Livre, Chap.
[5, 8]	ὑποθημοσύνῃσιν. Καὶ ἔτι σαφέστερον· Τίπτε	μ´	ἀεὶ θείοντος ἀπ´ αἰθέρος ὧδε
[5, 8]	Κλῦθί μευ οὐκ ἐθέλοντος, ἐπεί	μ´	ἐπέδησας ἀνάγκῃ. Ἐπὶ τούτοις πάλιν
[5, 25]	δή ποτε; Ὅτι οὐκ εἴρητο	μὰ	Δία εἰ ὁ βασιλεὺς ἀποθάνοι,
[5, 36]	ἐκβαλόντες αὐτόν· ἐπεὶ οὐκ ἄν,	μὰ	τὸν Διόνυσον, ἔτι αὐτοῖς ἐνεπλάκη
[5, 8]	ἑξῆς ἐπιλεγόμενα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' Ὅτι	μαγγανείαις	καθέλκονται καὶ παρὰ γνώμην ἀναγκάζονται
[5, 9]	πῶς ἂν εἶεν θεοὶ οἱ	μαγγανείαις	ταῖς διὰ τοιῶνδε σχημάτων καὶ
[5, 15]	τισι γῆς χωρίοις τοὺς κατὰ	μαγείαν	φασὶ τύπους καὶ τοὺς τοιούσδε
[5, 14]	μᾶλλον φιλοσοφεῖν περὶ ἡμᾶς ἢ	μαγεύειν	καὶ τὰ ἀπειρημένα διώκειν συμβουλεύειν
[5, 14]	ἐλέφαντος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' Ὅτι καὶ	μαγεύειν	προτρέπουσιν. Ἐμφαίνουσι δὲ πολλαχοῦ οἱ
[5, 12]	ΙΒ' Ὅτι καὶ τὰ ἀγάλματα	μαγικῶς	αὐτοὶ κατασκευάζειν ἐδίδαξαν. Ὅτι δὲ
[5, 14]	χρὴ οὕτω φάναι, ἄκρους τε	μάγους	καὶ ἄκρους γενεθλιαλόγους. Καὶ πάλιν
[5, 14]	Ἀφροδίτην κλήσεσιν ἀφθέγκτοις, ἃς εὗρε	μάγων	ὄχ´ ἄριστος, τῆς ἑπταφθόγγου βασιλεύς,
[5, 4]	ταὐτὸ καὶ συνάπτον ἐξευρόντες, εἴτε	μάγων	τῶν περὶ Ζωροάστρην ὁ λόγος
[5, 1]	συνέστη, βίβλοι τε καὶ ἀναγνώσματα	μαθήματά	τε παντοῖα καὶ διδασκαλίαι, περὶ
[5, 8]	ἐπ´ αὐτοῖς τῆς ἀναχωρήσεως κειμένης,	μάθοις	ἂν ἐκ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ'
[5, 26]	καθυποκρινομένων ἀνδρῶν ἴδοις ἄν, εἰ	μάθοις	ὡς καὶ εἰς τὸν κατ´
[5, 11]	ἐστιν ὃ μὴ παρ´ αὐτῶν	μαθόντες	ἄνθρωποι οὕτως αὐτοὺς ἐτίμησαν. Πολλῶν
[5, 23]	τοῖσιν εὐπελέσσιν’ ἀλλ´ οὐκ ἂν	μαίνεσθαι	εἶπον τὸν λέγοντα; Ἀλλὰ τοῦτο
[5, 21]	σοῦ ὄφελος ἡμῖν; Τί δὲ	μαινόμεθα	οἱ πανταχόθεν τῆς γῆς ἐπὶ
[5, 36]	τὸν Δία, ἀναμένων ἕως ἄνθρωποι	μαινόμενοι	(οὐ γὰρ φήσω ὅτι καὶ
[5, 21]	ἐπαινεῖν σε ἐπὶ τῷ τραχηλίσαι	μαινόμενον	ἄνθρωπον, καὶ προσεγκαλοῖεν ὡς οὐδὲ
[5, 14]	φιλοσοφίαν τρόπου πρὸς εὐδαίμονα καὶ	μακάριον	αὐτάρκους τυγχάνοντος βίον; Ὁ δὲ
[5, 7]	ταῦτα πρὸς τὸν θεοφιλῆ καὶ	μακάριον	συντείνοι ἂν βίον; Ἐπίσκεψαι δὲ
[5, 7]	ἐπάγοντι τὸν ὅρκον) Μητέρι μὲν	μακάρων	μέλεται Τιτηνίδι Ῥείῃ αὐλοὶ καὶ
[5, 33]	τὸν Ἀθηναίων ἅμα καὶ τὸν	Μακεδόνων	δῆμον ἐπιψοφοῦντα· εἰ δὲ καὶ
[5, 28]	καὶ παρεγγυήσεως θείας καὶ οὐ	μακρὸς	ἕνεκα τούτων ὁ στόλος οὐδὲ
[5, 1]	πᾶσιν ἀνθρώποις ἀνατειλάσης. Αὐτίκα γοῦν	μάλα	ὅσον οὐδέπω παραστήσομεν ὡς ἄρα
[5, 18]	καὶ ἀπελέγχει τὸν χρησμὸν εὖ	μάλα	τις τῶν νέων ἀνδρικῷ λογισμῷ
[5, 7]	Λητωΐδι κούρῃ· Ἥρῃ δ´ εὐκελάδῳ	μαλακὴ	χύσις ἠέρος ὑγρῆς· λήϊα δ´
[5, 8]	κάρηνον ἀμωμήτοιο δοχῆος λεπταλέων ὑμένων·	μαλακὸν	δ´ ἐνέπλησε χιτῶνα, ἀμβολάδην διὰ
[5, 24]	κατερείψει· πολλοὺς δ´ ἀθανάτων νηοὺς	μαλερῷ	πυρὶ δώσει· οἵ που νῦν
[5, 28]	ἄτης εἰσαφικάνουσιν, τὴν δὴ πεφύλαχθε	μάλιστα.	Ἀνδρείους εἶναι κελεύεις· τοῦτο μὲν
[5, 2]	τε καὶ κνίσαις ταῖς δὴ	μάλιστα	αὐτοῖς κεχαρισμέναις διὰ πάσης σπουδῆς
[5, 5]	τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας" ἐκτέθειται·	μάλιστα	γὰρ αὐτῷ καὶ νῦν ὥσπερ
[5, 10]	δὲ ἀτμοῖς τοῖς ἀπὸ θυσιῶν	μάλιστα	δελεάζονται) καὶ νεκροῦ μὲν ἀθιγῆ
[5, 8]	βλάβην τινὰ προθυμοῦνται ποιεῖν, καὶ	μάλιστα	ἐὰν ἀμελέστερόν τις δοκῇ ἀναστρέφεσθαι
[5, 8]	ἑαυτῶν παρουσίας εὐμαρέστερον φοιτῶσι, καὶ	μάλιστα	ἐὰν καὶ φύσει ἀγαθοὶ τυγχάνωσιν·
[5, 23]	ὁ αὐτὸς ἀπελέγχει, τοὺς δὴ	μάλιστα	ἐν ταῖς Ἑλληνικαῖς ἱστορίαις θαυμαζομένους.
[5, 27]	ἱστορίας συνίστησιν. Ἀλλ´ ἐπεὶ τῶν	μάλιστα	παρὰ τοῖς Ἕλλησι θρυλουμένων τοῦ
[5, 5]	τοὺς Λυκίων προσοίκους, ἐν τοῖς	μάλιστα	τιμᾶν τὸν Κρόνον· ἐπεὶ δὲ
[5, 10]	ἐξιλάσεις καὶ ἐκθύσεις, καὶ ἔτι	μᾶλλον	αἱ λεγόμεναι ἀνάγκαι θεῶν. Ἀκήλητον
[5, 33]	κανθάρων, καὶ τὸν θεὸν μὴ	μᾶλλον	ἂν Ὁμήρῳ ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων
[5, 1]	περιουσίας τὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν ἐπὶ	μᾶλλον	βεβαιώσασθαι πλείοσιν καὶ δαψιλεστέροις ἐλέγχοις
[5, 33]	Δεινὸν γάρ, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν,	μᾶλλον	δὲ θεῶν, εἰ μήτε ὅπου
[5, 16]	τὴν ἐνταῦθα τῶν χρηστηρίων ἀμαύρωσιν,	μᾶλλον	δὲ πλὴν ἑνὸς ἢ δυεῖν
[5, 24]	τῷ πατρὶ καὶ τῇ θυγατρί,	μᾶλλον	δὲ τοῖς θεοῖς· ὅ τε
[5, 18]	ἦν τούτων τοῖς θαυμασίοις θεοῖς,	μᾶλλον	δὲ τοῖς παμπονήροις δαίμοσιν; Πάλιν
[5, 25]	ἄδηλον ὅτι οὔτ´ ἂν ἀμφότερα	μᾶλλον	ἐδέξαντο ἢ τὸ ἕτερον οὔτ´
[5, 24]	τινός ἐστιν, ἐκεῖνα δὲ δεῖ	μᾶλλον	εἰς τὴν κρίσιν προάγειν τὰ
[5, 3]	πολὺς ὁ πλάνος ἀνθρώποις ἔτι	μᾶλλον	ἐπῄει, τῶν μὲν θεοὺς εἶναι,
[5, 16]	χρηστηρίων" Παυσαμένου δὲ τοῦ Ἀμμωνίου,	Μᾶλλον,	ἔφην ἐγώ, περὶ τοῦ μαντείου
[5, 34]	οἰκεῖον λόγιον ἐπ´ ἀποθανόντι ὀνάγρῳ	μᾶλλον	ἢ ἐπὶ τῷ σῷ πύκτῃ·
[5, 19]	σε προσῆκον ἦν εἰπεῖν Μετανοεῖτε	μᾶλλον	ἢ λιμοῦ καὶ λοιμοῦ τέλος
[5, 24]	κεραυνὸς τηνικαῦτα. Ἢ μή τι	μᾶλλον	ἡμεῖς τολμηροί τε ἐσμὲν καὶ
[5, 27]	ἢ ἄνθρωπον· ἀλλ´ ἔτι καὶ	μᾶλλον	θεὸν ἔλπομαι, ὦ Λυκόεργε. Ἥκεις
[5, 28]	ἢ ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἔτι καὶ	μᾶλλον	θεόν, ὅτι ἦλθεν εὐνομίην αἰτήσων.
[5, 2]	παθῶν ἠφίεσαν. Δι´ ὧν ἐπὶ	μᾶλλον	κατὰ κρημνῶν ἔφερον τοὺς δεισιδαίμονας,
[5, 27]	τις ἁλώσεται αἷσπερ ὑπῆρξεν. Εἰρήνης	μᾶλλον	μεμνῆσθαι κελεύει καὶ ὀλιγοδείας καὶ
[5, 36]	θείας ἀλλότριος ὢν δυνάμεως ἔτι	μᾶλλον	ὁ περὶ τῶν θρυλουμένων χρηστηρίων
[5, 8]	συρόμενοι παραγίνονται, καὶ οἱ μὲν	μᾶλλον,	οἱ δὲ ἧττον. Τινὲς δὲ
[5, 34]	ἧττον ἴσως, ἀλλὰ καὶ πολὺ	μᾶλλον	παχέων βοῶν οἱ παχεῖς ἄνθρωποι
[5, 1]	ἡρώων δόγμα; Τί γὰρ οὐχὶ	μᾶλλον	τὰ τῶν θεῶν καὶ τὰ
[5, 24]	Ἑλλήνων ἐν καιρῷ παραφαίνεσθαι καὶ	μᾶλλον	τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν καὶ
[5, 31]	θείοις δὲ σέβοντες· ὡς μὴ	μᾶλλον	τῆς Κρήτης σὺ καθαρμοῦ προσδέῃ,
[5, 20]	ἑκών, ἔμοιγε δοκεῖ, ἀγνοίᾳ δὲ	μᾶλλον	τοῦ ἀποβησομένου· μὴ γὰρ τὸ
[5, 5]	ταῖς μεταβολαῖς πάθη τοὺς μὲν	μᾶλλον,	τοὺς δ´ ἧττον ἐπιταράττει. Γίνονται
[5, 4]	ἐλάτρευον οἱ δεδηλωμένοι. Ἔτι δὲ	μᾶλλον	τοῦτον πιστοῦται τὸν λόγον ὁ
[5, 14]	σχημάτων μόρφωσις; Τί δ´ οὐ	μᾶλλον	φιλοσοφεῖν περὶ ἡμᾶς ἢ μαγεύειν
[5, 31]	εὐκλέα νῆσον· ὃς ἐκείνως ἂν	μᾶλλον	ὤνατο ἀκούσας· Ἀντίοχ´, εἰς νοῦν
[5, 31]	αὐτοὺς λαμβάνειν, εἰ μὴ πείθοις	μανθάνειν	ἀντὶ τῶν καταπτύστων ἐρωτημάτων ἄξιόν
[5, 4]	δὲ πάλιν αἰσχρολογίαι πρὸς ἱεροῖς	μανίαι	τε ἄλλαι ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν
[5, 21]	σύμβουλον ποιεῖσθαι ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ	μανίας	καὶ πλεονεξίας. οὐκ ὤκνησας εἰπεῖν
[5, 31]	ἐκεῖνο κρεῖττον ἦν· λήρου καὶ	μανίας	ναέται πολλοῦ θ´ ἅμα τύφου,
[5, 4]	καὶ ἀποπιμπλάντες ἀλαστόρων ἐν τοῖσδε	μανικοὺς	ἔρωτας, οὐ δυναμένων οὐδὲ βουλομένων
[5, 24]	καὶ μή, οὐδὲ τοῦτο τῷ	μάντει	ἀκατάσκευον· οὐ γὰρ δύναται Παλλὰς
[5, 1]	εἶναι τὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσι	μαντεῖα	καὶ χρηστήρια· καὶ ὡς καθῄρηται
[5, 4]	εἶναι τὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσι	μαντεῖά	τε καὶ χρηστήρια Εὖ μὲν
[5, 3]	εἶναι τὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσιν	μαντεῖά	τε καὶ χρηστήρια τόνδε γράφει
[5, 28]	οὐδενὶ ἐπηγγείλω τοιαύτην. Ἕως ἂν	μαντείῃσιν	ὑποσχέσιάς τε καὶ ὅρκους καὶ
[5, 16]	Μᾶλλον, ἔφην ἐγώ, περὶ τοῦ	μαντείου	δίελθε ἡμῖν, ὦ Κλεόμβροτε· μεγάλη
[5, 6]	τὴν Ἶσιν καὶ τὸν Ἀπόλλω	μαντεύεσθαι.	Τοιαῦται ὧν φασιν ἀγαθῶν δαιμόνων
[5, 24]	τῇ ποιητικῇ σεμνολογίᾳ, ἵνα γένηται	μάντευμα	ἀφώρατον τῷ σοφισμῷ καὶ μὴ
[5, 24]	Συμβούλευμα σύ γε, ἀλλ´ οὐ	μάντευμα,	οὐκ ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν μηδὲ
[5, 24]	Ἀλλ´ οὐ δήπου θεοῦ ἦν	μάντευμα	ὧδέ πως ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ τοῦ
[5, 1]	δαιμόνων πάντα χρηστήριά τε καὶ	μαντεύματα;	Οὐδέ τις εἰς τοσοῦτον ἀνθρώπων
[5, 16]	Ἀμφὶ δὲ Πυθὼ καὶ Κλαρίην,	μαντεύματα	Φοίβου, αὐδήσει φάτις ἡμετέρη θεμιτώδεσιν
[5, 28]	δίζησθαί τε ἢ θεὸν αὐτὸν	μαντεύσῃ	ἢ ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἔτι καὶ
[5, 27]	ἔχουσι· δίζω ἤ σε θεὸν	μαντεύσομαι	ἢ ἄνθρωπον· ἀλλ´ ἔτι καὶ
[5, 34]	ὦ μάντι, ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ	μάντεως	γενέσθαι, ἢ καὶ μάντις ἅμα
[5, 28]	λέγουσιν κατὰ χρησμὸν Ἀστερίας ἄλλης	μάντεως	οἰκητὰς Δήλοιο θυώδεος ἠδ´ ἱερῆας.
[5, 30]	συνοικεῖν, εἰ παίδων ἐπιθυμεῖ, οὐ	μάντεως	οὐδὲ τοῦτο, ἀλλὰ φύσιν ἐπισταμένου.
[5, 16]	θεμιτώδεσιν ὀμφαῖς. Μυρία μὲν γαίης	μαντήια	θέσκελα νώτῳ ἐβλύσθη πηγαί τε
[5, 34]	θρέμματα. Ὡς δὴ ὤφελες, ὦ	μάντι,	ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ μάντεως γενέσθαι,
[5, 34]	Εἴθ´ οὖν, ὡς ἔφην, ὦ	μάντι,	ἐάσας τὴν ψάμμον καὶ τὴν
[5, 20]	Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε καὶ ἀναισχυντότατε	μάντι·	εἶτ´ οὐκ ἠπίστασο ὅτι διαμαρτήσεται
[5, 24]	οὕτω φληναφᾶν; Πῶς δέ, ὦ	μάντι,	ὅτι μὲν ἡ θείη Σαλαμὶς
[5, 32]	τοῦτο αὐτῷ σοι, ὦ ἀναίσχυντε	μάντι,	ὡς μή τίς σοι αὐτῷ
[5, 26]	πονηρῶν δαιμόνων εἴτε τῶν τὰ	μαντικὰ	καθυποκρινομένων ἀνδρῶν ἴδοις ἄν, εἰ
[5, 27]	τοιαῦτα ἡ Σοφία παροῦσα τῇ	Μαντικῇ	καὶ οὐκ ἐπιτρέψει αὐτῇ ὡς
[5, 5]	τὸν τρόπον· Ἐκεῖνος οὖν τὴν	μαντικὴν	ἀνῆγεν εἰς δαίμονας, πλεῖστον δὲ
[5, 21]	μοῦσαν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄμαντιν	μαντικήν,	εἴπερ οὐκ ᾔδει μὴ οὐ
[5, 16]	καθάπερ νάματα, καὶ πολὺς ἐπέσχεν	μαντικῆς	αὐχμὸς τὴν χώραν. Οὐδαμοῦ γὰρ
[5, 16]	Βοιωτία παρέχει τοῖς χρῄζουσιν ἀρύσασθαι	μαντικῆς·	τῶν δ´ ἄλλων τὰ μὲν
[5, 24]	Ἀθηναίους λόγιον· ἦ πού τι	μαντικὸν	ἔνεστιν; Σὺ γὰρ οὕτως ἐθάρρεις
[5, 30]	καύματος ἐνοχλουμένοις· ἰατρικόν, ἀλλ´ οὐ	μαντικόν.	Ἐργῖνε Κλυμένοιο πάϊ Πρεσβωνιάδαο, ὄψ´
[5, 34]	ἀντὶ μάντεως γενέσθαι, ἢ καὶ	μάντις	ἅμα καὶ ἀλείπτης, ἵν´ ᾖ
[5, 21]	οὐ συνήσοντα τοῦ αἰνίγματος ὁ	μάντις.	Εἰ δ´ οὐχ ὑπ´ ἀγνοίας,
[5, 28]	τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν σε. Καίτοι	μάντις	ὢν οὐκ ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις
[5, 17]	Φίλιππος εἶχεν τῶν παρόντων ἐνίους	μάρτυρας,	Αἰμιλιανοῦ τοῦ γέροντος ἀκηκοότας. Ὁ
[5, 1]	ἡμῶν συσκευῇ τοῦτόν που λέγων	μαρτυρεῖ	τὸν τρόπον· Νυνὶ δὲ θαυμάζουσιν
[5, 5]	τῆς ἐκ λογίων φιλοσοφίας" ἔνθα	μαρτύρεται	μὴ τὰ ἀπόρρητα τῶν θεῶν
[5, 5]	νῦν ὥσπερ οὖν καὶ πολλάκις	μάρτυρι	χρήσομαι καὶ ἐλέγχῳ τῆς περὶ
[5, 9]	ὁ τούτῳ ταύτην παρασχὼν τὴν	μαρτυρίαν	οὔθ´ ὁστισοῦν ἀνθρώπων θεοὺς προσείποι
[5, 4]	ἐφ´ ᾧ βούλεται, δεδείξεται μετὰ	μαρτύρων	σοφῶν καὶ παλαιῶν ὅτι φύσεις
[5, 10]	ἀπολογίαν ὁ τούτων ἡμῖν παρεισήχθω	μάρτυς,	σοφὸς ὢν ἐν τοῖς γνωρίμοις
[5, 5]	ᾐσθημένοι; Φησὶν γοῦν ὁ θαυμάσιος	μάρτυς	τοὺς τῆς ἀγαθῆς ταύτης θέας
[5, 7]	Φαρίῃ, γονίμοις παρὰ χεύμασι Νείλου,	μαστεύειν	οἴστροισιν ἑὸν πόσιν ἁβρὸν Ὄσιριν.
[5, 14]	συνεστώς, ἔχων τύπον Ἑκάτης φερούσης	μάστιγα	καὶ λαμπάδα καὶ ξίφος, περὶ
[5, 14]	ὁμοῦ καὶ τὸ δαιμόνων κράτος	μάστιγος	ψόφος πολύς. Διὰ τούτων καὶ
[5, 34]	ἄλλων ἀνθρώπων εἰκόνας, ἐπικατενεχθεὶς τῷ	μαστιγοῦντι	ἐχθρῷ κατά τινα, ὡς ἔοικεν,
[5, 21]	Δελφοῖς καθέζῃ τὰ κενὰ καὶ	μάταια	ᾄδων; Τί δὲ σοῦ ὄφελος
[5, 10]	φασιν ἑστάναι καὶ ποιεῖσθαι αἰσχρορρημοσύνας,	μάταιοι	αἱ θεῶν κλήσεις ἔσονται, προσκλήσεις
[5, 7]	ἐν ἀθανάτοισι θεοῖς ποτε δῖα	μάταιον	οὐδ´ ἀκράαντον ἔλεξε σοφοῖς Ἑκάτη
[5, 27]	ἐπιθεμένη τὰ πρεσβεῖα, οὐδὲ ἐφήσει	ματαίῳ	ὄντι τῷ Πυθίῳ χρᾶν οὔτε
[5, 4]	ἢ προσδέχεσθαι πιθανόν ἐστιν οὔτε	μάτην	ἂν ἐδέχοντο βασιλεῖς καὶ στρατηγοί,
[5, 10]	ἀπαθές. Καὶ πάλιν ἑξῆς ἐπιλέγει·	Μάτην	αὐτοῖς ἡ σοφία ἐξήσκηται, περὶ
[5, 7]	καὶ τῇ Ἀθηνᾷ μόθοι καὶ	μάχαι	καὶ πόλεμοι, ἀλλ´ οὐκ εἰρήνη
[5, 6]	χαίρειν, ἄλλους δ´ αὖ πάλιν	μάχαις	καὶ πολέμοις ἀγάλλεσθαι, καὶ κυνηγεσίοις
[5, 5]	Τυφωνικὰ καὶ τὰ Τιτανικά, δαιμόνων	μάχας	γεγονέναι πρὸς δαίμονας, εἶτα φυγὰς
[5, 4]	ἀνθρώποις τεθεοποιημένα καὶ τὰς ἐκείνων	μάχας	τάς τε πρὸς ἀλλήλους διαστάσεις
[5, 34]	μήτε αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν	μάχεσθαι,	κἂν εἰ σιδηροῖς χρῷτο τοῖς
[5, 24]	ἥ τε μέλλουσα τῶν νηῶν	μάχη,	ἤτοι που σκιδναμένης Δημήτερος ἢ
[5, 27]	ἐρησόμενοι, ὡς μὴ δοκοῖεν Μεσσηνίων	μάχῃ	λείπεσθαι, ἐν νόμοις καρτερικοῖς τεθράφθαι
[5, 24]	καταφανὲς ᾖ, ὅτι ἐν χειμῶνι	μάχη	ναυτικὴ οὐ συνίσταται. Ἤδη δὲ
[5, 20]	τὸν Ἰσθμὸν ὥρμησεν ἐπιχειρεῖν καὶ	μάχῃ	τελευτᾷ. Τούτου υἱὸς ὁ Τήμενος
[5, 27]	τοῖς ὀλίγοις καὶ οὐδὲν ἂν	μάχης	αὐτοῖς ἔδει οὐδὲ ὅπλων καὶ
[5, 27]	ἀπάτῃ νικήσαντες Λακεδαιμονίους· Οὔ σε	μάχης	μόνον ἔργ´ ἐφέπειν χερὶ Φοῖβος
[5, 8]	αἰθέρος ὧδε χατίζων θειοδάμοις Ἑκάτην	με	θεὴν ἐκάλεσσας ἀνάγκαις; Καὶ ἑξῆς·
[5, 7]	ἐστὶ καὶ ταῦτα· Πάνυ δέ	με	θράττει πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι
[5, 10]	τοῖς γόησιν ὑποτάττονται. Πάνυ δέ	με	θράττει πῶς ὡς κρείττους παρακαλούμενοι
[5, 7]	οὖν κλήϊζε· θεὴν γὰρ ἄγεις	με	τοσήνδε, ὅσση ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα
[5, 25]	ὦ Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο, ἢ	μέγα	ἄστυ ἐρικυδὲς ὑπ´ ἀνδράσι Περσεΐδῃσι
[5, 19]	ἐθαλασσοκράτει τότε ὁ Μίνως καὶ	μέγα	ἠδύνατο καὶ πᾶσα ἡ Ἑλλὰς
[5, 9]	μηδὲν τὸ καθόλου θεοπρεπὲς μήτε	μέγα	μήτε ἀληθῶς θεῖον ἔνεστι τοῖς
[5, 1]	ἐπιδημίαν, πῶς οὐ χρὴ τὸ	μέγα	μυστήριον τῆς ἀληθῶς σωτηρίου καὶ
[5, 20]	διανοεῖται, αὐξῆσαι τὴν ἀρχὴν εἰς	μέγα	τῇ τοῦ θεοῦ συμμαχίᾳ προμηθούμενος.
[5, 5]	κἀκεῖνα δαιμόνων ἔφασκεν εἶναι πάθη	μεγάλα	καὶ ταῦτα δὴ τὰ περὶ
[5, 17]	πολλοῖς λυπηρός ἐστιν, οὕτως αἱ	μεγάλαι	ψυχαὶ τὰς μὲν ἀναλάμψεις εὐμενεῖς
[5, 17]	ἔστι περὶ πραγμάτων μεγάλων μὴ	μεγάλαις	προσχρησάμενον ἀρχαῖς ἐπὶ τὸ εἰκὸς
[5, 16]	μαντείου δίελθε ἡμῖν, ὦ Κλεόμβροτε·	μεγάλη	γὰρ ἡ παλαιὰ δόξα τῆς
[5, 21]	ὤκνησας εἰπεῖν ὅτι Ἅλυν διαβὰς	μεγάλην	ἀρχὴν καταλύσει. Ἐκεῖνο μέντοι εὖ,
[5, 20]	φήσας· Κροῖσος Ἅλυν {ποταμὸν} διαβὰς	μεγάλην	ἀρχὴν καταλύσει, τὴν ἐκ προγόνων
[5, 20]	εὐσεβῆ κατελθοῦσαν τῆς Λυδίας ἀρχήν,	μεγάλην	οὖσαν καὶ πολυχρόνιον, καταστρέφε ι,
[5, 17]	Ἀφιγμένου δὲ αὐτοῦ νεωστὶ σύγχυσιν	μεγάλην	περὶ τὸν ἀέρα καὶ διοσημείας
[5, 23]	σωθήσεσθαι τῆς πόλεως ἐμπρησθείσης. Ὦ	μεγάλης	θεοῦ βοηθείας. Εἶτα πολιορκίαν οὐ
[5, 19]	ἀγαθὸς καὶ Ὁμήρῳ ἐδόκει Διὸς	μεγάλου	εἶναι ὀαριστὴς καὶ ἀποθανὼν ἐν
[5, 20]	εὐσεβείας εἰκότως ὁ Λυδὸς ἐπιθαρσῶν	μεγαλουργίαις	στρατεῦσαι ἐπὶ Πέρσας διανοεῖται, αὐξῆσαι
[5, 20]	πρὸς θυσίας ἐξήρκει παραλιπὼν τῇ	μεγαλοψυχίᾳ.	Ἐπειδὴ οὖν τὰ τοσαῦτα προδεδάνειστο
[5, 4]	ὕλην καλοῦσιν, πολλῶν ἀπήλλαξεν καὶ	μεγάλων	ἀποριῶν τοὺς φιλοσόφους. Ἐμοὶ δὲ
[5, 5]	πάθη μήτε ἀνθρώπων, ἀλλὰ δαιμόνων	μεγάλων	εἶναι νομίζοντες, οὓς καὶ Πλάτων
[5, 5]	κόσμον· ὕστερον δ´ ἐκεῖθεν ἐνιαυτῶν	μεγάλων	ἐννέα περιόδοις ἁγνὸν γενόμενον καὶ
[5, 17]	ἀλλ´ οὐκ ἔστι περὶ πραγμάτων	μεγάλων	μὴ μεγάλαις προσχρησάμενον ἀρχαῖς ἐπὶ
[5, 34]	Κλεομήδει, οὐκ ἔδωκαν, ἐφίλησαν δὲ	μεγάλως	οἱ θεοί. Οὕτως καὶ ὁ
[5, 17]	δὲ παυσάμενον αὐτὸν καὶ γενέσθαι	μέγαν	οὐχ ἑνός, ἀλλὰ πολλῶν στεναγμὸν
[5, 13]	αὐγή· ἦλθε γάρ, ἠντεβόλησε θεὸς	μέγας·	εἶδεν ἐμεῖο κάρτος ἀμαιμάκετον, λαμπηδόνα
[5, 17]	εἰπεῖν, ὥσπερ ἤκουσεν, ὅτι ὁ	μέγας	Πὰν τέθνηκεν, οὐ φθῆναι δὲ
[5, 17]	Παλῶδες, ἀπάγγειλον ὅτι Πὰν ὁ	μέγας	τέθνηκεν. Τοῦτο ἀκούσαντας ὁ Ἐπιθέρσης
[5, 24]	αὐτῇ τὸν ἄπειρον ἐκεῖνον στρατόν,	μέγας	τις ἄρα ἦν καὶ τὴν
[5, 27]	λέγειν, ὥς ποτε ἐν ταῖς	μεγίσταις	συμφοραῖς, ἤτοι τῶν πρὸς τοὺς
[5, 4]	τῶν μυστικῶν, ἐν οἷς τὰς	μεγίστας	ἐμφάσεις καὶ διαφάσεις λαβεῖν ἔστι
[5, 2]	τῆς κακίας ἐξάρχων θεῶν οἱ	μέγιστοι	παρὰ τοῖς πᾶσιν ἐνομίζοντο ἥ
[5, 8]	καθύπερθε μετήοροι οὐρανίωνες σπερχόμενοι κούφαισι	μεθ´	Ἁρπυίαισι φέρονται· ῥίμφα δὲ θειοδάμοισιν
[5, 29]	ἀπολιπὼν ἄπεισιν, τὴν δὲ ἀμαθίαν	μεθ´	ἑαυτοῦ ἄγων, ἥτις αὐτὸν καὶ
[5, 4]	ἡγουμένους καὶ ὀνομάζοντας σέβεσθαι. Τούτοις	μεθ´	ἕτερα ἐπιλέγει· Τὸ μὲν οὖν
[5, 9]	χάριν ἤ τινος μέρους φιλοσοφίας,	μεθόδοις	δὲ γοήτων ἀπειρημέναις, ἃς ὁ
[5, 10]	καὶ λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' Ὁποίαις	μεθόδοις	οἱ θαυμάσιοι αὐτῶν θεοὶ τοῖς
[5, 4]	φύσεις τινές εἰσιν ὥσπερ ἐν	μεθορίῳ	θεῶν καὶ ἀνθρώπων δεχόμεναι πάθη
[5, 2]	καὶ ἱερωμένων αὐτοῖς ἐπὶ τὸ	μεῖζον	αἰεὶ τὸν ἐκ τῆς φαντασίας
[5, 25]	τὸ ἕτερον οὔτ´ ἂν τὸ	μεῖζον	ἀντὶ τοῦ μείονος, μεῖον δὲ
[5, 1]	ὁσημέραι τὰς τιμὰς καὶ εἰς	μεῖζον	ἀρετῆς καθ´ ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος
[5, 4]	δὲ δοκοῦσιν πλείονας λῦσαι καὶ	μείζονας	ἀπορίας οἱ τὸ τῶν δαιμόνων
[5, 2]	τῶν πάλαι νεκρῶν μνήμη τῆς	μείζονος	ἠξιοῦτο θεραπείας. Ὧν τὰς μὲν
[5, 2]	ἡρώων ψυχάς. Ἐντεῦθεν γοῦν ἤδη	μείζων	τις εἶναι καὶ σεμνοτέρα τοῖς
[5, 25]	τὸ μεῖζον ἀντὶ τοῦ μείονος,	μεῖον	δὲ εἶναι ἕνα ἀντὶ πάντων
[5, 25]	ἂν τὸ μεῖζον ἀντὶ τοῦ	μείονος,	μεῖον δὲ εἶναι ἕνα ἀντὶ
[5, 35]	εἶναι ὑμῖν· Εὐδαίμων Φάλαρις καὶ	Μελάνιππος	ἔφυ, θείας ἁγητῆρες ἐν ἀνθρώποις
[5, 35]	πολλὰ Κορίνθῳ πήματα τεύξει, καὶ	Μελάνιππος	ὁ πολλὰ ἀγαθὰ τῇ Γελῴων
[5, 35]	ἀνθ´ ὧν ἡμέρως Χαρίτωνι καὶ	Μελανίππῳ	προσηνέχθη· ἀλλ´ εὖ γε καὶ
[5, 14]	κηρὸς τρίχρωμος, ἐκ λευκοῦ καὶ	μέλανος	καὶ ἐρυθροῦ συνεστώς, ἔχων τύπον
[5, 14]	αἰόλου χροός· λευκὸς ἔστω καὶ	μέλας	καὶ τὸ πῦρ φαεσφόρον ἄνθρακος
[5, 34]	εἰδότες. Τί γὰρ δὴ καὶ	μέλει	τοῖς ἀφιλανθρωποτάτοις θεοῖς ἀνθρώπων κατακαλουμένων
[5, 24]	λεγέσθω τὰ πρὸς Ἀθηναίους· Ὦ	μέλεοι,	τί κάθησθε; Πόλιν φύγετ´ ἔσχατα
[5, 7]	Λητωΐδι δὲ κούρῃ, τῇ Ἀρτέμιδι,	μελέσθων	αἱ βαλίαι σκύλακες διὰ τὸ
[5, 7]	τυπάνων πάταγοι καὶ θῆλυς ὅμιλος"	μέλεται	τῇ μητρὶ τῶν θεῶν, ἀσκητέον
[5, 7]	μηδέ τινος ἄλλης θεοφιλοῦς πράξεως	μέλεται	τῇ προειρημένῃ· ὡς καὶ τῇ
[5, 7]	τὸν ὅρκον) Μητέρι μὲν μακάρων	μέλεται	Τιτηνίδι Ῥείῃ αὐλοὶ καὶ τυπάνων
[5, 10]	τὴν βᾶριν στήσει καὶ τὰ	μέλη	τοῦ Ὀσίριδος διασκεδάσει τῷ Τυφῶνι,
[5, 33]	Ἢ δηλαδὴ τὰ Ἀρχιλόχου, εἰ	μέλλοιμεν	ἄξιοι φανεῖσθαι τῆς ὑμετέρας ἑστίας,
[5, 20]	τοῦ ἀποβησομένου· μὴ γὰρ τὸ	μέλλον	εἰδὼς ὁ θεός, ἐπεὶ μὴ
[5, 24]	δὲ οὐ κατακαμπτόμενος· χρήσιμοι τῷ	μέλλοντι	καὶ τῇ τοῦ πολέμου παραδόξῳ
[5, 24]	ὧδέ πως ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ τοῦ	μέλλοντος,	βοηθεῖν δέον καὶ σωτῆρα τῶν
[5, 25]	σὺ δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν	μελλόντων	μηνυτὴς καὶ τῶν ποιητέων ἦσθα
[5, 24]	οἶκτον οὕτως ἐπιφωνουμένη· ἥ τε	μέλλουσα	τῶν νηῶν μάχη, ἤτοι που
[5, 18]	οὐδέν. Τί γὰρ δὴ καὶ	μέλον	ἦν τούτων τοῖς θαυμασίοις θεοῖς,
[5, 6]	θυμὸν ἔθελγεν· ὀξὺ δὲ συρίξας	μέλος	ἀνέρας ἐπτοίησεν ὑλοτόμους πάντας, θάμβος
[5, 1]	Οὐδέ τις εἰς τοσοῦτον ἀνθρώπων	μέμηνεν	νῦν, ἐξ οὗπερ εἰς πάντας
[5, 14]	Ταῦτα γὰρ οἱ θεοὶ αὐτοὶ	μεμηνύκασι	διὰ τούτων· λέγει δὲ ὁ
[5, 13]	τῶν σχημάτων ὅπως φαντάζονται αὐτοὶ	μεμηνύκασιν,	ἀφ´ ὧν καὶ τὰ ἀγάλματα
[5, 11]	δὲ τὴν πολιτείαν αὐτῶν αὐτοὶ	μεμηνύκασιν	καὶ τὰ ἄλλα τὰ εἰρημένα,
[5, 15]	πρὸς ἃ φιλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι	μεμήνυκε	διὰ τούτων· Τίς βροτὸς οὐ
[5, 17]	δεσμὸν γὰρ αὐτῷ τὸν ὕπνον	μεμηχανῆσθαι·	πολλοὺς δὲ περὶ αὐτὸν εἶναι
[5, 17]	ἀλλὰ πολλῶν στεναγμὸν ἅμα θαυμασμῷ	μεμιγμένον.	Οἷα δὲ πολλῶν ἀνθρώπων παρόντων
[5, 27]	ἁλώσεται αἷσπερ ὑπῆρξεν. Εἰρήνης μᾶλλον	μεμνῆσθαι	κελεύει καὶ ὀλιγοδείας καὶ αὐταρκείας.
[5, 3]	ὁμολογούντων καὶ τῶν δαιμόνων τοὺς	μὲν	ἀγαθοὺς ἐπιφημιζόντων, τοὺς δὲ φαύλους
[5, 19]	ἔσται. Ἐῶ γὰρ τὸ Ἀνδρόγεω	μὲν	Ἀθήνησιν ἀποθανόντος ὑμᾶς ἀγανακτεῖν, τῶν
[5, 10]	θυσιῶν μάλιστα δελεάζονται) καὶ νεκροῦ	μὲν	ἀθιγῆ δεῖν εἶναι τὸν ἐπόπτην,
[5, 20]	ἀμφίβολος ἡ στενύγρη, ὅπως νικήσαντι	μὲν	αἴτιος εἶναι δοκῇς νίκης, ἡττηθέντι
[5, 1]	καθαιρούσης αὐτούς τε ἐλαυνούσης, δαίμονας	μὲν	ἀληθῶς φαύλους ὄντας, ψευδῶς δὲ
[5, 33]	ζωὴ δοιὰς μοίρας λάχεν, ἡ	μὲν	ἀμαυρῶν ἠελίων δισσῶν, ἡ δ´
[5, 5]	γὰρ οὐκ ἔχουσιν εἰπεῖν) ἐκεῖνον	μὲν	ἀμεληθῆναι, τοὺς δὲ περὶ τὸν
[5, 24]	τὰ τέκνα τῶν γυναικῶν εἴποι	μὲν	ἄν τις εἶναι καὶ τὰ
[5, 8]	ὀργάνου φωνὴν ἀποδίδωσιν. Ἀλλ´ ὅτι	μὲν	ἀναγκάζονται, ἱκανὰ καὶ ταῦτα παραστῆσαι.
[5, 17]	οὕτως αἱ μεγάλαι ψυχαὶ τὰς	μὲν	ἀναλάμψεις εὐμενεῖς καὶ ἀλύπους ἔχουσιν,
[5, 10]	Αἰγύπτιον λέγων· Εἰ δὲ οἱ	μὲν	ἀπαθεῖς, οἱ δὲ ἐμπαθεῖς, οἷς
[5, 25]	δὲ λοιπὰ ἐπισκοπῶμεν. Εἰς σὲ	μὲν	ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν τηλικούτῳ κινδύνῳ,
[5, 8]	ἐκάλεσσας ἀνάγκαις; Καὶ ἑξῆς· Τοὺς	μὲν	ἀπορρήτοις ἐρύων ἴυγξιν ἀπ´ αἴθρης
[5, 10]	οὐκ ὀκνοῦσιν. Καὶ ἀπὸ ἐμψύχων	μὲν	ἀποχῆς κελεύουσιν δεῖν εἶναι τοὺς
[5, 1]	τῶν ἐπὶ γῆς κηδεμόνες, τοῦ	μὲν	ἄρδην μεταστήσασθαι τὴν πλάνην, εἰ
[5, 4]	τοῦ παθητικοῦ καὶ ἀλόγου τοῖς	μὲν	ἀσθενὲς καὶ ἀμαυρόν ἐστι λείψανον
[5, 20]	κηδόμενος οὕτω τοῦ Κάρνου ἄλλοις	μὲν	αὐτὸν θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες, ἑαυτῷ δὲ
[5, 16]	καὶ ἄσθματα δινήεντα· καὶ τὰ	μὲν	ἂψ χθονίοισιν ὑπαὶ κόλποισιν ἔδεκτο
[5, 25]	δὴ τοὺς ταῦτα λογιζομένους τὸν	μὲν	βασιλέα πέμψαι προσπολεμήσοντα, αὐτοὺς δὲ
[5, 16]	φάτις ἡμετέρη θεμιτώδεσιν ὀμφαῖς. Μυρία	μὲν	γαίης μαντήια θέσκελα νώτῳ ἐβλύσθη
[5, 28]	ταύτης, ἀλλ´ αὐτὸς ἡγοῦ. Καλὴ	μὲν	γάρ, ἀλλ´ ἄπορος ἡμῖν καὶ
[5, 33]	πῶς ἐσθλὸν ἦν τοῦτο. Ἐκροταλίζετο	μὲν	γὰρ ἐν τοῖς ὄχλοις, οἶδα,
[5, 21]	αὖ τὴν ἀλλοτρίαν περιποιήσασθαι. Ὁ	μὲν	γὰρ Ἡμίμηδος ἢ Ἡμιπέρσης Κῦρος,
[5, 29]	ἔφη ὀρθῶς αὐτὸν βουλεύεσθαι· τὴν	μὲν	γὰρ πατρίδα αὐτόθι ἀπολιπὼν ἄπεισιν,
[5, 5]	ἂν ἐξαμάρτωσιν καὶ πλημμελήσωσιν· αἰθέριον	μὲν	γάρ σφε μένος πόντονδε διώκει,
[5, 34]	γὰρ ἀνεστάθη καὶ εὐθὺς ἡ	μὲν	γῆ ἀνέθαλλεν, οἱ δὲ ἐκόμων
[5, 17]	αὑτόν, ὁ Φίλιππος· Ἀλλὰ φαύλους	μὲν	δαίμονας οὐκ Ἐμπεδοκλῆς μόνον, ὦ
[5, 27]	γὰρ εἶ οἷος ταράττειν. Τὰ	μὲν	δὴ τῆς παλαιᾶς ἱστορίας τοιαῦτα.
[5, 25]	πάντων πταίειν τὸν βασιλέα. Μετὰ	μὲν	δὴ τῆς πόλεως πιπτούσης οὐδεμία
[5, 28]	φυκτὸν δόμον ἡμερίοισι· καὶ τὴν	μὲν	διά τ´ ἀνδροσύνης ἱερῆς θ´
[5, 29]	ἀγυρτῶν καὶ σοφιστῶν. Ἀλλὰ τῶν	μὲν	ἔγωγε οὐδὲν ἐθαύμασα, εἰ μισθοῦ
[5, 17]	οὕτω γνῶναι τὸν Θαμνοῦν, εἰ	μὲν	εἴη πνεῦμα, παραπλεῖν ἡσυχίαν ἔχοντα,
[5, 3]	οἱ θεῖοι λόγοι προσαγορεύουσιν, τοτὲ	μὲν	{εἰς} ἀγαθοὺς δαίμονας ὑποκρινομένων, τοτὲ
[5, 27]	τῶν κατὰ χρόνους ἀρχόντων τοτὲ	μὲν	εἰς ἀπράκτους πολέμους διὰ τῆς
[5, 21]	Ἡμιπέρσης Κῦρος, ἢ ὁ μητρόθεν	μὲν	ἐκ τυραννικοῦ, πατρόθεν δὲ ἐξ
[5, 25]	ποιητέων ἦσθα σύμβουλος. Καὶ σὲ	μὲν	ἐκεῖνοι πιστόν, σὺ δ´ αὐτοὺς
[5, 28]	πλεῖστον ἀπ´ ἀλλήλων ἀπέχουσαι, ἡ	μὲν	ἐλευθερίας εἰς τίμιον οἶκον ἄγουσα,
[5, 26]	ἦν βέβαιος ἀποφυγὴ ὀρύξασι, τούτου	μὲν	ἔπαυσας, ὡς μὴ κελεύων ἔργου
[5, 33]	οὕτω ῥᾳδίως ὁ θεὸς ὄλβιον	μὲν	ἐπεφώνησεν, ἐπὶ δὲ τῷ ὀλβίῳ
[5, 34]	Ὁμήρου τὸν Γανυμήδην· ἀλλὰ τὸν	μὲν	ἐπὶ τῷ κάλλει, σὲ δὲ
[5, 1]	ἡ νόσος τὴν πόλιν, Ἀσκληπιοῦ	μὲν	ἐπιδημίας καὶ τῶν ἄλλων θεῶν
[5, 4]	ἱερῶν ὁρῶντες. Ἑλλήνων δὲ Ὅμηρος	μὲν	ἐπιφαίνεται κοινῶς ἀμφοτέροις χρώμενος τοῖς
[5, 20]	καὶ οὐδέποτε ἂν ἐλήξατε, οἱ	μὲν	ἐρωτῶντες, σὺ δὲ σοφιζόμενος, ἵνα
[5, 28]	εἰπεῖν τι σαφές. Εἰ οἱ	μὲν	εὖ ἡγοῖντο, οἱ δ´ ἕποιντο’
[5, 17]	δὴ ὡς θεοὺς τιμῶσιν Τὸ	μὲν	ἐφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις, εἶπεν, μὴ
[5, 27]	χερὶ Φοῖβος ἄνωγεν, ἀλλ´ ἀπάτῃ	μὲν	ἔχει γαῖαν Μεσσηνίδα λαός· ταῖς
[5, 24]	Πῶς δέ, ὦ μάντι, ὅτι	μὲν	ἡ θείη Σαλαμὶς ἀπολεῖ τέκνα
[5, 3]	δὲ ψυχὰς τεθνηκότων, καὶ μηδὲν	μὲν	ἡμῖν εἰς ἀρετὴν ψυχῆς συμβαλλόμενον,
[5, 18]	θεῶν τούτοις ἱλασκομένων. Ἀλλὰ τούτων	μὲν	ἦν οὐδέν. Τί γὰρ δὴ
[5, 1]	ἀνθρωπότητος ἐπιδιδόναι· δέον ἔμπαλιν τοὺς	μὲν	θεούς, εἰ δή τινες ὄντως
[5, 3]	ἀνθρώποις ἔτι μᾶλλον ἐπῄει, τῶν	μὲν	θεοὺς εἶναι, τῶν δὲ ἥρωας
[5, 1]	αὐτῶν ἀθετῶν κρατεῖ, ὡς τοὺς	μὲν	θεοὺς μηκέτ´ εἶναι μηδὲ ἐνεργεῖν
[5, 3]	ἀληθῶς τυγχάνον καὶ πολύμορφον, τοτὲ	μὲν	θεοὺς ὑποκρινόμενον, τοτὲ δὲ ψυχὰς
[5, 6]	δὲ καὶ ἐν ἄλλοις οἱ	μὲν	θεράποντές τινων ἀνεδείχθησαν, ὡς ὁ
[5, 1]	Ἰησοῦ δυνάμεως; Εἰ δὴ ὁ	μὲν	θνητός, ὡς ἂν φαῖεν, ἄνθρωπος
[5, 7]	ἡ ψυχή· ταύτης δὲ τὸ	μὲν	θυμοειδές, τὸ δὲ ἐπιθυμητικόν, ὅθεν
[5, 24]	οὐδὲ οἱ θεοὶ ἐπεισκυκλούμενοι, ὁ	μὲν	ἱκετεύων, ὁ δὲ οὐ κατακαμπτόμενος·
[5, 23]	εἶπον τὸν λέγοντα; Ἀλλὰ τοῦτο	μὲν	ἴσως οὐχ ἱκανὸς εἶ διανοῆσαι,
[5, 8]	ἔρδων. Καὶ πάλιν· Ἀλλ´ οἱ	μὲν	καθύπερθε μετήοροι οὐρανίωνες σπερχόμενοι κούφαισι
[5, 3]	τεχνικὰς ἀνειδωλοποιήσαντες θεοῖς ἀπένειμαν, Ἄρει	μὲν	καὶ Ἀθηνᾷ τὰς πολεμικάς, Ἡφαίστῳ
[5, 28]	μάλιστα. Ἀνδρείους εἶναι κελεύεις· τοῦτο	μὲν	καὶ παρὰ τῶν δειλῶν πολλάκις
[5, 1]	σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν. Ἱκανὰ	μὲν	καὶ τὰ προπαρατεθέντα συστῆσαι ἦν
[5, 35]	τιμῶντα, ὅτι λαβὼν ἐπιβουλεύοντας ᾐκίσατο	μέν,	καρτεροῦντας δὲ ἀγάμενος ἀφῆκεν· Λοξίας
[5, 13]	τὸν Πᾶνα περὶ ἑαυτοῦ· Φαιδρὴ	μὲν	κατὰ δῶμα θεοῦ καταλάμπεται αὐγή·
[5, 25]	Ἀττικῆς. Ἐδεδοίκεις οὖν μὴ σὺ	μὲν	κελεύῃς αὐτοὺς φεύγειν κἄπειτα οἱ
[5, 33]	εἰ μή τι ἀδικοῦμεν, οἱ	μὲν	κλέους ἐσθλοῦ, οἱ δὲ στεφάνων
[5, 3]	ἐπιθυμίας, θεοὺς ἀνειπόντες καὶ τὸν	μὲν	λόγον Ἑρμῆν, τὸν δὲ λογισμὸν
[5, 7]	τῷ ἐπάγοντι τὸν ὅρκον) Μητέρι	μὲν	μακάρων μέλεται Τιτηνίδι Ῥείῃ αὐλοὶ
[5, 8]	ἀκολουθίας συρόμενοι παραγίνονται, καὶ οἱ	μὲν	μᾶλλον, οἱ δὲ ἧττον. Τινὲς
[5, 5]	γινόμενα ταῖς μεταβολαῖς πάθη τοὺς	μὲν	μᾶλλον, τοὺς δ´ ἧττον ἐπιταράττει.
[5, 7]	κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ	μὲν	μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων οὐκ
[5, 10]	κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ	μὲν	μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων οὐκ
[5, 33]	τὴν ἐν τούτοις ὑπεροχὴν εὖ	μὲν	οἶκος οἰκεῖται, εὖ δὲ ἰδιώτης
[5, 21]	ἄξιον ἐπίστημά ἐστιν, οὐκ ἀληθὲς	μὲν	ὂν οὐδ´ αὐτό, ἀλλὰ προσεοικός
[5, 5]	Διονύσιος ἢ Ἑρμαῖος. Ἀλλ´ ἔνιοι	μὲν	ὀρθῶς κατὰ τύχην ἐκλήθησαν, οἱ
[5, 21]	Ἔοικας δὴ ὡς ἀληθῶς τὰ	μὲν	ὅσα ψάμμου ἄξιά ἐστιν εἰδέναι,
[5, 6]	ἀνθρώποις ὑποτίθεσθαι. Οἱ δὲ τούτων	μὲν	οὐδέν· ἄκουε δὲ οἷα ἐκφαίνει
[5, 4]	ἀποτρέπεσθαι δυνάμεις. Ὅτε δὲ τούτων	μὲν	οὐδὲν ἔπραττον, βίῳ δὲ αἰσχρῷ
[5, 29]	γένοιντο, ἄριστα αὐτοῖς χρῷτο, τούτου	μὲν	οὐδένα λόγον ἐποιήσατο, αὐτὸ δὲ
[5, 4]	ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ’ θεῶν	μὲν	οὐδενί, δαιμόνων δὲ φαύλων ἀποτροπῆς
[5, 10]	ἐκεῖνος ὁ λεγόμενος πλάνος. Ταῦτα	μὲν	οὖν ἐπὶ τοσοῦτον καὶ ἀπὸ
[5, 4]	Τούτοις μεθ´ ἕτερα ἐπιλέγει· Τὸ	μὲν	οὖν ἐφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις μὴ
[5, 17]	τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας γεγενημένην. Ταῦτα	μὲν	οὖν ἡμῖν ἀπὸ τῆς νεωτέρας
[5, 17]	γνώριμος πολλοῖς ἀπ´ ὀνόματος. Δὶς	μὲν	οὖν κληθέντα σιωπῆσαι, τὸ δὲ
[5, 26]	αὐτοὺς δέον εἶναι βραβευτάς. Τοτὲ	μὲν	οὖν Λακεδαιμονίους ὡς ἂν οἰκείους
[5, 4]	μαντεῖά τε καὶ χρηστήρια Εὖ	μὲν	οὖν λέγουσι καὶ οἱ λέγοντες
[5, 25]	μένοντας ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ	μὲν	οὖν μετ´ ὀλίγων ἐναντίῳ ἱσταμένῳ
[5, 33]	ὅτι μόνη τραγῳδοὺς ἤνεγκεν. Εἰ	μὲν	οὖν ὁ κρότος ἱκανὸς κριτὴς
[5, 5]	δημοσίᾳ καὶ ἰδίᾳ Λυκίους. Τούτοις	μὲν	οὖν ὅμοια πολλὰ λαβεῖν ἔστιν
[5, 33]	αὐτὸν γῆ δέξεται ἀποθανόντα. Ταῦτα	μὲν	οὖν περὶ τῶν ποιητῶν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 24]	τοῖς βουλομένοις τὴν γῆν. Ταῦτα	μὲν	οὖν τὰ πρὸς Ἀθηναίους. Ἀσθενῆ
[5, 26]	Διὶ αὐτὴν νῆσον εἶναι. Ἐν	μὲν	οὖν τῇ ἀποτροπῇ ἀμφότερα ἰσόρροπα,
[5, 6]	ἀπορρήτων ἀξιωθεὶς τῆς γνώσεως. Τοτὲ	μὲν	οὖν τινας τῶν ἀγαθῶν τούτων
[5, 17]	Ἑρμοῦ καὶ Πηνελόπης γεγενημένον. Ὁ	μὲν	οὖν Φίλιππος εἶχεν τῶν παρόντων
[5, 32]	οὕτω συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα	μὲν	οὖν ὧδε ἐχέτω. Φέρε δὲ
[5, 2]	ὡς αὐτοὺς εἶναι νομίζειν τοτὲ	μὲν	οὐρανίους δυνάμεις καί τινας ἀληθῶς
[5, 21]	ὅτι ἐχρῆν οὕτως γενέσθαι, ἀνιερώτατος	μὲν	οὗτος λόγων σοφιστικῶν· τί δὲ
[5, 25]	ἀνδράσι Περσεΐδῃσι πέρσεται, ἢ τὸ	μὲν	οὐχί, ἀφ´ Ἡρακλέος δὲ γενέθλης
[5, 29]	περὶ δὲ κενῆς δόξης· Γαίης	μὲν	πάσης τὸ Πελασγικὸν οὖδας ἄμεινον·
[5, 33]	φανεῖσθαι τῆς ὑμετέρας ἑστίας, λοιδορῆσαι	μὲν	πικρῶς τὰς οὐκ ἐθελούσας ἡμῖν
[5, 1]	δὲ τοῖσδε καὶ τοῦτ´ ἐπικεχείρηται	μὲν	πολλάκις διὰ τῶν κατὰ χρόνους
[5, 26]	καὶ τὴν πόλιν νησοποιεῖν, τὰ	μὲν	πρῶτα τοῦ ἔργου εἴχοντο, ἐπεὶ
[5, 16]	μαντικῆς· τῶν δ´ ἄλλων τὰ	μὲν	σιγή, τὰ δὲ παντελὴς ἐρημία
[5, 24]	τοῦ πολέμου παραδόξῳ ῥοπῇ, ὁ	μὲν	σῳζομένοις, ὁ δ´ ἀπολλυμένοις. Εἴτε
[5, 29]	εἰ μισθοῦ τραχηλίζονται. Εἶθ´ ὁ	μὲν	Σωκράτης ἐκεῖνος οὐδέτερον ἀπεκρίνατο πρὸς
[5, 32]	κεχρημένον· καὶ τὸν Εὐριπίδην τῆς	μὲν	Σωκράτους διατριβῆς καὶ φιλοσοφίας ἐκπεσόντα,
[5, 25]	καὶ ἀφροσύνης καρπός. Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ταύτη. Οὐκ ἄξιον δὲ παρελθεῖν
[5, 24]	ὡς δὴ τοῦ Διὸς τῇ	μὲν	τὴν ἑαυτοῦ πρόθεσιν ἐκτελέσαντος, τῇ
[5, 21]	ὢν ἐν τῷ αἰνίγματι, παρεμφαίνει	μὲν	τὴν ἔκτυφον μοῦσαν, ἀλλὰ καὶ
[5, 24]	ἔχων καὶ πιθανὸς ἅμα, ἐκ	μὲν	τῆς Ἀσίας εἰς τὴν Εὐρώπην
[5, 14]	ταῦτα παρατίθησιν· Ἔστι δὲ σύμβολα	μὲν	τῆς Ἑκάτης κηρὸς τρίχρωμος, ἐκ
[5, 5]	καλεῖσθαι· καὶ γὰρ ἡμῶν ὁ	μέν	τίς ἐστιν Δῖος, ὁ δὲ
[5, 3]	εἰς εἴδη πλείονα καταπίπτειν· πρῶτον	μὲν	τὸ ἐκ τῶν φαινομένων κατ´
[5, 24]	ἠπάτων τοὺς πρόσφυγας. Ἀλλὰ τὰ	μὲν	τοιαῦτα ἴσως ἐθελοκάκου τινός ἐστιν,
[5, 34]	λαλέοντος ἀκούων, εἴθε ὤφελες τὰ	μὲν	τοιαῦτα πάντα ἀγνοεῖν, ἐκεῖνο δὲ
[5, 22]	ἑκάστῳ γὰρ ὧν ἐπιθυμεῖ ἡγεῖσθαι	μὲν	τὸν πόνον, προσδοκᾶσθαι δὲ τὴν
[5, 28]	αὐτῶν τῶν στασιαζόντων. Ὥστε τούτου	μὲν	τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν σε. Καίτοι
[5, 24]	καὶ τοῖς ξύλοις κἄπειτα σὺ	μὲν	τοὺς ἀνθρώπους ἔσῳζες, ὁ δὲ
[5, 4]	Εἶθ´ ἑξῆς φησιν· Ἀλλὰ περὶ	μὲν	τούτων οὐκ ἀναγκαῖον ἡμᾶς Δημητρίῳ
[5, 10]	Τυφῶνι, τίνα οὐχ ὑπερβολὴν ἐμπληξίας	μὲν	τῷ ἀπειλοῦντι ἃ μήτε οἶδεν
[5, 10]	παρεῖταιμέν, οἱ δὲ συνόντες περὶ	μὲν	τῶν ἄλλων τἀληθέστατα λέγουσιν, περὶ
[5, 4]	καὶ διαφυλάττουσι διεσπαρμέναι. Καὶ περὶ	μὲν	τῶν μυστικῶν, ἐν οἷς τὰς
[5, 2]	μείζονος ἠξιοῦτο θεραπείας. Ὧν τὰς	μὲν	τῶν σωμάτων ἰδέας οἱ τῶν
[5, 5]	φασι περὶ Τυφῶνος, ὡς δεινὰ	μὲν	ὑπὸ φθόνου καὶ δυσμενείας εἰργάσατο
[5, 25]	κελεύῃς αὐτοὺς φεύγειν κἄπειτα οἱ	μὲν	φεύγοιεν, οἱ δὲ μὴ ἐπέλθοιεν.
[5, 29]	χρυσείους ἄνδρας πολυεθνέα λαόν, ὤμοις	μὲν	χαλκὸν προφέρων, χερσὶν δὲ σίδηρον·
[5, 4]	ἔοικε ποιεῖν τὴν μεταβολήν, τοῦ	μὲν	χρυσοῦ γένους εἰς δαίμονας πολλοὺς
[5, 17]	σβέσεις αὐτῶν καὶ φθοραὶ πολλάκις	μέν,	ὡς νῦν, πνεύματα καὶ χαλάζας
[5, 34]	τοῦ Θασίου πύκτου· ᾧ ἀθανασίαν	μέν,	ὥσπερ Κλεομήδει, οὐκ ἔδωκαν, ἐφίλησαν
[5, 24]	γαίης· οὔτε γὰρ ἡ κεφαλὴ	μένει	ἔμπεδος οὔτε τὸ σῶμα, οὐ
[5, 14]	αὖ ἐλαύνετε, κηρὸν ἐν πυρὸς	μένει	θέντες αἰόλου χροός· λευκὸς ἔστω
[5, 7]	ἀμφὶ δὲ μῆτις ἔμπεδος ἀρρήκτοισι	μένει	λογίοις βεβαυῖα. Δεσμῷ δ´ οὖν
[5, 24]	μηδὲ σύ γ´ ἱπποσύνην τε	μένειν	καὶ πεζὸν ἰόντα, νῶτον ἐπιστρέψας·
[5, 24]	οὐκ ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν μηδὲ	μένειν	μηδ´ αἰδεῖσθαι κακὸν εἶναι. Ὁ
[5, 28]	πρεσβηγενέας τιμῶντες, Τυνδαρίδας δ´ ἐποπιζόμενοι,	Μενέλαν	τε καὶ ἄλλους ἀθανάτους ἥρωας,
[5, 6]	στήθεσσιν ἔχουσα Ἄρτεμις ἀγροτέρη παῦσεν	μένεος	κρατεροῖο, ἣν καὶ χρὴ λίσσεσθ´,
[5, 25]	πέμψαι προσπολεμήσοντα, αὐτοὺς δὲ οἴκοι	μένοντας	ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ μὲν
[5, 5]	πλημμελήσωσιν· αἰθέριον μὲν γάρ σφε	μένος	πόντονδε διώκει, πόντος δ´ ἐς
[5, 10]	τὸ ἀκοῦον, αὐτάρκης ἡ αὐτὴ	μένουσα	ἔννοια δηλῶσαι, κἂν ὁποιονοῦν ὑπάρχῃ
[5, 21]	διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει. Ἐκεῖνο	μέντοι	εὖ, ὅτι σοι οὐδὲν ἔμελεν
[5, 9]	ἀπέλθῃ· ταύτας γὰρ κρατεῖν καὶ	μέντοι	καὶ τὸ ἄλλο σχῆμα τῆς
[5, 17]	πάθεσιν τὸν ἀέρα φαρμάττουσιν. Ἐκεῖ	μέντοι	μίαν εἶναι νῆσον, ἐν ᾗ
[5, 34]	κατά τινα, ὡς ἔοικεν, δαιμονίαν	μέριμναν.	Ἀλλ´ οἱ ἄφρονες Θάσιοι καὶ
[5, 8]	θείοιο, πανομφέας ὥσπερ ὀνείρους, εἰσκρίνεις	μερόπεσσιν,	ἀεικέα δαίμονας ἔρδων. Καὶ πάλιν·
[5, 3]	ἀκόλουθον συνιδεῖν λόγον· ὃν ἐκ	μέρους	προθεωρήσαντες ἐν τῷ πρὸ τούτου
[5, 9]	οὐδὲ ἀρετῆς χάριν ἤ τινος	μέρους	φιλοσοφίας, μεθόδοις δὲ γοήτων ἀπειρημέναις,
[5, 8]	δῖαν ἄγεσθαι, τοὺς δὲ μέσους	μεσάτοισιν	ἐπεμβεβαῶτας ἀήταις νόσφι πυρὸς θείοιο,
[5, 20]	ὅτι κατὰ γῆν εἰσίοι, καὶ	μέσον	στρατοπεδεύεται Ναυάτου καὶ Τυπαίου· καὶ
[5, 8]	χθόνα δῖαν ἄγεσθαι, τοὺς δὲ	μέσους	μεσάτοισιν ἐπεμβεβαῶτας ἀήταις νόσφι πυρὸς
[5, 27]	ἀλλ´ ἀπάτῃ μὲν ἔχει γαῖαν	Μεσσηνίδα	λαός· ταῖς δ´ αὐταῖς τέχναις
[5, 27]	καὶ τῆς γῆς ἧς εἶχον	Μεσσήνιοι	ἀπάτῃ νικήσαντες Λακεδαιμονίους· Οὔ σε
[5, 27]	Αἰπύτου τὸ ἱερεῖον, ὅθεν ἀτέλεστα	Μεσσηνίοις	εἶναι. Τοιοῦτος γὰρ εἶ οἷος
[5, 27]	Λακεδαιμονίων ταῦτα· σὺ γὰρ καὶ	Μεσσηνίοις	κατὰ Λακεδαιμονίων, οὐ μόνον Λακεδαιμονίοις
[5, 27]	κατὰ Μεσσηνίων, πάλιν δ´ αὖ	Μεσσηνίοις	κατὰ Λακεδαιμονίων ταῦτα· σὺ γὰρ
[5, 26]	Μεσσηνίων παραμαίνει, τοτὲ δ´ αὖ	Μεσσηνίοις	κατὰ Λακεδαιμονίων χρᾷ, εἰ πάλιν
[5, 27]	οὔτε τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις περὶ	Μεσσηνίων	καὶ τῆς γῆς ἧς εἶχον
[5, 27]	κενῆς ἐρησόμενοι, ὡς μὴ δοκοῖεν	Μεσσηνίων	μάχῃ λείπεσθαι, ἐν νόμοις καρτερικοῖς
[5, 27]	λοιπῆς ἀποπληξίας. Ταῦτα Λακεδαιμονίοις κατὰ	Μεσσηνίων,	πάλιν δ´ αὖ Μεσσηνίοις κατὰ
[5, 26]	ὁ ἐν Δελφοῖς πάλιν κατὰ	Μεσσηνίων	παραμαίνει, τοτὲ δ´ αὖ Μεσσηνίοις
[5, 27]	Λακεδαιμονίων, οὐ μόνον Λακεδαιμονίοις κατὰ	Μεσσηνίων	χρησμῳδεῖς· Παρθένον Αἰπυτίδα κλῆρος καλεῖ,
[5, 4]	τὸ τῶν δαιμόνων γένος ἐν	μέσῳ	θεῶν καὶ ἀνθρώπων θέντες καὶ
[5, 21]	πείθοντι μὴ καταφρονεῖν αὐτοῦ. Ὃς	μετ´	ὀλίγον ἐπὶ τῇ πείρᾳ ἤμελλεν
[5, 25]	κινδύνων καραδοκεῖν· τῷ μὲν οὖν	μετ´	ὀλίγων ἐναντίῳ ἱσταμένῳ πρὸς τὸν
[5, 1]	αὐτοί, παραδεδωκότες; Ὁ δὲ καὶ	μετὰ	θάνατον παρὰ πᾶσιν τοῖς ἔθνεσιν
[5, 4]	ἧττον, ἐφ´ ᾧ βούλεται, δεδείξεται	μετὰ	μαρτύρων σοφῶν καὶ παλαιῶν ὅτι
[5, 25]	ἀντὶ πάντων πταίειν τὸν βασιλέα.	Μετὰ	μὲν δὴ τῆς πόλεως πιπτούσης
[5, 24]	πυργώματα ὅτι πολλὰ ἀπολεῖται, εἰ	μετὰ	ναρθήκων, ἀλλὰ μὴ μετὰ σιδήρου
[5, 24]	ἂν ψεῦδος ἦν, ὁπότε καὶ	μετὰ	ναρθήκων ἔπραξαν ἄν τι πάντως
[5, 24]	εἰ μετὰ ναρθήκων, ἀλλὰ μὴ	μετὰ	σιδήρου καὶ πυρὸς ἐπῄεσαν, τάχα
[5, 36]	καὶ ὁ Οἰνόμαος. Ἀλλὰ γὰρ	μετὰ	τὰ εἰρημένα μεταβὰς αὖθις ἐπὶ
[5, 4]	τὰ ἐκείνων πνεύματα παρὰ τοῖς	μετὰ	ταῦτα ἀνθρώποις τεθεοποιημένα καὶ τὰς
[5, 1]	ὅσον οὐδέπω παραστήσομεν ὡς ἄρα	μετὰ	τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ καὶ θάνατοι
[5, 1]	οὐδ´ ἄλλοτέ πω πρότερον ἢ	μετὰ	τὴν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν εἰλήφασιν αἱ
[5, 1]	ἐκποδὼν μεταστάντων οὐκ ἄλλοτε ἢ	μετὰ	τὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εἰς
[5, 1]	τι κατισχύειν τοὺς φαύλους δαίμονας	μετὰ	τὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εἰς
[5, 1]	ὡς καθῄρηται πάντα καὶ ἐκλέλοιπεν	μετὰ	τὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εὐαγγελικὴν
[5, 17]	τὴν κατάλυσιν οὐκ ἄλλοτε ἢ	μετὰ	τὸ προελθὸν εἰς πάντας ἀνθρώπους
[5, 1]	ὁσημέραι διαιωνίζει τιμώμενος, ἄντικρυς τῆς	μετὰ	τὸν θάνατον ζωῆς τὸ ἐναργὲς
[5, 23]	που ἀπελθὼν τῇ τανυστρόφῳ σφενδόνῃ	μετὰ	τοῦ ἀδιανοήτου ποιήματος; Ἀλλὰ γὰρ
[5, 1]	ἄλλοτέ ποτε ἐξ αἰῶνος ἢ	μετὰ	τοὺς χρόνους τῆς σωτηρίου καὶ
[5, 33]	ἐλθόντες καθίζοιντο ἐν τῷ Ὀλύμπῳ	μετὰ	τῶν πυκτῶν ἐν τῇ τοῦ
[5, 8]	δι´ ὧν φησιν ἐπιφαίνειν· Ἠέριον	μετὰ	φέγγος ἀπείριτον ἀστεροπληθὲς ἄχραντον πολὺ
[5, 2]	ἡ τῆς πολυθέου πλάνης ὑπόληψις,	μεταβαινούσης	τῆς διανοίας ἀπὸ τῶν ὁρωμένων
[5, 36]	Ἀλλὰ γὰρ μετὰ τὰ εἰρημένα	μεταβὰς	αὖθις ἐπὶ τὴν Ἐκ λογίων
[5, 3]	ἐπὶ τὸ φυσικώτερον, ὥς φασι,	μεταβεβλήκασι	τροπικωτέραις ἀλληγορίαις, θεωρίας δή τινας
[5, 18]	τὰ πᾶσι πρόδηλα τοῖς φιλολόγοις	μεταβῆναι	καὶ τοὺς παλαιτάτους τῷ χρόνῳ
[5, 5]	καὶ ὅσα ταύταις γινόμενα ταῖς	μεταβολαῖς	πάθη τοὺς μὲν μᾶλλον, τοὺς
[5, 4]	ἀνθρώπων δεχόμεναι πάθη θνητὰ καὶ	μεταβολὰς	ἀναγκαίας, οὓς δαίμονας ὀρθῶς ἔχει
[5, 4]	Ἐξ ὧν ἔοικε ποιεῖν τὴν	μεταβολήν,	τοῦ μὲν χρυσοῦ γένους εἰς
[5, 4]	τεταγμένος κἂν ἄτακτος, ἐν ᾧ	μεταλλάττει	δαίμονος ψυχὴ καὶ ἥρωος βίος,
[5, 3]	καὶ πάλιν ἄλλοτε εἰς ἥρωας	μεταμορφουμένων,	ἔστιν δ´ ὅπη ἄντικρυς διὰ
[5, 18]	καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς, ἢ	μετανοεῖν	ἐπὶ τῷ πλημμελήματι καί τι
[5, 19]	λοιμώξαντες ἐπὶ τούτῳ εἶπον ἂν	μετανοεῖν;	Ἢ μὴ λεγόντων, οὔ σε
[5, 19]	οὔ σε προσῆκον ἦν εἰπεῖν	Μετανοεῖτε	μᾶλλον ἢ λιμοῦ καὶ λοιμοῦ
[5, 29]	γαμήσῃ ἢ μή, ἀλλ´ ὅτι	μετανοήσει	ἀμφότερα. Πρὸς δὲ τὸν ἐπιθυμοῦντα
[5, 17]	Ῥώμῃ σκεδασθῆναι καὶ Θαμνοῦν γενέσθαι	μετάπεμπτον	ὑπὸ Τιβερίου Καίσαρος· οὕτως δὲ
[5, 36]	ἄν τις εἴποι, ἐκ Δελφῶν	μετάπεμπτος	ἐπιθήκη. Τοσαῦτα καὶ ὁ Οἰνόμαος.
[5, 5]	παρ´ ἡμῖν ἢ παντάπασιν ἐκλελοίπασιν	μεταστάντων	εἰς ἕτερον κόσμον. Ἐπεὶ καὶ
[5, 1]	σὺν τῇ πολυθέῳ πλάνῃ ἐκποδὼν	μεταστάντων	οὐκ ἄλλοτε ἢ μετὰ τὴν
[5, 1]	γῆς κηδεμόνες, τοῦ μὲν ἄρδην	μεταστήσασθαι	τὴν πλάνην, εἰ ἄρα τις
[5, 22]	τι καὶ ἡμᾶς τῆς κωμῳδίας	μετασχεῖν	καὶ μὴ σεμνύνεσθαι, ὡς οὐκ
[5, 10]	μορφὰς ἀμείβοντα καὶ κατὰ ζῴδιον	μετασχηματιζόμενον;	Οὕτω γάρ φασιν αὐτοπτεῖσθαι, ἀγνοοῦντες
[5, 5]	συντέτακται καὶ οὗ τῆς δυνάμεως	μετείληχεν,	ἀπὸ τούτου φιλεῖ καλεῖσθαι· καὶ
[5, 9]	μόνον τὰ τῆς περιέργου γοητείας	μετέλθοιέν	τε καὶ διαπράξοιντο. Οὔτ´ οὖν
[5, 30]	πρὸ κυνὸς καὶ εἴκοσι τὰς	μετέπειτα	οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι
[5, 5]	Ἄρυον καὶ Τόσοβιν ἔφυγεν καὶ	μετεχώρησεν	ὁποιδήποτε (τοῦτο γὰρ οὐκ ἔχουσιν
[5, 33]	κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ, ὃς αὐτὸν	μετέωρον	ἄρας βίᾳ ἀπήνεγκεν ἐπί τινα
[5, 8]	πάλιν· Ἀλλ´ οἱ μὲν καθύπερθε	μετήοροι	οὐρανίωνες σπερχόμενοι κούφαισι μεθ´ Ἁρπυίαισι
[5, 34]	εἰδὼς ψάμμου τ´ ἀριθμὸν καὶ	μέτρα	θαλάσσης, καὶ κωφοῦ ξυνιεὶς καὶ
[5, 33]	κρείττονα φρονεῖν, ἀλλ´ ἐπὶ τὸ	μετροποιεῖν	τραπέσθαι· καὶ τῶν ἔμπροσθεν ἀνθρώπων
[5, 33]	πολὺ πονηρότεροί εἰσιν· οὐχὶ δίχα	μέτρου,	αὕτη γὰρ διάλεκτος καὶ θεῶν,
[5, 13]	βόστρυχον ἐκ κεφαλῆς νεάτης χαροποῖσι	μετώποις	ἀμφὶς ἰαινόμενον πλοχμοῖς θ´ ἱεροῖσι
[5, 8]	πάλιν ἄλλος ἀναγκαζόμενος ἔφη· Κλῦθί	μευ	οὐκ ἐθέλοντος, ἐπεί μ´ ἐπέδησας
[5, 9]	φησιν· Λύσατέ μοι στεφάνους καί	μευ	πόδας ὕδατι λευκῷ ῥάνατε καὶ
[5, 3]	ἀπήρκει στῆναι, ἤδη δὲ καὶ	μέχρι	τῶν οἰκείων παθῶν τὸ σεβάσμιον
[5, 18]	παρὰ τῷ Μίνωϊ· ὥστε καὶ	μέχρι	τῶν Σωκράτους χρόνων πλέον ἢ
[5, 36]	ὁ λῆρος, ὥστε ἤδη καὶ	μέχρις	ὑμῶν κεχωρηκέναι τὸ κακόν, ἐπιδιαβὰν
[5, 29]	τὸν ἐρωτήσαντα, πότερα γαμήσῃ ἢ	μή,	ἀλλ´ ὅτι μετανοήσει ἀμφότερα. Πρὸς
[5, 11]	ἐκ τῶν πολλῶν παραθησόμεθα, ἵνα	μὴ	ἀμάρτυρον τὸν λόγον καταλείπωμεν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 34]	τὰ θεῖα παρεσκευασμένος, καὶ ἀκούσας	μὴ	ἀνασχήσεται, ἀλλ´ ἀπειλήσει καὶ αὐτὸν
[5, 24]	ταύτην ἐξελεῖν πόλιν ἀσθενῶν, εἰ	μὴ	ἀπὸ Σούσων ἐπαγάγοι αὐτῇ τὸν
[5, 28]	τοῦτο καὶ ἀξιώσω τὸν Λυκοῦργον	μὴ	ἀποκαμεῖν εἴ τι δύναιτο πολιτικὸν
[5, 34]	τιμᾶσθ´ ὡς οὐκέτι θνητὸν ἐόντα.	Μὴ	γὰρ δὴ θαυμάσῃς εἰ καὶ
[5, 20]	ἀγνοίᾳ δὲ μᾶλλον τοῦ ἀποβησομένου·	μὴ	γὰρ τὸ μέλλον εἰδὼς ὁ
[5, 10]	Πολλῷ δὲ τούτων ἀλογώτερον τὸ	μὴ	δαίμονι, εἰ τύχοι, ἢ ψυχῇ
[5, 4]	λόγων τε καὶ εὐχῶν, ἀλλὰ	μὴ	δι´ αἰσχρορρημοσυνῶν τὰς ἐναντίας ἀποτρέπεσθαι
[5, 25]	σύνδεσμος. Ἀλλ´ ἐῶμεν αὐτόν, ὡς	μὴ	δὶς περὶ τοῦ αὐτοῦ σοι
[5, 27]	καὶ δόξης κενῆς ἐρησόμενοι, ὡς	μὴ	δοκοῖεν Μεσσηνίων μάχῃ λείπεσθαι, ἐν
[5, 5]	αὐτὸς καὶ παραγγέλλων κρύπτειν καὶ	μὴ	εἰς πολλοὺς ἐκφέρειν τὰ λεχθησόμενα.
[5, 25]	οἱ μὲν φεύγοιεν, οἱ δὲ	μὴ	ἐπέλθοιεν. Ἐπεὶ οὖν ἔδει τι
[5, 24]	μάντευμα ἀφώρατον τῷ σοφισμῷ καὶ	μὴ	εὐθὺς καταφανὲς ᾖ, ὅτι ἐν
[5, 34]	τοῦ λιμοῦ διώλοντο ἄν, εἰ	μὴ	ἡ παρὰ σοῦ ἦλθε βοήθεια,
[5, 28]	τρόπον ἐγγίνεται ταῦτα πόλει, καὶ	μὴ	ἡμᾶς τοὺς οὐκ εἰδότας κέλευε
[5, 1]	συνήθως ταῖς πόλεσιν ἐπιδημεῖν, ὅτι	μὴ	θεοί, δαίμονες δ´ ἦσαν πονηροί,
[5, 1]	τὰ προπαρατεθέντα συστῆσαι ἦν ὅτι	μὴ	θεοὶ μηδ´ ἀγαθοὶ δαίμονες, πᾶν
[5, 20]	μέλλον εἰδὼς ὁ θεός, ἐπεὶ	μὴ	θεὸς ἦν μηδέ τις ἀνθρώπου
[5, 28]	Λυκούργου τοῦ Λακεδαιμονίων νομοθέτου ὅτι	μὴ	θεοῦ ἄξια. Ἀλλὰ σὺ τὸν
[5, 17]	μὲν ἐφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις, εἶπεν,	μὴ	θεούς, οἷς ἀπηλλάχθαι τῶν περὶ
[5, 4]	μὲν οὖν ἐφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις	μὴ	θεούς, οἷς ἀπηλλάχθαι τῶν περὶ
[5, 36]	εἱμαρμένης τοῦ Πυθίου χρησμῶν, εἰ	μὴ	καὶ σοὶ θείας ἀλλότριος ὢν
[5, 9]	τρόπον πανωλεστάτοις καταδουλούμενοι καὶ τὸ	μὴ	καλὸν μηδὲ συμφέρον παρὰ γνώμην
[5, 9]	πῶς ἂν ἀγαθοὶ εἶεν, τὸ	μὴ	καλὸν μηδὲ συμφέρον πράττοντες; Πῶς
[5, 21]	Λύδιον ἀνδράποδον τὸν Κροῖσον πείθοντι	μὴ	καταφρονεῖν αὐτοῦ. Ὃς μετ´ ὀλίγον
[5, 26]	ὀρύξασι, τούτου μὲν ἔπαυσας, ὡς	μὴ	κελεύων ἔργου ἔχεσθαι ἐπαγγέλλῃ τὴν
[5, 34]	θαλάσσης, καὶ κωφοῦ ξυνιεὶς καὶ	μὴ	λαλέοντος ἀκούων, εἴθε ὤφελες τὰ
[5, 19]	τούτῳ εἶπον ἂν μετανοεῖν; Ἢ	μὴ	λεγόντων, οὔ σε προσῆκον ἦν
[5, 33]	τῶν κανθάρων, καὶ τὸν θεὸν	μὴ	μᾶλλον ἂν Ὁμήρῳ ἀφηγήσασθαι περὶ
[5, 31]	νόμοις, θείοις δὲ σέβοντες· ὡς	μὴ	μᾶλλον τῆς Κρήτης σὺ καθαρμοῦ
[5, 17]	οὐκ ἔστι περὶ πραγμάτων μεγάλων	μὴ	μεγάλαις προσχρησάμενον ἀρχαῖς ἐπὶ τὸ
[5, 24]	ἀπολεῖται, εἰ μετὰ ναρθήκων, ἀλλὰ	μὴ	μετὰ σιδήρου καὶ πυρὸς ἐπῄεσαν,
[5, 1]	τοῦ παρόντος προσθεῖναι καλὸν ὅτι	μὴ	μόνον ἐξ ἐκείνου τὰ τῆς
[5, 25]	καὶ μόνου αὐτοῦ ἀπολουμένου καὶ	μὴ	μόνου. Οὗτος δὲ τύφου καὶ
[5, 31]	νοῦν ἐλθὲ καὶ ἐν πενίᾳ	μὴ	ὀδύρου. ἢ τοῖς ἥκουσι Κρητῶν·
[5, 6]	ἔμαρψε τέλος κρυεροῦ θανάτοιο, εἰ	μή	οἱ κότον αἰνὸν ἐνὶ στήθεσσιν
[5, 7]	δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν	μὴ	ὄντι ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν
[5, 10]	δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν	μὴ	ὄντι ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν
[5, 26]	δὲ οὐ τὸ λῷον εἶναι	μὴ	ὀρύξασι προσετίθεις, ἀλλ´ ὅτι οὐ
[5, 21]	ἀπηλλαγμένα πικρίας. Οὐδὲ γὰρ δαίμονος,	μὴ	ὅτι θεοῦ, τοὺς παρὰ τοῖς
[5, 24]	ναυτικὸν καὶ ἐπὶ θαλάσσης κατοικοῦντας	μὴ	οὐ πασσυδὶ σκευωρησαμένους καὶ τροφὰς
[5, 21]	ἄμαντιν μαντικήν, εἴπερ οὐκ ᾔδει	μὴ	οὐ συνήσοντα τοῦ αἰνίγματος ὁ
[5, 24]	τοῦ Διὸς ὀργήν· εἴτε καὶ	μή,	οὐδὲ τοῦτο τῷ μάντει ἀκατάσκευον·
[5, 24]	τοῦτο δυνατὸς ἦν, κἂν τὸ	μὴ	παθεῖν αὐτοὺς μηδὲ ἁλῶναι παρέχειν.
[5, 11]	ὅλως ἓν οὐδέν ἐστιν ὃ	μὴ	παρ´ αὐτῶν μαθόντες ἄνθρωποι οὕτως
[5, 31]	εὐαγέοντας, ὅπως σοφίαν καταναιετάητε, ὄλβον	μὴ	πατρίοισι νόμοις, θείοις δὲ σέβοντες·
[5, 31]	εὐαγέοντας, ὅπως Κρήτην καταναιετάητε, ὄλβον	μὴ	πατρίοισι νόμοις καὶ Ζῆνα σέβοντες.
[5, 31]	παραινῶ ἐπ´ αὐτοὺς λαμβάνειν, εἰ	μὴ	πείθοις μανθάνειν ἀντὶ τῶν καταπτύστων
[5, 33]	ἀλεγίζειν. Ἄγε οὖν, ὦ θεέ,	μὴ	περιίδῃς μηδ´ ἡμᾶς. Ἐπιθυμοῦμεν γάρ,
[5, 9]	ταῖς εὐποιίαις τοὺς δεομένους, ἀλλὰ	μὴ	περιμένειν ἀνάγκην· εἰ δ´ οὐ
[5, 17]	βέλτιον εἴη τὸ προστεταγμένον εἴτε	μὴ	πολυπραγμονεῖν, ἀλλ´ ἐᾶν, οὕτω γνῶναι
[5, 26]	δὲ αὐτοῖς εἶπας· Ἰσθμὸν δὲ	μὴ	πυργοῦτε μηδ´ ὀρύσσετε· Ζεὺς γάρ
[5, 22]	ἡμᾶς τῆς κωμῳδίας μετασχεῖν καὶ	μὴ	σεμνύνεσθαι, ὡς οὐκ ἐμπεσόντας εἰς
[5, 25]	τὰ τῆς Ἀττικῆς. Ἐδεδοίκεις οὖν	μὴ	σὺ μὲν κελεύῃς αὐτοὺς φεύγειν
[5, 5]	ἐκ λογίων φιλοσοφίας" ἔνθα μαρτύρεται	μὴ	τὰ ἀπόρρητα τῶν θεῶν ἐκφαίνειν,
[5, 33]	μηδ´ ἡμᾶς. Ἐπιθυμοῦμεν γάρ, εἰ	μή	τι ἀδικοῦμεν, οἱ μὲν κλέους
[5, 24]	ἦν αὐτῷ κεραυνὸς τηνικαῦτα. Ἢ	μή	τι μᾶλλον ἡμεῖς τολμηροί τε
[5, 32]	σοι, ὦ ἀναίσχυντε μάντι, ὡς	μή	τίς σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε
[5, 10]	δεῖν εἶναι τοὺς ὑποφήτας, ἵνα	μὴ	τοῖς ἀπὸ τῶν σωμάτων ἀτμοῖς
[5, 18]	Ἕλλησιν μνημονευομένων χρηστηρίων. Ἀλλ´ ἐπεὶ	μὴ	τοῖς πᾶσι γνώριμα τυγχάνει τὰ
[5, 24]	οἰκείοις φίλοις προξενεῖν· ἢ εἰ	μὴ	τοῦτο δυνατὸς ἦν, κἂν τὸ
[5, 17]	δαιμόνων γονυπετεῖν αὐτὸν καὶ ἱκετεύειν	μὴ	τῷ περιμένοντι αὐτοὺς Ταρτάρῳ παραδοῦναι.
[5, 18]	καὶ αὐτοῦ τῶν φωνῶν, ἀλλὰ	μὴ	τῶν ἐμῶν ἄκουε, πρὸς τὸν
[5, 34]	γῆ ὥστε παύσασθαι νοσοῦσα, εἰ	μὴ	τῶν σοφῶν καὶ ἐπισταμένων τις
[5, 33]	ἔδοξεν ἄξιος εἶναι τοῦ οὐρανοῦ;	Μὴ	φθονήσῃς, ὦ φιλανθρωπότατε θεῶν, μηδ´
[5, 1]	συστῆσαι ἦν ὅτι μὴ θεοὶ	μηδ´	ἀγαθοὶ δαίμονες, πᾶν δὲ τοὐναντίον
[5, 24]	ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν μηδὲ μένειν	μηδ´	αἰδεῖσθαι κακὸν εἶναι. Ὁ γοῦν
[5, 15]	ἄρα θεῖόν τι ἦν ἀληθῶς,	μηδ´	ἀλλαχῆ πη ἐπιβαίνειν ἢ ἐν
[5, 33]	Μὴ φθονήσῃς, ὦ φιλανθρωπότατε θεῶν,	μηδ´	ἄλλοις ἀνθρώποις τῆς ἄνω ὁδοῦ.
[5, 3]	ἀναγκαῖον εἶναί μοι δοκεῖ τὰ	μηδ´	ἀντιρρήσεως δεόμενα παρεκθεμένους τὸν περὶ
[5, 20]	καὶ ἡ ἐπιθυμία παραβουκολῆσαι, ὡς	μηδ´	εἰ χιλιάκις σφαγεῖεν, ἀπιστεῖν σοι
[5, 33]	οὖν, ὦ θεέ, μὴ περιίδῃς	μηδ´	ἡμᾶς. Ἐπιθυμοῦμεν γάρ, εἰ μή
[5, 26]	εἶπας· Ἰσθμὸν δὲ μὴ πυργοῦτε	μηδ´	ὀρύσσετε· Ζεὺς γάρ κ´ ἔθηκε
[5, 24]	κἂν τὸ μὴ παθεῖν αὐτοὺς	μηδὲ	ἁλῶναι παρέχειν. Ὁ δὲ οὐδὲ
[5, 1]	τοὺς μὲν θεοὺς μηκέτ´ εἶναι	μηδὲ	ἐνεργεῖν μηδέ ποι παραφαίνεσθαι μηδὲ
[5, 9]	οὐδ´ ὠφελοῦν τὸ πραττόμενον, διὸ	μηδὲ	κατὰ γνώμην αὐτοῖς γίνεσθαι, καὶ
[5, 34]	καὶ τοὺς ὄνους ἀπηθανάτους ἢ	μηδὲ	Κλεομήδην πύκτην Ἀστυπαλαιέα, λέγων οὕτως·
[5, 24]	μάντευμα, οὐκ ἀπεοικὸς τῷ φεύγειν	μηδὲ	μένειν μηδ´ αἰδεῖσθαι κακὸν εἶναι.
[5, 1]	θεοὺς μηκέτ´ εἶναι μηδὲ ἐνεργεῖν	μηδέ	ποι παραφαίνεσθαι μηδὲ συνήθως ταῖς
[5, 24]	ἀπόρθητον τελέθειν διὰ Παλλάδα κούρην·	μηδὲ	σύ γ´ ἱπποσύνην τε μένειν
[5, 9]	καταδουλούμενοι καὶ τὸ μὴ καλὸν	μηδὲ	συμφέρον παρὰ γνώμην πράττειν ἀναγκαζόμενοι
[5, 9]	ἀγαθοὶ εἶεν, τὸ μὴ καλὸν	μηδὲ	συμφέρον πράττοντες; Πῶς δὲ θαυμάζεσθαι
[5, 1]	μηδὲ ἐνεργεῖν μηδέ ποι παραφαίνεσθαι	μηδὲ	συνήθως ταῖς πόλεσιν ἐπιδημεῖν, ὅτι
[5, 9]	καὶ ὡσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι, ὥστε	μηδὲ	τὴν αὐτεξούσιον καὶ προαιρετικὴν σῴζειν
[5, 9]	δὲ καὶ ἀνάγκῃ συρομένους καὶ	μηδὲ	τῆς τῶν δεσμῶν ἀπολύσεως τὴν
[5, 7]	ἀρετῆς ἀφεμένους, ὅτι μηδὲν σωφροσύνης	μηδέ	τινος ἄλλης θεοφιλοῦς πράξεως μέλεται
[5, 20]	θεός, ἐπεὶ μὴ θεὸς ἦν	μηδέ	τις ἀνθρώπου κρείττων δύναμις, ἐπὶ
[5, 10]	καταδέσμους τοὺς κατ´ ἀλλήλων ἐξηγορευκότων;	Μηδὲ	τοῦτον δὲ ἡμέτερον εἶναι ἡγοῦ
[5, 20]	εἶναι δοκῇς νίκης, ἡττηθέντι δὲ	μηδὲν	αἴτιος εἶναι ἥττης, ἔχῃς δὲ
[5, 26]	χρωμένων ἀπελέγχειν αὐτάρκως, καὶ ὅτι	μηδὲν	ἀληθὲς ἢ ἔνθεον ἔστιν εὑρεῖν
[5, 25]	τοῦ φόβου καὶ παραδόξους ἐλπίδας·	μηδὲν	δὲ ἧττον ἀφώρατον εἶναι τὸ
[5, 24]	ἐν τούτοις· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΔ' Ὅτι	μηδὲν	δυνάμενοι βοηθεῖν ἐν ταῖς τῶν
[5, 21]	ἄξιά ἐστιν εἰδέναι, καλὸν δὲ	μηδὲν	εἰδέναι. Τὸ γοῦν ὀσμὴν ἐς
[5, 3]	τοτὲ δὲ ψυχὰς τεθνηκότων, καὶ	μηδὲν	μὲν ἡμῖν εἰς ἀρετὴν ψυχῆς
[5, 5]	τύχην ἐκλήθησαν, οἱ δὲ πολλοὶ	μηδὲν	προσηκούσας, ἀλλ´ ἐνηλλαγμένας ἐκτήσαντο θεῶν
[5, 7]	ταῦτα πάσης ἀρετῆς ἀφεμένους, ὅτι	μηδὲν	σωφροσύνης μηδέ τινος ἄλλης θεοφιλοῦς
[5, 9]	σαφῶς ἡγοῦμαι διὰ τούτων ὅτι	μηδὲν	τὸ καθόλου θεοπρεπὲς μήτε μέγα
[5, 24]	τολμηρὸς ἅμα καὶ ἐπὶ τῷ	μηδενὶ	ῥιψοκίνδυνος, οὐκ οἰμώξεις; (Εἶπον ἂν
[5, 4]	ἀγαθοὶ προστάται, τούτοις ἐπιθαρσοῦντας τὸ	μηθὲν	τῶν χειρόνων χρῆν δήπου φροντίζειν,
[5, 36]	ἐλάϊνον κορμὸν θεῶσαι· ὃν οἱ	Μηθυμναῖοι	σαγήνης ἐμπλακέντα τοῖς λίνοις ἀνείλκυσαν,
[5, 36]	ὕλην σέβειν προσέταττον. Ἀλλά κε	Μηθύμνης	ναέταις πολὺ λώϊον ἔσται φαλληνὸν
[5, 1]	κρατεῖ, ὡς τοὺς μὲν θεοὺς	μηκέτ´	εἶναι μηδὲ ἐνεργεῖν μηδέ ποι
[5, 1]	ἑξῆς ὑποχείριον τὴν ἀνθρωπότητα τῷ	μηκέτ´	ὄντι, ὡς ἂν εἴποιεν αὐτοί,
[5, 1]	τις θεῶν δημοσίας ὠφελείας ᾔσθετο,	μηκέτ´	οὔσης μήτε Ἀσκληπιοῦ ἐπιδημίας μήτε
[5, 1]	φίλον ἦν. Περὶ δὲ τοῦ	μηκέτι	δύνασθαί τι κατισχύειν τοὺς φαύλους
[5, 1]	ἐπιδημίας καὶ τῶν ἄλλων θεῶν	μηκέτι	οὔσης. Ἰησοῦ γὰρ τιμωμένου οὐδεμιᾶς
[5, 34]	ἐτόλμησαν εἰς τὴν θάλασσαν. Οὐ	μὴν	διέφυγόν γε οἱ Θάσιοι, ἀλλ´
[5, 10]	τῆς τοῦ Πορφυρίου γραφῆς. Καὶ	μὴν	καὶ διδάσκαλοί γε τῆς κακοτέχνου
[5, 11]	χαίρουσι καὶ κρατοῦνται ὑπηγόρευσαν, καὶ	μὴν	καὶ τίσιν ἀναγκάζονται τίνα τε
[5, 7]	τοῖς εἰρημένοις λέγων ὧδε· Καὶ	μὴν	ὅ τι ἑκάστῳ ἐπιτέτακται καὶ
[5, 22]	αὐτοὺς τοὺς συναιρομένους θεούς, ἦ	μὴν	παρὰ σοῦ ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο
[5, 23]	θήσεται, τὸ δ´ ἐκτεκμαρθὲν οὐδὲ	μήν	ς´ ἀμφεύξεται. Τί φῄς; Εἰ
[5, 12]	κείνοις ζῴοισι καὶ αἰθριάσας ὑπὸ	μήνην	αὔξουσαν, τέλει αὐτὸς ἐπευχόμενος τήνδ´
[5, 14]	Ἠέλιον κατὰ ταὐτὰ ἡμέρῃ Ἠελίου,	Μήνην	δ´ ὅτε τῆσδε παρείη, ἠδὲ
[5, 10]	ἔσονται, προσκλήσεις αὐτῶν ἐπαγγελλόμεναι καὶ	μήνιδος	ἐξιλάσεις καὶ ἐκθύσεις, καὶ ἔτι
[5, 23]	ἀσπέτους ποιηβόρους χῆνας τίς μοι	μηνύσει	ὅ τί ποτε λέγουσιν; Τίς
[5, 25]	δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν μελλόντων	μηνυτὴς	καὶ τῶν ποιητέων ἦσθα σύμβουλος.
[5, 4]	διηγήματα, ὡς καινοτέραν ὑποβάλλειν διάνοιαν.	Μήποτε	ἄρα τοιαῦτα ἦν τὰ περὶ
[5, 7]	ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα κόσμον. Καὶ	μήποτε	διὰ τοῦτο τρίμορφος τριμερής τε
[5, 9]	τὸ καθόλου θεοπρεπὲς μήτε μέγα	μήτε	ἀληθῶς θεῖον ἔνεστι τοῖς εἰς
[5, 5]	Ἶσιν ἱστορούμενα μήτε θεῶν πάθη	μήτε	ἀνθρώπων, ἀλλὰ δαιμόνων μεγάλων εἶναι
[5, 1]	δημοσίας ὠφελείας ᾔσθετο, μηκέτ´ οὔσης	μήτε	Ἀσκληπιοῦ ἐπιδημίας μήτε τῶν ἄλλων
[5, 34]	αὐτῶν τῶν θείων δώρων, ἅτε	μήτε	αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι,
[5, 10]	τῷ ἀπειλοῦντι ἃ μήτε οἶδεν	μήτε	δύναται, καταλείπει, ταπεινότητος δὲ τοῖς
[5, 5]	δὲ ἀποκτείναντι μήτε ἐννέα ἐτῶν	μήτε	εἰς τὰ Τέμπη γενέσθαι τὴν
[5, 5]	τὸν Πύθωνα. Τῷ δὲ ἀποκτείναντι	μήτε	ἐννέα ἐτῶν μήτε εἰς τὰ
[5, 5]	καὶ Ὄσιριν καὶ Ἶσιν ἱστορούμενα	μήτε	θεῶν πάθη μήτε ἀνθρώπων, ἀλλὰ
[5, 9]	ὅτι μηδὲν τὸ καθόλου θεοπρεπὲς	μήτε	μέγα μήτε ἀληθῶς θεῖον ἔνεστι
[5, 10]	ἐμπληξίας μὲν τῷ ἀπειλοῦντι ἃ	μήτε	οἶδεν μήτε δύναται, καταλείπει, ταπεινότητος
[5, 33]	τῆς μητρὸς εἰδείη ὁ ὄλβιος	μήτε	ὅπου καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ δὲ
[5, 33]	ἀνδρῶν, μᾶλλον δὲ θεῶν, εἰ	μήτε	ὅπου τῆς γῆς ἐξέθορεν τῆς
[5, 1]	μηκέτ´ οὔσης μήτε Ἀσκληπιοῦ ἐπιδημίας	μήτε	τῶν ἄλλων θεῶν, πόθεν δὴ
[5, 7]	ὀμόσαι τῷ ἐπάγοντι τὸν ὅρκον)	Μητέρι	μὲν μακάρων μέλεται Τιτηνίδι Ῥείῃ
[5, 7]	αἰὲν ἀληθείῃ σελαγίζεται, ἀμφὶ δὲ	μῆτις	ἔμπεδος ἀρρήκτοισι μένει λογίοις βεβαυῖα.
[5, 7]	ἐρωτικὰ καλεῖται. Ταῦτα οὐκ ἐμά,	μήτοι	νομίσῃς, τοῦ δὲ προειρημένου συγγραφέως
[5, 7]	καὶ θῆλυς ὅμιλος" μέλεται τῇ	μητρὶ	τῶν θεῶν, ἀσκητέον δὴ ταῦτα
[5, 33]	ὀλβίῳ ῥῆσιν ἀπένειμεν· Πατρίδα δίζηαι·	μητρὶς	δέ τοι, οὐ πατρίς ἐστιν·
[5, 21]	ἢ Ἡμιπέρσης Κῦρος, ἢ ὁ	μητρόθεν	μὲν ἐκ τυραννικοῦ, πατρόθεν δὲ
[5, 33]	ὅπου τῆς γῆς ἐξέθορεν τῆς	μητρὸς	εἰδείη ὁ ὄλβιος μήτε ὅπου
[5, 34]	ἥρως οὐκέτι θνητός, οἷα τὰ	μηχανήματα	ὑπὲρ ἀθανασίας ἐξεῦρες· ᾔσθοντο γοῦν
[5, 34]	τοῦτον; Ἢ ὅτι Ὀλυμπίασι πληγῇ	μιᾷ	πατάξας τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀνέῳξέ τε
[5, 17]	τὸν ἀέρα φαρμάττουσιν. Ἐκεῖ μέντοι	μίαν	εἶναι νῆσον, ἐν ᾗ τὸν
[5, 24]	τοσαῦτα, ἐν δὲ τῇ Εὐρώπῃ	μίαν	πόλιν ἀνατρέψαι ἀδύνατος ὤν. Καὶ
[5, 24]	τε Ὀλύμπιος οὗτος ὁ τὴν	μίαν	ταύτην ἐξελεῖν πόλιν ἀσθενῶν, εἰ
[5, 20]	Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ	μιαρώτατε	καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´ οὐκ
[5, 9]	ἔδωκεν τοιαύτην· Ναϊάδες Νύμφαι, Μούσαις	μίγα	λύετε Φοῖβον ᾄδουσαι θείαις ἑκατηβόλον
[5, 12]	σμύρνης καὶ στύρακος λιβάνοιό τε	μίγματα	τρίψας σὺν κείνοις ζῴοισι καὶ
[5, 24]	οὐδὲ πόδες νέατοι· κατὰ γάρ	μιν	ἐρείψει πῦρ τε καὶ ὀξὺς
[5, 19]	κλήρου ἄρσεν καὶ θῆλυ νέμητε	Μίνωϊ,	εἰς ἅλα δῖαν ἀποστέλλοντες, ἀμοιβὴν
[5, 18]	τυθησομένους ἐν Κρήτῃ παρὰ τῷ	Μίνωϊ·	ὥστε καὶ μέχρι τῶν Σωκράτους
[5, 33]	δέ τοι, οὐ πατρίς ἐστιν·	Μίνωος	δ´ ἀπὸ γῆς οὔτε σχεδὸν
[5, 19]	εἰδὼς ὅτι ἐθαλασσοκράτει τότε ὁ	Μίνως	καὶ μέγα ἠδύνατο καὶ πᾶσα
[5, 1]	σφαγαῖς τὰ φονικὰ καὶ φίλαιμα	μισάνθρωπά	τε καὶ ἀπάνθρωπα δαιμόνια ἐξιλεοῦσθαι,
[5, 29]	θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, εἰ	μισθοῦ	τραχηλίζονται. Εἶθ´ ὁ μὲν Σωκράτης
[5, 29]	μὲν ἔγωγε οὐδὲν ἐθαύμασα, εἰ	μισθοῦ	τραχηλίζουσιν, σοῦ δὲ τοῦ θεοῦ
[5, 2]	ἀποδώσομεν αἰτίας, τάφοις νεκρῶν καὶ	μνήμασι	καὶ πάσῃ τῇ μυσαρᾷ καὶ
[5, 2]	ἥ τε τῶν πάλαι νεκρῶν	μνήμη	τῆς μείζονος ἠξιοῦτο θεραπείας. Ὧν
[5, 18]	δεινὸς οὗτος καὶ ἀπανθρωπότατος δασμὸς	μνήμην	παρ´ Ἀθηναίοις διεφύλαττεν. Τοῦτο δὲ
[5, 3]	τὰ περὶ τῶν αὐτῶν αἰσχρότερα	μνημονευόμενα	τρίτον εἶδος θεοποιίας ὑπέθεντο, μυθικὸν
[5, 18]	τῶν παρὰ τοῖς παλαιοῖς Ἕλλησιν	μνημονευομένων	χρηστηρίων. Ἀλλ´ ἐπεὶ μὴ τοῖς
[5, 33]	ἦν Ἀρχίλοχος. Ἔσται σοι κοῦρος,	Μνησαρχίδη,	ὅντινα πάντες ἄνθρωποι τίσουσι, καὶ
[5, 7]	θῆλυς ὅμιλος· Παλλάδι δ´ εὐπήληκι	μόθοι	καὶ δῆρις Ἐνυοῦς· καὶ βαλίαις
[5, 7]	προειρημένῃ· ὡς καὶ τῇ Ἀθηνᾷ	μόθοι	καὶ μάχαι καὶ πόλεμοι, ἀλλ´
[5, 12]	σφόδρα ταῦτα τελεῖν, δάφνης δέ	μοι	αὐτογενέθλου οἴκου ἐμοῦ χώρημα ποιεῖν·
[5, 18]	γνώριμα τυγχάνει τὰ εἰρημένα, εὖ	μοι	δοκεῖ ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰ πᾶσι
[5, 34]	τῶν οἰκείων χρησμῶν ἐξεθέωσεν, εἰκότως	μοι	δοκεῖ καὶ ταῦτα ἀπελέγχειν ὁ
[5, 3]	Ὧν οὕτως ἐχόντων ἀναγκαῖον εἶναί	μοι	δοκεῖ τὰ μηδ´ ἀντιρρήσεως δεόμενα
[5, 29]	πίνουσιν ὕδωρ καλῆς Ἀρεθούσης. Καί	μοι	δοκεῖς οὐδὲν τῶν τερατοσκόπων καλουμένων
[5, 33]	θεῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄν	μοι	δοκοῦσιν ἐκεῖνοι, εἰ ᾔσθοντο ὅτι
[5, 15]	αὐτῶν ὄντες οἱ θεοί· διό	μοι	δοκῶ σώφρονι λογισμῷ τὴν ἀποστροφὴν
[5, 23]	τὰ ἀνθρώπεια ἤθη· ὅπου δέ	μοι	ἐκ Κολοφῶνος ἄμεινον πορεύεσθαι, οὐκέθ´
[5, 22]	διὰ τὸν θάλλοντα κῆπον. Εἶτά	μοι	ἐπερομένῳ εἴ μοι συναίρονται οἱ
[5, 23]	γενέσθαι καὶ διδασκάλους ἐζήτουν, ἆρά	μοι	ἤρκει ἀκοῦσαι ἔν σε τοῖσιν
[5, 17]	δαίμονας ὑπηρέτας θεῶν, οὐ δοκεῖ	μοι	κακῶς ἀξιοῦσθαι. Τὸ δὲ τοῖς
[5, 4]	δαίμονας ὑπηρέτας θεῶν, οὐ δοκεῖ	μοι	κακῶς ἀξιοῦσθαι· τὸ δὲ τοῖς
[5, 4]	τῆς περὶ δαιμόνων ἀληθείας, εὔστομά	μοι	κείσθω’ καθ´ Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ
[5, 23]	δὲ ἀσπέτους ποιηβόρους χῆνας τίς	μοι	μηνύσει ὅ τί ποτε λέγουσιν;
[5, 28]	θυώδεος ἠδ´ ἱερῆας. Δοκεῖ δέ	μοι	ὁ Λυκοῦργος οὗτος οὐκ ἐσχηκέναι
[5, 13]	ξόανον δὲ ἐν αὐτῷ μορφή	μοι	πέλεται Δημήτερος ἀγλαοκάρπου, εἵμασι παλλεύκοις,
[5, 9]	Καὶ πάλιν ἄλλοτέ φησιν· Λύσατέ	μοι	στεφάνους καί μευ πόδας ὕδατι
[5, 13]	περὶ αὑτῆς λεγούσης τέθειται· Ἤδη	μοι	σύ γε πάντα ποίει· ξόανον
[5, 22]	κῆπον. Εἶτά μοι ἐπερομένῳ εἴ	μοι	συναίρονται οἱ θεοί, εἷς τις
[5, 23]	σφῶν ἄγνοιαν ἐπικρύπτονται Ἐπεὶ δέ	μοι	τὰ τῆς ἐμπορίας ἤδη πρὸ
[5, 12]	πόσους ληπτέον σκαλαβώτας· Ὅσσαι μορφαί	μοι	τόσσοις ζῴοις σε κελεύω καὶ
[5, 33]	ἀπὸ τηλοῦ, ἐν τῇ σοι	μοῖρ´	ἐστὶ τελευτῆσαι βιότοιο, εὖτ´ ἂν
[5, 33]	Ὁμήρῳ δέ· Σοὶ ζωὴ δοιὰς	μοίρας	λάχεν, ἡ μὲν ἀμαυρῶν ἠελίων
[5, 32]	Λακεδαιμονίων βασιλεῖς, Εἴ κεν ἐπικτήτου	μοίρης	λάχος Ἀπόλλωνι ἥμισυ δάσσωνται, πολὺ
[5, 8]	ἠδ´ ἔτι βριθύ. Καὶ ἐπήγαγεν·	Μόλε	δ´ ἐσσυμένως τοισίδε μύθοις, οὓς
[5, 34]	θείας δίκης διάκονον, ὃς ἐδίδαξεν	μόλις	αὐτοὺς τὰ τῶν θεῶν βουλεύματα,
[5, 35]	προσηνέχθη· ἀλλ´ εὖ γε καὶ	μόλις	ἡμῖν τὰ περὶ τοῦ θανάτου
[5, 9]	καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε, καί κε	μόλοιμι.	Χειρὸς δεξιτερῆς δάφνης κλάδον ἄρατε
[5, 8]	λιγυρῇ κεκαλυμμένον ἠέρος ἁγνοῦ, θελγόμενον	μολπαῖσι	καὶ ἀρρήτοις ἐπέεσσιν κάππεσεν ἀμφὶ
[5, 33]	ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις, ὅτι	μόνη	τραγῳδοὺς ἤνεγκεν. Εἰ μὲν οὖν
[5, 15]	ἀλλαχῆ πη ἐπιβαίνειν ἢ ἐν	μόνῃ	ψυχῆς διανοίᾳ, καὶ ταύτῃ παντὸς
[5, 4]	ἄρα θεοῖς οὐδ´ ἀγαθοῖς δαίμοσιν,	μόνοις	δὲ τοῖς φαύλοις ἐλάτρευον οἱ
[5, 29]	ἐνθάδε. Καὶ οὐχ ὁπότε ἠρωτᾶτο	μόνον,	ἀλλὰ καὶ αὐτόκλητος ἐπὶ τὰς
[5, 34]	(Ἄπολλον, ἀξιοθέου ἔργου) Ἢ οὐ	μόνον,	ἀλλὰ καὶ ὅτι προστιμηθεὶς τεσσάρων
[5, 24]	ἐξεῦρον τὸ ξύλινον τεῖχος, τὸ	μόνον	ἀπόρθητον. Συμβούλευμα σύ γε, ἀλλ´
[5, 15]	ἀγειρόμενος εἴρων πολυμοιρέα φωτῶν; Οὐ	μόνον	δ´ ὅτι φίλοι οἱ χαρακτῆρες
[5, 11]	ἐδίδαξαν τὰς οἰκείας περιεργίας Οὐ	μόνον	δὲ τὴν πολιτείαν αὐτῶν αὐτοὶ
[5, 25]	καὶ τραχηλίζειν τοὺς ἀβελτέρους οὐ	μόνον	εἰς Δελφικὰ καὶ Δωδωναῖα σοφιστήρια,
[5, 1]	παρόντος προσθεῖναι καλὸν ὅτι μὴ	μόνον	ἐξ ἐκείνου τὰ τῆς δαιμονικῆς
[5, 27]	νικήσαντες Λακεδαιμονίους· Οὔ σε μάχης	μόνον	ἔργ´ ἐφέπειν χερὶ Φοῖβος ἄνωγεν,
[5, 29]	οὐδένα λόγον ἐποιήσατο, αὐτὸ δὲ	μόνον	ἐσκοπεῖτο, πῶς αὐτῷ γένοιντο. Ἑτέρου
[5, 27]	καὶ Μεσσηνίοις κατὰ Λακεδαιμονίων, οὐ	μόνον	Λακεδαιμονίοις κατὰ Μεσσηνίων χρησμῳδεῖς· Παρθένον
[5, 25]	τοὺς ἐγγαστριμύθους. Πιστοὶ δὲ οὐ	μόνον	οἱ θεοὶ τηνικαῦτα, ἀλλ´ ἤδη
[5, 35]	οὐκοῦν καὶ οἱ τύραννοι, οὐ	μόνον	οἱ τῶν τυράννων ἐπίβουλοι, Κύψελος,
[5, 9]	καὶ σοφίας ἀνάληψιν, ἀλλ´ εἰ	μόνον	τὰ τῆς περιέργου γοητείας μετέλθοιέν
[5, 24]	καὶ τὸν Ἀθηναῖον ἄν, οὐ	μόνον	τὸν Λυδόν, ἐκέλευον φεύγειν νῶτα
[5, 34]	πατρίδι εἰληφέναι δῶρα· καὶ οὐ	μόνον	τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἀποθανόντος καὶ
[5, 23]	θεοῦ βοηθείας. Εἶτα πολιορκίαν οὐ	μόνον	τῶν ἄλλων κατὰ τὴν πόλιν
[5, 36]	χαλκέοις καὶ χρυσέοις, καὶ οὐ	μόνον	φαλληνοῖς, ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς τοῖς
[5, 36]	πόλεις καὶ τελετὰς ἄγουσιν οὐ	μόνον	φαλληνοῖς Διωνύσοιο καρήνοις’ ἀλλὰ καὶ
[5, 17]	φαύλους μὲν δαίμονας οὐκ Ἐμπεδοκλῆς	μόνον,	ὦ Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ
[5, 17]	Τὸ δὲ τοῖς δαίμοσι τούτοις,	μονονουχὶ	δραχμὴν λαμβάνοντας ἐκ τῶν ἐπῶν
[5, 4]	τὸ δὲ τοῖς δαίμοσι τούτοις,	μονονουχὶ	δραχμὴν λαμβάνοντας ἐκ τῶν ἐπῶν
[5, 20]	σοφιστικῶς τὸν χρησμὸν ἡρμόσατο καὶ	μονονουχὶ	φήσας· Κροῖσος Ἅλυν {ποταμὸν} διαβὰς
[5, 25]	πόλις σωθήσεται, ἀλλ´ ὅτι ἢ	μόνος	ἀπολεῖται ἢ ἡ σύμπασα πόλις·
[5, 23]	αὐτοῖς ἄλλη σωτηρίας ἐλπὶς ἢ	μόνος	ὁ θεός· οἳ δὴ τοῦτον
[5, 1]	καί, ὡς ἄν τις ὑπολάβοι,	μόνος	τὸ πλῆθος τῶν ἀνὰ πᾶσαν
[5, 25]	δὲ ἐν ἑκατέρῳ ἀνεύθυνον, καὶ	μόνου	αὐτοῦ ἀπολουμένου καὶ μὴ μόνου.
[5, 1]	θεοί, δαίμονες δ´ ἦσαν πονηροί,	μόνου	δὲ αὐτοῦ καὶ τοῦ καταπέμψαντος
[5, 25]	μόνου αὐτοῦ ἀπολουμένου καὶ μὴ	μόνου.	Οὗτος δὲ τύφου καὶ ἀφροσύνης
[5, 23]	τὸ ναυτικὸν δηλῶν, δι´ οὗ	μόνου	φησὶν αὐτοὺς σωθήσεσθαι τῆς πόλεως
[5, 34]	γεραίρειν παρεκελεύοντο. Ἐπεὶ δὲ οὐ	μόνους	ποιητάς, ἤδη δὲ καὶ πύκτας
[5, 22]	οὐδὲν εἰδότας ἔγνω τοὺς θαυμασίους,	μόνῳ	δὲ τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ
[5, 34]	θείων δώρων, ἅτε μήτε αὐτῷ	μόνῳ	ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι, κἂν εἰ
[5, 1]	καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ	μόνῳ	θεῷ ἔν τε πόλεσι καὶ
[5, 28]	τοῦτο οὐ παρὰ τῶν σοφῶν	μόνων,	ἀλλ´ ἤδη καὶ παρ´ αὐτῶν
[5, 12]	τε πόσους ληπτέον σκαλαβώτας· Ὅσσαι	μορφαί	μοι τόσσοις ζῴοις σε κελεύω
[5, 10]	ναυτιλλόμενον καὶ καθ´ ὥραν τὰς	μορφὰς	ἀμείβοντα καὶ κατὰ ζῴδιον μετασχηματιζόμενον;
[5, 13]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ' Ὅτι καὶ τὰς	μορφὰς	τῶν ξοάνων αὐτοὶ κατέδειξαν. Καὶ
[5, 13]	ποίει· ξόανον δὲ ἐν αὐτῷ	μορφή	μοι πέλεται Δημήτερος ἀγλαοκάρπου, εἵμασι
[5, 14]	δυνάμεως ἡ τῶν τοιῶνδε σχημάτων	μόρφωσις;	Τί δ´ οὐ μᾶλλον φιλοσοφεῖν
[5, 24]	Τριτογενεῖ ξύλινον διδοῖ εὐρύοπα Ζεὺς	μοῦνον	ἀπόρθητον τελέθειν διὰ Παλλάδα κούρην·
[5, 16]	τὰ δ´ ὤλεσε μυρίος αἰών.	Μούνῳ	δ´ Ἠελίῳ φαεσιμβρότῳ εἰσέτ´ ἔασιν
[5, 9]	ἀπόλυσιν ἔδωκεν τοιαύτην· Ναϊάδες Νύμφαι,	Μούσαις	μίγα λύετε Φοῖβον ᾄδουσαι θείαις
[5, 21]	αἰνίγματι, παρεμφαίνει μὲν τὴν ἔκτυφον	μοῦσαν,	ἀλλὰ καὶ τὴν ἄμαντιν μαντικήν,
[5, 33]	ἐξιέναι τοῦ ναοῦ τὸν ἐναγῆ·	Μουσάων’	γὰρ ἀπέκτεινεν θεράποντα’ Οὔκουν ἔμοιγ´
[5, 33]	Οὐκ ἀπεικότως ἄρα σοι καὶ	Μουσῶν	θεράπων ἔδοξεν εἶναι, καὶ ὁ
[5, 17]	δῆλος ἦν ἕτερα δυστράπελα καὶ	μοχθηρὰ	γινώσκων, ἔχοντα προαιρέσεις τινὰς καὶ
[5, 3]	ἄντικρυς διὰ τῶν δρωμένων τῆς	μοχθηρίας	τὸ δεῖγμα παραφαινόντων, εἰκότως πολὺς
[5, 7]	δοκεῖ φύσεως ἢ φαύλης καὶ	μοχθηροτάτης	τὰ ἑξῆς ἐπιλεγόμενα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η'
[5, 3]	συνέστη δεισιδαιμονία. Τούτων τοιγαροῦν τῶν	μοχθηρῶν	καὶ περιγείων δαιμόνων τῶν τε
[5, 4]	εἶναι τὰ ὡς περὶ θεῶν	μυθευόμενα.	Λέγει δ´ οὖν ὁ Πλούταρχος
[5, 5]	λανθανούσας δαιμόνων περιέχειν ἱστορίας τὰς	μυθικὰς	ὡς περὶ θεῶν διηγήσεις. Βέλτιον
[5, 4]	Πλούταρχος ἐν οἷς φησι τὰς	μυθικὰς	ὡς περὶ θεῶν διηγήσεις λόγους
[5, 3]	μνημονευόμενα τρίτον εἶδος θεοποιίας ὑπέθεντο,	μυθικὸν	αὐτὸ ἐπικαλέσαντες. Ὃ δὴ ἐπαισχυνθέντες,
[5, 8]	ἐπήγαγεν· Μόλε δ´ ἐσσυμένως τοισίδε	μύθοις,	οὓς ἀπ´ ἐμεῖο κραδίης ἀνάγω,
[5, 4]	θυσίαι τε καὶ τελεταὶ καὶ	μυθολογίαι	σῴζουσι καὶ διαφυλάττουσι διεσπαρμέναι. Καὶ
[5, 5]	ὧν παρὰ πᾶσιν ἀνέδην ἔξεστι	μυθολογουμένων	ἀκούειν· ὅσα τε μυστικοῖς ἱεροῖς
[5, 5]	πολλὰ λαβεῖν ἔστιν ἐκ τῶν	μυθολογουμένων.	Εἰ δὲ τοῖς νενομισμένοις τῶν
[5, 16]	εἰσέτ´ ἔασιν ἐν Διδύμων γυάλοις	Μυκαλήϊον	ἔνθεον ὕδωρ Πυθῶνός τ´ ἀνὰ
[5, 27]	δὴ τῆς παλαιᾶς ἱστορίας τοιαῦτα.	Μυρία	δ´ ἔστι καὶ καθ´ ἡμᾶς
[5, 16]	αὐδήσει φάτις ἡμετέρη θεμιτώδεσιν ὀμφαῖς.	Μυρία	μὲν γαίης μαντήια θέσκελα νώτῳ
[5, 36]	θεοῖς. Τρὶς γὰρ’ ὡς ἀληθῶς	μύριοί	εἰσιν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ’ οὐκ
[5, 16]	γαῖα χανοῦσα, τὰ δ´ ὤλεσε	μυρίος	αἰών. Μούνῳ δ´ Ἠελίῳ φαεσιμβρότῳ
[5, 20]	καὶ πλίνθοις χρυσαῖς ἀναθημάτων τε	μυρίων	πλήθει κοσμήσας τὸ ἱερὸν τῶν
[5, 2]	καὶ μνήμασι καὶ πάσῃ τῇ	μυσαρᾷ	καὶ ἀκαθάρτῳ ὕλῃ ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί
[5, 1]	πῶς οὐ χρὴ τὸ μέγα	μυστήριον	τῆς ἀληθῶς σωτηρίου καὶ εὐαγγελικῆς
[5, 14]	θαυμαστὸς θεολόγος, ὁ τῶν ἀπορρήτων	μύστης,	τὴν ἐκ λογίων φιλοσοφίαν ὡς
[5, 5]	ἔξεστι μυθολογουμένων ἀκούειν· ὅσα τε	μυστικοῖς	ἱεροῖς παρακαλυπτόμενα τελεταῖς ἄρρητα διασῴζεται
[5, 4]	διεσπαρμέναι. Καὶ περὶ μὲν τῶν	μυστικῶν,	ἐν οἷς τὰς μεγίστας ἐμφάσεις
[5, 9]	αἶρε ταρσόν, ἴσχε βάξιν ἐκ	μυχῶν,	Καὶ τὰ τούτοις ἐπιλελεγμένα. Οἷς