαι, βλάβην τινὰ προθυμοῦνται	ποιεῖν,	καὶ μάλιστα ἐὰν ἀμελέστερόν τις
[5, 20]	φησὶν ὁ Τήμενος, τί χρὴ	ποιεῖν;	Καὶ πῶς ἂν ἱλασαίμην ὑμᾶς;
[5, 4]	πᾶσιν ἀνθρώπους. Ἐξ ὧν ἔοικε	ποιεῖν	τὴν μεταβολήν, τοῦ μὲν χρυσοῦ
[5, 10]	τούτων φαλλούς φασιν ἑστάναι καὶ	ποιεῖσθαι	αἰσχρορρημοσύνας, μάταιοι αἱ θεῶν κλήσεις
[5, 5]	καὶ τὰς κατάρας ἐπὶ τούτων	ποιεῖσθαι	δημοσίᾳ καὶ ἰδίᾳ Λυκίους. Τούτοις
[5, 21]	στρατεύοι ἐπὶ Πέρσας, καὶ σύμβουλον	ποιεῖσθαι	ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ μανίας καὶ
[5, 23]	ἀνὴρ χῆνας ἐνάριζεν βολαῖσιν ἀσπέτους	ποιηβόρους.	Τοὺς δὲ ἀσπέτους ποιηβόρους χῆνας
[5, 23]	ἀσπέτους ποιηβόρους. Τοὺς δὲ ἀσπέτους	ποιηβόρους	χῆνας τίς μοι μηνύσει ὅ
[5, 20]	ὑπὲρ τῆς εὐχῆς Ἀπόλλωνι Καρνείῳ	ποίημα	τὸ διὰ τοῦ χρησμοῦ λέγον·
[5, 32]	ἀνὴρ ὑπομείνειεν, ἐν τοῖς οἰκείοις	ποιήμασι	κεχρημένον· καὶ τὸν Εὐριπίδην τῆς
[5, 23]	τανυστρόφῳ σφενδόνῃ μετὰ τοῦ ἀδιανοήτου	ποιήματος;	Ἀλλὰ γὰρ τούτων ὧδε ἐληλεγμένων
[5, 17]	καὶ διδόντων ἑαυτοῖς λόγον, εἴτε	ποιῆσαι	βέλτιον εἴη τὸ προστεταγμένον εἴτε
[5, 20]	εἰ χιλιάκις σφαγεῖεν, ἀπιστεῖν σοι	ποιῆσαι.	Τούτοις ἄξιον ἐπισυνάψαι τὰ περὶ
[5, 8]	Τινὲς δὲ καὶ ἔθος ὥσπερ	ποιησάμενοι	τῆς ἑαυτῶν παρουσίας εὐμαρέστερον φοιτῶσι,
[5, 29]	αὐτὸν καὶ τοῖς ἐκεῖ δυσαρεστεῖν	ποιήσει	καθάπερ καὶ τοῖς ἐνθάδε. Καὶ
[5, 29]	παίδων οὐκ εὖ ἔφη αὐτὸν	ποιήσειν,	ὃς ἐάσας ἐπιχειρεῖν ὅπως, εἴ
[5, 34]	παρεκελεύοντο. Ἐπεὶ δὲ οὐ μόνους	ποιητάς,	ἤδη δὲ καὶ πύκτας καὶ
[5, 33]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ' Ὅτι καὶ τοὺς	ποιητὰς	οὐδὲν φιλοσόφου βίου ἄξιον ἐπιδεδειγμένους
[5, 25]	τῶν μελλόντων μηνυτὴς καὶ τῶν	ποιητέων	ἦσθα σύμβουλος. Καὶ σὲ μὲν
[5, 33]	Οὔκουν ἔμοιγ´ ἐφάνης ἐπαμύνων τῷ	ποιητῇ	ἀπρεπὴς εἶναι· ἐμεμνήμην γὰρ καὶ
[5, 32]	ἔσχατα τοὺς νέους λυμαινομένων λόγων	ποιητὴν	γεγενημένον. Ἐφ´ οἷς πάλιν ὁ
[5, 33]	γὰρ λέγει ὁ ἐν Δελφοῖς	ποιητής.	Φέρε καὶ τὴν Ὁμήρου τοῦ
[5, 24]	Δημήτερος ἢ συνιούσης, καταπέπλασται τῇ	ποιητικῇ	σεμνολογίᾳ, ἵνα γένηται μάντευμα ἀφώρατον
[5, 6]	λέγων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ὡς θανάτου	ποιητικοί	εἰσιν οἱ λεγόμενοι αὐτῶν ἀγαθοὶ
[5, 33]	ἐμεμνήμην γὰρ καὶ τοῦ ἑτέρου	ποιητοῦ	καὶ τῶν ἱερῶν τοῦ Εὐριπίδου
[5, 33]	Ταῦτα μὲν οὖν περὶ τῶν	ποιητῶν.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΔ' Ὅτι καὶ πύκτας
[5, 20]	τῇ ἀποτυχίᾳ καὶ ἤκουσεν, ὅτι	ποινὴν	ἀνεμάξατο τοῦ θείου ἀγγέλου, κατὰ
[5, 20]	λέγον· ἄγγελον ἡμέτερον κτείνας ἀνεμάξαο	ποινήν.	Τί οὖν, φησὶν ὁ Τήμενος,
[5, 14]	πρὸς χέρας καὶ ξίφος τὸ	ποίνιμον	καὶ δράκων περισταλὴς ἅμμασιν Κόρην
[5, 11]	ποίοις σχήμασιν φαίνονται ἔν τε	ποίοις	διατρίβουσιν τόποις· καὶ ὅλως ἓν
[5, 11]	ποταπὸν δεῖ ποιεῖν αὐτοί τε	ποίοις	σχήμασιν φαίνονται ἔν τε ποίοις
[5, 4]	ὅτι Πλάτων τὸ ταῖς γεννωμέναις	ποιότησιν	ὑποκείμενον στοιχεῖον ἐξευρών, ἣν ὕλην
[5, 4]	ἂν τελεῖσθαι παραμύθια· τὰς πάλαι	ποιουμένας	ἀνθρωποθυσίας οὔτε θεοὺς ἀπαιτεῖν ἢ
[5, 17]	ἡμέτερος σωτὴρ τὰς σὺν ἀνθρώποις	ποιούμενος	διατριβὰς πᾶν γένος δαιμόνων ἐξελαύνειν
[5, 9]	ἐπιδιδόναι; Εἰ γὰρ ἐπ´ ἀγαθῷ	ποιοῦνται	τὴν πάροδον ἀγαθοὶ ὄντες καὶ
[5, 32]	δάσσωνται, πολὺ λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς;	Ποίῳ	δὲ καὶ ἄλλῳ λέγεις Ἀπόλλωνι;
[5, 20]	τὸν Αἰτωλόν, εὖ, ἐμοὶ δοκεῖ,	ποιῶν·	καὶ ἐπειδὴ συνεκύρησε νόσος πλησία
[5, 23]	ἐφόδου προσδοκᾶν ἦν. Εἰκότα δῆτα	ποιῶν	ὁ συγγραφεὺς διαπαίζει πάλιν τὴν
[5, 28]	ὁμοφροσύνης, τίνα τρόπον ἐγγίνεται ταῦτα	πόλει,	καὶ μὴ ἡμᾶς τοὺς οὐκ
[5, 34]	ὑμᾶς οὕτως ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ	πόλει	καὶ ὅλῳ ἔθνει ὀργίζεσθαι, ἑνὸς
[5, 35]	ὁ πολλὰ ἀγαθὰ τῇ Γελῴων	πόλει	τεύξας. Πῶς δ´ εἰ Κύψελος
[5, 2]	σωμάτων ἰδέας οἱ τῶν κατὰ	πόλεις	ἀφιερωμένων εἰκόνων φέρειν ἐδόκουν τύποι,
[5, 33]	οἰκεῖται, εὖ δὲ ἰδιώτης βίος,	πόλεις	δὲ ὁμοφρόνως καὶ ἔθνη εὐνόμως
[5, 4]	τὰ προειρημένα κατὰ πάσας τὰς	πόλεις	ἐπετελεῖτο παρέστησεν. Εἰ δὲ καί
[5, 36]	Διὰ τί; Θύουσι γὰρ αἱ	πόλεις	καὶ τελετὰς ἄγουσιν οὐ μόνον
[5, 1]	παρὰ τοῖς ἔθνεσι κατά τε	πόλεις	καὶ χώρας ὡς θεοὶ τετιμημένοι·
[5, 7]	ἀγροὺς κυνηγὸν οὖσαν τοῖς θηρσὶν	πολεμεῖν,	ὡς καὶ ταῖς ἄλλαις τὰ
[5, 1]	τὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν κραταιότατα	πολεμησάντων	διδασκαλίαν, ἄπρακτον δ´ ὅμως εὕροντο
[5, 24]	εἴποι δ´ ἂν καὶ τὰ	πολέμια,	αἰσθόμενος τοῦ κακοτεχνήματος; Περιμένειν δὲ
[5, 3]	Ἄρει μὲν καὶ Ἀθηνᾷ τὰς	πολεμικάς,	Ἡφαίστῳ δὲ καί τισιν ἑτέροις
[5, 3]	Τὰς γὰρ ἐνεργείας τάς τε	πολεμικὰς	καὶ τὰς τεχνικὰς ἀνειδωλοποιήσαντες θεοῖς
[5, 23]	τοῖς πᾶσιν ἐκ τῆς τῶν	πολεμίων	ἐφόδου προσδοκᾶν ἦν. Εἰκότα δῆτα
[5, 7]	Ἀθηνᾷ μόθοι καὶ μάχαι καὶ	πόλεμοι,	ἀλλ´ οὐκ εἰρήνη καὶ τὰ
[5, 6]	δ´ αὖ πάλιν μάχαις καὶ	πολέμοις	ἀγάλλεσθαι, καὶ κυνηγεσίοις τὴν Ἄρτεμιν
[5, 1]	δαιμόνων ἐπὶ τὸν κατ´ ἀλλήλων	πόλεμον	ἐξοιστρούμενοι. Ὧν οὕτως ἐχόντων ἐν
[5, 27]	ἐξέκαιον εἰς τὸν κατ´ ἀλλήλων	πόλεμον.	Ἐπικρινεῖ δὴ τὰ τοιαῦτα ἡ
[5, 26]	καὶ εἰς τὸν κατ´ ἀλλήλων	πόλεμον	τοὺς χρωμένους αὐτοῖς ἠρέθιζον, εἰρήνης
[5, 24]	τῷ μέλλοντι καὶ τῇ τοῦ	πολέμου	παραδόξῳ ῥοπῇ, ὁ μὲν σῳζομένοις,
[5, 27]	ἀρχόντων τοτὲ μὲν εἰς ἀπράκτους	πολέμους	διὰ τῆς τῶν χρησμῶν συμβουλίας
[5, 4]	καὶ γῆς ἀφορίας ἐπάγουσιν καὶ	πολέμους	καὶ στάσεις ταράττουσιν, ἄχρι οὗ
[5, 1]	ἃς ἐπὶ τοὺς κατ´ ἀλλήλων	πολέμους	συνεχῶς ὁρμῶντες δῃώσεις χωρῶν καὶ
[5, 4]	πρὸς ἀλλήλους διαστάσεις καὶ τοὺς	πολέμους	ταῦτ´ εἶναι τὰ ὡς περὶ
[5, 24]	δυνάμενοι βοηθεῖν ἐν ταῖς τῶν	πολέμων	συμφοραῖς δι´ ἀμφιβόλων χρησμῶν ἐσοφίζοντο
[5, 4]	ἀνθρωπίνην περιεχομένην σώματι λοιμούς τε	πόλεσι	καὶ γῆς ἀφορίας ἐπάγουσιν καὶ
[5, 1]	καὶ μόνῳ θεῷ ἔν τε	πόλεσι	καὶ κώμαις βαρβάρων τε ἐθνῶν
[5, 1]	ποι παραφαίνεσθαι μηδὲ συνήθως ταῖς	πόλεσιν	ἐπιδημεῖν, ὅτι μὴ θεοί, δαίμονες
[5, 1]	συνεχῶς ὁρμῶντες δῃώσεις χωρῶν καὶ	πόλεων	πολιορκίας ἀνδραποδισμούς τε καὶ αἰχμαλωσίας
[5, 23]	μόνου φησὶν αὐτοὺς σωθήσεσθαι τῆς	πόλεως	ἐμπρησθείσης. Ὦ μεγάλης θεοῦ βοηθείας.
[5, 25]	βασιλέα. Μετὰ μὲν δὴ τῆς	πόλεως	πιπτούσης οὐδεμία οὐδ´ αὐτῷ ἀποφυγή·
[5, 24]	ἐν δὲ τῇ Εὐρώπῃ μίαν	πόλιν	ἀνατρέψαι ἀδύνατος ὤν. Καὶ σὺ
[5, 24]	ὁ τὴν μίαν ταύτην ἐξελεῖν	πόλιν	ἀσθενῶν, εἰ μὴ ἀπὸ Σούσων
[5, 1]	ἐτῶν κατείληφεν ἡ νόσος τὴν	πόλιν,	Ἀσκληπιοῦ μὲν ἐπιδημίας καὶ τῶν
[5, 18]	Ἑλλήνων ᾀδομένους κἀν ταῖς κατὰ	πόλιν	διατριβαῖς τοῖς ἐπὶ παιδείᾳ φοιτῶσι
[5, 1]	πολυαρχίας. Σχεδὸν γὰρ κατὰ πᾶσαν	πόλιν	καὶ κώμην βασιλεῖς καὶ τυράννους
[5, 26]	αὐτόθι διακόπτειν ἐπιχειροῦντες καὶ τὴν	πόλιν	νησοποιεῖν, τὰ μὲν πρῶτα τοῦ
[5, 23]	μόνον τῶν ἄλλων κατὰ τὴν	πόλιν	οἰκοδομημάτων, ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν
[5, 17]	Πυθόμενος δὲ τοὔνομα καὶ τὴν	πόλιν·	Οὐδὲ αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν,
[5, 24]	Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι, τί κάθησθε;	Πόλιν	φύγετ´ ἔσχατα γαίης· οὔτε γὰρ
[5, 9]	ἀνάπαυε δὲ φῶτα, θάμνων ἐκλύων	πολιὸν	τύπον ἠδ´ ἀπὸ γυίων Νειλαίην
[5, 24]	γὰρ πᾶσα, φησίν, ἡ πόλις	πολιορκηθήσεται	ἢ ἀπολωλότα τὸν βασιλέα πενθήσει.
[5, 23]	Ὦ μεγάλης θεοῦ βοηθείας. Εἶτα	πολιορκίαν	οὐ μόνον τῶν ἄλλων κατὰ
[5, 1]	ὁρμῶντες δῃώσεις χωρῶν καὶ πόλεων	πολιορκίας	ἀνδραποδισμούς τε καὶ αἰχμαλωσίας τῶν
[5, 33]	ἤδη καὶ ἡ τῶν Ἀθηναίων	πόλις,	ὅτι μόνη τραγῳδοὺς ἤνεγκεν. Εἰ
[5, 24]	ἤτοι γὰρ πᾶσα, φησίν, ἡ	πόλις	πολιορκηθήσεται ἢ ἀπολωλότα τὸν βασιλέα
[5, 24]	κατιδεῖν, ὅτι ἡ τῶν Ἀθηναίων	πόλις	πρόφασις ἦν τῷ Πέρσῃ τῆς
[5, 25]	εἰ ὁ βασιλεὺς ἀποθάνοι, ἡ	πόλις	σωθήσεται, ἀλλ´ ὅτι ἢ μόνος
[5, 25]	μόνος ἀπολεῖται ἢ ἡ σύμπασα	πόλις·	τοῦτο δὲ ἐν ἑκατέρῳ ἀνεύθυνον,
[5, 11]	περιεργίας Οὐ μόνον δὲ τὴν	πολιτείαν	αὐτῶν αὐτοὶ μεμηνύκασιν καὶ τὰ
[5, 32]	γενναῖος Πλάτων ἐξωθεῖ τῆς ἑαυτοῦ	πολιτείας	ὡς κατ´ οὐδὲν ὠφέλιμον, ἀλλὰ
[5, 17]	διακηκόασιν, Ἐπιθέρσης ἦν πατήρ, ἐμὸς	πολίτης	καὶ διδάσκαλος γραμματικῶν. Οὗτος ἔφη
[5, 31]	Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν ἐν	πολιτικῇ	φλυαρίᾳ καὶ ὑπὸ λύπης ἥκοντι
[5, 28]	θεός, οὐκ ἠπίστατό πω νόμον	πολιτικὸν	ὁ φίλος τοῦ Διὸς καὶ
[5, 28]	μὴ ἀποκαμεῖν εἴ τι δύναιτο	πολιτικὸν	παρὰ σοῦ δίδαγμα ἀναλαβὼν ἀπιέναι
[5, 35]	πήματα τεύξει, καὶ Μελάνιππος ὁ	πολλὰ	ἀγαθὰ τῇ Γελῴων πόλει τεύξας.
[5, 24]	περιφρονήσαντος. Τά τε πυργώματα ὅτι	πολλὰ	ἀπολεῖται, εἰ μετὰ ναρθήκων, ἀλλὰ
[5, 24]	ὀξὺς Ἄρης, συριηγενὲς ἅρμα διώκων·	πολλὰ	δὲ τῇδ´ ἀπολεῖ πυργώματα καὶ
[5, 10]	ἐπόπτην, διὰ νεκρῶν δὲ τὰ	πολλὰ	ζῴων αἱ θεαγωγίαι ἐκτελοῦνται. Πολλῷ
[5, 4]	τεκμαιρόμεθα ταῖς ἑκατέρωθι τελεταῖς ἀναμεμιγμένα	πολλὰ	θνητὰ καὶ πένθιμα τῶν ὀργιαζομένων
[5, 35]	τυράννων ἐπίβουλοι, Κύψελος, ὃς δὴ	πολλὰ	Κορίνθῳ πήματα τεύξει, καὶ Μελάνιππος
[5, 5]	Λυκίους. Τούτοις μὲν οὖν ὅμοια	πολλὰ	λαβεῖν ἔστιν ἐκ τῶν μυθολογουμένων.
[5, 31]	ΛΑ' Ὅτι καὶ ἀφιλοσόφως τὰ	πολλὰ	παρῄνουν. Διόπερ σοι καὶ νάρθηκα
[5, 2]	δὴ καὶ γοητικαῖς κακοτεχνίαις τὰ	πολλὰ	συσκευαζόντων, τῆς καὶ τούτων διδασκαλίας
[5, 5]	Τιτανικὰ παρ´ Ἕλλησιν ᾀδόμενα καὶ	πολλαί	τινες ἄθεσμοι πράξεις καὶ Πυθῶνος
[5, 17]	νῦν, πνεύματα καὶ χαλάζας τρέφουσιν,	πολλάκις	δὲ λοιμικοῖς πάθεσιν τὸν ἀέρα
[5, 1]	τοῖσδε καὶ τοῦτ´ ἐπικεχείρηται μὲν	πολλάκις	διὰ τῶν κατὰ χρόνους ἀρχόντων
[5, 28]	μὲν καὶ παρὰ τῶν δειλῶν	πολλάκις	ἠκούσαμεν. Ἀλλὰ καὶ ὁμόφρονας· τοῦτο
[5, 4]	Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον, οὕτω	πολλάκις	ἰσχυροὶ καὶ βίαιοι δαίμονες ἐξαιτούμενοι
[5, 28]	μάντις ὢν οὐκ ἔγνως ἡμᾶς	πολλάκις	καὶ παρὰ πολλῶν εἰληφότας αὐτό,
[5, 5]	καὶ νῦν ὥσπερ οὖν καὶ	πολλάκις	μάρτυρι χρήσομαι καὶ ἐλέγχῳ τῆς
[5, 17]	δὲ σβέσεις αὐτῶν καὶ φθοραὶ	πολλάκις	μέν, ὡς νῦν, πνεύματα καὶ
[5, 17]	περὶ τὸν ἀέρα καὶ διοσημείας	πολλὰς	γενέσθαι καὶ πνεύματα καταρραγῆναι καὶ
[5, 17]	περὶ τὴν Βρεττανίαν νήσων εἶναι	πολλὰς	ἐρήμους σποράδας, ὧν ἐνίας δαιμόνων
[5, 4]	διασπασμοὶ νηστεῖαί τε καὶ κοπετοί,	πολλαχοῦ	δὲ πάλιν αἰσχρολογίαι πρὸς ἱεροῖς
[5, 4]	ἔνεστιν, ὧν ἴχνη καὶ σύμβολα	πολλαχοῦ	θυσίαι τε καὶ τελεταὶ καὶ
[5, 14]	καὶ μαγεύειν προτρέπουσιν. Ἐμφαίνουσι δὲ	πολλαχοῦ	οἱ θεοὶ καὶ ἃ προλέγουσιν
[5, 24]	ἔτι γάρ ποτε κἀντίος ἔσται·	πολλὴ	γὰρ ἱπποσύνη καὶ πεζὸς ἐπέρχεται.
[5, 23]	εἶ διανοῆσαι, ἀσάφειαν γὰρ ἔχει	πολλὴν	τὰ ἀνθρώπεια ἤθη· ὅπου δέ
[5, 2]	οἱ φαῦλοι δαίμονες καθυπεκρίνοντο διὰ	πολλῆς	τῆς τερατοποιίας, καὶ αὐτῶν ἤδη
[5, 5]	κατὰ τύχην ἐκλήθησαν, οἱ δὲ	πολλοὶ	μηδὲν προσηκούσας, ἀλλ´ ἐνηλλαγμένας ἐκτήσαντο
[5, 17]	κυβερνήτης, οὐδὲ τῶν ἐμπλεόντων γνώριμος	πολλοῖς	ἀπ´ ὀνόματος. Δὶς μὲν οὖν
[5, 2]	τις εἶναι καὶ σεμνοτέρα τοῖς	πολλοῖς	ἐνομίζετο ἡ τῆς πολυθέου πλάνης
[5, 20]	λέγων οὕτως· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ' Ὡς	πολλοῖς	θανάτου γέγονεν αἴτιος ὁ Ἀπόλλων
[5, 17]	δεινὸν οὐδὲν ἔχει, σβεννύμενος δὲ	πολλοῖς	λυπηρός ἐστιν, οὕτως αἱ μεγάλαι
[5, 33]	ἀπὸ γλώσσης γνῷς παίδων ἀξύνετον	πολλοῖσι	λόγοις εἰρημένον. Δεινὸν γάρ, ὦ
[5, 24]	Παλλὰς Δί´ Ὀλύμπιον ἐξιλάσασθαι, λισσομένη	πολλοῖσι	λόγοις. Σοὶ δὲ τόδ´ αὖτις
[5, 12]	ἐμοῦ χώρημα ποιεῖν· καὶ ἀγάλματι	πολλὸν	κείνῳ ἐπευχόμενος δι´ ὕπνων ἐμέ
[5, 31]	ἦν· λήρου καὶ μανίας ναέται	πολλοῦ	θ´ ἅμα τύφου, οἰκεῖον τελέειν
[5, 24]	τῇδ´ ἀπολεῖ πυργώματα καὶ κατερείψει·	πολλοὺς	δ´ ἀθανάτων νηοὺς μαλερῷ πυρὶ
[5, 17]	γὰρ αὐτῷ τὸν ὕπνον μεμηχανῆσθαι·	πολλοὺς	δὲ περὶ αὐτὸν εἶναι δαίμονας
[5, 5]	παραγγέλλων κρύπτειν καὶ μὴ εἰς	πολλοὺς	ἐκφέρειν τὰ λεχθησόμενα. Τίνα δὲ
[5, 17]	κειμένην τῶν ἐρήμων, ἔχουσαν οὐ	πολλοὺς	ἐποικοῦντας, ἱεροὺς δὲ καὶ ἀσύλους
[5, 4]	μὲν χρυσοῦ γένους εἰς δαίμονας	πολλοὺς	κἀγαθούς, τῶν δ´ ἡμιθέων εἰς
[5, 34]	ἐπιτήδευμα ἡ πυκτική, τοὺς δὲ	πολλοὺς	καὶ οἰομένους εἶναι σοφοὺς ἐλελήθει,
[5, 10]	πολλὰ ζῴων αἱ θεαγωγίαι ἐκτελοῦνται.	Πολλῷ	δὲ τούτων ἀλογώτερον τὸ μὴ
[5, 17]	ἅμα θαυμασμῷ μεμιγμένον. Οἷα δὲ	πολλῶν	ἀνθρώπων παρόντων ταχὺ λόγον ἐν
[5, 4]	στοιχεῖον ἐξευρών, ἣν ὕλην καλοῦσιν,	πολλῶν	ἀπήλλαξεν καὶ μεγάλων ἀποριῶν τοὺς
[5, 11]	μαθόντες ἄνθρωποι οὕτως αὐτοὺς ἐτίμησαν.	Πολλῶν	δ´ ὄντων ἃ τούτων ἐστὶ
[5, 33]	ἄξιον ἐπιδεδειγμένους κατὰ τὰς τῶν	πολλῶν	δόξας ἀκρίτως ἀνύμνουν. Ἀθάνατός σοι
[5, 28]	ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις καὶ παρὰ	πολλῶν	εἰληφότας αὐτό, οὔτε τῆς δάφνης
[5, 21]	καὶ σοφίσματα ἐπὶ ἀπάτῃ τῶν	πολλῶν	ἐσκευωρημένα· ὧν ἐπείπερ ἅπαξ ἐμνήσθημεν,
[5, 22]	θεοί, εἷς τις ἐκ τῶν	πολλῶν	λέγει, ἐπομνύμενος αὐτοὺς τοὺς συναιρομένους
[5, 11]	ἐστὶ παραστατικά, ὀλίγα ἐκ τῶν	πολλῶν	παραθησόμεθα, ἵνα μὴ ἀμάρτυρον τὸν
[5, 17]	γενέσθαι μέγαν οὐχ ἑνός, ἀλλὰ	πολλῶν	στεναγμὸν ἅμα θαυμασμῷ μεμιγμένον. Οἷα
[5, 8]	μετὰ φέγγος ἀπείριτον ἀστεροπληθὲς ἄχραντον	πολὺ	δῶμα θεοῦ λίπον ἠδ´ ἐπιβαίνω
[5, 4]	λείψανον ὡς περίττωμα, τοῖς δὲ	πολὺ	καὶ δυσκατάσβεστον ἔνεστιν, ὧν ἴχνη
[5, 32]	μοίρης λάχος Ἀπόλλωνι ἥμισυ δάσσωνται,	πολὺ	λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς; Ποίῳ δὲ
[5, 36]	προσέταττον. Ἀλλά κε Μηθύμνης ναέταις	πολὺ	λώϊον ἔσται φαλληνὸν τιμῶσι Διωνύσοιο
[5, 34]	οὐχ ἧττον ἴσως, ἀλλὰ καὶ	πολὺ	μᾶλλον παχέων βοῶν οἱ παχεῖς
[5, 33]	κιναίδων, ἐπειδὴ τῶν ἄλλων πονηρῶν	πολὺ	πονηρότεροί εἰσιν· οὐχὶ δίχα μέτρου,
[5, 5]	ἐρρωμενεστέρους ἀνθρώπων λέγουσι γεγονέναι καὶ	πολὺ	τῇ δυνάμει τὴν φύσιν ὑπερφέροντας
[5, 1]	ἦν ὁρᾶν ἐθναρχίας τε καὶ	πολυαρχίας,	δι´ ἃς ἐπὶ τοὺς κατ´
[5, 1]	καὶ τὰ τῆς τῶν ἐθνῶν	πολυαρχίας.	Σχεδὸν γὰρ κατὰ πᾶσαν πόλιν
[5, 3]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Ὅτι πολυσχιδὴς καὶ	πολυγνώμων	ἡ περὶ θεῶν τοῖς Ἕλλησι
[5, 29]	ἀποικίας· Στέλλ´ ἐπὶ χρυσείους ἄνδρας	πολυεθνέα	λαόν, ὤμοις μὲν χαλκὸν προφέρων,
[5, 2]	τοῖς πολλοῖς ἐνομίζετο ἡ τῆς	πολυθέου	πλάνης ὑπόληψις, μεταβαινούσης τῆς διανοίας
[5, 1]	ἀθρόως ἁπάντων ὁμοῦ σὺν τῇ	πολυθέῳ	πλάνῃ ἐκποδὼν μεταστάντων οὐκ ἄλλοτε
[5, 15]	ἐφεστώς, εἰς ἓν ἀγειρόμενος εἴρων	πολυμοιρέα	φωτῶν; Οὐ μόνον δ´ ὅτι
[5, 3]	παρεισήχθη, πολύτροπον ἀληθῶς τυγχάνον καὶ	πολύμορφον,	τοτὲ μὲν θεοὺς ὑποκρινόμενον, τοτὲ
[5, 17]	εἴη τὸ προστεταγμένον εἴτε μὴ	πολυπραγμονεῖν,	ἀλλ´ ἐᾶν, οὕτω γνῶναι τὸν
[5, 31]	καὶ Τάρρας ναέται Δίου τε	πολύρρου,	Πυθῷον κέλομαι τελέειν Φοίβοιο καθαρμὸν
[5, 14]	τὸ δαιμόνων κράτος μάστιγος ψόφος	πολύς.	Διὰ τούτων καὶ τῶν τούτοις
[5, 16]	ἐπιλέλοιπεν κομιδῆ, καθάπερ νάματα, καὶ	πολὺς	ἐπέσχεν μαντικῆς αὐχμὸς τὴν χώραν.
[5, 23]	ἐν ταῖς Ἑλληνικαῖς ἱστορίαις θαυμαζομένους.	Πολὺς	ἦν ὁ Περσῶν στρατὸς ὡπλισμένος
[5, 3]	μοχθηρίας τὸ δεῖγμα παραφαινόντων, εἰκότως	πολὺς	ὁ πλάνος ἀνθρώποις ἔτι μᾶλλον
[5, 3]	διήλεγξεν λόγος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Ὅτι	πολυσχιδὴς	καὶ πολυγνώμων ἡ περὶ θεῶν
[5, 29]	Ἠετίων, οὔ τίς σε τίει	πολύτιτον	ἐόντα· λάβδα κύει, τέξει δ´
[5, 3]	εἶδος αὐτοῖς τὸ δαιμονικὸν παρεισήχθη,	πολύτροπον	ἀληθῶς τυγχάνον καὶ πολύμορφον, τοτὲ
[5, 8]	Καὶ πάλιν· Ἤλυθον εἰσαΐουσα τεῆς	πολυφράδμονος	εὐχῆς, ἣν θνητῶν φύσις εὗρε
[5, 16]	γε τὴν Βοιωτίαν ἕνεκα χρηστηρίων	πολύφωνον	οὖσαν ἐν τοῖς πρότερον χρόνοις
[5, 20]	Λυδίας ἀρχήν, μεγάλην οὖσαν καὶ	πολυχρόνιον,	καταστρέφε ι, τῆς ἄγαν περὶ
[5, 17]	αὐτὸς ἱστορίας καὶ θέας ἕνεκα	πομπῇ	τοῦ βασιλέως εἰς τὴν ἔγγιστα
[5, 22]	δὴ οὖν κἀκεῖνος πόνον τινὰ	πονεῖν	καὶ κέρδους ἐφίεσθαι καὶ βίον
[5, 14]	περιέχουσαν λόγια παραφαίνει, ἄντικρυς τῆς	πονηρᾶς	καὶ δαιμονικῆς ἀληθῶς δυνάμεως ἐξαγορεύων
[5, 3]	πνευμάτων, οὓς κοσμοκράτορας" καὶ πνευματικὰ	πονηρίας	ἀρχάς" τε καὶ ἐξουσίας" οἱ
[5, 21]	ἀγνοίας, ἀλλ´ ὑπὸ τρυφῆς καὶ	πονηρίας	ἔπαιζεν, βαβαὶ οἷα τὰ θεῖα
[5, 2]	κοσμοκράτορες" καὶ τὰ πνευματικὰ τῆς	πονηρίας"	ὅ τε ἐπὶ πᾶσιν αὐτοῖς
[5, 1]	μὴ θεοί, δαίμονες δ´ ἦσαν	πονηροί,	μόνου δὲ αὐτοῦ καὶ τοῦ
[5, 4]	καὶ διασπασμοῖς καὶ ἀνθρωποθυσίαις τοῖς	πονηροῖς	δαίμοσιν ἐκαθικέτευον, πῶς καὶ δυνατὸν
[5, 4]	ὁ προδηλωθεὶς φιλόσοφος ὅτι δαίμοσιν	πονηροῖς	τὰ προειρημένα κατὰ πάσας τὰς
[5, 33]	ἐπειδὴ τῶν ἄλλων πονηρῶν πολὺ	πονηρότεροί	εἰσιν· οὐχὶ δίχα μέτρου, αὕτη
[5, 3]	ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" ἔνθα περὶ τοῦ	πονηρῶν	δαιμόνων εἶναι τὰ παρὰ τοῖς
[5, 4]	τρόπον· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Περὶ τοῦ	πονηρῶν	δαιμόνων εἶναι τὰ παρὰ τοῖς
[5, 1]	ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Ἔτι περὶ	πονηρῶν	δαιμόνων εἶναι τὰ παρὰ τοῖς
[5, 26]	κακότροπον τοῦ ἤθους εἴτε τῶν	πονηρῶν	δαιμόνων εἴτε τῶν τὰ μαντικὰ
[5, 1]	κατὰ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ τῶν	πονηρῶν	δαιμόνων ἐπαναστάσεις καθαιρούσης αὐτούς τε
[5, 33]	τῶν κιναίδων, ἐπειδὴ τῶν ἄλλων	πονηρῶν	πολὺ πονηρότεροί εἰσιν· οὐχὶ δίχα
[5, 5]	αἰσθήσει συνειληχὸς ἡδονὴν δεχομένῃ καὶ	πόνον	καὶ ὅσα ταύταις γινόμενα ταῖς
[5, 22]	ὧν ἐπιθυμεῖ ἡγεῖσθαι μὲν τὸν	πόνον,	προσδοκᾶσθαι δὲ τὴν εὐφροσύνην. Ταῦτα
[5, 22]	Ἡρακλέος· ἐφαίνετο δὴ οὖν κἀκεῖνος	πόνον	τινὰ πονεῖν καὶ κέρδους ἐφίεσθαι
[5, 22]	κοινωνεῖν, εἴς τε τοὺς παρόντας	πόνους	αὐτῶν ἀποβλέπων καὶ τὰς ἐν
[5, 22]	ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο Καλλιστράτῳ δεδομένον	Ποντικῷ	τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς
[5, 5]	αἰθέριον μὲν γάρ σφε μένος	πόντονδε	διώκει, πόντος δ´ ἐς χθονὸς
[5, 5]	γάρ σφε μένος πόντονδε διώκει,	πόντος	δ´ ἐς χθονὸς οὖδας ἀπέπτυσε,
[5, 23]	δέ μοι ἐκ Κολοφῶνος ἄμεινον	πορεύεσθαι,	οὐκέθ´ οὕτως ἀφανὲς τῷ θεῷ·
[5, 1]	ᾔσθετο. Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς ὁ	Πορφύριος.	Εἰ δὴ οὖν κατὰ τήνδε
[5, 10]	ἀπὸ ταύτης προκείσθω τῆς τοῦ	Πορφυρίου	γραφῆς. Καὶ μὴν καὶ διδάσκαλοί
[5, 36]	ἐγκυρήσαντες αὐτῷ οὐ διοπετές, ἀλλὰ	ποσειδωνοπετὲς	ἡγήσωνται κἄπειτα εἰς ἄστυ ἀναγάγωσιν,
[5, 7]	χεύμασι Νείλου, μαστεύειν οἴστροισιν ἑὸν	πόσιν	ἁβρὸν Ὄσιριν. Εἰ δὴ οὖν
[5, 12]	Εἶτ´ ἐξέδωκεν εὐχὴν ἐδίδαξέν τε	πόσους	ληπτέον σκαλαβώτας· Ὅσσαι μορφαί μοι
[5, 19]	αὐτὸ τοῦτο ἠπίστατο δικάσαι. Καίτοι	πόσους	ὑμεῖς οἱ θεοὶ ἀντὶ τούτων
[5, 13]	Δημήτερος ἀγλαοκάρπου, εἵμασι παλλεύκοις, περὶ	ποσσὶ	δὲ χρυσοπέδιλος· ἀμφὶ δὲ τῇ
[5, 18]	θεῶν ἐπικουρίας τυχεῖν ἠξίουν. Τί	ποτ´	οὖν αὐτοῖς ὁ σωτὴρ καὶ
[5, 36]	κορμός (Ἄπολλον, ξένου κατασκευάσματος) τί	ποτ´	οὖν ἔπραττεν ἐν τῷ πελάγει;
[5, 33]	οἱ δὲ αὐτῆς ἀθανασίας. Τί	ποτ´	οὖν ἦν τοῦτο δι´ ὅ
[5, 20]	καὶ μονονουχὶ φήσας· Κροῖσος Ἅλυν	{ποταμὸν}	διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει, τὴν
[5, 11]	τό τε σχῆμα τῶν ἀγαλμάτων	ποταπὸν	δεῖ ποιεῖν αὐτοί τε ποίοις
[5, 28]	οὐδ´ ἐπὶ σοφίᾳ τὴν ὀφρύν	ποτε	ἀνασπασάντων; Λέγ´ οὖν περὶ ἀνδρείας,
[5, 33]	εἰς Δελφοὺς ἀνηρώτα ἥτις ἄρα	ποτὲ	αὐτῷ ἦν ἡ πατρῴα κοπρία
[5, 7]	χαίρει. Οὐδὲν ἐν ἀθανάτοισι θεοῖς	ποτε	δῖα μάταιον οὐδ´ ἀκράαντον ἔλεξε
[5, 27]	ἀπάτης. Τί δεῖ λέγειν, ὥς	ποτε	ἐν ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς, ἤτοι
[5, 1]	αὐτῶν τὰ χρηστήρια, οὐδ´ ἄλλοτέ	ποτε	ἐξ αἰῶνος ἢ μετὰ τοὺς
[5, 24]	φεύγειν νῶτα ἐπιστρέψαντα· ἔτι γάρ	ποτε	κἀντίος ἔσται· πολλὴ γὰρ ἱπποσύνη
[5, 24]	ἰόντα, νῶτον ἐπιστρέψας· ἔτι τοί	ποτε	κἀντίος ἔσται. Ὦ θείη Σαλαμίς,
[5, 23]	τίς μοι μηνύσει ὅ τί	ποτε	λέγουσιν; Τίς δὲ τὴν τανύστροφον
[5, 33]	οὐκ ἄνθρωπος, ἀλλά τις διατεινάμενός	ποτε,	ὅτι αὐτὸν οὐ χρὴ ἀνθρώπων
[5, 25]	διαφυγούσης καὶ ἁλούσης. Τί δή	ποτε;	Ὅτι οὐκ εἴρητο μὰ Δία
[5, 17]	καὶ διδάσκαλος γραμματικῶν. Οὗτος ἔφη	ποτὲ	πλέων εἰς Ἰταλίαν ἐπιβῆναι νεὼς
[5, 27]	φέρε καὶ πρὸς ταῦτα τίνα	ποτὲ	συνεῖδεν ὁ προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν.
[5, 5]	τῶν ἀγαθῶν ὄντα δαιμόνων ἐπιφανέντα	ποτὲ	τοῖς κατ´ ἀγρὸν γεωπονοῦσιν. Τί
[5, 4]	τοῖς φαύλοις ἐπιτελῶν οὐκ ἄν	ποτε	τῶν ἀγαθῶν γένοιτο προσφιλής. Οὐκ
[5, 28]	Τυρταίου προκαθηγεμόνα καὶ σκοπὸν ἐλθόντα	ποτὲ	ὡς σὲ ἥκειν ἔφης ἐκ
[5, 29]	οὐδέτερον ἀπεκρίνατο πρὸς τὸν ἐρωτήσαντα,	πότερα	γαμήσῃ ἢ μή, ἀλλ´ ὅτι
[5, 24]	Σαλαμὶς ἀπολεῖ τέκνα γυναικῶν ᾔδεις,	πότερα	δὲ σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης
[5, 7]	συντείνοι ἂν βίον; Ἐπίσκεψαι δὲ	πότερά	σοι θείας εἶναι δοκεῖ φύσεως
[5, 27]	ἐκεῖνο· Ἥκεις, ὦ Λυκόεργε, ἐμὸν	ποτὶ	πίονα νηὸν Ζηνὶ φίλος καὶ
[5, 30]	καὶ ἔμπης ἱστοβοῆι γέροντι νέαν	ποτίβαλλε	κορώνην· γέροντι νέαν συνοικεῖν, εἰ
[5, 23]	Δελφοῖς εἰ γενοίμην, οὐκ ἀπάγξῃ	που	ἀπελθὼν τῇ τανυστρόφῳ σφενδόνῃ μετὰ
[5, 33]	ἣν τὸν θεὸν ἐρωτᾷ· ἦ	που	γάρ τις οὐρανία ἦν καὶ
[5, 10]	ὁποιονοῦν ὑπάρχῃ τοὔνομα. Οὐ γάρ	που	καὶ ὁ καλούμενος Αἰγύπτιος ἦν
[5, 1]	τῇ καθ´ ἡμῶν συσκευῇ τοῦτόν	που	λέγων μαρτυρεῖ τὸν τρόπον· Νυνὶ
[5, 24]	νηοὺς μαλερῷ πυρὶ δώσει· οἵ	που	νῦν ἱδρῶτι ῥεούμενοι ἑστήκασιν, δείματι
[5, 2]	κατέμαθον τὸ ἀνθρώπειον γένος κάτω	που	περὶ νεκρῶν ἀνδρῶν θεοποιίαν ἰλυσπώμενον
[5, 24]	δὲ σὺ τέκνα γυναικῶν ἤ	που	σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης. Ἄξιός
[5, 24]	μέλλουσα τῶν νηῶν μάχη, ἤτοι	που	σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης, καταπέπλασται
[5, 24]	τὸ πρὸς Ἀθηναίους λόγιον· ἦ	πού	τι μαντικὸν ἔνεστιν; Σὺ γὰρ
[5, 28]	ἀκοῦσαι καὶ σοφώτερα. Τάχα δέ	πού	τι προσθήσεις, ἐάν σε λιπαρῇ
[5, 18]	σωτὴρ καὶ θεὸς παραινεῖ; Τάχα	πού	τις οἰήσεται δικαιοσύνης τοῦ λοιποῦ
[5, 27]	ὀλιγοδείας καὶ αὐταρκείας. Οἱ δέ	που	τοῖς Λυκούργου νόμοις κατακοσμούμενοι ἧκον
[5, 36]	ἀληθῶς μύριοί εἰσιν ἐπὶ χθονὶ	πουλυβοτείρῃ’	οὐκ ἀθάνατοι’ ἀλλὰ λίθινοι καὶ
[5, 8]	τις δοκῇ ἀναστρέφεσθαι ἐν τοῖς	πράγμασιν.	Τοῦ γὰρ Πυθαγόρου ταῦτ´ εἰρηκότος
[5, 7]	εἰρήνη καὶ τὰ ἐν εἰρήνῃ	πράγματα.	Καὶ τῇ Λητωΐδι δὲ κούρῃ,
[5, 5]	φθόνου καὶ δυσμενείας εἰργάσατο πάντα	πράγματα	ταράξας, ἐνέπλησεν δὲ κακῶν γῆν
[5, 7]	ἐπιστολῇ. Ἐν δὲ τῇ προλεχθείσῃ	πραγματείᾳ	τῆς Ἐκ λογίων φιλοσοφίας προστίθησι
[5, 3]	ἐκ τῶν ἐν ἀνθρώποις γιγνομένων	πραγμάτων	ἀναπλασάμενοι. Τὰς γὰρ ἐνεργείας τάς
[5, 34]	ἄφρονες Θάσιοι καὶ θείων ἄπειροι	πραγμάτων	ἠγανάκτησάν τε καὶ ἄγος ἐπεκάλεσαν
[5, 17]	γεγονότες, ἀλλ´ οὐκ ἔστι περὶ	πραγμάτων	μεγάλων μὴ μεγάλαις προσχρησάμενον ἀρχαῖς
[5, 29]	ΚΘ' Ὅτι οὐ περὶ σπουδαίων	πραγμάτων	τοὺς χρησμοὺς ἐποιοῦντο. Σὺ δὲ
[5, 30]	κοινοῖς καὶ ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς τὰ	πρακτέα	συνεβούλευον Εἴκοσι τὰς πρὸ κυνὸς
[5, 5]	ᾀδόμενα καὶ πολλαί τινες ἄθεσμοι	πράξεις	καὶ Πυθῶνος ἀντιτάξεις πρὸς Ἀπόλλωνα
[5, 6]	τό τε σχῆμα καὶ τὰς	πράξεις	ὁ ἐν Βραγχίδαις ἐδίδαξεν Ἀπόλλων·
[5, 7]	σωφροσύνης μηδέ τινος ἄλλης θεοφιλοῦς	πράξεως	μέλεται τῇ προειρημένῃ· ὡς καὶ
[5, 9]	καλὸν μηδὲ συμφέρον παρὰ γνώμην	πράττειν	ἀναγκαζόμενοι ἀγόμενοί τε καὶ καθελκόμενοι,
[5, 33]	ἀνθρώποις τῆς ἄνω ὁδοῦ. Τί	πράττειν	κελεύεις ἡμᾶς; Ἢ δηλαδὴ τὰ
[5, 1]	καὶ ἀπάνθρωπα δαιμόνια ἐξιλεοῦσθαι, οἷα	πράττειν	τοῖς πάλαι σοφοῖς καὶ βασιλεῦσι
[5, 9]	καλὸν ἦν οὐδ´ ὠφελοῦν τὸ	πραττόμενον,	διὸ μηδὲ κατὰ γνώμην αὐτοῖς
[5, 9]	τὸ μὴ καλὸν μηδὲ συμφέρον	πράττοντες;	Πῶς δὲ θαυμάζεσθαι ἄξιοι καὶ
[5, 27]	τὰ πείσματα καὶ ἐπιθεμένη τὰ	πρεσβεῖα,	οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ
[5, 28]	ἀλλοδαποῖσι διδῶτε, ἁγνῶς καὶ καθαρῶς	πρεσβηγενέας	τιμῶντες, Τυνδαρίδας δ´ ἐποπιζόμενοι, Μενέλαν
[5, 28]	ἐσχηκέναι τιτθὴν οὐδ´ ἐν συνθώκῳ	πρεσβυτέρων	οὐδέποτε κεκαθικέναι, παρ´ ὧν καὶ
[5, 30]	οὐ μαντικόν. Ἐργῖνε Κλυμένοιο πάϊ	Πρεσβωνιάδαο,	ὄψ´ ἦλθες γενεὴν διζήμενος· ἀλλὰ
[5, 17]	καὶ πνεύματα καταρραγῆναι καὶ πεσεῖν	πρηστῆρας.	Ἐπεὶ δ´ ἐλώφησεν, λέγειν τοὺς
[5, 1]	ὠμῶς καὶ ἀνηλεῶς ἐπιτελούμεναι τὸ	πρὶν	ἀνθρωποθυσίαι· οἷς ἐπὶ τοῦ παρόντος
[5, 30]	τὰ πρακτέα συνεβούλευον Εἴκοσι τὰς	πρὸ	κυνὸς καὶ εἴκοσι τὰς μετέπειτα
[5, 23]	μοι τὰ τῆς ἐμπορίας ἤδη	πρὸ	ὁδοῦ ἦν, ἀνδρὸς δὲ ἔδει
[5, 4]	τοιαῦτα ἦν τὰ περὶ τῶν	πρὸ	τοῦ κατακλυσμοῦ γιγάντων ἐν τῇ
[5, 2]	βίῳ κατέστησαν αἴτιοι, ὡσπεροῦν ὁ	πρὸ	τούτου διήλεγξεν λόγος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ'
[5, 3]	ἐκ μέρους προθεωρήσαντες ἐν τῷ	πρὸ	τούτου συγγράμματι τὰ λείποντα νῦν
[5, 10]	καὶ τῶν ἀσήμων τὰ βάρβαρα	πρὸ	τῶν ἑκάστῳ οἰκείων; Εἰ γὰρ
[5, 14]	Οὐρανοῦ δὲ ἀστέρες οἱ θαλάττιοι	πρὸ	τῶν θυρῶν πεπατταλευμένοι. Ταῦτα γὰρ
[5, 24]	δεῖ μᾶλλον εἰς τὴν κρίσιν	προάγειν	τὰ πρὸς Ἀθηναίους. Καὶ δὴ
[5, 9]	αὐτῶν ψυχῆς ὠφέλεια, χρῆν δήπου	προαιρέσει	τὸ ἀγαθὸν ἀσπάζεσθαι, φθάνοντας ταῖς
[5, 17]	δυστράπελα καὶ μοχθηρὰ γινώσκων, ἔχοντα	προαιρέσεις	τινὰς καὶ ὁρμάς. Περὶ δὲ
[5, 9]	ὥστε μηδὲ τὴν αὐτεξούσιον καὶ	προαιρετικὴν	σῴζειν ἐφ´ ἑαυτοῖς δύναμιν; Πῶς
[5, 24]	ἐρέω, ἀδάμαντι πελάσσας· τῶν ἄλλων	προαλισκομένων	τεῖχος Τριτογενεῖ ξύλινον διδοῖ εὐρύοπα
[5, 20]	μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει, τὴν ἐκ	προγόνων	διαδοχῆς εἰς τὸν εὐσεβῆ κατελθοῦσαν
[5, 20]	ἀρχήν. Εἶτά τι πλέον τῶν	προγόνων	κατορθώσειν ἐλπίσας τοὺς θεοὺς εὐσεβεῖν
[5, 20]	μεγαλοψυχίᾳ. Ἐπειδὴ οὖν τὰ τοσαῦτα	προδεδάνειστο	τῷ θεῷ, ταῖς τῆς εὐσεβείας
[5, 18]	δοκεῖ ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰ πᾶσι	πρόδηλα	τοῖς φιλολόγοις μεταβῆναι καὶ τοὺς
[5, 4]	προσοικειοῦσθαι; Ἀλλὰ γὰρ τοῖς πᾶσιν	πρόδηλον	ὡς ὁ τὰ φίλα τοῖς
[5, 27]	ταῦτα τίνα ποτὲ συνεῖδεν ὁ	προδηλωθεὶς	ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν. Γράφει δὲ ὧδε·
[5, 32]	γεγενημένον. Ἐφ´ οἷς πάλιν ὁ	προδηλωθεὶς	τὸν χρησμῳδὸν θεὸν ὧδέ πως
[5, 4]	ἐρῶσιν. Σαφῶς διὰ τούτων ὁ	προδηλωθεὶς	φιλόσοφος ὅτι δαίμοσιν πονηροῖς τὰ
[5, 4]	φιλόσοφος ὅτι δαίμοσιν πονηροῖς τὰ	προειρημένα	κατὰ πάσας τὰς πόλεις ἐπετελεῖτο
[5, 7]	ἄλλης θεοφιλοῦς πράξεως μέλεται τῇ	προειρημένῃ·	ὡς καὶ τῇ Ἀθηνᾷ μόθοι
[5, 7]	ἐμά, μήτοι νομίσῃς, τοῦ δὲ	προειρημένου	συγγραφέως ἀκήκοας, οὗ πάλιν ἐστὶ
[5, 26]	δὲ τῇ προτροπῇ τὸ διαφεύξεσθαι	προεῖχεν·	οὗ δὴ ἀσφαλὲς ἦν τῷ
[5, 17]	ἐπὶ τὸ εἰκὸς τῇ δόξῃ	προελθεῖν.	Σὺ δὲ σεαυτὸν λέληθας ὃ
[5, 17]	οὐκ ἄλλοτε ἢ μετὰ τὸ	προελθὸν	εἰς πάντας ἀνθρώπους κήρυγμα τῆς
[5, 1]	ὁ καθ´ ἡμᾶς τῶν δαιμόνων	προήγορος	ἐν τῇ καθ´ ἡμῶν συσκευῇ
[5, 15]	τὴν ἐνάρετον καὶ φιλόθεον ψυχὴν	προηυτρεπισμένων.	Ὥστε διαρρήδην ἐξ ἁπάντων τούτων
[5, 13]	ἀμφὶ δὲ τῇ ζώνῃ δολιχοὶ	προθέουσι	δράκοντες, ἴχνεσιν ἀχράντοισιν ἐφερπύζοντες, ἄνωθεν
[5, 24]	Διὸς τῇ μὲν τὴν ἑαυτοῦ	πρόθεσιν	ἐκτελέσαντος, τῇ δὲ τὴν δέησιν
[5, 3]	συνιδεῖν λόγον· ὃν ἐκ μέρους	προθεωρήσαντες	ἐν τῷ πρὸ τούτου συγγράμματι
[5, 8]	ἔχωσιν τοῦ παραγίνεσθαι, βλάβην τινὰ	προθυμοῦνται	ποιεῖν, καὶ μάλιστα ἐὰν ἀμελέστερόν
[5, 28]	ἄξια. Ἀλλὰ σὺ τὸν Τυρταίου	προκαθηγεμόνα	καὶ σκοπὸν ἐλθόντα ποτὲ ὡς
[5, 10]	ἦν ταῦτα πάντα τεχνάσματα καὶ	προκαλύμματα	διὰ τῶν ἐπιφημιζομένων τῷ θείῳ
[5, 2]	τῶν φαύλων δαιμόνων τοῖς θεραπεύουσι	προκαταρξάντων.	Οἵδε γοῦν καὶ τῆς ἀρχεκάκου
[5, 15]	τοὺς περὶ ὧν ἡμῖν ὁ	προκείμενος	τυγχάνει λόγος· ἀλλὰ γὰρ ἑξῆς
[5, 5]	ἀνελλιπὴς καὶ ἀπαραίτητος ἡ τῶν	προκειμένων	ἀπόδειξις. Γράφει δὲ ταῦτα ὁ
[5, 10]	ἐπὶ τοσοῦτον καὶ ἀπὸ ταύτης	προκείσθω	τῆς τοῦ Πορφυρίου γραφῆς. Καὶ
[5, 20]	ἁπάντων τὸν ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλω	προκρίνει,	κἄπειτα κρατῆρσιν καὶ πλίνθοις χρυσαῖς
[5, 23]	τῶν τοῖς θεοῖς ἀφιερωμένων δῆθεν	προλέγειν	προσποιεῖται. Τοῦτο δὲ καὶ δίχα
[5, 14]	πολλαχοῦ οἱ θεοὶ καὶ ἃ	προλέγουσιν	προσημαίνοντες τῷ ἑκάστου γινώσκειν τὴν
[5, 7]	αὐτοῦ ἐπιστολῇ. Ἐν δὲ τῇ	προλεχθείσῃ	πραγματείᾳ τῆς Ἐκ λογίων φιλοσοφίας
[5, 24]	ἰδοὺ αἱ τῆς Παλλάδος λιταὶ	προμεμήνυνται,	ἱκαναὶ οὖσαι κάμψαι τὴν τοῦ
[5, 20]	μέγα τῇ τοῦ θεοῦ συμμαχίᾳ	προμηθούμενος.	Τί οὖν ὁ θαυμάσιος χρησμῳδός;
[5, 24]	Ἕλλησιν ὡς ἂν οἰκείοις φίλοις	προξενεῖν·	ἢ εἰ μὴ τοῦτο δυνατὸς
[5, 1]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικῆς διδασκαλίας	προξενηθεῖσαν	ἅπασιν ἀνθρώποις ἐλευθερίαν τῶν πάλαι
[5, 34]	πρότερον ἢ σὲ αὐτοῖς τούτου	πρόξενον	γενέσθαι. Ἀλλ´ Εὐθυκλέα τὸν πένταθλον
[5, 0]	ΠΕΜΠΤΟΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΤΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ	ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Ἔτι περὶ πονηρῶν
[5, 1]	διδασκαλίαν. Ἱκανὰ μὲν καὶ τὰ	προπαρατεθέντα	συστῆσαι ἦν ὅτι μὴ θεοὶ
[5, 15]	τῶν χαρακτήρων, ἡ Ἑκάτη παραβάλλουσα	πρὸς	ἃ φιλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι μεμήνυκε
[5, 24]	γῆν. Ταῦτα μὲν οὖν τὰ	πρὸς	Ἀθηναίους. Ἀσθενῆ δὲ σφόδρα καὶ
[5, 24]	εἰς τὴν κρίσιν προάγειν τὰ	πρὸς	Ἀθηναίους. Καὶ δὴ λεγέσθω τὰ
[5, 24]	παλλόμενοι. Ἰδοὺ δή σοι τὸ	πρὸς	Ἀθηναίους λόγιον· ἦ πού τι
[5, 24]	Ἀθηναίους. Καὶ δὴ λεγέσθω τὰ	πρὸς	Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι, τί κάθησθε;
[5, 4]	τὰς ἐκείνων μάχας τάς τε	πρὸς	ἀλλήλους διαστάσεις καὶ τοὺς πολέμους
[5, 7]	ἂν καὶ ταῦτα ἐν τῇ	Πρὸς	Ἀνεβῶ τὸν Αἰγύπτιον τοῦ αὐτοῦ
[5, 5]	ἄθεσμοι πράξεις καὶ Πυθῶνος ἀντιτάξεις	πρὸς	Ἀπόλλωνα φυγαί τε Διονύσου καὶ
[5, 17]	τοῦ Ἡρακλέωνος σιωπῇ διανοουμένου τι	πρὸς	αὑτόν, ὁ Φίλιππος· Ἀλλὰ φαύλους
[5, 5]	τὰ Τιτανικά, δαιμόνων μάχας γεγονέναι	πρὸς	δαίμονας, εἶτα φυγὰς τῶν κρατηθέντων
[5, 33]	κωμῳδεῖσθαι καὶ Σαβαῖοι καὶ Λυκάμβαι,	πρὸς	δέ γε τὸ τραγῳδεῖσθαι οὐκ
[5, 29]	μή, ἀλλ´ ὅτι μετανοήσει ἀμφότερα.	Πρὸς	δὲ τὸν ἐπιθυμοῦντα παίδων οὐκ
[5, 14]	κατ´ ἀρετὴν καὶ φιλοσοφίαν τρόπου	πρὸς	εὐδαίμονα καὶ μακάριον αὐτάρκους τυγχάνοντος
[5, 33]	δὲ στεφάνων ἱερῶν, οἱ δὲ	πρὸς	θεοὺς ἰσομοιρίας, οἱ δὲ αὐτῆς
[5, 20]	χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν, οὐδ´ ὅσα	πρὸς	θυσίας ἐξήρκει παραλιπὼν τῇ μεγαλοψυχίᾳ.
[5, 4]	κοπετοί, πολλαχοῦ δὲ πάλιν αἰσχρολογίαι	πρὸς	ἱεροῖς μανίαι τε ἄλλαι ὀρινόμεναι
[5, 24]	δὲ σφόδρα καὶ καταγέλαστα τὰ	πρὸς	Λακεδαιμονίους· ἤτοι γὰρ πᾶσα, φησίν,
[5, 10]	τῶν λογίων συναγωγῇ ταῦτα λέγει	πρὸς	λέξιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' Ὅτι οἱ
[5, 27]	εἷς τις ἦν καὶ ὁ	πρὸς	Λυκοῦργον, ᾧ προσιόντι ἡ Πυθία
[5, 31]	φλυαρίᾳ καὶ ὑπὸ λύπης ἥκοντι	πρὸς	σὲ λέγειν· Ἀντίοχ´, εἰς Θάσον
[5, 7]	τὸ δὲ ἐπιθυμητικόν, ὅθεν καὶ	πρὸς	τὰ ἐρωτικὰ καλεῖται. Ταῦτα οὐκ
[5, 24]	ἥττης περιστήσεται γινώσκει. Διὸ καὶ	πρὸς	ταῦτα οἷά φησιν ὁ ἔλεγχος
[5, 27]	τὰ τούτοις συνεπιλεγόμενα· φέρε καὶ	πρὸς	ταῦτα τίνα ποτὲ συνεῖδεν ὁ
[5, 17]	τὸ ἀπαθὲς καὶ ἀναμάρτητον ἔχουσιν;	Πρὸς	ταῦτα τοῦ Ἡρακλέωνος σιωπῇ διανοουμένου
[5, 24]	δύναται Παλλὰς τὸν Δία ἐξιλάσασθαι·	πρός	τε τὰς ἡμικάκους τύχας ὁ
[5, 17]	ἐκ πρύμνης βλέποντα τὸν Θαμνοῦν	πρὸς	τὴν γῆν εἰπεῖν, ὥσπερ ἤκουσεν,
[5, 10]	τῶν ἑκάστῳ οἰκείων; Εἰ γὰρ	πρὸς	τὸ σημαινόμενον ἀφορᾷ τὸ ἀκοῦον,
[5, 5]	ἐσπούδασεν Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων"	πρὸς	τοῖς ἄλλοις καὶ θνήσκειν παριστὰς
[5, 10]	διάκειται. Ταῦτα εἰπὼν πάλιν ἀπορεῖ	πρὸς	τὸν Αἰγύπτιον λέγων· Εἰ δὲ
[5, 25]	οὖν μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ ἱσταμένῳ	πρὸς	τὸν ἄπειρον ὄχλον ὄλεθρος προφανής,
[5, 19]	ὧδέ πως ἀποτεινομένου· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ'	Πρὸς	τὸν Ἀπόλλω κελεύσαντα δὶς ἑπτὰ
[5, 33]	φωνάεντα ἀποκτείνας. Οὔκουν ἄδικος ἡ	πρὸς	τὸν Ἀρχίαν ἀπειλὴ οὐδ´ ἄκαιρος
[5, 9]	αὐτὸς αὖθις συγγραφεὺς ἐν τῇ	πρὸς	τὸν εἰρημένον Αἰγύπτιον ἐπιστολῇ, ὡς
[5, 29]	μὲν Σωκράτης ἐκεῖνος οὐδέτερον ἀπεκρίνατο	πρὸς	τὸν ἐρωτήσαντα, πότερα γαμήσῃ ἢ
[5, 7]	κατειλεγμένα. Τί οὖν δὴ ταῦτα	πρὸς	τὸν θεοφιλῆ καὶ μακάριον συντείνοι
[5, 33]	ἤκουον, χρῆσθαι τούτοις εἰς τὴν	πρὸς	τὸν οὐρανὸν ὁδοιπορίαν, ἵν´ ἐλθόντες
[5, 18]	ἀλλὰ μὴ τῶν ἐμῶν ἄκουε,	πρὸς	τὸν χρησμῳδὸν ὧδέ πως ἀποτεινομένου·
[5, 27]	ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς, ἤτοι τῶν	πρὸς	τοὺς ἐχθροὺς παρατάξεων ἢ τῶν
[5, 5]	τελεταῖς ἄρρητα διασῴζεται καὶ ἀθέατα,	πρὸς	τοὺς θεοὺς ὅμοιον ἔχει λόγον.
[5, 16]	δὲ παντελὴς ἐρημία κατέσχηκεν. Ἔτι	πρὸς	τούτοις ὁ αὐτὸς περὶ τοῦ
[5, 4]	τί χρῆν θεραπεύειν τοὺς φαύλους,	πρὸς	τῶν ἀγαθῶν ἀπελαύνεσθαι αὐτοὺς δέον;
[5, 21]	καθ´ ἕνα τρόπον ἔστιν νοεῖσθαι	πρὸς	τῶν Ἑλλήνων, οὐ τὸ τῆς
[5, 1]	ἀεὶ καὶ διὰ παντὸς ἐνήργουν,	πρὸς	τῶν οἰκείων δαιμόνων ἐπὶ τὸν
[5, 2]	ἐπὶ τιμῇ τῶν κατοιχομένων ἀνδρῶν	πρὸς	τῶν παλαιῶν ἀφιέρωτο, καὶ ταῖς
[5, 33]	αὐτοῦ οὐκ ἄξιος εἶναι τῆς	πρὸς	ὑμᾶς τοὺς θεοὺς εἰσόδου οὐδὲ
[5, 14]	γλύμμα δεινὸν Ἑκάτης· λαμπὰς ἔστω	πρὸς	χέρας καὶ ξίφος τὸ ποίνιμον
[5, 5]	περὶ τὸν Ἄρσαλον σκιροὺς θεοὺς	προσαγορεύεσθαι	καὶ τὰς κατάρας ἐπὶ τούτων
[5, 3]	καὶ ἐξουσίας" οἱ θεῖοι λόγοι	προσαγορεύουσιν,	τοτὲ μὲν {εἰς} ἀγαθοὺς δαίμονας
[5, 4]	τοὺς θεοὺς ἔστιν ὅτε δαίμονας	προσαγορεύων.	Ἡσίοδος δὲ καθαρῶς καὶ διωρισμένως
[5, 10]	γὰρ λέγειν ὅτι τὸν οὐρανὸν	προσαράξει	καὶ τὰ κρυπτὰ τῆς Ἴσιδος
[5, 31]	μᾶλλον τῆς Κρήτης σὺ καθαρμοῦ	προσδέῃ,	Ὀρφικούς τινας ἢ Ἐπιμενιδείους καθαρμοὺς
[5, 4]	ἀνθρωποθυσίας οὔτε θεοὺς ἀπαιτεῖν ἢ	προσδέχεσθαι	πιθανόν ἐστιν οὔτε μάτην ἂν
[5, 23]	ἐκ τῆς τῶν πολεμίων ἐφόδου	προσδοκᾶν	ἦν. Εἰκότα δῆτα ποιῶν ὁ
[5, 22]	τινὰ ἡδὺν ἐκ τοῦ κέρδους	προσδοκᾶν.	Ὡς δ´ ἐφαίνετο ὁ ἔμπορος
[5, 22]	ἐπιθυμεῖ ἡγεῖσθαι μὲν τὸν πόνον,	προσδοκᾶσθαι	δὲ τὴν εὐφροσύνην. Ταῦτα ἐκθέμενος
[5, 21]	τῷ τραχηλίσαι μαινόμενον ἄνθρωπον, καὶ	προσεγκαλοῖεν	ὡς οὐδὲ ἰσόρροπον φωνὴν ἀφέντα,
[5, 9]	μαρτυρίαν οὔθ´ ὁστισοῦν ἀνθρώπων θεοὺς	προσείποι	ἂν εὐλόγως, ἀλλ´ οὐδ´ ἀγαθοὺς
[5, 26]	δὲ καὶ οἱ Κνίδιοι τούτῳ	προσεοικὸς	Ἁρπάγου ἐπ´ αὐτοὺς στρατεύοντος. Τὸν
[5, 21]	μὲν ὂν οὐδ´ αὐτό, ἀλλὰ	προσεοικός	γε ὅμως τῷ ἀλαζόνι καὶ
[5, 3]	τοῦ θεοῦ καταβαλόντες τέταρτον θεοποιίας	προσεπενόησαν	τρόπον, οὐδὲ ἀντιρρήσεως ἄξιον τῷ
[5, 36]	ἀλλ´ αὐτὴν ἐπέρρωσέν τε καὶ	προσεπέτεινεν	θεοπληξίας, ὡς ἄν τις εἴποι,
[5, 36]	καὶ τὴν ἄψυχον ὕλην σέβειν	προσέταττον.	Ἀλλά κε Μηθύμνης ναέταις πολὺ
[5, 26]	τὸ λῷον εἶναι μὴ ὀρύξασι	προσετίθεις,	ἀλλ´ ὅτι οὐ δοκεῖ τῷ
[5, 1]	πᾶσαν τὴν τῶν ἀνθρώπων οἰκουμένην	προσευκτήρια	καὶ ναοὶ τῷ παμβασιλεῖ καὶ
[5, 3]	ἀγαθῶν καὶ φαύλων αὐτοῖς τεθείκασι	προσηγορίας.	Ὧν οὕτως ἐχόντων ἀναγκαῖον εἶναί
[5, 16]	Φοίβῳ. Τούτοις κατὰ καιρὸν ἐνταῦθα	προσήκει	καὶ τὰ Πλουτάρχου προσθεῖναι ἀφ´
[5, 17]	οἷς ἀπηλλάχθαι τῶν περὶ γῆν	προσῆκόν	ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας ὑπηρέτας θεῶν,
[5, 4]	οἷς ἀπηλλάχθαι τῶν περὶ γῆν	προσῆκόν	ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας ὑπηρέτας θεῶν,
[5, 19]	Ἢ μὴ λεγόντων, οὔ σε	προσῆκον	ἦν εἰπεῖν Μετανοεῖτε μᾶλλον ἢ
[5, 5]	ἐκλήθησαν, οἱ δὲ πολλοὶ μηδὲν	προσηκούσας,	ἀλλ´ ἐνηλλαγμένας ἐκτήσαντο θεῶν παρωνυμίας.
[5, 14]	οἱ θεοὶ καὶ ἃ προλέγουσιν	προσημαίνοντες	τῷ ἑκάστου γινώσκειν τὴν τῆς
[5, 35]	ὧν ἡμέρως Χαρίτωνι καὶ Μελανίππῳ	προσηνέχθη·	ἀλλ´ εὖ γε καὶ μόλις
[5, 24]	φαίη τις ἄν, εἰ δὲ	προσθείης	ἃ δεομένων βοηθεῖν αὐτοῖς ἐπιλέγεται,
[5, 16]	ἐνταῦθα προσήκει καὶ τὰ Πλουτάρχου	προσθεῖναι	ἀφ´ οὗ πεποίηται συγγράμματος Περὶ
[5, 1]	ἀνθρωποθυσίαι· οἷς ἐπὶ τοῦ παρόντος	προσθεῖναι	καλὸν ὅτι μὴ μόνον ἐξ
[5, 28]	σοφώτερα. Τάχα δέ πού τι	προσθήσεις,	ἐάν σε λιπαρῇ ὁ Λυκοῦργος
[5, 34]	Κλεομήδης τιμητέος ἐστίν; Ἢ κἀκεῖνο	προσθήσεις,	τὸ ἕτερον δεῖγμα τῆς ἐκείνου
[5, 32]	ὧδε ἐχέτω. Φέρε δὲ τούτοις	προσθῶμεν	καὶ δι´ ὧν αὖθις ὁ
[5, 33]	Ὅμηρόν τε ὄντα περὶ τούτων	προσιέναι	τῷ θεῷ καὶ ἕνα τῶν
[5, 27]	καὶ ὁ πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ	προσιόντι	ἡ Πυθία ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον
[5, 35]	Ἐπὶ τούτοις ἅπασι καὶ τόδε	προσκείσθω·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛϚ Ὅτι καὶ τὴν
[5, 24]	αὐτοῖς ἐπιλέγεται, γνωσθήσεται. ἰδοὺ δὴ	προσκείσθω·	Οὐ δύναται Παλλὰς Δί´ Ὀλύμπιον
[5, 10]	μάταιοι αἱ θεῶν κλήσεις ἔσονται,	προσκλήσεις	αὐτῶν ἐπαγγελλόμεναι καὶ μήνιδος ἐξιλάσεις
[5, 3]	οἰκείων παθῶν τὸ σεβάσμιον καὶ	προσκυνητὸν	ὄνομα τοῦ θεοῦ καταβαλόντες τέταρτον
[5, 4]	δυνάμεσιν ἢ ὅλως ἀγαθοῖς τισι	προσοικειοῦσθαι;	Ἀλλὰ γὰρ τοῖς πᾶσιν πρόδηλον
[5, 5]	καὶ Σολύμους πυνθάνομαι, τοὺς Λυκίων	προσοίκους,	ἐν τοῖς μάλιστα τιμᾶν τὸν
[5, 23]	τοῖς θεοῖς ἀφιερωμένων δῆθεν προλέγειν	προσποιεῖται.	Τοῦτο δὲ καὶ δίχα χρησμοῦ
[5, 25]	λογιζομένους τὸν μὲν βασιλέα πέμψαι	προσπολεμήσοντα,	αὐτοὺς δὲ οἴκοι μένοντας ἔξω
[5, 4]	δή τινες ἦσαν αὐτοῖς ἀγαθοὶ	προστάται,	τούτοις ἐπιθαρσοῦντας τὸ μηθὲν τῶν
[5, 17]	εἴτε ποιῆσαι βέλτιον εἴη τὸ	προστεταγμένον	εἴτε μὴ πολυπραγμονεῖν, ἀλλ´ ἐᾶν,
[5, 28]	ἄπορος ἡμῖν καὶ φοβερά. Τούτοις	προστίθησι	λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΘ' Ὅτι οὐ
[5, 14]	δὲ ἐπιτείνων τὸν οἰκεῖον ἔλεγχον	προστίθησι	τοῖς εἰρημένοις καὶ ταῦτα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 7]	πραγματείᾳ τῆς Ἐκ λογίων φιλοσοφίας	προστίθησι	τοῖς εἰρημένοις λέγων ὧδε· Καὶ
[5, 4]	ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον. Καὶ πάλιν	προστίθησι	τοῖς εἰρημένοις ταῦτα· Εἰσὶ γὰρ
[5, 34]	οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ ὅτι	προστιμηθεὶς	τεσσάρων ταλάντων ζημίαν ἐπὶ τούτῳ
[5, 10]	ἄνθρωπον τῷ τυχόντι ὑποχείριον ἀπειλὰς	προσφέροντα	ἐκφοβεῖν, ψευδόμενον ἵν´ ἐκεῖνοι ἀληθεύσωσι.
[5, 4]	ἄν ποτε τῶν ἀγαθῶν γένοιτο	προσφιλής.	Οὐκ ἄρα θεοῖς οὐδ´ ἀγαθοῖς
[5, 5]	ἐξ αὐτῶν τῶν τοῖς θεοῖς	προσφιλῶν	καὶ δὴ καὶ εὐσεβῶν νενομισμένων
[5, 20]	τὸν ἱκέτην, τὸν εὐσεβῆ, τὸν	πρόσφυγα	οὐχ ὅπως τῆς ἀλλοτρίας τυχεῖν
[5, 24]	χρησμῶν ἐσοφίζοντο καὶ ἠπάτων τοὺς	πρόσφυγας.	Ἀλλὰ τὰ μὲν τοιαῦτα ἴσως
[5, 17]	περὶ πραγμάτων μεγάλων μὴ μεγάλαις	προσχρησάμενον	ἀρχαῖς ἐπὶ τὸ εἰκὸς τῇ
[5, 9]	τ´ ὀφθαλμοὺς διδύμους ῥῖνάς τε	προσώπου·	ἄρατε φῶτα γαίηθεν ἀναστήσαντες, ἑταῖροι.
[5, 1]	χρηστήρια διαλελοίπασιν. Ἤδη δὲ καὶ	πρότερον	ἀποδέδεικται ὅτι δὴ παῦλαν κακῶν
[5, 1]	παῦλαν κακῶν οὐδ´ ἄλλοτέ πω	πρότερον	ἢ μετὰ τὴν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν
[5, 34]	γὰρ Λοκροὶ ᾔσθοντο θείας διανοίας	πρότερον	ἢ σὲ αὐτοῖς τούτου πρόξενον
[5, 16]	χρηστηρίων πολύφωνον οὖσαν ἐν τοῖς	πρότερον	χρόνοις νῦν ἐπιλέλοιπεν κομιδῆ, καθάπερ
[5, 14]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' Ὅτι καὶ μαγεύειν	προτρέπουσιν.	Ἐμφαίνουσι δὲ πολλαχοῦ οἱ θεοὶ
[5, 26]	ἀμφότερα ἰσόρροπα, ἐν δὲ τῇ	προτροπῇ	τὸ διαφεύξεσθαι προεῖχεν· οὗ δὴ
[5, 15]	ὡς ἂν ἀληθῶς ἱερῷ χωρίῳ	προϋποκειμένων,	εἰκότως ἂν ἐπέλθοι θείου πνεύματος
[5, 8]	ἁγνοῦ. Τολμᾷ δὲ φύσις ταῦτα	προφαίνειν	τῆς σῆς γενέθλης, ἄμβροτε Παιάν.
[5, 3]	ἀντιρρήσεως ἄξιον τῷ καὶ αὐτὸν	προφανὲς	ἐπάγεσθαι τὸ αἶσχος· εἰ δή
[5, 25]	πρὸς τὸν ἄπειρον ὄχλον ὄλεθρος	προφανής,	ἡ δὲ Σπάρτη ἀνοχὰς εἶχεν
[5, 24]	ὅτι ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις	πρόφασις	ἦν τῷ Πέρσῃ τῆς ὁδοῦ
[5, 29]	πολυεθνέα λαόν, ὤμοις μὲν χαλκὸν	προφέρων,	χερσὶν δὲ σίδηρον· περὶ δὲ
[5, 9]	εἰρημένον Αἰγύπτιον ἐπιστολῇ, ὡς ἂν	προφήτῃ	τἀληθῆ καὶ ἀπόρρητα κοινούμενος, τέθειται,
[5, 17]	πνεύματος ὄντος οὔτε κλύδωνος, ἐκ	πρύμνης	βλέποντα τὸν Θαμνοῦν πρὸς τὴν
[5, 7]	καὶ βαλίαις σκυλάκεσσι βαθυσκοπέλους ἀνὰ	πρῶνας	θῆρας ὀρειονόμους ἐλάαν Λητωΐδι κούρῃ·
[5, 26]	τὴν πόλιν νησοποιεῖν, τὰ μὲν	πρῶτα	τοῦ ἔργου εἴχοντο, ἐπεὶ δὲ
[5, 3]	χωρήσωμεν τὰς ἀποδείξεις. Θήσω δὲ	πρώτας	τὰς ἀπὸ τῆς Πλουτάρχου γραφῆς,
[5, 24]	ἡ πᾶσα ἔλασις ἐπὶ ταύτην	πρώτην	τε καὶ ἐξοχωτάτην ἐγίνετο, ἐπεὶ
[5, 10]	τῆς κακοτέχνου γοητείας αὐτοὶ δὴ	πρῶτοι	οἱ γενναῖοι θεοὶ κατέστησαν. Πόθεν
[5, 4]	Ἡσίοδος δὲ καθαρῶς καὶ διωρισμένως	πρῶτον	ἐξέθηκεν τῶν λογικῶν τέσσαρα γένη·
[5, 3]	θεοποιίαν εἰς εἴδη πλείονα καταπίπτειν·	πρῶτον	μὲν τὸ ἐκ τῶν φαινομένων
[5, 21]	καὶ ἑτέρων ἐλέγχων ἐπακοῦσαι, καὶ	πρώτου	γε δι´ οὗ καί φησιν
[5, 3]	εἶναι τοῦ θεωρεῖν τὰ ὁρώμενα	πρώτους	θεοὺς ἀνηγορεῦσθαι· δεύτερον τὸ διὰ
[5, 25]	δὲ εἶναι ἕνα ἀντὶ πάντων	πταίειν	τὸν βασιλέα. Μετὰ μὲν δὴ
[5, 27]	δαίμοσι νερτερίοις, καί κεν σώσεις	πτολίεθρον.	Τὰ γὰρ παρευρήματα οὐ δέχομαι,
[5, 8]	Ὀρθῶς καὶ τοῦτο ὁ Ῥόδιος	Πυθαγόρας	ἀπεφήνατο, ὅτι οὐχ ἥδονται οἱ
[5, 5]	νομίζοντες, οὓς καὶ Πλάτων καὶ	Πυθαγόρας	καὶ Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος, ἑπόμενοι
[5, 9]	Οὔτ´ οὖν ὀρθῶς ὁ Ῥόδιος	Πυθαγόρας	οὔθ´ ὁ τούτῳ ταύτην παρασχὼν
[5, 8]	ἐν τοῖς πράγμασιν. Τοῦ γὰρ	Πυθαγόρου	ταῦτ´ εἰρηκότος παρετήρησα ἐκ τῶν
[5, 27]	πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ προσιόντι ἡ	Πυθία	ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον ἐκεῖνο· Ἥκεις,
[5, 33]	Ἀρχίαν ἀπειλὴ οὐδ´ ἄκαιρος ἡ	Πυθία	τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι νεκρῷ
[5, 34]	οὐδ´ ἀλλότριον ἦν ἀγῶνος Πυθικοῦ	Πυθικὸν	εἶναι καὶ τὸ γυμναστήριον. Τούτοις
[5, 34]	γὰρ οὐδ´ ἀλλότριον ἦν ἀγῶνος	Πυθικοῦ	Πυθικὸν εἶναι καὶ τὸ γυμναστήριον.
[5, 18]	παλαιὰς ἱστορίας ἐπίσκεψαι οἷα ὁ	Πύθιος	Ἀθηναίοις χρᾷ λοιμῷ πιεσθεῖσιν διὰ
[5, 20]	ἐκεῖνος ὁ ἐν Δελφοῖς, ὁ	Πύθιος,	ὁ φίλιος τὸν ἱκέτην, τὸν
[5, 36]	ἐκ τῶν περὶ εἱμαρμένης τοῦ	Πυθίου	χρησμῶν, εἰ μὴ καὶ σοὶ
[5, 27]	παρὰ τοῖς Ἕλλησι θρυλουμένων τοῦ	Πυθίου	χρησμῶν εἷς τις ἦν καὶ
[5, 27]	οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ	Πυθίῳ	χρᾶν οὔτε τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις
[5, 17]	εἴη καὶ ὁπόθεν ὁ νεανίας.	Πυθόμενος	δὲ τοὔνομα καὶ τὴν πόλιν·
[5, 16]	τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων. Ἀμφὶ δὲ	Πυθὼ	καὶ Κλαρίην, μαντεύματα Φοίβου, αὐδήσει
[5, 5]	ταῦτα δὴ τὰ περὶ τὸν	Πύθωνα.	Τῷ δὲ ἀποκτείναντι μήτε ἐννέα
[5, 5]	πολλαί τινες ἄθεσμοι πράξεις καὶ	Πυθῶνος	ἀντιτάξεις πρὸς Ἀπόλλωνα φυγαί τε
[5, 16]	Διδύμων γυάλοις Μυκαλήϊον ἔνθεον ὕδωρ	Πυθῶνός	τ´ ἀνὰ πέζαν ὑπαὶ Παρνάσιον
[5, 16]	ὀμφῆς. Νικαεῦσι δὲ χρῶν ἔφη·	Πυθῷον	δ´ οὐκ ἔστιν ἀναρρῶσαι λάλον
[5, 31]	Τάρρας ναέται Δίου τε πολύρρου,	Πυθῷον	κέλομαι τελέειν Φοίβοιο καθαρμὸν εὐαγέοντας,
[5, 34]	ποιητῶν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΔ' Ὅτι καὶ	πύκτας	ἄνδρας καὶ ἀθλητὰς ἰσοθέοις τιμαῖς
[5, 34]	μόνους ποιητάς, ἤδη δὲ καὶ	πύκτας	καὶ ἀθλητὰς ὁ θαυμάσιος θεὸς
[5, 34]	ἡ πυκτική, ἵνα καὶ τοὺς	πύκτας	ὄνους θεοὺς ἐνόμιζες καὶ τοὺς
[5, 34]	ἱμᾶσιν, ἀλλὰ καὶ τῷ Θασίῳ	πύκτῃ	ἅμα ἀμφοτέροις, ὑπὲρ οὗ τοῦ
[5, 34]	μᾶλλον ἢ ἐπὶ τῷ σῷ	πύκτῃ·	Ἔξοχος ἀθανάτων ὄνος ἄγριος, οὐ
[5, 34]	ὄνους ἀπηθανάτους ἢ μηδὲ Κλεομήδην	πύκτην	Ἀστυπαλαιέα, λέγων οὕτως· Ὕστατος ἡρώων
[5, 34]	ἐξέμαθες ὁπόσου ἄξιόν ἐστιν ἡ	πυκτική,	ἵνα καὶ τοὺς πύκτας ὄνους
[5, 34]	ἐκεῖνο δὲ εἰδέναι, ὅτι ἡ	πυκτικὴ	τῆς λακτικῆς οὐδὲν διαφέρει, ἵν´
[5, 34]	τι ἄρα ἦν ἐπιτήδευμα ἡ	πυκτική,	τοὺς δὲ πολλοὺς καὶ οἰομένους
[5, 34]	εἶναι ἤσκουν τὰ τοῦ Θασίου	πύκτου·	ᾧ ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ Κλεομήδει,
[5, 33]	ἐν τῷ Ὀλύμπῳ μετὰ τῶν	πυκτῶν	ἐν τῇ τοῦ Διὸς αὐλῇ·
[5, 16]	ἔφη δεῖν περὶ τῶν ἐκεῖ	πυνθάνεσθαι	καὶ διαπορεῖν, τὴν ἐνταῦθα τῶν
[5, 9]	συντελοῦσιν, ἀξιῶν παρ´ αὐτοῦ διδαχθῆναι;	Πυνθάνεται	γοῦν ὧδέ πως ἀπορῶν καὶ
[5, 5]	ἕτερον κόσμον. Ἐπεὶ καὶ Σολύμους	πυνθάνομαι,	τοὺς Λυκίων προσοίκους, ἐν τοῖς
[5, 6]	τούτων· ἐννέα γὰρ εὑρέθησαν ἀποθανόντες·	πυνθανομένων	οὖν τῶν τὸν ἀγρὸν οἰκούν
[5, 24]	νέατοι· κατὰ γάρ μιν ἐρείψει	πῦρ	τε καὶ ὀξὺς Ἄρης, συριηγενὲς
[5, 14]	ἔστω καὶ μέλας καὶ τὸ	πῦρ	φαεσφόρον ἄνθρακος πεφλεγμένου, δεῖμα νερτέρων
[5, 26]	αὐτοῖς εἶπας· Ἰσθμὸν δὲ μὴ	πυργοῦτε	μηδ´ ὀρύσσετε· Ζεὺς γάρ κ´
[5, 24]	διώκων· πολλὰ δὲ τῇδ´ ἀπολεῖ	πυργώματα	καὶ κατερείψει· πολλοὺς δ´ ἀθανάτων
[5, 24]	θυγατρὸς οὐ περιφρονήσαντος. Τά τε	πυργώματα	ὅτι πολλὰ ἀπολεῖται, εἰ μετὰ
[5, 24]	πολλοὺς δ´ ἀθανάτων νηοὺς μαλερῷ	πυρὶ	δώσει· οἵ που νῦν ἱδρῶτι
[5, 24]	δὲ τὰ οἰκοδομήματα ἐνεπίμπρα ἐπακτῷ	πυρί;	Οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ κεραυνὸς
[5, 8]	ἀνάγω, ἱεροῖσι {τύποις{ ι} συνθλιβομένου	πυρὸς	ἁγνοῦ. Τολμᾷ δὲ φύσις ταῦτα
[5, 24]	ἀλλὰ μὴ μετὰ σιδήρου καὶ	πυρὸς	ἐπῄεσαν, τάχα ἂν ψεῦδος ἦν,
[5, 8]	μέσους μεσάτοισιν ἐπεμβεβαῶτας ἀήταις νόσφι	πυρὸς	θείοιο, πανομφέας ὥσπερ ὀνείρους, εἰσκρίνεις
[5, 14]	δ´ αὖ ἐλαύνετε, κηρὸν ἐν	πυρὸς	μένει θέντες αἰόλου χροός· λευκὸς
[5, 28]	εἴποιμι ἂν ἐγώ· οὐδεμίαν γάρ	πω	δόσιν οὐδενὶ ἐπηγγείλω τοιαύτην. Ἕως
[5, 28]	πῶς, εἰ θεός, οὐκ ἠπίστατό	πω	νόμον πολιτικὸν ὁ φίλος τοῦ
[5, 1]	δὴ παῦλαν κακῶν οὐδ´ ἄλλοτέ	πω	πρότερον ἢ μετὰ τὴν εὐαγγελικὴν
[5, 29]	γάμου ἕτοιμος λέγειν· Ἄργεος ἱπποβότου	πῶλον	λάβε κυανοχαίτην· καὶ περὶ παίδων·
[5, 34]	εἰς ἱερὸν κιβώτιον καὶ τὸ	πῶμα	ἐπαγαγόμενος ἄληπτος ἐγένετο τοῖς διώκουσι,
[5, 24]	δήπου θεοῦ ἦν μάντευμα ὧδέ	πως	ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ τοῦ μέλλοντος, βοηθεῖν
[5, 9]	κατὰ γνώμην αὐτοῖς γίνεσθαι, καὶ	πῶς	ἂν ἀγαθοὶ εἶεν, τὸ μὴ
[5, 9]	ὂν καὶ ἐλεύθερον τὸ θεῖον,	πῶς	ἂν εἶεν θεοὶ οἱ μαγγανείαις
[5, 20]	Τήμενος, τί χρὴ ποιεῖν; Καὶ	πῶς	ἂν ἱλασαίμην ὑμᾶς; Εὔχεο Καρνείῳ
[5, 9]	ὀτραλέως ἐπιέρχεο, τόνδε σαώσας. Καὶ	πῶς	ἀπολύειν αὐτοὺς χρή, αὐτὸς διδάξει
[5, 9]	αὐτοῦ διδαχθῆναι; Πυνθάνεται γοῦν ὧδέ	πως	ἀπορῶν καὶ λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι'
[5, 18]	ἄκουε, πρὸς τὸν χρησμῳδὸν ὧδέ	πως	ἀποτεινομένου· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Πρὸς τὸν
[5, 29]	ἐποιήσατο, αὐτὸ δὲ μόνον ἐσκοπεῖτο,	πῶς	αὐτῷ γένοιντο. Ἑτέρου δὲ ἀποδημεῖν
[5, 35]	ἀγαθὰ τῇ Γελῴων πόλει τεύξας.	Πῶς	δ´ εἰ Κύψελος ὄλβιος, ὦ
[5, 9]	μὴ καλὸν μηδὲ συμφέρον πράττοντες;	Πῶς	δὲ θαυμάζεσθαι ἄξιοι καὶ θεραπείαις
[5, 9]	προαιρετικὴν σῴζειν ἐφ´ ἑαυτοῖς δύναμιν;	Πῶς	δὲ κἂν ἀγαθοὶ δαίμονες λεχθεῖεν
[5, 24]	Δημήτερος ἢ συνιούσης οὐκέτ´ ᾔδεις;	Πῶς	δὲ οὐδὲ τοῦτο ᾔδεις, ὅτι
[5, 24]	οὐκ ἐπιτρέποντες ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν;	Πῶς	δέ, ὦ μάντι, ὅτι μὲν
[5, 28]	ὅτι ἦλθεν εὐνομίην αἰτήσων. Καὶ	πῶς,	εἰ θεός, οὐκ ἠπίστατό πω
[5, 20]	τῆς χρησμῶν ἀμφιβολίας. Ἐπεὶ δέ	πως	ἐπεμνήσθην τοῦδε τοῦ λόγου, φέρε
[5, 33]	ὅτι αὐτοῦ κλέος ὄρουσεν’ ἀλλὰ	πῶς	ἐσθλὸν ἦν τοῦτο. Ἐκροταλίζετο μὲν
[5, 33]	ἐπιθυμῶν οὐχ ὅτι ἐστεφανοῦτο, ἀλλὰ	πῶς	ἦν τὰ στέφη ταῦτα ἱερά·
[5, 4]	ἀνθρωποθυσίαις τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν ἐκαθικέτευον,	πῶς	καὶ δυνατὸν ἦν αὐτοὺς τὰ
[5, 22]	ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς ἤκουσα,	πῶς	οἴει ἠγανάκτησα, ὡς δὴ τῆς
[5, 1]	σωτῆρος ἡμῶν εἰς ἀνθρώπους ἐπιδημίαν,	πῶς	οὐ χρὴ τὸ μέγα μυστήριον
[5, 34]	οἱ δὲ ἐκόμων Δήμητρι λοιπόν.	Πῶς	οὖν οὐ τεκμήρια ταῦτά ἐστιν
[5, 32]	προδηλωθεὶς τὸν χρησμῳδὸν θεὸν ὧδέ	πως	σκώπτει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ' Ὅτι καὶ
[5, 12]	καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτοὶ ὑπέθεντο	πῶς	χρὴ ποιεῖν καὶ ἐκ ποίας
[5, 20]	ἀποφυγὴν Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι	πῶς,	ὦ κράτιστε, ὁ κηδόμενος οὕτω
[5, 10]	ὑποτάττονται. Πάνυ δέ με θράττει	πῶς	ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς
[5, 7]	ταῦτα· Πάνυ δέ με θράττει	πῶς	ὡς κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς