Livre, Chap.
[5, 25]	βασιλῆ φθίμενον Λακεδαίμονος οὖρον. Πάλιν	ὁ	ἀμαντευτότατος σύνδεσμος. Ἀλλ´ ἐῶμεν αὐτόν,
[5, 24]	καὶ ἐξοχωτάτην ἐγίνετο, ἐπεὶ καὶ	ὁ	ἄμαντις αὐτὸς ἐγὼ τοῦτο αἰσθόμενος
[5, 23]	Τίς δὲ τὴν τανύστροφον σφενδόνην;	Ὁ	Ἀμφίλοχος ἢ ὁ Δωδωναῖος ἢ
[5, 8]	ἐπανάγκους ἑαυτῶν ἐκδιδόασιν, ὡς δηλώσει	ὁ	ἀπὸ τοῦ Ἀπόλλωνος ἐκδοθεὶς περὶ
[5, 19]	δ´ αὐτὸς οὗτος συγγραφεὺς ὁπόσοις	ὁ	Ἀπόλλων διὰ τῆς τῶν χρησμῶν
[5, 20]	Ὡς πολλοῖς θανάτου γέγονεν αἴτιος	ὁ	Ἀπόλλων διὰ τῆς χρησμῶν ἀμφιβολίας.
[5, 18]	θανάτους ἐπὶ θανάτῳ. Κελεύει γοῦν	ὁ	Ἀπόλλων ἔτους ἑκάστου πέμπειν αὐτοὺς
[5, 32]	προσθῶμεν καὶ δι´ ὧν αὖθις	ὁ	Ἀπόλλων θαυμάζει τὸν Ἀρχίλοχον, ἄνδρα
[5, 8]	γενέθλης, ἄμβροτε Παιάν. Καὶ πάλιν	ὁ	Ἀπόλλων· Ῥεῦμα τὸ Φοιβείης ἀπονεύμενον
[5, 20]	Ἀριστόμαχος οὖν ὁ Ἀριδαίου, ἐπειδὴ	ὁ	Ἀριδαῖος ἀποτεθνήκει ἐν τῇ εἰσβολῇ,
[5, 20]	εἰς Πελοπόννησον ἐσφάλησαν. Ἀριστόμαχος οὖν	ὁ	Ἀριδαίου, ἐπειδὴ ὁ Ἀριδαῖος ἀποτεθνήκει
[5, 23]	παλαιτάτους χρησμοὺς τοὺς ἐν Δελφοῖς	ὁ	αὐτὸς ἀπελέγχει, τοὺς δὴ μάλιστα
[5, 9]	μεθόδοις δὲ γοήτων ἀπειρημέναις, ἃς	ὁ	αὐτὸς αὖθις συγγραφεὺς ἐν τῇ
[5, 8]	βουλαῖς δουλεύειν. Λέγει δ´ οὖν	ὁ	αὐτός· Ὀρθῶς καὶ τοῦτο ὁ
[5, 16]	ἐρημία κατέσχηκεν. Ἔτι πρὸς τούτοις	ὁ	αὐτὸς περὶ τοῦ καὶ θνήσκειν
[5, 15]	γὰρ ἑξῆς τούτοις ἄκουε οἷα	ὁ	αὐτὸς συγγραφεὺς περὶ τοῦ ἐκλελοιπέναι
[5, 22]	ὑδάτεσιν διηνεκές. Εἶτ´ ἐγὼ ἀκούσας	ὁ	βάκηλος καὶ αὐτὸς ὑπὸ τοῦ
[5, 25]	οὐκ εἴρητο μὰ Δία εἰ	ὁ	βασιλεὺς ἀποθάνοι, ἡ πόλις σωθήσεται,
[5, 17]	τινος βοῇ καλοῦντος, ὥστε θαυμάζειν·	ὁ	γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος ἦν κυβερνήτης,
[5, 14]	τούτων καὶ τῶν τούτοις ὁμοίων	ὁ	γενναῖος Ἑλλήνων φιλόσοφος, ὁ θαυμαστὸς
[5, 32]	καὶ Ὅμηρον ἐπὶ τούτοις, ὃν	ὁ	γενναῖος Πλάτων ἐξωθεῖ τῆς ἑαυτοῦ
[5, 24]	μένειν μηδ´ αἰδεῖσθαι κακὸν εἶναι.	Ὁ	γοῦν ἐπιλυσάμενος ἐκεῖνο τὸ αἴνιγμα
[5, 5]	δ´ ἐς αὐγὰς ἠελίου ἀκάμαντος,	ὁ	δ´ αἰθέρος ἔμβαλε δίναις· ἄλλος
[5, 24]	παραδόξῳ ῥοπῇ, ὁ μὲν σῳζομένοις,	ὁ	δ´ ἀπολλυμένοις. Εἴτε γὰρ σῴζοιντο,
[5, 14]	ἕκαστον ἀεὶ θεὸν ἑπτάκι φωνεῖν.	Ὁ	δ´ αὐτὸς καὶ ταῦτα παρατίθησιν·
[5, 19]	οὓς ἀδίκως ὑπὲρ Ἀνδρόγεω ἀπεκτείνατε;	Ὁ	δ´ αὐτὸς οὗτος συγγραφεὺς ὁπόσοις
[5, 5]	ὁ μέν τίς ἐστιν Δῖος,	ὁ	δὲ Ἀθήναιος, ὁ δὲ Ἀπολλώνιος
[5, 5]	ἐστιν Δῖος, ὁ δὲ Ἀθήναιος,	ὁ	δὲ Ἀπολλώνιος ἢ Διονύσιος ἢ
[5, 17]	μάρτυρας, Αἰμιλιανοῦ τοῦ γέροντος ἀκηκοότας.	Ὁ	δὲ Δημήτριος ἔφη τῶν περὶ
[5, 14]	καὶ μακάριον αὐτάρκους τυγχάνοντος βίον;	Ὁ	δὲ ἐπιτείνων τὸν οἰκεῖον ἔλεγχον
[5, 1]	ὡς ἂν εἴποιεν αὐτοί, παραδεδωκότες;	Ὁ	δὲ καὶ μετὰ θάνατον παρὰ
[5, 33]	στεφέων ἱερῶν γλυκερὴν χάριν ἀμφιβαλεῖται·	ὁ	δὲ κοῦρος ἦν Εὐριπίδης. Ὁμήρῳ
[5, 24]	θεοὶ ἐπεισκυκλούμενοι, ὁ μὲν ἱκετεύων,	ὁ	δὲ οὐ κατακαμπτόμενος· χρήσιμοι τῷ
[5, 24]	παθεῖν αὐτοὺς μηδὲ ἁλῶναι παρέχειν.	Ὁ	δὲ οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´ οὐδ´
[5, 33]	ὦ Τελεσίκλεις, ἔσσετ´ ἐν ἀνθρώποις·	ὁ	δὲ παῖς ἦν Ἀρχίλοχος. Ἔσται
[5, 24]	σὺ μὲν τοὺς ἀνθρώπους ἔσῳζες,	ὁ	δὲ τὰ οἰκοδομήματα ἐνεπίμπρα ἐπακτῷ
[5, 5]	προκειμένων ἀπόδειξις. Γράφει δὲ ταῦτα	ὁ	δεδηλωμένος ἐν οἷς ἐπέγραψεν Περὶ
[5, 34]	μοι δοκεῖ καὶ ταῦτα ἀπελέγχειν	ὁ	δεδηλωμένος τούτοις τοῖς ῥήμασιν· Ὦ
[5, 18]	πλέον ἢ πεντακοσίοις ὕστερον ἔτεσιν	ὁ	δεινὸς οὗτος καὶ ἀπανθρωπότατος δασμὸς
[5, 10]	οἰκεῖα εἰδώς τε καὶ ὑποτιθέμενος.	Ὁ	δὴ οὖν αὐτὸς ἐν τῇ
[5, 16]	Κλεομβρότου σιωπῶντος καὶ κάτω βλέποντος	ὁ	Δημήτριος οὐδὲν ἔφη δεῖν περὶ
[5, 7]	{καὶ} τίνι αὐτῶν, δεδηλώκασιν, ὥσπερ	ὁ	Διδυμαῖος διὰ τούτων (ἦν δ´
[5, 21]	εἰ οὕτως ἐχρῆν γενέσθαι, σὺ	ὁ	δύστηνος ἐν Δελφοῖς καθέζῃ τὰ
[5, 23]	τανύστροφον σφενδόνην; Ὁ Ἀμφίλοχος ἢ	ὁ	Δωδωναῖος ἢ σὺ ἐν Δελφοῖς
[5, 24]	καὶ πρὸς ταῦτα οἷά φησιν	ὁ	ἔλεγχος ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΕ' Ἀλλ´
[5, 22]	κέρδους προσδοκᾶν. Ὡς δ´ ἐφαίνετο	ὁ	ἔμπορος ἐξισούμενος, οὐκέτι τὸν χρησμὸν
[5, 6]	τοῦ Διονύσου· δεδήλωκεν δὲ τοῦτο	ὁ	ἐν Βραγχίδαις Ἀπόλλων διὰ τούτων·
[5, 6]	τε σχῆμα καὶ τὰς πράξεις	ὁ	ἐν Βραγχίδαις ἐδίδαξεν Ἀπόλλων· θέα
[5, 23]	εἰδότες τὸν πατρῷον ἀρωγὸν ἐπεκαλοῦντο·	ὁ	ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλων οὗτος ἦν.
[5, 20]	ὁ θαυμάσιος χρησμῳδός; Αὐτὸς ἐκεῖνος	ὁ	ἐν Δελφοῖς, ὁ Πύθιος, ὁ
[5, 26]	ὡς ἂν οἰκείους καὶ φίλους	ὁ	ἐν Δελφοῖς πάλιν κατὰ Μεσσηνίων
[5, 33]	Διὸς αὐλῇ· ταῦτα γὰρ λέγει	ὁ	ἐν Δελφοῖς ποιητής. Φέρε καὶ
[5, 17]	ὁ μέγας τέθνηκεν. Τοῦτο ἀκούσαντας	ὁ	Ἐπιθέρσης ἔφη πάντας ἐκπλαγῆναι καὶ
[5, 33]	ᾧ οὐχ ὅπως αὐτὸς ἐθαυμάζετο	ὁ	ἐργαστής, ἀλλ´ ἤδη καὶ ἡ
[5, 24]	ἢ οὐ τοῖς ἀνθρώποις ἐμήνιεν	ὁ	Ζεύς, ἀλλὰ τοῖς λίθοις καὶ
[5, 24]	ἢ συνιούσης. Ἄξιός τέ σοι	ὁ	Ζεὺς τοῦ Διός, ὦ υἱὲ
[5, 17]	ὁ κατὰ Τιβέριον, καθ´ ὃν	ὁ	ἡμέτερος σωτὴρ τὰς σὺν ἀνθρώποις
[5, 34]	δὲ καὶ πύκτας καὶ ἀθλητὰς	ὁ	θαυμάσιος θεὸς διὰ τῶν οἰκείων
[5, 5]	τῆς πείρας ᾐσθημένοι; Φησὶν γοῦν	ὁ	θαυμάσιος μάρτυς τοὺς τῆς ἀγαθῆς
[5, 20]	θεοῦ συμμαχίᾳ προμηθούμενος. Τί οὖν	ὁ	θαυμάσιος χρησμῳδός; Αὐτὸς ἐκεῖνος ὁ
[5, 14]	ὁμοίων ὁ γενναῖος Ἑλλήνων φιλόσοφος,	ὁ	θαυμαστὸς θεολόγος, ὁ τῶν ἀπορρήτων
[5, 23]	Ἀπόλλων οὗτος ἦν. Τί οὖν	ὁ	θαυμαστὸς οὗτος; Ἆρά γε τῶν
[5, 20]	μὴ γὰρ τὸ μέλλον εἰδὼς	ὁ	θεός, ἐπεὶ μὴ θεὸς ἦν
[5, 23]	ἄλλη σωτηρίας ἐλπὶς ἢ μόνος	ὁ	θεός· οἳ δὴ τοῦτον ὅστις
[5, 33]	οὐ γὰρ ἂν οὕτω ῥᾳδίως	ὁ	θεὸς ὄλβιον μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ
[5, 6]	οἰκούν των τὴν αἰτίαν ἔχρησεν	ὁ	θεός· Χρυσόκερως βλοσυροῖο Διωνύσου θεράπων
[5, 33]	ἂν οὐδὲ νῦν ἐνσταίη οὔτε	ὁ	Θυέστης οὔτε ὁ Οἰδίπους οὔτε
[5, 10]	παῖδες ἀνόητοι; Καίτοι καὶ Χαιρήμων	ὁ	ἱερογραμματεὺς ἀναγράφει ταῦτα, ὡς καὶ
[5, 1]	εἰς ἀνθρώπους πάροδον καὶ αὐτὸς	ὁ	καθ´ ἡμᾶς τῶν δαιμόνων προήγορος
[5, 25]	αὐτοὺς ἐπέπεισο ἠλιθίους εἶναι καὶ	ὁ	καθεστὼς καιρὸς ὅτι ἱκανὸς ἦν
[5, 10]	τοὔνομα. Οὐ γάρ που καὶ	ὁ	καλούμενος Αἰγύπτιος ἦν τῷ γένει·
[5, 17]	τοῦ δαίμονος. Οὗτος δὲ ἦν	ὁ	κατὰ Τιβέριον, καθ´ ὃν ὁ
[5, 20]	ἀποθανών. Καίτοι πῶς, ὦ κράτιστε,	ὁ	κηδόμενος οὕτω τοῦ Κάρνου ἄλλοις
[5, 17]	ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον. Ἠρώτησεν οὖν	ὁ	Κλεόμβροτος τὸν Φίλιππον ὅστις εἴη
[5, 34]	ὦ θεοποιέ, διὰ ταῦθ´ ἡμῖν	ὁ	Κλεομήδης τιμητέος ἐστίν; Ἢ κἀκεῖνο
[5, 36]	λίνοις. Ἀλλ´ ἐξ ἄκρου κεφαλοειδὴς	ὁ	κορμός (Ἄπολλον, ξένου κατασκευάσματος) τί
[5, 33]	τραγῳδοὺς ἤνεγκεν. Εἰ μὲν οὖν	ὁ	κρότος ἱκανὸς κριτὴς καὶ ἡ
[5, 10]	οὔτε ἀγαθοὶδαίμονες, ἀλλ´ ἢ ἐκεῖνος	ὁ	λεγόμενος πλάνος. Ταῦτα μὲν οὖν
[5, 36]	ἐφεώρων’ οὐκ ἂν τοσοῦτος ἤρθη	ὁ	λῆρος, ὥστε ἤδη καὶ μέχρις
[5, 22]	ἐν ἐλπίδι φάτνας. Ἀλλ´ οὐδὲ	ὁ	λῃστὴς ἄμοιρος τοῦ χρησμοῦ ἐφαίνετο
[5, 34]	κολακεύειν εἰώθασιν οἱ περὶ ὧν	ὁ	λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΕ' Ὅτι καὶ
[5, 4]	εἴτε μάγων τῶν περὶ Ζωροάστρην	ὁ	λόγος οὗτός ἐστιν εἴτε Θρᾴκιος
[5, 21]	ἀφέντα, ἵν´ ὀκνήσειεν καὶ βουλεύσαιτο	ὁ	Λυδός· ἀλλὰ καταλῦσαι’ καθ´ ἕνα
[5, 20]	θεῷ, ταῖς τῆς εὐσεβείας εἰκότως	ὁ	Λυδὸς ἐπιθαρσῶν μεγαλουργίαις στρατεῦσαι ἐπὶ
[5, 28]	τι προσθήσεις, ἐάν σε λιπαρῇ	ὁ	Λυκοῦργος εἰπεῖν τι σαφές. Εἰ
[5, 28]	ἠδ´ ἱερῆας. Δοκεῖ δέ μοι	ὁ	Λυκοῦργος οὗτος οὐκ ἐσχηκέναι τιτθὴν
[5, 21]	μὴ οὐ συνήσοντα τοῦ αἰνίγματος	ὁ	μάντις. Εἰ δ´ οὐχ ὑπ´
[5, 17]	γῆν εἰπεῖν, ὥσπερ ἤκουσεν, ὅτι	ὁ	μέγας Πὰν τέθνηκεν, οὐ φθῆναι
[5, 17]	τὸ Παλῶδες, ἀπάγγειλον ὅτι Πὰν	ὁ	μέγας τέθνηκεν. Τοῦτο ἀκούσαντας ὁ
[5, 21]	ἀλλ´ αὖ τὴν ἀλλοτρίαν περιποιήσασθαι.	Ὁ	μὲν γὰρ Ἡμίμηδος ἢ Ἡμιπέρσης
[5, 1]	τῆς Ἰησοῦ δυνάμεως; Εἰ δὴ	ὁ	μὲν θνητός, ὡς ἂν φαῖεν,
[5, 24]	ἀφανὴς οὐδὲ οἱ θεοὶ ἐπεισκυκλούμενοι,	ὁ	μὲν ἱκετεύων, ὁ δὲ οὐ
[5, 17]	ἐξ Ἑρμοῦ καὶ Πηνελόπης γεγενημένον.	Ὁ	μὲν οὖν Φίλιππος εἶχεν τῶν
[5, 24]	τῇ τοῦ πολέμου παραδόξῳ ῥοπῇ,	ὁ	μὲν σῳζομένοις, ὁ δ´ ἀπολλυμένοις.
[5, 29]	ἀνθρώπων, εἰ μισθοῦ τραχηλίζονται. Εἶθ´	ὁ	μὲν Σωκράτης ἐκεῖνος οὐδέτερον ἀπεκρίνατο
[5, 5]	φιλεῖ καλεῖσθαι· καὶ γὰρ ἡμῶν	ὁ	μέν τίς ἐστιν Δῖος, ὁ
[5, 21]	Ἡμίμηδος ἢ Ἡμιπέρσης Κῦρος, ἢ	ὁ	μητρόθεν μὲν ἐκ τυραννικοῦ, πατρόθεν
[5, 19]	Καίτοι εἰδὼς ὅτι ἐθαλασσοκράτει τότε	ὁ	Μίνως καὶ μέγα ἠδύνατο καὶ
[5, 17]	Φίλιππον ὅστις εἴη καὶ ὁπόθεν	ὁ	νεανίας. Πυθόμενος δὲ τοὔνομα καὶ
[5, 5]	τινας καλοῦμεν οὐ θαυμαστέον, εἶπεν	ὁ	ξένος. γὰρ ἕκαστος θεῷ συντέτακται
[5, 33]	ἐνσταίη οὔτε ὁ Θυέστης οὔτε	ὁ	Οἰδίπους οὔτε ὁ Φινεὺς ἐκεῖνος.
[5, 36]	Δελφῶν μετάπεμπτος ἐπιθήκη. Τοσαῦτα καὶ	ὁ	Οἰνόμαος. Ἀλλὰ γὰρ μετὰ τὰ
[5, 33]	γῆς ἐξέθορεν τῆς μητρὸς εἰδείη	ὁ	ὄλβιος μήτε ὅπου καταμύσας κείσεται.
[5, 6]	μὲν θεράποντές τινων ἀνεδείχθησαν, ὡς	ὁ	Πὰν τοῦ Διονύσου· δεδήλωκεν δὲ
[5, 14]	μεμηνύκασι διὰ τούτων· λέγει δὲ	ὁ	Πάν· Τούσδε δ´ αὖ ἐλαύνετε,
[5, 13]	πλοχμοῖς θ´ ἱεροῖσι γενείου. Καὶ	ὁ	Πὰν ὕμνον περὶ ἑαυτοῦ ἐκδιδοὺς
[5, 1]	συγχύσει κακῶν συμφορῶν τε ἐπαλλήλων	ὁ	πᾶς ἐνίσχητο βίος καὶ αὐτῷ
[5, 20]	ὁδοῦ· ἐπεθύμει δὲ ὥσπερ καὶ	ὁ	πατήρ. Σὺ δ´ αὐτῷ λέγεις·
[5, 36]	ἀλλότριος ὢν δυνάμεως ἔτι μᾶλλον	ὁ	περὶ τῶν θρυλουμένων χρηστηρίων ὑποπεσεῖται
[5, 23]	Ἑλληνικαῖς ἱστορίαις θαυμαζομένους. Πολὺς ἦν	ὁ	Περσῶν στρατὸς ὡπλισμένος κατὰ Ἀθηναίων,
[5, 3]	τὸ δεῖγμα παραφαινόντων, εἰκότως πολὺς	ὁ	πλάνος ἀνθρώποις ἔτι μᾶλλον ἐπῄει,
[5, 5]	ἐνηλλαγμένας ἐκτήσαντο θεῶν παρωνυμίας. Τοσαῦτα	ὁ	Πλούταρχος ἐν οἷς ἐσπούδασεν Περὶ
[5, 4]	μᾶλλον τοῦτον πιστοῦται τὸν λόγον	ὁ	Πλούταρχος ἐν οἷς φησι τὰς
[5, 5]	θάλασσαν, εἶτα δίκην ἔδωκεν. Ταῦτα	ὁ	Πλούταρχος ἐν τῷ δηλωθέντι συγγράμματι
[5, 4]	θεῶν μυθευόμενα. Λέγει δ´ οὖν	ὁ	Πλούταρχος ἐν ᾧ συνέταξεν λόγῳ
[5, 17]	δαίμονας ὀπαδοὺς καὶ θεράποντας. Τοσαῦτα	ὁ	Πλούταρχος. Ἐπιτηρῆσαι δ´ ἄξιον τὸν
[5, 35]	Κορίνθῳ πήματα τεύξει, καὶ Μελάνιππος	ὁ	πολλὰ ἀγαθὰ τῇ Γελῴων πόλει
[5, 1]	ὠφελείας ᾔσθετο. Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς	ὁ	Πορφύριος. Εἰ δὴ οὖν κατὰ
[5, 2]	ἀνθρώπων βίῳ κατέστησαν αἴτιοι, ὡσπεροῦν	ὁ	πρὸ τούτου διήλεγξεν λόγος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 27]	πρὸς ταῦτα τίνα ποτὲ συνεῖδεν	ὁ	προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν. Γράφει δὲ
[5, 32]	ποιητὴν γεγενημένον. Ἐφ´ οἷς πάλιν	ὁ	προδηλωθεὶς τὸν χρησμῳδὸν θεὸν ὧδέ
[5, 4]	οὗ ἐρῶσιν. Σαφῶς διὰ τούτων	ὁ	προδηλωθεὶς φιλόσοφος ὅτι δαίμοσιν πονηροῖς
[5, 15]	δαίμονας τοὺς περὶ ὧν ἡμῖν	ὁ	προκείμενος τυγχάνει λόγος· ἀλλὰ γὰρ
[5, 27]	χρησμῶν εἷς τις ἦν καὶ	ὁ	πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ προσιόντι ἡ
[5, 18]	τὰς παλαιὰς ἱστορίας ἐπίσκεψαι οἷα	ὁ	Πύθιος Ἀθηναίοις χρᾷ λοιμῷ πιεσθεῖσιν
[5, 20]	Αὐτὸς ἐκεῖνος ὁ ἐν Δελφοῖς,	ὁ	Πύθιος, ὁ φίλιος τὸν ἱκέτην,
[5, 8]	ὁ αὐτός· Ὀρθῶς καὶ τοῦτο	ὁ	Ῥόδιος Πυθαγόρας ἀπεφήνατο, ὅτι οὐχ
[5, 9]	καὶ διαπράξοιντο. Οὔτ´ οὖν ὀρθῶς	ὁ	Ῥόδιος Πυθαγόρας οὔθ´ ὁ τούτῳ
[5, 13]	ἀγάλματα οὕτω καθιδρύνθη. Λέγει γοῦν	ὁ	Σάραπις ἰδὼν τὸν Πᾶνα περὶ
[5, 28]	καὶ οὐ μακρὸς ἕνεκα τούτων	ὁ	στόλος οὐδὲ ὅπως εἰς Δελφοὺς
[5, 22]	ἄμοιρος τοῦ χρησμοῦ ἐφαίνετο οὐδὲ	ὁ	στρατιώτης οὐδὲ ἐρῶν ἀνὴρ οὐδὲ
[5, 23]	προσδοκᾶν ἦν. Εἰκότα δῆτα ποιῶν	ὁ	συγγραφεὺς διαπαίζει πάλιν τὴν Ἑλληνικὴν
[5, 8]	βροτέοιο φίλην ἐτεκνώσατο φωνήν. Τούτοις	ὁ	συγγραφεὺς ἐπιλέγει· Τούτων οὔτε σαφέστερα
[5, 20]	θεοφιλεῖ τὸν καρπόν. Ἐπὶ τούτοις	ὁ	συγγραφεὺς οἷα οὐκ ἀλόγως διαγανακτεῖ
[5, 9]	γαίηθεν ἀναστήσαντες, ἑταῖροι. Οἷς ἐπιλέγει	ὁ	συγγραφεύς· Τὰς γραμμὰς τοίνυν παρακελεύεται
[5, 8]	ἐπέδησας ἀνάγκῃ. Ἐπὶ τούτοις πάλιν	ὁ	συγγραφεύς φησιν· Ἐπεὶ καὶ ἐπανάγκους
[5, 18]	ἠξίουν. Τί ποτ´ οὖν αὐτοῖς	ὁ	σωτὴρ καὶ θεὸς παραινεῖ; Τάχα
[5, 6]	οὐδέν· ἄκουε δὲ οἷα ἐκφαίνει	ὁ	τὰ ἀρρητότερα τῶν ἀρρήτων διηρευνηκὼς
[5, 4]	γὰρ τοῖς πᾶσιν πρόδηλον ὡς	ὁ	τὰ φίλα τοῖς φαύλοις ἐπιτελῶν
[5, 24]	πρός τε τὰς ἡμικάκους τύχας	ὁ	τεχνίτης ἐκέρασεν τὸ λόγιον, ὡς
[5, 20]	ἀπέθανεν Ἀριστόδημος, πάλιν ἐπανεχώρουν, καὶ	ὁ	Τήμενος ἐλθὼν ἀπεμέμφετο τῇ ἀποτυχίᾳ
[5, 20]	καὶ μάχῃ τελευτᾷ. Τούτου υἱὸς	ὁ	Τήμενος κακοδαίμων ἧκεν ἐκ κακοδαιμόνων
[5, 20]	ἀνεμάξαο ποινήν. Τί οὖν, φησὶν	ὁ	Τήμενος, τί χρὴ ποιεῖν; Καὶ
[5, 5]	δυνάμεώς τε καὶ ἐνεργείας αὖθις	ὁ	τὴν καθ´ ἡμῶν συσκευὴν πεποιημένος
[5, 24]	θεοῖς· ὅ τε Ὀλύμπιος οὗτος	ὁ	τὴν μίαν ταύτην ἐξελεῖν πόλιν
[5, 20]	ἠπίστασο ὅτι διαμαρτήσεται τῆς στενύγρης	ὁ	τὴν στενύγρην ἀκούσας; Ἀλλ´ οὐδὲν
[5, 24]	ἀδύνατος ὤν. Καὶ σὺ δέ,	ὁ	τολμηρὸς ἅμα καὶ ἐπὶ τῷ
[5, 9]	ὀρθῶς ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας οὔθ´	ὁ	τούτῳ ταύτην παρασχὼν τὴν μαρτυρίαν
[5, 10]	ὁμοῦ τῆς τούτων ἀναχωρήσεως ἀπολογίαν	ὁ	τούτων ἡμῖν παρεισήχθω μάρτυς, σοφὸς
[5, 2]	ἀγαθοὺς δαίμονας. ~ΚΕΦΑΛΑΘΙΟΝ Β' Τίς	ὁ	τρόπος τῆς δαιμονικῆς ἐνεργείας. Οἵδε
[5, 14]	Ἑλλήνων φιλόσοφος, ὁ θαυμαστὸς θεολόγος,	ὁ	τῶν ἀπορρήτων μύστης, τὴν ἐκ
[5, 20]	ὁ ἐν Δελφοῖς, ὁ Πύθιος,	ὁ	φίλιος τὸν ἱκέτην, τὸν εὐσεβῆ,
[5, 17]	σιωπῇ διανοουμένου τι πρὸς αὑτόν,	ὁ	Φίλιππος· Ἀλλὰ φαύλους μὲν δαίμονας
[5, 28]	οὐκ ἠπίστατό πω νόμον πολιτικὸν	ὁ	φίλος τοῦ Διὸς καὶ πάντων
[5, 33]	Θυέστης οὔτε ὁ Οἰδίπους οὔτε	ὁ	Φινεὺς ἐκεῖνος. Οὐδ´ ἄν, οἶμαι,
[5, 33]	Μουσῶν θεράπων ἔδοξεν εἶναι, καὶ	ὁ	φονεὺς αὐτοῦ οὐκ ἄξιος εἶναι
[5, 34]	μεγάλως οἱ θεοί. Οὕτως καὶ	ὁ	χάλκεος αὐτοῦ ἀνδριὰς ἔδειξέν τι
[5, 33]	ποτ´ οὖν ἦν τοῦτο δι´	ὅ	σοι Ἀρχίλοχος ἔδοξεν ἄξιος εἶναι
[5, 2]	καὶ τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας"	ὅ	τε ἐπὶ πᾶσιν αὐτοῖς τῆς
[5, 24]	θυγατρί, μᾶλλον δὲ τοῖς θεοῖς·	ὅ	τε Ὀλύμπιος οὗτος ὁ τὴν
[5, 34]	αὐτοὺς τὰ τῶν θεῶν βουλεύματα,	ὅ	τε φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ
[5, 7]	εἰρημένοις λέγων ὧδε· Καὶ μὴν	ὅ	τι ἑκάστῳ ἐπιτέτακται καὶ τί
[5, 23]	ποιηβόρους χῆνας τίς μοι μηνύσει	ὅ	τί ποτε λέγουσιν; Τίς δὲ
[5, 3]	βίον, ὥς φασιν, εὐεργεσίας ἐκτετιμημένον,	ὃ	δὴ ἐξ ἀνθρώπων γεγενῆσθαι καὶ
[5, 3]	θεοποιίας ὑπέθεντο, μυθικὸν αὐτὸ ἐπικαλέσαντες.	Ὃ	δὴ ἐπαισχυνθέντες, καίπερ ἀληθὲς καὶ
[5, 17]	προελθεῖν. Σὺ δὲ σεαυτὸν λέληθας	ὃ	δίδως ἀφαιρούμενος. Ὁμολογεῖς γὰρ εἶναι
[5, 3]	ἀπατηλοῦ πλάνης πάντα τὸν δεισιδαίμονα·	ὃ	καὶ αὐτὸ διόλου φαῦλον ὂν
[5, 5]	καὶ θνήσκειν παριστὰς τοὺς δαίμονας,	ὃ	καὶ αὐτὸ κατὰ τὸν δέοντα
[5, 11]	καὶ ὅλως ἓν οὐδέν ἐστιν	ὃ	μὴ παρ´ αὐτῶν μαθόντες ἄνθρωποι
[5, 19]	Ὁμήρῳ ἐδόκει Διὸς μεγάλου εἶναι	ὀαριστὴς	καὶ ἀποθανὼν ἐν Ἅιδου δικαστής,
[5, 9]	διδάξει λέγων· Παύεο δή, περίφρων,	ὀάρων,	ἀνάπαυε δὲ φῶτα, θάμνων ἐκλύων
[5, 33]	ἔμπροσθεν ἀνθρώπων εἰ τὰ ὀνόματα	ὄγκου	πλήρη ἤκουον, χρῆσθαι τούτοις εἰς
[5, 28]	ἀπιέναι εἰς τὴν Σπάρτην· Εἰσὶν	ὁδοὶ	δύο πλεῖστον ἀπ´ ἀλλήλων ἀπέχουσαι,
[5, 20]	Νίκην σοι φαίνουσι θεοὶ δι´	ὁδοῖο	στενύγρων. Καὶ ὃς κατὰ τὸν
[5, 33]	εἰς τὴν πρὸς τὸν οὐρανὸν	ὁδοιπορίαν,	ἵν´ ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν τῷ
[5, 20]	ἀκουσόμενος παρὰ σοῦ περὶ τῆς	ὁδοῦ·	ἐπεθύμει δὲ ὥσπερ καὶ ὁ
[5, 23]	τὰ τῆς ἐμπορίας ἤδη πρὸ	ὁδοῦ	ἦν, ἀνδρὸς δὲ ἔδει τοῦ
[5, 24]	πρόφασις ἦν τῷ Πέρσῃ τῆς	ὁδοῦ	καὶ ἡ πᾶσα ἔλασις ἐπὶ
[5, 33]	μηδ´ ἄλλοις ἀνθρώποις τῆς ἄνω	ὁδοῦ.	Τί πράττειν κελεύεις ἡμᾶς; Ἢ
[5, 31]	ἐλθὲ καὶ ἐν πενίᾳ μὴ	ὀδύρου.	ἢ τοῖς ἥκουσι Κρητῶν· Φαιστοῦ
[5, 27]	ἐκ γένους Αἰπύτου τὸ ἱερεῖον,	ὅθεν	ἀτέλεστα Μεσσηνίοις εἶναι. Τοιοῦτος γὰρ
[5, 28]	ἀλλ´ οὐδ´ εἰς Ὑπερβορέους αὐτούς,	ὅθεν	ἀφῖχθαι λέγουσιν κατὰ χρησμὸν Ἀστερίας
[5, 7]	μὲν θυμοειδές, τὸ δὲ ἐπιθυμητικόν,	ὅθεν	καὶ πρὸς τὰ ἐρωτικὰ καλεῖται.
[5, 36]	ἐπιδιαβὰν καὶ εἰς τὸν Ὄλυμπον,	ὅθι	φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί’
[5, 9]	τύπον ἠδ´ ἀπὸ γυίων Νειλαίην	ὀθόνην	χερσὶ στιβαρῶς ἀπαείρας. Καὶ τὴν
[5, 34]	φυγάδας κατάγων Δήμητραν ἀμήσεις. Ἀλλ´	οἱ	ἀβέλτεροι πάλιν τοὺς φεύγοντας ἀνθρώπους
[5, 4]	περὶ ὧν εἴρηται· ἰδόντες δὲ	οἱ	ἄγγελοι τοῦ θεοῦ τὰς θυγατέρας
[5, 34]	φιλοῦσιν οὐχ ἧττον ἢ οὓς	οἱ	ἀλφιτοποιοὶ πιαίνουσι βοῦς, δι´ ὧν
[5, 34]	πιαίνουσι βοῦς, δι´ ὧν ὑμᾶς	οἱ	ἄνθρωποι ἐνίοτε θύοντες πείθουσιν· οὐχ
[5, 15]	Ἑκάτη παραβάλλουσα πρὸς ἃ φιλοῦσιν	οἱ	ἄνθρωποι μεμήνυκε διὰ τούτων· Τίς
[5, 2]	ἐνεργείας ἀφανῶς αὐτοὶ λυμαινόμενοι πάλιν	οἱ	αὐτοὶ διὰ τῆς ἐξ αὐτῶν
[5, 34]	ὡς ἔοικεν, δαιμονίαν μέριμναν. Ἀλλ´	οἱ	ἄφρονες Θάσιοι καὶ θείων ἄπειροι
[5, 26]	νῆσον, αἴ κ´ ἐβούλετο, καὶ	οἱ	βλᾶκες ἐπείσθησαν καὶ ἀποτραπόμενοι παρέδωκαν
[5, 10]	κακοτέχνου γοητείας αὐτοὶ δὴ πρῶτοι	οἱ	γενναῖοι θεοὶ κατέστησαν. Πόθεν γὰρ
[5, 4]	ὧν ἐξελέξαντο ἀφ´ ὧν ἐγεννήθησαν	Οἱ	γίγαντες οἱ ὀνομαστοὶ ἐξ αἰῶνος
[5, 28]	Εἰ οἱ μὲν εὖ ἡγοῖντο,	οἱ	δ´ ἕποιντο’ ἔτι φήσω τοῦ
[5, 11]	πρὸς λέξιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' Ὅτι	οἱ	δαίμονες, οὓς δὴ θεοὺς ὑπειλήφασιν,
[5, 33]	οἱ δὲ πρὸς θεοὺς ἰσομοιρίας,	οἱ	δὲ αὐτῆς ἀθανασίας. Τί ποτ´
[5, 27]	ἐν νόμοις καρτερικοῖς τεθράφθαι δοκοῦντες.	Οἱ	δέ γε εἰ ἐν καρτερικοῖς
[5, 34]	εὐθὺς ἡ μὲν γῆ ἀνέθαλλεν,	οἱ	δὲ ἐκόμων Δήμητρι λοιπόν. Πῶς
[5, 10]	Εἰ δὲ οἱ μὲν ἀπαθεῖς,	οἱ	δὲ ἐμπαθεῖς, οἷς διὰ τούτων
[5, 8]	παραγίνονται, καὶ οἱ μὲν μᾶλλον,	οἱ	δὲ ἧττον. Τινὲς δὲ καὶ
[5, 8]	ἐὰν καὶ φύσει ἀγαθοὶ τυγχάνωσιν·	οἱ	δὲ κἂν ἔθος ἔχωσιν τοῦ
[5, 25]	φεύγειν κἄπειτα οἱ μὲν φεύγοιεν,	οἱ	δὲ μὴ ἐπέλθοιεν. Ἐπεὶ οὖν
[5, 5]	μὲν ὀρθῶς κατὰ τύχην ἐκλήθησαν,	οἱ	δὲ πολλοὶ μηδὲν προσηκούσας, ἀλλ´
[5, 27]	κελεύει καὶ ὀλιγοδείας καὶ αὐταρκείας.	Οἱ	δέ που τοῖς Λυκούργου νόμοις
[5, 33]	ἐσθλοῦ, οἱ δὲ στεφάνων ἱερῶν,	οἱ	δὲ πρὸς θεοὺς ἰσομοιρίας, οἱ
[5, 33]	ἀδικοῦμεν, οἱ μὲν κλέους ἐσθλοῦ,	οἱ	δὲ στεφάνων ἱερῶν, οἱ δὲ
[5, 10]	ἐνοχλήσασιν. Εἰ δ´ οὐ παρεῖταιμέν,	οἱ	δὲ συνόντες περὶ μὲν τῶν
[5, 1]	ἂν εἴποιεν ὅτι καὶ πλάνος)	οἱ	δὲ σωτῆρες καὶ θεοί, τί
[5, 6]	καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις ὑποτίθεσθαι.	Οἱ	δὲ τούτων μὲν οὐδέν· ἄκουε
[5, 4]	μόνοις δὲ τοῖς φαύλοις ἐλάτρευον	οἱ	δεδηλωμένοι. Ἔτι δὲ μᾶλλον τοῦτον
[5, 14]	εἱλείσθω δράκων· Οὐρανοῦ δὲ ἀστέρες	οἱ	θαλάττιοι πρὸ τῶν θυρῶν πεπατταλευμένοι.
[5, 34]	θάλασσαν. Οὐ μὴν διέφυγόν γε	οἱ	Θάσιοι, ἀλλ´ οἱ θεοὶ ἔδειξαν
[5, 10]	λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' Ὁποίαις μεθόδοις	οἱ	θαυμάσιοι αὐτῶν θεοὶ τοῖς γόησιν
[5, 3]	πονηρίας ἀρχάς" τε καὶ ἐξουσίας"	οἱ	θεῖοι λόγοι προσαγορεύουσιν, τοτὲ μὲν
[5, 19]	ἠπίστατο δικάσαι. Καίτοι πόσους ὑμεῖς	οἱ	θεοὶ ἀντὶ τούτων τῶν κόρων
[5, 14]	τῶν θυρῶν πεπατταλευμένοι. Ταῦτα γὰρ	οἱ	θεοὶ αὐτοὶ μεμηνύκασι διὰ τούτων·
[5, 15]	φιλοπαθεῖς δαίμονες ἥλωσαν αὐτῶν ὄντες	οἱ	θεοί· διό μοι δοκῶ σώφρονι
[5, 34]	διέφυγόν γε οἱ Θάσιοι, ἀλλ´	οἱ	θεοὶ ἔδειξαν ἡλίκον κακὸν ὑπ´
[5, 22]	μοι ἐπερομένῳ εἴ μοι συναίρονται	οἱ	θεοί, εἷς τις ἐκ τῶν
[5, 24]	οὐδὲ ἡ τραγῳδία ἀφανὴς οὐδὲ	οἱ	θεοὶ ἐπεισκυκλούμενοι, ὁ μὲν ἱκετεύων,
[5, 14]	μαγεύειν προτρέπουσιν. Ἐμφαίνουσι δὲ πολλαχοῦ	οἱ	θεοὶ καὶ ἃ προλέγουσιν προσημαίνοντες
[5, 34]	ἐπὶ πεντάθλου ἀνδριάντι ὑβρισμένῳ ἐμήνισαν	οἱ	θεοί, καὶ Λοκροὶ ἐπείνησαν διὰ
[5, 34]	ὑπὲρ οὗ τοῦ ἀνδριάντος ἐχαλέπηναν	οἱ	θεοὶ καὶ τὴν Θασίων γῆν
[5, 34]	εἰς τὰς εἰκόνας ἐξύβριζον, ἕως	οἱ	θεοὶ οὐκ ἀνασχόμενοι τῶν γιγνομένων
[5, 34]	οὐκ ἔδωκαν, ἐφίλησαν δὲ μεγάλως	οἱ	θεοί. Οὕτως καὶ ὁ χάλκεος
[5, 33]	τίνι τῶν καλῶν ἠνέγκατε ὑμεῖς	οἱ	θεοὶ τὴν ὑπὲρ τοῦ Εὐριπίδου
[5, 25]	ἐγγαστριμύθους. Πιστοὶ δὲ οὐ μόνον	οἱ	θεοὶ τηνικαῦτα, ἀλλ´ ἤδη καὶ
[5, 34]	ἀθανασίας ἐξεῦρες· ᾔσθοντο γοῦν εὐθέως	οἱ	θεοὶ τῆς ἀγαθουργίας καὶ ἀνηρείψαντό
[5, 34]	αὐτοὺς τιμᾶν ἄνδρας πεφατνευμένους, οὓς	οἱ	θεοὶ φιλοῦσιν οὐχ ἧττον ἢ
[5, 9]	ἄξιοι καὶ θεραπείαις θεῶν τιμᾶσθαι	οἱ	καὶ τοῖς τυχοῦσι γόησι τὸν
[5, 8]	Πυθαγόρας ἀπεφήνατο, ὅτι οὐχ ἥδονται	οἱ	κλῃζόμενοι ἐπὶ ταῖς παρουσίαις θεοί,
[5, 9]	δύνανται. Ὅτι δὲ σπεύδουσιν ἀναχωρεῖν	οἱ	κληθέντες θεοί, δηλώσει τὰ τοιαῦτα,
[5, 26]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚϚ Ἔπαθον δὲ καὶ	οἱ	Κνίδιοι τούτῳ προσεοικὸς Ἁρπάγου ἐπ´
[5, 6]	τέλος κρυεροῦ θανάτοιο, εἰ μή	οἱ	κότον αἰνὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔχουσα
[5, 32]	ὦ σοφώτατε, Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος	οἱ	Λακεδαιμονίων βασιλεῖς, Εἴ κεν ἐπικτήτου
[5, 6]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ὡς θανάτου ποιητικοί εἰσιν	οἱ	λεγόμενοι αὐτῶν ἀγαθοὶ δαίμονες. Ἤδη
[5, 4]	Εὖ μὲν οὖν λέγουσι καὶ	οἱ	λέγοντες ὅτι Πλάτων τὸ ταῖς
[5, 9]	θεῖον, πῶς ἂν εἶεν θεοὶ	οἱ	μαγγανείαις ταῖς διὰ τοιῶνδε σχημάτων
[5, 2]	αὐτοῖς τῆς κακίας ἐξάρχων θεῶν	οἱ	μέγιστοι παρὰ τοῖς πᾶσιν ἐνομίζοντο
[5, 10]	τὸν Αἰγύπτιον λέγων· Εἰ δὲ	οἱ	μὲν ἀπαθεῖς, οἱ δὲ ἐμπαθεῖς,
[5, 20]	σοφίσματι, καὶ οὐδέποτε ἂν ἐλήξατε,	οἱ	μὲν ἐρωτῶντες, σὺ δὲ σοφιζόμενος,
[5, 28]	Λυκοῦργος εἰπεῖν τι σαφές. Εἰ	οἱ	μὲν εὖ ἡγοῖντο, οἱ δ´
[5, 6]	Ἤδη δὲ καὶ ἐν ἄλλοις	οἱ	μὲν θεράποντές τινων ἀνεδείχθησαν, ὡς
[5, 8]	δαίμονας ἔρδων. Καὶ πάλιν· Ἀλλ´	οἱ	μὲν καθύπερθε μετήοροι οὐρανίωνες σπερχόμενοι
[5, 33]	γάρ, εἰ μή τι ἀδικοῦμεν,	οἱ	μὲν κλέους ἐσθλοῦ, οἱ δὲ
[5, 8]	τινι ἀκολουθίας συρόμενοι παραγίνονται, καὶ	οἱ	μὲν μᾶλλον, οἱ δὲ ἧττον.
[5, 25]	μὲν κελεύῃς αὐτοὺς φεύγειν κἄπειτα	οἱ	μὲν φεύγοιεν, οἱ δὲ μὴ
[5, 36]	ὡς ἐλάϊνον κορμὸν θεῶσαι· ὃν	οἱ	Μηθυμναῖοι σαγήνης ἐμπλακέντα τοῖς λίνοις
[5, 4]	ἀφ´ ὧν ἐγεννήθησαν Οἱ γίγαντες	οἱ	ὀνομαστοὶ ἐξ αἰῶνος Εἴποι γὰρ
[5, 29]	ὃς ἐάσας ἐπιχειρεῖν ὅπως, εἴ	οἱ	παῖδες γένοιντο, ἄριστα αὐτοῖς χρῷτο,
[5, 21]	ὄφελος ἡμῖν; Τί δὲ μαινόμεθα	οἱ	πανταχόθεν τῆς γῆς ἐπὶ σὲ
[5, 1]	δαίμονες, πᾶν δὲ τοὐναντίον ὑπῆρχον	οἱ	παρὰ τοῖς ἔθνεσι κατά τε
[5, 34]	καὶ πολὺ μᾶλλον παχέων βοῶν	οἱ	παχεῖς ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν ὑμᾶς οὕτως
[5, 34]	καὶ τοὺς τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν	οἱ	περὶ ὧν ὁ λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 2]	κραταιότερον ἐπικυρούσης. Οὕτω δῆτα λοιπὸν	οἱ	περίγειοι δαίμονες οἵ τε ἀμφὶ
[5, 5]	περὶ θεῶν διηγήσεις. Βέλτιον οὖν	οἱ	τὰ περὶ Τυφῶνα καὶ Ὄσιριν
[5, 4]	πλείονας λῦσαι καὶ μείζονας ἀπορίας	οἱ	τὸ τῶν δαιμόνων γένος ἐν
[5, 24]	ναρθήκων ἔπραξαν ἄν τι πάντως	οἱ	τοσοῦτοι; Ἀλλ´ ἐγώ, φησίν, ἐξεῦρον
[5, 34]	ἀγαθουργίας καὶ ἀνηρείψαντό σε, ὥσπερ	οἱ	τοῦ Ὁμήρου τὸν Γανυμήδην· ἀλλὰ
[5, 35]	βασιλεὺς κλεινοῖο Κορίνθου· οὐκοῦν καὶ	οἱ	τύραννοι, οὐ μόνον οἱ τῶν
[5, 2]	τὰς μὲν τῶν σωμάτων ἰδέας	οἱ	τῶν κατὰ πόλεις ἀφιερωμένων εἰκόνων
[5, 35]	καὶ οἱ τύραννοι, οὐ μόνον	οἱ	τῶν τυράννων ἐπίβουλοι, Κύψελος, ὃς
[5, 2]	τὰς ἐνθέους καὶ ἀσωμάτους δυνάμεις	οἱ	φαῦλοι δαίμονες καθυπεκρίνοντο διὰ πολλῆς
[5, 15]	Οὐ μόνον δ´ ὅτι φίλοι	οἱ	χαρακτῆρες δεδήλωκεν, ἀλλ´ ὅτι καί,
[5, 24]	ἀθανάτων νηοὺς μαλερῷ πυρὶ δώσει·	οἵ	που νῦν ἱδρῶτι ῥεούμενοι ἑστήκασιν,
[5, 2]	δῆτα λοιπὸν οἱ περίγειοι δαίμονες	οἵ	τε ἀμφὶ τὸν ἀέρα κοσμοκράτορες"
[5, 2]	ἀπὸ γῆς ἐξατμιζομένων ἀναδόσει χαίροντες	οἵ	τε τούτων ἄρχοντες ἀέριοί τινες
[5, 23]	ἐλπὶς ἢ μόνος ὁ θεός·	οἳ	δὴ τοῦτον ὅστις ἦν εἰδότες
[5, 36]	λίθινοι καὶ ξύλινοι δεσπόται ἀνθρώπων·	οἳ	εἰ ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ
[5, 28]	τε καὶ ἄλλους ἀθανάτους ἥρωας,	οἳ	ἐν Λακεδαίμονι δίῃ, οὕτω δή
[5, 29]	Λακεδαιμόνιαι δὲ γυναῖκες, ἄνδρες θ´	οἳ	πίνουσιν ὕδωρ καλῆς Ἀρεθούσης. Καί
[5, 25]	Οὐ γὰρ ἠπίστασο, ὦ σοφιστά,	οἷ	χωρήσει τὰ τῆς Σπάρτης, ὥσπερ
[5, 17]	πολλῶν στεναγμὸν ἅμα θαυμασμῷ μεμιγμένον.	Οἷα	δὲ πολλῶν ἀνθρώπων παρόντων ταχὺ
[5, 6]	τούτων μὲν οὐδέν· ἄκουε δὲ	οἷα	ἐκφαίνει ὁ τὰ ἀρρητότερα τῶν
[5, 27]	τὰ ἀπὸ τῶν χρησμῶν ἐκπίπτει,	οἷα	καὶ τὰ τῆς παλαιᾶς ἱστορίας
[5, 15]	ἀλλὰ γὰρ ἑξῆς τούτοις ἄκουε	οἷα	ὁ αὐτὸς συγγραφεὺς περὶ τοῦ
[5, 18]	ἀναλαβὼν τὰς παλαιὰς ἱστορίας ἐπίσκεψαι	οἷα	ὁ Πύθιος Ἀθηναίοις χρᾷ λοιμῷ
[5, 20]	καρπόν. Ἐπὶ τούτοις ὁ συγγραφεὺς	οἷα	οὐκ ἀλόγως διαγανακτεῖ ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 1]	τε καὶ ἀπάνθρωπα δαιμόνια ἐξιλεοῦσθαι,	οἷα	πράττειν τοῖς πάλαι σοφοῖς καὶ
[5, 21]	τρυφῆς καὶ πονηρίας ἔπαιζεν, βαβαὶ	οἷα	τὰ θεῖα παίγνιά ἐστιν. Εἰ
[5, 34]	Κλεόμηδες, ἆρα ἥρως οὐκέτι θνητός,	οἷα	τὰ μηχανήματα ὑπὲρ ἀθανασίας ἐξεῦρες·
[5, 6]	ἵνα σοι γίγνητ´ ἐπαρωγός. Ἀκήκοας	οἷα	τοῦ δαίμονος, οὗ φησιν ἀγαθοῦ,
[5, 5]	δίκας ὑπὸ θεοῦ τῶν ἐξαμαρτόντων,	οἷα	Τυφών τε λέγεται περὶ Ὄσιριν
[5, 24]	γινώσκει. Διὸ καὶ πρὸς ταῦτα	οἷά	φησιν ὁ ἔλεγχος ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 33]	καὶ τυράννοις ἤρεσκε, καὶ τοῦτο	οἶδα·	καὶ ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´ ᾧ
[5, 33]	μὲν γὰρ ἐν τοῖς ὄχλοις,	οἶδα,	καὶ τυράννοις ἤρεσκε, καὶ τοῦτο
[5, 2]	φαύλων δαιμόνων τοῖς θεραπεύουσι προκαταρξάντων.	Οἵδε	γοῦν καὶ τῆς ἀρχεκάκου γοητείας
[5, 2]	ὁ τρόπος τῆς δαιμονικῆς ἐνεργείας.	Οἵδε	γοῦν περίγειοί τινες ὄντες καὶ
[5, 10]	μὲν τῷ ἀπειλοῦντι ἃ μήτε	οἶδεν	μήτε δύναται, καταλείπει, ταπεινότητος δὲ
[5, 33]	οὔτε ὁ Θυέστης οὔτε ὁ	Οἰδίπους	οὔτε ὁ Φινεὺς ἐκεῖνος. Οὐδ´
[5, 22]	Ἐγὼ οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς	οἴει	ἠγανάκτησα, ὡς δὴ τῆς ἀρετῆς
[5, 18]	θεὸς παραινεῖ; Τάχα πού τις	οἰήσεται	δικαιοσύνης τοῦ λοιποῦ καὶ φιλανθρωπίας
[5, 31]	Ἀντίοχ´, εἰς Θάσον ἐλθὲ καὶ	οἴκει	εὐκλέα νῆσον· ὃς ἐκείνως ἂν
[5, 10]	γνωρίμοις καὶ πάντα ἀκριβῶς τὰ	οἰκεῖα	εἰδώς τε καὶ ὑποτιθέμενος. Ὁ
[5, 24]	ἄν τις εἶναι καὶ τὰ	οἰκεῖα,	εἴποι δ´ ἂν καὶ τὰ
[5, 3]	Ἀθηνᾶν ἐπονομάσαντες καὶ ταῦτα τῇ	οἰκείᾳ	παρειλήφασιν θεολογίᾳ, ὡς καὶ τὸ
[5, 18]	οὖν τὰ αὐτοῖς συγγενῆ καὶ	οἰκεῖα,	τὰ ἀνηλεῆ καὶ ὠμὰ καὶ
[5, 9]	ταῦτα γοήτων, οὐ κατὰ γνώμην	οἰκείαν,	βίᾳ δὲ καὶ ἀνάγκῃ συρομένους
[5, 21]	τῶν Ἑλλήνων, οὐ τὸ τῆς	οἰκείας	ἀρχῆς ἐκπεσεῖν, ἀλλ´ αὖ τὴν
[5, 21]	Ὡς καὶ τῷ Κροίσῳ τῆς	οἰκείας	ἀρχῆς ἐκπεσεῖν πάλιν δι´ ἀμφιβόλου
[5, 2]	τε σωμάτων, ἃ διὰ τῆς	οἰκείας	αὐτῶν ἐνεργείας ἀφανῶς αὐτοὶ λυμαινόμενοι
[5, 20]	τυχεῖν ἀρχῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς	οἰκείας	ἐκπεσεῖν παρασκευάζει, οὔ τι ἑκών,
[5, 11]	θεοὺς ὑπειλήφασιν, ἀνθρώπους ἐδίδαξαν τὰς	οἰκείας	περιεργίας Οὐ μόνον δὲ τὴν
[5, 32]	σώφρων ἀνὴρ ὑπομείνειεν, ἐν τοῖς	οἰκείοις	ποιήμασι κεχρημένον· καὶ τὸν Εὐριπίδην
[5, 24]	νίκην τοῖς Ἕλλησιν ὡς ἂν	οἰκείοις	φίλοις προξενεῖν· ἢ εἰ μὴ
[5, 14]	βίον; Ὁ δὲ ἐπιτείνων τὸν	οἰκεῖον	ἔλεγχον προστίθησι τοῖς εἰρημένοις καὶ
[5, 34]	ἀρίστους· καὶ ἦν ἄν τι	οἰκεῖον	λόγιον ἐπ´ ἀποθανόντι ὀνάγρῳ μᾶλλον
[5, 31]	ναέται πολλοῦ θ´ ἅμα τύφου,	οἰκεῖον	τελέειν κέλομαι λήροιο καθαρμὸν εὐαγέοντας,
[5, 26]	μὲν οὖν Λακεδαιμονίους ὡς ἂν	οἰκείους	καὶ φίλους ὁ ἐν Δελφοῖς
[5, 33]	τούτοις ὑπεροχὴν εὖ μὲν οἶκος	οἰκεῖται,	εὖ δὲ ἰδιώτης βίος, πόλεις
[5, 18]	ἀνδρικῷ λογισμῷ Γοήτων φώραν ἐν	οἰκείῳ	συγγράμματι πεποιημένος· οὗ καὶ αὐτοῦ
[5, 34]	τε φιλανθρωπότατος θεῶν σὺ τῷ	οἰκείῳ	τρόπῳ τὴν βοήθειαν αὐτοῖς ἔπεμψας
[5, 5]	πλάνης, ὡς ἂν ἐκ τῶν	οἰκείων	βελῶν καὶ τοξευμάτων βαλλόμενοι καταισχύνοιντο.
[5, 1]	διὰ παντὸς ἐνήργουν, πρὸς τῶν	οἰκείων	δαιμόνων ἐπὶ τὸν κατ´ ἀλλήλων
[5, 10]	τὰ βάρβαρα πρὸ τῶν ἑκάστῳ	οἰκείων;	Εἰ γὰρ πρὸς τὸ σημαινόμενον
[5, 5]	ἀκριβῶς τε τὸν περὶ τῶν	οἰκείων	λόγον διηρευνηκότων ἀνελλιπὴς καὶ ἀπαραίτητος
[5, 3]	ἤδη δὲ καὶ μέχρι τῶν	οἰκείων	παθῶν τὸ σεβάσμιον καὶ προσκυνητὸν
[5, 23]	θαυμαστὸς οὗτος; Ἆρά γε τῶν	οἰκείων	ὑπερεμάχει; Ἆρα λοιβῆς καὶ κνίσης
[5, 34]	ὁ θαυμάσιος θεὸς διὰ τῶν	οἰκείων	χρησμῶν ἐξεθέωσεν, εἰκότως μοι δοκεῖ
[5, 28]	κατὰ χρησμὸν Ἀστερίας ἄλλης μάντεως	οἰκητὰς	Δήλοιο θυώδεος ἠδ´ ἱερῆας. Δοκεῖ
[5, 2]	καὶ τὸ σκότιον καὶ γεῶδες	οἰκητήριον	ἔχειν κατακεκριμένοι δι´ ἃς ὕστερον
[5, 25]	τοῖς Λακεδαιμονίοις· Ὑμῖν, ὦ Σπάρτης	οἰκήτορες	εὐρυχόροιο, ἢ μέγα ἄστυ ἐρικυδὲς
[5, 24]	ἀνθρώπους ἔσῳζες, ὁ δὲ τὰ	οἰκοδομήματα	ἐνεπίμπρα ἐπακτῷ πυρί; Οὐ γὰρ
[5, 23]	τῶν ἄλλων κατὰ τὴν πόλιν	οἰκοδομημάτων,	ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν τοῖς
[5, 36]	Ἢ οὐκ ἤρκει ἄρα αὐτοῖς	οἴκοθεν	διολλύουσα, ἀλλ´ αὐτὴν ἐπέρρωσέν τε
[5, 25]	βασιλέα πέμψαι προσπολεμήσοντα, αὐτοὺς δὲ	οἴκοι	μένοντας ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ
[5, 29]	ἐγνωκότος διὰ τὸ κακῶς ἔχειν	οἴκοι	οὐκ ἔφη ὀρθῶς αὐτὸν βουλεύεσθαι·
[5, 28]	ἡ μὲν ἐλευθερίας εἰς τίμιον	οἶκον	ἄγουσα, ἡ δ´ ἐπὶ δουλείας
[5, 33]	ἐν τούτοις ὑπεροχὴν εὖ μὲν	οἶκος	οἰκεῖται, εὖ δὲ ἰδιώτης βίος,
[5, 12]	τελεῖν, δάφνης δέ μοι αὐτογενέθλου	οἴκου	ἐμοῦ χώρημα ποιεῖν· καὶ ἀγάλματι
[5, 1]	πλῆθος τῶν ἀνὰ πᾶσαν τὴν	οἰκουμένην	θεῶν ἐλαύνει καὶ τάς γε
[5, 1]	κατὰ πᾶσαν τὴν τῶν ἀνθρώπων	οἰκουμένην	προσευκτήρια καὶ ναοὶ τῷ παμβασιλεῖ
[5, 6]	πυνθανομένων οὖν τῶν τὸν ἀγρὸν	οἰκούν	των τὴν αἰτίαν ἔχρησεν ὁ
[5, 24]	ἡττωμένων ἀφήρμοσεν ἄν, ὡς εἰς	οἶκτον	οὕτως ἐπιφωνουμένη· ἥ τε μέλλουσα
[5, 30]	κυνὸς καὶ εἴκοσι τὰς μετέπειτα	οἴκῳ	ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ
[5, 33]	ὁ Φινεὺς ἐκεῖνος. Οὐδ´ ἄν,	οἶμαι,	φθονήσαιεν οὐδενὶ ἐπιθυμοῦντι φιλίας τῆς
[5, 24]	ἐπὶ τῷ μηδενὶ ῥιψοκίνδυνος, οὐκ	οἰμώξεις;	(Εἶπον ἂν ἄνθρωποι, ὑπὲρ ὧν
[5, 36]	μετάπεμπτος ἐπιθήκη. Τοσαῦτα καὶ ὁ	Οἰνόμαος.	Ἀλλὰ γὰρ μετὰ τὰ εἰρημένα
[5, 21]	δὲ σὺ κνηφιᾷς; Τοιαῦτα τῆς	Οἰνομάου	παρρησίας τὰ τῆς τῶν Γοήτων
[5, 1]	τὸ ἐναργὲς καὶ ἔνθεον τοῖς	οἵοις	τε συνορᾶν ἐπιδεικνύμενος. Ἀλλὰ καὶ
[5, 26]	ὧν ἕνεκα ἦσαν ἀφιγμένοι ἀπέπεμψας	οἰομένους	ἀκηκοέναι τι. Ταῦτα δὲ ἡγοῦμαι
[5, 34]	πυκτική, τοὺς δὲ πολλοὺς καὶ	οἰομένους	εἶναι σοφοὺς ἐλελήθει, ἵν´ ἀφέμενοι
[5, 33]	περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ κανθάρῳ·	οἷον	εἰ καὶ κάνθαρός τις γεννηθεὶς
[5, 8]	ἀφῖχθαι, οὐχ ἁπλῶς δέ, ἀλλ´	οἷον,	εἰ χρὴ οὕτω φάναι, πειθανάγκην.
[5, 15]	ἔφαμεν, αὐτοὶ περιγράφονται καί εἰσιν	οἷον	ἐν ἱερῷ χωρίῳ τῇ ὑποκειμένῃ
[5, 27]	Μεσσηνίοις εἶναι. Τοιοῦτος γὰρ εἶ	οἷος	ταράττειν. Τὰ μὲν δὴ τῆς
[5, 32]	ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς οὕτω συνδιαιρουμένῳ	οῖς	λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν οὖν ὧδε
[5, 31]	πατρίοισι νόμοις καὶ Ζῆνα σέβοντες.	οἷς	ἀκοῦσαι ἐκεῖνο κρεῖττον ἦν· λήρου
[5, 17]	τοῖς χρηστηρίοις, εἶπεν, μὴ θεούς,	οἷς	ἀπηλλάχθαι τῶν περὶ γῆν προσῆκόν
[5, 4]	ἐφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις μὴ θεούς,	οἷς	ἀπηλλάχθαι τῶν περὶ γῆν προσῆκόν
[5, 8]	ὑποθημοσύνῃσι πειθοῖ τ´ ἀρρήτων ἐπέων,	οἷς	δὴ φρένα τέρπειν ἀθανάτων ἐδάη
[5, 10]	μὲν ἀπαθεῖς, οἱ δὲ ἐμπαθεῖς,	οἷς	διὰ τούτων φαλλούς φασιν ἑστάναι
[5, 5]	καθ´ ἡμῶν συσκευὴν πεποιημένος ἐν	οἷς	ἐπέγραψε Περὶ τῆς ἐκ λογίων
[5, 5]	δὲ ταῦτα ὁ δεδηλωμένος ἐν	οἷς	ἐπέγραψεν Περὶ τῆς ἐκ λογίων
[5, 1]	ἀνηλεῶς ἐπιτελούμεναι τὸ πρὶν ἀνθρωποθυσίαι·	οἷς	ἐπὶ τοῦ παρόντος προσθεῖναι καλὸν
[5, 9]	ἄρατε φῶτα γαίηθεν ἀναστήσαντες, ἑταῖροι.	Οἷς	ἐπιλέγει ὁ συγγραφεύς· Τὰς γραμμὰς
[5, 9]	μυχῶν, Καὶ τὰ τούτοις ἐπιλελεγμένα.	Οἷς	ἐπιφέρει· Καὶ βραδυνόντων ἀπολῦσαι φησίν·
[5, 5]	παρωνυμίας. Τοσαῦτα ὁ Πλούταρχος ἐν	οἷς	ἐσπούδασεν Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων"
[5, 32]	λυμαινομένων λόγων ποιητὴν γεγενημένον. Ἐφ´	οἷς	πάλιν ὁ προδηλωθεὶς τὸν χρησμῳδὸν
[5, 4]	περὶ μὲν τῶν μυστικῶν, ἐν	οἷς	τὰς μεγίστας ἐμφάσεις καὶ διαφάσεις
[5, 4]	τὸν λόγον ὁ Πλούταρχος ἐν	οἷς	φησι τὰς μυθικὰς ὡς περὶ
[5, 6]	εἰσορόωντας δαίμονος ὀρνυμένου κρυερὸν δέμας	οἰστρήεντος.	Καὶ νύ κε πάντας ἔμαρψε
[5, 7]	γονίμοις παρὰ χεύμασι Νείλου, μαστεύειν	οἴστροισιν	ἑὸν πόσιν ἁβρὸν Ὄσιριν. Εἰ
[5, 4]	σωμάτων ὁμιλεῖν. Ἀλλ´ ὥσπερ Ἡρακλῆς	Οἰχαλίαν	ἐπολιόρκει διὰ παρθένον, οὕτω πολλάκις
[5, 21]	οὐδὲ ἰσόρροπον φωνὴν ἀφέντα, ἵν´	ὀκνήσειεν	καὶ βουλεύσαιτο ὁ Λυδός· ἀλλὰ
[5, 7]	παράνομα ἀφροδίσια τοὺς τυχόντας οὐκ	ὀκνοῦσιν.	Εὕροις δ´ ἂν καὶ ταῦτα
[5, 10]	παράνομα ἀφροδίσια τοὺς τυχόντας οὐκ	ὀκνοῦσιν.	Καὶ ἀπὸ ἐμψύχων μὲν ἀποχῆς
[5, 33]	ἀποφθίμενος· καὶ διὰ ταῦτα ἤκουεν·	Ὄλβιε	καὶ δύσδαιμον, ἔφυς γὰρ ἐπ´
[5, 33]	ἂν οὕτω ῥᾳδίως ὁ θεὸς	ὄλβιον	μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ δὲ τῷ
[5, 33]	ἐξέθορεν τῆς μητρὸς εἰδείη ὁ	ὄλβιος	μήτε ὅπου καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ
[5, 35]	ὦ κακόδαιμον, οὐ καὶ Φάλαρις	ὄλβιος,	ὁμότροπος ὢν Κυψέλῳ; Ὥστ´ ἂν
[5, 35]	Ὅτι καὶ τοὺς τυράννους ἐκολάκευον.	Ὄλβιος	οὗτος ἀνήρ, ὃς ἐμὸν δόμον
[5, 35]	τεύξας. Πῶς δ´ εἰ Κύψελος	ὄλβιος,	ὦ κακόδαιμον, οὐ καὶ Φάλαρις
[5, 33]	Φέρε καὶ τὴν Ὁμήρου τοῦ	ὀλβίου	ἴδωμεν ἐρώτησιν, ἣν τὸν θεὸν
[5, 33]	μὲν ἐπεφώνησεν, ἐπὶ δὲ τῷ	ὀλβίῳ	ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα δίζηαι· μητρὶς
[5, 31]	καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως σοφίαν καταναιετάητε,	ὄλβον	μὴ πατρίοισι νόμοις, θείοις δὲ
[5, 31]	καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως Κρήτην καταναιετάητε,	ὄλβον	μὴ πατρίοισι νόμοις καὶ Ζῆνα
[5, 25]	ἱσταμένῳ πρὸς τὸν ἄπειρον ὄχλον	ὄλεθρος	προφανής, ἡ δὲ Σπάρτη ἀνοχὰς
[5, 34]	εὐφραίνουσιν ὑμᾶς οὕτως ὥστε ἐνίοτε	ὅλῃ	πόλει καὶ ὅλῳ ἔθνει ὀργίζεσθαι,
[5, 1]	καὶ εἰς μεῖζον ἀρετῆς καθ´	ὅλης	τῆς ἀνθρωπότητος ἐπιδιδόναι· δέον ἔμπαλιν
[5, 11]	ὄντων ἃ τούτων ἐστὶ παραστατικά,	ὀλίγα	ἐκ τῶν πολλῶν παραθησόμεθα, ἵνα
[5, 27]	Εἰρήνης μᾶλλον μεμνῆσθαι κελεύει καὶ	ὀλιγοδείας	καὶ αὐταρκείας. Οἱ δέ που
[5, 27]	τεθραμμένοι, ἐκαρτέρουν ἂν ἐπὶ τοῖς	ὀλίγοις	καὶ οὐδὲν ἂν μάχης αὐτοῖς
[5, 21]	μὴ καταφρονεῖν αὐτοῦ. Ὃς μετ´	ὀλίγον	ἐπὶ τῇ πείρᾳ ἤμελλεν ἀνερωτᾶν
[5, 20]	ἱερὸν τῶν πανταχοῦ γῆς ἐν	ὀλίγῳ	χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν, οὐδ´ ὅσα
[5, 25]	καραδοκεῖν· τῷ μὲν οὖν μετ´	ὀλίγων	ἐναντίῳ ἱσταμένῳ πρὸς τὸν ἄπειρον
[5, 22]	θάλλοντα, πᾶσι δρεπόμενος πανημαδόν, οὐδ´	ὀλιζοῦται,	βέβριθε δ´ ὑδάτεσιν διηνεκές. Εἶτ´
[5, 29]	ἐόντα· λάβδα κύει, τέξει δ´	ὀλοοίτροχον·	περὶ δὲ ἀποικίας· Στέλλ´ ἐπὶ
[5, 28]	Λακεδαίμονος Ζηνὶ φίλον καὶ πᾶσιν	Ὀλύμπια	δώματ´ ἔχουσι’ δίζησθαί τε ἢ
[5, 27]	νηὸν Ζηνὶ φίλος καὶ πᾶσιν	Ὀλύμπια	δώματ´ ἔχουσι· δίζω ἤ σε
[5, 34]	τὸν ἄνδρα τοῦτον; Ἢ ὅτι	Ὀλυμπίασι	πληγῇ μιᾷ πατάξας τὸν ἀνταγωνιστὴν
[5, 24]	ἡ Παλλὰς οὐ δύναται Δί´	Ὀλύμπιον	ἐξιλάσασθαι) ἢ οὐ τοῖς ἀνθρώποις
[5, 24]	προσκείσθω· Οὐ δύναται Παλλὰς Δί´	Ὀλύμπιον	ἐξιλάσασθαι, λισσομένη πολλοῖσι λόγοις. Σοὶ
[5, 24]	δὲ τοῖς θεοῖς· ὅ τε	Ὀλύμπιος	οὗτος ὁ τὴν μίαν ταύτην
[5, 28]	τοῦ Διὸς καὶ πάντων τῶν	Ὀλυμπίων;	Ἀλλ´ ἐπεί τοι καὶ οὐ
[5, 36]	οὐδ´ ἂν εἷς τις τῶν	Ὀλυμπίων	εἰς τοῦτο ἦλθεν παρανοίας ὡς
[5, 36]	κακόν, ἐπιδιαβὰν καὶ εἰς τὸν	Ὄλυμπον,	ὅθι φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς
[5, 33]	ἵν´ ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν τῷ	Ὀλύμπῳ	μετὰ τῶν πυκτῶν ἐν τῇ
[5, 34]	ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ πόλει καὶ	ὅλῳ	ἔθνει ὀργίζεσθαι, ἑνὸς ἢ δυοῖν
[5, 1]	τοῦ καταπέμψαντος αὐτὸν θεοῦ τῶν	ὅλων	αὔξειν ὁσημέραι τὰς τιμὰς καὶ
[5, 1]	τοῦ παμβασιλέως καὶ δημιουργοῦ τῶν	ὅλων	θεοῦ γνῶσιν φωτὸς δίκην πᾶσιν
[5, 4]	ὑπ´ αὐτὸν θείαις δυνάμεσιν ἢ	ὅλως	ἀγαθοῖς τισι προσοικειοῦσθαι; Ἀλλὰ γὰρ
[5, 21]	οὗτος λόγων σοφιστικῶν· τί δὲ	ὅλως,	εἰ οὕτως ἐχρῆν γενέσθαι, σὺ
[5, 11]	τε ποίοις διατρίβουσιν τόποις· καὶ	ὅλως	ἓν οὐδέν ἐστιν ὃ μὴ
[5, 10]	Αἰγυπτίᾳ χρώμενος φωνῇ οὐδ´ ἀνθρωπείᾳ	ὅλως	χρώμενος. Ἢ γὰρ γοήτων ἦν
[5, 20]	τε περιεῖδες καὶ ἐναποθανόντι αὐτῷ	Ὁμηρικὴν	νόσον ἐνέβαλες εἰς τὸ πλῆθος
[5, 32]	ἐπὶ τῆς θυμέλης τραγῳδούμενον· καὶ	Ὅμηρον	ἐπὶ τούτοις, ὃν ὁ γενναῖος
[5, 33]	δὲ καὶ ᾤμην ἴσον εἶναι	Ὅμηρόν	τε ὄντα περὶ τούτων προσιέναι
[5, 4]	δρωμένων ἱερῶν ὁρῶντες. Ἑλλήνων δὲ	Ὅμηρος	μὲν ἐπιφαίνεται κοινῶς ἀμφοτέροις χρώμενος
[5, 34]	ἀνηρείψαντό σε, ὥσπερ οἱ τοῦ	Ὁμήρου	τὸν Γανυμήδην· ἀλλὰ τὸν μὲν
[5, 33]	Δελφοῖς ποιητής. Φέρε καὶ τὴν	Ὁμήρου	τοῦ ὀλβίου ἴδωμεν ἐρώτησιν, ἣν
[5, 33]	τὸν θεὸν μὴ μᾶλλον ἂν	Ὁμήρῳ	ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ
[5, 33]	ὁ δὲ κοῦρος ἦν Εὐριπίδης.	Ὁμήρῳ	δέ· Σοὶ ζωὴ δοιὰς μοίρας
[5, 19]	δικαιότατος καὶ νομοθέτης ἀγαθὸς καὶ	Ὁμήρῳ	ἐδόκει Διὸς μεγάλου εἶναι ὀαριστὴς
[5, 4]	βουλομένων σώμασιν καὶ διὰ σωμάτων	ὁμιλεῖν.	Ἀλλ´ ὥσπερ Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει
[5, 7]	καὶ τυπάνων πάταγοι καὶ θῆλυς	ὅμιλος"	μέλεται τῇ μητρὶ τῶν θεῶν,
[5, 7]	καὶ τυπάνων πάταγοι καὶ θῆλυς	ὅμιλος·	Παλλάδι δ´ εὐπήληκι μόθοι καὶ
[5, 27]	καὶ καθ´ ἡμᾶς τούτοις συνιδεῖν	ὅμοια,	ἐκ παλαιοῦ χρόνου καὶ εἰς
[5, 5]	ἰδίᾳ Λυκίους. Τούτοις μὲν οὖν	ὅμοια	πολλὰ λαβεῖν ἔστιν ἐκ τῶν
[5, 5]	καὶ ἀθέατα, πρὸς τοὺς θεοὺς	ὅμοιον	ἔχει λόγον. Καὶ ἐπιφέρει λέγων
[5, 3]	τε καὶ τοὺς παρὰ βαρβάροις	ὁμοίους.	Ἐξ ὧν ἀφορίσαντες καὶ διαστειλάμενοι
[5, 14]	Διὰ τούτων καὶ τῶν τούτοις	ὁμοίων	ὁ γενναῖος Ἑλλήνων φιλόσοφος, ὁ
[5, 17]	σεαυτὸν λέληθας ὃ δίδως ἀφαιρούμενος.	Ὁμολογεῖς	γὰρ εἶναι δαίμονας· τίνι γὰρ
[5, 1]	δὴ οὖν κατὰ τήνδε τὴν	ὁμολογίαν	Ἰησοῦ τιμωμένου οὐδεμιᾶς τις θεῶν
[5, 10]	λόγον· οὐδὲν γὰρ τούτων ἡμεῖς	ὁμολογοῦμεν	οὔτ´ ἐπίστασθαι οὔτε θέλειν εἰδέναι.
[5, 1]	ἐκφαινούσης. Ἄκουε τοιγαροῦν αὐτῶν Ἑλλήνων	ὁμολογούντων	ἐκλελοιπέναι αὐτῶν τὰ χρηστήρια, οὐδ´
[5, 3]	δαίμονας, ἀλλ´ οὐ θεοὺς ὑπάρχειν	ὁμολογούντων	καὶ τῶν δαιμόνων τοὺς μὲν
[5, 3]	ἐξ ἀνθρώπων γεγενῆσθαι καὶ αὐτοὶ	ὁμολογοῦσι,	τοὺς καλουμένους ἥρωας, παραφέροντες Ἡρακλέα
[5, 28]	διά τ´ ἀνδροσύνης ἱερῆς θ´	ὁμονοίας	ἔστι περᾶν, ἣν δὴ λαοῖς
[5, 7]	δ´ ἡ πεῦσις εἰ δεῖ	ὀμόσαι	τῷ ἐπάγοντι τὸν ὅρκον) Μητέρι
[5, 35]	κακόδαιμον, οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος,	ὁμότροπος	ὢν Κυψέλῳ; Ὥστ´ ἂν ἐκείνως
[5, 18]	τοῦ θανάτου πεποιημένον. Τίθησιν γοῦν	ὁμοῦ	καὶ ἀπελέγχει τὸν χρησμὸν εὖ
[5, 1]	ἀληθῆ θεοσέβειαν παραγγέλματα περιέχουσαι, ἀνδράσιν	ὁμοῦ	καὶ γυναιξὶ καὶ παισὶν εἰς
[5, 14]	κρᾶτα θείς, αἰόλη τε κλεὶς	ὁμοῦ	καὶ τὸ δαιμόνων κράτος μάστιγος
[5, 1]	Τούτων δὴ οὖν ἀθρόως ἁπάντων	ὁμοῦ	σὺν τῇ πολυθέῳ πλάνῃ ἐκποδὼν
[5, 5]	ταράξας, ἐνέπλησεν δὲ κακῶν γῆν	ὁμοῦ	τε πᾶσαν καὶ θάλασσαν, εἶτα
[5, 10]	ταῦτα ἀτοπίας καὶ εἰς ἡμετέραν	ὁμοῦ	τῆς τούτων ἀναχωρήσεως ἀπολογίαν ὁ
[5, 28]	δειλῶν πολλάκις ἠκούσαμεν. Ἀλλὰ καὶ	ὁμόφρονας·	τοῦτο οὐ παρὰ τῶν σοφῶν
[5, 33]	δὲ ἰδιώτης βίος, πόλεις δὲ	ὁμοφρόνως	καὶ ἔθνη εὐνόμως συνεστᾶσιν. Οὐκ
[5, 28]	λέγε περὶ ἐλευθερίας, λέγε περὶ	ὁμοφροσύνης,	τίνα τρόπον ἐγγίνεται ταῦτα πόλει,
[5, 16]	Φοίβου, αὐδήσει φάτις ἡμετέρη θεμιτώδεσιν	ὀμφαῖς.	Μυρία μὲν γαίης μαντήια θέσκελα
[5, 16]	δ´ οὐκ ἔστιν ἀναρρῶσαι λάλον	ὀμφήν·	ἤδη γὰρ δολιχοῖσιν ἀμαυρωθεῖσα χρόνοισι
[5, 16]	κραναὴ Κλαρίη, τρηχὺ στόμα φοιβάδος	ὀμφῆς.	Νικαεῦσι δὲ χρῶν ἔφη· Πυθῷον
[5, 22]	ὑπ´ αὐτοῦ ἀποστερούμενος; Ἀλλὰ καίπερ	ὅμως	δυσφορῶν ἀνεσκοπούμην τὸν ἔμπορον, εἴ
[5, 1]	κραταιότατα πολεμησάντων διδασκαλίαν, ἄπρακτον δ´	ὅμως	εὕροντο τῆς ἐγχειρήσεως τὸ τέλος,
[5, 21]	οὐδ´ αὐτό, ἀλλὰ προσεοικός γε	ὅμως	τῷ ἀλαζόνι καὶ ἀναιδεῖ καὶ
[5, 3]	ὃ καὶ αὐτὸ διόλου φαῦλον	ὂν	εἰς δύο διελόντες, εἴς τε
[5, 9]	πάντων κρεῖττον τὴν φύσιν ἀπαθὲς	ὂν	καὶ ἐλεύθερον τὸ θεῖον, πῶς
[5, 21]	ἐπίστημά ἐστιν, οὐκ ἀληθὲς μὲν	ὂν	οὐδ´ αὐτό, ἀλλὰ προσεοικός γε
[5, 19]	ἀποθανουμένους, καὶ ταῦτ´ ἐπ´ ἄνδρα,	ὃν	ἀναδεικνύναι ἐμέλλετε κοινὸν ἀνθρώπων δικαστήν,
[5, 3]	δαιμονικῆς ἐνεργείας ἀκόλουθον συνιδεῖν λόγον·	ὃν	ἐκ μέρους προθεωρήσαντες ἐν τῷ
[5, 34]	οὕτως· Ὕστατος ἡρώων Κλεομήδης Ἀστυπαλαιεύς,	ὃν	θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς οὐκέτι θνητὸν
[5, 34]	ἀθανάτων ὄνος ἄγριος, οὐ Κλεομήδης,	ὃν	θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς οὐκέτι θνητὸν
[5, 32]	τραγῳδούμενον· καὶ Ὅμηρον ἐπὶ τούτοις,	ὃν	ὁ γενναῖος Πλάτων ἐξωθεῖ τῆς
[5, 17]	ἦν ὁ κατὰ Τιβέριον, καθ´	ὃν	ὁ ἡμέτερος σωτὴρ τὰς σὺν
[5, 36]	παρανοίας ὡς ἐλάϊνον κορμὸν θεῶσαι·	ὃν	οἱ Μηθυμναῖοι σαγήνης ἐμπλακέντα τοῖς
[5, 14]	ὄχ´ ἄριστος, τῆς ἑπταφθόγγου βασιλεύς,	ὃν	πάντες ἴσασιν· Ὀστάνην λέγεις’ εἰπόντων
[5, 34]	γὰρ δὴ θαυμάσῃς εἰ καὶ	ὄναγρος	ἐπιδικάσεται ἀθανασίας, ἱκανῶς τὰ θεῖα
[5, 34]	ὄνους θεοὺς ἐνόμιζες καὶ τοὺς	ὀνάγρους	τῶν θεῶν τοὺς ἀρίστους· καὶ
[5, 34]	τι οἰκεῖον λόγιον ἐπ´ ἀποθανόντι	ὀνάγρῳ	μᾶλλον ἢ ἐπὶ τῷ σῷ
[5, 22]	Ἡρακληίου κήπου θάλλοντος Ἡσιόδειόν τινα	ὀνειροπολῶν	ἱδρῶτα διὰ τὴν Τρηχῖνα καὶ
[5, 8]	νόσφι πυρὸς θείοιο, πανομφέας ὥσπερ	ὀνείρους,	εἰσκρίνεις μερόπεσσιν, ἀεικέα δαίμονας ἔρδων.
[5, 3]	παθῶν τὸ σεβάσμιον καὶ προσκυνητὸν	ὄνομα	τοῦ θεοῦ καταβαλόντες τέταρτον θεοποιίας
[5, 17]	ὧν ἐνίας δαιμόνων καὶ ἡρώων	ὀνομάζεσθαι·	πλεῦσαι δὲ αὐτὸς ἱστορίας καὶ
[5, 4]	κατὰ νόμον πατέρων ἡγουμένους καὶ	ὀνομάζοντας	σέβεσθαι. Τούτοις μεθ´ ἕτερα ἐπιλέγει·
[5, 5]	δὲ τοῖς νενομισμένοις τῶν θεῶν	ὀνόμασι	δαίμονάς τινας καλοῦμεν οὐ θαυμαστέον,
[5, 4]	ἐπιφαίνεται κοινῶς ἀμφοτέροις χρώμενος τοῖς	ὀνόμασιν	καὶ τοὺς θεοὺς ἔστιν ὅτε
[5, 4]	ὧν ἐγεννήθησαν Οἱ γίγαντες οἱ	ὀνομαστοὶ	ἐξ αἰῶνος Εἴποι γὰρ ἄν
[5, 10]	δὲ καὶ τὰ ἄσημα βούλεται	ὀνόματα	καὶ τῶν ἀσήμων τὰ βάρβαρα
[5, 33]	τῶν ἔμπροσθεν ἀνθρώπων εἰ τὰ	ὀνόματα	ὄγκου πλήρη ἤκουον, χρῆσθαι τούτοις
[5, 17]	τῶν ἐμπλεόντων γνώριμος πολλοῖς ἀπ´	ὀνόματος.	Δὶς μὲν οὖν κληθέντα σιωπῆσαι,
[5, 34]	τῷ σῷ πύκτῃ· Ἔξοχος ἀθανάτων	ὄνος	ἄγριος, οὐ Κλεομήδης, ὃν θυσίαις
[5, 34]	διαφέρει, ἵν´ ἢ καὶ τοὺς	ὄνους	ἀπηθανάτους ἢ μηδὲ Κλεομήδην πύκτην
[5, 34]	πυκτική, ἵνα καὶ τοὺς πύκτας	ὄνους	θεοὺς ἐνόμιζες καὶ τοὺς ὀνάγρους
[5, 5]	εἶναι, τοῦτον δὲ τῶν ἀγαθῶν	ὄντα	δαιμόνων ἐπιφανέντα ποτὲ τοῖς κατ´
[5, 33]	αὐτὸν οὐ χρὴ ἀνθρώπων θεὸν	ὄντα	δυηπαθέων ἀλεγίζειν. Ἄγε οὖν, ὦ
[5, 20]	οὔ; Καὶ δέον σῴζειν ἕνα	ὄντα	Κάρνον αὐτόν τε περιεῖδες καὶ
[5, 5]	ἀγρὸν γεωπονοῦσιν. Τί χρῆν ἀγαθὸν	ὄντα	παρασχεῖν ἢ πάντως ἀγαθοῦ τινος
[5, 33]	ᾤμην ἴσον εἶναι Ὅμηρόν τε	ὄντα	περὶ τούτων προσιέναι τῷ θεῷ
[5, 10]	λέγεται ταῦτα, τῶν ἐκείνου δυνάμεων	ὄντα	σύμβολα, τὴν ἑρμηνείαν τῶν συμβόλων
[5, 17]	ἀσύλους πάντας ὑπὸ τῶν Βρεττανῶν	ὄντας.	Ἀφιγμένου δὲ αὐτοῦ νεωστὶ σύγχυσιν
[5, 17]	τοὺς περὶ αὐτὸν φιλολόγους συχνοὺς	ὄντας	τὸν ἐξ Ἑρμοῦ καὶ Πηνελόπης
[5, 1]	ἐλαυνούσης, δαίμονας μὲν ἀληθῶς φαύλους	ὄντας,	ψευδῶς δὲ νενομισμένους εἶναι θεοὺς
[5, 9]	ἀγαθῷ ποιοῦνται τὴν πάροδον ἀγαθοὶ	ὄντες	καὶ εἴπερ τις ἦν ἐξ
[5, 2]	ἐνεργείας. Οἵδε γοῦν περίγειοί τινες	ὄντες	καὶ καταχθόνιοι τόν τε ἐπὶ
[5, 15]	καὶ φιλοπαθεῖς δαίμονες ἥλωσαν αὐτῶν	ὄντες	οἱ θεοί· διό μοι δοκῶ
[5, 10]	τοῦ θείου ἢ αὐτὸ τῷ	ὄντι	διάκειται. Ταῦτα εἰπὼν πάλιν ἀπορεῖ
[5, 10]	ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν μὴ	ὄντι	ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν καλοῦντι
[5, 7]	ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν μὴ	ὄντι	ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν καλοῦντι
[5, 27]	τὰ πρεσβεῖα, οὐδὲ ἐφήσει ματαίῳ	ὄντι	τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε τούτοις
[5, 1]	ὑποχείριον τὴν ἀνθρωπότητα τῷ μηκέτ´	ὄντι,	ὡς ἂν εἴποιεν αὐτοί, παραδεδωκότες;
[5, 33]	Ἀρχίλοχος. Ἔσται σοι κοῦρος, Μνησαρχίδη,	ὅντινα	πάντες ἄνθρωποι τίσουσι, καὶ ἐς
[5, 17]	κατὰ τὸ Παλῶδες, οὔτε πνεύματος	ὄντος	οὔτε κλύδωνος, ἐκ πρύμνης βλέποντα
[5, 11]	οὕτως αὐτοὺς ἐτίμησαν. Πολλῶν δ´	ὄντων	ἃ τούτων ἐστὶ παραστατικά, ὀλίγα
[5, 1]	μὲν θεούς, εἰ δή τινες	ὄντως	ἦσαν τῶν ἐπὶ γῆς κηδεμόνες,
[5, 6]	γλαφυρήν, Νύμφῃσι δὲ θυμὸν ἔθελγεν·	ὀξὺ	δὲ συρίξας μέλος ἀνέρας ἐπτοίησεν
[5, 24]	μιν ἐρείψει πῦρ τε καὶ	ὀξὺς	Ἄρης, συριηγενὲς ἅρμα διώκων· πολλὰ
[5, 17]	δὲ περὶ αὐτὸν εἶναι δαίμονας	ὀπαδοὺς	καὶ θεράποντας. Τοσαῦτα ὁ Πλούταρχος.
[5, 15]	Τίς βροτὸς οὐ πεπόθηκε χαρακτῆρας	ὀπάσασθαι	χαλκοῦ καὶ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου
[5, 3]	καί φασι διὰ τὸ θέειν,	ὅπερ	ἐστὶ τρέχειν, διά τε τὸ
[5, 15]	χαρακτῆρες δεδήλωκεν, ἀλλ´ ὅτι καί,	ὅπερ	ἔφαμεν, αὐτοὶ περιγράφονται καί εἰσιν
[5, 3]	εἰς ἥρωας μεταμορφουμένων, ἔστιν δ´	ὅπη	ἄντικρυς διὰ τῶν δρωμένων τῆς
[5, 27]	ἂν μάχης αὐτοῖς ἔδει οὐδὲ	ὅπλων	καὶ τῆς λοιπῆς ἀποπληξίας. Ταῦτα
[5, 17]	τὸν Φίλιππον ὅστις εἴη καὶ	ὁπόθεν	ὁ νεανίας. Πυθόμενος δὲ τοὔνομα
[5, 1]	ἐξοιστρούμενοι. Ὧν οὕτως ἐχόντων ἐν	ὁποίᾳ	τότε συγχύσει κακῶν συμφορῶν τε
[5, 10]	ἀπορῶν καὶ λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι'	Ὁποίαις	μεθόδοις οἱ θαυμάσιοι αὐτῶν θεοὶ
[5, 5]	καὶ Τόσοβιν ἔφυγεν καὶ μετεχώρησεν	ὁποιδήποτε	(τοῦτο γὰρ οὐκ ἔχουσιν εἰπεῖν)
[5, 10]	αὐτὴ μένουσα ἔννοια δηλῶσαι, κἂν	ὁποιονοῦν	ὑπάρχῃ τοὔνομα. Οὐ γάρ που
[5, 19]	Ὁ δ´ αὐτὸς οὗτος συγγραφεὺς	ὁπόσοις	ὁ Ἀπόλλων διὰ τῆς τῶν
[5, 34]	τὴν ἅλμην ἀντ´ αὐτῶν ἐξέμαθες	ὁπόσου	ἄξιόν ἐστιν ἡ πυκτική, ἵνα
[5, 17]	κἀκεῖνον ἐπιτείναντα τὴν φωνὴν εἰπεῖν·	Ὁπόταν	γένῃ κατὰ τὸ Παλῶδες, ἀπάγγειλον
[5, 29]	καὶ τοῖς ἐνθάδε. Καὶ οὐχ	ὁπότε	ἠρωτᾶτο μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτόκλητος
[5, 24]	ἐπῄεσαν, τάχα ἂν ψεῦδος ἦν,	ὁπότε	καὶ μετὰ ναρθήκων ἔπραξαν ἄν
[5, 16]	γὰρ ἄλλα τί δεῖ λέγειν,	ὅπου	γε τὴν Βοιωτίαν ἕνεκα χρηστηρίων
[5, 23]	ἔχει πολλὴν τὰ ἀνθρώπεια ἤθη·	ὅπου	δέ μοι ἐκ Κολοφῶνος ἄμεινον
[5, 33]	μητρὸς εἰδείη ὁ ὄλβιος μήτε	ὅπου	καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ δὲ καὶ
[5, 33]	μᾶλλον δὲ θεῶν, εἰ μήτε	ὅπου	τῆς γῆς ἐξέθορεν τῆς μητρὸς
[5, 24]	δὲ οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´ οὐδ´	ὅπως	αὐτοῖς τὰ τῆς ἥττης περιστήσεται
[5, 33]	ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´ ᾧ οὐχ	ὅπως	αὐτὸς ἐθαυμάζετο ὁ ἐργαστής, ἀλλ´
[5, 29]	αὐτὸν ποιήσειν, ὃς ἐάσας ἐπιχειρεῖν	ὅπως,	εἴ οἱ παῖδες γένοιντο, ἄριστα
[5, 28]	ἕνεκα τούτων ὁ στόλος οὐδὲ	ὅπως	εἰς Δελφοὺς ἐκ Πελοποννήσου, ἀλλ´
[5, 31]	κέλομαι τελέειν Φοίβοιο καθαρμὸν εὐαγέοντας,	ὅπως	Κρήτην καταναιετάητε, ὄλβον μὴ πατρίοισι
[5, 20]	διαμαρτάνοντα. Ἀλλ´ ἀμφίβολος ἡ στενύγρη,	ὅπως	νικήσαντι μὲν αἴτιος εἶναι δοκῇς
[5, 31]	τελέειν κέλομαι λήροιο καθαρμὸν εὐαγέοντας,	ὅπως	σοφίαν καταναιετάητε, ὄλβον μὴ πατρίοισι
[5, 20]	τὸν εὐσεβῆ, τὸν πρόσφυγα οὐχ	ὅπως	τῆς ἀλλοτρίας τυχεῖν ἀρχῆς, ἀλλὰ
[5, 23]	ἐληλεγμένων ὥρα συνιδεῖν αὖθις ἄνωθεν	ὅπως	τοὺς παλαιτάτους χρησμοὺς τοὺς ἐν
[5, 13]	κατέδειξαν. Καὶ περὶ τῶν σχημάτων	ὅπως	φαντάζονται αὐτοὶ μεμηνύκασιν, ἀφ´ ὧν
[5, 1]	καὶ δυνάστας τὸ παλαιὸν ἦν	ὁρᾶν	ἐθναρχίας τε καὶ πολυαρχίας, δι´
[5, 15]	λογισμῷ τὴν ἀποστροφὴν αὐτῶν πεποιῆσθαι.	Ὁρᾷς	γοῦν ὡς κρατεῖν αὐτοὺς ἔν
[5, 8]	ἐκ τῆς ἐπουρανίου δυνάμεως εἰς	ὀργανικὸν	σῶμα καὶ ἔμψυχον εἰσελθοῦσα, βάσει
[5, 8]	ψυχῇ, διὰ τοῦ σώματος ὡς	ὀργάνου	φωνὴν ἀποδίδωσιν. Ἀλλ´ ὅτι μὲν
[5, 4]	σφάττοντες, ἀλλὰ χαλεπῶν καὶ δυστρόπων	ὀργὰς	καὶ βαρυθυμίας ἀφοσιούμενοι καὶ ἀποπιμπλάντες
[5, 24]	οὖσαι κάμψαι τὴν τοῦ Διὸς	ὀργήν·	εἴτε καὶ μή, οὐδὲ τοῦτο
[5, 4]	πολλὰ θνητὰ καὶ πένθιμα τῶν	ὀργιαζομένων	καὶ δρωμένων ἱερῶν ὁρῶντες. Ἑλλήνων
[5, 34]	ὅλῃ πόλει καὶ ὅλῳ ἔθνει	ὀργίζεσθαι,	ἑνὸς ἢ δυοῖν ἀδικούντων ταῦτα
[5, 7]	σκυλάκεσσι βαθυσκοπέλους ἀνὰ πρῶνας θῆρας	ὀρειονόμους	ἐλάαν Λητωΐδι κούρῃ· Ἥρῃ δ´
[5, 29]	κακῶς ἔχειν οἴκοι οὐκ ἔφη	ὀρθῶς	αὐτὸν βουλεύεσθαι· τὴν μὲν γὰρ
[5, 4]	καὶ μεταβολὰς ἀναγκαίας, οὓς δαίμονας	ὀρθῶς	ἔχει κατὰ νόμον πατέρων ἡγουμένους
[5, 8]	Λέγει δ´ οὖν ὁ αὐτός·	Ὀρθῶς	καὶ τοῦτο ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας
[5, 5]	ἢ Ἑρμαῖος. Ἀλλ´ ἔνιοι μὲν	ὀρθῶς	κατὰ τύχην ἐκλήθησαν, οἱ δὲ
[5, 9]	τε καὶ διαπράξοιντο. Οὔτ´ οὖν	ὀρθῶς	ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας οὔθ´ ὁ
[5, 4]	πρὸς ἱεροῖς μανίαι τε ἄλλαι	ὀρινόμεναι	ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ’ θεῶν μὲν
[5, 7]	δεῖ ὀμόσαι τῷ ἐπάγοντι τὸν	ὅρκον)	Μητέρι μὲν μακάρων μέλεται Τιτηνίδι
[5, 28]	ἂν μαντείῃσιν ὑποσχέσιάς τε καὶ	ὅρκους	καὶ δίκας ἀλλήλοισι καὶ ἀλλοδαποῖσι
[5, 17]	γινώσκων, ἔχοντα προαιρέσεις τινὰς καὶ	ὁρμάς.	Περὶ δὲ τοῦ θανάτου τῶν
[5, 1]	τοὺς κατ´ ἀλλήλων πολέμους συνεχῶς	ὁρμῶντες	δῃώσεις χωρῶν καὶ πόλεων πολιορκίας
[5, 27]	διὰ τῆς τῶν χρησμῶν συμβουλίας	ὁρμώντων,	τοτὲ δὲ σφαλλομένων ἐκ τῆς
[5, 6]	θάμβος δ´ ἔχεν εἰσορόωντας δαίμονος	ὀρνυμένου	κρυερὸν δέμας οἰστρήεντος. Καὶ νύ
[5, 33]	τίσουσι, καὶ ἐς κλέος ἐσθλὸν	ὀρούσει	καὶ στεφέων ἱερῶν γλυκερὴν χάριν
[5, 33]	ἱερά· οὐδ´ ὅτι αὐτοῦ κλέος	ὄρουσεν’	ἀλλὰ πῶς ἐσθλὸν ἦν τοῦτο.
[5, 26]	οὐ τὸ λῷον εἶναι μὴ	ὀρύξασι	προσετίθεις, ἀλλ´ ὅτι οὐ δοκεῖ
[5, 26]	γὰρ οὐκ ἦν βέβαιος ἀποφυγὴ	ὀρύξασι,	τούτου μὲν ἔπαυσας, ὡς μὴ
[5, 26]	Ἰσθμὸν δὲ μὴ πυργοῦτε μηδ´	ὀρύσσετε·	Ζεὺς γάρ κ´ ἔθηκε νῆσον,
[5, 4]	οὗτός ἐστιν εἴτε Θρᾴκιος ἀπὸ	Ὀρφέως	ἢ Αἰγύπτιος ἢ Φρύγιος, ὡς
[5, 31]	τῆς Κρήτης σὺ καθαρμοῦ προσδέῃ,	Ὀρφικούς	τινας ἢ Ἐπιμενιδείους καθαρμοὺς φανταζόμενος.
[5, 3]	αἰτίους εἶναι τοῦ θεωρεῖν τὰ	ὁρώμενα	πρώτους θεοὺς ἀνηγορεῦσθαι· δεύτερον τὸ
[5, 2]	μεταβαινούσης τῆς διανοίας ἀπὸ τῶν	ὁρωμένων	ἐπὶ τὸ ἀφανὲς τῶν ἐγκρυπτομένων
[5, 16]	ἑνὸς ἢ δυεῖν ἁπάντων ἔκλειψιν	ὁρῶντας,	ἀλλὰ κοινῇ σκοπεῖν δι´ ἣν
[5, 4]	τῶν ὀργιαζομένων καὶ δρωμένων ἱερῶν	ὁρῶντες.	Ἑλλήνων δὲ Ὅμηρος μὲν ἐπιφαίνεται
[5, 20]	καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ πατρί· καὶ	ὅς·	Ἀλλὰ κἀκεῖνός σοι, ἔφη, πεισθεὶς
[5, 34]	διδασκαλείῳ παισίν, τὸν κίονα ὑφελκύσας,	ὃς	ἀνεῖχε τὴν στέγην; Ἆρ´, ὦ
[5, 33]	περιέτυχεν καὶ κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ,	ὃς	αὐτὸν μετέωρον ἄρας βίᾳ ἀπήνεγκεν
[5, 35]	οἱ τῶν τυράννων ἐπίβουλοι, Κύψελος,	ὃς	δὴ πολλὰ Κορίνθῳ πήματα τεύξει,
[5, 29]	οὐκ εὖ ἔφη αὐτὸν ποιήσειν,	ὃς	ἐάσας ἐπιχειρεῖν ὅπως, εἴ οἱ
[5, 34]	τὸν τῆς θείας δίκης διάκονον,	ὃς	ἐδίδαξεν μόλις αὐτοὺς τὰ τῶν
[5, 31]	ἐλθὲ καὶ οἴκει εὐκλέα νῆσον·	ὃς	ἐκείνως ἂν μᾶλλον ὤνατο ἀκούσας·
[5, 35]	τυράννους ἐκολάκευον. Ὄλβιος οὗτος ἀνήρ,	ὃς	ἐμὸν δόμον ἐσκαταβαίνει, Κύψελος Αἰακίδης,
[5, 20]	θεοὶ δι´ ὁδοῖο στενύγρων. Καὶ	ὃς	κατὰ τὸν Ἰσθμὸν ὥρμησεν ἐπιχειρεῖν
[5, 21]	Κροῖσον πείθοντι μὴ καταφρονεῖν αὐτοῦ.	Ὃς	μετ´ ὀλίγον ἐπὶ τῇ πείρᾳ
[5, 19]	ἀναδεικνύναι ἐμέλλετε κοινὸν ἀνθρώπων δικαστήν,	ὃς	οὐδ´ αὐτὸ τοῦτο ἠπίστατο δικάσαι.
[5, 5]	παραθήσομαι. Τέως δὲ φέρε συλλεξώμεθα	ὅσα	ἄλλα περὶ τῆς τῶν ἀγαθῶν,
[5, 20]	ὀλίγῳ χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν, οὐδ´	ὅσα	πρὸς θυσίας ἐξήρκει παραλιπὼν τῇ
[5, 5]	ἡδονὴν δεχομένῃ καὶ πόνον καὶ	ὅσα	ταύταις γινόμενα ταῖς μεταβολαῖς πάθη
[5, 5]	πᾶσιν ἀνέδην ἔξεστι μυθολογουμένων ἀκούειν·	ὅσα	τε μυστικοῖς ἱεροῖς παρακαλυπτόμενα τελεταῖς
[5, 21]	δὴ ὡς ἀληθῶς τὰ μὲν	ὅσα	ψάμμου ἄξιά ἐστιν εἰδέναι, καλὸν
[5, 24]	οὐ πασσυδὶ σκευωρησαμένους καὶ τροφὰς	ὅσας	εἶχον συνεμβαλομένους σῴζεσθαι, παραδόντας τοῖς
[5, 1]	θάνατον παρὰ πᾶσιν τοῖς ἔθνεσιν	ὁσημέραι	διαιωνίζει τιμώμενος, ἄντικρυς τῆς μετὰ
[5, 1]	αὐτὸν θεοῦ τῶν ὅλων αὔξειν	ὁσημέραι	τὰς τιμὰς καὶ εἰς μεῖζον
[5, 5]	πλάναι Δήμητρος οὐδὲν ἀπολείπουσι τῶν	Ὀσιριακῶν	καὶ Τυφωνικῶν, ὧν παρὰ πᾶσιν
[5, 10]	στήσει καὶ τὰ μέλη τοῦ	Ὀσίριδος	διασκεδάσει τῷ Τυφῶνι, τίνα οὐχ
[5, 7]	μαστεύειν οἴστροισιν ἑὸν πόσιν ἁβρὸν	Ὄσιριν.	Εἰ δὴ οὖν αὐλοὶ καὶ
[5, 6]	τὴν Δηώ· θρηνεῖν δὲ τὸν	Ὄσιριν	εἰσέτι νῦν τὴν Ἶσιν καὶ
[5, 5]	οἷα Τυφών τε λέγεται περὶ	Ὄσιριν	ἐξαμαρτεῖν καὶ Κρόνος περὶ Οὐρανόν·
[5, 5]	οἱ τὰ περὶ Τυφῶνα καὶ	Ὄσιριν	καὶ Ἶσιν ἱστορούμενα μήτε θεῶν
[5, 18]	τῷ πλημμελήματι καί τι τῶν	ὁσίων	καὶ εὐσεβῶν ἐκτελεῖν, ὡς ἂν
[5, 21]	δὲ μηδὲν εἰδέναι. Τὸ γοῦν	ὀσμὴν	ἐς φρένας σὰς ἐλθεῖν κραταιρίνοιο
[5, 1]	ἀνθρώποις ἀνατειλάσης. Αὐτίκα γοῦν μάλα	ὅσον	οὐδέπω παραστήσομεν ὡς ἄρα μετὰ
[5, 34]	τοῖς ἀφιλανθρωποτάτοις θεοῖς ἀνθρώπων κατακαλουμένων	ὅσονπερ	ἀνδριάντων; Ἀμέλει οὐδὲν ἐπὶ τούτῳ
[5, 12]	ἐδίδαξέν τε πόσους ληπτέον σκαλαβώτας·	Ὅσσαι	μορφαί μοι τόσσοις ζῴοις σε
[5, 7]	θεὴν γὰρ ἄγεις με τοσήνδε,	ὅσση	ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα κόσμον. Καὶ
[5, 14]	ἑπταφθόγγου βασιλεύς, ὃν πάντες ἴσασιν·	Ὀστάνην	λέγεις’ εἰπόντων ἐπήγαγε· καὶ σφόδρα·
[5, 17]	οὖν ὁ Κλεόμβροτος τὸν Φίλιππον	ὅστις	εἴη καὶ ὁπόθεν ὁ νεανίας.
[5, 23]	ὁ θεός· οἳ δὴ τοῦτον	ὅστις	ἦν εἰδότες τὸν πατρῷον ἀρωγὸν
[5, 9]	ταύτην παρασχὼν τὴν μαρτυρίαν οὔθ´	ὁστισοῦν	ἀνθρώπων θεοὺς προσείποι ἂν εὐλόγως,
[5, 4]	ὀνόμασιν καὶ τοὺς θεοὺς ἔστιν	ὅτε	δαίμονας προσαγορεύων. Ἡσίοδος δὲ καθαρῶς
[5, 4]	αἰσχρορρημοσυνῶν τὰς ἐναντίας ἀποτρέπεσθαι δυνάμεις.	Ὅτε	δὲ τούτων μὲν οὐδὲν ἔπραττον,
[5, 14]	ταὐτὰ ἡμέρῃ Ἠελίου, Μήνην δ´	ὅτε	τῆσδε παρείη, ἠδὲ Κρόνον καὶ
[5, 21]	καὶ πλεονεξίας. οὐκ ὤκνησας εἰπεῖν	ὅτι	Ἅλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει.
[5, 33]	ἄνθρωπος, ἀλλά τις διατεινάμενός ποτε,	ὅτι	αὐτὸν οὐ χρὴ ἀνθρώπων θεὸν
[5, 33]	τὰ στέφη ταῦτα ἱερά· οὐδ´	ὅτι	αὐτοῦ κλέος ὄρουσεν’ ἀλλὰ πῶς
[5, 4]	διὰ τούτων ὁ προδηλωθεὶς φιλόσοφος	ὅτι	δαίμοσιν πονηροῖς τὰ προειρημένα κατὰ
[5, 8]	ἀναγκάζονται, ἱκανὰ καὶ ταῦτα παραστῆσαι.	Ὅτι	δὲ καὶ ἀξιοῦσιν ἀπολυθῆναι, ὡς
[5, 12]	ἀγάλματα μαγικῶς αὐτοὶ κατασκευάζειν ἐδίδαξαν.	Ὅτι	δὲ καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτοὶ
[5, 24]	γὰρ ἱπποσύνη καὶ πεζὸς ἐπέρχεται.	Ὅτι	δὲ ναυσίν, ἀλλ´ οὐ κατ´
[5, 9]	οὐδὲ ἀφ´ ἑαυτῶν ἀναχωρεῖν δύνανται.	Ὅτι	δὲ σπεύδουσιν ἀναχωρεῖν οἱ κληθέντες
[5, 15]	καὶ τὰς ἀψύχους ὕλας φιλοῦσιν.	Ὅτι	δὲ φιλοῦσι τὰ σύμβολα τῶν
[5, 34]	πάλιν τοὺς φεύγοντας ἀνθρώπους ᾤοντο	ὅτι	δεῖ αὐτοὺς κατακαλεῖν· κακῶς εἰδότες.
[5, 34]	παρὰ σοῦ ἦλθε βοήθεια, λέγουσα	ὅτι	δεῖ αὐτοὺς τιμᾶν ἄνδρας πεφατνευμένους,
[5, 34]	ἐκείνου ἀνδρείας ἅμα καὶ θεοφιλίας,	ὅτι	δὴ ἐμβὰς εἰς ἱερὸν κιβώτιον
[5, 1]	Ἤδη δὲ καὶ πρότερον ἀποδέδεικται	ὅτι	δὴ παῦλαν κακῶν οὐδ´ ἄλλοτέ
[5, 20]	ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´ οὐκ ἠπίστασο	ὅτι	διαμαρτήσεται τῆς στενύγρης ὁ τὴν
[5, 19]	καὶ πάντοτε καθεύδειν. Καίτοι εἰδὼς	ὅτι	ἐθαλασσοκράτει τότε ὁ Μίνως καὶ
[5, 24]	καὶ μὴ εὐθὺς καταφανὲς ᾖ,	ὅτι	ἐν χειμῶνι μάχη ναυτικὴ οὐ
[5, 33]	μοι δοκοῦσιν ἐκεῖνοι, εἰ ᾔσθοντο	ὅτι	ἔσοιτό τις Εὐριπίδης, ἀνὴρ ἐπὶ
[5, 33]	ἀπορῶν καὶ ἀκοῦσαι ἐπιθυμῶν οὐχ	ὅτι	ἐστεφανοῦτο, ἀλλὰ πῶς ἦν τὰ
[5, 34]	ἐστιν ἐναργῆ τῆς θεοπρεποῦς ἀθλητικῆς,	ὅτι	ἐστὶ θεοτίμητος; Καὶ γὰρ καὶ
[5, 21]	Εἰ δὲ οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´	ὅτι	ἐχρῆν οὕτως γενέσθαι, ἀνιερώτατος μὲν
[5, 25]	ἀποθάνοι, ἡ πόλις σωθήσεται, ἀλλ´	ὅτι	ἢ μόνος ἀπολεῖται ἢ ἡ
[5, 34]	πάντα ἀγνοεῖν, ἐκεῖνο δὲ εἰδέναι,	ὅτι	ἡ πυκτικὴ τῆς λακτικῆς οὐδὲν
[5, 24]	οὐ χείρων ἦν σου κατιδεῖν,	ὅτι	ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις πρόφασις
[5, 28]	ἀλλ´ ἔτι καὶ μᾶλλον θεόν,	ὅτι	ἦλθεν εὐνομίην αἰτήσων. Καὶ πῶς,
[5, 34]	ὧν ἐγὼ καὶ πάνυ κατενόησα	ὅτι	θεῖόν τι ἄρα ἦν ἐπιτήδευμα
[5, 21]	πικρίας. Οὐδὲ γὰρ δαίμονος, μὴ	ὅτι	θεοῦ, τοὺς παρὰ τοῖς Πανέλλησι
[5, 25]	εἶναι καὶ ὁ καθεστὼς καιρὸς	ὅτι	ἱκανὸς ἦν ἄγειν καὶ τραχηλίζειν
[5, 31]	τοὺς βλᾶκας ἐξίστησιν ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΑ'	Ὅτι	καὶ ἀφιλοσόφως τὰ πολλὰ παρῄνουν.
[5, 7]	τούτων τὰς ἀποδείξεις· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ'	Ὅτι	καὶ ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις ἐξυπηρετοῦνται, καὶ
[5, 36]	ἄνθρωποι μαινόμενοι (οὐ γὰρ φήσω	ὅτι	καὶ θεοί) ἐγκυρήσαντες αὐτῷ οὐ
[5, 14]	ἢ εὐξέστου ἐλέφαντος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ'	Ὅτι	καὶ μαγεύειν προτρέπουσιν. Ἐμφαίνουσι δὲ
[5, 15]	φίλοι οἱ χαρακτῆρες δεδήλωκεν, ἀλλ´	ὅτι	καί, ὅπερ ἔφαμεν, αὐτοὶ περιγράφονται
[5, 1]	ἄνθρωπος (τάχα δ´ ἂν εἴποιεν	ὅτι	καὶ πλάνος) οἱ δὲ σωτῆρες
[5, 34]	περὶ τῶν ποιητῶν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΔ'	Ὅτι	καὶ πύκτας ἄνδρας καὶ ἀθλητὰς
[5, 32]	Ἐπιμενιδείους καθαρμοὺς φανταζόμενος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΒ'	Ὅτι	καὶ συνεμερίζοντο τοῖς ἀδικοῦσιν. Διὰ
[5, 12]	τὸν λόγον καταλείπωμεν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ'	Ὅτι	καὶ τὰ ἀγάλματα μαγικῶς αὐτοὶ
[5, 15]	εἰρημένοις καὶ ταῦτα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ'	Ὅτι	καὶ τὰς ἀψύχους ὕλας φιλοῦσιν.
[5, 13]	αὐτῆς ἐξέδωκε τοιοῦτον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ'	Ὅτι	καὶ τὰς μορφὰς τῶν ξοάνων
[5, 36]	καὶ τόδε προσκείσθω· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛϚ	Ὅτι	καὶ τὴν ἄψυχον ὕλην σέβειν
[5, 33]	ὧδέ πως σκώπτει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ'	Ὅτι	καὶ τοὺς ποιητὰς οὐδὲν φιλοσόφου
[5, 35]	ὧν ὁ λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΕ'	Ὅτι	καὶ τοὺς τυράννους ἐκολάκευον. Ὄλβιος
[5, 4]	θεοῦ τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων,	ὅτι	καλαί εἰσιν, ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας
[5, 35]	θανάτου ἔδειξας καὶ τῆς ζωῆς,	ὅτι	κάλλιστόν τι ἐστὶν ἡ ζωή.
[5, 20]	κατὰ τὴν θάλασσαν, δόξαν ἐμποιήσας	ὅτι	κατὰ γῆν εἰσίοι, καὶ μέσον
[5, 30]	τοιάσδε συνουσίας ἰών. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Λ'	Ὅτι	κοινοῖς καὶ ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς τὰ
[5, 35]	τοῦ Φαλάριδος, ἐπαινοῦντα καὶ τιμῶντα,	ὅτι	λαβὼν ἐπιβουλεύοντας ᾐκίσατο μέν, καρτεροῦντας
[5, 8]	τὰ ἑξῆς ἐπιλεγόμενα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η'	Ὅτι	μαγγανείαις καθέλκονται καὶ παρὰ γνώμην
[5, 8]	ὡς ὀργάνου φωνὴν ἀποδίδωσιν. Ἀλλ´	ὅτι	μὲν ἀναγκάζονται, ἱκανὰ καὶ ταῦτα
[5, 24]	φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ μάντι,	ὅτι	μὲν ἡ θείη Σαλαμὶς ἀπολεῖ
[5, 29]	πότερα γαμήσῃ ἢ μή, ἀλλ´	ὅτι	μετανοήσει ἀμφότερα. Πρὸς δὲ τὸν
[5, 1]	μηδὲ συνήθως ταῖς πόλεσιν ἐπιδημεῖν,	ὅτι	μὴ θεοί, δαίμονες δ´ ἦσαν
[5, 1]	καὶ τὰ προπαρατεθέντα συστῆσαι ἦν	ὅτι	μὴ θεοὶ μηδ´ ἀγαθοὶ δαίμονες,
[5, 28]	περὶ Λυκούργου τοῦ Λακεδαιμονίων νομοθέτου	ὅτι	μὴ θεοῦ ἄξια. Ἀλλὰ σὺ
[5, 1]	ἐπὶ τοῦ παρόντος προσθεῖναι καλὸν	ὅτι	μὴ μόνον ἐξ ἐκείνου τὰ
[5, 26]	τῶν χρωμένων ἀπελέγχειν αὐτάρκως, καὶ	ὅτι	μηδὲν ἀληθὲς ἢ ἔνθεον ἔστιν
[5, 24]	ἐξελέγχων ἐν τούτοις· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΔ'	Ὅτι	μηδὲν δυνάμενοι βοηθεῖν ἐν ταῖς
[5, 7]	δὴ ταῦτα πάσης ἀρετῆς ἀφεμένους,	ὅτι	μηδὲν σωφροσύνης μηδέ τινος ἄλλης
[5, 9]	Δεδεῖχθαι σαφῶς ἡγοῦμαι διὰ τούτων	ὅτι	μηδὲν τὸ καθόλου θεοπρεπὲς μήτε
[5, 33]	καὶ ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις,	ὅτι	μόνη τραγῳδοὺς ἤνεγκεν. Εἰ μὲν
[5, 17]	τὴν γῆν εἰπεῖν, ὥσπερ ἤκουσεν,	ὅτι	ὁ μέγας Πὰν τέθνηκεν, οὐ
[5, 11]	λέγει πρὸς λέξιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ'	Ὅτι	οἱ δαίμονες, οὓς δὴ θεοὺς
[5, 34]	ἐθέωσας τὸν ἄνδρα τοῦτον; Ἢ	ὅτι	Ὀλυμπίασι πληγῇ μιᾷ πατάξας τὸν
[5, 26]	εἶναι μὴ ὀρύξασι προσετίθεις, ἀλλ´	ὅτι	οὐ δοκεῖ τῷ Διὶ αὐτὴν
[5, 29]	Τούτοις προστίθησι λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΘ'	Ὅτι	οὐ περὶ σπουδαίων πραγμάτων τοὺς
[5, 9]	ἂν ἐκ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ'	Ὅτι	οὐδὲ ἀφ´ ἑαυτῶν ἀναχωρεῖν δύνανται.
[5, 25]	καὶ ἁλούσης. Τί δή ποτε;	Ὅτι	οὐκ εἴρητο μὰ Δία εἰ
[5, 27]	Τὰ γὰρ παρευρήματα οὐ δέχομαι,	ὅτι	οὐκ ἦν καθαρὸν ἐκ γένους
[5, 25]	τὰ καθύπνια παραπαίσματα. Οὔκουν ἄδηλον	ὅτι	οὔτ´ ἂν ἀμφότερα μᾶλλον ἐδέξαντο
[5, 8]	τοῦτο ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας ἀπεφήνατο,	ὅτι	οὐχ ἥδονται οἱ κλῃζόμενοι ἐπὶ
[5, 17]	γένῃ κατὰ τὸ Παλῶδες, ἀπάγγειλον	ὅτι	Πὰν ὁ μέγας τέθνηκεν. Τοῦτο
[5, 4]	οὖν λέγουσι καὶ οἱ λέγοντες	ὅτι	Πλάτων τὸ ταῖς γεννωμέναις ποιότησιν
[5, 20]	ἀπεμέμφετο τῇ ἀποτυχίᾳ καὶ ἤκουσεν,	ὅτι	ποινὴν ἀνεμάξατο τοῦ θείου ἀγγέλου,
[5, 24]	οὐ περιφρονήσαντος. Τά τε πυργώματα	ὅτι	πολλὰ ἀπολεῖται, εἰ μετὰ ναρθήκων,
[5, 3]	τούτου διήλεγξεν λόγος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ'	Ὅτι	πολυσχιδὴς καὶ πολυγνώμων ἡ περὶ
[5, 34]	Ἢ οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ	ὅτι	προστιμηθεὶς τεσσάρων ταλάντων ζημίαν ἐπὶ
[5, 21]	ἀρχὴν καταλύσει. Ἐκεῖνο μέντοι εὖ,	ὅτι	σοι οὐδὲν ἔμελεν εἴ τι
[5, 24]	Πῶς δὲ οὐδὲ τοῦτο ᾔδεις,	ὅτι	τὰ τέκνα τῶν γυναικῶν εἴποι
[5, 10]	Οὕτω γάρ φασιν αὐτοπτεῖσθαι, ἀγνοοῦντες	ὅτι	τὸ ἴδιον πάθος τῆς αὑτῶν
[5, 10]	ἐκεῖνοι ἀληθεύσωσι. Τὸ γὰρ λέγειν	ὅτι	τὸν οὐρανὸν προσαράξει καὶ τὰ
[5, 19]	οὐδὲν ἧττον ταῦτα ὑμῶν καὶ	ὅτι	τοὺς φονεῖς ἐάσαντες τοὺς οὐδὲν
[5, 23]	λέγει δ´ οὖν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΓ'	Ὅτι	τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ τὴν
[5, 17]	δ´ ἐλώφησεν, λέγειν τοὺς νησιώτας	ὅτι	τῶν κρεισσόνων τινὸς ἔκλειψις γέγονεν·
[5, 15]	πολυμοιρέα φωτῶν; Οὐ μόνον δ´	ὅτι	φίλοι οἱ χαρακτῆρες δεδήλωκεν, ἀλλ´
[5, 4]	μετὰ μαρτύρων σοφῶν καὶ παλαιῶν	ὅτι	φύσεις τινές εἰσιν ὥσπερ ἐν
[5, 9]	αἰκίζεσθε; Καὶ πάλιν· Ἔρπε καὶ	ὀτραλέως	ἐπιέρχεο, τόνδε σαώσας. Καὶ πῶς
[5, 33]	καὶ ἱκανὴ τὸν θεὸν ἐκκαλέσασθαι·	οὐ	γὰρ ἂν οὕτω ῥᾳδίως ὁ
[5, 33]	κατὰ πόδας τῶν ὑμετέρων ἐπαίνων.	Οὐ	γὰρ δὴ οὐκ εἰσὶ καὶ
[5, 32]	δὲ καὶ ἄλλῳ λέγεις Ἀπόλλωνι;	Οὐ	γὰρ δὴ τοῦτο αὐτῷ σοι,
[5, 24]	οὐδὲ τοῦτο τῷ μάντει ἀκατάσκευον·	οὐ	γὰρ δύναται Παλλὰς τὸν Δία
[5, 15]	ἱερῷ χωρίῳ τῇ ὑποκειμένῃ εἰκόνι·	οὐ	γὰρ ἐπὶ γῆς ὀχεῖσθαι, ἀλλ´
[5, 24]	τὰ οἰκοδομήματα ἐνεπίμπρα ἐπακτῷ πυρί;	Οὐ	γὰρ ἦν αὐτῷ κεραυνὸς τηνικαῦτα.
[5, 25]	φήσεις, ταὐτὸν παραινεῖν. Ἀληθῆ λέγεις.	Οὐ	γὰρ ἠπίστασο, ὦ σοφιστά, οἷ
[5, 10]	δηλῶσαι, κἂν ὁποιονοῦν ὑπάρχῃ τοὔνομα.	Οὐ	γάρ που καὶ ὁ καλούμενος
[5, 36]	Δία, ἀναμένων ἕως ἄνθρωποι μαινόμενοι	(οὐ	γὰρ φήσω ὅτι καὶ θεοί)
[5, 25]	ἔλεγχος ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΕ' Ἀλλ´	οὐ	δεῖ Λακεδαιμονίοις, φήσεις, ταὐτὸν παραινεῖν.
[5, 27]	σώσεις πτολίεθρον. Τὰ γὰρ παρευρήματα	οὐ	δέχομαι, ὅτι οὐκ ἦν καθαρὸν
[5, 24]	τόδε ἢ τόδε συμβήσεσθαι. Ἀλλ´	οὐ	δήπου θεοῦ ἦν μάντευμα ὧδέ
[5, 9]	ἀναγκαζόμενοι ἀγόμενοί τε καὶ καθελκόμενοι,	οὐ	δι´ ἀποδοχὴν σωφροσύνης ἀνθρώπων οὐδὲ
[5, 9]	τυχοῦσιν ἀνθρώποις ὑποσύρεσθαι καθέλκεσθαί τε	οὐ	δι´ ἀρετῆς καὶ σοφίας ἀνάληψιν,
[5, 36]	ὅτι καὶ θεοί) ἐγκυρήσαντες αὐτῷ	οὐ	διοπετές, ἀλλὰ ποσειδωνοπετὲς ἡγήσωνται κἄπειτα
[5, 28]	Ὀλυμπίων; Ἀλλ´ ἐπεί τοι καὶ	οὐ	δίχα θεοῦ ἴσως τὰ τοιαῦτα
[5, 17]	ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας ὑπηρέτας θεῶν,	οὐ	δοκεῖ μοι κακῶς ἀξιοῦσθαι. Τὸ
[5, 4]	ἐστιν, ἀλλὰ δαίμονας ὑπηρέτας θεῶν,	οὐ	δοκεῖ μοι κακῶς ἀξιοῦσθαι· τὸ
[5, 26]	μὴ ὀρύξασι προσετίθεις, ἀλλ´ ὅτι	οὐ	δοκεῖ τῷ Διὶ αὐτὴν νῆσον
[5, 4]	ἀλαστόρων ἐν τοῖσδε μανικοὺς ἔρωτας,	οὐ	δυναμένων οὐδὲ βουλομένων σώμασιν καὶ
[5, 24]	ἄνθρωποι, ὑπὲρ ὧν ἡ Παλλὰς	οὐ	δύναται Δί´ Ὀλύμπιον ἐξιλάσασθαι) ἢ
[5, 24]	ἐπιλέγεται, γνωσθήσεται. ἰδοὺ δὴ προσκείσθω·	Οὐ	δύναται Παλλὰς Δί´ Ὀλύμπιον ἐξιλάσασθαι,
[5, 5]	θεῶν ὀνόμασι δαίμονάς τινας καλοῦμεν	οὐ	θαυμαστέον, εἶπεν ὁ ξένος. γὰρ
[5, 3]	δὲ ἥρωας καὶ δαίμονας, ἀλλ´	οὐ	θεοὺς ὑπάρχειν ὁμολογούντων καὶ τῶν
[5, 35]	εἰ Κύψελος ὄλβιος, ὦ κακόδαιμον,	οὐ	καὶ Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν
[5, 9]	μὴ περιμένειν ἀνάγκην· εἰ δ´	οὐ	καλὸν ἦν οὐδ´ ὠφελοῦν τὸ
[5, 24]	ἐπέρχεται. Ὅτι δὲ ναυσίν, ἀλλ´	οὐ	κατ´ ἤπειρον· καὶ γὰρ ἦν
[5, 20]	τῇ εἰσβολῇ. Καὶ σὺ ἔφης·	Οὐ	κατὰ γῆν λέγω στενύγρην, ἀλλὰ
[5, 9]	θνητῶν ἀνθρώπων, καὶ ταῦτα γοήτων,	οὐ	κατὰ γνώμην οἰκείαν, βίᾳ δὲ
[5, 24]	ὁ μὲν ἱκετεύων, ὁ δὲ	οὐ	κατακαμπτόμενος· χρήσιμοι τῷ μέλλοντι καὶ
[5, 34]	πύκτῃ· Ἔξοχος ἀθανάτων ὄνος ἄγριος,	οὐ	Κλεομήδης, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς
[5, 1]	καὶ χώρας ὡς θεοὶ τετιμημένοι·	οὐ	λυπεῖ δὲ ἐκ περιουσίας τὴν
[5, 28]	διδασκαλίας καὶ παρεγγυήσεως θείας καὶ	οὐ	μακρὸς ἕνεκα τούτων ὁ στόλος
[5, 14]	τοιῶνδε σχημάτων μόρφωσις; Τί δ´	οὐ	μᾶλλον φιλοσοφεῖν περὶ ἡμᾶς ἢ
[5, 24]	ἀπόρθητον. Συμβούλευμα σύ γε, ἀλλ´	οὐ	μάντευμα, οὐκ ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν
[5, 30]	νέαν συνοικεῖν, εἰ παίδων ἐπιθυμεῖ,	οὐ	μάντεως οὐδὲ τοῦτο, ἀλλὰ φύσιν
[5, 30]	ὑπὸ καύματος ἐνοχλουμένοις· ἰατρικόν, ἀλλ´	οὐ	μαντικόν. Ἐργῖνε Κλυμένοιο πάϊ Πρεσβωνιάδαο,
[5, 34]	καταδῦσαι ἐτόλμησαν εἰς τὴν θάλασσαν.	Οὐ	μὴν διέφυγόν γε οἱ Θάσιοι,
[5, 34]	πνεύμονος (Ἄπολλον, ἀξιοθέου ἔργου) Ἢ	οὐ	μόνον, ἀλλὰ καὶ ὅτι προστιμηθεὶς
[5, 15]	ἓν ἀγειρόμενος εἴρων πολυμοιρέα φωτῶν;	Οὐ	μόνον δ´ ὅτι φίλοι οἱ
[5, 11]	ἀνθρώπους ἐδίδαξαν τὰς οἰκείας περιεργίας	Οὐ	μόνον δὲ τὴν πολιτείαν αὐτῶν
[5, 25]	ἄγειν καὶ τραχηλίζειν τοὺς ἀβελτέρους	οὐ	μόνον εἰς Δελφικὰ καὶ Δωδωναῖα
[5, 27]	γὰρ καὶ Μεσσηνίοις κατὰ Λακεδαιμονίων,	οὐ	μόνον Λακεδαιμονίοις κατὰ Μεσσηνίων χρησμῳδεῖς·
[5, 25]	καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους. Πιστοὶ δὲ	οὐ	μόνον οἱ θεοὶ τηνικαῦτα, ἀλλ´
[5, 35]	Κορίνθου· οὐκοῦν καὶ οἱ τύραννοι,	οὐ	μόνον οἱ τῶν τυράννων ἐπίβουλοι,
[5, 24]	αἰσθόμενος καὶ τὸν Ἀθηναῖον ἄν,	οὐ	μόνον τὸν Λυδόν, ἐκέλευον φεύγειν
[5, 34]	τῇ πατρίδι εἰληφέναι δῶρα· καὶ	οὐ	μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἀποθανόντος
[5, 23]	μεγάλης θεοῦ βοηθείας. Εἶτα πολιορκίαν	οὐ	μόνον τῶν ἄλλων κατὰ τὴν
[5, 36]	καὶ χαλκέοις καὶ χρυσέοις, καὶ	οὐ	μόνον φαλληνοῖς, ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς
[5, 36]	αἱ πόλεις καὶ τελετὰς ἄγουσιν	οὐ	μόνον φαλληνοῖς Διωνύσοιο καρήνοις’ ἀλλὰ
[5, 34]	τιμαῖς γεραίρειν παρεκελεύοντο. Ἐπεὶ δὲ	οὐ	μόνους ποιητάς, ἤδη δὲ καὶ
[5, 28]	ἠκούσαμεν. Ἀλλὰ καὶ ὁμόφρονας· τοῦτο	οὐ	παρὰ τῶν σοφῶν μόνων, ἀλλ´
[5, 10]	θεῖον νοῦν ἐνοχλήσασιν. Εἰ δ´	οὐ	παρεῖταιμέν, οἱ δὲ συνόντες περὶ
[5, 24]	καὶ ἐπὶ θαλάσσης κατοικοῦντας μὴ	οὐ	πασσυδὶ σκευωρησαμένους καὶ τροφὰς ὅσας
[5, 33]	Πατρίδα δίζηαι· μητρὶς δέ τοι,	οὐ	πατρίς ἐστιν· Μίνωος δ´ ἀπὸ
[5, 15]	μεμήνυκε διὰ τούτων· Τίς βροτὸς	οὐ	πεπόθηκε χαρακτῆρας ὀπάσασθαι χαλκοῦ καὶ
[5, 29]	προστίθησι λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΘ' Ὅτι	οὐ	περὶ σπουδαίων πραγμάτων τοὺς χρησμοὺς
[5, 24]	δὲ τὴν δέησιν τῆς θυγατρὸς	οὐ	περιφρονήσαντος. Τά τε πυργώματα ὅτι
[5, 17]	ἔγγιστα κειμένην τῶν ἐρήμων, ἔχουσαν	οὐ	πολλοὺς ἐποικοῦντας, ἱεροὺς δὲ καὶ
[5, 21]	μαντικήν, εἴπερ οὐκ ᾔδει μὴ	οὐ	συνήσοντα τοῦ αἰνίγματος ὁ μάντις.
[5, 24]	ὅτι ἐν χειμῶνι μάχη ναυτικὴ	οὐ	συνίσταται. Ἤδη δὲ οὐδὲ ἡ
[5, 34]	ἐκόμων Δήμητρι λοιπόν. Πῶς οὖν	οὐ	τεκμήρια ταῦτά ἐστιν ἐναργῆ τῆς
[5, 26]	ἐπαγγέλλῃ τὴν ἀποφυγήν· τούτῳ δὲ	οὐ	τὸ λῷον εἶναι μὴ ὀρύξασι
[5, 21]	ἔστιν νοεῖσθαι πρὸς τῶν Ἑλλήνων,	οὐ	τὸ τῆς οἰκείας ἀρχῆς ἐκπεσεῖν,
[5, 24]	δύναται Δί´ Ὀλύμπιον ἐξιλάσασθαι) ἢ	οὐ	τοῖς ἀνθρώποις ἐμήνιεν ὁ Ζεύς,
[5, 36]	τύχην, κακὴν οὖσαν ὡς ἀληθῶς	οὐ	τύχην, ἀλλὰ τυφεδόνα; Ἢ οὐκ
[5, 17]	ὅτι ὁ μέγας Πὰν τέθνηκεν,	οὐ	φθῆναι δὲ παυσάμενον αὐτὸν καὶ
[5, 15]	ἀργύρου αἰγλήεντος; Τίς δὲ τάδ´	οὐ	φιλέει τῶν δὴ καθύπερθεν ἐφεστώς,
[5, 24]	γοῦν ἐπιλυσάμενος ἐκεῖνο τὸ αἴνιγμα	οὐ	χείρων ἦν σου κατιδεῖν, ὅτι
[5, 24]	μένει ἔμπεδος οὔτε τὸ σῶμα,	οὐ	χέρες οὐδὲ πόδες νέατοι· κατὰ
[5, 33]	τις διατεινάμενός ποτε, ὅτι αὐτὸν	οὐ	χρὴ ἀνθρώπων θεὸν ὄντα δυηπαθέων
[5, 1]	ἡμῶν εἰς ἀνθρώπους ἐπιδημίαν, πῶς	οὐ	χρὴ τὸ μέγα μυστήριον τῆς
[5, 20]	αὐτὸν θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες, ἑαυτῷ δὲ	οὔ;	Καὶ δέον σῴζειν ἕνα ὄντα
[5, 27]	εἶχον Μεσσήνιοι ἀπάτῃ νικήσαντες Λακεδαιμονίους·	Οὔ	σε μάχης μόνον ἔργ´ ἐφέπειν
[5, 19]	ἂν μετανοεῖν; Ἢ μὴ λεγόντων,	οὔ	σε προσῆκον ἦν εἰπεῖν Μετανοεῖτε
[5, 10]	εἰ δὲ καὶ Αἰγύπτιος, ἀλλ´	οὔ	τί γε Αἰγυπτίᾳ χρώμενος φωνῇ
[5, 20]	καὶ τῆς οἰκείας ἐκπεσεῖν παρασκευάζει,	οὔ	τι ἑκών, ἔμοιγε δοκεῖ, ἀγνοίᾳ
[5, 29]	κυανοχαίτην· καὶ περὶ παίδων· Ἠετίων,	οὔ	τίς σε τίει πολύτιτον ἐόντα·
[5, 26]	τῇ προτροπῇ τὸ διαφεύξεσθαι προεῖχεν·	οὗ	δὴ ἀσφαλὲς ἦν τῷ σοφιστῇ
[5, 4]	ἄχρι οὗ λάβωσι καὶ τύχωσιν	οὗ	ἐρῶσιν. Σαφῶς διὰ τούτων ὁ
[5, 18]	φώραν ἐν οἰκείῳ συγγράμματι πεποιημένος·	οὗ	καὶ αὐτοῦ τῶν φωνῶν, ἀλλὰ
[5, 17]	ἀλαζόνος. Αἰμιλιανοῦ γὰρ τοῦ ῥήτορος,	οὗ	καὶ ὑμῶν ἔνιοι διακηκόασιν, Ἐπιθέρσης
[5, 21]	ἐπακοῦσαι, καὶ πρώτου γε δι´	οὗ	καί φησιν αὐτὸς ἑαυτῷ ὑπὸ
[5, 5]	δέχεται, στυγέουσι δὲ πάντες· ἄχρι	οὗ	κολασθέντες αὖθις τὴν κατὰ φύσιν
[5, 4]	πολέμους καὶ στάσεις ταράττουσιν, ἄχρι	οὗ	λάβωσι καὶ τύχωσιν οὗ ἐρῶσιν.
[5, 23]	οὕτω τὸ ναυτικὸν δηλῶν, δι´	οὗ	μόνου φησὶν αὐτοὺς σωθήσεσθαι τῆς
[5, 7]	τοῦ δὲ προειρημένου συγγραφέως ἀκήκοας,	οὗ	πάλιν ἐστὶ καὶ ταῦτα· Πάνυ
[5, 16]	καὶ τὰ Πλουτάρχου προσθεῖναι ἀφ´	οὗ	πεποίηται συγγράμματος Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων
[5, 5]	γὰρ ἕκαστος θεῷ συντέτακται καὶ	οὗ	τῆς δυνάμεως μετείληχεν, ἀπὸ τούτου
[5, 34]	Θασίῳ πύκτῃ ἅμα ἀμφοτέροις, ὑπὲρ	οὗ	τοῦ ἀνδριάντος ἐχαλέπηναν οἱ θεοὶ
[5, 6]	ἐπαρωγός. Ἀκήκοας οἷα τοῦ δαίμονος,	οὗ	φησιν ἀγαθοῦ, τό τε σχῆμα
[5, 4]	γένοιτο προσφιλής. Οὐκ ἄρα θεοῖς	οὐδ´	ἀγαθοῖς δαίμοσιν, μόνοις δὲ τοῖς
[5, 9]	θεοὺς προσείποι ἂν εὐλόγως, ἀλλ´	οὐδ´	ἀγαθοὺς δαίμονας τοὺς ὑπὸ θνητῶν
[5, 33]	ἡ πρὸς τὸν Ἀρχίαν ἀπειλὴ	οὐδ´	ἄκαιρος ἡ Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ
[5, 32]	γυναικῶν αἰσχρορρημοσύναις καὶ ἀρρητολογίαις, ἃς	οὐδ´	ἀκοῦσαί τις σώφρων ἀνὴρ ὑπομείνειεν,
[5, 7]	ἀθανάτοισι θεοῖς ποτε δῖα μάταιον	οὐδ´	ἀκράαντον ἔλεξε σοφοῖς Ἑκάτη θεοφήταις,
[5, 1]	ὁμολογούντων ἐκλελοιπέναι αὐτῶν τὰ χρηστήρια,	οὐδ´	ἄλλοτέ ποτε ἐξ αἰῶνος ἢ
[5, 1]	ἀποδέδεικται ὅτι δὴ παῦλαν κακῶν	οὐδ´	ἄλλοτέ πω πρότερον ἢ μετὰ
[5, 34]	οὕτω καὶ γυμναστήριον. Καὶ γὰρ	οὐδ´	ἀλλότριον ἦν ἀγῶνος Πυθικοῦ Πυθικὸν
[5, 33]	Οἰδίπους οὔτε ὁ Φινεὺς ἐκεῖνος.	Οὐδ´	ἄν, οἶμαι, φθονήσαιεν οὐδενὶ ἐπιθυμοῦντι
[5, 36]	οὐκ ἂν ἦν ἐπιβατὸν λήρῳ	οὐδ´	ἂν εἷς τις τῶν Ὀλυμπίων
[5, 15]	ἂν ἐπέλθοι θείου πνεύματος παρουσία·	οὐδ´	ἂν ἦν ἔτι χρεία τῆς
[5, 10]	τί γε Αἰγυπτίᾳ χρώμενος φωνῇ	οὐδ´	ἀνθρωπείᾳ ὅλως χρώμενος. Ἢ γὰρ
[5, 21]	ἐστιν, οὐκ ἀληθὲς μὲν ὂν	οὐδ´	αὐτό, ἀλλὰ προσεοικός γε ὅμως
[5, 19]	ἐμέλλετε κοινὸν ἀνθρώπων δικαστήν, ὃς	οὐδ´	αὐτὸ τοῦτο ἠπίστατο δικάσαι. Καίτοι
[5, 25]	δὴ τῆς πόλεως πιπτούσης οὐδεμία	οὐδ´	αὐτῷ ἀποφυγή· εἰ δ´ αὐτὸς
[5, 21]	χρησμοῦ ἐπαρθεὶς ἐπ´ ἀλλοτρίαν ἀρχήν,	οὐδ´	εἰ πικροί τινες ἄνθρωποι καὶ
[5, 36]	ἐκείνου εἰς τὸ Λιβυκὸν ἐξοκείλαντες	οὐδ´	εἰς τὴν γῆν ἔξω ἐκβαλόντες
[5, 3]	θεωρίας δή τινας εὑρησιλογήσαντες. Ἀλλ´	οὐδ´	εἰς τοῦτο πλάνης αὐτοῖς ἀπήρκει
[5, 28]	εἰς Δελφοὺς ἐκ Πελοποννήσου, ἀλλ´	οὐδ´	εἰς Ὑπερβορέους αὐτούς, ὅθεν ἀφῖχθαι
[5, 28]	Λυκοῦργος οὗτος οὐκ ἐσχηκέναι τιτθὴν	οὐδ´	ἐν συνθώκῳ πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι,
[5, 33]	κάνθαρός τις γεννηθεὶς οὐκ ἐνεβίωσεν	οὐδ´	ἐνεγήρασεν ἐν ἐκείνῃ τῇ κοπρίᾳ,
[5, 28]	οὔτε τὸ Κασταλίας ὕδωρ πιόντων	οὐδ´	ἐπὶ σοφίᾳ τὴν ὀφρύν ποτε
[5, 10]	περὶ δὲ εὐδαιμονίας οὐδὲν ἀσφαλὲς	οὐδ´	ἐχέγγυον, οὐκ ἦσαν ἄρα οὔτε
[5, 23]	Περσῶν στρατὸς ὡπλισμένος κατὰ Ἀθηναίων,	οὐδ´	ἦν τις αὐτοῖς ἄλλη σωτηρίας
[5, 22]	ἔχων θάλλοντα, πᾶσι δρεπόμενος πανημαδόν,	οὐδ´	ὀλιζοῦται, βέβριθε δ´ ὑδάτεσιν διηνεκές.
[5, 24]	Ὁ δὲ οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´	οὐδ´	ὅπως αὐτοῖς τὰ τῆς ἥττης
[5, 20]	ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν,	οὐδ´	ὅσα πρὸς θυσίας ἐξήρκει παραλιπὼν
[5, 33]	ἦν τὰ στέφη ταῦτα ἱερά·	οὐδ´	ὅτι αὐτοῦ κλέος ὄρουσεν’ ἀλλὰ
[5, 9]	εἰ δ´ οὐ καλὸν ἦν	οὐδ´	ὠφελοῦν τὸ πραττόμενον, διὸ μηδὲ
[5, 16]	ἐπέσχεν μαντικῆς αὐχμὸς τὴν χώραν.	Οὐδαμοῦ	γὰρ ἀλλαχόθι νῦν ἢ περὶ
[5, 29]	Γαίης μὲν πάσης τὸ Πελασγικὸν	οὖδας	ἄμεινον· ἵπποι Θρηίκιαι, Λακεδαιμόνιαι δὲ
[5, 5]	διώκει, πόντος δ´ ἐς χθονὸς	οὖδας	ἀπέπτυσε, γαῖα δ´ ἐς αὐγὰς
[5, 5]	τὸ δὲ θεῖον οὐκ ἀμιγὲς	οὐδὲ	ἄκρατον ἔχοντας, ἀλλὰ καὶ ψυχῆς
[5, 17]	ἀκήκοα λόγον ἀνδρὸς οὐκ ἄφρονος	οὐδὲ	ἀλαζόνος. Αἰμιλιανοῦ γὰρ τοῦ ῥήτορος,
[5, 3]	καταβαλόντες τέταρτον θεοποιίας προσεπενόησαν τρόπον,	οὐδὲ	ἀντιρρήσεως ἄξιον τῷ καὶ αὐτὸν
[5, 9]	οὐ δι´ ἀποδοχὴν σωφροσύνης ἀνθρώπων	οὐδὲ	ἀρετῆς χάριν ἤ τινος μέρους
[5, 17]	δὲ τοὔνομα καὶ τὴν πόλιν·	Οὐδὲ	αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν, ὦ
[5, 9]	ἐκ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' Ὅτι	οὐδὲ	ἀφ´ ἑαυτῶν ἀναχωρεῖν δύνανται. Ὅτι
[5, 4]	τοῖσδε μανικοὺς ἔρωτας, οὐ δυναμένων	οὐδὲ	βουλομένων σώμασιν καὶ διὰ σωμάτων
[5, 21]	φώρας, κυνικῆς οὐκ ἀπηλλαγμένα πικρίας.	Οὐδὲ	γὰρ δαίμονος, μὴ ὅτι θεοῦ,
[5, 34]	ἄτιμον ἔχων τότε γαῖαν ἀρώσεις·	οὐδὲ	γὰρ Λοκροὶ ᾔσθοντο θείας διανοίας
[5, 22]	χρησμοῦ ἐφαίνετο οὐδὲ ὁ στρατιώτης	οὐδὲ	ἐρῶν ἀνὴρ οὐδὲ ἐρῶσα γυνὴ
[5, 22]	ὁ στρατιώτης οὐδὲ ἐρῶν ἀνὴρ	οὐδὲ	ἐρῶσα γυνὴ οὐδὲ κόλαξ οὐδὲ
[5, 27]	πείσματα καὶ ἐπιθεμένη τὰ πρεσβεῖα,	οὐδὲ	ἐφήσει ματαίῳ ὄντι τῷ Πυθίῳ
[5, 24]	ναυτικὴ οὐ συνίσταται. Ἤδη δὲ	οὐδὲ	ἡ τραγῳδία ἀφανὴς οὐδὲ οἱ
[5, 24]	γάρ τοι Σαλαμὶς ἡ θείη	οὐδὲ	ἡττωμένων ἀφήρμοσεν ἄν, ὡς εἰς
[5, 21]	μαινόμενον ἄνθρωπον, καὶ προσεγκαλοῖεν ὡς	οὐδὲ	ἰσόρροπον φωνὴν ἀφέντα, ἵν´ ὀκνήσειεν
[5, 22]	ἐρῶν ἀνὴρ οὐδὲ ἐρῶσα γυνὴ	οὐδὲ	κόλαξ οὐδὲ ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης·
[5, 23]	χρέως θήσεται, τὸ δ´ ἐκτεκμαρθὲν	οὐδὲ	μήν ς´ ἀμφεύξεται. Τί φῄς;
[5, 33]	γε τὸ τραγῳδεῖσθαι οὐκ ἂν	οὐδὲ	νῦν ἐνσταίη οὔτε ὁ Θυέστης
[5, 22]	τὰς ἐν ἐλπίδι φάτνας. Ἀλλ´	οὐδὲ	ὁ λῃστὴς ἄμοιρος τοῦ χρησμοῦ
[5, 22]	λῃστὴς ἄμοιρος τοῦ χρησμοῦ ἐφαίνετο	οὐδὲ	ὁ στρατιώτης οὐδὲ ἐρῶν ἀνὴρ
[5, 24]	δὲ οὐδὲ ἡ τραγῳδία ἀφανὴς	οὐδὲ	οἱ θεοὶ ἐπεισκυκλούμενοι, ὁ μὲν
[5, 27]	οὐδὲν ἂν μάχης αὐτοῖς ἔδει	οὐδὲ	ὅπλων καὶ τῆς λοιπῆς ἀποπληξίας.
[5, 28]	μακρὸς ἕνεκα τούτων ὁ στόλος	οὐδὲ	ὅπως εἰς Δελφοὺς ἐκ Πελοποννήσου,
[5, 24]	οὔτε τὸ σῶμα, οὐ χέρες	οὐδὲ	πόδες νέατοι· κατὰ γάρ μιν
[5, 22]	οὐδὲ ἐρῶσα γυνὴ οὐδὲ κόλαξ	οὐδὲ	ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ
[5, 22]	γυνὴ οὐδὲ κόλαξ οὐδὲ ῥήτωρ	οὐδὲ	συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ ὧν ἐπιθυμεῖ
[5, 33]	πρὸς ὑμᾶς τοὺς θεοὺς εἰσόδου	οὐδὲ	τῆς παρ´ ὑμῶν φωνῆς, ἄνδρα
[5, 33]	οὐχ ἥττων τῆς τῶν τυράννων	οὐδὲ	τῆς τῶν ὄχλων, φέρε, φράσον
[5, 1]	πάντα χρηστήριά τε καὶ μαντεύματα;	Οὐδέ	τις εἰς τοσοῦτον ἀνθρώπων μέμηνεν
[5, 22]	ἐξισούμενος, οὐκέτι τὸν χρησμὸν ἐδεχόμην	οὐδὲ	τὸν Ἡρακλέα, ἀλλ´ ἀπηξίουν τῶν
[5, 21]	θεῖα παίγνιά ἐστιν. Εἰ δὲ	οὐδὲ	τοῦτο, ἀλλ´ ὅτι ἐχρῆν οὕτως
[5, 24]	μηδὲ ἁλῶναι παρέχειν. Ὁ δὲ	οὐδὲ	τοῦτο, ἀλλ´ οὐδ´ ὅπως αὐτοῖς
[5, 30]	εἰ παίδων ἐπιθυμεῖ, οὐ μάντεως	οὐδὲ	τοῦτο, ἀλλὰ φύσιν ἐπισταμένου. Ἀλλ´
[5, 24]	συνιούσης οὐκέτ´ ᾔδεις; Πῶς δὲ	οὐδὲ	τοῦτο ᾔδεις, ὅτι τὰ τέκνα
[5, 24]	Διὸς ὀργήν· εἴτε καὶ μή,	οὐδὲ	τοῦτο τῷ μάντει ἀκατάσκευον· οὐ
[5, 29]	τερατοσκόπων καλουμένων κρείττων εἶναι, ἀλλ´	οὐδὲ	τῶν ἄλλων ἀγυρτῶν καὶ σοφιστῶν.
[5, 17]	γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος ἦν κυβερνήτης,	οὐδὲ	τῶν ἐμπλεόντων γνώριμος πολλοῖς ἀπ´
[5, 25]	μὲν δὴ τῆς πόλεως πιπτούσης	οὐδεμία	οὐδ´ αὐτῷ ἀποφυγή· εἰ δ´
[5, 28]	δώσω. Δός, εἴποιμι ἂν ἐγώ·	οὐδεμίαν	γάρ πω δόσιν οὐδενὶ ἐπηγγείλω
[5, 1]	μηκέτι οὔσης. Ἰησοῦ γὰρ τιμωμένου	οὐδεμιᾶς	δημοσίας τις θεῶν ὠφελείας ᾔσθετο.
[5, 1]	τήνδε τὴν ὁμολογίαν Ἰησοῦ τιμωμένου	οὐδεμιᾶς	τις θεῶν δημοσίας ὠφελείας ᾔσθετο,
[5, 19]	ὅτι τοὺς φονεῖς ἐάσαντες τοὺς	οὐδὲν	αἰτίους πέμπειν ἐκελεύετε ἀποθανουμένους, καὶ
[5, 6]	ὑποτίθεσθαι. Οἱ δὲ τούτων μὲν	οὐδέν·	ἄκουε δὲ οἷα ἐκφαίνει ὁ
[5, 21]	ἐσκευωρημένα· ὧν ἐπείπερ ἅπαξ ἐμνήσθημεν,	οὐδὲν	ἂν γένοιτο ἐμποδὼν τοῦ καὶ
[5, 27]	ἂν ἐπὶ τοῖς ὀλίγοις καὶ	οὐδὲν	ἂν μάχης αὐτοῖς ἔδει οὐδὲ
[5, 5]	τε Διονύσου καὶ πλάναι Δήμητρος	οὐδὲν	ἀπολείπουσι τῶν Ὀσιριακῶν καὶ Τυφωνικῶν,
[5, 10]	τἀληθέστατα λέγουσιν, περὶ δὲ εὐδαιμονίας	οὐδὲν	ἀσφαλὲς οὐδ´ ἐχέγγυον, οὐκ ἦσαν
[5, 10]	ἡμέτερον εἶναι ἡγοῦ τὸν λόγον·	οὐδὲν	γὰρ τούτων ἡμεῖς ὁμολογοῦμεν οὔτ´
[5, 34]	ὅτι ἡ πυκτικὴ τῆς λακτικῆς	οὐδὲν	διαφέρει, ἵν´ ἢ καὶ τοὺς
[5, 29]	σοφιστῶν. Ἀλλὰ τῶν μὲν ἔγωγε	οὐδὲν	ἐθαύμασα, εἰ μισθοῦ τραχηλίζουσιν, σοῦ
[5, 22]	καὶ δεύτερον ἐρωτήσας καὶ τρίτον	οὐδὲν	εἰδότας ἔγνω τοὺς θαυμασίους, μόνῳ
[5, 26]	σοφιστῇ τὸ ἀνατρέπειν. Οὕτως δὲ	οὐδὲν	εἰπὼν ὧν ἕνεκα ἦσαν ἀφιγμένοι
[5, 21]	Ἐκεῖνο μέντοι εὖ, ὅτι σοι	οὐδὲν	ἔμελεν εἴ τι ἄτοπον πείσεται
[5, 7]	καὶ ποίαις ἕκαστος αὐτῶν χαίρει.	Οὐδὲν	ἐν ἀθανάτοισι θεοῖς ποτε δῖα
[5, 20]	νόσῳ ἀφηγοῦ; Εἰ δ´ εὐχόμενος	οὐδὲν	ἐξήνυσεν, ἄλλο τι ἂν ἐξηύρητο
[5, 34]	ἀνθρώπων κατακαλουμένων ὅσονπερ ἀνδριάντων; Ἀμέλει	οὐδὲν	ἐπὶ τούτῳ ὠφελήθη ἡ γῆ
[5, 4]	δυνάμεις. Ὅτε δὲ τούτων μὲν	οὐδὲν	ἔπραττον, βίῳ δὲ αἰσχρῷ καὶ
[5, 11]	διατρίβουσιν τόποις· καὶ ὅλως ἓν	οὐδέν	ἐστιν ὃ μὴ παρ´ αὐτῶν
[5, 33]	καὶ ἡ ἐν ἀκροπόλει τράπεζα,	οὐδὲν	ἔτι λέγω, βλέπων ἐν ἀκροπόλει
[5, 16]	καὶ κάτω βλέποντος ὁ Δημήτριος	οὐδὲν	ἔφη δεῖν περὶ τῶν ἐκεῖ
[5, 17]	γὰρ λύχνος ἀναπτόμενος, φάναι, δεινὸν	οὐδὲν	ἔχει, σβεννύμενος δὲ πολλοῖς λυπηρός
[5, 20]	ὁ τὴν στενύγρην ἀκούσας; Ἀλλ´	οὐδὲν	ἧττον ἐπιστάμενος ἔχρας, ἔπειτα περιεώρας
[5, 4]	δαίμονος ψυχὴ καὶ ἥρωος βίος,	οὐδὲν	ἧττον, ἐφ´ ᾧ βούλεται, δεδείξεται
[5, 19]	ταύτας εἰσεπράττου; Ἀλλὰ παραλείπω γε	οὐδὲν	ἧττον ταῦτα ὑμῶν καὶ ὅτι
[5, 33]	θείων ἀνδρῶν, ὥσπερ Ἀρχιλόχου. Καὶ	οὐδὲν	ἴσως θαυμαστόν. Διὰ γὰρ τὴν
[5, 18]	ἱλασκομένων. Ἀλλὰ τούτων μὲν ἦν	οὐδέν.	Τί γὰρ δὴ καὶ μέλον
[5, 29]	καλῆς Ἀρεθούσης. Καί μοι δοκεῖς	οὐδὲν	τῶν τερατοσκόπων καλουμένων κρείττων εἶναι,
[5, 33]	ΛΓ' Ὅτι καὶ τοὺς ποιητὰς	οὐδὲν	φιλοσόφου βίου ἄξιον ἐπιδεδειγμένους κατὰ
[5, 27]	νενομισμένων θεῶν ἐπικουρίας ἢ θεραπείας	οὐδὲν	ὤναντο; Τοιαῦτα δὲ ἀεὶ καὶ
[5, 32]	τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας ὡς κατ´	οὐδὲν	ὠφέλιμον, ἀλλὰ καὶ τὰ ἔσχατα
[5, 29]	ἄριστα αὐτοῖς χρῷτο, τούτου μὲν	οὐδένα	λόγον ἐποιήσατο, αὐτὸ δὲ μόνον
[5, 4]	ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ’ θεῶν μὲν	οὐδενί,	δαιμόνων δὲ φαύλων ἀποτροπῆς ἕνεκα
[5, 28]	ἐγώ· οὐδεμίαν γάρ πω δόσιν	οὐδενὶ	ἐπηγγείλω τοιαύτην. Ἕως ἂν μαντείῃσιν
[5, 33]	ἐκεῖνος. Οὐδ´ ἄν, οἶμαι, φθονήσαιεν	οὐδενὶ	ἐπιθυμοῦντι φιλίας τῆς τῶν θεῶν,
[5, 5]	Διόνυσον ἐνταῦθα ἢ δρωμένων ἱερῶν	οὐδενὸς	ἀνήκοος ἦν, ἀλλὰ κἀκεῖνα δαιμόνων
[5, 20]	ἄκος τῷ σῷ σοφίσματι, καὶ	οὐδέποτε	ἂν ἐλήξατε, οἱ μὲν ἐρωτῶντες,
[5, 28]	τιτθὴν οὐδ´ ἐν συνθώκῳ πρεσβυτέρων	οὐδέποτε	κεκαθικέναι, παρ´ ὧν καὶ παρ´
[5, 1]	ἀνατειλάσης. Αὐτίκα γοῦν μάλα ὅσον	οὐδέπω	παραστήσομεν ὡς ἄρα μετὰ τὴν
[5, 29]	Εἶθ´ ὁ μὲν Σωκράτης ἐκεῖνος	οὐδέτερον	ἀπεκρίνατο πρὸς τὸν ἐρωτήσαντα, πότερα
[5, 9]	οὖν ὀρθῶς ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας	οὔθ´	ὁ τούτῳ ταύτην παρασχὼν τὴν
[5, 9]	τούτῳ ταύτην παρασχὼν τὴν μαρτυρίαν	οὔθ´	ὁστισοῦν ἀνθρώπων θεοὺς προσείποι ἂν
[5, 36]	μύριοί εἰσιν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ’	οὐκ	ἀθάνατοι’ ἀλλὰ λίθινοι καὶ ξύλινοι
[5, 19]	Κρησὶν ὑπὸ Ἀθηναίων. Τί δ´;	Οὐκ	Ἀθηναῖοι τὸν Ἀνδρόγεων ἀποκτείναντες καὶ
[5, 21]	ἑψομένης’ ψάμμου ἄξιον ἐπίστημά ἐστιν,	οὐκ	ἀληθὲς μὲν ὂν οὐδ´ αὐτό,
[5, 17]	τῶν δαιμόνων καθαιρέσεως τὸν χρόνον	οὐκ	ἄλλοτε ἐξ αἰῶνος ἱστορηθείσης, ὥσπερ
[5, 1]	τῇ πολυθέῳ πλάνῃ ἐκποδὼν μεταστάντων	οὐκ	ἄλλοτε ἢ μετὰ τὴν τοῦ
[5, 17]	ἀνθρωποθυσίας τῶν ἐθνῶν τὴν κατάλυσιν	οὐκ	ἄλλοτε ἢ μετὰ τὸ προελθὸν
[5, 20]	Ἐπὶ τούτοις ὁ συγγραφεὺς οἷα	οὐκ	ἀλόγως διαγανακτεῖ ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ'
[5, 5]	ὑπερφέροντας ἡμῶν, τὸ δὲ θεῖον	οὐκ	ἀμιγὲς οὐδὲ ἄκρατον ἔχοντας, ἀλλὰ
[5, 36]	γῆν ἔξω ἐκβαλόντες αὐτόν· ἐπεὶ	οὐκ	ἄν, μὰ τὸν Διόνυσον, ἔτι
[5, 4]	τὰ φίλα τοῖς φαύλοις ἐπιτελῶν	οὐκ	ἄν ποτε τῶν ἀγαθῶν γένοιτο
[5, 36]	αἰεί’ Καίτοι εἰ ἀσφαλὲς ἦν,	οὐκ	ἂν ἦν ἐπιβατὸν λήρῳ οὐδ´
[5, 7]	μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων	οὐκ	ἂν καλοῦντι ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ δὲ
[5, 10]	μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων	οὐκ	ἂν καλοῦντι ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ δὲ
[5, 23]	ἔν σε τοῖσιν εὐπελέσσιν’ ἀλλ´	οὐκ	ἂν μαίνεσθαι εἶπον τὸν λέγοντα;
[5, 33]	πρὸς δέ γε τὸ τραγῳδεῖσθαι	οὐκ	ἂν οὐδὲ νῦν ἐνσταίη οὔτε
[5, 36]	ὕβριν τε καὶ εὐνομίην ἐφεώρων’	οὐκ	ἂν τοσοῦτος ἤρθη ὁ λῆρος,
[5, 4]	φησιν· Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων	οὐκ	ἀναγκαῖον ἡμᾶς Δημητρίῳ διαφέρεσθαι. Καὶ
[5, 34]	εἰκόνας ἐξύβριζον, ἕως οἱ θεοὶ	οὐκ	ἀνασχόμενοι τῶν γιγνομένων ἐπαφῆκαν αὐτοῖς
[5, 33]	γὰρ ἐπ´ ἀμφοτέροισιν· έγει δὲ	οὐκ	ἄνθρωπος, ἀλλά τις διατεινάμενός ποτε,
[5, 34]	Πιστεύομεν δὲ καὶ περὶ τούτου	οὐκ	ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ θεῷ τῷ αὐτῷ.
[5, 25]	καρπός. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ταύτη.	Οὐκ	ἄξιον δὲ παρελθεῖν καὶ ἅπερ
[5, 33]	εἶναι, καὶ ὁ φονεὺς αὐτοῦ	οὐκ	ἄξιος εἶναι τῆς πρὸς ὑμᾶς
[5, 23]	σὺ ἐν Δελφοῖς εἰ γενοίμην,	οὐκ	ἀπάγξῃ που ἀπελθὼν τῇ τανυστρόφῳ
[5, 33]	ὁμοφρόνως καὶ ἔθνη εὐνόμως συνεστᾶσιν.	Οὐκ	ἀπεικότως ἄρα σοι καὶ Μουσῶν
[5, 24]	σύ γε, ἀλλ´ οὐ μάντευμα,	οὐκ	ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν μηδὲ μένειν
[5, 21]	τῆς τῶν Γοήτων φώρας, κυνικῆς	οὐκ	ἀπηλλαγμένα πικρίας. Οὐδὲ γὰρ δαίμονος,
[5, 4]	ποτε τῶν ἀγαθῶν γένοιτο προσφιλής.	Οὐκ	ἄρα θεοῖς οὐδ´ ἀγαθοῖς δαίμοσιν,
[5, 17]	τῶν τοιούτων ἀκήκοα λόγον ἀνδρὸς	οὐκ	ἄφρονος οὐδὲ ἀλαζόνος. Αἰμιλιανοῦ γὰρ
[5, 28]	ἀφίεμέν σε. Καίτοι μάντις ὢν	οὐκ	ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις καὶ παρὰ
[5, 34]	ᾧ ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ Κλεομήδει,	οὐκ	ἔδωκαν, ἐφίλησαν δὲ μεγάλως οἱ
[5, 8]	ἄλλος ἀναγκαζόμενος ἔφη· Κλῦθί μευ	οὐκ	ἐθέλοντος, ἐπεί μ´ ἐπέδησας ἀνάγκῃ.
[5, 33]	ἑστίας, λοιδορῆσαι μὲν πικρῶς τὰς	οὐκ	ἐθελούσας ἡμῖν γαμεῖσθαι, ἅψασθαι δὲ
[5, 28]	πόλει, καὶ μὴ ἡμᾶς τοὺς	οὐκ	εἰδότας κέλευε ἡγεῖσθαι τοῖς λαοῖς
[5, 7]	καὶ μάχαι καὶ πόλεμοι, ἀλλ´	οὐκ	εἰρήνη καὶ τὰ ἐν εἰρήνῃ
[5, 25]	ἁλούσης. Τί δή ποτε; Ὅτι	οὐκ	εἴρητο μὰ Δία εἰ ὁ
[5, 18]	καὶ τέσσαρας ἀναιτίους καὶ ἀπράγμονας,	οὐκ	εἰς ἅπαξ, ἀλλὰ καὶ κατὰ
[5, 33]	ὑμετέρων ἐπαίνων. Οὐ γὰρ δὴ	οὐκ	εἰσὶ καὶ νῦν ἕτοιμοι κωμῳδεῖσθαι
[5, 7]	πρὸς τὰ ἐρωτικὰ καλεῖται. Ταῦτα	οὐκ	ἐμά, μήτοι νομίσῃς, τοῦ δὲ
[5, 17]	Φίλιππος· Ἀλλὰ φαύλους μὲν δαίμονας	οὐκ	Ἐμπεδοκλῆς μόνον, ὦ Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν,
[5, 22]	μετασχεῖν καὶ μὴ σεμνύνεσθαι, ὡς	οὐκ	ἐμπεσόντας εἰς τὴν κοινὴν παραπληξίαν,
[5, 33]	εἰ καὶ κάνθαρός τις γεννηθεὶς	οὐκ	ἐνεβίωσεν οὐδ´ ἐνεγήρασεν ἐν ἐκείνῃ
[5, 8]	δὲ καὶ ἀξιοῦσιν ἀπολυθῆναι, ὡς	οὐκ	ἐπ´ αὐτοῖς τῆς ἀναχωρήσεως κειμένης,
[5, 33]	ἂν ἐκείνων τῶν κακῶν καὶ	οὐκ	ἐπὶ τὸ τὰ κρείττονα φρονεῖν,
[5, 24]	τολμηροί τε ἐσμὲν καὶ ῥιψοκίνδυνοι,	οὐκ	ἐπιτρέποντες ὑμῖν οὕτω φληναφᾶν; Πῶς
[5, 27]	Σοφία παροῦσα τῇ Μαντικῇ καὶ	οὐκ	ἐπιτρέψει αὐτῇ ὡς ἔτυχε διαλέγεσθαι,
[5, 34]	εἰς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν καὶ	οὐκ	ἐπιτρέψειν αὐτῷ εἰς τὸν οὐρανὸν
[5, 17]	ἐν λόγοις ἀτόποις γεγονότες, ἀλλ´	οὐκ	ἔστι περὶ πραγμάτων μεγάλων μὴ
[5, 16]	δὲ χρῶν ἔφη· Πυθῷον δ´	οὐκ	ἔστιν ἀναρρῶσαι λάλον ὀμφήν· ἤδη
[5, 28]	δέ μοι ὁ Λυκοῦργος οὗτος	οὐκ	ἐσχηκέναι τιτθὴν οὐδ´ ἐν συνθώκῳ
[5, 20]	ἅνθρωπος ἐπὶ τὴν εὐρυγάστορα καὶ	οὐκ	ἔτυχεν. Εὕρηται πάλιν εἰς ἀποφυγὴν
[5, 29]	Πρὸς δὲ τὸν ἐπιθυμοῦντα παίδων	οὐκ	εὖ ἔφη αὐτὸν ποιήσειν, ὃς
[5, 29]	διὰ τὸ κακῶς ἔχειν οἴκοι	οὐκ	ἔφη ὀρθῶς αὐτὸν βουλεύεσθαι· τὴν
[5, 5]	καὶ μετεχώρησεν ὁποιδήποτε (τοῦτο γὰρ	οὐκ	ἔχουσιν εἰπεῖν) ἐκεῖνον μὲν ἀμεληθῆναι,
[5, 21]	καὶ τὴν ἄμαντιν μαντικήν, εἴπερ	οὐκ	ᾔδει μὴ οὐ συνήσοντα τοῦ
[5, 26]	Τὸ δὲ ῥᾳδιούργημα· ἐπεὶ γὰρ	οὐκ	ἦν βέβαιος ἀποφυγὴ ὀρύξασι, τούτου
[5, 27]	γὰρ παρευρήματα οὐ δέχομαι, ὅτι	οὐκ	ἦν καθαρὸν ἐκ γένους Αἰπύτου
[5, 20]	μιαρώτατε καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´	οὐκ	ἠπίστασο ὅτι διαμαρτήσεται τῆς στενύγρης
[5, 28]	αἰτήσων. Καὶ πῶς, εἰ θεός,	οὐκ	ἠπίστατό πω νόμον πολιτικὸν ὁ
[5, 36]	οὐ τύχην, ἀλλὰ τυφεδόνα; Ἢ	οὐκ	ἤρκει ἄρα αὐτοῖς οἴκοθεν διολλύουσα,
[5, 10]	εὐδαιμονίας οὐδὲν ἀσφαλὲς οὐδ´ ἐχέγγυον,	οὐκ	ἦσαν ἄρα οὔτε θεοὶ οὔτε
[5, 24]	καὶ ἐπὶ τῷ μηδενὶ ῥιψοκίνδυνος,	οὐκ	οἰμώξεις; (Εἶπον ἂν ἄνθρωποι, ὑπὲρ
[5, 7]	εἰς παράνομα ἀφροδίσια τοὺς τυχόντας	οὐκ	ὀκνοῦσιν. Εὕροις δ´ ἂν καὶ
[5, 10]	εἰς παράνομα ἀφροδίσια τοὺς τυχόντας	οὐκ	ὀκνοῦσιν. Καὶ ἀπὸ ἐμψύχων μὲν
[5, 21]	τῆς αὑτοῦ μανίας καὶ πλεονεξίας.	οὐκ	ὤκνησας εἰπεῖν ὅτι Ἅλυν διαβὰς
[5, 23]	μοι ἐκ Κολοφῶνος ἄμεινον πορεύεσθαι,	οὐκέθ´	οὕτως ἀφανὲς τῷ θεῷ· Ἐκ
[5, 24]	δὲ σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης	οὐκέτ´	ᾔδεις; Πῶς δὲ οὐδὲ τοῦτο
[5, 34]	Ἀστυπαλαιεύς, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς	οὐκέτι	θνητὸν ἐόντα. Διὰ τί γάρ,
[5, 34]	Κλεομήδης, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς	οὐκέτι	θνητὸν ἐόντα. Μὴ γὰρ δὴ
[5, 34]	ἐξελκύσαι; Ὦ Κλεόμηδες, ἆρα ἥρως	οὐκέτι	θνητός, οἷα τὰ μηχανήματα ὑπὲρ
[5, 22]	δ´ ἐφαίνετο ὁ ἔμπορος ἐξισούμενος,	οὐκέτι	τὸν χρησμὸν ἐδεχόμην οὐδὲ τὸν
[5, 9]	Λύετε λοιπὸν ἄνακτα, βροτὸς θεὸν	οὐκέτι	χωρεῖ. Καὶ πάλιν· Τίπτ´ ἐπιδευόμενοι
[5, 35]	Κύψελος Αἰακίδης, βασιλεὺς κλεινοῖο Κορίνθου·	οὐκοῦν	καὶ οἱ τύραννοι, οὐ μόνον
[5, 25]	κορῶναι καὶ τὰ καθύπνια παραπαίσματα.	Οὔκουν	ἄδηλον ὅτι οὔτ´ ἂν ἀμφότερα
[5, 33]	ὑμῶν φωνῆς, ἄνδρα φωνάεντα ἀποκτείνας.	Οὔκουν	ἄδικος ἡ πρὸς τὸν Ἀρχίαν
[5, 33]	ἐναγῆ· Μουσάων’ γὰρ ἀπέκτεινεν θεράποντα’	Οὔκουν	ἔμοιγ´ ἐφάνης ἐπαμύνων τῷ ποιητῇ
[5, 23]	συνήθως ἐτέλουν τὰς ἑκατόμβας ἐπιθύοντες;	Οὐμενοῦν.	Ἀλλὰ τί φησιν; Φεύγειν, καὶ
[5, 1]	σοι καταλείπω σκοπεῖν. Τούτων δὴ	οὖν	ἀθρόως ἁπάντων ὁμοῦ σὺν τῇ
[5, 7]	πόσιν ἁβρὸν Ὄσιριν. Εἰ δὴ	οὖν	αὐλοὶ καὶ τυπάνων πάταγοι καὶ
[5, 18]	ἐπικουρίας τυχεῖν ἠξίουν. Τί ποτ´	οὖν	αὐτοῖς ὁ σωτὴρ καὶ θεὸς
[5, 10]	τε καὶ ὑποτιθέμενος. Ὁ δὴ	οὖν	αὐτὸς ἐν τῇ δηλωθείσῃ τῶν
[5, 7]	ταῖς ἄλλαις τὰ κατειλεγμένα. Τί	οὖν	δὴ ταῦτα πρὸς τὸν θεοφιλῆ
[5, 17]	γενομένης ἀνειπεῖν ἃ ἤκουσεν. Ὡς	οὖν	ἐγένετο κατὰ τὸ Παλῶδες, οὔτε
[5, 25]	οἱ δὲ μὴ ἐπέλθοιεν. Ἐπεὶ	οὖν	ἔδει τι λέγειν, οὕτως εἶπας
[5, 10]	ὁ λεγόμενος πλάνος. Ταῦτα μὲν	οὖν	ἐπὶ τοσοῦτον καὶ ἀπὸ ταύτης
[5, 36]	(Ἄπολλον, ξένου κατασκευάσματος) τί ποτ´	οὖν	ἔπραττεν ἐν τῷ πελάγει; Ἀπορήσαι
[5, 4]	μεθ´ ἕτερα ἐπιλέγει· Τὸ μὲν	οὖν	ἐφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις μὴ θεούς,
[5, 3]	τὰ λείποντα νῦν ἀποπληρώσομεν. Φέρ´	οὖν	ἤδη λοιπὸν ἐπ´ αὐτὰς χωρήσωμεν
[5, 17]	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας γεγενημένην. Ταῦτα μὲν	οὖν	ἡμῖν ἀπὸ τῆς νεωτέρας ἱστορίας
[5, 33]	δὲ αὐτῆς ἀθανασίας. Τί ποτ´	οὖν	ἦν τοῦτο δι´ ὅ σοι
[5, 33]	γὰρ διάλεκτος καὶ θεῶν, ὥσπερ	οὖν	καὶ θείων ἀνδρῶν, ὥσπερ Ἀρχιλόχου.
[5, 5]	γὰρ αὐτῷ καὶ νῦν ὥσπερ	οὖν	καὶ πολλάκις μάρτυρι χρήσομαι καὶ
[5, 17]	ἄλλοτε ἐξ αἰῶνος ἱστορηθείσης, ὥσπερ	οὖν	καὶ τῆς ἀνθρωποθυσίας τῶν ἐθνῶν
[5, 17]	περιμένοντι αὐτοὺς Ταρτάρῳ παραδοῦναι. Ἔχεις	οὖν	καὶ τῆς τῶν δαιμόνων καθαιρέσεως
[5, 22]	ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέος· ἐφαίνετο δὴ	οὖν	κἀκεῖνος πόνον τινὰ πονεῖν καὶ
[5, 1]	αὐτοῖς ὁ Πορφύριος. Εἰ δὴ	οὖν	κατὰ τήνδε τὴν ὁμολογίαν Ἰησοῦ
[5, 22]	σφῶν ἄγνοιαν ἐπικρύπτοντας. λέγει δ´	οὖν·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΓ' Ὅτι τῷ τῆς
[5, 17]	πολλοῖς ἀπ´ ὀνόματος. Δὶς μὲν	οὖν	κληθέντα σιωπῆσαι, τὸ δὲ τρίτον
[5, 7]	μένει λογίοις βεβαυῖα. Δεσμῷ δ´	οὖν	κλήϊζε· θεὴν γὰρ ἄγεις με
[5, 26]	δέον εἶναι βραβευτάς. Τοτὲ μὲν	οὖν	Λακεδαιμονίους ὡς ἂν οἰκείους καὶ
[5, 4]	τε καὶ χρηστήρια Εὖ μὲν	οὖν	λέγουσι καὶ οἱ λέγοντες ὅτι
[5, 25]	ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ μὲν	οὖν	μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ ἱσταμένῳ πρὸς
[5, 25]	ὥσπερ τὰ τῆς Ἀττικῆς. Ἐδεδοίκεις	οὖν	μὴ σὺ μὲν κελεύῃς αὐτοὺς
[5, 20]	εἰσβαλεῖν εἰς Πελοπόννησον ἐσφάλησαν. Ἀριστόμαχος	οὖν	ὁ Ἀριδαίου, ἐπειδὴ ὁ Ἀριδαῖος
[5, 8]	ἀνθρωπίνας βουλαῖς δουλεύειν. Λέγει δ´	οὖν	ὁ αὐτός· Ὀρθῶς καὶ τοῦτο
[5, 20]	τοῦ θεοῦ συμμαχίᾳ προμηθούμενος. Τί	οὖν	ὁ θαυμάσιος χρησμῳδός; Αὐτὸς ἐκεῖνος
[5, 23]	Δελφοῖς Ἀπόλλων οὗτος ἦν. Τί	οὖν	ὁ θαυμαστὸς οὗτος; Ἆρά γε
[5, 17]	θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον. Ἠρώτησεν	οὖν	ὁ Κλεόμβροτος τὸν Φίλιππον ὅστις
[5, 33]	μόνη τραγῳδοὺς ἤνεγκεν. Εἰ μὲν	οὖν	ὁ κρότος ἱκανὸς κριτὴς καὶ
[5, 4]	περὶ θεῶν μυθευόμενα. Λέγει δ´	οὖν	ὁ Πλούταρχος ἐν ᾧ συνέταξεν
[5, 5]	ὡς περὶ θεῶν διηγήσεις. Βέλτιον	οὖν	οἱ τὰ περὶ Τυφῶνα καὶ
[5, 5]	καὶ ἰδίᾳ Λυκίους. Τούτοις μὲν	οὖν	ὅμοια πολλὰ λαβεῖν ἔστιν ἐκ
[5, 9]	μετέλθοιέν τε καὶ διαπράξοιντο. Οὔτ´	οὖν	ὀρθῶς ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας οὔθ´
[5, 34]	δὲ ἐκόμων Δήμητρι λοιπόν. Πῶς	οὖν	οὐ τεκμήρια ταῦτά ἐστιν ἐναργῆ
[5, 28]	τὴν ὀφρύν ποτε ἀνασπασάντων; Λέγ´	οὖν	περὶ ἀνδρείας, λέγε περὶ ἐλευθερίας,
[5, 33]	γῆ δέξεται ἀποθανόντα. Ταῦτα μὲν	οὖν	περὶ τῶν ποιητῶν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΔ'
[5, 18]	δὲ τοῖς παμπονήροις δαίμοσιν; Πάλιν	οὖν	τὰ αὐτοῖς συγγενῆ καὶ οἰκεῖα,
[5, 24]	βουλομένοις τὴν γῆν. Ταῦτα μὲν	οὖν	τὰ πρὸς Ἀθηναίους. Ἀσθενῆ δὲ
[5, 20]	ἐξήρκει παραλιπὼν τῇ μεγαλοψυχίᾳ. Ἐπειδὴ	οὖν	τὰ τοσαῦτα προδεδάνειστο τῷ θεῷ,
[5, 26]	αὐτὴν νῆσον εἶναι. Ἐν μὲν	οὖν	τῇ ἀποτροπῇ ἀμφότερα ἰσόρροπα, ἐν
[5, 5]	τοῦτον ἱστορεῖ τὸν τρόπον· Ἐκεῖνος	οὖν	τὴν μαντικὴν ἀνῆγεν εἰς δαίμονας,
[5, 6]	ἀξιωθεὶς τῆς γνώσεως. Τοτὲ μὲν	οὖν	τινας τῶν ἀγαθῶν τούτων δαιμόνων
[5, 6]	ἐννέα γὰρ εὑρέθησαν ἀποθανόντες· πυνθανομένων	οὖν	τῶν τὸν ἀγρὸν οἰκούν των
[5, 5]	θεοφανείας τοῦ ἀγαθοῦ κατηξιωμένοις; Ἆρ´	οὖν	ὑπῆρξεν ἀγαθόν τι τοῖς θεαταῖς
[5, 20]	ἡμέτερον κτείνας ἀνεμάξαο ποινήν. Τί	οὖν,	φησὶν ὁ Τήμενος, τί χρὴ
[5, 17]	καὶ Πηνελόπης γεγενημένον. Ὁ μὲν	οὖν	Φίλιππος εἶχεν τῶν παρόντων ἐνίους
[5, 33]	θεὸν ὄντα δυηπαθέων ἀλεγίζειν. Ἄγε	οὖν,	ὦ θεέ, μὴ περιίδῃς μηδ´
[5, 32]	συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν	οὖν	ὧδε ἐχέτω. Φέρε δὲ τούτοις
[5, 34]	τῇ χρήσει τῇ ἀγαθῇ. Εἴθ´	οὖν,	ὡς ἔφην, ὦ μάντι, ἐάσας
[5, 22]	δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ	οὖν	ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει ἠγανάκτησα,
[5, 8]	ἑαυτοῦ ἐπάναγκος. Λέγεται δὲ οὕτως·	Οὔνομ´	ἀναγκαίης τόδε καρτερὸν ἠδ´ ἔτι
[5, 1]	τοσοῦτον ἀνθρώπων μέμηνεν νῦν, ἐξ	οὗπερ	εἰς πάντας φωτὸς δίκην ἐξέλαμψεν
[5, 33]	ἐρωτᾷ· ἦ που γάρ τις	οὐρανία	ἦν καὶ ἱκανὴ τὸν θεὸν
[5, 6]	κατορθώματα, ὧν δὴ ἕνεκα τὴν	οὐράνιον	ἀπολελοιπότες διατριβὴν τὴν σὺν ἀνθρώποις
[5, 2]	αὐτοὺς εἶναι νομίζειν τοτὲ μὲν	οὐρανίους	δυνάμεις καί τινας ἀληθῶς θεούς,
[5, 3]	δαίμονας ὑποκρινομένων, τοτὲ δὲ εἰς	οὐρανίους	θεοὺς σχηματιζομένων καὶ πάλιν ἄλλοτε
[5, 8]	Ἀλλ´ οἱ μὲν καθύπερθε μετήοροι	οὐρανίωνες	σπερχόμενοι κούφαισι μεθ´ Ἁρπυίαισι φέρονται·
[5, 34]	οὐκ ἐπιτρέψειν αὐτῷ εἰς τὸν	οὐρανὸν	ἀναβῆναι· εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἀξιώτερος
[5, 10]	Σελήνῃ ἤ τινι τῶν κατ´	οὐρανὸν	ἄνθρωπον τῷ τυχόντι ὑποχείριον ἀπειλὰς
[5, 33]	ἵνα σπεύσωμεν καὶ διώξωμεν τὸν	οὐρανὸν	κατὰ πόδας τῶν ὑμετέρων ἐπαίνων.
[5, 33]	τούτοις εἰς τὴν πρὸς τὸν	οὐρανὸν	ὁδοιπορίαν, ἵν´ ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν
[5, 10]	Τὸ γὰρ λέγειν ὅτι τὸν	οὐρανὸν	προσαράξει καὶ τὰ κρυπτὰ τῆς
[5, 3]	τὸ ἐκ τῶν φαινομένων κατ´	οὐρανὸν	φωστήρων, οὓς καί φασι διὰ
[5, 5]	Ὄσιριν ἐξαμαρτεῖν καὶ Κρόνος περὶ	Οὐρανόν·	ὧν ἀμαυρότεραι γεγόνασιν αἱ τιμαὶ
[5, 14]	ξίφος, περὶ ἣν εἱλείσθω δράκων·	Οὐρανοῦ	δὲ ἀστέρες οἱ θαλάττιοι πρὸ
[5, 33]	Ἀρχίλοχος ἔδοξεν ἄξιος εἶναι τοῦ	οὐρανοῦ;	Μὴ φθονήσῃς, ὦ φιλανθρωπότατε θεῶν,
[5, 6]	θεράπων Πὰν βαίνων ὑλήεντα κατ´	οὔρεα	χειρὶ κραταιῇ ῥάβδον ἔχεν, ἑτέρῃ
[5, 25]	γενέθλης πενθήσει βασιλῆ φθίμενον Λακεδαίμονος	οὖρον.	Πάλιν ὁ ἀμαντευτότατος σύνδεσμος. Ἀλλ´
[5, 19]	κόρων δίκαιοι πέμπειν ἐστὲ Ἀθηναίοις,	οὓς	ἀδίκως ὑπὲρ Ἀνδρόγεω ἀπεκτείνατε; Ὁ
[5, 8]	Μόλε δ´ ἐσσυμένως τοισίδε μύθοις,	οὓς	ἀπ´ ἐμεῖο κραδίης ἀνάγω, ἱεροῖσι
[5, 4]	πάθη θνητὰ καὶ μεταβολὰς ἀναγκαίας,	οὓς	δαίμονας ὀρθῶς ἔχει κατὰ νόμον
[5, 11]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' Ὅτι οἱ δαίμονες,	οὓς	δὴ θεοὺς ὑπειλήφασιν, ἀνθρώπους ἐδίδαξαν
[5, 17]	τοῦ καὶ θνήσκειν τοὺς δαίμονας,	οὓς	δὴ ὡς θεοὺς τιμῶσιν Τὸ
[5, 5]	ἀλλὰ δαιμόνων μεγάλων εἶναι νομίζοντες,	οὓς	καὶ Πλάτων καὶ Πυθαγόρας καὶ
[5, 3]	τῶν φαινομένων κατ´ οὐρανὸν φωστήρων,	οὓς	καί φασι διὰ τὸ θέειν,
[5, 3]	τε ἀερίων καὶ καταχθονίων πνευμάτων,	οὓς	κοσμοκράτορας" καὶ πνευματικὰ πονηρίας ἀρχάς"
[5, 34]	θεοὶ φιλοῦσιν οὐχ ἧττον ἢ	οὓς	οἱ ἀλφιτοποιοὶ πιαίνουσι βοῦς, δι´
[5, 34]	δεῖ αὐτοὺς τιμᾶν ἄνδρας πεφατνευμένους,	οὓς	οἱ θεοὶ φιλοῦσιν οὐχ ἧττον
[5, 9]	κοινούμενος, τέθειται, τοὺς λόγους, καθ´	οὓς	ταῦτα συντελοῦσιν, ἀξιῶν παρ´ αὐτοῦ
[5, 5]	χρήσομαι καὶ ἐλέγχῳ τῆς περὶ	οὓς	ὑπολαμβάνουσιν θεοὺς πλάνης, ὡς ἂν
[5, 24]	τῆς Παλλάδος λιταὶ προμεμήνυνται, ἱκαναὶ	οὖσαι	κάμψαι τὴν τοῦ Διὸς ὀργήν·
[5, 16]	τὴν Βοιωτίαν ἕνεκα χρηστηρίων πολύφωνον	οὖσαν	ἐν τοῖς πρότερον χρόνοις νῦν
[5, 20]	κατελθοῦσαν τῆς Λυδίας ἀρχήν, μεγάλην	οὖσαν	καὶ πολυχρόνιον, καταστρέφε ι, τῆς
[5, 7]	διὰ τὸ κατ´ ἀγροὺς κυνηγὸν	οὖσαν	τοῖς θηρσὶν πολεμεῖν, ὡς καὶ
[5, 36]	ὥσπερ τινὰ ἀγαθὴν τύχην, κακὴν	οὖσαν	ὡς ἀληθῶς οὐ τύχην, ἀλλὰ
[5, 1]	καὶ τῶν ἄλλων θεῶν μηκέτι	οὔσης.	Ἰησοῦ γὰρ τιμωμένου οὐδεμιᾶς δημοσίας
[5, 1]	θεῶν δημοσίας ὠφελείας ᾔσθετο, μηκέτ´	οὔσης	μήτε Ἀσκληπιοῦ ἐπιδημίας μήτε τῶν
[5, 31]	Ἀντιόχῳ τῷ Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν	οὐσίαν	ἐν πολιτικῇ φλυαρίᾳ καὶ ὑπὸ
[5, 17]	θεῶν διαφέρουσιν, εἰ καὶ κατ´	οὐσίαν	τὸ ἄφθαρτον καὶ κατ´ ἀρετὴν
[5, 25]	καθύπνια παραπαίσματα. Οὔκουν ἄδηλον ὅτι	οὔτ´	ἂν ἀμφότερα μᾶλλον ἐδέξαντο ἢ
[5, 25]	μᾶλλον ἐδέξαντο ἢ τὸ ἕτερον	οὔτ´	ἂν τὸ μεῖζον ἀντὶ τοῦ
[5, 33]	δ´ ἀπὸ γῆς οὔτε σχεδὸν	οὔτ´	ἀπὸ τηλοῦ, ἐν τῇ σοι
[5, 10]	οὐδὲν γὰρ τούτων ἡμεῖς ὁμολογοῦμεν	οὔτ´	ἐπίστασθαι οὔτε θέλειν εἰδέναι. Πλὴν
[5, 9]	γοητείας μετέλθοιέν τε καὶ διαπράξοιντο.	Οὔτ´	οὖν ὀρθῶς ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας
[5, 10]	οὐκ ἦσαν ἄρα οὔτε θεοὶ	οὔτε	ἀγαθοὶδαίμονες, ἀλλ´ ἢ ἐκεῖνος ὁ
[5, 24]	κάθησθε; Πόλιν φύγετ´ ἔσχατα γαίης·	οὔτε	γὰρ ἡ κεφαλὴ μένει ἔμπεδος
[5, 8]	συγγραφεὺς ἐπιλέγει· Τούτων οὔτε σαφέστερα	οὔτε	θεϊκώτερα καὶ φυσικώτερα γένοιτ´ ἄν.
[5, 10]	τούτων ἡμεῖς ὁμολογοῦμεν οὔτ´ ἐπίστασθαι	οὔτε	θέλειν εἰδέναι. Πλὴν εἰς ἔλεγχον
[5, 10]	οὐδ´ ἐχέγγυον, οὐκ ἦσαν ἄρα	οὔτε	θεοὶ οὔτε ἀγαθοὶδαίμονες, ἀλλ´ ἢ
[5, 4]	παραμύθια· τὰς πάλαι ποιουμένας ἀνθρωποθυσίας	οὔτε	θεοὺς ἀπαιτεῖν ἢ προσδέχεσθαι πιθανόν
[5, 17]	τὸ Παλῶδες, οὔτε πνεύματος ὄντος	οὔτε	κλύδωνος, ἐκ πρύμνης βλέποντα τὸν
[5, 27]	τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε τούτοις	οὔτε	Λακεδαιμονίοις περὶ Μεσσηνίων καὶ τῆς
[5, 4]	ἀπαιτεῖν ἢ προσδέχεσθαι πιθανόν ἐστιν	οὔτε	μάτην ἂν ἐδέχοντο βασιλεῖς καὶ
[5, 33]	οὐκ ἂν οὐδὲ νῦν ἐνσταίη	οὔτε	ὁ Θυέστης οὔτε ὁ Οἰδίπους
[5, 33]	νῦν ἐνσταίη οὔτε ὁ Θυέστης	οὔτε	ὁ Οἰδίπους οὔτε ὁ Φινεὺς
[5, 33]	ὁ Θυέστης οὔτε ὁ Οἰδίπους	οὔτε	ὁ Φινεὺς ἐκεῖνος. Οὐδ´ ἄν,
[5, 17]	οὖν ἐγένετο κατὰ τὸ Παλῶδες,	οὔτε	πνεύματος ὄντος οὔτε κλύδωνος, ἐκ
[5, 8]	Τούτοις ὁ συγγραφεὺς ἐπιλέγει· Τούτων	οὔτε	σαφέστερα οὔτε θεϊκώτερα καὶ φυσικώτερα
[5, 33]	ἐστιν· Μίνωος δ´ ἀπὸ γῆς	οὔτε	σχεδὸν οὔτ´ ἀπὸ τηλοῦ, ἐν
[5, 28]	καὶ παρὰ πολλῶν εἰληφότας αὐτό,	οὔτε	τῆς δάφνης ἐμφαγόντων οὔτε τὸ
[5, 28]	αὐτό, οὔτε τῆς δάφνης ἐμφαγόντων	οὔτε	τὸ Κασταλίας ὕδωρ πιόντων οὐδ´
[5, 24]	γὰρ ἡ κεφαλὴ μένει ἔμπεδος	οὔτε	τὸ σῶμα, οὐ χέρες οὐδὲ
[5, 27]	ματαίῳ ὄντι τῷ Πυθίῳ χρᾶν	οὔτε	τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις περὶ Μεσσηνίων
[5, 20]	τοῦ κατὰ τοὺς Ἡρακλείδας διηγήματος.	Οὗτοι	γάρ ποθ´ ὡρμημένοι κατὰ τὸν
[5, 26]	κατὰ Λακεδαιμονίων χρᾷ, εἰ πάλιν	οὗτοι	δι´ ἀνθρωποθυσίας ἱλάσοιντο τοὺς δαίμονας.
[5, 34]	τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἀποθανόντος καὶ	οὗτοι	εἰς τὰς εἰκόνας ἐξύβριζον, ἕως
[5, 35]	καὶ τοὺς τυράννους ἐκολάκευον. Ὄλβιος	οὗτος	ἀνήρ, ὃς ἐμὸν δόμον ἐσκαταβαίνει,
[5, 23]	ἦν. Τί οὖν ὁ θαυμαστὸς	οὗτος;	Ἆρά γε τῶν οἰκείων ὑπερεμάχει;
[5, 17]	τὸν θάνατον γεγονέναι τοῦ δαίμονος.	Οὗτος	δὲ ἦν ὁ κατὰ Τιβέριον,
[5, 25]	αὐτοῦ ἀπολουμένου καὶ μὴ μόνου.	Οὗτος	δὲ τύφου καὶ ἀφροσύνης καρπός.
[5, 20]	ἐπισυνάψαι τὰ περὶ Κροῖσον. Λυδίας	οὗτος	ἐβασίλευσεν, ἄνωθεν ἐκ παλαιῶν εἰς
[5, 4]	τῶν περὶ Ζωροάστρην ὁ λόγος	οὗτός	ἐστιν εἴτε Θρᾴκιος ἀπὸ Ὀρφέως
[5, 17]	ἐμὸς πολίτης καὶ διδάσκαλος γραμματικῶν.	Οὗτος	ἔφη ποτὲ πλέων εἰς Ἰταλίαν
[5, 23]	ἐπεκαλοῦντο· ὁ ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλων	οὗτος	ἦν. Τί οὖν ὁ θαυμαστὸς
[5, 18]	πεντακοσίοις ὕστερον ἔτεσιν ὁ δεινὸς	οὗτος	καὶ ἀπανθρωπότατος δασμὸς μνήμην παρ´
[5, 21]	ἐχρῆν οὕτως γενέσθαι, ἀνιερώτατος μὲν	οὗτος	λόγων σοφιστικῶν· τί δὲ ὅλως,
[5, 24]	τοῖς θεοῖς· ὅ τε Ὀλύμπιος	οὗτος	ὁ τὴν μίαν ταύτην ἐξελεῖν
[5, 28]	Δοκεῖ δέ μοι ὁ Λυκοῦργος	οὗτος	οὐκ ἐσχηκέναι τιτθὴν οὐδ´ ἐν
[5, 23]	τὴν σοφίαν, ἄπορος δὲ ἐφαίνετο	οὗτος,	σὲ ἐδεόμην καὶ τούτου γενέσθαι
[5, 19]	Ἀνδρόγεω ἀπεκτείνατε; Ὁ δ´ αὐτὸς	οὗτος	συγγραφεὺς ὁπόσοις ὁ Ἀπόλλων διὰ
[5, 10]	ἀμείβοντα καὶ κατὰ ζῴδιον μετασχηματιζόμενον;	Οὕτω	γάρ φασιν αὐτοπτεῖσθαι, ἀγνοοῦντες ὅτι
[5, 17]	εἴτε μὴ πολυπραγμονεῖν, ἀλλ´ ἐᾶν,	οὕτω	γνῶναι τὸν Θαμνοῦν, εἰ μὲν
[5, 28]	ἥρωας, οἳ ἐν Λακεδαίμονι δίῃ,	οὕτω	δή χ´ ὑμῶν περιφείδοιτ´ εὐρύοπα
[5, 2]	καὶ τὴν πλάνην κραταιότερον ἐπικυρούσης.	Οὕτω	δῆτα λοιπὸν οἱ περίγειοι δαίμονες
[5, 19]	ἀποστέλλοντες, ἀμοιβὴν τῶν ἀδίκων ἔργων·	οὕτω	θεὸς ἵλαος ἔσται. Ἐῶ γὰρ
[5, 13]	ἀφ´ ὧν καὶ τὰ ἀγάλματα	οὕτω	καθιδρύνθη. Λέγει γοῦν ὁ Σάραπις
[5, 34]	ἵν´ ᾖ ὥσπερ χρηστήριον Δελφικὸν	οὕτω	καὶ γυμναστήριον. Καὶ γὰρ οὐδ´
[5, 4]	Ἡρακλῆς Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον,	οὕτω	πολλάκις ἰσχυροὶ καὶ βίαιοι δαίμονες
[5, 33]	θεὸν ἐκκαλέσασθαι· οὐ γὰρ ἂν	οὕτω	ῥᾳδίως ὁ θεὸς ὄλβιον μὲν
[5, 32]	σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε κακῶς	οὕτω	συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα μὲν
[5, 23]	καὶ φεύγειν ξύλινον τεῖχος παρασκευασαμένους,	οὕτω	τὸ ναυτικὸν δηλῶν, δι´ οὗ
[5, 20]	πῶς, ὦ κράτιστε, ὁ κηδόμενος	οὕτω	τοῦ Κάρνου ἄλλοις μὲν αὐτὸν
[5, 14]	ὥστ´ εἶναι αὐτούς, εἰ χρὴ	οὕτω	φάναι, ἄκρους τε μάγους καὶ
[5, 8]	δέ, ἀλλ´ οἷον, εἰ χρὴ	οὕτω	φάναι, πειθανάγκην. Εἴρηται δ´ ἐν
[5, 24]	καὶ ῥιψοκίνδυνοι, οὐκ ἐπιτρέποντες ὑμῖν	οὕτω	φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ μάντι,
[5, 17]	σβεννύμενος δὲ πολλοῖς λυπηρός ἐστιν,	οὕτως	αἱ μεγάλαι ψυχαὶ τὰς μὲν
[5, 34]	τὸν καταπεποντωμένον ἀνδριάντα. Καὶ ἦν	οὕτως.	Ἅμα γὰρ ἀνεστάθη καὶ εὐθὺς
[5, 11]	μὴ παρ´ αὐτῶν μαθόντες ἄνθρωποι	οὕτως	αὐτοὺς ἐτίμησαν. Πολλῶν δ´ ὄντων
[5, 23]	ἐκ Κολοφῶνος ἄμεινον πορεύεσθαι, οὐκέθ´	οὕτως	ἀφανὲς τῷ θεῷ· Ἐκ τανυστρόφοιο
[5, 5]	βελῶν καὶ τοξευμάτων βαλλόμενοι καταισχύνοιντο.	Οὕτως	γὰρ καὶ γένοιτ´ ἂν ἡμῖν
[5, 21]	οὐδὲ τοῦτο, ἀλλ´ ὅτι ἐχρῆν	οὕτως	γενέσθαι, ἀνιερώτατος μὲν οὗτος λόγων
[5, 5]	παραλαβεῖν, τέως ὑπὸ Θέμιδος φυλασσόμενον.	Οὕτως	δὲ ἔχειν καὶ τὰ Τυφωνικὰ
[5, 26]	ἦν τῷ σοφιστῇ τὸ ἀνατρέπειν.	Οὕτως	δὲ οὐδὲν εἰπὼν ὧν ἕνεκα
[5, 17]	γενέσθαι μετάπεμπτον ὑπὸ Τιβερίου Καίσαρος·	οὕτως	δὲ πιστεῦσαι τῷ λόγῳ τὸν
[5, 24]	τι μαντικὸν ἔνεστιν; Σὺ γὰρ	οὕτως	ἐθάρρεις αὐτῷ νὴ Δία Διί,
[5, 25]	Ἐπεὶ οὖν ἔδει τι λέγειν,	οὕτως	εἶπας τοῖς Λακεδαιμονίοις· Ὑμῖν, ὦ
[5, 16]	κοινῇ σκοπεῖν δι´ ἣν αἰτίαν	οὕτως	ἐξησθένηκε. Τὰ γὰρ ἄλλα τί
[5, 24]	ἀφήρμοσεν ἄν, ὡς εἰς οἶκτον	οὕτως	ἐπιφωνουμένη· ἥ τε μέλλουσα τῶν
[5, 13]	περὶ ἑαυτοῦ ἐκδιδοὺς ἐδίδαξεν λέγων	οὕτως·	Εὔχομαι βροτὸς γεγὼς Πανὶ συμφύτῳ
[5, 34]	ἕως αὐτοὺς ἰάσατο λόγιον σὸν	οὕτως	ἔχον· Ἐν τιμῇ τὸν ἄτιμον
[5, 3]	φαύλων αὐτοῖς τεθείκασι προσηγορίας. Ὧν	οὕτως	ἐχόντων ἀναγκαῖον εἶναί μοι δοκεῖ
[5, 1]	κατ´ ἀλλήλων πόλεμον ἐξοιστρούμενοι. Ὧν	οὕτως	ἐχόντων ἐν ὁποίᾳ τότε συγχύσει
[5, 21]	σοφιστικῶν· τί δὲ ὅλως, εἰ	οὕτως	ἐχρῆν γενέσθαι, σὺ ὁ δύστηνος
[5, 27]	δέ γε εἰ ἐν καρτερικοῖς	οὕτως	ἦσαν νόμοις τεθραμμένοι, ἐκαρτέρουν ἂν
[5, 34]	ἐφίλησαν δὲ μεγάλως οἱ θεοί.	Οὕτως	καὶ ὁ χάλκεος αὐτοῦ ἀνδριὰς
[5, 10]	καταλείπει, ταπεινότητος δὲ τοῖς δεδοικόσιν	οὕτως	κενὸν φόβον καὶ πλάσματα, ὡς
[5, 19]	Ἡρακλείδας ἀναλαβὼν ἱστορίαν, εὐθύνει λέγων	οὕτως·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ' Ὡς πολλοῖς θανάτου
[5, 8]	περὶ ἑαυτοῦ ἐπάναγκος. Λέγεται δὲ	οὕτως·	Οὔνομ´ ἀναγκαίης τόδε καρτερὸν ἠδ´
[5, 34]	μηδὲ Κλεομήδην πύκτην Ἀστυπαλαιέα, λέγων	οὕτως·	Ὕστατος ἡρώων Κλεομήδης Ἀστυπαλαιεύς, ὃν
[5, 34]	οἱ παχεῖς ἄνθρωποι εὐφραίνουσιν ὑμᾶς	οὕτως	ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ πόλει καὶ
[5, 8]	γὰρ δι´ ἀνάγκην φασὶν ἀφῖχθαι,	οὐχ	ἁπλῶς δέ, ἀλλ´ οἷον, εἰ
[5, 17]	παυσάμενον αὐτὸν καὶ γενέσθαι μέγαν	οὐχ	ἑνός, ἀλλὰ πολλῶν στεναγμὸν ἅμα
[5, 8]	ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας ἀπεφήνατο, ὅτι	οὐχ	ἥδονται οἱ κλῃζόμενοι ἐπὶ ταῖς
[5, 34]	πεφατνευμένους, οὓς οἱ θεοὶ φιλοῦσιν	οὐχ	ἧττον ἢ οὓς οἱ ἀλφιτοποιοὶ
[5, 34]	οἱ ἄνθρωποι ἐνίοτε θύοντες πείθουσιν·	οὐχ	ἧττον ἴσως, ἀλλὰ καὶ πολὺ
[5, 33]	ψῆφος καὶ αὕτη πιστὴ καὶ	οὐχ	ἥττων τῆς τῶν τυράννων οὐδὲ
[5, 23]	λέγοντα; Ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἴσως	οὐχ	ἱκανὸς εἶ διανοῆσαι, ἀσάφειαν γὰρ
[5, 29]	καθάπερ καὶ τοῖς ἐνθάδε. Καὶ	οὐχ	ὁπότε ἠρωτᾶτο μόνον, ἀλλὰ καὶ
[5, 33]	καὶ ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´ ᾧ	οὐχ	ὅπως αὐτὸς ἐθαυμάζετο ὁ ἐργαστής,
[5, 20]	ἱκέτην, τὸν εὐσεβῆ, τὸν πρόσφυγα	οὐχ	ὅπως τῆς ἀλλοτρίας τυχεῖν ἀρχῆς,
[5, 33]	καίτοι ἀπορῶν καὶ ἀκοῦσαι ἐπιθυμῶν	οὐχ	ὅτι ἐστεφανοῦτο, ἀλλὰ πῶς ἦν
[5, 21]	αἰνίγματος ὁ μάντις. Εἰ δ´	οὐχ	ὑπ´ ἀγνοίας, ἀλλ´ ὑπὸ τρυφῆς
[5, 10]	Ὀσίριδος διασκεδάσει τῷ Τυφῶνι, τίνα	οὐχ	ὑπερβολὴν ἐμπληξίας μὲν τῷ ἀπειλοῦντι
[5, 34]	τεσσάρων ταλάντων ζημίαν ἐπὶ τούτῳ	οὐχ	ὑπέστη, ἀλλ´ ὑπ´ ἀχθηδόνος καὶ
[5, 25]	Περσεΐδῃσι πέρσεται, ἢ τὸ μὲν	οὐχί,	ἀφ´ Ἡρακλέος δὲ γενέθλης πενθήσει
[5, 9]	γὰρ τὸ αἴτιον τοῦ ἄκοντας,	οὐχὶ	δὲ αὐτεξουσίους σφᾶς αὐτοὺς τοῖς
[5, 33]	ἄλλων πονηρῶν πολὺ πονηρότεροί εἰσιν·	οὐχὶ	δίχα μέτρου, αὕτη γὰρ διάλεκτος
[5, 1]	καὶ ἡρώων δόγμα; Τί γὰρ	οὐχὶ	μᾶλλον τὰ τῶν θεῶν καὶ
[5, 21]	μάταια ᾄδων; Τί δὲ σοῦ	ὄφελος	ἡμῖν; Τί δὲ μαινόμεθα οἱ
[5, 9]	κλάδον ἄρατε χερσὶν ψήχετέ τ´	ὀφθαλμοὺς	διδύμους ῥῖνάς τε προσώπου· ἄρατε
[5, 21]	ἐπὶ τοῖς κενοῖς εἰδήμασι τὴν	ὀφρὺν	ἐπαίροντι καὶ τὸ Λύδιον ἀνδράποδον
[5, 28]	πιόντων οὐδ´ ἐπὶ σοφίᾳ τὴν	ὀφρύν	ποτε ἀνασπασάντων; Λέγ´ οὖν περὶ
[5, 14]	κλήσεσιν ἀφθέγκτοις, ἃς εὗρε μάγων	ὄχ´	ἄριστος, τῆς ἑπταφθόγγου βασιλεύς, ὃν
[5, 15]	εἰκόνι· οὐ γὰρ ἐπὶ γῆς	ὀχεῖσθαι,	ἀλλ´ ἐπὶ γῆς ἱερᾶς ἐδυνήθησαν·
[5, 33]	Ἐκροταλίζετο μὲν γὰρ ἐν τοῖς	ὄχλοις,	οἶδα, καὶ τυράννοις ἤρεσκε, καὶ
[5, 25]	ἐναντίῳ ἱσταμένῳ πρὸς τὸν ἄπειρον	ὄχλον	ὄλεθρος προφανής, ἡ δὲ Σπάρτη
[5, 33]	τῶν τυράννων οὐδὲ τῆς τῶν	ὄχλων,	φέρε, φράσον ἡμῖν ἐπὶ τίνι
[5, 30]	μαντικόν. Ἐργῖνε Κλυμένοιο πάϊ Πρεσβωνιάδαο,	ὄψ´	ἦλθες γενεὴν διζήμενος· ἀλλὰ καὶ