Livre, Chap.
[5, 31]	ἥκουσι Κρητῶν· Φαιστοῦ καὶ Τάρρας	ναέται	Δίου τε πολύρρου, Πυθῷον κέλομαι
[5, 31]	κρεῖττον ἦν· λήρου καὶ μανίας	ναέται	πολλοῦ θ´ ἅμα τύφου, οἰκεῖον
[5, 36]	σέβειν προσέταττον. Ἀλλά κε Μηθύμνης	ναέταις	πολὺ λώϊον ἔσται φαλληνὸν τιμῶσι
[5, 9]	πάλιν ἄλλοτε ἀπόλυσιν ἔδωκεν τοιαύτην·	Ναϊάδες	Νύμφαι, Μούσαις μίγα λύετε Φοῖβον
[5, 16]	χρόνοις νῦν ἐπιλέλοιπεν κομιδῆ, καθάπερ	νάματα,	καὶ πολὺς ἐπέσχεν μαντικῆς αὐχμὸς
[5, 1]	τῶν ἀνθρώπων οἰκουμένην προσευκτήρια καὶ	ναοὶ	τῷ παμβασιλεῖ καὶ δημιουργῷ τῶν
[5, 33]	νεκρῷ καὶ κελεύουσα ἐξιέναι τοῦ	ναοῦ	τὸν ἐναγῆ· Μουσάων’ γὰρ ἀπέκτεινεν
[5, 31]	πολλὰ παρῄνουν. Διόπερ σοι καὶ	νάρθηκα	παραινῶ ἐπ´ αὐτοὺς λαμβάνειν, εἰ
[5, 24]	ὅτι πολλὰ ἀπολεῖται, εἰ μετὰ	ναρθήκων,	ἀλλὰ μὴ μετὰ σιδήρου καὶ
[5, 24]	ψεῦδος ἦν, ὁπότε καὶ μετὰ	ναρθήκων	ἔπραξαν ἄν τι πάντως οἱ
[5, 20]	γῆν εἰσίοι, καὶ μέσον στρατοπεδεύεται	Ναυάτου	καὶ Τυπαίου· καὶ διακοντίζει Κάρνον
[5, 17]	ἀποσβῆναι τὸ πνεῦμα καὶ τὴν	ναῦν	διαφερομένην πλησίον γενέσθαι Παξῶν· ἐγρηγορέναι
[5, 24]	καὶ πεζὸς ἐπέρχεται. Ὅτι δὲ	ναυσίν,	ἀλλ´ οὐ κατ´ ἤπειρον· καὶ
[5, 24]	ᾖ, ὅτι ἐν χειμῶνι μάχη	ναυτικὴ	οὐ συνίσταται. Ἤδη δὲ οὐδὲ
[5, 23]	ξύλινον τεῖχος παρασκευασαμένους, οὕτω τὸ	ναυτικὸν	δηλῶν, δι´ οὗ μόνου φησὶν
[5, 24]	καὶ γὰρ ἦν γελοῖον ἔχοντας	ναυτικὸν	καὶ ἐπὶ θαλάσσης κατοικοῦντας μὴ
[5, 10]	λωτῷ καθήμενον καὶ ἐπὶ πλοίου	ναυτιλλόμενον	καὶ καθ´ ὥραν τὰς μορφὰς
[5, 30]	ἀλλὰ καὶ ἔμπης ἱστοβοῆι γέροντι	νέαν	ποτίβαλλε κορώνην· γέροντι νέαν συνοικεῖν,
[5, 30]	γέροντι νέαν ποτίβαλλε κορώνην· γέροντι	νέαν	συνοικεῖν, εἰ παίδων ἐπιθυμεῖ, οὐ
[5, 17]	ὅστις εἴη καὶ ὁπόθεν ὁ	νεανίας.	Πυθόμενος δὲ τοὔνομα καὶ τὴν
[5, 13]	λαμπηδόνα φλογμοτύραννον, βόστρυχον ἐκ κεφαλῆς	νεάτης	χαροποῖσι μετώποις ἀμφὶς ἰαινόμενον πλοχμοῖς
[5, 24]	σῶμα, οὐ χέρες οὐδὲ πόδες	νέατοι·	κατὰ γάρ μιν ἐρείψει πῦρ
[5, 9]	πολιὸν τύπον ἠδ´ ἀπὸ γυίων	Νειλαίην	ὀθόνην χερσὶ στιβαρῶς ἀπαείρας. Καὶ
[5, 7]	αὖ Φαρίῃ, γονίμοις παρὰ χεύμασι	Νείλου,	μαστεύειν οἴστροισιν ἑὸν πόσιν ἁβρὸν
[5, 1]	καὶ παισὶν εἰς ἐπήκοον παραδέδονται,	νεκρὰ	δὲ τὰ ἀπὸ δαιμόνων πάντα
[5, 10]	ἀπὸ θυσιῶν μάλιστα δελεάζονται) καὶ	νεκροῦ	μὲν ἀθιγῆ δεῖν εἶναι τὸν
[5, 33]	Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι	νεκρῷ	καὶ κελεύουσα ἐξιέναι τοῦ ναοῦ
[5, 2]	ἀνθρώπειον γένος κάτω που περὶ	νεκρῶν	ἀνδρῶν θεοποιίαν ἰλυσπώμενον θυσίαις τε
[5, 10]	δεῖν εἶναι τὸν ἐπόπτην, διὰ	νεκρῶν	δὲ τὰ πολλὰ ζῴων αἱ
[5, 2]	ἃς ὕστερον ἀποδώσομεν αἰτίας, τάφοις	νεκρῶν	καὶ μνήμασι καὶ πάσῃ τῇ
[5, 2]	ἐνομίζοντο ἥ τε τῶν πάλαι	νεκρῶν	μνήμη τῆς μείζονος ἠξιοῦτο θεραπείας.
[5, 19]	ἀπὸ κλήρου ἄρσεν καὶ θῆλυ	νέμητε	Μίνωϊ, εἰς ἅλα δῖαν ἀποστέλλοντες,
[5, 5]	τῶν μυθολογουμένων. Εἰ δὲ τοῖς	νενομισμένοις	τῶν θεῶν ὀνόμασι δαίμονάς τινας
[5, 1]	ἀληθῶς φαύλους ὄντας, ψευδῶς δὲ	νενομισμένους	εἶναι θεοὺς ἢ καὶ ἀγαθοὺς
[5, 5]	προσφιλῶν καὶ δὴ καὶ εὐσεβῶν	νενομισμένων	ἀκριβῶς τε τὸν περὶ τῶν
[5, 27]	σωματικαῖς ἀρρωστίαις κινδύνων, τῆς τῶν	νενομισμένων	θεῶν ἐπικουρίας ἢ θεραπείας οὐδὲν
[5, 32]	ἀλλὰ καὶ τὰ ἔσχατα τοὺς	νέους	λυμαινομένων λόγων ποιητὴν γεγενημένον. Ἐφ´
[5, 27]	κλῆρος καλεῖ, ἥντινα δοίης δαίμοσι	νερτερίοις,	καί κεν σώσεις πτολίεθρον. Τὰ
[5, 14]	πῦρ φαεσφόρον ἄνθρακος πεφλεγμένου, δεῖμα	νερτέρων	κυνῶν, γλύμμα δεινὸν Ἑκάτης· λαμπὰς
[5, 9]	βραδυνόντων ἀπολῦσαι φησίν· σινδόνος ἀμπέτασον	νεφέλην	λῦσόν τε δοχῆα. Καὶ πάλιν
[5, 18]	χρησμὸν εὖ μάλα τις τῶν	νέων	ἀνδρικῷ λογισμῷ Γοήτων φώραν ἐν
[5, 17]	ποτὲ πλέων εἰς Ἰταλίαν ἐπιβῆναι	νεὼς	ἐμπορικὰ χρήματα καὶ συχνοὺς ἐπιβάτας
[5, 17]	Βρεττανῶν ὄντας. Ἀφιγμένου δὲ αὐτοῦ	νεωστὶ	σύγχυσιν μεγάλην περὶ τὸν ἀέρα
[5, 17]	μὲν οὖν ἡμῖν ἀπὸ τῆς	νεωτέρας	ἱστορίας ἐληλέγχθω. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Περὶ
[5, 24]	Σὺ γὰρ οὕτως ἐθάρρεις αὐτῷ	νὴ	Δία Διί, φαίη τις ἄν,
[5, 36]	Τί γὰρ ἄλλο ἢ ἐκάθητο,	νὴ	τὸν Δία, ἀναμένων ἕως ἄνθρωποι
[5, 17]	εἴη πνεῦμα, παραπλεῖν ἡσυχίαν ἔχοντα,	νηνεμίας	δὲ καὶ γαλήνης περὶ τὸν
[5, 27]	ὦ Λυκόεργε, ἐμὸν ποτὶ πίονα	νηὸν	Ζηνὶ φίλος καὶ πᾶσιν Ὀλύμπια
[5, 24]	καὶ κατερείψει· πολλοὺς δ´ ἀθανάτων	νηοὺς	μαλερῷ πυρὶ δώσει· οἵ που
[5, 17]	Ἐπεὶ δ´ ἐλώφησεν, λέγειν τοὺς	νησιώτας	ὅτι τῶν κρεισσόνων τινὸς ἔκλειψις
[5, 26]	ὀρύσσετε· Ζεὺς γάρ κ´ ἔθηκε	νῆσον,	αἴ κ´ ἐβούλετο, καὶ οἱ
[5, 26]	οὐ δοκεῖ τῷ Διὶ αὐτὴν	νῆσον	εἶναι. Ἐν μὲν οὖν τῇ
[5, 17]	φαρμάττουσιν. Ἐκεῖ μέντοι μίαν εἶναι	νῆσον,	ἐν ᾗ τὸν Κρόνον καθεῖρχθαι
[5, 31]	Θάσον ἐλθὲ καὶ οἴκει εὐκλέα	νῆσον·	ὃς ἐκείνως ἂν μᾶλλον ὤνατο
[5, 26]	διακόπτειν ἐπιχειροῦντες καὶ τὴν πόλιν	νησοποιεῖν,	τὰ μὲν πρῶτα τοῦ ἔργου
[5, 17]	ἐξαίφνης δὲ φωνὴν ἀπὸ τῆς	νήσου	τῶν Παξῶν ἀκουσθῆναι, Θαμνοῦν τινος
[5, 17]	δ´ ἤδη περὶ τὰς Ἐχινάδας	νήσους	ἀποσβῆναι τὸ πνεῦμα καὶ τὴν
[5, 4]	ἐν αἷς ὠμοφαγίαι καὶ διασπασμοὶ	νηστεῖαί	τε καὶ κοπετοί, πολλαχοῦ δὲ
[5, 17]	ἔφη τῶν περὶ τὴν Βρεττανίαν	νήσων	εἶναι πολλὰς ἐρήμους σποράδας, ὧν
[5, 24]	ἐπιφωνουμένη· ἥ τε μέλλουσα τῶν	νηῶν	μάχη, ἤτοι που σκιδναμένης Δημήτερος
[5, 16]	Κλαρίη, τρηχὺ στόμα φοιβάδος ὀμφῆς.	Νικαεῦσι	δὲ χρῶν ἔφη· Πυθῷον δ´
[5, 20]	πατήρ. Σὺ δ´ αὐτῷ λέγεις·	Νίκην	σοι φαίνουσι θεοὶ δι´ ὁδοῖο
[5, 24]	κατὰ τῶν ἐχθρῶν καὶ βαρβάρων	νίκην	τοῖς Ἕλλησιν ὡς ἂν οἰκείοις
[5, 20]	νικήσαντι μὲν αἴτιος εἶναι δοκῇς	νίκης,	ἡττηθέντι δὲ μηδὲν αἴτιος εἶναι
[5, 27]	γῆς ἧς εἶχον Μεσσήνιοι ἀπάτῃ	νικήσαντες	Λακεδαιμονίους· Οὔ σε μάχης μόνον
[5, 20]	Ἀλλ´ ἀμφίβολος ἡ στενύγρη, ὅπως	νικήσαντι	μὲν αἴτιος εἶναι δοκῇς νίκης,
[5, 20]	σὺ δὲ σοφιζόμενος, ἵνα καὶ	νικῶσι	καὶ ἡττωμένοις ᾖς ἀφώρατος κακουργῶν.
[5, 21]	καταλῦσαι’ καθ´ ἕνα τρόπον ἔστιν	νοεῖσθαι	πρὸς τῶν Ἑλλήνων, οὐ τὸ
[5, 2]	τοὺς δεισιδαίμονας, ὡς αὐτοὺς εἶναι	νομίζειν	τοτὲ μὲν οὐρανίους δυνάμεις καί
[5, 5]	ἀνθρώπων, ἀλλὰ δαιμόνων μεγάλων εἶναι	νομίζοντες,	οὓς καὶ Πλάτων καὶ Πυθαγόρας
[5, 7]	καλεῖται. Ταῦτα οὐκ ἐμά, μήτοι	νομίσῃς,	τοῦ δὲ προειρημένου συγγραφέως ἀκήκοας,
[5, 19]	καὶ διὰ τοῦτο δικαιότατος καὶ	νομοθέτης	ἀγαθὸς καὶ Ὁμήρῳ ἐδόκει Διὸς
[5, 28]	Τὰ περὶ Λυκούργου τοῦ Λακεδαιμονίων	νομοθέτου	ὅτι μὴ θεοῦ ἄξια. Ἀλλὰ
[5, 31]	σοφίαν καταναιετάητε, ὄλβον μὴ πατρίοισι	νόμοις,	θείοις δὲ σέβοντες· ὡς μὴ
[5, 31]	Κρήτην καταναιετάητε, ὄλβον μὴ πατρίοισι	νόμοις	καὶ Ζῆνα σέβοντες. οἷς ἀκοῦσαι
[5, 27]	δοκοῖεν Μεσσηνίων μάχῃ λείπεσθαι, ἐν	νόμοις	καρτερικοῖς τεθράφθαι δοκοῦντες. Οἱ δέ
[5, 27]	Οἱ δέ που τοῖς Λυκούργου	νόμοις	κατακοσμούμενοι ἧκον ὑπὸ ἀπληστίας καὶ
[5, 27]	εἰ ἐν καρτερικοῖς οὕτως ἦσαν	νόμοις	τεθραμμένοι, ἐκαρτέρουν ἂν ἐπὶ τοῖς
[5, 4]	οὓς δαίμονας ὀρθῶς ἔχει κατὰ	νόμον	πατέρων ἡγουμένους καὶ ὀνομάζοντας σέβεσθαι.
[5, 28]	εἰ θεός, οὐκ ἠπίστατό πω	νόμον	πολιτικὸν ὁ φίλος τοῦ Διὸς
[5, 7]	Ἑκάτη θεοφήταις, ἀλλ´ ἀπὸ παγκρατέροιο	νόου	πατρόθεν κατιοῦσα αἰὲν ἀληθείῃ σελαγίζεται,
[5, 20]	περιεῖδες καὶ ἐναποθανόντι αὐτῷ Ὁμηρικὴν	νόσον	ἐνέβαλες εἰς τὸ πλῆθος καὶ
[5, 20]	δοκεῖ, ποιῶν· καὶ ἐπειδὴ συνεκύρησε	νόσος	πλησία καὶ ἀπέθανεν Ἀριστόδημος, πάλιν
[5, 1]	εἰ τοσοῦτον ἐτῶν κατείληφεν ἡ	νόσος	τὴν πόλιν, Ἀσκληπιοῦ μὲν ἐπιδημίας
[5, 34]	ὠφελήθη ἡ γῆ ὥστε παύσασθαι	νοσοῦσα,	εἰ μὴ τῶν σοφῶν καὶ
[5, 8]	δὲ μέσους μεσάτοισιν ἐπεμβεβαῶτας ἀήταις	νόσφι	πυρὸς θείοιο, πανομφέας ὥσπερ ὀνείρους,
[5, 20]	πλῆθος καὶ εὐχὰς ἐπὶ τῇ	νόσῳ	ἀφηγοῦ; Εἰ δ´ εὐχόμενος οὐδὲν
[5, 31]	μᾶλλον ὤνατο ἀκούσας· Ἀντίοχ´, εἰς	νοῦν	ἐλθὲ καὶ ἐν πενίᾳ μὴ
[5, 10]	τύχοι, ἢ ἐμπορίας τὸν θεῖον	νοῦν	ἐνοχλήσασιν. Εἰ δ´ οὐ παρεῖταιμέν,
[5, 34]	καὶ ἐπισταμένων τις τὸν θεῖον	νοῦν	συνῆκεν φυγάδα εἶναι τὸν καταπεποντωμένον
[5, 6]	ὀρνυμένου κρυερὸν δέμας οἰστρήεντος. Καὶ	νύ	κε πάντας ἔμαρψε τέλος κρυεροῦ
[5, 9]	ἄλλοτε ἀπόλυσιν ἔδωκεν τοιαύτην· Ναϊάδες	Νύμφαι,	Μούσαις μίγα λύετε Φοῖβον ᾄδουσαι
[5, 6]	λιγὺ πνείουσαν ἔμαρπτε σύριγγα γλαφυρήν,	Νύμφῃσι	δὲ θυμὸν ἔθελγεν· ὀξὺ δὲ
[5, 3]	πρὸ τούτου συγγράμματι τὰ λείποντα	νῦν	ἀποπληρώσομεν. Φέρ´ οὖν ἤδη λοιπὸν
[5, 33]	τὸ τραγῳδεῖσθαι οὐκ ἂν οὐδὲ	νῦν	ἐνσταίη οὔτε ὁ Θυέστης οὔτε
[5, 1]	τις εἰς τοσοῦτον ἀνθρώπων μέμηνεν	νῦν,	ἐξ οὗπερ εἰς πάντας φωτὸς
[5, 16]	τῆς ἐκεῖ θεότητος, τὰ δὲ	νῦν	ἔοικεν ἀπομαραίνεσθαι. Τοῦ δὲ Κλεομβρότου
[5, 32]	φιλοσοφίας ἐκπεσόντα, εἰσέτι δὲ καὶ	νῦν	ἐπὶ τῆς θυμέλης τραγῳδούμενον· καὶ
[5, 16]	οὖσαν ἐν τοῖς πρότερον χρόνοις	νῦν	ἐπιλέλοιπεν κομιδῆ, καθάπερ νάματα, καὶ
[5, 33]	γὰρ δὴ οὐκ εἰσὶ καὶ	νῦν	ἕτοιμοι κωμῳδεῖσθαι καὶ Σαβαῖοι καὶ
[5, 16]	τὴν χώραν. Οὐδαμοῦ γὰρ ἀλλαχόθι	νῦν	ἢ περὶ Λεβάδειαν ἡ Βοιωτία
[5, 24]	μαλερῷ πυρὶ δώσει· οἵ που	νῦν	ἱδρῶτι ῥεούμενοι ἑστήκασιν, δείματι παλλόμενοι.
[5, 17]	καὶ φθοραὶ πολλάκις μέν, ὡς	νῦν,	πνεύματα καὶ χαλάζας τρέφουσιν, πολλάκις
[5, 6]	θρηνεῖν δὲ τὸν Ὄσιριν εἰσέτι	νῦν	τὴν Ἶσιν καὶ τὸν Ἀπόλλω
[5, 5]	ἐκτέθειται· μάλιστα γὰρ αὐτῷ καὶ	νῦν	ὥσπερ οὖν καὶ πολλάκις μάρτυρι
[5, 1]	που λέγων μαρτυρεῖ τὸν τρόπον·	Νυνὶ	δὲ θαυμάζουσιν εἰ τοσοῦτον ἐτῶν
[5, 1]	ὠφελείας ἀφθόνως τοῖς πᾶσιν ἐμπαρέχειν.	Νυνὶ	δὲ τοῖσδε καὶ τοῦτ´ ἐπικεχείρηται
[5, 24]	μόνον τὸν Λυδόν, ἐκέλευον φεύγειν	νῶτα	ἐπιστρέψαντα· ἔτι γάρ ποτε κἀντίος
[5, 1]	ἀθρόως αὐτῷ Ἀσκληπιῷ πεφεύγασι, τὰ	νῶτα	τῷ θνητῷ καὶ πᾶσαν ἑξῆς
[5, 24]	τε μένειν καὶ πεζὸν ἰόντα,	νῶτον	ἐπιστρέψας· ἔτι τοί ποτε κἀντίος
[5, 16]	Μυρία μὲν γαίης μαντήια θέσκελα	νώτῳ	ἐβλύσθη πηγαί τε καὶ ἄσθματα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 6/12/2007