Livre, Chap.
[5, 26]	τοῦ θεοῦ συμμαχίαν αἰτοῦσιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚϚ	Ἔπαθον δὲ καὶ οἱ Κνίδιοι
[5, 20]	ἱστορίαν, εὐθύνει λέγων οὕτως· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Κ'	Ὡς πολλοῖς θανάτου γέγονεν αἴτιος
[5, 26]	γάρ κ´ ἔθηκε νῆσον, αἴ	κ´	ἐβούλετο, καὶ οἱ βλᾶκες ἐπείσθησαν
[5, 26]	πυργοῦτε μηδ´ ὀρύσσετε· Ζεὺς γάρ	κ´	ἔθηκε νῆσον, αἴ κ´ ἐβούλετο,
[5, 21]	οὐκ ἀλόγως διαγανακτεῖ ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΑ'	Ὡς καὶ τῷ Κροίσῳ τῆς
[5, 34]	ἐλελήθει, ἵν´ ἀφέμενοι τοῦ καλοὶ	κἀγαθοὶ	εἶναι ἤσκουν τὰ τοῦ Θασίου
[5, 4]	χρυσοῦ γένους εἰς δαίμονας πολλοὺς	κἀγαθούς,	τῶν δ´ ἡμιθέων εἰς ἥρωας
[5, 14]	εἰπόντων ἐπήγαγε· καὶ σφόδρα· Καὶ	καθ´	ἕκαστον ἀεὶ θεὸν ἑπτάκι φωνεῖν.
[5, 21]	βουλεύσαιτο ὁ Λυδός· ἀλλὰ καταλῦσαι’	καθ´	ἕνα τρόπον ἔστιν νοεῖσθαι πρὸς
[5, 27]	τοιαῦτα. Μυρία δ´ ἔστι καὶ	καθ´	ἡμᾶς τούτοις συνιδεῖν ὅμοια, ἐκ
[5, 1]	ἀνθρώπους πάροδον καὶ αὐτὸς ὁ	καθ´	ἡμᾶς τῶν δαιμόνων προήγορος ἐν
[5, 36]	λογίων φιλοσοφίαν τοῦ τὴν συσκευὴν	καθ´	ἡμῶν πεποιημένου, ἀνάγνωθι ἐκ τῶν
[5, 1]	τῶν δαιμόνων προήγορος ἐν τῇ	καθ´	ἡμῶν συσκευῇ τοῦτόν που λέγων
[5, 5]	καὶ ἐνεργείας αὖθις ὁ τὴν	καθ´	ἡμῶν συσκευὴν πεποιημένος ἐν οἷς
[5, 4]	δαιμόνων ἀληθείας, εὔστομά μοι κείσθω’	καθ´	Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ καὶ θυσίας,
[5, 1]	τιμὰς καὶ εἰς μεῖζον ἀρετῆς	καθ´	ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος ἐπιδιδόναι· δέον
[5, 17]	δὲ ἦν ὁ κατὰ Τιβέριον,	καθ´	ὃν ὁ ἡμέτερος σωτὴρ τὰς
[5, 9]	ἀπόρρητα κοινούμενος, τέθειται, τοὺς λόγους,	καθ´	οὓς ταῦτα συντελοῦσιν, ἀξιῶν παρ´
[5, 10]	καὶ ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον καὶ	καθ´	ὥραν τὰς μορφὰς ἀμείβοντα καὶ
[5, 17]	οὖν καὶ τῆς τῶν δαιμόνων	καθαιρέσεως	τὸν χρόνον οὐκ ἄλλοτε ἐξ
[5, 1]	αὐτοῦ τῶν πονηρῶν δαιμόνων ἐπαναστάσεις	καθαιρούσης	αὐτούς τε ἐλαυνούσης, δαίμονας μὲν
[5, 10]	τοῦ ἡλίου ἦν τὸ πάθος,	καθάπερ	ἐν ταῖς ἐκλείψεσιν, πᾶσιν ἂν
[5, 29]	καὶ τοῖς ἐκεῖ δυσαρεστεῖν ποιήσει	καθάπερ	καὶ τοῖς ἐνθάδε. Καὶ οὐχ
[5, 16]	πρότερον χρόνοις νῦν ἐπιλέλοιπεν κομιδῆ,	καθάπερ	νάματα, καὶ πολὺς ἐπέσχεν μαντικῆς
[5, 31]	πολύρρου, Πυθῷον κέλομαι τελέειν Φοίβοιο	καθαρμὸν	εὐαγέοντας, ὅπως Κρήτην καταναιετάητε, ὄλβον
[5, 31]	τύφου, οἰκεῖον τελέειν κέλομαι λήροιο	καθαρμὸν	εὐαγέοντας, ὅπως σοφίαν καταναιετάητε, ὄλβον
[5, 31]	μὴ μᾶλλον τῆς Κρήτης σὺ	καθαρμοῦ	προσδέῃ, Ὀρφικούς τινας ἢ Ἐπιμενιδείους
[5, 31]	προσδέῃ, Ὀρφικούς τινας ἢ Ἐπιμενιδείους	καθαρμοὺς	φανταζόμενος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΒ' Ὅτι καὶ
[5, 27]	οὐ δέχομαι, ὅτι οὐκ ἦν	καθαρὸν	ἐκ γένους Αἰπύτου τὸ ἱερεῖον,
[5, 10]	αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ	καθαρῷ	μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων
[5, 7]	αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ	καθαρῷ	μὲν μὴ ὄντι ἐξ ἀφροδισίων
[5, 4]	ὅτε δαίμονας προσαγορεύων. Ἡσίοδος δὲ	καθαρῶς	καὶ διωρισμένως πρῶτον ἐξέθηκεν τῶν
[5, 28]	καὶ ἀλλοδαποῖσι διδῶτε, ἁγνῶς καὶ	καθαρῶς	πρεσβηγενέας τιμῶντες, Τυνδαρίδας δ´ ἐποπιζόμενοι,
[5, 21]	σὺ ὁ δύστηνος ἐν Δελφοῖς	καθέζῃ	τὰ κενὰ καὶ μάταια ᾄδων;
[5, 17]	νῆσον, ἐν ᾗ τὸν Κρόνον	καθεῖρχθαι	φρουρούμενον ὑπὸ τοῦ Βριάρεω καθεύδοντα·
[5, 9]	ὡς τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις ὑποσύρεσθαι	καθέλκεσθαί	τε οὐ δι´ ἀρετῆς καὶ
[5, 9]	πράττειν ἀναγκαζόμενοι ἀγόμενοί τε καὶ	καθελκόμενοι,	οὐ δι´ ἀποδοχὴν σωφροσύνης ἀνθρώπων
[5, 8]	ἐπιλεγόμενα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' Ὅτι μαγγανείαις	καθέλκονται	καὶ παρὰ γνώμην ἀναγκάζονται ταῖς
[5, 25]	ἐπέπεισο ἠλιθίους εἶναι καὶ ὁ	καθεστὼς	καιρὸς ὅτι ἱκανὸς ἦν ἄγειν
[5, 19]	τοσούτων καὶ πανταχόθι καὶ πάντοτε	καθεύδειν.	Καίτοι εἰδὼς ὅτι ἐθαλασσοκράτει τότε
[5, 17]	καθεῖρχθαι φρουρούμενον ὑπὸ τοῦ Βριάρεω	καθεύδοντα·	δεσμὸν γὰρ αὐτῷ τὸν ὕπνον
[5, 20]	τοῦδε τοῦ λόγου, φέρε τὰ	καθήκοντα	διέλθω τοῦ κατὰ τοὺς Ἡρακλείδας
[5, 10]	λέγουσαι καὶ ἐπὶ τῷ λωτῷ	καθήμενον	καὶ ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον καὶ
[5, 1]	μαντεῖα καὶ χρηστήρια· καὶ ὡς	καθῄρηται	πάντα καὶ ἐκλέλοιπεν μετὰ τὴν
[5, 24]	πρὸς Ἀθηναίους· Ὦ μέλεοι, τί	κάθησθε;	Πόλιν φύγετ´ ἔσχατα γαίης· οὔτε
[5, 13]	ὧν καὶ τὰ ἀγάλματα οὕτω	καθιδρύνθη.	Λέγει γοῦν ὁ Σάραπις ἰδὼν
[5, 33]	τὸν οὐρανὸν ὁδοιπορίαν, ἵν´ ἐλθόντες	καθίζοιντο	ἐν τῷ Ὀλύμπῳ μετὰ τῶν
[5, 9]	διὰ τούτων ὅτι μηδὲν τὸ	καθόλου	θεοπρεπὲς μήτε μέγα μήτε ἀληθῶς
[5, 2]	ἀσωμάτους δυνάμεις οἱ φαῦλοι δαίμονες	καθυπεκρίνοντο	διὰ πολλῆς τῆς τερατοποιίας, καὶ
[5, 8]	Καὶ πάλιν· Ἀλλ´ οἱ μὲν	καθύπερθε	μετήοροι οὐρανίωνες σπερχόμενοι κούφαισι μεθ´
[5, 15]	τάδ´ οὐ φιλέει τῶν δὴ	καθύπερθεν	ἐφεστώς, εἰς ἓν ἀγειρόμενος εἴρων
[5, 25]	καὶ αἱ κορῶναι καὶ τὰ	καθύπνια	παραπαίσματα. Οὔκουν ἄδηλον ὅτι οὔτ´
[5, 26]	δαιμόνων εἴτε τῶν τὰ μαντικὰ	καθυποκρινομένων	ἀνδρῶν ἴδοις ἄν, εἰ μάθοις
[5, 34]	καὶ τὸ γυμναστήριον. Τούτοις ἐπισυνάψω	καὶ	ἅ φησιν ἀπελέγχων ὡς καὶ
[5, 28]	φέρε ἴδωμεν τὴν θείαν φωνὴν	καὶ	ἃ ἐδίδαξας τὸν Λυκοῦργον· Ἥκεις
[5, 14]	Ἐμφαίνουσι δὲ πολλαχοῦ οἱ θεοὶ	καὶ	ἃ προλέγουσιν προσημαίνοντες τῷ ἑκάστου
[5, 10]	λεγόμεναι ἀνάγκαι θεῶν. Ἀκήλητον γὰρ	καὶ	ἀβίαστον καὶ ἀκατανάγκαστον τὸ ἀπαθές.
[5, 1]	δὲ νενομισμένους εἶναι θεοὺς ἢ	καὶ	ἀγαθοὺς δαίμονας. ~ΚΕΦΑΛΑΘΙΟΝ Β' Τίς
[5, 12]	αὐτογενέθλου οἴκου ἐμοῦ χώρημα ποιεῖν·	καὶ	ἀγάλματι πολλὸν κείνῳ ἐπευχόμενος δι´
[5, 34]	θείων ἄπειροι πραγμάτων ἠγανάκτησάν τε	καὶ	ἄγος ἐπεκάλεσαν τῷ ἀνδριάντι καὶ
[5, 5]	ἱεροῖς παρακαλυπτόμενα τελεταῖς ἄρρητα διασῴζεται	καὶ	ἀθέατα, πρὸς τοὺς θεοὺς ὅμοιον
[5, 3]	ἀνειδωλοποιήσαντες θεοῖς ἀπένειμαν, Ἄρει μὲν	καὶ	Ἀθηνᾷ τὰς πολεμικάς, Ἡφαίστῳ δὲ
[5, 34]	ΛΔ' Ὅτι καὶ πύκτας ἄνδρας	καὶ	ἀθλητὰς ἰσοθέοις τιμαῖς γεραίρειν παρεκελεύοντο.
[5, 34]	ποιητάς, ἤδη δὲ καὶ πύκτας	καὶ	ἀθλητὰς ὁ θαυμάσιος θεὸς διὰ
[5, 25]	οἱ θεοὶ τηνικαῦτα, ἀλλ´ ἤδη	καὶ	αἱ γαλαῖ καὶ αἱ κορῶναι
[5, 25]	ἀλλ´ ἤδη καὶ αἱ γαλαῖ	καὶ	αἱ κορῶναι καὶ τὰ καθύπνια
[5, 10]	ἦν τῷ γένει· εἰ δὲ	καὶ	Αἰγύπτιος, ἀλλ´ οὔ τί γε
[5, 12]	μίγματα τρίψας σὺν κείνοις ζῴοισι	καὶ	αἰθριάσας ὑπὸ μήνην αὔξουσαν, τέλει
[5, 1]	καὶ πόλεων πολιορκίας ἀνδραποδισμούς τε	καὶ	αἰχμαλωσίας τῶν πλησιοχώρων ἀεὶ καὶ
[5, 2]	μνήμασι καὶ πάσῃ τῇ μυσαρᾷ	καὶ	ἀκαθάρτῳ ὕλῃ ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί τε
[5, 9]	ἔχοντας. Εἰ γὰρ δὴ ἀβίαστον	καὶ	ἀκατανάγκαστον καὶ πάντων κρεῖττον τὴν
[5, 10]	θεῶν. Ἀκήλητον γὰρ καὶ ἀβίαστον	καὶ	ἀκατανάγκαστον τὸ ἀπαθές. Καὶ πάλιν
[5, 3]	Ἀφροδίτην καὶ Πόθον, τὰς αἰσχρὰς	καὶ	ἀκολάστους αὐτῶν ἐπιθυμίας, θεοὺς ἀνειπόντες
[5, 4]	οὐδὲν ἔπραττον, βίῳ δὲ αἰσχρῷ	καὶ	ἀκολάστῳ καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις
[5, 33]	τοῦ Εὐριπίδου στεφάνων, καίτοι ἀπορῶν	καὶ	ἀκοῦσαι ἐπιθυμῶν οὐχ ὅτι ἐστεφανοῦτο,
[5, 34]	ἀθανασίας, ἱκανῶς τὰ θεῖα παρεσκευασμένος,	καὶ	ἀκούσας μὴ ἀνασχήσεται, ἀλλ´ ἀπειλήσει
[5, 14]	οὕτω φάναι, ἄκρους τε μάγους	καὶ	ἄκρους γενεθλιαλόγους. Καὶ πάλιν ἐν
[5, 34]	γενέσθαι, ἢ καὶ μάντις ἅμα	καὶ	ἀλείπτης, ἵν´ ᾖ ὥσπερ χρηστήριον
[5, 25]	ἤδη καὶ ἐπὶ τὰ κριθομαντεῖα	καὶ	ἀλευρομαντεῖα καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους. Πιστοὶ
[5, 33]	ἀπήνεγκεν ἐπί τινα ἄλλην γῆν	καὶ	ἄλλην κοπρίαν, κἄπειτα ἐλθὼν εἰς
[5, 28]	καὶ ὅρκους καὶ δίκας ἀλλήλοισι	καὶ	ἀλλοδαποῖσι διδῶτε, ἁγνῶς καὶ καθαρῶς
[5, 36]	ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς τοῖς Διονύσοις	καὶ	ἄλλοις παμπόλλοις Ἡσιοδείοις θεοῖς. Τρὶς
[5, 28]	Τυνδαρίδας δ´ ἐποπιζόμενοι, Μενέλαν τε	καὶ	ἄλλους ἀθανάτους ἥρωας, οἳ ἐν
[5, 32]	λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς; Ποίῳ δὲ	καὶ	ἄλλῳ λέγεις Ἀπόλλωνι; Οὐ γὰρ
[5, 4]	ἀρετῆς διαφοραὶ καὶ τοῦ παθητικοῦ	καὶ	ἀλόγου τοῖς μὲν ἀσθενὲς καὶ
[5, 25]	εἶναι τὸ σόφισμα καὶ διαφυγούσης	καὶ	ἁλούσης. Τί δή ποτε; Ὅτι
[5, 17]	ψυχαὶ τὰς μὲν ἀναλάμψεις εὐμενεῖς	καὶ	ἀλύπους ἔχουσιν, αἱ δὲ σβέσεις
[5, 4]	καὶ ἀλόγου τοῖς μὲν ἀσθενὲς	καὶ	ἀμαυρόν ἐστι λείψανον ὡς περίττωμα,
[5, 9]	κἂν ἀγαθοὶ δαίμονες λεχθεῖεν βίᾳ	καὶ	ἀνάγκῃ κατασπώμενοι; Τί γὰρ τὸ
[5, 9]	κατὰ γνώμην οἰκείαν, βίᾳ δὲ	καὶ	ἀνάγκῃ συρομένους καὶ μηδὲ τῆς
[5, 1]	ἐρημίαις ἀφιερωμένα συνέστη, βίβλοι τε	καὶ	ἀναγνώσματα μαθήματά τε παντοῖα καὶ
[5, 21]	προσεοικός γε ὅμως τῷ ἀλαζόνι	καὶ	ἀναιδεῖ καὶ ἐπὶ τοῖς κενοῖς
[5, 20]	τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε	καὶ	ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´ οὐκ ἠπίστασο
[5, 28]	τὴν δὲ διὰ στυγερῆς ἔριδος	καὶ	ἀνάλκιδος ἄτης εἰσαφικάνουσιν, τὴν δὴ
[5, 17]	καὶ κατ´ ἀρετὴν τὸ ἀπαθὲς	καὶ	ἀναμάρτητον ἔχουσιν; Πρὸς ταῦτα τοῦ
[5, 1]	παρὰ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ὠμῶς	καὶ	ἀνηλεῶς ἐπιτελούμεναι τὸ πρὶν ἀνθρωποθυσίαι·
[5, 34]	εὐθέως οἱ θεοὶ τῆς ἀγαθουργίας	καὶ	ἀνηρείψαντό σε, ὥσπερ οἱ τοῦ
[5, 30]	ἰών. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Λ' Ὅτι κοινοῖς	καὶ	ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς τὰ πρακτέα συνεβούλευον
[5, 4]	ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις τε καὶ διασπασμοῖς	καὶ	ἀνθρωποθυσίαις τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν ἐκαθικέτευον,
[5, 4]	εἰσιν ὥσπερ ἐν μεθορίῳ θεῶν	καὶ	ἀνθρώπων δεχόμεναι πάθη θνητὰ καὶ
[5, 4]	δαιμόνων γένος ἐν μέσῳ θεῶν	καὶ	ἀνθρώπων θέντες καὶ τρόπον τινὰ
[5, 8]	καὶ ταῦτα παραστῆσαι. Ὅτι δὲ	καὶ	ἀξιοῦσιν ἀπολυθῆναι, ὡς οὐκ ἐπ´
[5, 28]	τοῦ αὐτοῦ εἶναι συνθώκου τοῦτο	καὶ	ἀξιώσω τὸν Λυκοῦργον μὴ ἀποκαμεῖν
[5, 33]	ἀκρίτως ἀνύμνουν. Ἀθάνατός σοι παῖς	καὶ	ἀοίδιμος, ὦ Τελεσίκλεις, ἔσσετ´ ἐν
[5, 1]	φονικὰ καὶ φίλαιμα μισάνθρωπά τε	καὶ	ἀπάνθρωπα δαιμόνια ἐξιλεοῦσθαι, οἷα πράττειν
[5, 18]	οἰκεῖα, τὰ ἀνηλεῆ καὶ ὠμὰ	καὶ	ἀπάνθρωπα, λοιμὸν ἐπὶ λοιμῷ φασιν
[5, 18]	ὕστερον ἔτεσιν ὁ δεινὸς οὗτος	καὶ	ἀπανθρωπότατος δασμὸς μνήμην παρ´ Ἀθηναίοις
[5, 5]	τῶν οἰκείων λόγον διηρευνηκότων ἀνελλιπὴς	καὶ	ἀπαραίτητος ἡ τῶν προκειμένων ἀπόδειξις.
[5, 20]	καὶ ἐπειδὴ συνεκύρησε νόσος πλησία	καὶ	ἀπέθανεν Ἀριστόδημος, πάλιν ἐπανεχώρουν, καὶ
[5, 18]	θανάτου πεποιημένον. Τίθησιν γοῦν ὁμοῦ	καὶ	ἀπελέγχει τὸν χρησμὸν εὖ μάλα
[5, 25]	ταύτη. Οὐκ ἄξιον δὲ παρελθεῖν	καὶ	ἅπερ Κνιδίοις ἔχρησεν πάλιν εὐχομένοις
[5, 2]	τῇ τε ἐκ τῶν ἀναθυμιωμένων	καὶ	ἀπὸ γῆς ἐξατμιζομένων ἀναδόσει χαίροντες
[5, 10]	ἀφροδίσια τοὺς τυχόντας οὐκ ὀκνοῦσιν.	Καὶ	ἀπὸ ἐμψύχων μὲν ἀποχῆς κελεύουσιν
[5, 10]	Ταῦτα μὲν οὖν ἐπὶ τοσοῦτον	καὶ	ἀπὸ ταύτης προκείσθω τῆς τοῦ
[5, 34]	καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ	καὶ	ἀποθανόντος καὶ οὗτοι εἰς τὰς
[5, 19]	ἐδόκει Διὸς μεγάλου εἶναι ὀαριστὴς	καὶ	ἀποθανὼν ἐν Ἅιδου δικαστής, καὶ
[5, 4]	δυστρόπων ὀργὰς καὶ βαρυθυμίας ἀφοσιούμενοι	καὶ	ἀποπιμπλάντες ἀλαστόρων ἐν τοῖσδε μανικοὺς
[5, 25]	αὐτοῦ σοι ἐπιπηδῶντες ἐπαχθεῖς ἅμα	καὶ	ἄποροι δοκῶμεν εἶναι, τὰ δὲ
[5, 9]	ἐπιστολῇ, ὡς ἂν προφήτῃ τἀληθῆ	καὶ	ἀπόρρητα κοινούμενος, τέθειται, τοὺς λόγους,
[5, 8]	ἄν. Πνεῦμα γὰρ τὸ κατιὸν	καὶ	ἀπόρροια ἐκ τῆς ἐπουρανίου δυνάμεως
[5, 26]	ἐβούλετο, καὶ οἱ βλᾶκες ἐπείσθησαν	καὶ	ἀποτραπόμενοι παρέδωκαν ἑαυτοὺς τῷ Ἁρπάγῳ.
[5, 33]	ἡ δ´ ἀθανάτοις ἰσόμοιρος, ζῶν	καὶ	ἀποφθίμενος· καὶ διὰ ταῦτα ἤκουεν·
[5, 18]	ἑνὸς δέκα καὶ τέσσαρας ἀναιτίους	καὶ	ἀπράγμονας, οὐκ εἰς ἅπαξ, ἀλλὰ
[5, 15]	χαρακτῆρας ὀπάσασθαι χαλκοῦ καὶ χρυσοῦ	καὶ	ἀργύρου αἰγλήεντος; Τίς δὲ τάδ´
[5, 20]	σὺ δ´ αὐτῷ παρηγγύας ἃ	καὶ	Ἀριστομάχῳ τῷ πατρί· καὶ ὅς·
[5, 8]	κεκαλυμμένον ἠέρος ἁγνοῦ, θελγόμενον μολπαῖσι	καὶ	ἀρρήτοις ἐπέεσσιν κάππεσεν ἀμφὶ κάρηνον
[5, 32]	ἄνδρα παντοίαις κατὰ γυναικῶν αἰσχρορρημοσύναις	καὶ	ἀρρητολογίαις, ἃς οὐδ´ ἀκοῦσαί τις
[5, 5]	ἀποκτείνας τοὺς ἀρχηγέτας αὐτῶν Ἄρσαλον	καὶ	Ἄρυον καὶ Τόσοβιν ἔφυγεν καὶ
[5, 32]	τί δέ, ὦ σοφώτατε, Χαρίλαος	καὶ	Ἀρχέλαος οἱ Λακεδαιμονίων βασιλεῖς, Εἴ
[5, 16]	θέσκελα νώτῳ ἐβλύσθη πηγαί τε	καὶ	ἄσθματα δινήεντα· καὶ τὰ μὲν
[5, 17]	οὐ πολλοὺς ἐποικοῦντας, ἱεροὺς δὲ	καὶ	ἀσύλους πάντας ὑπὸ τῶν Βρεττανῶν
[5, 2]	δὲ ψυχὰς καὶ τὰς ἐνθέους	καὶ	ἀσωμάτους δυνάμεις οἱ φαῦλοι δαίμονες
[5, 4]	τῶν ἐπῶν τῶν Ἐμπεδοκλέους, ἁμαρτίας	καὶ	ἄτας καὶ πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν,
[5, 17]	τῶν ἐπῶν τῶν Ἐμπεδοκλέους, ἁμαρτίας	καὶ	ἄτας καὶ πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν,
[5, 6]	ὑπηρετεῖσθαι, τοτὲ δὲ ἑτέρους τυμπάνοις	καὶ	αὐλοῖς καὶ θηλειῶν πατάγοις χαίρειν,
[5, 27]	μᾶλλον μεμνῆσθαι κελεύει καὶ ὀλιγοδείας	καὶ	αὐταρκείας. Οἱ δέ που τοῖς
[5, 33]	ἐστίν τις καὶ θεῶν ψῆφος	καὶ	αὕτη πιστὴ καὶ οὐχ ἥττων
[5, 3]	πλάνης πάντα τὸν δεισιδαίμονα· ὃ	καὶ	αὐτὸ διόλου φαῦλον ὂν εἰς
[5, 5]	θνήσκειν παριστὰς τοὺς δαίμονας, ὃ	καὶ	αὐτὸ κατὰ τὸν δέοντα καιρὸν
[5, 33]	φιλίας τῆς τῶν θεῶν, ἀλλὰ	καὶ	αὐτοὶ ἄν μοι δοκοῦσιν ἐκεῖνοι,
[5, 3]	ὃ δὴ ἐξ ἀνθρώπων γεγενῆσθαι	καὶ	αὐτοὶ ὁμολογοῦσι, τοὺς καλουμένους ἥρωας,
[5, 22]	καὶ τὴν ἐμπορίαν εἰπεῖν, ἣν	καὶ	αὐτοὶ περὶ σοφίας ἐνεπορευσάμεθα ἐκ
[5, 36]	καὶ οὐ μόνον φαλληνοῖς, ἀλλὰ	καὶ	αὐτοῖς τοῖς Διονύσοις καὶ ἄλλοις
[5, 29]	οὐχ ὁπότε ἠρωτᾶτο μόνον, ἀλλὰ	καὶ	αὐτόκλητος ἐπὶ τὰς τοιάσδε συνουσίας
[5, 3]	τρόπον, οὐδὲ ἀντιρρήσεως ἄξιον τῷ	καὶ	αὐτὸν προφανὲς ἐπάγεσθαι τὸ αἶσχος·
[5, 34]	ἀκούσας μὴ ἀνασχήσεται, ἀλλ´ ἀπειλήσει	καὶ	αὐτὸν τὸν Κλεομήδη πατάξας εἰς
[5, 1]	σωτῆρος ἡμῶν εἰς ἀνθρώπους πάροδον	καὶ	αὐτὸς ὁ καθ´ ἡμᾶς τῶν
[5, 22]	Εἶτ´ ἐγὼ ἀκούσας ὁ βάκηλος	καὶ	αὐτὸς ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέος ἐφυσήθην,
[5, 18]	ἐν οἰκείῳ συγγράμματι πεποιημένος· οὗ	καὶ	αὐτοῦ τῶν φωνῶν, ἀλλὰ μὴ
[5, 1]	ἐπαλλήλων ὁ πᾶς ἐνίσχητο βίος	καὶ	αὐτῷ σοι καταλείπω σκοπεῖν. Τούτων
[5, 2]	καθυπεκρίνοντο διὰ πολλῆς τῆς τερατοποιίας,	καὶ	αὐτῶν ἤδη τῶν θεραπευόντων καὶ
[5, 23]	κατὰ τὴν πόλιν οἰκοδομημάτων, ἀλλὰ	καὶ	αὐτῶν τῶν τοῖς θεοῖς ἀφιερωμένων
[5, 31]	βλᾶκας ἐξίστησιν ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΑ' Ὅτι	καὶ	ἀφιλοσόφως τὰ πολλὰ παρῄνουν. Διόπερ
[5, 3]	αἶσχος· εἰ δή τινα Ἔρωτα	καὶ	Ἀφροδίτην καὶ Πόθον, τὰς αἰσχρὰς
[5, 25]	μὴ μόνου. Οὗτος δὲ τύφου	καὶ	ἀφροσύνης καρπός. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[5, 7]	εὐπήληκι μόθοι καὶ δῆρις Ἐνυοῦς·	καὶ	βαλίαις σκυλάκεσσι βαθυσκοπέλους ἀνὰ πρῶνας
[5, 17]	ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι	καὶ	βαρβαρικώτερον. Ἠρώτησεν οὖν ὁ Κλεόμβροτος
[5, 4]	ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι	καὶ	βαρβαρικώτερον. Καὶ πάλιν προστίθησι τοῖς
[5, 9]	ἄνθεσι καί τισιν ἄλλαις ἀσήμοις	καὶ	βαρβάροις ἠχαῖς τε καὶ φωναῖς
[5, 24]	μᾶλλον τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν	καὶ	βαρβάρων νίκην τοῖς Ἕλλησιν ὡς
[5, 4]	ἀλλὰ χαλεπῶν καὶ δυστρόπων ὀργὰς	καὶ	βαρυθυμίας ἀφοσιούμενοι καὶ ἀποπιμπλάντες ἀλαστόρων
[5, 34]	οὐχ ὑπέστη, ἀλλ´ ὑπ´ ἀχθηδόνος	καὶ	βαρυθυμίας ἐνήρεισε τὸν θυμὸν τοῖς
[5, 1]	οἷα πράττειν τοῖς πάλαι σοφοῖς	καὶ	βασιλεῦσι δαιμονῶσιν ὡς ἀληθῶς φίλον
[5, 4]	διὰ παρθένον, οὕτω πολλάκις ἰσχυροὶ	καὶ	βίαιοι δαίμονες ἐξαιτούμενοι ψυχὴν ἀνθρωπίνην
[5, 22]	τινὰ πονεῖν καὶ κέρδους ἐφίεσθαι	καὶ	βίον τινὰ ἡδὺν ἐκ τοῦ
[5, 21]	ἰσόρροπον φωνὴν ἀφέντα, ἵν´ ὀκνήσειεν	καὶ	βουλεύσαιτο ὁ Λυδός· ἀλλὰ καταλῦσαι’
[5, 9]	τὰ τούτοις ἐπιλελεγμένα. Οἷς ἐπιφέρει·	Καὶ	βραδυνόντων ἀπολῦσαι φησίν· σινδόνος ἀμπέτασον
[5, 17]	παραπλεῖν ἡσυχίαν ἔχοντα, νηνεμίας δὲ	καὶ	γαλήνης περὶ τὸν τόπον γενομένης
[5, 5]	μετείληχεν, ἀπὸ τούτου φιλεῖ καλεῖσθαι·	καὶ	γὰρ ἡμῶν ὁ μέν τίς
[5, 24]	ναυσίν, ἀλλ´ οὐ κατ´ ἤπειρον·	καὶ	γὰρ ἦν γελοῖον ἔχοντας ναυτικὸν
[5, 34]	θεοπρεποῦς ἀθλητικῆς, ὅτι ἐστὶ θεοτίμητος;	Καὶ	γὰρ καὶ ἐπὶ πεντάθλου ἀνδριάντι
[5, 4]	οὐκ ἀναγκαῖον ἡμᾶς Δημητρίῳ διαφέρεσθαι.	Καὶ	γὰρ κἂν πλείων εἴη χρόνος
[5, 34]	χρηστήριον Δελφικὸν οὕτω καὶ γυμναστήριον.	Καὶ	γὰρ οὐδ´ ἀλλότριον ἦν ἀγῶνος
[5, 17]	οὐ φθῆναι δὲ παυσάμενον αὐτὸν	καὶ	γενέσθαι μέγαν οὐχ ἑνός, ἀλλὰ
[5, 5]	τοξευμάτων βαλλόμενοι καταισχύνοιντο. Οὕτως γὰρ	καὶ	γένοιτ´ ἂν ἡμῖν ἐξ αὐτῶν
[5, 2]	ἀέρα περιπολοῦντες καὶ τὸ σκότιον	καὶ	γεῶδες οἰκητήριον ἔχειν κατακεκριμένοι δι´
[5, 4]	περιεχομένην σώματι λοιμούς τε πόλεσι	καὶ	γῆς ἀφορίας ἐπάγουσιν καὶ πολέμους
[5, 2]	φαντασίας τῦφον ἐπαγόντων καὶ δὴ	καὶ	γοητικαῖς κακοτεχνίαις τὰ πολλὰ συσκευαζόντων,
[5, 9]	μευ πόδας ὕδατι λευκῷ ῥάνατε	καὶ	γραμμὰς ἀπαλείψατε, καί κε μόλοιμι.
[5, 9]	μαγγανείαις ταῖς διὰ τοιῶνδε σχημάτων	καὶ	γραμμῶν καὶ τύπων στεφάνοις τε
[5, 34]	ᾖ ὥσπερ χρηστήριον Δελφικὸν οὕτω	καὶ	γυμναστήριον. Καὶ γὰρ οὐδ´ ἀλλότριον
[5, 1]	θεοσέβειαν παραγγέλματα περιέχουσαι, ἀνδράσιν ὁμοῦ	καὶ	γυναιξὶ καὶ παισὶν εἰς ἐπήκοον
[5, 3]	θεοὺς εἶναι, τῶν δὲ ἥρωας	καὶ	δαίμονας, ἀλλ´ οὐ θεοὺς ὑπάρχειν
[5, 14]	λόγια παραφαίνει, ἄντικρυς τῆς πονηρᾶς	καὶ	δαιμονικῆς ἀληθῶς δυνάμεως ἐξαγορεύων τὰς
[5, 5]	Γίνονται γὰρ ὡς ἐν ἀνθρώποις	καὶ	δαίμοσιν ἀρετῆς διαφοραὶ καὶ κακίας.
[5, 4]	Εἰσὶ γὰρ ὡς ἐν ἀνθρώποις	καὶ	δαίμοσιν ἀρετῆς διαφοραὶ καὶ τοῦ
[5, 1]	ὑπόθεσιν ἐπὶ μᾶλλον βεβαιώσασθαι πλείοσιν	καὶ	δαψιλεστέροις ἐλέγχοις τῆς τούτων ἀποδείξεως
[5, 20]	θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες, ἑαυτῷ δὲ οὔ;	Καὶ	δέον σῴζειν ἕνα ὄντα Κάρνον
[5, 22]	Ταῦτα ἐκθέμενος εὐθὺς ἐπισυνάπτει ὡς	καὶ	δεύτερον ἐρωτήσας καὶ τρίτον οὐδὲν
[5, 2]	ἐκ τῆς φαντασίας τῦφον ἐπαγόντων	καὶ	δὴ καὶ γοητικαῖς κακοτεχνίαις τὰ
[5, 5]	αὐτῶν τῶν τοῖς θεοῖς προσφιλῶν	καὶ	δὴ καὶ εὐσεβῶν νενομισμένων ἀκριβῶς
[5, 24]	κρίσιν προάγειν τὰ πρὸς Ἀθηναίους.	Καὶ	δὴ λεγέσθω τὰ πρὸς Ἀθηναίους·
[5, 1]	διδασκαλίας τὴν ἑνὸς τοῦ παμβασιλέως	καὶ	δημιουργοῦ τῶν ὅλων θεοῦ γνῶσιν
[5, 1]	προσευκτήρια καὶ ναοὶ τῷ παμβασιλεῖ	καὶ	δημιουργῷ τῶν ἁπάντων καὶ μόνῳ
[5, 7]	ὅμιλος· Παλλάδι δ´ εὐπήληκι μόθοι	καὶ	δῆρις Ἐνυοῦς· καὶ βαλίαις σκυλάκεσσι
[5, 32]	ἐχέτω. Φέρε δὲ τούτοις προσθῶμεν	καὶ	δι´ ὧν αὖθις ὁ Ἀπόλλων
[5, 27]	οὐδὲν ὤναντο; Τοιαῦτα δὲ ἀεὶ	καὶ	διὰ παντὸς αὐτοῖς τὰ ἀπὸ
[5, 1]	καὶ αἰχμαλωσίας τῶν πλησιοχώρων ἀεὶ	καὶ	διὰ παντὸς ἐνήργουν, πρὸς τῶν
[5, 20]	ἐλπίσας τοὺς θεοὺς εὐσεβεῖν διενοήθη	καὶ	διὰ πείρας ἐλθὼν ἁπάντων τὸν
[5, 5]	ἐν τῷ δηλωθέντι συγγράμματι παραθέμενος	καὶ	διὰ πλειόνων ἐξεργασάμενος τὸν λόγον,
[5, 4]	οὐ δυναμένων οὐδὲ βουλομένων σώμασιν	καὶ	διὰ σωμάτων ὁμιλεῖν. Ἀλλ´ ὥσπερ
[5, 4]	τῶν χειρόνων χρῆν δήπου φροντίζειν,	καὶ	διὰ σωφρόνων λόγων τε καὶ
[5, 33]	ἀθανάτοις ἰσόμοιρος, ζῶν καὶ ἀποφθίμενος·	καὶ	διὰ ταῦτα ἤκουεν· Ὄλβιε καὶ
[5, 19]	Ἑλλὰς τοῦτον ἐθεράπευεν καὶ ἦν	καὶ	διὰ τοῦτο δικαιότατος καὶ νομοθέτης
[5, 20]	μέσον στρατοπεδεύεται Ναυάτου καὶ Τυπαίου·	καὶ	διακοντίζει Κάρνον Ἱππότην Φυλάνδρου τὸν
[5, 35]	ἀνθρώποις διχονοίας. Ἤκουσα δέ σου	καὶ	διαλελυμένον χρησμὸν περὶ τοῦ Φαλάριδος,
[5, 16]	δεῖν περὶ τῶν ἐκεῖ πυνθάνεσθαι	καὶ	διαπορεῖν, τὴν ἐνταῦθα τῶν χρηστηρίων
[5, 9]	τῆς περιέργου γοητείας μετέλθοιέν τε	καὶ	διαπράξοιντο. Οὔτ´ οὖν ὀρθῶς ὁ
[5, 4]	καὶ σκυθρωπάς, ἐν αἷς ὠμοφαγίαι	καὶ	διασπασμοὶ νηστεῖαί τε καὶ κοπετοί,
[5, 4]	καὶ ῥήμασιν ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις τε	καὶ	διασπασμοῖς καὶ ἀνθρωποθυσίαις τοῖς πονηροῖς
[5, 3]	βαρβάροις ὁμοίους. Ἐξ ὧν ἀφορίσαντες	καὶ	διαστειλάμενοι τὰ περὶ τῶν αὐτῶν
[5, 4]	ἐν οἷς τὰς μεγίστας ἐμφάσεις	καὶ	διαφάσεις λαβεῖν ἔστι τῆς περὶ
[5, 25]	ἧττον ἀφώρατον εἶναι τὸ σόφισμα	καὶ	διαφυγούσης καὶ ἁλούσης. Τί δή
[5, 4]	καὶ τελεταὶ καὶ μυθολογίαι σῴζουσι	καὶ	διαφυλάττουσι διεσπαρμέναι. Καὶ περὶ μὲν
[5, 1]	καὶ ἀναγνώσματα μαθήματά τε παντοῖα	καὶ	διδασκαλίαι, περὶ τῆς εἰς ἄκρον
[5, 10]	τοῦ Πορφυρίου γραφῆς. Καὶ μὴν	καὶ	διδάσκαλοί γε τῆς κακοτέχνου γοητείας
[5, 17]	Ἐπιθέρσης ἦν πατήρ, ἐμὸς πολίτης	καὶ	διδάσκαλος γραμματικῶν. Οὗτος ἔφη ποτὲ
[5, 23]	τις ἢ ζωγράφος ἐπεθύμουν γενέσθαι	καὶ	διδασκάλους ἐζήτουν, ἆρά μοι ἤρκει
[5, 17]	ὁ Ἐπιθέρσης ἔφη πάντας ἐκπλαγῆναι	καὶ	διδόντων ἑαυτοῖς λόγον, εἴτε ποιῆσαι
[5, 10]	κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους	καὶ	δίκαιον εἶναι ἀξιοῦντες τὸν θεράποντα
[5, 7]	κρείττους παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους	καὶ	δίκαιον εἶναι ἀξιοῦντες τὸν θεράποντα
[5, 15]	πάσης κηλῖδος κεκαθαρμένῃ σωφροσύνῃ τε	καὶ	δικαιοσύνῃ καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς
[5, 28]	μαντείῃσιν ὑποσχέσιάς τε καὶ ὅρκους	καὶ	δίκας ἀλλήλοισι καὶ ἀλλοδαποῖσι διδῶτε,
[5, 5]	ἐπιφέρει λέγων ἑξῆς· Ἐμπεδοκλῆς δὲ	καὶ	δίκας φησὶ διδόναι τοὺς δαίμονας
[5, 34]	καὶ ἄγος ἐπεκάλεσαν τῷ ἀνδριάντι	καὶ	δίκην εἰσεπράξαντο καὶ καταδῦσαι ἐτόλμησαν
[5, 17]	σύγχυσιν μεγάλην περὶ τὸν ἀέρα	καὶ	διοσημείας πολλὰς γενέσθαι καὶ πνεύματα
[5, 3]	τοὺς καλουμένους ἥρωας, παραφέροντες Ἡρακλέα	καὶ	Διοσκούρους Διόνυσόν τε καὶ τοὺς
[5, 36]	σαγήνης ἐμπλακέντα τοῖς λίνοις ἀνείλκυσαν,	καὶ	δὶς εἰ βούλει καὶ τρὶς
[5, 33]	Μακεδόνων δῆμον ἐπιψοφοῦντα· εἰ δὲ	καὶ	δίχα τούτων ἐστίν τις καὶ
[5, 23]	δῆθεν προλέγειν προσποιεῖται. Τοῦτο δὲ	καὶ	δίχα χρησμοῦ τοῖς πᾶσιν ἐκ
[5, 33]	τοῦ Εὐριπίδου ψῆφον, ἵνα σπεύσωμεν	καὶ	διώξωμεν τὸν οὐρανὸν κατὰ πόδας
[5, 4]	δαίμονας προσαγορεύων. Ἡσίοδος δὲ καθαρῶς	καὶ	διωρισμένως πρῶτον ἐξέθηκεν τῶν λογικῶν
[5, 27]	νόμοις κατακοσμούμενοι ἧκον ὑπὸ ἀπληστίας	καὶ	δόξης κενῆς ἐρησόμενοι, ὡς μὴ
[5, 14]	χέρας καὶ ξίφος τὸ ποίνιμον	καὶ	δράκων περισταλὴς ἅμμασιν Κόρην κρατῶν,
[5, 4]	θνητὰ καὶ πένθιμα τῶν ὀργιαζομένων	καὶ	δρωμένων ἱερῶν ὁρῶντες. Ἑλλήνων δὲ
[5, 1]	βασιλεῖς καὶ τυράννους τοπάρχας τε	καὶ	δυνάστας τὸ παλαιὸν ἦν ὁρᾶν
[5, 4]	τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν ἐκαθικέτευον, πῶς	καὶ	δυνατὸν ἦν αὐτοὺς τὰ τοιαῦτα
[5, 33]	καὶ διὰ ταῦτα ἤκουεν· Ὄλβιε	καὶ	δύσδαιμον, ἔφυς γὰρ ἐπ´ ἀμφοτέροισιν·
[5, 4]	ὡς περίττωμα, τοῖς δὲ πολὺ	καὶ	δυσκατάσβεστον ἔνεστιν, ὧν ἴχνη καὶ
[5, 5]	ὡς δεινὰ μὲν ὑπὸ φθόνου	καὶ	δυσμενείας εἰργάσατο πάντα πράγματα ταράξας,
[5, 4]	καταρχόμενοι καὶ σφάττοντες, ἀλλὰ χαλεπῶν	καὶ	δυστρόπων ὀργὰς καὶ βαρυθυμίας ἀφοσιούμενοι
[5, 25]	ἀβελτέρους οὐ μόνον εἰς Δελφικὰ	καὶ	Δωδωναῖα σοφιστήρια, ἀλλ´ ἤδη καὶ
[5, 3]	τεχνικάς. Ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἕκτον	καὶ	ἕβδομον εἶδος αὐτοῖς τὸ δαιμονικὸν
[5, 33]	ἰδιώτης βίος, πόλεις δὲ ὁμοφρόνως	καὶ	ἔθνη εὐνόμως συνεστᾶσιν. Οὐκ ἀπεικότως
[5, 8]	οἱ δὲ ἧττον. Τινὲς δὲ	καὶ	ἔθος ὥσπερ ποιησάμενοι τῆς ἑαυτῶν
[5, 30]	συνεβούλευον Εἴκοσι τὰς πρὸ κυνὸς	καὶ	εἴκοσι τὰς μετέπειτα οἴκῳ ἐνὶ
[5, 9]	ποιοῦνται τὴν πάροδον ἀγαθοὶ ὄντες	καὶ	εἴπερ τις ἦν ἐξ αὐτῶν
[5, 27]	συνιδεῖν ὅμοια, ἐκ παλαιοῦ χρόνου	καὶ	εἰς ἡμᾶς αὐτοὺς τῶν κατὰ
[5, 10]	ἔλεγχον τῆς περὶ ταῦτα ἀτοπίας	καὶ	εἰς ἡμετέραν ὁμοῦ τῆς τούτων
[5, 1]	ὅλων αὔξειν ὁσημέραι τὰς τιμὰς	καὶ	εἰς μεῖζον ἀρετῆς καθ´ ὅλης
[5, 3]	διελόντες, εἴς τε τὸ βλαπτικὸν	καὶ	εἰς τὸ ὠφελοῦν, ἀγαθῶν καὶ
[5, 26]	ἴδοις ἄν, εἰ μάθοις ὡς	καὶ	εἰς τὸν κατ´ ἀλλήλων πόλεμον
[5, 36]	ὑμῶν κεχωρηκέναι τὸ κακόν, ἐπιδιαβὰν	καὶ	εἰς τὸν Ὄλυμπον, ὅθι φασὶ
[5, 1]	οἵοις τε συνορᾶν ἐπιδεικνύμενος. Ἀλλὰ	καὶ	εἷς ὢν καί, ὡς ἄν
[5, 15]	καί, ὅπερ ἔφαμεν, αὐτοὶ περιγράφονται	καί	εἰσιν οἷον ἐν ἱερῷ χωρίῳ
[5, 11]	ἀναγκάζονται τίνα τε δεῖ θύειν	καὶ	ἐκ ποίας ἡμέρας ἐκτρέπεσθαι τό
[5, 12]	αὐτοὶ ὑπέθεντο πῶς χρὴ ποιεῖν	καὶ	ἐκ ποίας ὕλης, δηλώσει τὰ
[5, 10]	αὐτῶν ἐπαγγελλόμεναι καὶ μήνιδος ἐξιλάσεις	καὶ	ἐκθύσεις, καὶ ἔτι μᾶλλον αἱ
[5, 1]	χρηστήρια· καὶ ὡς καθῄρηται πάντα	καὶ	ἐκλέλοιπεν μετὰ τὴν τοῦ σωτῆρος
[5, 5]	οὖν καὶ πολλάκις μάρτυρι χρήσομαι	καὶ	ἐλέγχῳ τῆς περὶ οὓς ὑπολαμβάνουσιν
[5, 9]	κρεῖττον τὴν φύσιν ἀπαθὲς ὂν	καὶ	ἐλεύθερον τὸ θεῖον, πῶς ἂν
[5, 34]	ἀνέῳξέ τε τὴν πλευρὰν αὐτοῦ	καὶ	ἐμβαλὼν τὴν χεῖρα ἐλάβετο τοῦ
[5, 30]	ὄψ´ ἦλθες γενεὴν διζήμενος· ἀλλὰ	καὶ	ἔμπης ἱστοβοῆι γέροντι νέαν ποτίβαλλε
[5, 8]	ἐπουρανίου δυνάμεως εἰς ὀργανικὸν σῶμα	καὶ	ἔμψυχον εἰσελθοῦσα, βάσει χρωμένη τῇ
[5, 6]	αὐτῶν ἀγαθοὶ δαίμονες. Ἤδη δὲ	καὶ	ἐν ἄλλοις οἱ μὲν θεράποντές
[5, 31]	ἀκούσας· Ἀντίοχ´, εἰς νοῦν ἐλθὲ	καὶ	ἐν πενίᾳ μὴ ὀδύρου. ἢ
[5, 5]	ἐξεργασάμενος τὸν λόγον, τὰ παραπλήσια	καὶ	ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων
[5, 33]	περὶ τούτων προσιέναι τῷ θεῷ	καὶ	ἕνα τῶν κανθάρων, καὶ τὸν
[5, 20]	ὄντα Κάρνον αὐτόν τε περιεῖδες	καὶ	ἐναποθανόντι αὐτῷ Ὁμηρικὴν νόσον ἐνέβαλες
[5, 5]	ὥς φασιν, δαιμόνων δυνάμεώς τε	καὶ	ἐνεργείας αὖθις ὁ τὴν καθ´
[5, 1]	τὸν θάνατον ζωῆς τὸ ἐναργὲς	καὶ	ἔνθεον τοῖς οἵοις τε συνορᾶν
[5, 36]	ἐν τῷ αὐτῷ σαγηνεύοντες ἄνθρωποι	καὶ	ἐξ ἐκείνου εἰς τὸ Λιβυκὸν
[5, 8]	Ἑκάτην με θεὴν ἐκάλεσσας ἀνάγκαις;	Καὶ	ἑξῆς· Τοὺς μὲν ἀπορρήτοις ἐρύων
[5, 3]	καὶ πνευματικὰ πονηρίας ἀρχάς" τε	καὶ	ἐξουσίας" οἱ θεῖοι λόγοι προσαγορεύουσιν,
[5, 24]	ἔλασις ἐπὶ ταύτην πρώτην τε	καὶ	ἐξοχωτάτην ἐγίνετο, ἐπεὶ καὶ ὁ
[5, 8]	πάλιν ὁ συγγραφεύς φησιν· Ἐπεὶ	καὶ	ἐπανάγκους ἑαυτῶν ἐκδιδόασιν, ὡς δηλώσει
[5, 20]	Αἰτωλόν, εὖ, ἐμοὶ δοκεῖ, ποιῶν·	καὶ	ἐπειδὴ συνεκύρησε νόσος πλησία καὶ
[5, 8]	τόδε καρτερὸν ἠδ´ ἔτι βριθύ.	Καὶ	ἐπήγαγεν· Μόλε δ´ ἐσσυμένως τοισίδε
[5, 24]	γὰρ ἦν γελοῖον ἔχοντας ναυτικὸν	καὶ	ἐπὶ θαλάσσης κατοικοῦντας μὴ οὐ
[5, 34]	ὅτι ἐστὶ θεοτίμητος; Καὶ γὰρ	καὶ	ἐπὶ πεντάθλου ἀνδριάντι ὑβρισμένῳ ἐμήνισαν
[5, 10]	καὶ ἐπὶ τῷ λωτῷ καθήμενον	καὶ	ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον καὶ καθ´
[5, 25]	καὶ Δωδωναῖα σοφιστήρια, ἀλλ´ ἤδη	καὶ	ἐπὶ τὰ κριθομαντεῖα καὶ ἀλευρομαντεῖα
[5, 21]	ὅμως τῷ ἀλαζόνι καὶ ἀναιδεῖ	καὶ	ἐπὶ τοῖς κενοῖς εἰδήμασι τὴν
[5, 10]	τὸν ἐξ ἰλύος ἀναφανέντα λέγουσαι	καὶ	ἐπὶ τῷ λωτῷ καθήμενον καὶ
[5, 24]	σὺ δέ, ὁ τολμηρὸς ἅμα	καὶ	ἐπὶ τῷ μηδενὶ ῥιψοκίνδυνος, οὐκ
[5, 27]	τῶν πάντων ἀναψαμένη τὰ πείσματα	καὶ	ἐπιθεμένη τὰ πρεσβεῖα, οὐδὲ ἐφήσει
[5, 34]	νοσοῦσα, εἰ μὴ τῶν σοφῶν	καὶ	ἐπισταμένων τις τὸν θεῖον νοῦν
[5, 5]	τοὺς θεοὺς ὅμοιον ἔχει λόγον.	Καὶ	ἐπιφέρει λέγων ἑξῆς· Ἐμπεδοκλῆς δὲ
[5, 33]	τυράννοις ἤρεσκε, καὶ τοῦτο οἶδα·	καὶ	ἔργον ἐπετήδευεν, ἐφ´ ᾧ οὐχ
[5, 14]	τρίχρωμος, ἐκ λευκοῦ καὶ μέλανος	καὶ	ἐρυθροῦ συνεστώς, ἔχων τύπον Ἑκάτης
[5, 7]	τὰς ἀποδείξεις· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' Ὅτι	καὶ	ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις ἐξυπηρετοῦνται, καὶ ποίαις
[5, 33]	Μνησαρχίδη, ὅντινα πάντες ἄνθρωποι τίσουσι,	καὶ	ἐς κλέος ἐσθλὸν ὀρούσει καὶ
[5, 21]	οὐδὲν ἂν γένοιτο ἐμποδὼν τοῦ	καὶ	ἑτέρων ἐλέγχων ἐπακοῦσαι, καὶ πρώτου
[5, 10]	καὶ μήνιδος ἐξιλάσεις καὶ ἐκθύσεις,	καὶ	ἔτι μᾶλλον αἱ λεγόμεναι ἀνάγκαι
[5, 8]	θνητῶν φύσις εὗρε θεῶν ὑποθημοσύνῃσιν.	Καὶ	ἔτι σαφέστερον· Τίπτε μ´ ἀεὶ
[5, 1]	ἡ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἔνθεος	καὶ	εὐαγγελικὴ δύναμις, ὡς τολμᾶν τῷ
[5, 1]	μέγα μυστήριον τῆς ἀληθῶς σωτηρίου	καὶ	εὐαγγελικῆς ἀποδείξεως ὑπερθαυμάζειν, δι´ ἧς
[5, 1]	μετὰ τοὺς χρόνους τῆς σωτηρίου	καὶ	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας τὴν ἑνὸς τοῦ
[5, 34]	ἦν οὕτως. Ἅμα γὰρ ἀνεστάθη	καὶ	εὐθὺς ἡ μὲν γῆ ἀνέθαλλεν,
[5, 36]	οἳ εἰ ἀνθρώπων ὕβριν τε	καὶ	εὐνομίην ἐφεώρων’ οὐκ ἂν τοσοῦτος
[5, 18]	πλημμελήματι καί τι τῶν ὁσίων	καὶ	εὐσεβῶν ἐκτελεῖν, ὡς ἂν τῶν
[5, 5]	τοῖς θεοῖς προσφιλῶν καὶ δὴ	καὶ	εὐσεβῶν νενομισμένων ἀκριβῶς τε τὸν
[5, 20]	νόσον ἐνέβαλες εἰς τὸ πλῆθος	καὶ	εὐχὰς ἐπὶ τῇ νόσῳ ἀφηγοῦ;
[5, 4]	καὶ διὰ σωφρόνων λόγων τε	καὶ	εὐχῶν, ἀλλὰ μὴ δι´ αἰσχρορρημοσυνῶν
[5, 35]	καρτεροῦντας δὲ ἀγάμενος ἀφῆκεν· Λοξίας	καὶ	Ζεὺς πατὴρ ἀναβολὴν ἐψηφίσαντο θανάτου
[5, 31]	καταναιετάητε, ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις	καὶ	Ζῆνα σέβοντες. οἷς ἀκοῦσαι ἐκεῖνο
[5, 17]	λόγῳ τὸν Τιβέριον ὥστε διαπυνθάνεσθαι	καὶ	ζητεῖν περὶ τοῦ Πανός· εἰκάζειν
[5, 2]	τόν τε ἐπὶ γῆν βαρὺν	καὶ	ζοφερὸν ἀέρα περιπολοῦντες καὶ τὸ
[5, 24]	ὦ υἱὲ τοῦ Διός, ἀλλὰ	καὶ	ἡ Ἀθηνᾶ τῆς Ἀθηνᾶς, ὦ
[5, 24]	ἀδελφέ· ἥ τε σπουδὴ αὕτη	καὶ	ἡ ἀντισπουδία ἐπιπρέπει τῷ πατρὶ
[5, 33]	οὖν ὁ κρότος ἱκανὸς κριτὴς	καὶ	ἡ ἐν ἀκροπόλει τράπεζα, οὐδὲν
[5, 20]	κακουργῶν. Ἱκανὸν γὰρ τὸ πάθος	καὶ	ἡ ἐπιθυμία παραβουκολῆσαι, ὡς μηδ´
[5, 24]	ἦν τῷ Πέρσῃ τῆς ὁδοῦ	καὶ	ἡ πᾶσα ἔλασις ἐπὶ ταύτην
[5, 33]	ἐθαυμάζετο ὁ ἐργαστής, ἀλλ´ ἤδη	καὶ	ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις, ὅτι
[5, 7]	διὰ τοῦτο τρίμορφος τριμερής τε	καὶ	ἡ ψυχή· ταύτης δὲ τὸ
[5, 20]	Τήμενος ἐλθὼν ἀπεμέμφετο τῇ ἀποτυχίᾳ	καὶ	ἤκουσεν, ὅτι ποινὴν ἀνεμάξατο τοῦ
[5, 22]	ἐρωτῶντας. Ἀλλὰ δὴ ἔδει τι	καὶ	ἡμᾶς τῆς κωμῳδίας μετασχεῖν καὶ
[5, 34]	ὀνάγρους τῶν θεῶν τοὺς ἀρίστους·	καὶ	ἦν ἄν τι οἰκεῖον λόγιον
[5, 19]	πᾶσα ἡ Ἑλλὰς τοῦτον ἐθεράπευεν	καὶ	ἦν καὶ διὰ τοῦτο δικαιότατος
[5, 34]	φυγάδα εἶναι τὸν καταπεποντωμένον ἀνδριάντα.	Καὶ	ἦν οὕτως. Ἅμα γὰρ ἀνεστάθη
[5, 24]	συμφοραῖς δι´ ἀμφιβόλων χρησμῶν ἐσοφίζοντο	καὶ	ἠπάτων τοὺς πρόσφυγας. Ἀλλὰ τὰ
[5, 4]	ἐν ᾧ μεταλλάττει δαίμονος ψυχὴ	καὶ	ἥρωος βίος, οὐδὲν ἧττον, ἐφ´
[5, 1]	λοιπὸν τὸ ὡς περὶ θεῶν	καὶ	ἡρώων δόγμα; Τί γὰρ οὐχὶ
[5, 17]	ἐρήμους σποράδας, ὧν ἐνίας δαιμόνων	καὶ	ἡρώων ὀνομάζεσθαι· πλεῦσαι δὲ αὐτὸς
[5, 33]	αὐτῷ ἦν ἡ πατρῴα κοπρία	καὶ	ἥτις αὐτὸν γῆ δέξεται ἀποθανόντα.
[5, 20]	δὲ σοφιζόμενος, ἵνα καὶ νικῶσι	καὶ	ἡττωμένοις ᾖς ἀφώρατος κακουργῶν. Ἱκανὸν
[5, 5]	κακῶν γῆν ὁμοῦ τε πᾶσαν	καὶ	θάλασσαν, εἶτα δίκην ἔδωκεν. Ταῦτα
[5, 17]	λόγον ἐν τῇ Ῥώμῃ σκεδασθῆναι	καὶ	Θαμνοῦν γενέσθαι μετάπεμπτον ὑπὸ Τιβερίου
[5, 1]	ἄρα μετὰ τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ	καὶ	θάνατοι τῶν δαιμόνων ἱστορήθησαν καὶ
[5, 18]	ἀπάνθρωπα, λοιμὸν ἐπὶ λοιμῷ φασιν	καὶ	θανάτους ἐπὶ θανάτῳ. Κελεύει γοῦν
[5, 17]	πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ	καὶ	θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον
[5, 4]	πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ	καὶ	θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον
[5, 17]	ὀνομάζεσθαι· πλεῦσαι δὲ αὐτὸς ἱστορίας	καὶ	θέας ἕνεκα πομπῇ τοῦ βασιλέως
[5, 33]	διάλεκτος καὶ θεῶν, ὥσπερ οὖν	καὶ	θείων ἀνδρῶν, ὥσπερ Ἀρχιλόχου. Καὶ
[5, 34]	μέριμναν. Ἀλλ´ οἱ ἄφρονες Θάσιοι	καὶ	θείων ἄπειροι πραγμάτων ἠγανάκτησάν τε
[5, 36]	μαινόμενοι (οὐ γὰρ φήσω ὅτι	καὶ	θεοί) ἐγκυρήσαντες αὐτῷ οὐ διοπετές,
[5, 1]	καὶ πλάνος) οἱ δὲ σωτῆρες	καὶ	θεοί, τί δῆτα τοίνυν πάντες
[5, 4]	ἦσαν ἀγαθοὶ τὴν φύσιν ἢ	καὶ	θεοί, τί χρῆν θεραπεύειν τοὺς
[5, 18]	ποτ´ οὖν αὐτοῖς ὁ σωτὴρ	καὶ	θεὸς παραινεῖ; Τάχα πού τις
[5, 34]	δεῖγμα τῆς ἐκείνου ἀνδρείας ἅμα	καὶ	θεοφιλίας, ὅτι δὴ ἐμβὰς εἰς
[5, 9]	πράττοντες; Πῶς δὲ θαυμάζεσθαι ἄξιοι	καὶ	θεραπείαις θεῶν τιμᾶσθαι οἱ καὶ
[5, 17]	περὶ αὐτὸν εἶναι δαίμονας ὀπαδοὺς	καὶ	θεράποντας. Τοσαῦτα ὁ Πλούταρχος. Ἐπιτηρῆσαι
[5, 33]	καὶ δίχα τούτων ἐστίν τις	καὶ	θεῶν ψῆφος καὶ αὕτη πιστὴ
[5, 33]	δίχα μέτρου, αὕτη γὰρ διάλεκτος	καὶ	θεῶν, ὥσπερ οὖν καὶ θείων
[5, 18]	ἰδίων παίδων ἄρρενας ἐνήβους ἑπτὰ	καὶ	θηλειῶν ἰσαρίθμους παρθένους, ἀνθ´ ἑνὸς
[5, 6]	δὲ ἑτέρους τυμπάνοις καὶ αὐλοῖς	καὶ	θηλειῶν πατάγοις χαίρειν, ἄλλους δ´
[5, 19]	ἑαυτῶν σώματ´ ἀπὸ κλήρου ἄρσεν	καὶ	θῆλυ νέμητε Μίνωϊ, εἰς ἅλα
[5, 7]	οὖν αὐλοὶ καὶ τυπάνων πάταγοι	καὶ	θῆλυς ὅμιλος" μέλεται τῇ μητρὶ
[5, 7]	Ῥείῃ αὐλοὶ καὶ τυπάνων πάταγοι	καὶ	θῆλυς ὅμιλος· Παλλάδι δ´ εὐπήληκι
[5, 16]	τούτοις ὁ αὐτὸς περὶ τοῦ	καὶ	θνήσκειν αὐτῶν τοὺς δαίμονας ταῦτα
[5, 5]	ἐκλελοιπότων χρηστηρίων" πρὸς τοῖς ἄλλοις	καὶ	θνήσκειν παριστὰς τοὺς δαίμονας, ὃ
[5, 17]	γράφει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΖ' Περὶ τοῦ	καὶ	θνήσκειν τοὺς δαίμονας, οὓς δὴ
[5, 4]	κείσθω’ καθ´ Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ	καὶ	θυσίας, ὥσπερ ἡμέρας ἀποφράδας καὶ
[5, 5]	κατάρας ἐπὶ τούτων ποιεῖσθαι δημοσίᾳ	καὶ	ἰδίᾳ Λυκίους. Τούτοις μὲν οὖν
[5, 2]	καὶ αὐτῶν ἤδη τῶν θεραπευόντων	καὶ	ἱερωμένων αὐτοῖς ἐπὶ τὸ μεῖζον
[5, 33]	που γάρ τις οὐρανία ἦν	καὶ	ἱκανὴ τὸν θεὸν ἐκκαλέσασθαι· οὐ
[5, 17]	τινὰς τῶν δαιμόνων γονυπετεῖν αὐτὸν	καὶ	ἱκετεύειν μὴ τῷ περιμένοντι αὐτοὺς
[5, 5]	τὰ περὶ Τυφῶνα καὶ Ὄσιριν	καὶ	Ἶσιν ἱστορούμενα μήτε θεῶν πάθη
[5, 14]	λέγεις’ εἰπόντων ἐπήγαγε· καὶ σφόδρα·	Καὶ	καθ´ ἕκαστον ἀεὶ θεὸν ἑπτάκι
[5, 27]	ἱστορίας τοιαῦτα. Μυρία δ´ ἔστι	καὶ	καθ´ ἡμᾶς τούτοις συνιδεῖν ὅμοια,
[5, 10]	καθήμενον καὶ ἐπὶ πλοίου ναυτιλλόμενον	καὶ	καθ´ ὥραν τὰς μορφὰς ἀμείβοντα
[5, 10]	ἄδικα αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν	καὶ	καθαρῷ μὲν μὴ ὄντι ἐξ
[5, 7]	ἄδικα αὐτοὶ κελευσθέντες δρᾶν ὑπομένουσιν	καὶ	καθαρῷ μὲν μὴ ὄντι ἐξ
[5, 28]	ἀλλήλοισι καὶ ἀλλοδαποῖσι διδῶτε, ἁγνῶς	καὶ	καθαρῶς πρεσβηγενέας τιμῶντες, Τυνδαρίδας δ´
[5, 9]	γνώμην πράττειν ἀναγκαζόμενοι ἀγόμενοί τε	καὶ	καθελκόμενοι, οὐ δι´ ἀποδοχὴν σωφροσύνης
[5, 5]	ἀνθρώποις καὶ δαίμοσιν ἀρετῆς διαφοραὶ	καὶ	κακίας. Τὰ γὰρ γιγαντικὰ καὶ
[5, 21]	οὐδ´ εἰ πικροί τινες ἄνθρωποι	καὶ	κακοήθεις, δέον ἐπαινεῖν σε ἐπὶ
[5, 33]	κοπρίᾳ, ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ περιέτυχεν	καὶ	κανθαρίῳ δαίμονι σκληρῷ, ὃς αὐτὸν
[5, 33]	ἀγνοημάτων ἢ κανθάρῳ· οἷον εἰ	καὶ	κάνθαρός τις γεννηθεὶς οὐκ ἐνεβίωσεν
[5, 17]	καὶ κατ´ οὐσίαν τὸ ἄφθαρτον	καὶ	κατ´ ἀρετὴν τὸ ἀπαθὲς καὶ
[5, 17]	γὰρ τῶν θεῶν διαφέρουσιν, εἰ	καὶ	κατ´ οὐσίαν τὸ ἄφθαρτον καὶ
[5, 10]	καθ´ ὥραν τὰς μορφὰς ἀμείβοντα	καὶ	κατὰ ζῴδιον μετασχηματιζόμενον; Οὕτω γάρ
[5, 3]	ψυχῆς συμβαλλόμενον, ἐπιτωθάζον δὲ ἀεὶ	καὶ	κατὰ κρημνῶν φέρον διὰ τῆς
[5, 18]	ἀπράγμονας, οὐκ εἰς ἅπαξ, ἀλλὰ	καὶ	κατὰ πᾶν ἔτος τυθησομένους ἐν
[5, 24]	πρὸς Ἀθηναίους. Ἀσθενῆ δὲ σφόδρα	καὶ	καταγέλαστα τὰ πρὸς Λακεδαιμονίους· ἤτοι
[5, 34]	τῷ ἀνδριάντι καὶ δίκην εἰσεπράξαντο	καὶ	καταδῦσαι ἐτόλμησαν εἰς τὴν θάλασσαν.
[5, 4]	καὶ στρατηγοί, παῖδας αὑτῶν ἐπιδιδόντες	καὶ	καταρχόμενοι καὶ σφάττοντες, ἀλλὰ χαλεπῶν
[5, 2]	ἄρχοντες ἀέριοί τινες ὑπάρχοντες ἢ	καὶ	καταχθόνιοι δυνάμεις, ἐπεὶ κατέμαθον τὸ
[5, 2]	Οἵδε γοῦν περίγειοί τινες ὄντες	καὶ	καταχθόνιοι τόν τε ἐπὶ γῆν
[5, 3]	περιγείων δαιμόνων τῶν τε ἀερίων	καὶ	καταχθονίων πνευμάτων, οὓς κοσμοκράτορας" καὶ
[5, 24]	πολλὰ δὲ τῇδ´ ἀπολεῖ πυργώματα	καὶ	κατερείψει· πολλοὺς δ´ ἀθανάτων νηοὺς
[5, 16]	ἀπομαραίνεσθαι. Τοῦ δὲ Κλεομβρότου σιωπῶντος	καὶ	κάτω βλέποντος ὁ Δημήτριος οὐδὲν
[5, 9]	λευκῷ ῥάνατε καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε,	καί	κε μόλοιμι. Χειρὸς δεξιτερῆς δάφνης
[5, 33]	τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι νεκρῷ	καὶ	κελεύουσα ἐξιέναι τοῦ ναοῦ τὸν
[5, 27]	καλεῖ, ἥντινα δοίης δαίμοσι νερτερίοις,	καί	κεν σώσεις πτολίεθρον. Τὰ γὰρ
[5, 22]	οὖν κἀκεῖνος πόνον τινὰ πονεῖν	καὶ	κέρδους ἐφίεσθαι καὶ βίον τινὰ
[5, 16]	ἐκλελοιπότων χρηστηρίων. Ἀμφὶ δὲ Πυθὼ	καὶ	Κλαρίην, μαντεύματα Φοίβου, αὐδήσει φάτις
[5, 2]	ἀνδρῶν θεοποιίαν ἰλυσπώμενον θυσίαις τε	καὶ	κνίσαις ταῖς δὴ μάλιστα αὐτοῖς
[5, 23]	τῶν οἰκείων ὑπερεμάχει; Ἆρα λοιβῆς	καὶ	κνίσης ἐμέμνητο καὶ ὧν αὐτῷ
[5, 4]	ὠμοφαγίαι καὶ διασπασμοὶ νηστεῖαί τε	καὶ	κοπετοί, πολλαχοῦ δὲ πάλιν αἰσχρολογίαι
[5, 19]	κελεύσαντα δὶς ἑπτὰ παῖδάς τε	καὶ	κόρας σφαγησομένους ἐκπέμπεσθαι Κρησὶν ὑπὸ
[5, 16]	ἀνὰ πέζαν ὑπαὶ Παρνάσιον αἶπος	καὶ	κραναὴ Κλαρίη, τρηχὺ στόμα φοιβάδος
[5, 11]	εἰρημένα, ἀλλὰ καὶ τίσι χαίρουσι	καὶ	κρατοῦνται ὑπηγόρευσαν, καὶ μὴν καὶ
[5, 5]	τε λέγεται περὶ Ὄσιριν ἐξαμαρτεῖν	καὶ	Κρόνος περὶ Οὐρανόν· ὧν ἀμαυρότεραι
[5, 6]	πάλιν μάχαις καὶ πολέμοις ἀγάλλεσθαι,	καὶ	κυνηγεσίοις τὴν Ἄρτεμιν καὶ τοῖς
[5, 1]	μόνῳ θεῷ ἔν τε πόλεσι	καὶ	κώμαις βαρβάρων τε ἐθνῶν ἐν
[5, 1]	Σχεδὸν γὰρ κατὰ πᾶσαν πόλιν	καὶ	κώμην βασιλεῖς καὶ τυράννους τοπάρχας
[5, 34]	τ´ ἀριθμὸν καὶ μέτρα θαλάσσης,	καὶ	κωφοῦ ξυνιεὶς καὶ μὴ λαλέοντος
[5, 14]	ἔχων τύπον Ἑκάτης φερούσης μάστιγα	καὶ	λαμπάδα καὶ ξίφος, περὶ ἣν
[5, 9]	Πυνθάνεται γοῦν ὧδέ πως ἀπορῶν	καὶ	λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' Ὁποίαις μεθόδοις
[5, 36]	μόνον φαλληνοῖς Διωνύσοιο καρήνοις’ ἀλλὰ	καὶ	λιθίνοις καὶ χαλκέοις καὶ χρυσέοις,
[5, 19]	εἰπεῖν Μετανοεῖτε μᾶλλον ἢ λιμοῦ	καὶ	λοιμοῦ τέλος ἔσσεται, ἤνπερ ἑαυτῶν
[5, 19]	Οὐκ Ἀθηναῖοι τὸν Ἀνδρόγεων ἀποκτείναντες	καὶ	λοιμώξαντες ἐπὶ τούτῳ εἶπον ἂν
[5, 34]	ἀνδριάντι ὑβρισμένῳ ἐμήνισαν οἱ θεοί,	καὶ	Λοκροὶ ἐπείνησαν διὰ τοῦτο, ὥσπερ
[5, 2]	ἀκαθάρτῳ ὕλῃ ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί τε	καὶ	λύθροις καὶ παντοίων ζῴων σώμασιν
[5, 33]	νῦν ἕτοιμοι κωμῳδεῖσθαι καὶ Σαβαῖοι	καὶ	Λυκάμβαι, πρὸς δέ γε τὸ
[5, 14]	εὐξέστου ἐλέφαντος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' Ὅτι	καὶ	μαγεύειν προτρέπουσιν. Ἐμφαίνουσι δὲ πολλαχοῦ
[5, 14]	καὶ φιλοσοφίαν τρόπου πρὸς εὐδαίμονα	καὶ	μακάριον αὐτάρκους τυγχάνοντος βίον; Ὁ
[5, 7]	δὴ ταῦτα πρὸς τὸν θεοφιλῆ	καὶ	μακάριον συντείνοι ἂν βίον; Ἐπίσκεψαι
[5, 8]	παραγίνεσθαι, βλάβην τινὰ προθυμοῦνται ποιεῖν,	καὶ	μάλιστα ἐὰν ἀμελέστερόν τις δοκῇ
[5, 8]	τῆς ἑαυτῶν παρουσίας εὐμαρέστερον φοιτῶσι,	καὶ	μάλιστα ἐὰν καὶ φύσει ἀγαθοὶ
[5, 27]	μαντεύσομαι ἢ ἄνθρωπον· ἀλλ´ ἔτι	καὶ	μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι, ὦ Λυκόεργε.
[5, 28]	μαντεύσῃ ἢ ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἔτι	καὶ	μᾶλλον θεόν, ὅτι ἦλθεν εὐνομίην
[5, 24]	τῶν Ἑλλήνων ἐν καιρῷ παραφαίνεσθαι	καὶ	μᾶλλον τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν
[5, 31]	ἀκοῦσαι ἐκεῖνο κρεῖττον ἦν· λήρου	καὶ	μανίας ναέται πολλοῦ θ´ ἅμα
[5, 1]	ἀπὸ δαιμόνων πάντα χρηστήριά τε	καὶ	μαντεύματα; Οὐδέ τις εἰς τοσοῦτον
[5, 34]	ἡμῖν ἀντὶ μάντεως γενέσθαι, ἢ	καὶ	μάντις ἅμα καὶ ἀλείπτης, ἵν´
[5, 21]	ἐν Δελφοῖς καθέζῃ τὰ κενὰ	καὶ	μάταια ᾄδων; Τί δὲ σοῦ
[5, 7]	ὡς καὶ τῇ Ἀθηνᾷ μόθοι	καὶ	μάχαι καὶ πόλεμοι, ἀλλ´ οὐκ
[5, 20]	κατὰ τὸν Ἰσθμὸν ὥρμησεν ἐπιχειρεῖν	καὶ	μάχῃ τελευτᾷ. Τούτου υἱὸς ὁ
[5, 19]	ὅτι ἐθαλασσοκράτει τότε ὁ Μίνως	καὶ	μέγα ἠδύνατο καὶ πᾶσα ἡ
[5, 4]	ἣν ὕλην καλοῦσιν, πολλῶν ἀπήλλαξεν	καὶ	μεγάλων ἀποριῶν τοὺς φιλοσόφους. Ἐμοὶ
[5, 4]	Ἐμοὶ δὲ δοκοῦσιν πλείονας λῦσαι	καὶ	μείζονας ἀπορίας οἱ τὸ τῶν
[5, 35]	ἄμεινον εἶναι ὑμῖν· Εὐδαίμων Φάλαρις	καὶ	Μελάνιππος ἔφυ, θείας ἁγητῆρες ἐν
[5, 35]	δὴ πολλὰ Κορίνθῳ πήματα τεύξει,	καὶ	Μελάνιππος ὁ πολλὰ ἀγαθὰ τῇ
[5, 35]	Φαλάριδι, ἀνθ´ ὧν ἡμέρως Χαρίτωνι	καὶ	Μελανίππῳ προσηνέχθη· ἀλλ´ εὖ γε
[5, 14]	Ἑκάτης κηρὸς τρίχρωμος, ἐκ λευκοῦ	καὶ	μέλανος καὶ ἐρυθροῦ συνεστώς, ἔχων
[5, 14]	θέντες αἰόλου χροός· λευκὸς ἔστω	καὶ	μέλας καὶ τὸ πῦρ φαεσφόρον
[5, 34]	κακῶς εἰδότες. Τί γὰρ δὴ	καὶ	μέλει τοῖς ἀφιλανθρωποτάτοις θεοῖς ἀνθρώπων
[5, 18]	ἦν οὐδέν. Τί γὰρ δὴ	καὶ	μέλον ἦν τούτων τοῖς θαυμασίοις
[5, 9]	ἵνα ἀπέλθῃ· ταύτας γὰρ κρατεῖν	καὶ	μέντοι καὶ τὸ ἄλλο σχῆμα
[5, 20]	ἐμποιήσας ὅτι κατὰ γῆν εἰσίοι,	καὶ	μέσον στρατοπεδεύεται Ναυάτου καὶ Τυπαίου·
[5, 27]	κατὰ Λακεδαιμονίων ταῦτα· σὺ γὰρ	καὶ	Μεσσηνίοις κατὰ Λακεδαιμονίων, οὐ μόνον
[5, 1]	εἴποιεν αὐτοί, παραδεδωκότες; Ὁ δὲ	καὶ	μετὰ θάνατον παρὰ πᾶσιν τοῖς
[5, 24]	τάχα ἂν ψεῦδος ἦν, ὁπότε	καὶ	μετὰ ναρθήκων ἔπραξαν ἄν τι
[5, 4]	καὶ ἀνθρώπων δεχόμεναι πάθη θνητὰ	καὶ	μεταβολὰς ἀναγκαίας, οὓς δαίμονας ὀρθῶς
[5, 5]	καὶ Ἄρυον καὶ Τόσοβιν ἔφυγεν	καὶ	μετεχώρησεν ὁποιδήποτε (τοῦτο γὰρ οὐκ
[5, 34]	Ὦ εἰδὼς ψάμμου τ´ ἀριθμὸν	καὶ	μέτρα θαλάσσης, καὶ κωφοῦ ξυνιεὶς
[5, 9]	ἄλλοτέ φησιν· Λύσατέ μοι στεφάνους	καί	μευ πόδας ὕδατι λευκῷ ῥάνατε
[5, 3]	αὐτοῖς ἀπήρκει στῆναι, ἤδη δὲ	καὶ	μέχρι τῶν οἰκείων παθῶν τὸ
[5, 18]	Κρήτῃ παρὰ τῷ Μίνωϊ· ὥστε	καὶ	μέχρι τῶν Σωκράτους χρόνων πλέον
[5, 36]	ἤρθη ὁ λῆρος, ὥστε ἤδη	καὶ	μέχρις ὑμῶν κεχωρηκέναι τὸ κακόν,
[5, 5]	τε αὐτὸς καὶ παραγγέλλων κρύπτειν	καὶ	μὴ εἰς πολλοὺς ἐκφέρειν τὰ
[5, 24]	γένηται μάντευμα ἀφώρατον τῷ σοφισμῷ	καὶ	μὴ εὐθὺς καταφανὲς ᾖ, ὅτι
[5, 28]	τίνα τρόπον ἐγγίνεται ταῦτα πόλει,	καὶ	μὴ ἡμᾶς τοὺς οὐκ εἰδότας
[5, 34]	μέτρα θαλάσσης, καὶ κωφοῦ ξυνιεὶς	καὶ	μὴ λαλέοντος ἀκούων, εἴθε ὤφελες
[5, 25]	ἀνεύθυνον, καὶ μόνου αὐτοῦ ἀπολουμένου	καὶ	μὴ μόνου. Οὗτος δὲ τύφου
[5, 24]	τὴν τοῦ Διὸς ὀργήν· εἴτε	καὶ	μή, οὐδὲ τοῦτο τῷ μάντει
[5, 22]	καὶ ἡμᾶς τῆς κωμῳδίας μετασχεῖν	καὶ	μὴ σεμνύνεσθαι, ὡς οὐκ ἐμπεσόντας
[5, 9]	βίᾳ δὲ καὶ ἀνάγκῃ συρομένους	καὶ	μηδὲ τῆς τῶν δεσμῶν ἀπολύσεως
[5, 3]	ὑποκρινόμενον, τοτὲ δὲ ψυχὰς τεθνηκότων,	καὶ	μηδὲν μὲν ἡμῖν εἰς ἀρετὴν
[5, 10]	προκείσθω τῆς τοῦ Πορφυρίου γραφῆς.	Καὶ	μὴν καὶ διδάσκαλοί γε τῆς
[5, 11]	τίσι χαίρουσι καὶ κρατοῦνται ὑπηγόρευσαν,	καὶ	μὴν καὶ τίσιν ἀναγκάζονται τίνα
[5, 7]	προστίθησι τοῖς εἰρημένοις λέγων ὧδε·	Καὶ	μὴν ὅ τι ἑκάστῳ ἐπιτέτακται
[5, 10]	κλήσεις ἔσονται, προσκλήσεις αὐτῶν ἐπαγγελλόμεναι	καὶ	μήνιδος ἐξιλάσεις καὶ ἐκθύσεις, καὶ
[5, 7]	ὅσση ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα κόσμον.	Καὶ	μήποτε διὰ τοῦτο τρίμορφος τριμερής
[5, 2]	ὕστερον ἀποδώσομεν αἰτίας, τάφοις νεκρῶν	καὶ	μνήμασι καὶ πάσῃ τῇ μυσαρᾷ
[5, 29]	οἳ πίνουσιν ὕδωρ καλῆς Ἀρεθούσης.	Καί	μοι δοκεῖς οὐδὲν τῶν τερατοσκόπων
[5, 35]	Μελανίππῳ προσηνέχθη· ἀλλ´ εὖ γε	καὶ	μόλις ἡμῖν τὰ περὶ τοῦ
[5, 20]	θάτερα σοφιστικῶς τὸν χρησμὸν ἡρμόσατο	καὶ	μονονουχὶ φήσας· Κροῖσος Ἅλυν {ποταμὸν}
[5, 25]	τοῦτο δὲ ἐν ἑκατέρῳ ἀνεύθυνον,	καὶ	μόνου αὐτοῦ ἀπολουμένου καὶ μὴ
[5, 1]	παμβασιλεῖ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων	καὶ	μόνῳ θεῷ ἔν τε πόλεσι
[5, 33]	συνεστᾶσιν. Οὐκ ἀπεικότως ἄρα σοι	καὶ	Μουσῶν θεράπων ἔδοξεν εἶναι, καὶ
[5, 17]	τυγχάνειν δῆλος ἦν ἕτερα δυστράπελα	καὶ	μοχθηρὰ γινώσκων, ἔχοντα προαιρέσεις τινὰς
[5, 7]	εἶναι δοκεῖ φύσεως ἢ φαύλης	καὶ	μοχθηροτάτης τὰ ἑξῆς ἐπιλεγόμενα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 4]	πολλαχοῦ θυσίαι τε καὶ τελεταὶ	καὶ	μυθολογίαι σῴζουσι καὶ διαφυλάττουσι διεσπαρμέναι.
[5, 1]	τὴν τῶν ἀνθρώπων οἰκουμένην προσευκτήρια	καὶ	ναοὶ τῷ παμβασιλεῖ καὶ δημιουργῷ
[5, 31]	τὰ πολλὰ παρῄνουν. Διόπερ σοι	καὶ	νάρθηκα παραινῶ ἐπ´ αὐτοὺς λαμβάνειν,
[5, 10]	τοῖς ἀπὸ θυσιῶν μάλιστα δελεάζονται)	καὶ	νεκροῦ μὲν ἀθιγῆ δεῖν εἶναι
[5, 20]	ἐρωτῶντες, σὺ δὲ σοφιζόμενος, ἵνα	καὶ	νικῶσι καὶ ἡττωμένοις ᾖς ἀφώρατος
[5, 19]	ἦν καὶ διὰ τοῦτο δικαιότατος	καὶ	νομοθέτης ἀγαθὸς καὶ Ὁμήρῳ ἐδόκει
[5, 6]	δαίμονος ὀρνυμένου κρυερὸν δέμας οἰστρήεντος.	Καὶ	νύ κε πάντας ἔμαρψε τέλος
[5, 32]	καὶ φιλοσοφίας ἐκπεσόντα, εἰσέτι δὲ	καὶ	νῦν ἐπὶ τῆς θυμέλης τραγῳδούμενον·
[5, 33]	Οὐ γὰρ δὴ οὐκ εἰσὶ	καὶ	νῦν ἕτοιμοι κωμῳδεῖσθαι καὶ Σαβαῖοι
[5, 5]	φιλοσοφίας" ἐκτέθειται· μάλιστα γὰρ αὐτῷ	καὶ	νῦν ὥσπερ οὖν καὶ πολλάκις
[5, 5]	οὓς καὶ Πλάτων καὶ Πυθαγόρας	καὶ	Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος, ἑπόμενοι τοῖς
[5, 17]	Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ Πλάτων	καὶ	Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος· ἔτι δὲ
[5, 14]	Ἑκάτης φερούσης μάστιγα καὶ λαμπάδα	καὶ	ξίφος, περὶ ἣν εἱλείσθω δράκων·
[5, 14]	Ἑκάτης· λαμπὰς ἔστω πρὸς χέρας	καὶ	ξίφος τὸ ποίνιμον καὶ δράκων
[5, 36]	πουλυβοτείρῃ’ οὐκ ἀθάνατοι’ ἀλλὰ λίθινοι	καὶ	ξύλινοι δεσπόται ἀνθρώπων· οἳ εἰ
[5, 24]	τε καὶ ἐξοχωτάτην ἐγίνετο, ἐπεὶ	καὶ	ὁ ἄμαντις αὐτὸς ἐγὼ τοῦτο
[5, 25]	δ´ αὐτοὺς ἐπέπεισο ἠλιθίους εἶναι	καὶ	ὁ καθεστὼς καιρὸς ὅτι ἱκανὸς
[5, 10]	ὑπάρχῃ τοὔνομα. Οὐ γάρ που	καὶ	ὁ καλούμενος Αἰγύπτιος ἦν τῷ
[5, 36]	ἐκ Δελφῶν μετάπεμπτος ἐπιθήκη. Τοσαῦτα	καὶ	ὁ Οἰνόμαος. Ἀλλὰ γὰρ μετὰ
[5, 13]	ἰαινόμενον πλοχμοῖς θ´ ἱεροῖσι γενείου.	Καὶ	ὁ Πὰν ὕμνον περὶ ἑαυτοῦ
[5, 20]	τῆς ὁδοῦ· ἐπεθύμει δὲ ὥσπερ	καὶ	ὁ πατήρ. Σὺ δ´ αὐτῷ
[5, 27]	Πυθίου χρησμῶν εἷς τις ἦν	καὶ	ὁ πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ προσιόντι
[5, 20]	καὶ ἀπέθανεν Ἀριστόδημος, πάλιν ἐπανεχώρουν,	καὶ	ὁ Τήμενος ἐλθὼν ἀπεμέμφετο τῇ
[5, 33]	καὶ Μουσῶν θεράπων ἔδοξεν εἶναι,	καὶ	ὁ φονεὺς αὐτοῦ οὐκ ἄξιος
[5, 34]	δὲ μεγάλως οἱ θεοί. Οὕτως	καὶ	ὁ χάλκεος αὐτοῦ ἀνδριὰς ἔδειξέν
[5, 26]	ἔθηκε νῆσον, αἴ κ´ ἐβούλετο,	καὶ	οἱ βλᾶκες ἐπείσθησαν καὶ ἀποτραπόμενοι
[5, 26]	αἰτοῦσιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚϚ Ἔπαθον δὲ	καὶ	οἱ Κνίδιοι τούτῳ προσεοικὸς Ἁρπάγου
[5, 4]	χρηστήρια Εὖ μὲν οὖν λέγουσι	καὶ	οἱ λέγοντες ὅτι Πλάτων τὸ
[5, 8]	δέ τινι ἀκολουθίας συρόμενοι παραγίνονται,	καὶ	οἱ μὲν μᾶλλον, οἱ δὲ
[5, 35]	Αἰακίδης, βασιλεὺς κλεινοῖο Κορίνθου· οὐκοῦν	καὶ	οἱ τύραννοι, οὐ μόνον οἱ
[5, 31]	λέγειν· Ἀντίοχ´, εἰς Θάσον ἐλθὲ	καὶ	οἴκει εὐκλέα νῆσον· ὃς ἐκείνως
[5, 18]	Πάλιν οὖν τὰ αὐτοῖς συγγενῆ	καὶ	οἰκεῖα, τὰ ἀνηλεῆ καὶ ὠμὰ
[5, 34]	ἡ πυκτική, τοὺς δὲ πολλοὺς	καὶ	οἰομένους εἶναι σοφοὺς ἐλελήθει, ἵν´
[5, 27]	ὑπῆρξεν. Εἰρήνης μᾶλλον μεμνῆσθαι κελεύει	καὶ	ὀλιγοδείας καὶ αὐταρκείας. Οἱ δέ
[5, 34]	οὕτως ὥστε ἐνίοτε ὅλῃ πόλει	καὶ	ὅλῳ ἔθνει ὀργίζεσθαι, ἑνὸς ἢ
[5, 11]	ἔν τε ποίοις διατρίβουσιν τόποις·	καὶ	ὅλως ἓν οὐδέν ἐστιν ὃ
[5, 32]	νῦν ἐπὶ τῆς θυμέλης τραγῳδούμενον·	καὶ	Ὅμηρον ἐπὶ τούτοις, ὃν ὁ
[5, 19]	τοῦτο δικαιότατος καὶ νομοθέτης ἀγαθὸς	καὶ	Ὁμήρῳ ἐδόκει Διὸς μεγάλου εἶναι
[5, 28]	τῶν δειλῶν πολλάκις ἠκούσαμεν. Ἀλλὰ	καὶ	ὁμόφρονας· τοῦτο οὐ παρὰ τῶν
[5, 34]	Μὴ γὰρ δὴ θαυμάσῃς εἰ	καὶ	ὄναγρος ἐπιδικάσεται ἀθανασίας, ἱκανῶς τὰ
[5, 4]	ἔχει κατὰ νόμον πατέρων ἡγουμένους	καὶ	ὀνομάζοντας σέβεσθαι. Τούτοις μεθ´ ἕτερα
[5, 24]	γάρ μιν ἐρείψει πῦρ τε	καὶ	ὀξὺς Ἄρης, συριηγενὲς ἅρμα διώκων·
[5, 15]	οἱ χαρακτῆρες δεδήλωκεν, ἀλλ´ ὅτι	καί,	ὅπερ ἔφαμεν, αὐτοὶ περιγράφονται καί
[5, 17]	Κλεόμβροτος τὸν Φίλιππον ὅστις εἴη	καὶ	ὁπόθεν ὁ νεανίας. Πυθόμενος δὲ
[5, 28]	Ἕως ἂν μαντείῃσιν ὑποσχέσιάς τε	καὶ	ὅρκους καὶ δίκας ἀλλήλοισι καὶ
[5, 17]	μοχθηρὰ γινώσκων, ἔχοντα προαιρέσεις τινὰς	καὶ	ὁρμάς. Περὶ δὲ τοῦ θανάτου
[5, 20]	ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ πατρί·	καὶ	ὅς· Ἀλλὰ κἀκεῖνός σοι, ἔφη,
[5, 20]	φαίνουσι θεοὶ δι´ ὁδοῖο στενύγρων.	Καὶ	ὃς κατὰ τὸν Ἰσθμὸν ὥρμησεν
[5, 5]	συνειληχὸς ἡδονὴν δεχομένῃ καὶ πόνον	καὶ	ὅσα ταύταις γινόμενα ταῖς μεταβολαῖς
[5, 5]	οὖν οἱ τὰ περὶ Τυφῶνα	καὶ	Ὄσιριν καὶ Ἶσιν ἱστορούμενα μήτε
[5, 26]	καὶ τῶν χρωμένων ἀπελέγχειν αὐτάρκως,	καὶ	ὅτι μηδὲν ἀληθὲς ἢ ἔνθεον
[5, 34]	ἔργου) Ἢ οὐ μόνον, ἀλλὰ	καὶ	ὅτι προστιμηθεὶς τεσσάρων ταλάντων ζημίαν
[5, 19]	γε οὐδὲν ἧττον ταῦτα ὑμῶν	καὶ	ὅτι τοὺς φονεῖς ἐάσαντες τοὺς
[5, 9]	βροτὸν αἰκίζεσθε; Καὶ πάλιν· Ἔρπε	καὶ	ὀτραλέως ἐπιέρχεο, τόνδε σαώσας. Καὶ
[5, 28]	τῶν Ὀλυμπίων; Ἀλλ´ ἐπεί τοι	καὶ	οὐ δίχα θεοῦ ἴσως τὰ
[5, 28]	Ἄπολλον, διδασκαλίας καὶ παρεγγυήσεως θείας	καὶ	οὐ μακρὸς ἕνεκα τούτων ὁ
[5, 34]	ἐπὶ τῇ πατρίδι εἰληφέναι δῶρα·	καὶ	οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ
[5, 36]	λιθίνοις καὶ χαλκέοις καὶ χρυσέοις,	καὶ	οὐ μόνον φαλληνοῖς, ἀλλὰ καὶ
[5, 5]	ξένος. γὰρ ἕκαστος θεῷ συντέτακται	καὶ	οὗ τῆς δυνάμεως μετείληχεν, ἀπὸ
[5, 27]	ἐκαρτέρουν ἂν ἐπὶ τοῖς ὀλίγοις	καὶ	οὐδὲν ἂν μάχης αὐτοῖς ἔδει
[5, 33]	καὶ θείων ἀνδρῶν, ὥσπερ Ἀρχιλόχου.	Καὶ	οὐδὲν ἴσως θαυμαστόν. Διὰ γὰρ
[5, 20]	ἐξηύρητο ἄκος τῷ σῷ σοφίσματι,	καὶ	οὐδέποτε ἂν ἐλήξατε, οἱ μὲν
[5, 33]	ἀμελῆσαι ἂν ἐκείνων τῶν κακῶν	καὶ	οὐκ ἐπὶ τὸ τὰ κρείττονα
[5, 27]	ἡ Σοφία παροῦσα τῇ Μαντικῇ	καὶ	οὐκ ἐπιτρέψει αὐτῇ ὡς ἔτυχε
[5, 34]	πατάξας εἰς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν	καὶ	οὐκ ἐπιτρέψειν αὐτῷ εἰς τὸν
[5, 20]	ἧκεν ἅνθρωπος ἐπὶ τὴν εὐρυγάστορα	καὶ	οὐκ ἔτυχεν. Εὕρηται πάλιν εἰς
[5, 34]	μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἀποθανόντος	καὶ	οὗτοι εἰς τὰς εἰκόνας ἐξύβριζον,
[5, 33]	θεῶν ψῆφος καὶ αὕτη πιστὴ	καὶ	οὐχ ἥττων τῆς τῶν τυράννων
[5, 29]	ποιήσει καθάπερ καὶ τοῖς ἐνθάδε.	Καὶ	οὐχ ὁπότε ἠρωτᾶτο μόνον, ἀλλὰ
[5, 1]	περιέχουσαι, ἀνδράσιν ὁμοῦ καὶ γυναιξὶ	καὶ	παισὶν εἰς ἐπήκοον παραδέδονται, νεκρὰ
[5, 1]	δαιμόνων ἱστορήθησαν καὶ τὰ θαυμαστὰ	καὶ	πάλαι βοώμενα χρηστήρια διαλελοίπασιν. Ἤδη
[5, 3]	Ὃ δὴ ἐπαισχυνθέντες, καίπερ ἀληθὲς	καὶ	παλαίτατον τυγχάνον, ἐπὶ τὸ φυσικώτερον,
[5, 4]	βούλεται, δεδείξεται μετὰ μαρτύρων σοφῶν	καὶ	παλαιῶν ὅτι φύσεις τινές εἰσιν
[5, 8]	εἰσκρίνεις μερόπεσσιν, ἀεικέα δαίμονας ἔρδων.	Καὶ	πάλιν· Ἀλλ´ οἱ μὲν καθύπερθε
[5, 8]	Δηώϊον ἀΐσσουσιν, θνητοῖς ἐσσομένων ὑποφήτορες.	Καὶ	πάλιν ἄλλος ἀναγκαζόμενος ἔφη· Κλῦθί
[5, 12]	δι´ ὕπνων ἐμέ τοι ἀναθρήσεις.	Καὶ	πάλιν ἄλλοτε ἄγαλμα αὐτῆς ἐξέδωκε
[5, 9]	ἀμπέτασον νεφέλην λῦσόν τε δοχῆα.	Καὶ	πάλιν ἄλλοτε ἀπόλυσιν ἔδωκεν τοιαύτην·
[5, 3]	δὲ εἰς οὐρανίους θεοὺς σχηματιζομένων	καὶ	πάλιν ἄλλοτε εἰς ἥρωας μεταμορφουμένων,
[5, 9]	Φοῖβον ᾄδουσαι θείαις ἑκατηβόλον Ἀπόλλωνα.	Καὶ	πάλιν ἄλλοτέ φησιν· Λύσατέ μοι
[5, 14]	τε μάγους καὶ ἄκρους γενεθλιαλόγους.	Καὶ	πάλιν ἐν χρησμοῖς ἔφη τὸν
[5, 10]	ἀβίαστον καὶ ἀκατανάγκαστον τὸ ἀπαθές.	Καὶ	πάλιν ἑξῆς ἐπιλέγει· Μάτην αὐτοῖς
[5, 9]	Τίπτ´ ἐπιδευόμενοι δηρὸν βροτὸν αἰκίζεσθε;	Καὶ	πάλιν· Ἔρπε καὶ ὀτραλέως ἐπιέρχεο,
[5, 8]	τέρπειν ἀθανάτων ἐδάη θνητὸς βροτός.	Καὶ	πάλιν· Ἤλυθον εἰσαΐουσα τεῆς πολυφράδμονος
[5, 8]	τῆς σῆς γενέθλης, ἄμβροτε Παιάν.	Καὶ	πάλιν ὁ Ἀπόλλων· Ῥεῦμα τὸ
[5, 4]	ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον.	Καὶ	πάλιν προστίθησι τοῖς εἰρημένοις ταῦτα·
[5, 9]	ἄνακτα, βροτὸς θεὸν οὐκέτι χωρεῖ.	Καὶ	πάλιν· Τίπτ´ ἐπιδευόμενοι δηρὸν βροτὸν
[5, 10]	σοφὸς ὢν ἐν τοῖς γνωρίμοις	καὶ	πάντα ἀκριβῶς τὰ οἰκεῖα εἰδώς
[5, 19]	ὑμᾶς ἀγανακτεῖν, τῶν δὲ τοσούτων	καὶ	πανταχόθι καὶ πάντοτε καθεύδειν. Καίτοι
[5, 2]	ἐμφιλοχωροῦντες αἵμασί τε καὶ λύθροις	καὶ	παντοίων ζῴων σώμασιν τῇ τε
[5, 19]	τῶν δὲ τοσούτων καὶ πανταχόθι	καὶ	πάντοτε καθεύδειν. Καίτοι εἰδὼς ὅτι
[5, 9]	γὰρ δὴ ἀβίαστον καὶ ἀκατανάγκαστον	καὶ	πάντων κρεῖττον τὴν φύσιν ἀπαθὲς
[5, 28]	πολιτικὸν ὁ φίλος τοῦ Διὸς	καὶ	πάντων τῶν Ὀλυμπίων; Ἀλλ´ ἐπεί
[5, 34]	τῷ αὐτῷ. Ἐξ ὧν ἐγὼ	καὶ	πάνυ κατενόησα ὅτι θεῖόν τι
[5, 10]	ὁ ἱερογραμματεὺς ἀναγράφει ταῦτα, ὡς	καὶ	παρ´ Αἰγυπτίοις θρυλούμενα, καὶ ταῦτά
[5, 28]	τῶν σοφῶν μόνων, ἀλλ´ ἤδη	καὶ	παρ´ αὐτῶν τῶν στασιαζόντων. Ὥστε
[5, 28]	πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι, παρ´ ὧν	καὶ	παρ´ ἧς εἶχεν καλλίω τούτων
[5, 8]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' Ὅτι μαγγανείαις καθέλκονται	καὶ	παρὰ γνώμην ἀναγκάζονται ταῖς ἀνθρωπίνας
[5, 28]	ὢν οὐκ ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις	καὶ	παρὰ πολλῶν εἰληφότας αὐτό, οὔτε
[5, 28]	Ἀνδρείους εἶναι κελεύεις· τοῦτο μὲν	καὶ	παρὰ τῶν δειλῶν πολλάκις ἠκούσαμεν.
[5, 5]	θεῶν ἐκφαίνειν, ἐπομνύμενός τε αὐτὸς	καὶ	παραγγέλλων κρύπτειν καὶ μὴ εἰς
[5, 25]	πη τάττοιτο, τάχα ἄν τι	καὶ	παράδοξον γένοιτο. Λείπεται δὴ τοὺς
[5, 25]	Σπάρτη ἀνοχὰς εἶχεν τοῦ φόβου	καὶ	παραδόξους ἐλπίδας· μηδὲν δὲ ἧττον
[5, 28]	περιφείδοιτ´ εὐρύοπα Ζεύς. Ἄπολλον, διδασκαλίας	καὶ	παρεγγυήσεως θείας καὶ οὐ μακρὸς
[5, 19]	ὁ Μίνως καὶ μέγα ἠδύνατο	καὶ	πᾶσα ἡ Ἑλλὰς τοῦτον ἐθεράπευεν
[5, 1]	πεφεύγασι, τὰ νῶτα τῷ θνητῷ	καὶ	πᾶσαν ἑξῆς ὑποχείριον τὴν ἀνθρωπότητα
[5, 1]	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐνθέου δυνάμεως	καὶ	πάσας τὰς κατὰ τῆς διδασκαλίας
[5, 2]	αἰτίας, τάφοις νεκρῶν καὶ μνήμασι	καὶ	πάσῃ τῇ μυσαρᾷ καὶ ἀκαθάρτῳ
[5, 15]	διανοίᾳ, καὶ ταύτῃ παντὸς ῥύπου	καὶ	πάσης κηλῖδος κεκαθαρμένῃ σωφροσύνῃ τε
[5, 28]	ἐκ κοίλης Λακεδαίμονος Ζηνὶ φίλον	καὶ	πᾶσιν Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι’ δίζησθαί
[5, 27]	ποτὶ πίονα νηὸν Ζηνὶ φίλος	καὶ	πᾶσιν Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι· δίζω
[5, 24]	σύ γ´ ἱπποσύνην τε μένειν	καὶ	πεζὸν ἰόντα, νῶτον ἐπιστρέψας· ἔτι
[5, 24]	κἀντίος ἔσται· πολλὴ γὰρ ἱπποσύνη	καὶ	πεζὸς ἐπέρχεται. Ὅτι δὲ ναυσίν,
[5, 4]	ἑκατέρωθι τελεταῖς ἀναμεμιγμένα πολλὰ θνητὰ	καὶ	πένθιμα τῶν ὀργιαζομένων καὶ δρωμένων
[5, 29]	τοὺς χρησμοὺς ἐποιοῦντο. Σὺ δὲ	καὶ	περὶ γάμου ἕτοιμος λέγειν· Ἄργεος
[5, 4]	μυθολογίαι σῴζουσι καὶ διαφυλάττουσι διεσπαρμέναι.	Καὶ	περὶ μὲν τῶν μυστικῶν, ἐν
[5, 29]	Ἄργεος ἱπποβότου πῶλον λάβε κυανοχαίτην·	καὶ	περὶ παίδων· Ἠετίων, οὔ τίς
[5, 34]	γῆν ἄφορον εἰργάσαντο. Πιστεύομεν δὲ	καὶ	περὶ τούτου οὐκ ἀνθρώπῳ, ἀλλὰ
[5, 13]	μορφὰς τῶν ξοάνων αὐτοὶ κατέδειξαν.	Καὶ	περὶ τῶν σχημάτων ὅπως φαντάζονται
[5, 3]	δεισιδαιμονία. Τούτων τοιγαροῦν τῶν μοχθηρῶν	καὶ	περιγείων δαιμόνων τῶν τε ἀερίων
[5, 17]	πολλὰς γενέσθαι καὶ πνεύματα καταρραγῆναι	καὶ	πεσεῖν πρηστῆρας. Ἐπεὶ δ´ ἐλώφησεν,
[5, 17]	συχνοὺς ὄντας τὸν ἐξ Ἑρμοῦ	καὶ	Πηνελόπης γεγενημένον. Ὁ μὲν οὖν
[5, 24]	τὴν τοῦ παντὸς κυρίαν ἔχων	καὶ	πιθανὸς ἅμα, ἐκ μὲν τῆς
[5, 17]	Παξῶν· ἐγρηγορέναι δὲ τοὺς πλείστους	καὶ	πίνειν, ἐπεὶ δεδειπνηκότες ἦσαν· ἐξαίφνης
[5, 5]	πρὸς Ἀπόλλωνα φυγαί τε Διονύσου	καὶ	πλάναι Δήμητρος οὐδὲν ἀπολείπουσι τῶν
[5, 4]	τῶν Ἐμπεδοκλέους, ἁμαρτίας καὶ ἄτας	καὶ	πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ
[5, 17]	τῶν Ἐμπεδοκλέους, ἁμαρτίας καὶ ἄτας	καὶ	πλάνας θεηλάτους ἐπιφέρειν, τελευτῶντας δὲ
[5, 1]	(τάχα δ´ ἂν εἴποιεν ὅτι	καὶ	πλάνος) οἱ δὲ σωτῆρες καὶ
[5, 10]	τοῖς δεδοικόσιν οὕτως κενὸν φόβον	καὶ	πλάσματα, ὡς κομιδῆ παῖδες ἀνόητοι;
[5, 17]	μόνον, ὦ Ἡρακλέων, ἀπέλιπεν, ἀλλὰ	καὶ	Πλάτων καὶ Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος·
[5, 5]	δαιμόνων μεγάλων εἶναι νομίζοντες, οὓς	καὶ	Πλάτων καὶ Πυθαγόρας καὶ Ξενοκράτης
[5, 36]	δὶς εἰ βούλει καὶ τρὶς	καὶ	πλεονάκις ἐν τῷ αὐτῷ σαγηνεύοντες
[5, 21]	ποιεῖσθαι ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ μανίας	καὶ	πλεονεξίας. οὐκ ὤκνησας εἰπεῖν ὅτι
[5, 5]	τοὺς δαίμονας ὧν ἂν ἐξαμάρτωσιν	καὶ	πλημμελήσωσιν· αἰθέριον μὲν γάρ σφε
[5, 20]	Δελφοῖς Ἀπόλλω προκρίνει, κἄπειτα κρατῆρσιν	καὶ	πλίνθοις χρυσαῖς ἀναθημάτων τε μυρίων
[5, 17]	ἀέρα καὶ διοσημείας πολλὰς γενέσθαι	καὶ	πνεύματα καταρραγῆναι καὶ πεσεῖν πρηστῆρας.
[5, 3]	καὶ καταχθονίων πνευμάτων, οὓς κοσμοκράτορας"	καὶ	πνευματικὰ πονηρίας ἀρχάς" τε καὶ
[5, 3]	δή τινα Ἔρωτα καὶ Ἀφροδίτην	καὶ	Πόθον, τὰς αἰσχρὰς καὶ ἀκολάστους
[5, 7]	Ὅτι καὶ ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις ἐξυπηρετοῦνται,	καὶ	ποίαις ἕκαστος αὐτῶν χαίρει. Οὐδὲν
[5, 10]	διὰ τούτων φαλλούς φασιν ἑστάναι	καὶ	ποιεῖσθαι αἰσχρορρημοσύνας, μάταιοι αἱ θεῶν
[5, 7]	τῇ Ἀθηνᾷ μόθοι καὶ μάχαι	καὶ	πόλεμοι, ἀλλ´ οὐκ εἰρήνη καὶ
[5, 6]	ἄλλους δ´ αὖ πάλιν μάχαις	καὶ	πολέμοις ἀγάλλεσθαι, καὶ κυνηγεσίοις τὴν
[5, 4]	πόλεσι καὶ γῆς ἀφορίας ἐπάγουσιν	καὶ	πολέμους καὶ στάσεις ταράττουσιν, ἄχρι
[5, 1]	πολέμους συνεχῶς ὁρμῶντες δῃώσεις χωρῶν	καὶ	πόλεων πολιορκίας ἀνδραποδισμούς τε καὶ
[5, 5]	καὶ Τιτανικὰ παρ´ Ἕλλησιν ᾀδόμενα	καὶ	πολλαί τινες ἄθεσμοι πράξεις καὶ
[5, 5]	αὐτῷ καὶ νῦν ὥσπερ οὖν	καὶ	πολλάκις μάρτυρι χρήσομαι καὶ ἐλέγχῳ
[5, 34]	πείθουσιν· οὐχ ἧττον ἴσως, ἀλλὰ	καὶ	πολὺ μᾶλλον παχέων βοῶν οἱ
[5, 5]	θεολόγοις, ἐρρωμενεστέρους ἀνθρώπων λέγουσι γεγονέναι	καὶ	πολὺ τῇ δυνάμει τὴν φύσιν
[5, 1]	παλαιὸν ἦν ὁρᾶν ἐθναρχίας τε	καὶ	πολυαρχίας, δι´ ἃς ἐπὶ τοὺς
[5, 3]	λόγος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Ὅτι πολυσχιδὴς	καὶ	πολυγνώμων ἡ περὶ θεῶν τοῖς
[5, 3]	δαιμονικὸν παρεισήχθη, πολύτροπον ἀληθῶς τυγχάνον	καὶ	πολύμορφον, τοτὲ μὲν θεοὺς ὑποκρινόμενον,
[5, 16]	νῦν ἐπιλέλοιπεν κομιδῆ, καθάπερ νάματα,	καὶ	πολὺς ἐπέσχεν μαντικῆς αὐχμὸς τὴν
[5, 20]	τῆς Λυδίας ἀρχήν, μεγάλην οὖσαν	καὶ	πολυχρόνιον, καταστρέφε ι, τῆς ἄγαν
[5, 21]	ὑπ´ ἀγνοίας, ἀλλ´ ὑπὸ τρυφῆς	καὶ	πονηρίας ἔπαιζεν, βαβαὶ οἷα τὰ
[5, 5]	σώματος αἰσθήσει συνειληχὸς ἡδονὴν δεχομένῃ	καὶ	πόνον καὶ ὅσα ταύταις γινόμενα
[5, 9]	καταδουλούμενοι, ὥστε μηδὲ τὴν αὐτεξούσιον	καὶ	προαιρετικὴν σῴζειν ἐφ´ ἑαυτοῖς δύναμιν;
[5, 10]	γοήτων ἦν ταῦτα πάντα τεχνάσματα	καὶ	προκαλύμματα διὰ τῶν ἐπιφημιζομένων τῷ
[5, 7]	θυμοειδές, τὸ δὲ ἐπιθυμητικόν, ὅθεν	καὶ	πρὸς τὰ ἐρωτικὰ καλεῖται. Ταῦτα
[5, 24]	τῆς ἥττης περιστήσεται γινώσκει. Διὸ	καὶ	πρὸς ταῦτα οἷά φησιν ὁ
[5, 27]	καὶ τὰ τούτοις συνεπιλεγόμενα· φέρε	καὶ	πρὸς ταῦτα τίνα ποτὲ συνεῖδεν
[5, 21]	ἐπὶ τῷ τραχηλίσαι μαινόμενον ἄνθρωπον,	καὶ	προσεγκαλοῖεν ὡς οὐδὲ ἰσόρροπον φωνὴν
[5, 36]	διολλύουσα, ἀλλ´ αὐτὴν ἐπέρρωσέν τε	καὶ	προσεπέτεινεν θεοπληξίας, ὡς ἄν τις
[5, 3]	τῶν οἰκείων παθῶν τὸ σεβάσμιον	καὶ	προσκυνητὸν ὄνομα τοῦ θεοῦ καταβαλόντες
[5, 1]	βοώμενα χρηστήρια διαλελοίπασιν. Ἤδη δὲ	καὶ	πρότερον ἀποδέδεικται ὅτι δὴ παῦλαν
[5, 21]	τοῦ καὶ ἑτέρων ἐλέγχων ἐπακοῦσαι,	καὶ	πρώτου γε δι´ οὗ καί
[5, 5]	εἶναι νομίζοντες, οὓς καὶ Πλάτων	καὶ	Πυθαγόρας καὶ Ξενοκράτης καὶ Χρύσιππος,
[5, 5]	καὶ πολλαί τινες ἄθεσμοι πράξεις	καὶ	Πυθῶνος ἀντιτάξεις πρὸς Ἀπόλλωνα φυγαί
[5, 34]	τῶν ποιητῶν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΔ' Ὅτι	καὶ	πύκτας ἄνδρας καὶ ἀθλητὰς ἰσοθέοις
[5, 34]	οὐ μόνους ποιητάς, ἤδη δὲ	καὶ	πύκτας καὶ ἀθλητὰς ὁ θαυμάσιος
[5, 24]	ναρθήκων, ἀλλὰ μὴ μετὰ σιδήρου	καὶ	πυρὸς ἐπῄεσαν, τάχα ἂν ψεῦδος
[5, 9]	μηδὲ κατὰ γνώμην αὐτοῖς γίνεσθαι,	καὶ	πῶς ἂν ἀγαθοὶ εἶεν, τὸ
[5, 20]	ὁ Τήμενος, τί χρὴ ποιεῖν;	Καὶ	πῶς ἂν ἱλασαίμην ὑμᾶς; Εὔχεο
[5, 9]	καὶ ὀτραλέως ἐπιέρχεο, τόνδε σαώσας.	Καὶ	πῶς ἀπολύειν αὐτοὺς χρή, αὐτὸς
[5, 28]	θεόν, ὅτι ἦλθεν εὐνομίην αἰτήσων.	Καὶ	πῶς, εἰ θεός, οὐκ ἠπίστατό
[5, 14]	ὅτε τῆσδε παρείη, ἠδὲ Κρόνον	καὶ	Ῥέαν ἠδ´ ἑξείης Ἀφροδίτην κλήσεσιν
[5, 22]	ὀνειροπολῶν ἱδρῶτα διὰ τὴν Τρηχῖνα	καὶ	ῥηιδίην αὖθις ζωὴν διὰ τὸν
[5, 4]	βίῳ δὲ αἰσχρῷ καὶ ἀκολάστῳ	καὶ	ῥήμασιν ἀσέμνοις ὠμοφαγίαις τε καὶ
[5, 24]	μᾶλλον ἡμεῖς τολμηροί τε ἐσμὲν	καὶ	ῥιψοκίνδυνοι, οὐκ ἐπιτρέποντες ὑμῖν οὕτω
[5, 33]	εἰσὶ καὶ νῦν ἕτοιμοι κωμῳδεῖσθαι	καὶ	Σαβαῖοι καὶ Λυκάμβαι, πρὸς δέ
[5, 25]	καὶ τῶν ποιητέων ἦσθα σύμβουλος.	Καὶ	σὲ μὲν ἐκεῖνοι πιστόν, σὺ
[5, 2]	γοῦν ἤδη μείζων τις εἶναι	καὶ	σεμνοτέρα τοῖς πολλοῖς ἐνομίζετο ἡ
[5, 28]	Ἀλλὰ σὺ τὸν Τυρταίου προκαθηγεμόνα	καὶ	σκοπὸν ἐλθόντα ποτὲ ὡς σὲ
[5, 4]	καὶ θυσίας, ὥσπερ ἡμέρας ἀποφράδας	καὶ	σκυθρωπάς, ἐν αἷς ὠμοφαγίαι καὶ
[5, 36]	τοῦ Πυθίου χρησμῶν, εἰ μὴ	καὶ	σοὶ θείας ἀλλότριος ὢν δυνάμεως
[5, 5]	μεταστάντων εἰς ἕτερον κόσμον. Ἐπεὶ	καὶ	Σολύμους πυνθάνομαι, τοὺς Λυκίων προσοίκους,
[5, 9]	καθέλκεσθαί τε οὐ δι´ ἀρετῆς	καὶ	σοφίας ἀνάληψιν, ἀλλ´ εἰ μόνον
[5, 21]	βούλεται, γοήτων δὲ ἀνδρῶν πλάνας	καὶ	σοφίσματα ἐπὶ ἀπάτῃ τῶν πολλῶν
[5, 29]	ἀλλ´ οὐδὲ τῶν ἄλλων ἀγυρτῶν	καὶ	σοφιστῶν. Ἀλλὰ τῶν μὲν ἔγωγε
[5, 28]	ἧς εἶχεν καλλίω τούτων ἀκοῦσαι	καὶ	σοφώτερα. Τάχα δέ πού τι
[5, 4]	γῆς ἀφορίας ἐπάγουσιν καὶ πολέμους	καὶ	στάσεις ταράττουσιν, ἄχρι οὗ λάβωσι
[5, 33]	καὶ ἐς κλέος ἐσθλὸν ὀρούσει	καὶ	στεφέων ἱερῶν γλυκερὴν χάριν ἀμφιβαλεῖται·
[5, 4]	οὔτε μάτην ἂν ἐδέχοντο βασιλεῖς	καὶ	στρατηγοί, παῖδας αὑτῶν ἐπιδιδόντες καὶ
[5, 12]	ζῴοισιν λεπτοῖσι, κατοικιδίοις σκαλαβώταις· σμύρνης	καὶ	στύρακος λιβάνοιό τε μίγματα τρίψας
[5, 24]	μίαν πόλιν ἀνατρέψαι ἀδύνατος ὤν.	Καὶ	σὺ δέ, ὁ τολμηρὸς ἅμα
[5, 19]	καὶ ἀποθανὼν ἐν Ἅιδου δικαστής,	καὶ	σὺ διὰ τοῦθ´ ὑπὲρ αὐτοῦ
[5, 20]	πεισθεὶς ἀπέθανεν ἐν τῇ εἰσβολῇ.	Καὶ	σὺ ἔφης· Οὐ κατὰ γῆν
[5, 4]	καὶ δυσκατάσβεστον ἔνεστιν, ὧν ἴχνη	καὶ	σύμβολα πολλαχοῦ θυσίαι τε καὶ
[5, 21]	σε εἰ στρατεύοι ἐπὶ Πέρσας,	καὶ	σύμβουλον ποιεῖσθαι ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ
[5, 4]	κοινωνίαν ἡμῶν συνάγον εἰς ταὐτὸ	καὶ	συνάπτον ἐξευρόντες, εἴτε μάγων τῶν
[5, 32]	καθαρμοὺς φανταζόμενος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΒ' Ὅτι	καὶ	συνεμερίζοντο τοῖς ἀδικοῦσιν. Διὰ τί
[5, 2]	πάσης σπουδῆς ἐκπονούμενον, ἐγγύθεν ἔφεδροι	καὶ	συνεργοὶ τῆς πλάνης παρῆσαν, τοῖς
[5, 17]	Ἰταλίαν ἐπιβῆναι νεὼς ἐμπορικὰ χρήματα	καὶ	συχνοὺς ἐπιβάτας ἀγούσης· ἑσπέρας δ´
[5, 4]	παῖδας αὑτῶν ἐπιδιδόντες καὶ καταρχόμενοι	καὶ	σφάττοντες, ἀλλὰ χαλεπῶν καὶ δυστρόπων
[5, 14]	ἴσασιν· Ὀστάνην λέγεις’ εἰπόντων ἐπήγαγε·	καὶ	σφόδρα· Καὶ καθ´ ἕκαστον ἀεὶ
[5, 12]	μοι τόσσοις ζῴοις σε κελεύω	καὶ	σφόδρα ταῦτα τελεῖν, δάφνης δέ
[5, 18]	Τοῦτο δὲ ἦν ἄρα τὸ	καὶ	Σωκράτει τὴν ἀναβολὴν τοῦ θανάτου
[5, 5]	ἔχοντας, ἀλλὰ καὶ ψυχῆς φύσει	καὶ	σώματος αἰσθήσει συνειληχὸς ἡδονὴν δεχομένῃ
[5, 24]	ἀγνοίᾳ τοῦ μέλλοντος, βοηθεῖν δέον	καὶ	σωτῆρα τῶν Ἑλλήνων ἐν καιρῷ
[5, 12]	αὐτοὶ κατασκευάζειν ἐδίδαξαν. Ὅτι δὲ	καὶ	τὰ ἀγάλματα αὐτοὶ ὑπέθεντο πῶς
[5, 12]	λόγον καταλείπωμεν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ' Ὅτι	καὶ	τὰ ἀγάλματα μαγικῶς αὐτοὶ κατασκευάζειν
[5, 13]	φαντάζονται αὐτοὶ μεμηνύκασιν, ἀφ´ ὧν	καὶ	τὰ ἀγάλματα οὕτω καθιδρύνθη. Λέγει
[5, 13]	θεῷ, δισσοκέρατι, δισσόποδι, τραγοσκελεῖ, τρυφῶντι	Καὶ	τὰ ἀκόλουθα. Καὶ τῆς Ἑκάτης
[5, 11]	τὴν πολιτείαν αὐτῶν αὐτοὶ μεμηνύκασιν	καὶ	τὰ ἄλλα τὰ εἰρημένα, ἀλλὰ
[5, 14]	φιλοσοφεῖν περὶ ἡμᾶς ἢ μαγεύειν	καὶ	τὰ ἀπειρημένα διώκειν συμβουλεύειν ἐχρῆν,
[5, 10]	εἰς αὐτὸν ἀτενίζουσιν. Τί δὲ	καὶ	τὰ ἄσημα βούλεται ὀνόματα καὶ
[5, 1]	οὐχὶ μᾶλλον τὰ τῶν θεῶν	καὶ	τὰ Ἀσκληπιοῦ κρατεῖ τῆς Ἰησοῦ
[5, 4]	ἄν τις τούτους ἐκείνους εἶναι	καὶ	τὰ ἐκείνων πνεύματα παρὰ τοῖς
[5, 7]	καὶ πόλεμοι, ἀλλ´ οὐκ εἰρήνη	καὶ	τὰ ἐν εἰρήνῃ πράγματα. Καὶ
[5, 32]	ὡς κατ´ οὐδὲν ὠφέλιμον, ἀλλὰ	καὶ	τὰ ἔσχατα τοὺς νέους λυμαινομένων
[5, 1]	καὶ θάνατοι τῶν δαιμόνων ἱστορήθησαν	καὶ	τὰ θαυμαστὰ καὶ πάλαι βοώμενα
[5, 25]	αἱ γαλαῖ καὶ αἱ κορῶναι	καὶ	τὰ καθύπνια παραπαίσματα. Οὔκουν ἄδηλον
[5, 10]	λέγειν ὅτι τὸν οὐρανὸν προσαράξει	καὶ	τὰ κρυπτὰ τῆς Ἴσιδος ἐκφανεῖ
[5, 6]	δήπου χρῆν αὐτοὺς σωφροσύνης κατάρχειν	καὶ	τὰ λυσιτελῆ καὶ ὠφέλιμα τοῖς
[5, 10]	δείξει καὶ τὴν βᾶριν στήσει	καὶ	τὰ μέλη τοῦ Ὀσίριδος διασκεδάσει
[5, 16]	πηγαί τε καὶ ἄσθματα δινήεντα·	καὶ	τὰ μὲν ἂψ χθονίοισιν ὑπαὶ
[5, 24]	εἴποι μὲν ἄν τις εἶναι	καὶ	τὰ οἰκεῖα, εἴποι δ´ ἂν
[5, 26]	ἱλάσοιντο τοὺς δαίμονας. Ἄκουε δὲ	καὶ	τὰ περὶ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΖ'
[5, 16]	Τούτοις κατὰ καιρὸν ἐνταῦθα προσήκει	καὶ	τὰ Πλουτάρχου προσθεῖναι ἀφ´ οὗ
[5, 2]	τε ἀμφὶ τὸν ἀέρα κοσμοκράτορες"	καὶ	τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας" ὅ
[5, 24]	τὰ οἰκεῖα, εἴποι δ´ ἂν	καὶ	τὰ πολέμια, αἰσθόμενος τοῦ κακοτεχνήματος;
[5, 1]	ἡμῶν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν. Ἱκανὰ μὲν	καὶ	τὰ προπαρατεθέντα συστῆσαι ἦν ὅτι
[5, 27]	ἀπὸ τῶν χρησμῶν ἐκπίπτει, οἷα	καὶ	τὰ τῆς παλαιᾶς ἱστορίας συνίστησιν.
[5, 1]	τῆς δαιμονικῆς ἀπέσβη δεισιδαιμονίας, ἀλλὰ	καὶ	τὰ τῆς τῶν ἐθνῶν πολυαρχίας.
[5, 5]	δὲ ἔχειν καὶ τὰ Τυφωνικὰ	καὶ	τὰ Τιτανικά, δαιμόνων μάχας γεγονέναι
[5, 10]	θρυλούμενα, καὶ ταῦτά φασιν εἶναι	καὶ	τὰ τοιαῦτα βιαστικώτατα. Αὐταὶ δὲ
[5, 4]	ἦν αὐτοὺς τὰ τοιαῦτα δρῶντας	καὶ	τὰ τοῖς φαύλοις κεχαρισμένα διαπραττομένους,
[5, 9]	ταρσόν, ἴσχε βάξιν ἐκ μυχῶν,	Καὶ	τὰ τούτοις ἐπιλελεγμένα. Οἷς ἐπιφέρει·
[5, 27]	διζήμενος· αὐτὰρ ἐγώ τοι δώσω	καὶ	τὰ τούτοις συνεπιλεγόμενα· φέρε καὶ
[5, 5]	Θέμιδος φυλασσόμενον. Οὕτως δὲ ἔχειν	καὶ	τὰ Τυφωνικὰ καὶ τὰ Τιτανικά,
[5, 15]	κεκαθαρμένῃ σωφροσύνῃ τε καὶ δικαιοσύνῃ	καὶ	ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς κεκοσμημένῃ. Τούτων
[5, 7]	οὖσαν τοῖς θηρσὶν πολεμεῖν, ὡς	καὶ	ταῖς ἄλλαις τὰ κατειλεγμένα. Τί
[5, 1]	τολμᾶν τῷ τοῦ φιλτάτου φόνῳ	καὶ	ταῖς δι´ ἀνθρωποθυσιῶν σφαγαῖς τὰ
[5, 2]	ἀνδρῶν πρὸς τῶν παλαιῶν ἀφιέρωτο,	καὶ	ταῖς διὰ χρησμῶν φαντασίαις θεραπείαις
[5, 5]	αὖθις τὴν κατὰ φύσιν χώραν	καὶ	τάξιν ἀπολάβωσιν· τούτων δὴ καὶ
[5, 31]	ἢ τοῖς ἥκουσι Κρητῶν· Φαιστοῦ	καὶ	Τάρρας ναέται Δίου τε πολύρρου,
[5, 15]	καὶ ταῦτα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' Ὅτι	καὶ	τὰς ἀψύχους ὕλας φιλοῦσιν. Ὅτι
[5, 1]	πᾶσαν τὴν οἰκουμένην θεῶν ἐλαύνει	καὶ	τάς γε τιμὰς αὐτῶν ἀθετῶν
[5, 4]	τοῖς μετὰ ταῦτα ἀνθρώποις τεθεοποιημένα	καὶ	τὰς ἐκείνων μάχας τάς τε
[5, 22]	τοὺς παρόντας πόνους αὐτῶν ἀποβλέπων	καὶ	τὰς ἐν ἐλπίδι φάτνας. Ἀλλ´
[5, 2]	ἐδόκουν τύποι, τὰς δὲ ψυχὰς	καὶ	τὰς ἐνθέους καὶ ἀσωμάτους δυνάμεις
[5, 5]	τὸν Ἄρσαλον σκιροὺς θεοὺς προσαγορεύεσθαι	καὶ	τὰς κατάρας ἐπὶ τούτων ποιεῖσθαι
[5, 13]	ἐξέδωκε τοιοῦτον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ' Ὅτι	καὶ	τὰς μορφὰς τῶν ξοάνων αὐτοὶ
[5, 6]	φησιν ἀγαθοῦ, τό τε σχῆμα	καὶ	τὰς πράξεις ὁ ἐν Βραγχίδαις
[5, 3]	γὰρ ἐνεργείας τάς τε πολεμικὰς	καὶ	τὰς τεχνικὰς ἀνειδωλοποιήσαντες θεοῖς ἀπένειμαν,
[5, 19]	οὐδὲν αἰτίους πέμπειν ἐκελεύετε ἀποθανουμένους,	καὶ	ταῦτ´ ἐπ´ ἄνδρα, ὃν ἀναδεικνύναι
[5, 34]	χρησμῶν ἐξεθέωσεν, εἰκότως μοι δοκεῖ	καὶ	ταῦτα ἀπελέγχειν ὁ δεδηλωμένος τούτοις
[5, 9]	δαίμονας τοὺς ὑπὸ θνητῶν ἀνθρώπων,	καὶ	ταῦτα γοήτων, οὐ κατὰ γνώμην
[5, 5]	δαιμόνων ἔφασκεν εἶναι πάθη μεγάλα	καὶ	ταῦτα δὴ τὰ περὶ τὸν
[5, 7]	οὐκ ὀκνοῦσιν. Εὕροις δ´ ἂν	καὶ	ταῦτα ἐν τῇ Πρὸς Ἀνεβῶ
[5, 14]	οἰκεῖον ἔλεγχον προστίθησι τοῖς εἰρημένοις	καὶ	ταῦτα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' Ὅτι καὶ
[5, 7]	συγγραφέως ἀκήκοας, οὗ πάλιν ἐστὶ	καὶ	ταῦτα· Πάνυ δέ με θράττει
[5, 8]	Ἀλλ´ ὅτι μὲν ἀναγκάζονται, ἱκανὰ	καὶ	ταῦτα παραστῆσαι. Ὅτι δὲ καὶ
[5, 14]	ἑπτάκι φωνεῖν. Ὁ δ´ αὐτὸς	καὶ	ταῦτα παρατίθησιν· Ἔστι δὲ σύμβολα
[5, 3]	τὸν δὲ λογισμὸν Ἀθηνᾶν ἐπονομάσαντες	καὶ	ταῦτα τῇ οἰκείᾳ παρειλήφασιν θεολογίᾳ,
[5, 10]	ὡς καὶ παρ´ Αἰγυπτίοις θρυλούμενα,	καὶ	ταῦτά φασιν εἶναι καὶ τὰ
[5, 15]	ἢ ἐν μόνῃ ψυχῆς διανοίᾳ,	καὶ	ταύτῃ παντὸς ῥύπου καὶ πάσης
[5, 4]	καὶ σύμβολα πολλαχοῦ θυσίαι τε	καὶ	τελεταὶ καὶ μυθολογίαι σῴζουσι καὶ
[5, 36]	τί; Θύουσι γὰρ αἱ πόλεις	καὶ	τελετὰς ἄγουσιν οὐ μόνον φαλληνοῖς
[5, 18]	ἰσαρίθμους παρθένους, ἀνθ´ ἑνὸς δέκα	καὶ	τέσσαρας ἀναιτίους καὶ ἀπράγμονας, οὐκ
[5, 7]	πράξεως μέλεται τῇ προειρημένῃ· ὡς	καὶ	τῇ Ἀθηνᾷ μόθοι καὶ μάχαι
[5, 24]	ἡ ἀντισπουδία ἐπιπρέπει τῷ πατρὶ	καὶ	τῇ θυγατρί, μᾶλλον δὲ τοῖς
[5, 7]	καὶ τὰ ἐν εἰρήνῃ πράγματα.	Καὶ	τῇ Λητωΐδι δὲ κούρῃ, τῇ
[5, 24]	οὐ κατακαμπτόμενος· χρήσιμοι τῷ μέλλοντι	καὶ	τῇ τοῦ πολέμου παραδόξῳ ῥοπῇ,
[5, 34]	ὦ μάντι, ἐάσας τὴν ψάμμον	καὶ	τὴν ἅλμην ἀντ´ αὐτῶν ἐξέμαθες
[5, 21]	μὲν τὴν ἔκτυφον μοῦσαν, ἀλλὰ	καὶ	τὴν ἄμαντιν μαντικήν, εἴπερ οὐκ
[5, 9]	Νειλαίην ὀθόνην χερσὶ στιβαρῶς ἀπαείρας.	Καὶ	τὴν ἀπόλυσιν εἶπεν· Ὑψίπρῳρον αἶρε
[5, 36]	τόδε προσκείσθω· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛϚ Ὅτι	καὶ	τὴν ἄψυχον ὕλην σέβειν προσέταττον.
[5, 10]	τὸ ἐν Ἀβύδῳ ἀπόρρητον δείξει	καὶ	τὴν βᾶριν στήσει καὶ τὰ
[5, 22]	ἐμπεσόντας εἰς τὴν κοινὴν παραπληξίαν,	καὶ	τὴν ἐμπορίαν εἰπεῖν, ἣν καὶ
[5, 34]	τοῦ ἀνδριάντος ἐχαλέπηναν οἱ θεοὶ	καὶ	τὴν Θασίων γῆν ἄφορον εἰργάσαντο.
[5, 28]	ἐπὶ δουλείας φυκτὸν δόμον ἡμερίοισι·	καὶ	τὴν μὲν διά τ´ ἀνδροσύνης
[5, 17]	Ἐχινάδας νήσους ἀποσβῆναι τὸ πνεῦμα	καὶ	τὴν ναῦν διαφερομένην πλησίον γενέσθαι
[5, 33]	ὁ ἐν Δελφοῖς ποιητής. Φέρε	καὶ	τὴν Ὁμήρου τοῦ ὀλβίου ἴδωμεν
[5, 25]	ἅπερ Κνιδίοις ἔχρησεν πάλιν εὐχομένοις	καὶ	τὴν παρὰ τοῦ θεοῦ συμμαχίαν
[5, 2]	ἀφανὲς τῶν ἐγκρυπτομένων τοῖς ξοάνοις	καὶ	τὴν πλάνην κραταιότερον ἐπικυρούσης. Οὕτω
[5, 26]	ἰσθμὸν τὸν αὐτόθι διακόπτειν ἐπιχειροῦντες	καὶ	τὴν πόλιν νησοποιεῖν, τὰ μὲν
[5, 17]	ὁ νεανίας. Πυθόμενος δὲ τοὔνομα	καὶ	τὴν πόλιν· Οὐδὲ αὐτοὺς ἡμᾶς,
[5, 24]	στρατόν, μέγας τις ἄρα ἦν	καὶ	τὴν τοῦ παντὸς κυρίαν ἔχων
[5, 18]	τοῦ λοιποῦ καὶ φιλανθρωπίας ἐπιμελεῖσθαι	καὶ	τῆς ἄλλης ἀρετῆς, ἢ μετανοεῖν
[5, 17]	ἐξ αἰῶνος ἱστορηθείσης, ὥσπερ οὖν	καὶ	τῆς ἀνθρωποθυσίας τῶν ἐθνῶν τὴν
[5, 2]	τοῖς θεραπεύουσι προκαταρξάντων. Οἵδε γοῦν	καὶ	τῆς ἀρχεκάκου γοητείας παντὶ τῷ
[5, 27]	τούτοις οὔτε Λακεδαιμονίοις περὶ Μεσσηνίων	καὶ	τῆς γῆς ἧς εἶχον Μεσσήνιοι
[5, 13]	τραγοσκελεῖ, τρυφῶντι Καὶ τὰ ἀκόλουθα.	Καὶ	τῆς Ἑκάτης δὲ ταῦτα περὶ
[5, 35]	τὰ περὶ τοῦ θανάτου ἔδειξας	καὶ	τῆς ζωῆς, ὅτι κάλλιστόν τι
[5, 34]	σὲ δὲ ἐπὶ τῇ ἰσχύϊ	καὶ	τῆς ἰσχύος τῇ χρήσει τῇ
[5, 27]	μάχης αὐτοῖς ἔδει οὐδὲ ὅπλων	καὶ	τῆς λοιπῆς ἀποπληξίας. Ταῦτα Λακεδαιμονίοις
[5, 20]	τῆς ἀλλοτρίας τυχεῖν ἀρχῆς, ἀλλὰ	καὶ	τῆς οἰκείας ἐκπεσεῖν παρασκευάζει, οὔ
[5, 17]	αὐτοὺς Ταρτάρῳ παραδοῦναι. Ἔχεις οὖν	καὶ	τῆς τῶν δαιμόνων καθαιρέσεως τὸν
[5, 7]	μὴν ὅ τι ἑκάστῳ ἐπιτέτακται	καὶ	τί {καὶ} τίνι αὐτῶν, δεδηλώκασιν,
[5, 18]	ἢ μετανοεῖν ἐπὶ τῷ πλημμελήματι	καί	τι τῶν ὁσίων καὶ εὐσεβῶν
[5, 35]	χρησμὸν περὶ τοῦ Φαλάριδος, ἐπαινοῦντα	καὶ	τιμῶντα, ὅτι λαβὼν ἐπιβουλεύοντας ᾐκίσατο
[5, 2]	νομίζειν τοτὲ μὲν οὐρανίους δυνάμεις	καί	τινας ἀληθῶς θεούς, τοτὲ δὲ
[5, 4]	πόλεις ἐπετελεῖτο παρέστησεν. Εἰ δὲ	καί	τινες, ὥς φασιν, ἐν τούτοις
[5, 7]	τι ἑκάστῳ ἐπιτέτακται καὶ τί	{καὶ}	τίνι αὐτῶν, δεδηλώκασιν, ὥσπερ ὁ
[5, 11]	τὰ ἄλλα τὰ εἰρημένα, ἀλλὰ	καὶ	τίσι χαίρουσι καὶ κρατοῦνται ὑπηγόρευσαν,
[5, 9]	καὶ τοῖς ἀπὸ γῆς ἄνθεσι	καί	τισιν ἄλλαις ἀσήμοις καὶ βαρβάροις
[5, 11]	καὶ κρατοῦνται ὑπηγόρευσαν, καὶ μὴν	καὶ	τίσιν ἀναγκάζονται τίνα τε δεῖ
[5, 3]	Ἀθηνᾷ τὰς πολεμικάς, Ἡφαίστῳ δὲ	καί	τισιν ἑτέροις τὰς τεχνικάς. Ἐπὶ
[5, 4]	παρ´ Ἕλλησιν ᾀδόμενα γιγαντικά τινα	καὶ	Τιτανικὰ δαιμονικὰ εἶναι διηγήματα, ὡς
[5, 5]	καὶ κακίας. Τὰ γὰρ γιγαντικὰ	καὶ	Τιτανικὰ παρ´ Ἕλλησιν ᾀδόμενα καὶ
[5, 9]	ταύτας γὰρ κρατεῖν καὶ μέντοι	καὶ	τὸ ἄλλο σχῆμα τῆς ἐνδύσεως,
[5, 34]	ἦν ἀγῶνος Πυθικοῦ Πυθικὸν εἶναι	καὶ	τὸ γυμναστήριον. Τούτοις ἐπισυνάψω καὶ
[5, 14]	θείς, αἰόλη τε κλεὶς ὁμοῦ	καὶ	τὸ δαιμόνων κράτος μάστιγος ψόφος
[5, 10]	τὰ κρυπτὰ τῆς Ἴσιδος ἐκφανεῖ	καὶ	τὸ ἐν Ἀβύδῳ ἀπόρρητον δείξει
[5, 21]	κενοῖς εἰδήμασι τὴν ὀφρὺν ἐπαίροντι	καὶ	τὸ Λύδιον ἀνδράποδον τὸν Κροῖσον
[5, 9]	γόησι τὸν τρόπον πανωλεστάτοις καταδουλούμενοι	καὶ	τὸ μὴ καλὸν μηδὲ συμφέρον
[5, 3]	τῇ οἰκείᾳ παρειλήφασιν θεολογίᾳ, ὡς	καὶ	τὸ πέμπτον ἐκ τῶν ἐν
[5, 14]	χροός· λευκὸς ἔστω καὶ μέλας	καὶ	τὸ πῦρ φαεσφόρον ἄνθρακος πεφλεγμένου,
[5, 34]	δὴ ἐμβὰς εἰς ἱερὸν κιβώτιον	καὶ	τὸ πῶμα ἐπαγαγόμενος ἄληπτος ἐγένετο
[5, 2]	βαρὺν καὶ ζοφερὸν ἀέρα περιπολοῦντες	καὶ	τὸ σκότιον καὶ γεῶδες οἰκητήριον
[5, 35]	ἡ ζωή. Ἐπὶ τούτοις ἅπασι	καὶ	τόδε προσκείσθω· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛϚ Ὅτι
[5, 9]	γραμμῶν καὶ τύπων στεφάνοις τε	καὶ	τοῖς ἀπὸ γῆς ἄνθεσι καί
[5, 6]	ἀγάλλεσθαι, καὶ κυνηγεσίοις τὴν Ἄρτεμιν	καὶ	τοῖς ἀπὸ γῆς καρποῖς τὴν
[5, 29]	μεθ´ ἑαυτοῦ ἄγων, ἥτις αὐτὸν	καὶ	τοῖς ἐκεῖ δυσαρεστεῖν ποιήσει καθάπερ
[5, 29]	τοῖς ἐκεῖ δυσαρεστεῖν ποιήσει καθάπερ	καὶ	τοῖς ἐνθάδε. Καὶ οὐχ ὁπότε
[5, 24]	ὁ Ζεύς, ἀλλὰ τοῖς λίθοις	καὶ	τοῖς ξύλοις κἄπειτα σὺ μὲν
[5, 9]	καὶ θεραπείαις θεῶν τιμᾶσθαι οἱ	καὶ	τοῖς τυχοῦσι γόησι τὸν τρόπον
[5, 9]	ἠχαῖς τε καὶ φωναῖς κηλούμενοι	καὶ	τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις χειρούμενοι καὶ
[5, 24]	ἄμαντις αὐτὸς ἐγὼ τοῦτο αἰσθόμενος	καὶ	τὸν Ἀθηναῖον ἄν, οὐ μόνον
[5, 33]	ἐν ἀκροπόλει δειπνοῦντα τὸν Εὐριπίδην	καὶ	τὸν Ἀθηναίων ἅμα καὶ τὸν
[5, 6]	Ὄσιριν εἰσέτι νῦν τὴν Ἶσιν	καὶ	τὸν Ἀπόλλω μαντεύεσθαι. Τοιαῦται ὧν
[5, 32]	ἐν τοῖς οἰκείοις ποιήμασι κεχρημένον·	καὶ	τὸν Εὐριπίδην τῆς μὲν Σωκράτους
[5, 33]	θεῷ καὶ ἕνα τῶν κανθάρων,	καὶ	τὸν θεὸν μὴ μᾶλλον ἂν
[5, 33]	Εὐριπίδην καὶ τὸν Ἀθηναίων ἅμα	καὶ	τὸν Μακεδόνων δῆμον ἐπιψοφοῦντα· εἰ
[5, 3]	ἀκολάστους αὐτῶν ἐπιθυμίας, θεοὺς ἀνειπόντες	καὶ	τὸν μὲν λόγον Ἑρμῆν, τὸν
[5, 5]	ἂν ἐκ τῶν οἰκείων βελῶν	καὶ	τοξευμάτων βαλλόμενοι καταισχύνοιντο. Οὕτως γὰρ
[5, 5]	ἀρχηγέτας αὐτῶν Ἄρσαλον καὶ Ἄρυον	καὶ	Τόσοβιν ἔφυγεν καὶ μετεχώρησεν ὁποιδήποτε
[5, 33]	ποιητῇ ἀπρεπὴς εἶναι· ἐμεμνήμην γὰρ	καὶ	τοῦ ἑτέρου ποιητοῦ καὶ τῶν
[5, 22]	αὐτὸς ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέος ἐφυσήθην,	καὶ	τοῦ Ἡρακληίου κήπου θάλλοντος Ἡσιόδειόν
[5, 1]	ἦσαν πονηροί, μόνου δὲ αὐτοῦ	καὶ	τοῦ καταπέμψαντος αὐτὸν θεοῦ τῶν
[5, 4]	ἀνθρώποις καὶ δαίμοσιν ἀρετῆς διαφοραὶ	καὶ	τοῦ παθητικοῦ καὶ ἀλόγου τοῖς
[5, 4]	Περὶ τῶν κατὰ τὴν Ἶσιν	καὶ	τοὺς Αἰγυπτίων θεοὺς" αὐτοῖς ῥήμασιν
[5, 25]	ἐπὶ τὰ κριθομαντεῖα καὶ ἀλευρομαντεῖα	καὶ	τοὺς ἐγγαστριμύθους. Πιστοὶ δὲ οὐ
[5, 2]	τοῖς τῶν ἀνθρώπων κακοῖς ἐπεντρυφῶντες	καὶ	τοὺς ἠλιθίους τὰς ψυχὰς εὐχερῶς
[5, 4]	κοινῶς ἀμφοτέροις χρώμενος τοῖς ὀνόμασιν	καὶ	τοὺς θεοὺς ἔστιν ὅτε δαίμονας
[5, 10]	αὐτῶν τὰ περὶ ἑαυτῶν ἐξειπόντων	καὶ	τοὺς καταδέσμους τοὺς κατ´ ἀλλήλων
[5, 34]	τοὺς πύκτας ὄνους θεοὺς ἐνόμιζες	καὶ	τοὺς ὀνάγρους τῶν θεῶν τοὺς
[5, 34]	λακτικῆς οὐδὲν διαφέρει, ἵν´ ἢ	καὶ	τοὺς ὄνους ἀπηθανάτους ἢ μηδὲ
[5, 18]	πᾶσι πρόδηλα τοῖς φιλολόγοις μεταβῆναι	καὶ	τοὺς παλαιτάτους τῷ χρόνῳ χρησμοὺς
[5, 3]	Ἡρακλέα καὶ Διοσκούρους Διόνυσόν τε	καὶ	τοὺς παρὰ βαρβάροις ὁμοίους. Ἐξ
[5, 33]	πως σκώπτει· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ' Ὅτι	καὶ	τοὺς ποιητὰς οὐδὲν φιλοσόφου βίου
[5, 4]	τάς τε πρὸς ἀλλήλους διαστάσεις	καὶ	τοὺς πολέμους ταῦτ´ εἶναι τὰ
[5, 34]	ἄξιόν ἐστιν ἡ πυκτική, ἵνα	καὶ	τοὺς πύκτας ὄνους θεοὺς ἐνόμιζες
[5, 15]	τοὺς κατὰ μαγείαν φασὶ τύπους	καὶ	τοὺς τοιούσδε χαρακτῆρας, δέον, εἴπερ
[5, 35]	ὁ λόγος· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΕ' Ὅτι	καὶ	τοὺς τυράννους ἐκολάκευον. Ὄλβιος οὗτος
[5, 34]	καὶ ἅ φησιν ἀπελέγχων ὡς	καὶ	τοὺς τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν οἱ
[5, 3]	ἐπικαλούντων, πλὴν ἀλλὰ δεῖν φασκόντων	καὶ	τοὺς φαύλους ἐξιλεοῦσθαι διὰ τὰς
[5, 1]	πᾶσιν ἐμπαρέχειν. Νυνὶ δὲ τοῖσδε	καὶ	τοῦτ´ ἐπικεχείρηται μὲν πολλάκις διὰ
[5, 8]	δ´ οὖν ὁ αὐτός· Ὀρθῶς	καὶ	τοῦτο ὁ Ῥόδιος Πυθαγόρας ἀπεφήνατο,
[5, 33]	ὄχλοις, οἶδα, καὶ τυράννοις ἤρεσκε,	καὶ	τοῦτο οἶδα· καὶ ἔργον ἐπετήδευεν,
[5, 23]	δὲ ἐφαίνετο οὗτος, σὲ ἐδεόμην	καὶ	τούτου γενέσθαι ἐνδείκτην· Ἔν σε
[5, 2]	κακοτεχνίαις τὰ πολλὰ συσκευαζόντων, τῆς	καὶ	τούτων διδασκαλίας αὐτῶν πάλιν τῶν
[5, 6]	εἰς ἀνθρώπους ὠφέλειαι. Δέχου δὲ	καὶ	τούτων τὰς ἀποδείξεις· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ'
[5, 25]	καιρὸς ὅτι ἱκανὸς ἦν ἄγειν	καὶ	τραχηλίζειν τοὺς ἀβελτέρους οὐ μόνον
[5, 36]	ἀνείλκυσαν, καὶ δὶς εἰ βούλει	καὶ	τρὶς καὶ πλεονάκις ἐν τῷ
[5, 22]	ἐπισυνάπτει ὡς καὶ δεύτερον ἐρωτήσας	καὶ	τρίτον οὐδὲν εἰδότας ἔγνω τοὺς
[5, 4]	μέσῳ θεῶν καὶ ἀνθρώπων θέντες	καὶ	τρόπον τινὰ τὴν κοινωνίαν ἡμῶν
[5, 1]	περὶ τῆς εἰς ἄκρον ἀρετῆς	καὶ	τρόπου τοῦ κατὰ τὴν ἀληθῆ
[5, 24]	κατοικοῦντας μὴ οὐ πασσυδὶ σκευωρησαμένους	καὶ	τροφὰς ὅσας εἶχον συνεμβαλομένους σῴζεσθαι,
[5, 20]	εἰσίοι, καὶ μέσον στρατοπεδεύεται Ναυάτου	καὶ	Τυπαίου· καὶ διακοντίζει Κάρνον Ἱππότην
[5, 7]	μακάρων μέλεται Τιτηνίδι Ῥείῃ αὐλοὶ	καὶ	τυπάνων πάταγοι καὶ θῆλυς ὅμιλος·
[5, 7]	Ὄσιριν. Εἰ δὴ οὖν αὐλοὶ	καὶ	τυπάνων πάταγοι καὶ θῆλυς ὅμιλος"
[5, 9]	διὰ τοιῶνδε σχημάτων καὶ γραμμῶν	καὶ	τύπων στεφάνοις τε καὶ τοῖς
[5, 33]	γὰρ ἐν τοῖς ὄχλοις, οἶδα,	καὶ	τυράννοις ἤρεσκε, καὶ τοῦτο οἶδα·
[5, 1]	πᾶσαν πόλιν καὶ κώμην βασιλεῖς	καὶ	τυράννους τοπάρχας τε καὶ δυνάστας
[5, 5]	Δήμητρος οὐδὲν ἀπολείπουσι τῶν Ὀσιριακῶν	καὶ	Τυφωνικῶν, ὧν παρὰ πᾶσιν ἀνέδην
[5, 4]	στάσεις ταράττουσιν, ἄχρι οὗ λάβωσι	καὶ	τύχωσιν οὗ ἐρῶσιν. Σαφῶς διὰ
[5, 34]	σιδηροῖς χρῷτο τοῖς ἱμᾶσιν, ἀλλὰ	καὶ	τῷ Θασίῳ πύκτῃ ἅμα ἀμφοτέροις,
[5, 21]	διαγανακτεῖ ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς	καὶ	τῷ Κροίσῳ τῆς οἰκείας ἀρχῆς
[5, 1]	τὴν πόλιν, Ἀσκληπιοῦ μὲν ἐπιδημίας	καὶ	τῶν ἄλλων θεῶν μηκέτι οὔσης.
[5, 29]	τραχηλίζουσιν, σοῦ δὲ τοῦ θεοῦ	καὶ	τῶν ἀνθρώπων, εἰ μισθοῦ τραχηλίζονται.
[5, 6]	τὰ ἀρρητότερα τῶν ἀρρήτων διηρευνηκὼς	καὶ	τῶν ἀπορρήτων ἀξιωθεὶς τῆς γνώσεως.
[5, 10]	καὶ τὰ ἄσημα βούλεται ὀνόματα	καὶ	τῶν ἀσήμων τὰ βάρβαρα πρὸ
[5, 3]	ἀλλ´ οὐ θεοὺς ὑπάρχειν ὁμολογούντων	καὶ	τῶν δαιμόνων τοὺς μὲν ἀγαθοὺς
[5, 33]	ἀλλ´ ἐπὶ τὸ μετροποιεῖν τραπέσθαι·	καὶ	τῶν ἔμπροσθεν ἀνθρώπων εἰ τὰ
[5, 33]	γὰρ καὶ τοῦ ἑτέρου ποιητοῦ	καὶ	τῶν ἱερῶν τοῦ Εὐριπίδου στεφάνων,
[5, 33]	ἐθελούσας ἡμῖν γαμεῖσθαι, ἅψασθαι δὲ	καὶ	τῶν κιναίδων, ἐπειδὴ τῶν ἄλλων
[5, 5]	πλεῖστον δὲ Δελφῶν λόγον εἶχεν	καὶ	τῶν λεγομένων περὶ τὸν Διόνυσον
[5, 6]	Βραγχίδαις ἐδίδαξεν Ἀπόλλων· θέα δὴ	καὶ	τῶν λοιπῶν τὰ γενναῖα κατορθώματα,
[5, 25]	τηλικούτῳ κινδύνῳ, σὺ δ´ αὐτοῖς	καὶ	τῶν μελλόντων μηνυτὴς καὶ τῶν
[5, 25]	αὐτοῖς καὶ τῶν μελλόντων μηνυτὴς	καὶ	τῶν ποιητέων ἦσθα σύμβουλος. Καὶ
[5, 5]	καὶ τάξιν ἀπολάβωσιν· τούτων δὴ	καὶ	τῶν τοιούτων ἀδελφὰ λέγεσθαί φασι
[5, 14]	μάστιγος ψόφος πολύς. Διὰ τούτων	καὶ	τῶν τούτοις ὁμοίων ὁ γενναῖος
[5, 26]	τὸ ἀδρανὲς τῶν τε χρώντων	καὶ	τῶν χρωμένων ἀπελέγχειν αὐτάρκως, καὶ
[5, 17]	Αἰμιλιανοῦ γὰρ τοῦ ῥήτορος, οὗ	καὶ	ὑμῶν ἔνιοι διακηκόασιν, Ἐπιθέρσης ἦν
[5, 31]	τὴν οὐσίαν ἐν πολιτικῇ φλυαρίᾳ	καὶ	ὑπὸ λύπης ἥκοντι πρὸς σὲ
[5, 10]	ἀκριβῶς τὰ οἰκεῖα εἰδώς τε	καὶ	ὑποτιθέμενος. Ὁ δὴ οὖν αὐτὸς
[5, 35]	Κύψελος ὄλβιος, ὦ κακόδαιμον, οὐ	καὶ	Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν Κυψέλῳ;
[5, 3]	φαινομένων κατ´ οὐρανὸν φωστήρων, οὓς	καί	φασι διὰ τὸ θέειν, ὅπερ
[5, 3]	καὶ εἰς τὸ ὠφελοῦν, ἀγαθῶν	καὶ	φαύλων αὐτοῖς τεθείκασι προσηγορίας. Ὧν
[5, 23]	Οὐμενοῦν. Ἀλλὰ τί φησιν; Φεύγειν,	καὶ	φεύγειν ξύλινον τεῖχος παρασκευασαμένους, οὕτω
[5, 21]	καὶ πρώτου γε δι´ οὗ	καί	φησιν αὐτὸς ἑαυτῷ ὑπὸ τοῦ
[5, 17]	ἔχουσιν, αἱ δὲ σβέσεις αὐτῶν	καὶ	φθοραὶ πολλάκις μέν, ὡς νῦν,
[5, 1]	δι´ ἀνθρωποθυσιῶν σφαγαῖς τὰ φονικὰ	καὶ	φίλαιμα μισάνθρωπά τε καὶ ἀπάνθρωπα
[5, 18]	τις οἰήσεται δικαιοσύνης τοῦ λοιποῦ	καὶ	φιλανθρωπίας ἐπιμελεῖσθαι καὶ τῆς ἄλλης
[5, 26]	τοὺς χρωμένους αὐτοῖς ἠρέθιζον, εἰρήνης	καὶ	φιλίας αὐτοὺς δέον εἶναι βραβευτάς.
[5, 15]	τοῦ θείου κατὰ τὴν ἐνάρετον	καὶ	φιλόθεον ψυχὴν προηυτρεπισμένων. Ὥστε διαρρήδην
[5, 15]	ἐληλέγχθαι ὡς ἄρα περίγειοί τινες	καὶ	φιλοπαθεῖς δαίμονες ἥλωσαν αὐτῶν ὄντες
[5, 14]	συμβουλεύειν ἐχρῆν, τοῦ κατ´ ἀρετὴν	καὶ	φιλοσοφίαν τρόπου πρὸς εὐδαίμονα καὶ
[5, 32]	Εὐριπίδην τῆς μὲν Σωκράτους διατριβῆς	καὶ	φιλοσοφίας ἐκπεσόντα, εἰσέτι δὲ καὶ
[5, 15]	περιγείους τινὰς ἁλίσκεσθαι φιλοπαθεῖς τε	καὶ	φιλοσωμάτους ὑπάρχειν δαίμονας τοὺς περὶ
[5, 26]	οὖν Λακεδαιμονίους ὡς ἂν οἰκείους	καὶ	φίλους ὁ ἐν Δελφοῖς πάλιν
[5, 28]	μὲν γάρ, ἀλλ´ ἄπορος ἡμῖν	καὶ	φοβερά. Τούτοις προστίθησι λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 5]	μεγάλων ἐννέα περιόδοις ἁγνὸν γενόμενον	καὶ	Φοῖβον ὡς ἀληθῶς κατελθόντα τὸ
[5, 8]	εὐμαρέστερον φοιτῶσι, καὶ μάλιστα ἐὰν	καὶ	φύσει ἀγαθοὶ τυγχάνωσιν· οἱ δὲ
[5, 8]	Τούτων οὔτε σαφέστερα οὔτε θεϊκώτερα	καὶ	φυσικώτερα γένοιτ´ ἄν. Πνεῦμα γὰρ
[5, 9]	ἀσήμοις καὶ βαρβάροις ἠχαῖς τε	καὶ	φωναῖς κηλούμενοι καὶ τοῖς τυχοῦσιν
[5, 10]	ὡς κομιδῆ παῖδες ἀνόητοι; Καίτοι	καὶ	Χαιρήμων ὁ ἱερογραμματεὺς ἀναγράφει ταῦτα,
[5, 17]	πολλάκις μέν, ὡς νῦν, πνεύματα	καὶ	χαλάζας τρέφουσιν, πολλάκις δὲ λοιμικοῖς
[5, 36]	Διωνύσοιο καρήνοις’ ἀλλὰ καὶ λιθίνοις	καὶ	χαλκέοις καὶ χρυσέοις, καὶ οὐ
[5, 6]	ἀγροτέρη παῦσεν μένεος κρατεροῖο, ἣν	καὶ	χρὴ λίσσεσθ´, ἵνα σοι γίγνητ´
[5, 4]	παρὰ τοῖς ἔθνεσι μαντεῖά τε	καὶ	χρηστήρια Εὖ μὲν οὖν λέγουσι
[5, 1]	τὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσι μαντεῖα	καὶ	χρηστήρια· καὶ ὡς καθῄρηται πάντα
[5, 3]	παρὰ τοῖς ἔθνεσιν μαντεῖά τε	καὶ	χρηστήρια τόνδε γράφει τὸν τρόπον·
[5, 36]	ἀλλὰ καὶ λιθίνοις καὶ χαλκέοις	καὶ	χρυσέοις, καὶ οὐ μόνον φαλληνοῖς,
[5, 5]	Πλάτων καὶ Πυθαγόρας καὶ Ξενοκράτης	καὶ	Χρύσιππος, ἑπόμενοι τοῖς πάλαι θεολόγοις,
[5, 17]	ἀλλὰ καὶ Πλάτων καὶ Ξενοκράτης	καὶ	Χρύσιππος· ἔτι δὲ Δημόκριτος εὐχόμενος
[5, 15]	οὐ πεπόθηκε χαρακτῆρας ὀπάσασθαι χαλκοῦ	καὶ	χρυσοῦ καὶ ἀργύρου αἰγλήεντος; Τίς
[5, 1]	τοῖς ἔθνεσι κατά τε πόλεις	καὶ	χώρας ὡς θεοὶ τετιμημένοι· οὐ
[5, 5]	ἀμιγὲς οὐδὲ ἄκρατον ἔχοντας, ἀλλὰ	καὶ	ψυχῆς φύσει καὶ σώματος αἰσθήσει
[5, 18]	συγγενῆ καὶ οἰκεῖα, τὰ ἀνηλεῆ	καὶ	ὠμὰ καὶ ἀπάνθρωπα, λοιμὸν ἐπὶ
[5, 33]	ὅπου καταμύσας κείσεται. Ἐγὼ δὲ	καὶ	ᾤμην ἴσον εἶναι Ὅμηρόν τε
[5, 23]	Ἆρα λοιβῆς καὶ κνίσης ἐμέμνητο	καὶ	ὧν αὐτῷ συνήθως ἐτέλουν τὰς
[5, 1]	ἐπιδεικνύμενος. Ἀλλὰ καὶ εἷς ὢν	καί,	ὡς ἄν τις ὑπολάβοι, μόνος
[5, 1]	τοῖς ἔθνεσι μαντεῖα καὶ χρηστήρια·	καὶ	ὡς καθῄρηται πάντα καὶ ἐκλέλοιπεν
[5, 9]	καὶ τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις χειρούμενοι	καὶ	ὡσπερεὶ δεσμοῖς καταδουλούμενοι, ὥστε μηδὲ
[5, 1]	τὰς ἐξ αὐτῶν θεραπείας τε	καὶ	ὠφελείας ἀφθόνως τοῖς πᾶσιν ἐμπαρέχειν.
[5, 6]	σωφροσύνης κατάρχειν καὶ τὰ λυσιτελῆ	καὶ	ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις ὑποτίθεσθαι. Οἱ
[5, 4]	Τιτανικὰ δαιμονικὰ εἶναι διηγήματα, ὡς	καινοτέραν	ὑποβάλλειν διάνοιαν. Μήποτε ἄρα τοιαῦτα
[5, 3]	αὐτὸ ἐπικαλέσαντες. Ὃ δὴ ἐπαισχυνθέντες,	καίπερ	ἀληθὲς καὶ παλαίτατον τυγχάνον, ἐπὶ
[5, 22]	ἀρετῆς ὑπ´ αὐτοῦ ἀποστερούμενος; Ἀλλὰ	καίπερ	ὅμως δυσφορῶν ἀνεσκοπούμην τὸν ἔμπορον,
[5, 17]	Πλούταρχος. Ἐπιτηρῆσαι δ´ ἄξιον τὸν	καιρὸν	ἐν ᾧ φησι τὸν θάνατον
[5, 16]	θεόπροπα θύματα Φοίβῳ. Τούτοις κατὰ	καιρὸν	ἐνταῦθα προσήκει καὶ τὰ Πλουτάρχου
[5, 5]	καὶ αὐτὸ κατὰ τὸν δέοντα	καιρὸν	παραθήσομαι. Τέως δὲ φέρε συλλεξώμεθα
[5, 25]	ἠλιθίους εἶναι καὶ ὁ καθεστὼς	καιρὸς	ὅτι ἱκανὸς ἦν ἄγειν καὶ
[5, 24]	καὶ σωτῆρα τῶν Ἑλλήνων ἐν	καιρῷ	παραφαίνεσθαι καὶ μᾶλλον τὴν κατὰ
[5, 17]	Θαμνοῦν γενέσθαι μετάπεμπτον ὑπὸ Τιβερίου	Καίσαρος·	οὕτως δὲ πιστεῦσαι τῷ λόγῳ
[5, 33]	τῶν ἱερῶν τοῦ Εὐριπίδου στεφάνων,	καίτοι	ἀπορῶν καὶ ἀκοῦσαι ἐπιθυμῶν οὐχ
[5, 36]	φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί’	Καίτοι	εἰ ἀσφαλὲς ἦν, οὐκ ἂν
[5, 19]	καὶ πανταχόθι καὶ πάντοτε καθεύδειν.	Καίτοι	εἰδὼς ὅτι ἐθαλασσοκράτει τότε ὁ
[5, 10]	πλάσματα, ὡς κομιδῆ παῖδες ἀνόητοι;	Καίτοι	καὶ Χαιρήμων ὁ ἱερογραμματεὺς ἀναγράφει
[5, 28]	μὲν τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν σε.	Καίτοι	μάντις ὢν οὐκ ἔγνως ἡμᾶς
[5, 19]	οὐδ´ αὐτὸ τοῦτο ἠπίστατο δικάσαι.	Καίτοι	πόσους ὑμεῖς οἱ θεοὶ ἀντὶ
[5, 20]	εἰς ἀποφυγὴν Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών.	Καίτοι	πῶς, ὦ κράτιστε, ὁ κηδόμενος
[5, 5]	ἱερῶν οὐδενὸς ἀνήκοος ἦν, ἀλλὰ	κἀκεῖνα	δαιμόνων ἔφασκεν εἶναι πάθη μεγάλα
[5, 34]	ὁ Κλεομήδης τιμητέος ἐστίν; Ἢ	κἀκεῖνο	προσθήσεις, τὸ ἕτερον δεῖγμα τῆς
[5, 17]	δὲ τρίτον ὑπακοῦσαι τῷ καλοῦντι,	κἀκεῖνον	ἐπιτείναντα τὴν φωνὴν εἰπεῖν· Ὁπόταν
[5, 22]	ἀνεσκοπούμην τὸν ἔμπορον, εἴ τι	κἀκεῖνος	ἐθάλφθη ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέος· ἐφαίνετο
[5, 20]	ἦν εἰπεῖν κατὰ τὴν θάλασσαν,	κἀκεῖνος	ᾔει κατὰ τὴν θάλασσαν, δόξαν
[5, 22]	τοῦ Ἡρακλέος· ἐφαίνετο δὴ οὖν	κἀκεῖνος	πόνον τινὰ πονεῖν καὶ κέρδους
[5, 20]	τῷ πατρί· καὶ ὅς· Ἀλλὰ	κἀκεῖνός	σοι, ἔφη, πεισθεὶς ἀπέθανεν ἐν
[5, 36]	ἀναγάγωσιν, ὥσπερ τινὰ ἀγαθὴν τύχην,	κακὴν	οὖσαν ὡς ἀληθῶς οὐ τύχην,
[5, 2]	τε ἐπὶ πᾶσιν αὐτοῖς τῆς	κακίας	ἐξάρχων θεῶν οἱ μέγιστοι παρὰ
[5, 5]	καὶ δαίμοσιν ἀρετῆς διαφοραὶ καὶ	κακίας.	Τὰ γὰρ γιγαντικὰ καὶ Τιτανικὰ
[5, 35]	δ´ εἰ Κύψελος ὄλβιος, ὦ	κακόδαιμον,	οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος
[5, 20]	ὁ Τήμενος κακοδαίμων ἧκεν ἐκ	κακοδαιμόνων	τρίτος· σὺ δ´ αὐτῷ παρηγγύας
[5, 20]	τελευτᾷ. Τούτου υἱὸς ὁ Τήμενος	κακοδαίμων	ἧκεν ἐκ κακοδαιμόνων τρίτος· σὺ
[5, 21]	εἰ πικροί τινες ἄνθρωποι καὶ	κακοήθεις,	δέον ἐπαινεῖν σε ἐπὶ τῷ
[5, 2]	πλάνης παρῆσαν, τοῖς τῶν ἀνθρώπων	κακοῖς	ἐπεντρυφῶντες καὶ τοὺς ἠλιθίους τὰς
[5, 5]	θεαταῖς τοῦ ἀγαθοῦ δαίμονος, ἢ	κακὸν	εἰλήχασιν δαίμονα ἔργῳ τῆς πείρας
[5, 24]	φεύγειν μηδὲ μένειν μηδ´ αἰδεῖσθαι	κακὸν	εἶναι. Ὁ γοῦν ἐπιλυσάμενος ἐκεῖνο
[5, 36]	καὶ μέχρις ὑμῶν κεχωρηκέναι τὸ	κακόν,	ἐπιδιαβὰν καὶ εἰς τὸν Ὄλυμπον,
[5, 34]	ἀλλ´ οἱ θεοὶ ἔδειξαν ἡλίκον	κακὸν	ὑπ´ αὐτῶν ἐτολμήθη, λιμὸν ἐπιπέμψαντες
[5, 24]	καὶ τὰ πολέμια, αἰσθόμενος τοῦ	κακοτεχνήματος;	Περιμένειν δὲ δεῖ τὸ ἀποβησόμενον·
[5, 2]	ἐπαγόντων καὶ δὴ καὶ γοητικαῖς	κακοτεχνίαις	τὰ πολλὰ συσκευαζόντων, τῆς καὶ
[5, 10]	μὴν καὶ διδάσκαλοί γε τῆς	κακοτέχνου	γοητείας αὐτοὶ δὴ πρῶτοι οἱ
[5, 14]	γένοιτο βιωφελὲς ἀνθρώποις ἐκ τῆς	κακοτέχνου	γοητείας; Τί δ´ ἂν ἔχοι
[5, 15]	ἂν ἦν ἔτι χρεία τῆς	κακοτέχνου	γοητείας τῶν εἰς ὑποδοχὴν τοῦ
[5, 26]	ἐν τοῖς δηλουμένοις. Τὸ δὲ	κακότροπον	τοῦ ἤθους εἴτε τῶν πονηρῶν
[5, 20]	νικῶσι καὶ ἡττωμένοις ᾖς ἀφώρατος	κακουργῶν.	Ἱκανὸν γὰρ τὸ πάθος καὶ
[5, 5]	πάντα πράγματα ταράξας, ἐνέπλησεν δὲ	κακῶν	γῆν ὁμοῦ τε πᾶσαν καὶ
[5, 1]	ἅπασιν ἀνθρώποις ἐλευθερίαν τῶν πάλαι	κακῶν	ἐκφαινούσης. Ἄκουε τοιγαροῦν αὐτῶν Ἑλλήνων
[5, 33]	θεοφιλής, ἀμελῆσαι ἂν ἐκείνων τῶν	κακῶν	καὶ οὐκ ἐπὶ τὸ τὰ
[5, 1]	πρότερον ἀποδέδεικται ὅτι δὴ παῦλαν	κακῶν	οὐδ´ ἄλλοτέ πω πρότερον ἢ
[5, 1]	ἐχόντων ἐν ὁποίᾳ τότε συγχύσει	κακῶν	συμφορῶν τε ἐπαλλήλων ὁ πᾶς
[5, 4]	ὑπηρέτας θεῶν, οὐ δοκεῖ μοι	κακῶς	ἀξιοῦσθαι· τὸ δὲ τοῖς δαίμοσι
[5, 17]	ὑπηρέτας θεῶν, οὐ δοκεῖ μοι	κακῶς	ἀξιοῦσθαι. Τὸ δὲ τοῖς δαίμοσι
[5, 34]	ᾤοντο ὅτι δεῖ αὐτοὺς κατακαλεῖν·	κακῶς	εἰδότες. Τί γὰρ δὴ καὶ
[5, 29]	δὲ ἀποδημεῖν ἐγνωκότος διὰ τὸ	κακῶς	ἔχειν οἴκοι οὐκ ἔφη ὀρθῶς
[5, 32]	τίς σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν, ἅτε	κακῶς	οὕτω συνδιαιρουμένῳ οῖς λῃσταῖς. Ταῦτα
[5, 4]	τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων, ὅτι	καλαί	εἰσιν, ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας ἐκ
[5, 27]	Μεσσηνίων χρησμῳδεῖς· Παρθένον Αἰπυτίδα κλῆρος	καλεῖ,	ἥντινα δοίης δαίμοσι νερτερίοις, καί
[5, 34]	τῶν Ἑλλήνων ἐξηγητά, ὥς σε	καλεῖ	Πλάτων, ἐθέωσας τὸν ἄνδρα τοῦτον;
[5, 5]	δυνάμεως μετείληχεν, ἀπὸ τούτου φιλεῖ	καλεῖσθαι·	καὶ γὰρ ἡμῶν ὁ μέν
[5, 7]	ὅθεν καὶ πρὸς τὰ ἐρωτικὰ	καλεῖται.	Ταῦτα οὐκ ἐμά, μήτοι νομίσῃς,
[5, 28]	κελεύθου ταύτης, ἀλλ´ αὐτὸς ἡγοῦ.	Καλὴ	μὲν γάρ, ἀλλ´ ἄπορος ἡμῖν
[5, 29]	ἄνδρες θ´ οἳ πίνουσιν ὕδωρ	καλῆς	Ἀρεθούσης. Καί μοι δοκεῖς οὐδὲν
[5, 34]	ἀλλὰ τὸν μὲν ἐπὶ τῷ	κάλλει,	σὲ δὲ ἐπὶ τῇ ἰσχύϊ
[5, 35]	ἔδειξας καὶ τῆς ζωῆς, ὅτι	κάλλιστόν	τι ἐστὶν ἡ ζωή. Ἐπὶ
[5, 22]	παρὰ σοῦ ἀκηκοέναι αὐτὸ τοῦτο	Καλλιστράτῳ	δεδομένον Ποντικῷ τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ
[5, 28]	ὧν καὶ παρ´ ἧς εἶχεν	καλλίω	τούτων ἀκοῦσαι καὶ σοφώτερα. Τάχα
[5, 34]	σοφοὺς ἐλελήθει, ἵν´ ἀφέμενοι τοῦ	καλοὶ	κἀγαθοὶ εἶναι ἤσκουν τὰ τοῦ
[5, 21]	ὅσα ψάμμου ἄξιά ἐστιν εἰδέναι,	καλὸν	δὲ μηδὲν εἰδέναι. Τὸ γοῦν
[5, 9]	περιμένειν ἀνάγκην· εἰ δ´ οὐ	καλὸν	ἦν οὐδ´ ὠφελοῦν τὸ πραττόμενον,
[5, 9]	πανωλεστάτοις καταδουλούμενοι καὶ τὸ μὴ	καλὸν	μηδὲ συμφέρον παρὰ γνώμην πράττειν
[5, 9]	ἂν ἀγαθοὶ εἶεν, τὸ μὴ	καλὸν	μηδὲ συμφέρον πράττοντες; Πῶς δὲ
[5, 1]	οἷς ἐπὶ τοῦ παρόντος προσθεῖναι	καλὸν	ὅτι μὴ μόνον ἐξ ἐκείνου
[5, 5]	τῶν θεῶν ὀνόμασι δαίμονάς τινας	καλοῦμεν	οὐ θαυμαστέον, εἶπεν ὁ ξένος.
[5, 10]	Οὐ γάρ που καὶ ὁ	καλούμενος	Αἰγύπτιος ἦν τῷ γένει· εἰ
[5, 3]	γεγενῆσθαι καὶ αὐτοὶ ὁμολογοῦσι, τοὺς	καλουμένους	ἥρωας, παραφέροντες Ἡρακλέα καὶ Διοσκούρους
[5, 29]	μοι δοκεῖς οὐδὲν τῶν τερατοσκόπων	καλουμένων	κρείττων εἶναι, ἀλλ´ οὐδὲ τῶν
[5, 17]	τὸ δὲ τρίτον ὑπακοῦσαι τῷ	καλοῦντι,	κἀκεῖνον ἐπιτείναντα τὴν φωνὴν εἰπεῖν·
[5, 10]	ὄντι ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν	καλοῦντι	ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ δὲ ἄγειν εἰς
[5, 7]	ὄντι ἐξ ἀφροδισίων οὐκ ἂν	καλοῦντι	ὑπακούσαιεν, αὐτοὶ δὲ ἄγειν εἰς
[5, 17]	Παξῶν ἀκουσθῆναι, Θαμνοῦν τινος βοῇ	καλοῦντος,	ὥστε θαυμάζειν· ὁ γὰρ Θαμνοῦς
[5, 4]	ὑποκείμενον στοιχεῖον ἐξευρών, ἣν ὕλην	καλοῦσιν,	πολλῶν ἀπήλλαξεν καὶ μεγάλων ἀποριῶν
[5, 33]	φράσον ἡμῖν ἐπὶ τίνι τῶν	καλῶν	ἠνέγκατε ὑμεῖς οἱ θεοὶ τὴν
[5, 24]	Παλλάδος λιταὶ προμεμήνυνται, ἱκαναὶ οὖσαι	κάμψαι	τὴν τοῦ Διὸς ὀργήν· εἴτε
[5, 18]	ἀνὰ στόμα πάντων Ἑλλήνων ᾀδομένους	κἀν	ταῖς κατὰ πόλιν διατριβαῖς τοῖς
[5, 9]	ἐφ´ ἑαυτοῖς δύναμιν; Πῶς δὲ	κἂν	ἀγαθοὶ δαίμονες λεχθεῖεν βίᾳ καὶ
[5, 4]	χρόνος κἂν ἐλάττων κἂν τεταγμένος	κἂν	ἄτακτος, ἐν ᾧ μεταλλάττει δαίμονος
[5, 8]	φύσει ἀγαθοὶ τυγχάνωσιν· οἱ δὲ	κἂν	ἔθος ἔχωσιν τοῦ παραγίνεσθαι, βλάβην
[5, 34]	αὐτῷ μόνῳ ἕτοιμος ὢν μάχεσθαι,	κἂν	εἰ σιδηροῖς χρῷτο τοῖς ἱμᾶσιν,
[5, 4]	γὰρ κἂν πλείων εἴη χρόνος	κἂν	ἐλάττων κἂν τεταγμένος κἂν ἄτακτος,
[5, 10]	ἡ αὐτὴ μένουσα ἔννοια δηλῶσαι,	κἂν	ὁποιονοῦν ὑπάρχῃ τοὔνομα. Οὐ γάρ
[5, 4]	ἡμᾶς Δημητρίῳ διαφέρεσθαι. Καὶ γὰρ	κἂν	πλείων εἴη χρόνος κἂν ἐλάττων
[5, 4]	πλείων εἴη χρόνος κἂν ἐλάττων	κἂν	τεταγμένος κἂν ἄτακτος, ἐν ᾧ
[5, 24]	εἰ μὴ τοῦτο δυνατὸς ἦν,	κἂν	τὸ μὴ παθεῖν αὐτοὺς μηδὲ
[5, 34]	ἐπαφῆκαν αὐτοῖς τὸν κράτιστον λιμόν·	κἂν	ὑπὸ τοῦ λιμοῦ διώλοντο ἄν,
[5, 33]	ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ	κανθαρίῳ	δαίμονι σκληρῷ, ὃς αὐτὸν μετέωρον
[5, 33]	ἢ κανθάρῳ· οἷον εἰ καὶ	κάνθαρός	τις γεννηθεὶς οὐκ ἐνεβίωσεν οὐδ´
[5, 33]	ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων ἢ	κανθάρῳ·	οἷον εἰ καὶ κάνθαρός τις
[5, 33]	τῷ θεῷ καὶ ἕνα τῶν	κανθάρων,	καὶ τὸν θεὸν μὴ μᾶλλον
[5, 24]	νῶτα ἐπιστρέψαντα· ἔτι γάρ ποτε	κἀντίος	ἔσται· πολλὴ γὰρ ἱπποσύνη καὶ
[5, 24]	νῶτον ἐπιστρέψας· ἔτι τοί ποτε	κἀντίος	ἔσται. Ὦ θείη Σαλαμίς, ἀπολεῖς
[5, 36]	οὐ διοπετές, ἀλλὰ ποσειδωνοπετὲς ἡγήσωνται	κἄπειτα	εἰς ἄστυ ἀναγάγωσιν, ὥσπερ τινὰ
[5, 33]	ἄλλην γῆν καὶ ἄλλην κοπρίαν,	κἄπειτα	ἐλθὼν εἰς Δελφοὺς ἀνηρώτα ἥτις
[5, 20]	τὸν ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλω προκρίνει,	κἄπειτα	κρατῆρσιν καὶ πλίνθοις χρυσαῖς ἀναθημάτων
[5, 25]	σὺ μὲν κελεύῃς αὐτοὺς φεύγειν	κἄπειτα	οἱ μὲν φεύγοιεν, οἱ δὲ
[5, 24]	τοῖς λίθοις καὶ τοῖς ξύλοις	κἄπειτα	σὺ μὲν τοὺς ἀνθρώπους ἔσῳζες,
[5, 8]	θελγόμενον μολπαῖσι καὶ ἀρρήτοις ἐπέεσσιν	κάππεσεν	ἀμφὶ κάρηνον ἀμωμήτοιο δοχῆος λεπταλέων
[5, 25]	δὲ οἴκοι μένοντας ἔξω κινδύνων	καραδοκεῖν·	τῷ μὲν οὖν μετ´ ὀλίγων
[5, 36]	ἄγουσιν οὐ μόνον φαλληνοῖς Διωνύσοιο	καρήνοις’	ἀλλὰ καὶ λιθίνοις καὶ χαλκέοις
[5, 8]	καὶ ἀρρήτοις ἐπέεσσιν κάππεσεν ἀμφὶ	κάρηνον	ἀμωμήτοιο δοχῆος λεπταλέων ὑμένων· μαλακὸν
[5, 36]	λώϊον ἔσται φαλληνὸν τιμῶσι Διωνύσοιο	κάρηνον.	Διὰ τί; Θύουσι γὰρ αἱ
[5, 20]	τὸ ὑπὲρ τῆς εὐχῆς Ἀπόλλωνι	Καρνείῳ	ποίημα τὸ διὰ τοῦ χρησμοῦ
[5, 20]	πῶς ἂν ἱλασαίμην ὑμᾶς; Εὔχεο	Καρνείῳ	τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι. Ὦ μιαρώτατε
[5, 20]	Καὶ δέον σῴζειν ἕνα ὄντα	Κάρνον	αὐτόν τε περιεῖδες καὶ ἐναποθανόντι
[5, 20]	Ναυάτου καὶ Τυπαίου· καὶ διακοντίζει	Κάρνον	Ἱππότην Φυλάνδρου τὸν Αἰτωλόν, εὖ,
[5, 20]	ἔτυχεν. Εὕρηται πάλιν εἰς ἀποφυγὴν	Κάρνος	ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι πῶς, ὦ
[5, 20]	κράτιστε, ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ	Κάρνου	ἄλλοις μὲν αὐτὸν θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες,
[5, 6]	Ἄρτεμιν καὶ τοῖς ἀπὸ γῆς	καρποῖς	τὴν Δηώ· θρηνεῖν δὲ τὸν
[5, 20]	τοῦτον ἀποδοὺς τῷ θεοφιλεῖ τὸν	καρπόν.	Ἐπὶ τούτοις ὁ συγγραφεὺς οἷα
[5, 25]	Οὗτος δὲ τύφου καὶ ἀφροσύνης	καρπός.	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ταύτη. Οὐκ
[5, 27]	Οἱ δέ γε εἰ ἐν	καρτερικοῖς	οὕτως ἦσαν νόμοις τεθραμμένοι, ἐκαρτέρουν
[5, 27]	Μεσσηνίων μάχῃ λείπεσθαι, ἐν νόμοις	καρτερικοῖς	τεθράφθαι δοκοῦντες. Οἱ δέ γε
[5, 8]	δὲ οὕτως· Οὔνομ´ ἀναγκαίης τόδε	καρτερὸν	ἠδ´ ἔτι βριθύ. Καὶ ἐπήγαγεν·
[5, 35]	ὅτι λαβὼν ἐπιβουλεύοντας ᾐκίσατο μέν,	καρτεροῦντας	δὲ ἀγάμενος ἀφῆκεν· Λοξίας καὶ
[5, 13]	ἠντεβόλησε θεὸς μέγας· εἶδεν ἐμεῖο	κάρτος	ἀμαιμάκετον, λαμπηδόνα φλογμοτύραννον, βόστρυχον ἐκ
[5, 28]	τῆς δάφνης ἐμφαγόντων οὔτε τὸ	Κασταλίας	ὕδωρ πιόντων οὐδ´ ἐπὶ σοφίᾳ
[5, 5]	ὄντα δαιμόνων ἐπιφανέντα ποτὲ τοῖς	κατ´	ἀγρὸν γεωπονοῦσιν. Τί χρῆν ἀγαθὸν
[5, 7]	αἱ βαλίαι σκύλακες διὰ τὸ	κατ´	ἀγροὺς κυνηγὸν οὖσαν τοῖς θηρσὶν
[5, 10]	ἐξειπόντων καὶ τοὺς καταδέσμους τοὺς	κατ´	ἀλλήλων ἐξηγορευκότων; Μηδὲ τοῦτον δὲ
[5, 1]	τῶν οἰκείων δαιμόνων ἐπὶ τὸν	κατ´	ἀλλήλων πόλεμον ἐξοιστρούμενοι. Ὧν οὕτως
[5, 27]	χρωμένους αὐτοῖς ἐξέκαιον εἰς τὸν	κατ´	ἀλλήλων πόλεμον. Ἐπικρινεῖ δὴ τὰ
[5, 26]	μάθοις ὡς καὶ εἰς τὸν	κατ´	ἀλλήλων πόλεμον τοὺς χρωμένους αὐτοῖς
[5, 1]	πολυαρχίας, δι´ ἃς ἐπὶ τοὺς	κατ´	ἀλλήλων πολέμους συνεχῶς ὁρμῶντες δῃώσεις
[5, 14]	δαιμονικῆς ἀληθῶς δυνάμεως ἐξαγορεύων τὰς	κατ´	ἀνθρώπων ἐνέδρας. Τί γὰρ ἂν
[5, 14]	ἀπειρημένα διώκειν συμβουλεύειν ἐχρῆν, τοῦ	κατ´	ἀρετὴν καὶ φιλοσοφίαν τρόπου πρὸς
[5, 17]	κατ´ οὐσίαν τὸ ἄφθαρτον καὶ	κατ´	ἀρετὴν τὸ ἀπαθὲς καὶ ἀναμάρτητον
[5, 24]	Ὅτι δὲ ναυσίν, ἀλλ´ οὐ	κατ´	ἤπειρον· καὶ γὰρ ἦν γελοῖον
[5, 32]	ἐξωθεῖ τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας ὡς	κατ´	οὐδὲν ὠφέλιμον, ἀλλὰ καὶ τὰ
[5, 10]	ἢ Σελήνῃ ἤ τινι τῶν	κατ´	οὐρανὸν ἄνθρωπον τῷ τυχόντι ὑποχείριον
[5, 3]	μὲν τὸ ἐκ τῶν φαινομένων	κατ´	οὐρανὸν φωστήρων, οὓς καί φασι
[5, 6]	Διωνύσου θεράπων Πὰν βαίνων ὑλήεντα	κατ´	οὔρεα χειρὶ κραταιῇ ῥάβδον ἔχεν,
[5, 17]	τῶν θεῶν διαφέρουσιν, εἰ καὶ	κατ´	οὐσίαν τὸ ἄφθαρτον καὶ κατ´
[5, 23]	ἦν ὁ Περσῶν στρατὸς ὡπλισμένος	κατὰ	Ἀθηναίων, οὐδ´ ἦν τις αὐτοῖς
[5, 24]	οὐ χέρες οὐδὲ πόδες νέατοι·	κατὰ	γάρ μιν ἐρείψει πῦρ τε
[5, 20]	τὴν θάλασσαν, δόξαν ἐμποιήσας ὅτι	κατὰ	γῆν εἰσίοι, καὶ μέσον στρατοπεδεύεται
[5, 20]	εἰσβολῇ. Καὶ σὺ ἔφης· Οὐ	κατὰ	γῆν λέγω στενύγρην, ἀλλὰ κατὰ
[5, 9]	ὠφελοῦν τὸ πραττόμενον, διὸ μηδὲ	κατὰ	γνώμην αὐτοῖς γίνεσθαι, καὶ πῶς
[5, 9]	ἀνθρώπων, καὶ ταῦτα γοήτων, οὐ	κατὰ	γνώμην οἰκείαν, βίᾳ δὲ καὶ
[5, 32]	θαυμάζει τὸν Ἀρχίλοχον, ἄνδρα παντοίαις	κατὰ	γυναικῶν αἰσχρορρημοσύναις καὶ ἀρρητολογίαις, ἃς
[5, 13]	Πᾶνα περὶ ἑαυτοῦ· Φαιδρὴ μὲν	κατὰ	δῶμα θεοῦ καταλάμπεται αὐγή· ἦλθε
[5, 10]	ὥραν τὰς μορφὰς ἀμείβοντα καὶ	κατὰ	ζῴδιον μετασχηματιζόμενον; Οὕτω γάρ φασιν
[5, 16]	ἐστὶ θεόπροπα θύματα Φοίβῳ. Τούτοις	κατὰ	καιρὸν ἐνταῦθα προσήκει καὶ τὰ
[5, 13]	ἄκρους, σπειρηδὸν περὶ πᾶσαν ἑλισσόμενοι	κατὰ	κόσμον. Ὕλη δέ, φησίν, Ἢ
[5, 2]	ἠφίεσαν. Δι´ ὧν ἐπὶ μᾶλλον	κατὰ	κρημνῶν ἔφερον τοὺς δεισιδαίμονας, ὡς
[5, 3]	συμβαλλόμενον, ἐπιτωθάζον δὲ ἀεὶ καὶ	κατὰ	κρημνῶν φέρον διὰ τῆς ἀπατηλοῦ
[5, 27]	ταῦτα· σὺ γὰρ καὶ Μεσσηνίοις	κατὰ	Λακεδαιμονίων, οὐ μόνον Λακεδαιμονίοις κατὰ
[5, 27]	Μεσσηνίων, πάλιν δ´ αὖ Μεσσηνίοις	κατὰ	Λακεδαιμονίων ταῦτα· σὺ γὰρ καὶ
[5, 26]	παραμαίνει, τοτὲ δ´ αὖ Μεσσηνίοις	κατὰ	Λακεδαιμονίων χρᾷ, εἰ πάλιν οὗτοι
[5, 15]	ἔν τισι γῆς χωρίοις τοὺς	κατὰ	μαγείαν φασὶ τύπους καὶ τοὺς
[5, 27]	τῆς λοιπῆς ἀποπληξίας. Ταῦτα Λακεδαιμονίοις	κατὰ	Μεσσηνίων, πάλιν δ´ αὖ Μεσσηνίοις
[5, 26]	φίλους ὁ ἐν Δελφοῖς πάλιν	κατὰ	Μεσσηνίων παραμαίνει, τοτὲ δ´ αὖ
[5, 27]	κατὰ Λακεδαιμονίων, οὐ μόνον Λακεδαιμονίοις	κατὰ	Μεσσηνίων χρησμῳδεῖς· Παρθένον Αἰπυτίδα κλῆρος
[5, 4]	ἀναγκαίας, οὓς δαίμονας ὀρθῶς ἔχει	κατὰ	νόμον πατέρων ἡγουμένους καὶ ὀνομάζοντας
[5, 18]	οὐκ εἰς ἅπαξ, ἀλλὰ καὶ	κατὰ	πᾶν ἔτος τυθησομένους ἐν Κρήτῃ
[5, 1]	τῶν ἐθνῶν πολυαρχίας. Σχεδὸν γὰρ	κατὰ	πᾶσαν πόλιν καὶ κώμην βασιλεῖς
[5, 1]	ἀποδείξεως ὑπερθαυμάζειν, δι´ ἧς ἀθρόως	κατὰ	πᾶσαν τὴν τῶν ἀνθρώπων οἰκουμένην
[5, 4]	ὅτι δαίμοσιν πονηροῖς τὰ προειρημένα	κατὰ	πάσας τὰς πόλεις ἐπετελεῖτο παρέστησεν.
[5, 33]	σπεύσωμεν καὶ διώξωμεν τὸν οὐρανὸν	κατὰ	πόδας τῶν ὑμετέρων ἐπαίνων. Οὐ
[5, 2]	τῶν σωμάτων ἰδέας οἱ τῶν	κατὰ	πόλεις ἀφιερωμένων εἰκόνων φέρειν ἐδόκουν
[5, 18]	πάντων Ἑλλήνων ᾀδομένους κἀν ταῖς	κατὰ	πόλιν διατριβαῖς τοῖς ἐπὶ παιδείᾳ
[5, 33]	οὐδὲν φιλοσόφου βίου ἄξιον ἐπιδεδειγμένους	κατὰ	τὰς τῶν πολλῶν δόξας ἀκρίτως
[5, 14]	εἰπεῖν· Κλῄζειν Ἑρμείην ἠδ´ Ἠέλιον	κατὰ	ταὐτὰ ἡμέρῃ Ἠελίου, Μήνην δ´
[5, 1]	ὑπῆρχον οἱ παρὰ τοῖς ἔθνεσι	κατά	τε πόλεις καὶ χώρας ὡς
[5, 1]	ἄκρον ἀρετῆς καὶ τρόπου τοῦ	κατὰ	τὴν ἀληθῆ θεοσέβειαν παραγγέλματα περιέχουσαι,
[5, 15]	τῶν εἰς ὑποδοχὴν τοῦ θείου	κατὰ	τὴν ἐνάρετον καὶ φιλόθεον ψυχὴν
[5, 20]	κατὰ γῆν λέγω στενύγρην, ἀλλὰ	κατὰ	τὴν εὐρυγάστορα, ἐπειδὴ χαλεπὸν ἦν
[5, 20]	κατὰ τὴν θάλασσαν, κἀκεῖνος ᾔει	κατὰ	τὴν θάλασσαν, δόξαν ἐμποιήσας ὅτι
[5, 20]	εὐρυγάστορα, ἐπειδὴ χαλεπὸν ἦν εἰπεῖν	κατὰ	τὴν θάλασσαν, κἀκεῖνος ᾔει κατὰ
[5, 4]	ᾧ συνέταξεν λόγῳ Περὶ τῶν	κατὰ	τὴν Ἶσιν καὶ τοὺς Αἰγυπτίων
[5, 23]	πολιορκίαν οὐ μόνον τῶν ἄλλων	κατὰ	τὴν πόλιν οἰκοδομημάτων, ἀλλὰ καὶ
[5, 1]	ὁ Πορφύριος. Εἰ δὴ οὖν	κατὰ	τήνδε τὴν ὁμολογίαν Ἰησοῦ τιμωμένου
[5, 1]	ἐνθέου δυνάμεως καὶ πάσας τὰς	κατὰ	τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ τῶν πονηρῶν
[5, 17]	δαίμονος. Οὗτος δὲ ἦν ὁ	κατὰ	Τιβέριον, καθ´ ὃν ὁ ἡμέτερος
[5, 34]	εἰκόνας, ἐπικατενεχθεὶς τῷ μαστιγοῦντι ἐχθρῷ	κατά	τινα, ὡς ἔοικεν, δαιμονίαν μέριμναν.
[5, 17]	τὴν φωνὴν εἰπεῖν· Ὁπόταν γένῃ	κατὰ	τὸ Παλῶδες, ἀπάγγειλον ὅτι Πὰν
[5, 17]	ἃ ἤκουσεν. Ὡς οὖν ἐγένετο	κατὰ	τὸ Παλῶδες, οὔτε πνεύματος ὄντος
[5, 20]	ποινὴν ἀνεμάξατο τοῦ θείου ἀγγέλου,	κατὰ	τὸ ὑπὲρ τῆς εὐχῆς Ἀπόλλωνι
[5, 5]	τοὺς δαίμονας, ὃ καὶ αὐτὸ	κατὰ	τὸν δέοντα καιρὸν παραθήσομαι. Τέως
[5, 20]	διηγήματος. Οὗτοι γάρ ποθ´ ὡρμημένοι	κατὰ	τὸν Ἰσθμὸν εἰσβαλεῖν εἰς Πελοπόννησον
[5, 20]	δι´ ὁδοῖο στενύγρων. Καὶ ὃς	κατὰ	τὸν Ἰσθμὸν ὥρμησεν ἐπιχειρεῖν καὶ
[5, 20]	φέρε τὰ καθήκοντα διέλθω τοῦ	κατὰ	τοὺς Ἡρακλείδας διηγήματος. Οὗτοι γάρ
[5, 5]	Ἑρμαῖος. Ἀλλ´ ἔνιοι μὲν ὀρθῶς	κατὰ	τύχην ἐκλήθησαν, οἱ δὲ πολλοὶ
[5, 24]	καιρῷ παραφαίνεσθαι καὶ μᾶλλον τὴν	κατὰ	τῶν ἐχθρῶν καὶ βαρβάρων νίκην
[5, 5]	ἄχρι οὗ κολασθέντες αὖθις τὴν	κατὰ	φύσιν χώραν καὶ τάξιν ἀπολάβωσιν·
[5, 28]	Ὑπερβορέους αὐτούς, ὅθεν ἀφῖχθαι λέγουσιν	κατὰ	χρησμὸν Ἀστερίας ἄλλης μάντεως οἰκητὰς
[5, 1]	ἐπικεχείρηται μὲν πολλάκις διὰ τῶν	κατὰ	χρόνους ἀρχόντων τὴν τοῦ σωτῆρος
[5, 27]	καὶ εἰς ἡμᾶς αὐτοὺς τῶν	κατὰ	χρόνους ἀρχόντων τοτὲ μὲν εἰς
[5, 3]	καὶ προσκυνητὸν ὄνομα τοῦ θεοῦ	καταβαλόντες	τέταρτον θεοποιίας προσεπενόησαν τρόπον, οὐδὲ
[5, 24]	Ἀθηναίους. Ἀσθενῆ δὲ σφόδρα καὶ	καταγέλαστα	τὰ πρὸς Λακεδαιμονίους· ἤτοι γὰρ
[5, 34]	ἔπεμψας λέγων· Εἰς πάτρην φυγάδας	κατάγων	Δήμητραν ἀμήσεις. Ἀλλ´ οἱ ἀβέλτεροι
[5, 10]	περὶ ἑαυτῶν ἐξειπόντων καὶ τοὺς	καταδέσμους	τοὺς κατ´ ἀλλήλων ἐξηγορευκότων; Μηδὲ
[5, 9]	τυχοῦσι γόησι τὸν τρόπον πανωλεστάτοις	καταδουλούμενοι	καὶ τὸ μὴ καλὸν μηδὲ
[5, 9]	ἀνθρώποις χειρούμενοι καὶ ὡσπερεὶ δεσμοῖς	καταδουλούμενοι,	ὥστε μηδὲ τὴν αὐτεξούσιον καὶ
[5, 34]	ἀνδριάντι καὶ δίκην εἰσεπράξαντο καὶ	καταδῦσαι	ἐτόλμησαν εἰς τὴν θάλασσαν. Οὐ
[5, 5]	οἰκείων βελῶν καὶ τοξευμάτων βαλλόμενοι	καταισχύνοιντο.	Οὕτως γὰρ καὶ γένοιτ´ ἂν
[5, 34]	ἀνθρώπους ᾤοντο ὅτι δεῖ αὐτοὺς	κατακαλεῖν·	κακῶς εἰδότες. Τί γὰρ δὴ
[5, 34]	μέλει τοῖς ἀφιλανθρωποτάτοις θεοῖς ἀνθρώπων	κατακαλουμένων	ὅσονπερ ἀνδριάντων; Ἀμέλει οὐδὲν ἐπὶ
[5, 24]	μὲν ἱκετεύων, ὁ δὲ οὐ	κατακαμπτόμενος·	χρήσιμοι τῷ μέλλοντι καὶ τῇ
[5, 2]	σκότιον καὶ γεῶδες οἰκητήριον ἔχειν	κατακεκριμένοι	δι´ ἃς ὕστερον ἀποδώσομεν αἰτίας,
[5, 4]	τὰ περὶ τῶν πρὸ τοῦ	κατακλυσμοῦ	γιγάντων ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ
[5, 27]	δέ που τοῖς Λυκούργου νόμοις	κατακοσμούμενοι	ἧκον ὑπὸ ἀπληστίας καὶ δόξης
[5, 13]	Φαιδρὴ μὲν κατὰ δῶμα θεοῦ	καταλάμπεται	αὐγή· ἦλθε γάρ, ἠντεβόλησε θεὸς
[5, 10]	ἃ μήτε οἶδεν μήτε δύναται,	καταλείπει,	ταπεινότητος δὲ τοῖς δεδοικόσιν οὕτως
[5, 1]	ἐνίσχητο βίος καὶ αὐτῷ σοι	καταλείπω	σκοπεῖν. Τούτων δὴ οὖν ἀθρόως
[5, 11]	ἵνα μὴ ἀμάρτυρον τὸν λόγον	καταλείπωμεν.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ' Ὅτι καὶ τὰ
[5, 21]	καὶ βουλεύσαιτο ὁ Λυδός· ἀλλὰ	καταλῦσαι’	καθ´ ἕνα τρόπον ἔστιν νοεῖσθαι
[5, 21]	ὅτι Ἅλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν	καταλύσει.	Ἐκεῖνο μέντοι εὖ, ὅτι σοι
[5, 20]	Ἅλυν {ποταμὸν} διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν	καταλύσει,	τὴν ἐκ προγόνων διαδοχῆς εἰς
[5, 17]	τῆς ἀνθρωποθυσίας τῶν ἐθνῶν τὴν	κατάλυσιν	οὐκ ἄλλοτε ἢ μετὰ τὸ
[5, 33]	εἰδείη ὁ ὄλβιος μήτε ὅπου	καταμύσας	κείσεται. Ἐγὼ δὲ καὶ ᾤμην
[5, 31]	λήροιο καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως σοφίαν	καταναιετάητε,	ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις, θείοις
[5, 31]	Φοίβοιο καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως Κρήτην	καταναιετάητε,	ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις καὶ
[5, 1]	μόνου δὲ αὐτοῦ καὶ τοῦ	καταπέμψαντος	αὐτὸν θεοῦ τῶν ὅλων αὔξειν
[5, 24]	που σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης,	καταπέπλασται	τῇ ποιητικῇ σεμνολογίᾳ, ἵνα γένηται
[5, 34]	νοῦν συνῆκεν φυγάδα εἶναι τὸν	καταπεποντωμένον	ἀνδριάντα. Καὶ ἦν οὕτως. Ἅμα
[5, 9]	ἔνεστι τοῖς εἰς τοσοῦτον ταπεινότητος	καταπεπτωκόσιν	πνεύμασιν, ὡς τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις
[5, 3]	αὐτοῖς θεοποιίαν εἰς εἴδη πλείονα	καταπίπτειν·	πρῶτον μὲν τὸ ἐκ τῶν
[5, 31]	μὴ πείθοις μανθάνειν ἀντὶ τῶν	καταπτύστων	ἐρωτημάτων ἄξιόν τι τοῦ θείου
[5, 5]	σκιροὺς θεοὺς προσαγορεύεσθαι καὶ τὰς	κατάρας	ἐπὶ τούτων ποιεῖσθαι δημοσίᾳ καὶ
[5, 17]	διοσημείας πολλὰς γενέσθαι καὶ πνεύματα	καταρραγῆναι	καὶ πεσεῖν πρηστῆρας. Ἐπεὶ δ´
[5, 6]	Πάντως δήπου χρῆν αὐτοὺς σωφροσύνης	κατάρχειν	καὶ τὰ λυσιτελῆ καὶ ὠφέλιμα
[5, 4]	στρατηγοί, παῖδας αὑτῶν ἐπιδιδόντες καὶ	καταρχόμενοι	καὶ σφάττοντες, ἀλλὰ χαλεπῶν καὶ
[5, 12]	καὶ τὰ ἀγάλματα μαγικῶς αὐτοὶ	κατασκευάζειν	ἐδίδαξαν. Ὅτι δὲ καὶ τὰ
[5, 36]	κεφαλοειδὴς ὁ κορμός (Ἄπολλον, ξένου	κατασκευάσματος)	τί ποτ´ οὖν ἔπραττεν ἐν
[5, 9]	δαίμονες λεχθεῖεν βίᾳ καὶ ἀνάγκῃ	κατασπώμενοι;	Τί γὰρ τὸ αἴτιον τοῦ
[5, 20]	ἀρχήν, μεγάλην οὖσαν καὶ πολυχρόνιον,	καταστρέφε	ι, τῆς ἄγαν περὶ αὐτὸν
[5, 24]	τῷ σοφισμῷ καὶ μὴ εὐθὺς	καταφανὲς	ᾖ, ὅτι ἐν χειμῶνι μάχη
[5, 21]	ἀνδράποδον τὸν Κροῖσον πείθοντι μὴ	καταφρονεῖν	αὐτοῦ. Ὃς μετ´ ὀλίγον ἐπὶ
[5, 2]	ἀέριοί τινες ὑπάρχοντες ἢ καὶ	καταχθόνιοι	δυνάμεις, ἐπεὶ κατέμαθον τὸ ἀνθρώπειον
[5, 2]	γοῦν περίγειοί τινες ὄντες καὶ	καταχθόνιοι	τόν τε ἐπὶ γῆν βαρὺν
[5, 3]	δαιμόνων τῶν τε ἀερίων καὶ	καταχθονίων	πνευμάτων, οὓς κοσμοκράτορας" καὶ πνευματικὰ
[5, 13]	τὰς μορφὰς τῶν ξοάνων αὐτοὶ	κατέδειξαν.	Καὶ περὶ τῶν σχημάτων ὅπως
[5, 7]	ὡς καὶ ταῖς ἄλλαις τὰ	κατειλεγμένα.	Τί οὖν δὴ ταῦτα πρὸς
[5, 1]	δὲ θαυμάζουσιν εἰ τοσοῦτον ἐτῶν	κατείληφεν	ἡ νόσος τὴν πόλιν, Ἀσκληπιοῦ
[5, 5]	γενόμενον καὶ Φοῖβον ὡς ἀληθῶς	κατελθόντα	τὸ χρηστήριον παραλαβεῖν, τέως ὑπὸ
[5, 20]	προγόνων διαδοχῆς εἰς τὸν εὐσεβῆ	κατελθοῦσαν	τῆς Λυδίας ἀρχήν, μεγάλην οὖσαν
[5, 2]	ἢ καὶ καταχθόνιοι δυνάμεις, ἐπεὶ	κατέμαθον	τὸ ἀνθρώπειον γένος κάτω που
[5, 34]	Ἐξ ὧν ἐγὼ καὶ πάνυ	κατενόησα	ὅτι θεῖόν τι ἄρα ἦν
[5, 24]	δὲ τῇδ´ ἀπολεῖ πυργώματα καὶ	κατερείψει·	πολλοὺς δ´ ἀθανάτων νηοὺς μαλερῷ
[5, 21]	ἐκπεσεῖν πάλιν δι´ ἀμφιβόλου χρησμοῦ	κατέστη	αἴτιος. Ἔοικας δὴ ὡς ἀληθῶς
[5, 2]	παντὶ τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ	κατέστησαν	αἴτιοι, ὡσπεροῦν ὁ πρὸ τούτου
[5, 10]	δὴ πρῶτοι οἱ γενναῖοι θεοὶ	κατέστησαν.	Πόθεν γὰρ ἀνθρώποις ταῦτα παρῆν
[5, 16]	σιγή, τὰ δὲ παντελὴς ἐρημία	κατέσχηκεν.	Ἔτι πρὸς τούτοις ὁ αὐτὸς
[5, 5]	τοῖς τῆς θεοφανείας τοῦ ἀγαθοῦ	κατηξιωμένοις;	Ἆρ´ οὖν ὑπῆρξεν ἀγαθόν τι
[5, 24]	αἴνιγμα οὐ χείρων ἦν σου	κατιδεῖν,	ὅτι ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις
[5, 8]	γένοιτ´ ἄν. Πνεῦμα γὰρ τὸ	κατιὸν	καὶ ἀπόρροια ἐκ τῆς ἐπουρανίου
[5, 7]	ἀλλ´ ἀπὸ παγκρατέροιο νόου πατρόθεν	κατιοῦσα	αἰὲν ἀληθείῃ σελαγίζεται, ἀμφὶ δὲ
[5, 1]	δὲ τοῦ μηκέτι δύνασθαί τι	κατισχύειν	τοὺς φαύλους δαίμονας μετὰ τὴν
[5, 12]	ποίει ἠδ´ ἐπικόσμει ζῴοισιν λεπτοῖσι,	κατοικιδίοις	σκαλαβώταις· σμύρνης καὶ στύρακος λιβάνοιό
[5, 24]	ἔχοντας ναυτικὸν καὶ ἐπὶ θαλάσσης	κατοικοῦντας	μὴ οὐ πασσυδὶ σκευωρησαμένους καὶ
[5, 2]	ἃ δὴ ἐπὶ τιμῇ τῶν	κατοιχομένων	ἀνδρῶν πρὸς τῶν παλαιῶν ἀφιέρωτο,
[5, 6]	καὶ τῶν λοιπῶν τὰ γενναῖα	κατορθώματα,	ὧν δὴ ἕνεκα τὴν οὐράνιον
[5, 20]	Εἶτά τι πλέον τῶν προγόνων	κατορθώσειν	ἐλπίσας τοὺς θεοὺς εὐσεβεῖν διενοήθη
[5, 16]	Τοῦ δὲ Κλεομβρότου σιωπῶντος καὶ	κάτω	βλέποντος ὁ Δημήτριος οὐδὲν ἔφη
[5, 2]	ἐπεὶ κατέμαθον τὸ ἀνθρώπειον γένος	κάτω	που περὶ νεκρῶν ἀνδρῶν θεοποιίαν
[5, 30]	Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ Ἀθηναίοις ὑπὸ	καύματος	ἐνοχλουμένοις· ἰατρικόν, ἀλλ´ οὐ μαντικόν.
[5, 22]	Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι, γράφων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΒ'	Ὡς ἐπλάνων διὰ τῶν χρησμῶν
[5, 23]	ἐπικρύπτοντας. λέγει δ´ οὖν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΓ'	Ὅτι τῷ τῆς ἀσαφείας σκότῳ
[5, 24]	ἀπάτην ἐξελέγχων ἐν τούτοις· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΔ'	Ὅτι μηδὲν δυνάμενοι βοηθεῖν ἐν
[5, 25]	φησιν ὁ ἔλεγχος ἄκουε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΕ'	Ἀλλ´ οὐ δεῖ Λακεδαιμονίοις, φήσεις,
[5, 36]	ἄψυχον ὕλην σέβειν προσέταττον. Ἀλλά	κε	Μηθύμνης ναέταις πολὺ λώϊον ἔσται
[5, 9]	ῥάνατε καὶ γραμμὰς ἀπαλείψατε, καί	κε	μόλοιμι. Χειρὸς δεξιτερῆς δάφνης κλάδον
[5, 6]	κρυερὸν δέμας οἰστρήεντος. Καὶ νύ	κε	πάντας ἔμαρψε τέλος κρυεροῦ θανάτοιο,
[5, 17]	τοῦ βασιλέως εἰς τὴν ἔγγιστα	κειμένην	τῶν ἐρήμων, ἔχουσαν οὐ πολλοὺς
[5, 8]	οὐκ ἐπ´ αὐτοῖς τῆς ἀναχωρήσεως	κειμένης,	μάθοις ἂν ἐκ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 12]	λιβάνοιό τε μίγματα τρίψας σὺν	κείνοις	ζῴοισι καὶ αἰθριάσας ὑπὸ μήνην
[5, 12]	χώρημα ποιεῖν· καὶ ἀγάλματι πολλὸν	κείνῳ	ἐπευχόμενος δι´ ὕπνων ἐμέ τοι
[5, 33]	ὁ ὄλβιος μήτε ὅπου καταμύσας	κείσεται.	Ἐγὼ δὲ καὶ ᾤμην ἴσον
[5, 4]	περὶ δαιμόνων ἀληθείας, εὔστομά μοι	κείσθω’	καθ´ Ἡρόδοτον. Ἑορτὰς δὲ καὶ
[5, 15]	παντὸς ῥύπου καὶ πάσης κηλῖδος	κεκαθαρμένῃ	σωφροσύνῃ τε καὶ δικαιοσύνῃ καὶ
[5, 12]	τὸν τρόπον· Ἀλλὰ τέλει ξόανον,	κεκαθαρμένον	ὥς σε διδάξω· πηγάνου ἐξ
[5, 28]	οὐδ´ ἐν συνθώκῳ πρεσβυτέρων οὐδέποτε	κεκαθικέναι,	παρ´ ὧν καὶ παρ´ ἧς
[5, 8]	ὑψόθεν αἴγλης πνοιῇ ὑπὸ λιγυρῇ	κεκαλυμμένον	ἠέρος ἁγνοῦ, θελγόμενον μολπαῖσι καὶ
[5, 9]	διὰ τὸ φέρειν εἰκονίσματα τῶν	κεκλημένων	θεῶν. Δεδεῖχθαι σαφῶς ἡγοῦμαι διὰ
[5, 15]	δικαιοσύνῃ καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς	κεκοσμημένῃ.	Τούτων γὰρ ἐν ἀνθρώπου ψυχῇ
[5, 28]	μὴ ἡμᾶς τοὺς οὐκ εἰδότας	κέλευε	ἡγεῖσθαι τοῖς λαοῖς τῆς κελεύθου
[5, 18]	φασιν καὶ θανάτους ἐπὶ θανάτῳ.	Κελεύει	γοῦν ὁ Ἀπόλλων ἔτους ἑκάστου
[5, 27]	αἷσπερ ὑπῆρξεν. Εἰρήνης μᾶλλον μεμνῆσθαι	κελεύει	καὶ ὀλιγοδείας καὶ αὐταρκείας. Οἱ
[5, 33]	τῆς ἄνω ὁδοῦ. Τί πράττειν	κελεύεις	ἡμᾶς; Ἢ δηλαδὴ τὰ Ἀρχιλόχου,
[5, 28]	δὴ πεφύλαχθε μάλιστα. Ἀνδρείους εἶναι	κελεύεις·	τοῦτο μὲν καὶ παρὰ τῶν
[5, 25]	Ἐδεδοίκεις οὖν μὴ σὺ μὲν	κελεύῃς	αὐτοὺς φεύγειν κἄπειτα οἱ μὲν
[5, 28]	περᾶν, ἣν δὴ λαοῖς ἡγεῖσθε	κέλευθον,	τὴν δὲ διὰ στυγερῆς ἔριδος
[5, 28]	κέλευε ἡγεῖσθαι τοῖς λαοῖς τῆς	κελεύθου	ταύτης, ἀλλ´ αὐτὸς ἡγοῦ. Καλὴ
[5, 33]	Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι νεκρῷ καὶ	κελεύουσα	ἐξιέναι τοῦ ναοῦ τὸν ἐναγῆ·
[5, 10]	Καὶ ἀπὸ ἐμψύχων μὲν ἀποχῆς	κελεύουσιν	δεῖν εἶναι τοὺς ὑποφήτας, ἵνα
[5, 19]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Πρὸς τὸν Ἀπόλλω	κελεύσαντα	δὶς ἑπτὰ παῖδάς τε καὶ
[5, 10]	τὸν θεράποντα τὰ ἄδικα αὐτοὶ	κελευσθέντες	δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν
[5, 7]	τὸν θεράποντα τὰ ἄδικα αὐτοὶ	κελευσθέντες	δρᾶν ὑπομένουσιν καὶ καθαρῷ μὲν
[5, 12]	μορφαί μοι τόσσοις ζῴοις σε	κελεύω	καὶ σφόδρα ταῦτα τελεῖν, δάφνης
[5, 26]	τούτου μὲν ἔπαυσας, ὡς μὴ	κελεύων	ἔργου ἔχεσθαι ἐπαγγέλλῃ τὴν ἀποφυγήν·
[5, 31]	θ´ ἅμα τύφου, οἰκεῖον τελέειν	κέλομαι	λήροιο καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως σοφίαν
[5, 31]	ναέται Δίου τε πολύρρου, Πυθῷον	κέλομαι	τελέειν Φοίβοιο καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως
[5, 32]	Ἀρχέλαος οἱ Λακεδαιμονίων βασιλεῖς, Εἴ	κεν	ἐπικτήτου μοίρης λάχος Ἀπόλλωνι ἥμισυ
[5, 27]	ἥντινα δοίης δαίμοσι νερτερίοις, καί	κεν	σώσεις πτολίεθρον. Τὰ γὰρ παρευρήματα
[5, 21]	δύστηνος ἐν Δελφοῖς καθέζῃ τὰ	κενὰ	καὶ μάταια ᾄδων; Τί δὲ
[5, 29]	χερσὶν δὲ σίδηρον· περὶ δὲ	κενῆς	δόξης· Γαίης μὲν πάσης τὸ
[5, 27]	ἧκον ὑπὸ ἀπληστίας καὶ δόξης	κενῆς	ἐρησόμενοι, ὡς μὴ δοκοῖεν Μεσσηνίων
[5, 21]	καὶ ἀναιδεῖ καὶ ἐπὶ τοῖς	κενοῖς	εἰδήμασι τὴν ὀφρὺν ἐπαίροντι καὶ
[5, 10]	ταπεινότητος δὲ τοῖς δεδοικόσιν οὕτως	κενὸν	φόβον καὶ πλάσματα, ὡς κομιδῆ
[5, 24]	πυρί; Οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ	κεραυνὸς	τηνικαῦτα. Ἢ μή τι μᾶλλον
[5, 22]	κἀκεῖνος πόνον τινὰ πονεῖν καὶ	κέρδους	ἐφίεσθαι καὶ βίον τινὰ ἡδὺν
[5, 22]	βίον τινὰ ἡδὺν ἐκ τοῦ	κέρδους	προσδοκᾶν. Ὡς δ´ ἐφαίνετο ὁ
[5, 2]	θεοὺς ἢ καὶ ἀγαθοὺς δαίμονας.	~ΚΕΦΑΛΑΘΙΟΝ	Β' Τίς ὁ τρόπος τῆς
[5, 1]	ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΤΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Α' Ἔτι περὶ πονηρῶν δαιμόνων
[5, 3]	ὁ πρὸ τούτου διήλεγξεν λόγος.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Γ' Ὅτι πολυσχιδὴς καὶ πολυγνώμων
[5, 4]	χρηστήρια τόνδε γράφει τὸν τρόπον·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Δ' Περὶ τοῦ πονηρῶν δαιμόνων
[5, 5]	Αἰγυπτίων θεοὺς" αὐτοῖς ῥήμασιν ταῦτα·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ε' Περὶ τοῦ λανθανούσας δαιμόνων
[5, 7]	δὲ καὶ τούτων τὰς ἀποδείξεις·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ζ' Ὅτι καὶ ἐρωτικαῖς ἡδυπαθείαις
[5, 8]	καὶ μοχθηροτάτης τὰ ἑξῆς ἐπιλεγόμενα·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Η' Ὅτι μαγγανείαις καθέλκονται καὶ
[5, 9]	κειμένης, μάθοις ἂν ἐκ τούτων·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Θ' Ὅτι οὐδὲ ἀφ´ ἑαυτῶν
[5, 10]	ὧδέ πως ἀπορῶν καὶ λέγων·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ι' Ὁποίαις μεθόδοις οἱ θαυμάσιοι
[5, 16]	τοῖς αὐτοῖς τίθησι τοῦτον τὸντρόπον·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙϚ Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων.
[5, 11]	συναγωγῇ ταῦτα λέγει πρὸς λέξιν·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΑ' Ὅτι οἱ δαίμονες, οὓς
[5, 12]	μὴ ἀμάρτυρον τὸν λόγον καταλείπωμεν.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΒ' Ὅτι καὶ τὰ ἀγάλματα
[5, 13]	ἄλλοτε ἄγαλμα αὐτῆς ἐξέδωκε τοιοῦτον.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΓ' Ὅτι καὶ τὰς μορφὰς
[5, 14]	Παρίοιο λίθου, ἢ εὐξέστου ἐλέφαντος.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΔ' Ὅτι καὶ μαγεύειν προτρέπουσιν.
[5, 15]	προστίθησι τοῖς εἰρημένοις καὶ ταῦτα·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΕ' Ὅτι καὶ τὰς ἀψύχους
[5, 17]	αὐτῶν τοὺς δαίμονας ταῦτα γράφει·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΖ' Περὶ τοῦ καὶ θνήσκειν
[5, 18]	ἀπὸ τῆς νεωτέρας ἱστορίας ἐληλέγχθω.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΗ' Περὶ τῶν παρὰ τοῖς
[5, 19]	τὸν χρησμῳδὸν ὧδέ πως ἀποτεινομένου·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΘ' Πρὸς τὸν Ἀπόλλω κελεύσαντα
[5, 26]	παρὰ τοῦ θεοῦ συμμαχίαν αἰτοῦσιν·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚϚ Ἔπαθον δὲ καὶ οἱ
[5, 20]	ἀναλαβὼν ἱστορίαν, εὐθύνει λέγων οὕτως·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Κ' Ὡς πολλοῖς θανάτου γέγονεν
[5, 21]	οἷα οὐκ ἀλόγως διαγανακτεῖ ἄκουε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΑ' Ὡς καὶ τῷ Κροίσῳ
[5, 22]	Κλαρίου Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι, γράφων ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΒ' Ὡς ἐπλάνων διὰ τῶν
[5, 23]	ἄγνοιαν ἐπικρύπτοντας. λέγει δ´ οὖν·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΓ' Ὅτι τῷ τῆς ἀσαφείας
[5, 24]	Ἑλληνικὴν ἀπάτην ἐξελέγχων ἐν τούτοις·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΔ' Ὅτι μηδὲν δυνάμενοι βοηθεῖν
[5, 25]	οἷά φησιν ὁ ἔλεγχος ἄκουε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΕ' Ἀλλ´ οὐ δεῖ Λακεδαιμονίοις,
[5, 27]	δὲ καὶ τὰ περὶ τούτων·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΖ' Ὡς τοὺς χρωμένους αὐτοῖς
[5, 28]	ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν. Γράφει δὲ ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΗ' Τὰ περὶ Λυκούργου τοῦ
[5, 29]	καὶ φοβερά. Τούτοις προστίθησι λέγων·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΘ' Ὅτι οὐ περὶ σπουδαίων
[5, 36]	τούτοις ἅπασι καὶ τόδε προσκείσθω·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΛϚ Ὅτι καὶ τὴν ἄψυχον
[5, 30]	ἐπὶ τὰς τοιάσδε συνουσίας ἰών.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Λ' Ὅτι κοινοῖς καὶ ἀνθρωπίνοις
[5, 31]	ἡ ἐπιθυμία τοὺς βλᾶκας ἐξίστησιν	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΛΑ' Ὅτι καὶ ἀφιλοσόφως τὰ
[5, 32]	τινας ἢ Ἐπιμενιδείους καθαρμοὺς φανταζόμενος.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΛΒ' Ὅτι καὶ συνεμερίζοντο τοῖς
[5, 33]	χρησμῳδὸν θεὸν ὧδέ πως σκώπτει·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΛΓ' Ὅτι καὶ τοὺς ποιητὰς
[5, 34]	μὲν οὖν περὶ τῶν ποιητῶν.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΛΔ' Ὅτι καὶ πύκτας ἄνδρας
[5, 35]	οἱ περὶ ὧν ὁ λόγος·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΛΕ' Ὅτι καὶ τοὺς τυράννους
[5, 6]	ἄθρουν θάνατον ὑπομεῖναι λέγων ὧδε·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ὡς θανάτου ποιητικοί εἰσιν οἱ
[5, 24]	ἔσχατα γαίης· οὔτε γὰρ ἡ	κεφαλὴ	μένει ἔμπεδος οὔτε τὸ σῶμα,
[5, 13]	ἀχράντοισιν ἐφερπύζοντες, ἄνωθεν αὐτῆς ἐκ	κεφαλῆς	ἀρτώμενοι ἐς πόδας ἄκρους, σπειρηδὸν
[5, 13]	ἀμαιμάκετον, λαμπηδόνα φλογμοτύραννον, βόστρυχον ἐκ	κεφαλῆς	νεάτης χαροποῖσι μετώποις ἀμφὶς ἰαινόμενον
[5, 36]	τοῖς λίνοις. Ἀλλ´ ἐξ ἄκρου	κεφαλοειδὴς	ὁ κορμός (Ἄπολλον, ξένου κατασκευάσματος)
[5, 4]	δρῶντας καὶ τὰ τοῖς φαύλοις	κεχαρισμένα	διαπραττομένους, τῷ ἐπὶ πάντων θεῷ
[5, 2]	κνίσαις ταῖς δὴ μάλιστα αὐτοῖς	κεχαρισμέναις	διὰ πάσης σπουδῆς ἐκπονούμενον, ἐγγύθεν
[5, 32]	ὑπομείνειεν, ἐν τοῖς οἰκείοις ποιήμασι	κεχρημένον·	καὶ τὸν Εὐριπίδην τῆς μὲν
[5, 36]	ὥστε ἤδη καὶ μέχρις ὑμῶν	κεχωρηκέναι	τὸ κακόν, ἐπιδιαβὰν καὶ εἰς
[5, 27]	καὶ τὰ περὶ τούτων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΖ'	Ὡς τοὺς χρωμένους αὐτοῖς ἐξέκαιον
[5, 28]	ἐποπτεύσωμεν. Γράφει δὲ ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΗ'	Τὰ περὶ Λυκούργου τοῦ Λακεδαιμονίων
[5, 1]	ὄντως ἦσαν τῶν ἐπὶ γῆς	κηδεμόνες,	τοῦ μὲν ἄρδην μεταστήσασθαι τὴν
[5, 20]	Καίτοι πῶς, ὦ κράτιστε, ὁ	κηδόμενος	οὕτω τοῦ Κάρνου ἄλλοις μὲν
[5, 15]	ταύτῃ παντὸς ῥύπου καὶ πάσης	κηλῖδος	κεκαθαρμένῃ σωφροσύνῃ τε καὶ δικαιοσύνῃ
[5, 9]	βαρβάροις ἠχαῖς τε καὶ φωναῖς	κηλούμενοι	καὶ τοῖς τυχοῦσιν ἀνθρώποις χειρούμενοι
[5, 22]	αὖθις ζωὴν διὰ τὸν θάλλοντα	κῆπον.	Εἶτά μοι ἐπερομένῳ εἴ μοι
[5, 22]	σοῦ· Ἔστιν ἐν Τρηχῖνος αἴῃ	κῆπος	Ἡρακλήιος πάντ´ ἔχων θάλλοντα, πᾶσι
[5, 22]	Ἡρακλέος ἐφυσήθην, καὶ τοῦ Ἡρακληίου	κήπου	θάλλοντος Ἡσιόδειόν τινα ὀνειροπολῶν ἱδρῶτα
[5, 14]	Πάν· Τούσδε δ´ αὖ ἐλαύνετε,	κηρὸν	ἐν πυρὸς μένει θέντες αἰόλου
[5, 14]	δὲ σύμβολα μὲν τῆς Ἑκάτης	κηρὸς	τρίχρωμος, ἐκ λευκοῦ καὶ μέλανος
[5, 17]	τὸ προελθὸν εἰς πάντας ἀνθρώπους	κήρυγμα	τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας γεγενημένην. Ταῦτα
[5, 29]	φοβερά. Τούτοις προστίθησι λέγων· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΚΘ'	Ὅτι οὐ περὶ σπουδαίων πραγμάτων
[5, 34]	ὅτι δὴ ἐμβὰς εἰς ἱερὸν	κιβώτιον	καὶ τὸ πῶμα ἐπαγαγόμενος ἄληπτος
[5, 33]	γαμεῖσθαι, ἅψασθαι δὲ καὶ τῶν	κιναίδων,	ἐπειδὴ τῶν ἄλλων πονηρῶν πολὺ
[5, 25]	μὲν ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν τηλικούτῳ	κινδύνῳ,	σὺ δ´ αὐτοῖς καὶ τῶν
[5, 25]	αὐτοὺς δὲ οἴκοι μένοντας ἔξω	κινδύνων	καραδοκεῖν· τῷ μὲν οὖν μετ´
[5, 27]	τῶν ἐν ταῖς σωματικαῖς ἀρρωστίαις	κινδύνων,	τῆς τῶν νενομισμένων θεῶν ἐπικουρίας
[5, 2]	ἠλιθίους τὰς ψυχὰς εὐχερῶς ἀπατῶντες	κινήσεσί	τισι τῶν ξοάνων, ἃ δὴ
[5, 24]	τῆς Ἀσίας εἰς τὴν Εὐρώπην	κινῶν	ἔθνη τοσαῦτα, ἐν δὲ τῇ
[5, 34]	ἐν τῷ διδασκαλείῳ παισίν, τὸν	κίονα	ὑφελκύσας, ὃς ἀνεῖχε τὴν στέγην;
[5, 9]	κε μόλοιμι. Χειρὸς δεξιτερῆς δάφνης	κλάδον	ἄρατε χερσὶν ψήχετέ τ´ ὀφθαλμοὺς
[5, 22]	ἐνεπορευσάμεθα ἐκ τῆς Ἀσίας, ὦ	Κλάριε,	παρὰ σοῦ· Ἔστιν ἐν Τρηχῖνος
[5, 16]	ὑπαὶ Παρνάσιον αἶπος καὶ κραναὴ	Κλαρίη,	τρηχὺ στόμα φοιβάδος ὀμφῆς. Νικαεῦσι
[5, 16]	χρηστηρίων. Ἀμφὶ δὲ Πυθὼ καὶ	Κλαρίην,	μαντεύματα Φοίβου, αὐδήσει φάτις ἡμετέρη
[5, 21]	φησιν αὐτὸς ἑαυτῷ ὑπὸ τοῦ	Κλαρίου	Ἀπόλλωνος ἠπατῆσθαι, γράφων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 35]	δόμον ἐσκαταβαίνει, Κύψελος Αἰακίδης, βασιλεὺς	κλεινοῖο	Κορίνθου· οὐκοῦν καὶ οἱ τύραννοι,
[5, 14]	ἀμφὶ κρᾶτα θείς, αἰόλη τε	κλεὶς	ὁμοῦ καὶ τὸ δαιμόνων κράτος
[5, 16]	τοῦ μαντείου δίελθε ἡμῖν, ὦ	Κλεόμβροτε·	μεγάλη γὰρ ἡ παλαιὰ δόξα
[5, 17]	καὶ βαρβαρικώτερον. Ἠρώτησεν οὖν ὁ	Κλεόμβροτος	τὸν Φίλιππον ὅστις εἴη καὶ
[5, 16]	νῦν ἔοικεν ἀπομαραίνεσθαι. Τοῦ δὲ	Κλεομβρότου	σιωπῶντος καὶ κάτω βλέποντος ὁ
[5, 34]	πύκτου· ᾧ ἀθανασίαν μέν, ὥσπερ	Κλεομήδει,	οὐκ ἔδωκαν, ἐφίλησαν δὲ μεγάλως
[5, 34]	διώκουσι, πειρωμένοις αὐτὸν ἐξελκύσαι; Ὦ	Κλεόμηδες,	ἆρα ἥρως οὐκέτι θνητός, οἷα
[5, 34]	ἀλλ´ ἀπειλήσει καὶ αὐτὸν τὸν	Κλεομήδη	πατάξας εἰς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν
[5, 34]	τοὺς ὄνους ἀπηθανάτους ἢ μηδὲ	Κλεομήδην	πύκτην Ἀστυπαλαιέα, λέγων οὕτως· Ὕστατος
[5, 34]	Ἀστυπαλαιέα, λέγων οὕτως· Ὕστατος ἡρώων	Κλεομήδης	Ἀστυπαλαιεύς, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς
[5, 34]	Ἔξοχος ἀθανάτων ὄνος ἄγριος, οὐ	Κλεομήδης,	ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´ ὡς οὐκέτι
[5, 34]	θεοποιέ, διὰ ταῦθ´ ἡμῖν ὁ	Κλεομήδης	τιμητέος ἐστίν; Ἢ κἀκεῖνο προσθήσεις,
[5, 33]	πάντες ἄνθρωποι τίσουσι, καὶ ἐς	κλέος	ἐσθλὸν ὀρούσει καὶ στεφέων ἱερῶν
[5, 33]	ταῦτα ἱερά· οὐδ´ ὅτι αὐτοῦ	κλέος	ὄρουσεν’ ἀλλὰ πῶς ἐσθλὸν ἦν
[5, 33]	μή τι ἀδικοῦμεν, οἱ μὲν	κλέους	ἐσθλοῦ, οἱ δὲ στεφάνων ἱερῶν,
[5, 14]	χρησμοῖς ἔφη τὸν Ἀπόλλωνα εἰπεῖν·	Κλῄζειν	Ἑρμείην ἠδ´ Ἠέλιον κατὰ ταὐτὰ
[5, 8]	ἀπεφήνατο, ὅτι οὐχ ἥδονται οἱ	κλῃζόμενοι	ἐπὶ ταῖς παρουσίαις θεοί, ἀνάγκῃ
[5, 17]	ἀπ´ ὀνόματος. Δὶς μὲν οὖν	κληθέντα	σιωπῆσαι, τὸ δὲ τρίτον ὑπακοῦσαι
[5, 9]	Ὅτι δὲ σπεύδουσιν ἀναχωρεῖν οἱ	κληθέντες	θεοί, δηλώσει τὰ τοιαῦτα, λεγόντων·
[5, 16]	γὰρ δολιχοῖσιν ἀμαυρωθεῖσα χρόνοισι βέβληται	κληῖδας	ἀμαντεύτοιο σιωπῆς. Ῥέξατε δ´ ὡς
[5, 7]	λογίοις βεβαυῖα. Δεσμῷ δ´ οὖν	κλήϊζε·	θεὴν γὰρ ἄγεις με τοσήνδε,
[5, 27]	κατὰ Μεσσηνίων χρησμῳδεῖς· Παρθένον Αἰπυτίδα	κλῆρος	καλεῖ, ἥντινα δοίης δαίμοσι νερτερίοις,
[5, 19]	ἔσσεται, ἤνπερ ἑαυτῶν σώματ´ ἀπὸ	κλήρου	ἄρσεν καὶ θῆλυ νέμητε Μίνωϊ,
[5, 10]	ποιεῖσθαι αἰσχρορρημοσύνας, μάταιοι αἱ θεῶν	κλήσεις	ἔσονται, προσκλήσεις αὐτῶν ἐπαγγελλόμεναι καὶ
[5, 14]	καὶ Ῥέαν ἠδ´ ἑξείης Ἀφροδίτην	κλήσεσιν	ἀφθέγκτοις, ἃς εὗρε μάγων ὄχ´
[5, 4]	τε ἄλλαι ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν	κλόνῳ’	θεῶν μὲν οὐδενί, δαιμόνων δὲ
[5, 17]	Παλῶδες, οὔτε πνεύματος ὄντος οὔτε	κλύδωνος,	ἐκ πρύμνης βλέποντα τὸν Θαμνοῦν
[5, 8]	Καὶ πάλιν ἄλλος ἀναγκαζόμενος ἔφη·	Κλῦθί	μευ οὐκ ἐθέλοντος, ἐπεί μ´
[5, 30]	ἰατρικόν, ἀλλ´ οὐ μαντικόν. Ἐργῖνε	Κλυμένοιο	πάϊ Πρεσβωνιάδαο, ὄψ´ ἦλθες γενεὴν
[5, 21]	σὲ διώκοντες; Τί δὲ σὺ	κνηφιᾷς;	Τοιαῦτα τῆς Οἰνομάου παρρησίας τὰ
[5, 26]	ΚϚ Ἔπαθον δὲ καὶ οἱ	Κνίδιοι	τούτῳ προσεοικὸς Ἁρπάγου ἐπ´ αὐτοὺς
[5, 25]	ἄξιον δὲ παρελθεῖν καὶ ἅπερ	Κνιδίοις	ἔχρησεν πάλιν εὐχομένοις καὶ τὴν
[5, 2]	θεοποιίαν ἰλυσπώμενον θυσίαις τε καὶ	κνίσαις	ταῖς δὴ μάλιστα αὐτοῖς κεχαρισμέναις
[5, 23]	οἰκείων ὑπερεμάχει; Ἆρα λοιβῆς καὶ	κνίσης	ἐμέμνητο καὶ ὧν αὐτῷ συνήθως
[5, 28]	ὡς σὲ ἥκειν ἔφης ἐκ	κοίλης	Λακεδαίμονος Ζηνὶ φίλον καὶ πᾶσιν
[5, 16]	δυεῖν ἁπάντων ἔκλειψιν ὁρῶντας, ἀλλὰ	κοινῇ	σκοπεῖν δι´ ἣν αἰτίαν οὕτως
[5, 22]	ὡς οὐκ ἐμπεσόντας εἰς τὴν	κοινὴν	παραπληξίαν, καὶ τὴν ἐμπορίαν εἰπεῖν,
[5, 30]	συνουσίας ἰών. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Λ' Ὅτι	κοινοῖς	καὶ ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς τὰ πρακτέα
[5, 19]	ἐπ´ ἄνδρα, ὃν ἀναδεικνύναι ἐμέλλετε	κοινὸν	ἀνθρώπων δικαστήν, ὃς οὐδ´ αὐτὸ
[5, 3]	τὸ διὰ τὰς εἰς τὸν	κοινὸν	βίον, ὥς φασιν, εὐεργεσίας ἐκτετιμημένον,
[5, 9]	ἂν προφήτῃ τἀληθῆ καὶ ἀπόρρητα	κοινούμενος,	τέθειται, τοὺς λόγους, καθ´ οὓς
[5, 22]	Ἡρακλέα, ἀλλ´ ἀπηξίουν τῶν αὐτῶν	κοινωνεῖν,	εἴς τε τοὺς παρόντας πόνους
[5, 4]	θέντες καὶ τρόπον τινὰ τὴν	κοινωνίαν	ἡμῶν συνάγον εἰς ταὐτὸ καὶ
[5, 4]	Ἑλλήνων δὲ Ὅμηρος μὲν ἐπιφαίνεται	κοινῶς	ἀμφοτέροις χρώμενος τοῖς ὀνόμασιν καὶ
[5, 34]	ἀπελέγχων ὡς καὶ τοὺς τυράννους	κολακεύειν	εἰώθασιν οἱ περὶ ὧν ὁ
[5, 22]	ἀνὴρ οὐδὲ ἐρῶσα γυνὴ οὐδὲ	κόλαξ	οὐδὲ ῥήτωρ οὐδὲ συκοφάντης· ἑκάστῳ
[5, 5]	στυγέουσι δὲ πάντες· ἄχρι οὗ	κολασθέντες	αὖθις τὴν κατὰ φύσιν χώραν
[5, 23]	ἤθη· ὅπου δέ μοι ἐκ	Κολοφῶνος	ἄμεινον πορεύεσθαι, οὐκέθ´ οὕτως ἀφανὲς
[5, 16]	τὰ μὲν ἂψ χθονίοισιν ὑπαὶ	κόλποισιν	ἔδεκτο αὐτὴ γαῖα χανοῦσα, τὰ
[5, 7]	ἠέρος ὑγρῆς· λήϊα δ´ εὐαλδῆ	κομέειν	σταχυητρόφα Δηοῖ· Ἴσιδι δ´ αὖ
[5, 16]	τοῖς πρότερον χρόνοις νῦν ἐπιλέλοιπεν	κομιδῆ,	καθάπερ νάματα, καὶ πολὺς ἐπέσχεν
[5, 10]	κενὸν φόβον καὶ πλάσματα, ὡς	κομιδῆ	παῖδες ἀνόητοι; Καίτοι καὶ Χαιρήμων
[5, 4]	καὶ διασπασμοὶ νηστεῖαί τε καὶ	κοπετοί,	πολλαχοῦ δὲ πάλιν αἰσχρολογίαι πρὸς
[5, 33]	οὐδ´ ἐνεγήρασεν ἐν ἐκείνῃ τῇ	κοπρίᾳ,	ἀλλ´ ἐχθρῷ ἀνέμῳ περιέτυχεν καὶ
[5, 33]	ποτὲ αὐτῷ ἦν ἡ πατρῴα	κοπρία	καὶ ἥτις αὐτὸν γῆ δέξεται
[5, 33]	τινα ἄλλην γῆν καὶ ἄλλην	κοπρίαν,	κἄπειτα ἐλθὼν εἰς Δελφοὺς ἀνηρώτα
[5, 19]	δὶς ἑπτὰ παῖδάς τε καὶ	κόρας	σφαγησομένους ἐκπέμπεσθαι Κρησὶν ὑπὸ Ἀθηναίων.
[5, 14]	ποίνιμον καὶ δράκων περισταλὴς ἅμμασιν	Κόρην	κρατῶν, δεινὸν ἀμφὶ κρᾶτα θείς,
[5, 35]	ἐσκαταβαίνει, Κύψελος Αἰακίδης, βασιλεὺς κλεινοῖο	Κορίνθου·	οὐκοῦν καὶ οἱ τύραννοι, οὐ
[5, 35]	ἐπίβουλοι, Κύψελος, ὃς δὴ πολλὰ	Κορίνθῳ	πήματα τεύξει, καὶ Μελάνιππος ὁ
[5, 36]	τοῦτο ἦλθεν παρανοίας ὡς ἐλάϊνον	κορμὸν	θεῶσαι· ὃν οἱ Μηθυμναῖοι σαγήνης
[5, 36]	Ἀλλ´ ἐξ ἄκρου κεφαλοειδὴς ὁ	κορμός	(Ἄπολλον, ξένου κατασκευάσματος) τί ποτ´
[5, 19]	οἱ θεοὶ ἀντὶ τούτων τῶν	κόρων	δίκαιοι πέμπειν ἐστὲ Ἀθηναίοις, οὓς
[5, 25]	καὶ αἱ γαλαῖ καὶ αἱ	κορῶναι	καὶ τὰ καθύπνια παραπαίσματα. Οὔκουν
[5, 30]	ἔμπης ἱστοβοῆι γέροντι νέαν ποτίβαλλε	κορώνην·	γέροντι νέαν συνοικεῖν, εἰ παίδων
[5, 20]	χρυσαῖς ἀναθημάτων τε μυρίων πλήθει	κοσμήσας	τὸ ἱερὸν τῶν πανταχοῦ γῆς
[5, 3]	ἀερίων καὶ καταχθονίων πνευμάτων, οὓς	κοσμοκράτορας"	καὶ πνευματικὰ πονηρίας ἀρχάς" τε
[5, 2]	οἵ τε ἀμφὶ τὸν ἀέρα	κοσμοκράτορες"	καὶ τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας"
[5, 5]	παντάπασιν ἐκλελοίπασιν μεταστάντων εἰς ἕτερον	κόσμον.	Ἐπεὶ καὶ Σολύμους πυνθάνομαι, τοὺς
[5, 7]	τοσήνδε, ὅσση ψυχῶσαι πανυπέρτατον ἤρκεσα	κόσμον.	Καὶ μήποτε διὰ τοῦτο τρίμορφος
[5, 13]	σπειρηδὸν περὶ πᾶσαν ἑλισσόμενοι κατὰ	κόσμον.	Ὕλη δέ, φησίν, Ἢ Παρίοιο
[5, 5]	ἀλλ´ ἐκπεσόντα ἐλθεῖν εἰς ἕτερον	κόσμον·	ὕστερον δ´ ἐκεῖθεν ἐνιαυτῶν μεγάλων
[5, 6]	κρυεροῦ θανάτοιο, εἰ μή οἱ	κότον	αἰνὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔχουσα Ἄρτεμις
[5, 7]	πρῶνας θῆρας ὀρειονόμους ἐλάαν Λητωΐδι	κούρῃ·	Ἥρῃ δ´ εὐκελάδῳ μαλακὴ χύσις
[5, 7]	πράγματα. Καὶ τῇ Λητωΐδι δὲ	κούρῃ,	τῇ Ἀρτέμιδι, μελέσθων αἱ βαλίαι
[5, 24]	μοῦνον ἀπόρθητον τελέθειν διὰ Παλλάδα	κούρην·	μηδὲ σύ γ´ ἱπποσύνην τε
[5, 33]	γλυκερὴν χάριν ἀμφιβαλεῖται· ὁ δὲ	κοῦρος	ἦν Εὐριπίδης. Ὁμήρῳ δέ· Σοὶ
[5, 33]	παῖς ἦν Ἀρχίλοχος. Ἔσται σοι	κοῦρος,	Μνησαρχίδη, ὅντινα πάντες ἄνθρωποι τίσουσι,
[5, 8]	μὲν καθύπερθε μετήοροι οὐρανίωνες σπερχόμενοι	κούφαισι	μεθ´ Ἁρπυίαισι φέρονται· ῥίμφα δὲ
[5, 8]	τοισίδε μύθοις, οὓς ἀπ´ ἐμεῖο	κραδίης	ἀνάγω, ἱεροῖσι {τύποις{ ι} συνθλιβομένου
[5, 16]	πέζαν ὑπαὶ Παρνάσιον αἶπος καὶ	κραναὴ	Κλαρίη, τρηχὺ στόμα φοιβάδος ὀμφῆς.
[5, 14]	ἅμμασιν Κόρην κρατῶν, δεινὸν ἀμφὶ	κρᾶτα	θείς, αἰόλη τε κλεὶς ὁμοῦ
[5, 6]	βαίνων ὑλήεντα κατ´ οὔρεα χειρὶ	κραταιῇ	ῥάβδον ἔχεν, ἑτέρῃ δὲ λιγὺ
[5, 1]	ἀρχόντων τὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν	κραταιότατα	πολεμησάντων διδασκαλίαν, ἄπρακτον δ´ ὅμως
[5, 2]	τοῖς ξοάνοις καὶ τὴν πλάνην	κραταιότερον	ἐπικυρούσης. Οὕτω δῆτα λοιπὸν οἱ
[5, 21]	ὀσμὴν ἐς φρένας σὰς ἐλθεῖν	κραταιρίνοιο	χελώνης ἑψομένης’ ψάμμου ἄξιον ἐπίστημά
[5, 1]	τῶν θεῶν καὶ τὰ Ἀσκληπιοῦ	κρατεῖ	τῆς Ἰησοῦ δυνάμεως; Εἰ δὴ
[5, 1]	τάς γε τιμὰς αὐτῶν ἀθετῶν	κρατεῖ,	ὡς τοὺς μὲν θεοὺς μηκέτ´
[5, 15]	αὐτῶν πεποιῆσθαι. Ὁρᾷς γοῦν ὡς	κρατεῖν	αὐτοὺς ἔν τισι γῆς χωρίοις
[5, 9]	ἀπαλείφειν, ἵνα ἀπέλθῃ· ταύτας γὰρ	κρατεῖν	καὶ μέντοι καὶ τὸ ἄλλο
[5, 6]	ἔχουσα Ἄρτεμις ἀγροτέρη παῦσεν μένεος	κρατεροῖο,	ἣν καὶ χρὴ λίσσεσθ´, ἵνα
[5, 5]	πρὸς δαίμονας, εἶτα φυγὰς τῶν	κρατηθέντων	ἢ δίκας ὑπὸ θεοῦ τῶν
[5, 20]	ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλω προκρίνει, κἄπειτα	κρατῆρσιν	καὶ πλίνθοις χρυσαῖς ἀναθημάτων τε
[5, 20]	ἄγγελος ἀποθανών. Καίτοι πῶς, ὦ	κράτιστε,	ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ Κάρνου
[5, 34]	τῶν γιγνομένων ἐπαφῆκαν αὐτοῖς τὸν	κράτιστον	λιμόν· κἂν ὑπὸ τοῦ λιμοῦ
[5, 14]	κλεὶς ὁμοῦ καὶ τὸ δαιμόνων	κράτος	μάστιγος ψόφος πολύς. Διὰ τούτων
[5, 15]	θεοῦ, ἧς ἀρθείσης λέλυται τὸ	κρατοῦν	ἐπὶ γῆς τὸ θεῖον. Διὰ
[5, 11]	ἀλλὰ καὶ τίσι χαίρουσι καὶ	κρατοῦνται	ὑπηγόρευσαν, καὶ μὴν καὶ τίσιν
[5, 14]	καὶ δράκων περισταλὴς ἅμμασιν Κόρην	κρατῶν,	δεινὸν ἀμφὶ κρᾶτα θείς, αἰόλη
[5, 17]	λέγειν τοὺς νησιώτας ὅτι τῶν	κρεισσόνων	τινὸς ἔκλειψις γέγονεν· ὡς γὰρ
[5, 31]	Ζῆνα σέβοντες. οἷς ἀκοῦσαι ἐκεῖνο	κρεῖττον	ἦν· λήρου καὶ μανίας ναέται
[5, 9]	ἀβίαστον καὶ ἀκατανάγκαστον καὶ πάντων	κρεῖττον	τὴν φύσιν ἀπαθὲς ὂν καὶ
[5, 33]	καὶ οὐκ ἐπὶ τὸ τὰ	κρείττονα	φρονεῖν, ἀλλ´ ἐπὶ τὸ μετροποιεῖν
[5, 10]	δέ με θράττει πῶς ὡς	κρείττους	παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους καὶ
[5, 7]	δέ με θράττει πῶς ὡς	κρείττους	παρακαλούμενοι ἐπιτάττονται ὡς χείρους καὶ
[5, 20]	θεὸς ἦν μηδέ τις ἀνθρώπου	κρείττων	δύναμις, ἐπὶ θάτερα σοφιστικῶς τὸν
[5, 29]	δοκεῖς οὐδὲν τῶν τερατοσκόπων καλουμένων	κρείττων	εἶναι, ἀλλ´ οὐδὲ τῶν ἄλλων
[5, 2]	Δι´ ὧν ἐπὶ μᾶλλον κατὰ	κρημνῶν	ἔφερον τοὺς δεισιδαίμονας, ὡς αὐτοὺς
[5, 3]	ἐπιτωθάζον δὲ ἀεὶ καὶ κατὰ	κρημνῶν	φέρον διὰ τῆς ἀπατηλοῦ πλάνης
[5, 19]	τε καὶ κόρας σφαγησομένους ἐκπέμπεσθαι	Κρησὶν	ὑπὸ Ἀθηναίων. Τί δ´; Οὐκ
[5, 18]	κατὰ πᾶν ἔτος τυθησομένους ἐν	Κρήτῃ	παρὰ τῷ Μίνωϊ· ὥστε καὶ
[5, 31]	τελέειν Φοίβοιο καθαρμὸν εὐαγέοντας, ὅπως	Κρήτην	καταναιετάητε, ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις
[5, 31]	σέβοντες· ὡς μὴ μᾶλλον τῆς	Κρήτης	σὺ καθαρμοῦ προσδέῃ, Ὀρφικούς τινας
[5, 31]	μὴ ὀδύρου. ἢ τοῖς ἥκουσι	Κρητῶν·	Φαιστοῦ καὶ Τάρρας ναέται Δίου
[5, 25]	ἀλλ´ ἤδη καὶ ἐπὶ τὰ	κριθομαντεῖα	καὶ ἀλευρομαντεῖα καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους.
[5, 24]	δὲ δεῖ μᾶλλον εἰς τὴν	κρίσιν	προάγειν τὰ πρὸς Ἀθηναίους. Καὶ
[5, 33]	μὲν οὖν ὁ κρότος ἱκανὸς	κριτὴς	καὶ ἡ ἐν ἀκροπόλει τράπεζα,
[5, 20]	Τούτοις ἄξιον ἐπισυνάψαι τὰ περὶ	Κροῖσον.	Λυδίας οὗτος ἐβασίλευσεν, ἄνωθεν ἐκ
[5, 21]	καὶ τὸ Λύδιον ἀνδράποδον τὸν	Κροῖσον	πείθοντι μὴ καταφρονεῖν αὐτοῦ. Ὃς
[5, 20]	χρησμὸν ἡρμόσατο καὶ μονονουχὶ φήσας·	Κροῖσος	Ἅλυν {ποταμὸν} διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν
[5, 21]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΑ' Ὡς καὶ τῷ	Κροίσῳ	τῆς οἰκείας ἀρχῆς ἐκπεσεῖν πάλιν
[5, 5]	ἐν τοῖς μάλιστα τιμᾶν τὸν	Κρόνον·	ἐπεὶ δὲ ἀποκτείνας τοὺς ἀρχηγέτας
[5, 17]	εἶναι νῆσον, ἐν ᾗ τὸν	Κρόνον	καθεῖρχθαι φρουρούμενον ὑπὸ τοῦ Βριάρεω
[5, 14]	δ´ ὅτε τῆσδε παρείη, ἠδὲ	Κρόνον	καὶ Ῥέαν ἠδ´ ἑξείης Ἀφροδίτην
[5, 5]	λέγεται περὶ Ὄσιριν ἐξαμαρτεῖν καὶ	Κρόνος	περὶ Οὐρανόν· ὧν ἀμαυρότεραι γεγόνασιν
[5, 33]	ἤνεγκεν. Εἰ μὲν οὖν ὁ	κρότος	ἱκανὸς κριτὴς καὶ ἡ ἐν
[5, 6]	δ´ ἔχεν εἰσορόωντας δαίμονος ὀρνυμένου	κρυερὸν	δέμας οἰστρήεντος. Καὶ νύ κε
[5, 6]	νύ κε πάντας ἔμαρψε τέλος	κρυεροῦ	θανάτοιο, εἰ μή οἱ κότον
[5, 10]	τὸν οὐρανὸν προσαράξει καὶ τὰ	κρυπτὰ	τῆς Ἴσιδος ἐκφανεῖ καὶ τὸ
[5, 5]	ἐπομνύμενός τε αὐτὸς καὶ παραγγέλλων	κρύπτειν	καὶ μὴ εἰς πολλοὺς ἐκφέρειν
[5, 20]	τοῦ χρησμοῦ λέγον· ἄγγελον ἡμέτερον	κτείνας	ἀνεμάξαο ποινήν. Τί οὖν, φησὶν
[5, 29]	λέγειν· Ἄργεος ἱπποβότου πῶλον λάβε	κυανοχαίτην·	καὶ περὶ παίδων· Ἠετίων, οὔ
[5, 17]	ὁ γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος ἦν	κυβερνήτης,	οὐδὲ τῶν ἐμπλεόντων γνώριμος πολλοῖς
[5, 29]	σε τίει πολύτιτον ἐόντα· λάβδα	κύει,	τέξει δ´ ὀλοοίτροχον· περὶ δὲ
[5, 6]	μάχαις καὶ πολέμοις ἀγάλλεσθαι, καὶ	κυνηγεσίοις	τὴν Ἄρτεμιν καὶ τοῖς ἀπὸ
[5, 7]	σκύλακες διὰ τὸ κατ´ ἀγροὺς	κυνηγὸν	οὖσαν τοῖς θηρσὶν πολεμεῖν, ὡς
[5, 21]	τὰ τῆς τῶν Γοήτων φώρας,	κυνικῆς	οὐκ ἀπηλλαγμένα πικρίας. Οὐδὲ γὰρ
[5, 30]	πρακτέα συνεβούλευον Εἴκοσι τὰς πρὸ	κυνὸς	καὶ εἴκοσι τὰς μετέπειτα οἴκῳ
[5, 14]	φαεσφόρον ἄνθρακος πεφλεγμένου, δεῖμα νερτέρων	κυνῶν,	γλύμμα δεινὸν Ἑκάτης· λαμπὰς ἔστω
[5, 24]	ἦν καὶ τὴν τοῦ παντὸς	κυρίαν	ἔχων καὶ πιθανὸς ἅμα, ἐκ
[5, 21]	μὲν γὰρ Ἡμίμηδος ἢ Ἡμιπέρσης	Κῦρος,	ἢ ὁ μητρόθεν μὲν ἐκ
[5, 35]	ἀνήρ, ὃς ἐμὸν δόμον ἐσκαταβαίνει,	Κύψελος	Αἰακίδης, βασιλεὺς κλεινοῖο Κορίνθου· οὐκοῦν
[5, 35]	πόλει τεύξας. Πῶς δ´ εἰ	Κύψελος	ὄλβιος, ὦ κακόδαιμον, οὐ καὶ
[5, 35]	μόνον οἱ τῶν τυράννων ἐπίβουλοι,	Κύψελος,	ὃς δὴ πολλὰ Κορίνθῳ πήματα
[5, 35]	καὶ Φάλαρις ὄλβιος, ὁμότροπος ὢν	Κυψέλῳ;	Ὥστ´ ἂν ἐκείνως ἄμεινον εἶναι
[5, 1]	θεῷ ἔν τε πόλεσι καὶ	κώμαις	βαρβάρων τε ἐθνῶν ἐν ἐρημίαις
[5, 1]	γὰρ κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ	κώμην	βασιλεῖς καὶ τυράννους τοπάρχας τε
[5, 33]	οὐκ εἰσὶ καὶ νῦν ἕτοιμοι	κωμῳδεῖσθαι	καὶ Σαβαῖοι καὶ Λυκάμβαι, πρὸς
[5, 22]	ἔδει τι καὶ ἡμᾶς τῆς	κωμῳδίας	μετασχεῖν καὶ μὴ σεμνύνεσθαι, ὡς
[5, 34]	ἀριθμὸν καὶ μέτρα θαλάσσης, καὶ	κωφοῦ	ξυνιεὶς καὶ μὴ λαλέοντος ἀκούων,