Livre, Chap.
[5, 8]	μοχθηροτάτης τὰ ἑξῆς ἐπιλεγόμενα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Η'	Ὅτι μαγγανείαις καθέλκονται καὶ παρὰ
[5, 24]	ἀπολεῖς δὲ σὺ τέκνα γυναικῶν	ἤ	που σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης.
[5, 27]	πᾶσιν Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι· δίζω	ἤ	σε θεὸν μαντεύσομαι ἢ ἄνθρωπον·
[5, 10]	τῷ βασιλεῖ Ἡλίῳ ἢ Σελήνῃ	ἤ	τινι τῶν κατ´ οὐρανὸν ἄνθρωπον
[5, 9]	σωφροσύνης ἀνθρώπων οὐδὲ ἀρετῆς χάριν	ἤ	τινος μέρους φιλοσοφίας, μεθόδοις δὲ
[5, 4]	ἐστιν εἴτε Θρᾴκιος ἀπὸ Ὀρφέως	ἢ	Αἰγύπτιος ἢ Φρύγιος, ὡς τεκμαιρόμεθα
[5, 27]	δίζω ἤ σε θεὸν μαντεύσομαι	ἢ	ἄνθρωπον· ἀλλ´ ἔτι καὶ μᾶλλον
[5, 28]	τε ἢ θεὸν αὐτὸν μαντεύσῃ	ἢ	ἄνθρωπον, ἀλλ´ ἔτι καὶ μᾶλλον
[5, 31]	ἄξιόν τι τοῦ θείου φοιτητηρίου,	ἢ	Ἀντιόχῳ τῷ Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν
[5, 24]	πᾶσα, φησίν, ἡ πόλις πολιορκηθήσεται	ἢ	ἀπολωλότα τὸν βασιλέα πενθήσει. Τοῦτο
[5, 10]	ἐννοίας ἔχοντες περὶ τοῦ θείου	ἢ	αὐτὸ τῷ ὄντι διάκειται. Ταῦτα
[5, 10]	φωνῇ οὐδ´ ἀνθρωπείᾳ ὅλως χρώμενος.	Ἢ	γὰρ γοήτων ἦν ταῦτα πάντα
[5, 33]	ὁδοῦ. Τί πράττειν κελεύεις ἡμᾶς;	Ἢ	δηλαδὴ τὰ Ἀρχιλόχου, εἰ μέλλοιμεν
[5, 5]	δαίμονας, εἶτα φυγὰς τῶν κρατηθέντων	ἢ	δίκας ὑπὸ θεοῦ τῶν ἐξαμαρτόντων,
[5, 5]	δὲ Ἀθήναιος, ὁ δὲ Ἀπολλώνιος	ἢ	Διονύσιος ἢ Ἑρμαῖος. Ἀλλ´ ἔνιοι
[5, 5]	λεγομένων περὶ τὸν Διόνυσον ἐνταῦθα	ἢ	δρωμένων ἱερῶν οὐδενὸς ἀνήκοος ἦν,
[5, 16]	ἀμαύρωσιν, μᾶλλον δὲ πλὴν ἑνὸς	ἢ	δυεῖν ἁπάντων ἔκλειψιν ὁρῶντας, ἀλλὰ
[5, 34]	καὶ ὅλῳ ἔθνει ὀργίζεσθαι, ἑνὸς	ἢ	δυοῖν ἀδικούντων ταῦτα τὰ θρέμματα.
[5, 24]	ὡς ἂν οἰκείοις φίλοις προξενεῖν·	ἢ	εἰ μὴ τοῦτο δυνατὸς ἦν,
[5, 36]	ἄν τις. Τί γὰρ ἄλλο	ἢ	ἐκάθητο, νὴ τὸν Δία, ἀναμένων
[5, 10]	οὔτε θεοὶ οὔτε ἀγαθοὶδαίμονες, ἀλλ´	ἢ	ἐκεῖνος ὁ λεγόμενος πλάνος. Ταῦτα
[5, 10]	χωρίου ὠνῆςἢ γάμου, εἰ τύχοι,	ἢ	ἐμπορίας τὸν θεῖον νοῦν ἐνοχλήσασιν.
[5, 15]	ἀληθῶς, μηδ´ ἀλλαχῆ πη ἐπιβαίνειν	ἢ	ἐν μόνῃ ψυχῆς διανοίᾳ, καὶ
[5, 26]	αὐτάρκως, καὶ ὅτι μηδὲν ἀληθὲς	ἢ	ἔνθεον ἔστιν εὑρεῖν ἐν τοῖς
[5, 34]	λόγιον ἐπ´ ἀποθανόντι ὀνάγρῳ μᾶλλον	ἢ	ἐπὶ τῷ σῷ πύκτῃ· Ἔξοχος
[5, 31]	σὺ καθαρμοῦ προσδέῃ, Ὀρφικούς τινας	ἢ	Ἐπιμενιδείους καθαρμοὺς φανταζόμενος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΒ'
[5, 5]	ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἢ Διονύσιος	ἢ	Ἑρμαῖος. Ἀλλ´ ἔνιοι μὲν ὀρθῶς
[5, 13]	δέ, φησίν, Ἢ Παρίοιο λίθου,	ἢ	εὐξέστου ἐλέφαντος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' Ὅτι
[5, 23]	φῄς; Εἰ δ´ ἀγαλματοποιός τις	ἢ	ζωγράφος ἐπεθύμουν γενέσθαι καὶ διδασκάλους
[5, 25]	ἀλλ´ ὅτι ἢ μόνος ἀπολεῖται	ἢ	ἡ σύμπασα πόλις· τοῦτο δὲ
[5, 21]	περιποιήσασθαι. Ὁ μὲν γὰρ Ἡμίμηδος	ἢ	Ἡμιπέρσης Κῦρος, ἢ ὁ μητρόθεν
[5, 28]	Ὀλύμπια δώματ´ ἔχουσι’ δίζησθαί τε	ἢ	θεὸν αὐτὸν μαντεύσῃ ἢ ἄνθρωπον,
[5, 27]	τῆς τῶν νενομισμένων θεῶν ἐπικουρίας	ἢ	θεραπείας οὐδὲν ὤναντο; Τοιαῦτα δὲ
[5, 1]	ψευδῶς δὲ νενομισμένους εἶναι θεοὺς	ἢ	καὶ ἀγαθοὺς δαίμονας. ~ΚΕΦΑΛΑΘΙΟΝ Β'
[5, 4]	τούτοις ἦσαν ἀγαθοὶ τὴν φύσιν	ἢ	καὶ θεοί, τί χρῆν θεραπεύειν
[5, 2]	τούτων ἄρχοντες ἀέριοί τινες ὑπάρχοντες	ἢ	καὶ καταχθόνιοι δυνάμεις, ἐπεὶ κατέμαθον
[5, 34]	ἀλείπτης ἡμῖν ἀντὶ μάντεως γενέσθαι,	ἢ	καὶ μάντις ἅμα καὶ ἀλείπτης,
[5, 34]	τῆς λακτικῆς οὐδὲν διαφέρει, ἵν´	ἢ	καὶ τοὺς ὄνους ἀπηθανάτους ἢ
[5, 34]	ἡμῖν ὁ Κλεομήδης τιμητέος ἐστίν;	Ἢ	κἀκεῖνο προσθήσεις, τὸ ἕτερον δεῖγμα
[5, 5]	τοῖς θεαταῖς τοῦ ἀγαθοῦ δαίμονος,	ἢ	κακὸν εἰλήχασιν δαίμονα ἔργῳ τῆς
[5, 33]	Ὁμήρῳ ἀφηγήσασθαι περὶ τοιούτων ἀγνοημάτων	ἢ	κανθάρῳ· οἷον εἰ καὶ κάνθαρός
[5, 10]	τῶν περὶ ἡμᾶς γινομένων παθῶν,	ἢ	λελήθαμεν ἐναντίας ἐννοίας ἔχοντες περὶ
[5, 19]	προσῆκον ἦν εἰπεῖν Μετανοεῖτε μᾶλλον	ἢ	λιμοῦ καὶ λοιμοῦ τέλος ἔσσεται,
[5, 14]	οὐ μᾶλλον φιλοσοφεῖν περὶ ἡμᾶς	ἢ	μαγεύειν καὶ τὰ ἀπειρημένα διώκειν
[5, 25]	Ὑμῖν, ὦ Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο,	ἢ	μέγα ἄστυ ἐρικυδὲς ὑπ´ ἀνδράσι
[5, 1]	κακῶν οὐδ´ ἄλλοτέ πω πρότερον	ἢ	μετὰ τὴν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν εἰλήφασιν
[5, 1]	πλάνῃ ἐκποδὼν μεταστάντων οὐκ ἄλλοτε	ἢ	μετὰ τὴν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[5, 17]	ἐθνῶν τὴν κατάλυσιν οὐκ ἄλλοτε	ἢ	μετὰ τὸ προελθὸν εἰς πάντας
[5, 1]	οὐδ´ ἄλλοτέ ποτε ἐξ αἰῶνος	ἢ	μετὰ τοὺς χρόνους τῆς σωτηρίου
[5, 18]	ἐπιμελεῖσθαι καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς,	ἢ	μετανοεῖν ἐπὶ τῷ πλημμελήματι καί
[5, 29]	πρὸς τὸν ἐρωτήσαντα, πότερα γαμήσῃ	ἢ	μή, ἀλλ´ ὅτι μετανοήσει ἀμφότερα.
[5, 19]	ἐπὶ τούτῳ εἶπον ἂν μετανοεῖν;	Ἢ	μὴ λεγόντων, οὔ σε προσῆκον
[5, 24]	γὰρ ἦν αὐτῷ κεραυνὸς τηνικαῦτα.	Ἢ	μή τι μᾶλλον ἡμεῖς τολμηροί
[5, 34]	ἢ καὶ τοὺς ὄνους ἀπηθανάτους	ἢ	μηδὲ Κλεομήδην πύκτην Ἀστυπαλαιέα, λέγων
[5, 25]	ἡ πόλις σωθήσεται, ἀλλ´ ὅτι	ἢ	μόνος ἀπολεῖται ἢ ἡ σύμπασα
[5, 23]	τις αὐτοῖς ἄλλη σωτηρίας ἐλπὶς	ἢ	μόνος ὁ θεός· οἳ δὴ
[5, 23]	τὴν τανύστροφον σφενδόνην; Ὁ Ἀμφίλοχος	ἢ	ὁ Δωδωναῖος ἢ σὺ ἐν
[5, 21]	γὰρ Ἡμίμηδος ἢ Ἡμιπέρσης Κῦρος,	ἢ	ὁ μητρόθεν μὲν ἐκ τυραννικοῦ,
[5, 4]	ταῖς ὑπ´ αὐτὸν θείαις δυνάμεσιν	ἢ	ὅλως ἀγαθοῖς τισι προσοικειοῦσθαι; Ἀλλὰ
[5, 34]	Πλάτων, ἐθέωσας τὸν ἄνδρα τοῦτον;	Ἢ	ὅτι Ὀλυμπίασι πληγῇ μιᾷ πατάξας
[5, 34]	τοῦ πνεύμονος (Ἄπολλον, ἀξιοθέου ἔργου)	Ἢ	οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ ὅτι
[5, 24]	οὐ δύναται Δί´ Ὀλύμπιον ἐξιλάσασθαι)	ἢ	οὐ τοῖς ἀνθρώποις ἐμήνιεν ὁ
[5, 36]	ἀληθῶς οὐ τύχην, ἀλλὰ τυφεδόνα;	Ἢ	οὐκ ἤρκει ἄρα αὐτοῖς οἴκοθεν
[5, 34]	οἱ θεοὶ φιλοῦσιν οὐχ ἧττον	ἢ	οὓς οἱ ἀλφιτοποιοὶ πιαίνουσι βοῦς,
[5, 5]	γεγόνασιν αἱ τιμαὶ παρ´ ἡμῖν	ἢ	παντάπασιν ἐκλελοίπασιν μεταστάντων εἰς ἕτερον
[5, 5]	Τί χρῆν ἀγαθὸν ὄντα παρασχεῖν	ἢ	πάντως ἀγαθοῦ τινος παρουσίαν τοῖς
[5, 13]	κατὰ κόσμον. Ὕλη δέ, φησίν,	Ἢ	Παρίοιο λίθου, ἢ εὐξέστου ἐλέφαντος.
[5, 18]	μέχρι τῶν Σωκράτους χρόνων πλέον	ἢ	πεντακοσίοις ὕστερον ἔτεσιν ὁ δεινὸς
[5, 16]	χώραν. Οὐδαμοῦ γὰρ ἀλλαχόθι νῦν	ἢ	περὶ Λεβάδειαν ἡ Βοιωτία παρέχει
[5, 4]	ποιουμένας ἀνθρωποθυσίας οὔτε θεοὺς ἀπαιτεῖν	ἢ	προσδέχεσθαι πιθανόν ἐστιν οὔτε μάτην
[5, 34]	Λοκροὶ ᾔσθοντο θείας διανοίας πρότερον	ἢ	σὲ αὐτοῖς τούτου πρόξενον γενέσθαι.
[5, 10]	αὐτῷ δὲ τῷ βασιλεῖ Ἡλίῳ	ἢ	Σελήνῃ ἤ τινι τῶν κατ´
[5, 23]	Ὁ Ἀμφίλοχος ἢ ὁ Δωδωναῖος	ἢ	σὺ ἐν Δελφοῖς εἰ γενοίμην,
[5, 24]	γυναικῶν ἤ που σκιδναμένης Δημήτερος	ἢ	συνιούσης. Ἄξιός τέ σοι ὁ
[5, 24]	μάχη, ἤτοι που σκιδναμένης Δημήτερος	ἢ	συνιούσης, καταπέπλασται τῇ ποιητικῇ σεμνολογίᾳ,
[5, 24]	ᾔδεις, πότερα δὲ σκιδναμένης Δημήτερος	ἢ	συνιούσης οὐκέτ´ ᾔδεις; Πῶς δὲ
[5, 4]	διαπραττομένους, τῷ ἐπὶ πάντων θεῷ	ἢ	ταῖς ὑπ´ αὐτὸν θείαις δυνάμεσιν
[5, 25]	οὔτ´ ἂν ἀμφότερα μᾶλλον ἐδέξαντο	ἢ	τὸ ἕτερον οὔτ´ ἂν τὸ
[5, 25]	ἐρικυδὲς ὑπ´ ἀνδράσι Περσεΐδῃσι πέρσεται,	ἢ	τὸ μὲν οὐχί, ἀφ´ Ἡρακλέος
[5, 24]	τῳ στοχάζεσθαι, τὸ ἤτοι τόδε	ἢ	τόδε συμβήσεσθαι. Ἀλλ´ οὐ δήπου
[5, 31]	καὶ ἐν πενίᾳ μὴ ὀδύρου.	ἢ	τοῖς ἥκουσι Κρητῶν· Φαιστοῦ καὶ
[5, 10]	γὰρ ἀνθρώποις ταῦτα παρῆν εἰδέναι	ἢ	τῶν δαιμόνων αὐτῶν τὰ περὶ
[5, 27]	τῶν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς παρατάξεων	ἢ	τῶν ἐν ταῖς σωματικαῖς ἀρρωστίαις
[5, 7]	σοι θείας εἶναι δοκεῖ φύσεως	ἢ	φαύλης καὶ μοχθηροτάτης τὰ ἑξῆς
[5, 4]	Θρᾴκιος ἀπὸ Ὀρφέως ἢ Αἰγύπτιος	ἢ	Φρύγιος, ὡς τεκμαιρόμεθα ταῖς ἑκατέρωθι
[5, 10]	σοφία ἐξήσκηται, περὶ δραπέτου εὑρέσεως	ἢ	χωρίου ὠνῆςἢ γάμου, εἰ τύχοι,
[5, 10]	τὸ μὴ δαίμονι, εἰ τύχοι,	ἢ	ψυχῇ τεθνηκότος, αὐτῷ δὲ τῷ
[5, 22]	ἐπομνύμενος αὐτοὺς τοὺς συναιρομένους θεούς,	ἦ	μὴν παρὰ σοῦ ἀκηκοέναι αὐτὸ
[5, 24]	σοφισμῷ καὶ μὴ εὐθὺς καταφανὲς	ᾖ,	ὅτι ἐν χειμῶνι μάχη ναυτικὴ
[5, 33]	ἐρώτησιν, ἣν τὸν θεὸν ἐρωτᾷ·	ἦ	που γάρ τις οὐρανία ἦν
[5, 24]	σοι τὸ πρὸς Ἀθηναίους λόγιον·	ἦ	πού τι μαντικὸν ἔνεστιν; Σὺ
[5, 34]	μάντις ἅμα καὶ ἀλείπτης, ἵν´	ᾖ	ὥσπερ χρηστήριον Δελφικὸν οὕτω καὶ
[5, 24]	υἱὲ τοῦ Διός, ἀλλὰ καὶ	ἡ	Ἀθηνᾶ τῆς Ἀθηνᾶς, ὦ τῆς
[5, 24]	ἥ τε σπουδὴ αὕτη καὶ	ἡ	ἀντισπουδία ἐπιπρέπει τῷ πατρὶ καὶ
[5, 10]	σημαινόμενον ἀφορᾷ τὸ ἀκοῦον, αὐτάρκης	ἡ	αὐτὴ μένουσα ἔννοια δηλῶσαι, κἂν
[5, 16]	ἀλλαχόθι νῦν ἢ περὶ Λεβάδειαν	ἡ	Βοιωτία παρέχει τοῖς χρῄζουσιν ἀρύσασθαι
[5, 24]	γὰρ δεῖ τι τούτων ἀποβήσεσθαι.	Ἡ	γάρ τοι Σαλαμὶς ἡ θείη
[5, 34]	Ἀμέλει οὐδὲν ἐπὶ τούτῳ ὠφελήθη	ἡ	γῆ ὥστε παύσασθαι νοσοῦσα, εἰ
[5, 33]	ἡ μὲν ἀμαυρῶν ἠελίων δισσῶν,	ἡ	δ´ ἀθανάτοις ἰσόμοιρος, ζῶν καὶ
[5, 28]	ἐλευθερίας εἰς τίμιον οἶκον ἄγουσα,	ἡ	δ´ ἐπὶ δουλείας φυκτὸν δόμον
[5, 25]	τὸν ἄπειρον ὄχλον ὄλεθρος προφανής,	ἡ	δὲ Σπάρτη ἀνοχὰς εἶχεν τοῦ
[5, 15]	γῆς ἱερᾶς ἐδυνήθησαν· ἱερὰ δὲ	ἡ	εἰκόνα φέρουσα θεοῦ, ἧς ἀρθείσης
[5, 15]	φιλοῦσι τὰ σύμβολα τῶν χαρακτήρων,	ἡ	Ἑκάτη παραβάλλουσα πρὸς ἃ φιλοῦσιν
[5, 19]	καὶ μέγα ἠδύνατο καὶ πᾶσα	ἡ	Ἑλλὰς τοῦτον ἐθεράπευεν καὶ ἦν
[5, 33]	ὁ κρότος ἱκανὸς κριτὴς καὶ	ἡ	ἐν ἀκροπόλει τράπεζα, οὐδὲν ἔτι
[5, 20]	Ἱκανὸν γὰρ τὸ πάθος καὶ	ἡ	ἐπιθυμία παραβουκολῆσαι, ὡς μηδ´ εἰ
[5, 30]	τοῦτο, ἀλλὰ φύσιν ἐπισταμένου. Ἀλλ´	ἡ	ἐπιθυμία τοὺς βλᾶκας ἐξίστησιν ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[5, 26]	εἴχοντο, ἐπεὶ δὲ αὐτοῖς ἀπήντα	ἡ	ἐργασία, ἀπαγορεύοντες ἤδη ἐχρῶντο. Σὺ
[5, 35]	ζωῆς, ὅτι κάλλιστόν τι ἐστὶν	ἡ	ζωή. Ἐπὶ τούτοις ἅπασι καὶ
[5, 24]	ἀποβήσεσθαι. Ἡ γάρ τοι Σαλαμὶς	ἡ	θείη οὐδὲ ἡττωμένων ἀφήρμοσεν ἄν,
[5, 24]	δέ, ὦ μάντι, ὅτι μὲν	ἡ	θείη Σαλαμὶς ἀπολεῖ τέκνα γυναικῶν
[5, 24]	φύγετ´ ἔσχατα γαίης· οὔτε γὰρ	ἡ	κεφαλὴ μένει ἔμπεδος οὔτε τὸ
[5, 33]	Σοὶ ζωὴ δοιὰς μοίρας λάχεν,	ἡ	μὲν ἀμαυρῶν ἠελίων δισσῶν, ἡ
[5, 34]	Ἅμα γὰρ ἀνεστάθη καὶ εὐθὺς	ἡ	μὲν γῆ ἀνέθαλλεν, οἱ δὲ
[5, 28]	δύο πλεῖστον ἀπ´ ἀλλήλων ἀπέχουσαι,	ἡ	μὲν ἐλευθερίας εἰς τίμιον οἶκον
[5, 1]	θαυμάζουσιν εἰ τοσοῦτον ἐτῶν κατείληφεν	ἡ	νόσος τὴν πόλιν, Ἀσκληπιοῦ μὲν
[5, 16]	ἡμῖν, ὦ Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ	ἡ	παλαιὰ δόξα τῆς ἐκεῖ θεότητος,
[5, 24]	(Εἶπον ἂν ἄνθρωποι, ὑπὲρ ὧν	ἡ	Παλλὰς οὐ δύναται Δί´ Ὀλύμπιον
[5, 34]	λιμοῦ διώλοντο ἄν, εἰ μὴ	ἡ	παρὰ σοῦ ἦλθε βοήθεια, λέγουσα
[5, 24]	τῷ Πέρσῃ τῆς ὁδοῦ καὶ	ἡ	πᾶσα ἔλασις ἐπὶ ταύτην πρώτην
[5, 33]	ἥτις ἄρα ποτὲ αὐτῷ ἦν	ἡ	πατρῴα κοπρία καὶ ἥτις αὐτὸν
[5, 3]	Γ' Ὅτι πολυσχιδὴς καὶ πολυγνώμων	ἡ	περὶ θεῶν τοῖς Ἕλλησι συνέστη
[5, 7]	Διδυμαῖος διὰ τούτων (ἦν δ´	ἡ	πεῦσις εἰ δεῖ ὀμόσαι τῷ
[5, 24]	Λακεδαιμονίους· ἤτοι γὰρ πᾶσα, φησίν,	ἡ	πόλις πολιορκηθήσεται ἢ ἀπολωλότα τὸν
[5, 25]	Δία εἰ ὁ βασιλεὺς ἀποθάνοι,	ἡ	πόλις σωθήσεται, ἀλλ´ ὅτι ἢ
[5, 33]	ἄνδρα φωνάεντα ἀποκτείνας. Οὔκουν ἄδικος	ἡ	πρὸς τὸν Ἀρχίαν ἀπειλὴ οὐδ´
[5, 27]	ὁ πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ προσιόντι	ἡ	Πυθία ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον ἐκεῖνο·
[5, 33]	τὸν Ἀρχίαν ἀπειλὴ οὐδ´ ἄκαιρος	ἡ	Πυθία τιμωροῦσα Ἀρχιλόχῳ τῷ πάλαι
[5, 34]	αὐτῶν ἐξέμαθες ὁπόσου ἄξιόν ἐστιν	ἡ	πυκτική, ἵνα καὶ τοὺς πύκτας
[5, 34]	ἀγνοεῖν, ἐκεῖνο δὲ εἰδέναι, ὅτι	ἡ	πυκτικὴ τῆς λακτικῆς οὐδὲν διαφέρει,
[5, 34]	θεῖόν τι ἄρα ἦν ἐπιτήδευμα	ἡ	πυκτική, τοὺς δὲ πολλοὺς καὶ
[5, 10]	πάλιν ἑξῆς ἐπιλέγει· Μάτην αὐτοῖς	ἡ	σοφία ἐξήσκηται, περὶ δραπέτου εὑρέσεως
[5, 27]	πόλεμον. Ἐπικρινεῖ δὴ τὰ τοιαῦτα	ἡ	Σοφία παροῦσα τῇ Μαντικῇ καὶ
[5, 20]	ἔπειτα περιεώρας διαμαρτάνοντα. Ἀλλ´ ἀμφίβολος	ἡ	στενύγρη, ὅπως νικήσαντι μὲν αἴτιος
[5, 25]	ὅτι ἢ μόνος ἀπολεῖται ἢ	ἡ	σύμπασα πόλις· τοῦτο δὲ ἐν
[5, 2]	καὶ σεμνοτέρα τοῖς πολλοῖς ἐνομίζετο	ἡ	τῆς πολυθέου πλάνης ὑπόληψις, μεταβαινούσης
[5, 1]	εἰς πάντας φωτὸς δίκην ἐξέλαμψεν	ἡ	τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἔνθεος καὶ
[5, 24]	οὐ συνίσταται. Ἤδη δὲ οὐδὲ	ἡ	τραγῳδία ἀφανὴς οὐδὲ οἱ θεοὶ
[5, 33]	ὁ ἐργαστής, ἀλλ´ ἤδη καὶ	ἡ	τῶν Ἀθηναίων πόλις, ὅτι μόνη
[5, 24]	χείρων ἦν σου κατιδεῖν, ὅτι	ἡ	τῶν Ἀθηναίων πόλις πρόφασις ἦν
[5, 14]	Τί δ´ ἂν ἔχοι θεοφιλὲς	ἡ	τῶν ἀψύχων ξοάνων περιεργία; Ποίας
[5, 5]	λόγον διηρευνηκότων ἀνελλιπὴς καὶ ἀπαραίτητος	ἡ	τῶν προκειμένων ἀπόδειξις. Γράφει δὲ
[5, 14]	εἰκὼν γένοιτ´ ἂν ἐνθέου δυνάμεως	ἡ	τῶν τοιῶνδε σχημάτων μόρφωσις; Τί
[5, 7]	τοῦτο τρίμορφος τριμερής τε καὶ	ἡ	ψυχή· ταύτης δὲ τὸ μὲν
[5, 24]	ὡς εἰς οἶκτον οὕτως ἐπιφωνουμένη·	ἥ	τε μέλλουσα τῶν νηῶν μάχη,
[5, 24]	Ἀθηνᾶς, ὦ τῆς Ἀθηνᾶς ἀδελφέ·	ἥ	τε σπουδὴ αὕτη καὶ ἡ
[5, 2]	μέγιστοι παρὰ τοῖς πᾶσιν ἐνομίζοντο	ἥ	τε τῶν πάλαι νεκρῶν μνήμη
[5, 17]	μέντοι μίαν εἶναι νῆσον, ἐν	ᾗ	τὸν Κρόνον καθεῖρχθαι φρουρούμενον ὑπὸ
[5, 22]	οὖν ὡς ἤκουσα, πῶς οἴει	ἠγανάκτησα,	ὡς δὴ τῆς ἀρετῆς ὑπ´
[5, 34]	Θάσιοι καὶ θείων ἄπειροι πραγμάτων	ἠγανάκτησάν	τε καὶ ἄγος ἐπεκάλεσαν τῷ
[5, 22]	συκοφάντης· ἑκάστῳ γὰρ ὧν ἐπιθυμεῖ	ἡγεῖσθαι	μὲν τὸν πόνον, προσδοκᾶσθαι δὲ
[5, 28]	ἡμᾶς τοὺς οὐκ εἰδότας κέλευε	ἡγεῖσθαι	τοῖς λαοῖς τῆς κελεύθου ταύτης,
[5, 28]	ἔστι περᾶν, ἣν δὴ λαοῖς	ἡγεῖσθε	κέλευθον, τὴν δὲ διὰ στυγερῆς
[5, 36]	αὐτῷ οὐ διοπετές, ἀλλὰ ποσειδωνοπετὲς	ἡγήσωνται	κἄπειτα εἰς ἄστυ ἀναγάγωσιν, ὥσπερ
[5, 28]	σαφές. Εἰ οἱ μὲν εὖ	ἡγοῖντο,	οἱ δ´ ἕποιντο’ ἔτι φήσω
[5, 28]	τῆς κελεύθου ταύτης, ἀλλ´ αὐτὸς	ἡγοῦ.	Καλὴ μὲν γάρ, ἀλλ´ ἄπορος
[5, 10]	Μηδὲ τοῦτον δὲ ἡμέτερον εἶναι	ἡγοῦ	τὸν λόγον· οὐδὲν γὰρ τούτων
[5, 9]	τῶν κεκλημένων θεῶν. Δεδεῖχθαι σαφῶς	ἡγοῦμαι	διὰ τούτων ὅτι μηδὲν τὸ
[5, 17]	θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον	ἡγοῦμαι	καὶ βαρβαρικώτερον. Ἠρώτησεν οὖν ὁ
[5, 4]	θανάτους ὥσπερ ἀνθρώπων ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον	ἡγοῦμαι	καὶ βαρβαρικώτερον. Καὶ πάλιν προστίθησι
[5, 15]	θεῖον. Διὰ δὴ τούτων ἁπάντων	ἡγοῦμαι	σαφῶς ἐληλέγχθαι ὡς ἄρα περίγειοί
[5, 26]	οἰομένους ἀκηκοέναι τι. Ταῦτα δὲ	ἡγοῦμαι	τὸ ἀδρανὲς τῶν τε χρώντων
[5, 4]	ὀρθῶς ἔχει κατὰ νόμον πατέρων	ἡγουμένους	καὶ ὀνομάζοντας σέβεσθαι. Τούτοις μεθ´
[5, 9]	φῶτα, θάμνων ἐκλύων πολιὸν τύπον	ἠδ´	ἀπὸ γυίων Νειλαίην ὀθόνην χερσὶ
[5, 23]	ἐνδείκτην· Ἔν σε τοῖσιν εὐπελέσσιν	ἠδ´	Ἀχαιοῖσιν χρέως θήσεται, τὸ δ´
[5, 14]	παρείη, ἠδὲ Κρόνον καὶ Ῥέαν	ἠδ´	ἑξείης Ἀφροδίτην κλήσεσιν ἀφθέγκτοις, ἃς
[5, 8]	ἄχραντον πολὺ δῶμα θεοῦ λίπον	ἠδ´	ἐπιβαίνω γαίης ζῳοτρόφοιο τεῇς ὑποθημοσύνῃσι
[5, 12]	πηγάνου ἐξ ἀγρίοιο δέμας ποίει	ἠδ´	ἐπικόσμει ζῴοισιν λεπτοῖσι, κατοικιδίοις σκαλαβώταις·
[5, 8]	οὕτως· Οὔνομ´ ἀναγκαίης τόδε καρτερὸν	ἠδ´	ἔτι βριθύ. Καὶ ἐπήγαγεν· Μόλε
[5, 14]	τὸν Ἀπόλλωνα εἰπεῖν· Κλῄζειν Ἑρμείην	ἠδ´	Ἠέλιον κατὰ ταὐτὰ ἡμέρῃ Ἠελίου,
[5, 28]	ἄλλης μάντεως οἰκητὰς Δήλοιο θυώδεος	ἠδ´	ἱερῆας. Δοκεῖ δέ μοι ὁ
[5, 14]	Μήνην δ´ ὅτε τῆσδε παρείη,	ἠδὲ	Κρόνον καὶ Ῥέαν ἠδ´ ἑξείης
[5, 21]	τὴν ἄμαντιν μαντικήν, εἴπερ οὐκ	ᾔδει	μὴ οὐ συνήσοντα τοῦ αἰνίγματος
[5, 24]	ᾔδεις; Πῶς δὲ οὐδὲ τοῦτο	ᾔδεις,	ὅτι τὰ τέκνα τῶν γυναικῶν
[5, 24]	θείη Σαλαμὶς ἀπολεῖ τέκνα γυναικῶν	ᾔδεις,	πότερα δὲ σκιδναμένης Δημήτερος ἢ
[5, 24]	σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης οὐκέτ´	ᾔδεις;	Πῶς δὲ οὐδὲ τοῦτο ᾔδεις,
[5, 16]	οὐκ ἔστιν ἀναρρῶσαι λάλον ὀμφήν·	ἤδη	γὰρ δολιχοῖσιν ἀμαυρωθεῖσα χρόνοισι βέβληται
[5, 6]	οἱ λεγόμενοι αὐτῶν ἀγαθοὶ δαίμονες.	Ἤδη	δὲ καὶ ἐν ἄλλοις οἱ
[5, 3]	τοῦτο πλάνης αὐτοῖς ἀπήρκει στῆναι,	ἤδη	δὲ καὶ μέχρι τῶν οἰκείων
[5, 1]	καὶ πάλαι βοώμενα χρηστήρια διαλελοίπασιν.	Ἤδη	δὲ καὶ πρότερον ἀποδέδεικται ὅτι
[5, 34]	Ἐπεὶ δὲ οὐ μόνους ποιητάς,	ἤδη	δὲ καὶ πύκτας καὶ ἀθλητὰς
[5, 24]	χειμῶνι μάχη ναυτικὴ οὐ συνίσταται.	Ἤδη	δὲ οὐδὲ ἡ τραγῳδία ἀφανὴς
[5, 26]	αὐτοῖς ἀπήντα ἡ ἐργασία, ἀπαγορεύοντες	ἤδη	ἐχρῶντο. Σὺ δὲ αὐτοῖς εἶπας·
[5, 25]	μόνον οἱ θεοὶ τηνικαῦτα, ἀλλ´	ἤδη	καὶ αἱ γαλαῖ καὶ αἱ
[5, 25]	Δελφικὰ καὶ Δωδωναῖα σοφιστήρια, ἀλλ´	ἤδη	καὶ ἐπὶ τὰ κριθομαντεῖα καὶ
[5, 33]	αὐτὸς ἐθαυμάζετο ὁ ἐργαστής, ἀλλ´	ἤδη	καὶ ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις,
[5, 36]	τοσοῦτος ἤρθη ὁ λῆρος, ὥστε	ἤδη	καὶ μέχρις ὑμῶν κεχωρηκέναι τὸ
[5, 28]	παρὰ τῶν σοφῶν μόνων, ἀλλ´	ἤδη	καὶ παρ´ αὐτῶν τῶν στασιαζόντων.
[5, 3]	λείποντα νῦν ἀποπληρώσομεν. Φέρ´ οὖν	ἤδη	λοιπὸν ἐπ´ αὐτὰς χωρήσωμεν τὰς
[5, 2]	τεθεοποιημένων ἡρώων ψυχάς. Ἐντεῦθεν γοῦν	ἤδη	μείζων τις εἶναι καὶ σεμνοτέρα
[5, 13]	ταῦτα περὶ αὑτῆς λεγούσης τέθειται·	Ἤδη	μοι σύ γε πάντα ποίει·
[5, 17]	συχνοὺς ἐπιβάτας ἀγούσης· ἑσπέρας δ´	ἤδη	περὶ τὰς Ἐχινάδας νήσους ἀποσβῆναι
[5, 23]	δέ μοι τὰ τῆς ἐμπορίας	ἤδη	πρὸ ὁδοῦ ἦν, ἀνδρὸς δὲ
[5, 17]	τῶν ἀνθρώπων ἀναγέγραπται βίου· ὥστε	ἤδη	τινὰς τῶν δαιμόνων γονυπετεῖν αὐτὸν
[5, 2]	πολλῆς τῆς τερατοποιίας, καὶ αὐτῶν	ἤδη	τῶν θεραπευόντων καὶ ἱερωμένων αὐτοῖς
[5, 5]	φύσει καὶ σώματος αἰσθήσει συνειληχὸς	ἡδονὴν	δεχομένῃ καὶ πόνον καὶ ὅσα
[5, 8]	Ῥόδιος Πυθαγόρας ἀπεφήνατο, ὅτι οὐχ	ἥδονται	οἱ κλῃζόμενοι ἐπὶ ταῖς παρουσίαις
[5, 22]	κέρδους ἐφίεσθαι καὶ βίον τινὰ	ἡδὺν	ἐκ τοῦ κέρδους προσδοκᾶν. Ὡς
[5, 19]	τότε ὁ Μίνως καὶ μέγα	ἠδύνατο	καὶ πᾶσα ἡ Ἑλλὰς τοῦτον
[5, 7]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' Ὅτι καὶ ἐρωτικαῖς	ἡδυπαθείαις	ἐξυπηρετοῦνται, καὶ ποίαις ἕκαστος αὐτῶν
[5, 6]	ἀγαθῶν τούτων δαιμόνων φησὶν ἐρωτικαῖς	ἡδυπαθείαις	ὑπηρετεῖσθαι, τοτὲ δὲ ἑτέρους τυμπάνοις
[5, 20]	εἰπεῖν κατὰ τὴν θάλασσαν, κἀκεῖνος	ᾔει	κατὰ τὴν θάλασσαν, δόξαν ἐμποιήσας
[5, 14]	Ἀπόλλωνα εἰπεῖν· Κλῄζειν Ἑρμείην ἠδ´	Ἠέλιον	κατὰ ταὐτὰ ἡμέρῃ Ἠελίου, Μήνην
[5, 5]	ἀπέπτυσε, γαῖα δ´ ἐς αὐγὰς	ἠελίου	ἀκάμαντος, ὁ δ´ αἰθέρος ἔμβαλε
[5, 14]	ἠδ´ Ἠέλιον κατὰ ταὐτὰ ἡμέρῃ	Ἠελίου,	Μήνην δ´ ὅτε τῆσδε παρείη,
[5, 16]	ὤλεσε μυρίος αἰών. Μούνῳ δ´	Ἠελίῳ	φαεσιμβρότῳ εἰσέτ´ ἔασιν ἐν Διδύμων
[5, 33]	μοίρας λάχεν, ἡ μὲν ἀμαυρῶν	ἠελίων	δισσῶν, ἡ δ´ ἀθανάτοις ἰσόμοιρος,
[5, 8]	Ἑκάτης, δι´ ὧν φησιν ἐπιφαίνειν·	Ἠέριον	μετὰ φέγγος ἀπείριτον ἀστεροπληθὲς ἄχραντον
[5, 8]	αἴγλης πνοιῇ ὑπὸ λιγυρῇ κεκαλυμμένον	ἠέρος	ἁγνοῦ, θελγόμενον μολπαῖσι καὶ ἀρρήτοις
[5, 7]	Ἥρῃ δ´ εὐκελάδῳ μαλακὴ χύσις	ἠέρος	ὑγρῆς· λήϊα δ´ εὐαλδῆ κομέειν
[5, 29]	λάβε κυανοχαίτην· καὶ περὶ παίδων·	Ἠετίων,	οὔ τίς σε τίει πολύτιτον
[5, 23]	γὰρ ἔχει πολλὴν τὰ ἀνθρώπεια	ἤθη·	ὅπου δέ μοι ἐκ Κολοφῶνος
[5, 26]	δηλουμένοις. Τὸ δὲ κακότροπον τοῦ	ἤθους	εἴτε τῶν πονηρῶν δαιμόνων εἴτε
[5, 28]	σκοπὸν ἐλθόντα ποτὲ ὡς σὲ	ἥκειν	ἔφης ἐκ κοίλης Λακεδαίμονος Ζηνὶ
[5, 27]	μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι, ὦ Λυκόεργε.	Ἥκεις	εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ ἐγώ τοι
[5, 28]	καὶ ἃ ἐδίδαξας τὸν Λυκοῦργον·	Ἥκεις	εὐνομίην διζήμενος, αὐτὰρ ἐγώ τοι
[5, 27]	Πυθία ἐπεφώνησεν τὸ βοώμενον ἐκεῖνο·	Ἥκεις,	ὦ Λυκόεργε, ἐμὸν ποτὶ πίονα
[5, 20]	ἀποφυγεῖν ἐπὶ τὴν εὐρυγάστορα. Ἀλλ´	ἧκεν	ἅνθρωπος ἐπὶ τὴν εὐρυγάστορα καὶ
[5, 20]	Τούτου υἱὸς ὁ Τήμενος κακοδαίμων	ἧκεν	ἐκ κακοδαιμόνων τρίτος· σὺ δ´
[5, 35]	καὶ τιμῶντα, ὅτι λαβὼν ἐπιβουλεύοντας	ᾐκίσατο	μέν, καρτεροῦντας δὲ ἀγάμενος ἀφῆκεν·
[5, 27]	που τοῖς Λυκούργου νόμοις κατακοσμούμενοι	ἧκον	ὑπὸ ἀπληστίας καὶ δόξης κενῆς
[5, 31]	πολιτικῇ φλυαρίᾳ καὶ ὑπὸ λύπης	ἥκοντι	πρὸς σὲ λέγειν· Ἀντίοχ´, εἰς
[5, 33]	καὶ ἀποφθίμενος· καὶ διὰ ταῦτα	ἤκουεν·	Ὄλβιε καὶ δύσδαιμον, ἔφυς γὰρ
[5, 33]	εἰ τὰ ὀνόματα ὄγκου πλήρη	ἤκουον,	χρῆσθαι τούτοις εἰς τὴν πρὸς
[5, 35]	θείας ἁγητῆρες ἐν ἀνθρώποις διχονοίας.	Ἤκουσα	δέ σου καὶ διαλελυμένον χρησμὸν
[5, 22]	τινὶ ἐμπόρῳ. Ἐγὼ οὖν ὡς	ἤκουσα,	πῶς οἴει ἠγανάκτησα, ὡς δὴ
[5, 28]	καὶ παρὰ τῶν δειλῶν πολλάκις	ἠκούσαμεν.	Ἀλλὰ καὶ ὁμόφρονας· τοῦτο οὐ
[5, 20]	ἄνωθεν ἐκ παλαιῶν εἰς αὐτὸν	ἥκουσαν	παραλαβὼν τὴν ἀρχήν. Εἶτά τι
[5, 17]	πρὸς τὴν γῆν εἰπεῖν, ὥσπερ	ἤκουσεν,	ὅτι ὁ μέγας Πὰν τέθνηκεν,
[5, 20]	ἐλθὼν ἀπεμέμφετο τῇ ἀποτυχίᾳ καὶ	ἤκουσεν,	ὅτι ποινὴν ἀνεμάξατο τοῦ θείου
[5, 17]	τὸν τόπον γενομένης ἀνειπεῖν ἃ	ἤκουσεν.	Ὡς οὖν ἐγένετο κατὰ τὸ
[5, 31]	πενίᾳ μὴ ὀδύρου. ἢ τοῖς	ἥκουσι	Κρητῶν· Φαιστοῦ καὶ Τάρρας ναέται
[5, 34]	εἰ μὴ ἡ παρὰ σοῦ	ἦλθε	βοήθεια, λέγουσα ὅτι δεῖ αὐτοὺς
[5, 13]	κατὰ δῶμα θεοῦ καταλάμπεται αὐγή·	ἦλθε	γάρ, ἠντεβόλησε θεὸς μέγας· εἶδεν
[5, 28]	ἔτι καὶ μᾶλλον θεόν, ὅτι	ἦλθεν	εὐνομίην αἰτήσων. Καὶ πῶς, εἰ
[5, 36]	τις τῶν Ὀλυμπίων εἰς τοῦτο	ἦλθεν	παρανοίας ὡς ἐλάϊνον κορμὸν θεῶσαι·
[5, 30]	Ἐργῖνε Κλυμένοιο πάϊ Πρεσβωνιάδαο, ὄψ´	ἦλθες	γενεὴν διζήμενος· ἀλλὰ καὶ ἔμπης
[5, 25]	πιστόν, σὺ δ´ αὐτοὺς ἐπέπεισο	ἠλιθίους	εἶναι καὶ ὁ καθεστὼς καιρὸς
[5, 2]	ἀνθρώπων κακοῖς ἐπεντρυφῶντες καὶ τοὺς	ἠλιθίους	τὰς ψυχὰς εὐχερῶς ἀπατῶντες κινήσεσί
[5, 34]	Θάσιοι, ἀλλ´ οἱ θεοὶ ἔδειξαν	ἡλίκον	κακὸν ὑπ´ αὐτῶν ἐτολμήθη, λιμὸν
[5, 10]	Δῆλον γὰρ ὡς εἰ τοῦ	ἡλίου	ἦν τὸ πάθος, καθάπερ ἐν
[5, 10]	τεθνηκότος, αὐτῷ δὲ τῷ βασιλεῖ	Ἡλίῳ	ἢ Σελήνῃ ἤ τινι τῶν
[5, 8]	ἐδάη θνητὸς βροτός. Καὶ πάλιν·	Ἤλυθον	εἰσαΐουσα τεῆς πολυφράδμονος εὐχῆς, ἣν
[5, 15]	περίγειοί τινες καὶ φιλοπαθεῖς δαίμονες	ἥλωσαν	αὐτῶν ὄντες οἱ θεοί· διό
[5, 27]	ἐκ παλαιοῦ χρόνου καὶ εἰς	ἡμᾶς	αὐτοὺς τῶν κατὰ χρόνους ἀρχόντων
[5, 10]	ἐπιφημιζομένων τῷ θείῳ τῶν περὶ	ἡμᾶς	γινομένων παθῶν, ἢ λελήθαμεν ἐναντίας
[5, 4]	περὶ μὲν τούτων οὐκ ἀναγκαῖον	ἡμᾶς	Δημητρίῳ διαφέρεσθαι. Καὶ γὰρ κἂν
[5, 33]	ὦ θεέ, μὴ περιίδῃς μηδ´	ἡμᾶς.	Ἐπιθυμοῦμεν γάρ, εἰ μή τι
[5, 17]	καὶ τὴν πόλιν· Οὐδὲ αὐτοὺς	ἡμᾶς,	ἔφη, λανθάνομεν, ὦ Ἡρακλέων, ἐν
[5, 33]	ἄνω ὁδοῦ. Τί πράττειν κελεύεις	ἡμᾶς;	Ἢ δηλαδὴ τὰ Ἀρχιλόχου, εἰ
[5, 14]	δ´ οὐ μᾶλλον φιλοσοφεῖν περὶ	ἡμᾶς	ἢ μαγεύειν καὶ τὰ ἀπειρημένα
[5, 28]	Καίτοι μάντις ὢν οὐκ ἔγνως	ἡμᾶς	πολλάκις καὶ παρὰ πολλῶν εἰληφότας
[5, 22]	Ἀλλὰ δὴ ἔδει τι καὶ	ἡμᾶς	τῆς κωμῳδίας μετασχεῖν καὶ μὴ
[5, 28]	ἐγγίνεται ταῦτα πόλει, καὶ μὴ	ἡμᾶς	τοὺς οὐκ εἰδότας κέλευε ἡγεῖσθαι
[5, 27]	Μυρία δ´ ἔστι καὶ καθ´	ἡμᾶς	τούτοις συνιδεῖν ὅμοια, ἐκ παλαιοῦ
[5, 1]	πάροδον καὶ αὐτὸς ὁ καθ´	ἡμᾶς	τῶν δαιμόνων προήγορος ἐν τῇ
[5, 10]	τὸν λόγον· οὐδὲν γὰρ τούτων	ἡμεῖς	ὁμολογοῦμεν οὔτ´ ἐπίστασθαι οὔτε θέλειν
[5, 24]	τηνικαῦτα. Ἢ μή τι μᾶλλον	ἡμεῖς	τολμηροί τε ἐσμὲν καὶ ῥιψοκίνδυνοι,
[5, 21]	μετ´ ὀλίγον ἐπὶ τῇ πείρᾳ	ἤμελλεν	ἀνερωτᾶν σε εἰ στρατεύοι ἐπὶ
[5, 4]	Ἑορτὰς δὲ καὶ θυσίας, ὥσπερ	ἡμέρας	ἀποφράδας καὶ σκυθρωπάς, ἐν αἷς
[5, 11]	δεῖ θύειν καὶ ἐκ ποίας	ἡμέρας	ἐκτρέπεσθαι τό τε σχῆμα τῶν
[5, 14]	Ἑρμείην ἠδ´ Ἠέλιον κατὰ ταὐτὰ	ἡμέρῃ	Ἠελίου, Μήνην δ´ ὅτε τῆσδε
[5, 28]	δ´ ἐπὶ δουλείας φυκτὸν δόμον	ἡμερίοισι·	καὶ τὴν μὲν διά τ´
[5, 35]	ἐψηφίσαντο θανάτου Φαλάριδι, ἀνθ´ ὧν	ἡμέρως	Χαρίτωνι καὶ Μελανίππῳ προσηνέχθη· ἀλλ´
[5, 10]	περὶ ταῦτα ἀτοπίας καὶ εἰς	ἡμετέραν	ὁμοῦ τῆς τούτων ἀναχωρήσεως ἀπολογίαν
[5, 16]	Κλαρίην, μαντεύματα Φοίβου, αὐδήσει φάτις	ἡμετέρη	θεμιτώδεσιν ὀμφαῖς. Μυρία μὲν γαίης
[5, 10]	ἀλλήλων ἐξηγορευκότων; Μηδὲ τοῦτον δὲ	ἡμέτερον	εἶναι ἡγοῦ τὸν λόγον· οὐδὲν
[5, 20]	διὰ τοῦ χρησμοῦ λέγον· ἄγγελον	ἡμέτερον	κτείνας ἀνεμάξαο ποινήν. Τί οὖν,
[5, 17]	κατὰ Τιβέριον, καθ´ ὃν ὁ	ἡμέτερος	σωτὴρ τὰς σὺν ἀνθρώποις ποιούμενος
[5, 4]	δαίμονας πολλοὺς κἀγαθούς, τῶν δ´	ἡμιθέων	εἰς ἥρωας ἀποκριθέντων. Εἶθ´ ἑξῆς
[5, 24]	Δία ἐξιλάσασθαι· πρός τε τὰς	ἡμικάκους	τύχας ὁ τεχνίτης ἐκέρασεν τὸ
[5, 21]	ἀλλοτρίαν περιποιήσασθαι. Ὁ μὲν γὰρ	Ἡμίμηδος	ἢ Ἡμιπέρσης Κῦρος, ἢ ὁ
[5, 34]	δὴ ὤφελες, ὦ μάντι, ἀλείπτης	ἡμῖν	ἀντὶ μάντεως γενέσθαι, ἢ καὶ
[5, 17]	διδασκαλίας γεγενημένην. Ταῦτα μὲν οὖν	ἡμῖν	ἀπὸ τῆς νεωτέρας ἱστορίας ἐληλέγχθω.
[5, 33]	μὲν πικρῶς τὰς οὐκ ἐθελούσας	ἡμῖν	γαμεῖσθαι, ἅψασθαι δὲ καὶ τῶν
[5, 3]	ψυχὰς τεθνηκότων, καὶ μηδὲν μὲν	ἡμῖν	εἰς ἀρετὴν ψυχῆς συμβαλλόμενον, ἐπιτωθάζον
[5, 5]	Οὕτως γὰρ καὶ γένοιτ´ ἂν	ἡμῖν	ἐξ αὐτῶν τῶν τοῖς θεοῖς
[5, 33]	τῆς τῶν ὄχλων, φέρε, φράσον	ἡμῖν	ἐπὶ τίνι τῶν καλῶν ἠνέγκατε
[5, 5]	ἀμαυρότεραι γεγόνασιν αἱ τιμαὶ παρ´	ἡμῖν	ἢ παντάπασιν ἐκλελοίπασιν μεταστάντων εἰς
[5, 28]	Καλὴ μὲν γάρ, ἀλλ´ ἄπορος	ἡμῖν	καὶ φοβερά. Τούτοις προστίθησι λέγων·
[5, 34]	Ἆρ´, ὦ θεοποιέ, διὰ ταῦθ´	ἡμῖν	ὁ Κλεομήδης τιμητέος ἐστίν; Ἢ
[5, 15]	ὑπάρχειν δαίμονας τοὺς περὶ ὧν	ἡμῖν	ὁ προκείμενος τυγχάνει λόγος· ἀλλὰ
[5, 10]	τούτων ἀναχωρήσεως ἀπολογίαν ὁ τούτων	ἡμῖν	παρεισήχθω μάρτυς, σοφὸς ὢν ἐν
[5, 35]	ἀλλ´ εὖ γε καὶ μόλις	ἡμῖν	τὰ περὶ τοῦ θανάτου ἔδειξας
[5, 21]	ᾄδων; Τί δὲ σοῦ ὄφελος	ἡμῖν;	Τί δὲ μαινόμεθα οἱ πανταχόθεν
[5, 16]	ἐγώ, περὶ τοῦ μαντείου δίελθε	ἡμῖν,	ὦ Κλεόμβροτε· μεγάλη γὰρ ἡ
[5, 21]	πατρόθεν δὲ ἐξ ἰδιωτικοῦ γένους	ἡμίονος	ὢν ἐν τῷ αἰνίγματι, παρεμφαίνει
[5, 21]	Ὁ μὲν γὰρ Ἡμίμηδος ἢ	Ἡμιπέρσης	Κῦρος, ἢ ὁ μητρόθεν μὲν
[5, 32]	κεν ἐπικτήτου μοίρης λάχος Ἀπόλλωνι	ἥμισυ	δάσσωνται, πολὺ λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς;
[5, 1]	ἢ μετὰ τὴν τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	εἰς ἀνθρώπους ἐπιδημίαν, πῶς οὐ
[5, 1]	δαίμονας μετὰ τὴν τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	εἰς ἀνθρώπους πάροδον καὶ αὐτὸς
[5, 1]	δίκην ἐξέλαμψεν ἡ τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	ἔνθεος καὶ εὐαγγελικὴ δύναμις, ὡς
[5, 1]	πάντας ἀεὶ τῆς τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	ἐνθέου δυνάμεως καὶ πάσας τὰς
[5, 1]	ἐκλέλοιπεν μετὰ τὴν τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν. Ἱκανὰ μὲν καὶ
[5, 1]	τὴν διὰ τῆς τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	εὐαγγελικῆς διδασκαλίας προξενηθεῖσαν ἅπασιν ἀνθρώποις
[5, 1]	χρόνους ἀρχόντων τὴν τοῦ σωτῆρος	ἡμῶν	κραταιότατα πολεμησάντων διδασκαλίαν, ἄπρακτον δ´
[5, 5]	τούτου φιλεῖ καλεῖσθαι· καὶ γὰρ	ἡμῶν	ὁ μέν τίς ἐστιν Δῖος,
[5, 36]	φιλοσοφίαν τοῦ τὴν συσκευὴν καθ´	ἡμῶν	πεποιημένου, ἀνάγνωθι ἐκ τῶν περὶ
[5, 4]	καὶ τρόπον τινὰ τὴν κοινωνίαν	ἡμῶν	συνάγον εἰς ταὐτὸ καὶ συνάπτον
[5, 1]	δαιμόνων προήγορος ἐν τῇ καθ´	ἡμῶν	συσκευῇ τοῦτόν που λέγων μαρτυρεῖ
[5, 5]	ἐνεργείας αὖθις ὁ τὴν καθ´	ἡμῶν	συσκευὴν πεποιημένος ἐν οἷς ἐπέγραψε
[5, 5]	τῇ δυνάμει τὴν φύσιν ὑπερφέροντας	ἡμῶν,	τὸ δὲ θεῖον οὐκ ἀμιγὲς
[5, 25]	ὁ καθεστὼς καιρὸς ὅτι ἱκανὸς	ἦν	ἄγειν καὶ τραχηλίζειν τοὺς ἀβελτέρους
[5, 34]	γυμναστήριον. Καὶ γὰρ οὐδ´ ἀλλότριον	ἦν	ἀγῶνος Πυθικοῦ Πυθικὸν εἶναι καὶ
[5, 15]	δέον, εἴπερ ἄρα θεῖόν τι	ἦν	ἀληθῶς, μηδ´ ἀλλαχῆ πη ἐπιβαίνειν
[5, 5]	ἢ δρωμένων ἱερῶν οὐδενὸς ἀνήκοος	ἦν,	ἀλλὰ κἀκεῖνα δαιμόνων ἔφασκεν εἶναι
[5, 34]	τῶν θεῶν τοὺς ἀρίστους· καὶ	ἦν	ἄν τι οἰκεῖον λόγιον ἐπ´
[5, 23]	τῆς ἐμπορίας ἤδη πρὸ ὁδοῦ	ἦν,	ἀνδρὸς δὲ ἔδει τοῦ ξεναγωγήσοντος
[5, 18]	παρ´ Ἀθηναίοις διεφύλαττεν. Τοῦτο δὲ	ἦν	ἄρα τὸ καὶ Σωκράτει τὴν
[5, 33]	ἐν ἀνθρώποις· ὁ δὲ παῖς	ἦν	Ἀρχίλοχος. Ἔσται σοι κοῦρος, Μνησαρχίδη,
[5, 1]	τὴν πλάνην, εἰ ἄρα τις	ἦν,	αὐτοὺς δὲ τὰς ἐξ αὐτῶν
[5, 4]	δαίμοσιν ἐκαθικέτευον, πῶς καὶ δυνατὸν	ἦν	αὐτοὺς τὰ τοιαῦτα δρῶντας καὶ
[5, 24]	ἐνεπίμπρα ἐπακτῷ πυρί; Οὐ γὰρ	ἦν	αὐτῷ κεραυνὸς τηνικαῦτα. Ἢ μή
[5, 26]	δὲ ῥᾳδιούργημα· ἐπεὶ γὰρ οὐκ	ἦν	βέβαιος ἀποφυγὴ ὀρύξασι, τούτου μὲν
[5, 24]	οὐ κατ´ ἤπειρον· καὶ γὰρ	ἦν	γελοῖον ἔχοντας ναυτικὸν καὶ ἐπὶ
[5, 7]	ὥσπερ ὁ Διδυμαῖος διὰ τούτων	(ἦν	δ´ ἡ πεῦσις εἰ δεῖ
[5, 23]	θεός· οἳ δὴ τοῦτον ὅστις	ἦν	εἰδότες τὸν πατρῷον ἀρωγὸν ἐπεκαλοῦντο·
[5, 23]	τῆς τῶν πολεμίων ἐφόδου προσδοκᾶν	ἦν.	Εἰκότα δῆτα ποιῶν ὁ συγγραφεὺς
[5, 20]	κατὰ τὴν εὐρυγάστορα, ἐπειδὴ χαλεπὸν	ἦν	εἰπεῖν κατὰ τὴν θάλασσαν, κἀκεῖνος
[5, 19]	μὴ λεγόντων, οὔ σε προσῆκον	ἦν	εἰπεῖν Μετανοεῖτε μᾶλλον ἢ λιμοῦ
[5, 9]	ἀγαθοὶ ὄντες καὶ εἴπερ τις	ἦν	ἐξ αὐτῶν ψυχῆς ὠφέλεια, χρῆν
[5, 36]	εἰ ἀσφαλὲς ἦν, οὐκ ἂν	ἦν	ἐπιβατὸν λήρῳ οὐδ´ ἂν εἷς
[5, 34]	κατενόησα ὅτι θεῖόν τι ἄρα	ἦν	ἐπιτήδευμα ἡ πυκτική, τοὺς δὲ
[5, 17]	εὐχόμενος εὐλόγχων εἰδώλων’ τυγχάνειν δῆλος	ἦν	ἕτερα δυστράπελα καὶ μοχθηρὰ γινώσκων,
[5, 15]	θείου πνεύματος παρουσία· οὐδ´ ἂν	ἦν	ἔτι χρεία τῆς κακοτέχνου γοητείας
[5, 33]	χάριν ἀμφιβαλεῖται· ὁ δὲ κοῦρος	ἦν	Εὐριπίδης. Ὁμήρῳ δέ· Σοὶ ζωὴ
[5, 33]	ἀνηρώτα ἥτις ἄρα ποτὲ αὐτῷ	ἦν	ἡ πατρῴα κοπρία καὶ ἥτις
[5, 27]	παρευρήματα οὐ δέχομαι, ὅτι οὐκ	ἦν	καθαρὸν ἐκ γένους Αἰπύτου τὸ
[5, 19]	ἡ Ἑλλὰς τοῦτον ἐθεράπευεν καὶ	ἦν	καὶ διὰ τοῦτο δικαιότατος καὶ
[5, 33]	ἦ που γάρ τις οὐρανία	ἦν	καὶ ἱκανὴ τὸν θεὸν ἐκκαλέσασθαι·
[5, 27]	τοῦ Πυθίου χρησμῶν εἷς τις	ἦν	καὶ ὁ πρὸς Λυκοῦργον, ᾧ
[5, 24]	ἐκεῖνον στρατόν, μέγας τις ἄρα	ἦν	καὶ τὴν τοῦ παντὸς κυρίαν
[5, 24]	ἢ εἰ μὴ τοῦτο δυνατὸς	ἦν,	κἂν τὸ μὴ παθεῖν αὐτοὺς
[5, 17]	θαυμάζειν· ὁ γὰρ Θαμνοῦς Αἰγύπτιος	ἦν	κυβερνήτης, οὐδὲ τῶν ἐμπλεόντων γνώριμος
[5, 31]	σέβοντες. οἷς ἀκοῦσαι ἐκεῖνο κρεῖττον	ἦν·	λήρου καὶ μανίας ναέται πολλοῦ
[5, 24]	συμβήσεσθαι. Ἀλλ´ οὐ δήπου θεοῦ	ἦν	μάντευμα ὧδέ πως ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ
[5, 20]	ὁ θεός, ἐπεὶ μὴ θεὸς	ἦν	μηδέ τις ἀνθρώπου κρείττων δύναμις,
[5, 17]	γεγονέναι τοῦ δαίμονος. Οὗτος δὲ	ἦν	ὁ κατὰ Τιβέριον, καθ´ ὃν
[5, 23]	ταῖς Ἑλληνικαῖς ἱστορίαις θαυμαζομένους. Πολὺς	ἦν	ὁ Περσῶν στρατὸς ὡπλισμένος κατὰ
[5, 24]	πυρὸς ἐπῄεσαν, τάχα ἂν ψεῦδος	ἦν,	ὁπότε καὶ μετὰ ναρθήκων ἔπραξαν
[5, 1]	τε καὶ δυνάστας τὸ παλαιὸν	ἦν	ὁρᾶν ἐθναρχίας τε καὶ πολυαρχίας,
[5, 1]	μὲν καὶ τὰ προπαρατεθέντα συστῆσαι	ἦν	ὅτι μὴ θεοὶ μηδ´ ἀγαθοὶ
[5, 9]	ἀνάγκην· εἰ δ´ οὐ καλὸν	ἦν	οὐδ´ ὠφελοῦν τὸ πραττόμενον, διὸ
[5, 18]	τούτοις ἱλασκομένων. Ἀλλὰ τούτων μὲν	ἦν	οὐδέν. Τί γὰρ δὴ καὶ
[5, 36]	ἀσφαλὲς αἰεί’ Καίτοι εἰ ἀσφαλὲς	ἦν,	οὐκ ἂν ἦν ἐπιβατὸν λήρῳ
[5, 34]	εἶναι τὸν καταπεποντωμένον ἀνδριάντα. Καὶ	ἦν	οὕτως. Ἅμα γὰρ ἀνεστάθη καὶ
[5, 24]	Τοῦτο δ´ ἐξ ἅπαντος εἰκὸς	ἦν	παντί τῳ στοχάζεσθαι, τὸ ἤτοι
[5, 17]	καὶ ὑμῶν ἔνιοι διακηκόασιν, Ἐπιθέρσης	ἦν	πατήρ, ἐμὸς πολίτης καὶ διδάσκαλος
[5, 1]	βασιλεῦσι δαιμονῶσιν ὡς ἀληθῶς φίλον	ἦν.	Περὶ δὲ τοῦ μηκέτι δύνασθαί
[5, 24]	ἐκεῖνο τὸ αἴνιγμα οὐ χείρων	ἦν	σου κατιδεῖν, ὅτι ἡ τῶν
[5, 4]	ὑποβάλλειν διάνοιαν. Μήποτε ἄρα τοιαῦτα	ἦν	τὰ περὶ τῶν πρὸ τοῦ
[5, 33]	οὐχ ὅτι ἐστεφανοῦτο, ἀλλὰ πῶς	ἦν	τὰ στέφη ταῦτα ἱερά· οὐδ´
[5, 5]	ἐκφέρειν τὰ λεχθησόμενα. Τίνα δὲ	ἦν	τὰ τοιαῦτα; Τὸν Πᾶνα Διονύσου
[5, 10]	ὅλως χρώμενος. Ἢ γὰρ γοήτων	ἦν	ταῦτα πάντα τεχνάσματα καὶ προκαλύμματα
[5, 23]	ὁ ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλων οὗτος	ἦν.	Τί οὖν ὁ θαυμαστὸς οὗτος;
[5, 23]	στρατὸς ὡπλισμένος κατὰ Ἀθηναίων, οὐδ´	ἦν	τις αὐτοῖς ἄλλη σωτηρίας ἐλπὶς
[5, 10]	γὰρ ὡς εἰ τοῦ ἡλίου	ἦν	τὸ πάθος, καθάπερ ἐν ταῖς
[5, 33]	αὐτῆς ἀθανασίας. Τί ποτ´ οὖν	ἦν	τοῦτο δι´ ὅ σοι Ἀρχίλοχος
[5, 33]	κλέος ὄρουσεν’ ἀλλὰ πῶς ἐσθλὸν	ἦν	τοῦτο. Ἐκροταλίζετο μὲν γὰρ ἐν
[5, 18]	Τί γὰρ δὴ καὶ μέλον	ἦν	τούτων τοῖς θαυμασίοις θεοῖς, μᾶλλον
[5, 10]	που καὶ ὁ καλούμενος Αἰγύπτιος	ἦν	τῷ γένει· εἰ δὲ καὶ
[5, 24]	ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις πρόφασις	ἦν	τῷ Πέρσῃ τῆς ὁδοῦ καὶ
[5, 26]	διαφεύξεσθαι προεῖχεν· οὗ δὴ ἀσφαλὲς	ἦν	τῷ σοφιστῇ τὸ ἀνατρέπειν. Οὕτως
[5, 16]	ὁρῶντας, ἀλλὰ κοινῇ σκοπεῖν δι´	ἣν	αἰτίαν οὕτως ἐξησθένηκε. Τὰ γὰρ
[5, 28]	ἱερῆς θ´ ὁμονοίας ἔστι περᾶν,	ἣν	δὴ λαοῖς ἡγεῖσθε κέλευθον, τὴν
[5, 14]	καὶ λαμπάδα καὶ ξίφος, περὶ	ἣν	εἱλείσθω δράκων· Οὐρανοῦ δὲ ἀστέρες
[5, 8]	Ἤλυθον εἰσαΐουσα τεῆς πολυφράδμονος εὐχῆς,	ἣν	θνητῶν φύσις εὗρε θεῶν ὑποθημοσύνῃσιν.
[5, 22]	παραπληξίαν, καὶ τὴν ἐμπορίαν εἰπεῖν,	ἣν	καὶ αὐτοὶ περὶ σοφίας ἐνεπορευσάμεθα
[5, 6]	Ἄρτεμις ἀγροτέρη παῦσεν μένεος κρατεροῖο,	ἣν	καὶ χρὴ λίσσεσθ´, ἵνα σοι
[5, 3]	τὰς ἀπὸ τῆς Πλουτάρχου γραφῆς,	ἣν	πεποίηται Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων"
[5, 33]	Ὁμήρου τοῦ ὀλβίου ἴδωμεν ἐρώτησιν,	ἣν	τὸν θεὸν ἐρωτᾷ· ἦ που
[5, 4]	γεννωμέναις ποιότησιν ὑποκείμενον στοιχεῖον ἐξευρών,	ἣν	ὕλην καλοῦσιν, πολλῶν ἀπήλλαξεν καὶ
[5, 33]	ἡμῖν ἐπὶ τίνι τῶν καλῶν	ἠνέγκατε	ὑμεῖς οἱ θεοὶ τὴν ὑπὲρ
[5, 33]	Ἀθηναίων πόλις, ὅτι μόνη τραγῳδοὺς	ἤνεγκεν.	Εἰ μὲν οὖν ὁ κρότος
[5, 19]	λιμοῦ καὶ λοιμοῦ τέλος ἔσσεται,	ἤνπερ	ἑαυτῶν σώματ´ ἀπὸ κλήρου ἄρσεν
[5, 13]	θεοῦ καταλάμπεται αὐγή· ἦλθε γάρ,	ἠντεβόλησε	θεὸς μέγας· εἶδεν ἐμεῖο κάρτος
[5, 27]	χρησμῳδεῖς· Παρθένον Αἰπυτίδα κλῆρος καλεῖ,	ἥντινα	δοίης δαίμοσι νερτερίοις, καί κεν
[5, 18]	ἐκ τῶν θεῶν ἐπικουρίας τυχεῖν	ἠξίουν.	Τί ποτ´ οὖν αὐτοῖς ὁ
[5, 2]	πάλαι νεκρῶν μνήμη τῆς μείζονος	ἠξιοῦτο	θεραπείας. Ὧν τὰς μὲν τῶν
[5, 5]	τοὺς τῆς ἀγαθῆς ταύτης θέας	ἠξιωμένους	ἄθρουν θάνατον ὑπομεῖναι λέγων ὧδε·
[5, 21]	ἑαυτῷ ὑπὸ τοῦ Κλαρίου Ἀπόλλωνος	ἠπατῆσθαι,	γράφων ὧδε· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' Ὡς
[5, 24]	δι´ ἀμφιβόλων χρησμῶν ἐσοφίζοντο καὶ	ἠπάτων	τοὺς πρόσφυγας. Ἀλλὰ τὰ μὲν
[5, 24]	δὲ ναυσίν, ἀλλ´ οὐ κατ´	ἤπειρον·	καὶ γὰρ ἦν γελοῖον ἔχοντας
[5, 20]	καὶ ἀναισχυντότατε μάντι· εἶτ´ οὐκ	ἠπίστασο	ὅτι διαμαρτήσεται τῆς στενύγρης ὁ
[5, 25]	παραινεῖν. Ἀληθῆ λέγεις. Οὐ γὰρ	ἠπίστασο,	ὦ σοφιστά, οἷ χωρήσει τὰ
[5, 19]	δικαστήν, ὃς οὐδ´ αὐτὸ τοῦτο	ἠπίστατο	δικάσαι. Καίτοι πόσους ὑμεῖς οἱ
[5, 28]	Καὶ πῶς, εἰ θεός, οὐκ	ἠπίστατό	πω νόμον πολιτικὸν ὁ φίλος
[5, 22]	τὸν χρησμὸν ἐδεχόμην οὐδὲ τὸν	Ἡρακλέα,	ἀλλ´ ἀπηξίουν τῶν αὐτῶν κοινωνεῖν,
[5, 3]	ὁμολογοῦσι, τοὺς καλουμένους ἥρωας, παραφέροντες	Ἡρακλέα	καὶ Διοσκούρους Διόνυσόν τε καὶ
[5, 19]	αἴτιος γέγονεν, τὴν ἀμφὶ τοὺς	Ἡρακλείδας	ἀναλαβὼν ἱστορίαν, εὐθύνει λέγων οὕτως·
[5, 20]	καθήκοντα διέλθω τοῦ κατὰ τοὺς	Ἡρακλείδας	διηγήματος. Οὗτοι γάρ ποθ´ ὡρμημένοι
[5, 25]	ἢ τὸ μὲν οὐχί, ἀφ´	Ἡρακλέος	δὲ γενέθλης πενθήσει βασιλῆ φθίμενον
[5, 22]	τι κἀκεῖνος ἐθάλφθη ὑπὸ τοῦ	Ἡρακλέος·	ἐφαίνετο δὴ οὖν κἀκεῖνος πόνον
[5, 22]	βάκηλος καὶ αὐτὸς ὑπὸ τοῦ	Ἡρακλέος	ἐφυσήθην, καὶ τοῦ Ἡρακληίου κήπου
[5, 17]	δαίμονας οὐκ Ἐμπεδοκλῆς μόνον, ὦ	Ἡρακλέων,	ἀπέλιπεν, ἀλλὰ καὶ Πλάτων καὶ
[5, 17]	αὐτοὺς ἡμᾶς, ἔφη, λανθάνομεν, ὦ	Ἡρακλέων,	ἐν λόγοις ἀτόποις γεγονότες, ἀλλ´
[5, 17]	ἀναμάρτητον ἔχουσιν; Πρὸς ταῦτα τοῦ	Ἡρακλέωνος	σιωπῇ διανοουμένου τι πρὸς αὑτόν,
[5, 22]	Ἔστιν ἐν Τρηχῖνος αἴῃ κῆπος	Ἡρακλήιος	πάντ´ ἔχων θάλλοντα, πᾶσι δρεπόμενος
[5, 22]	τοῦ Ἡρακλέος ἐφυσήθην, καὶ τοῦ	Ἡρακληίου	κήπου θάλλοντος Ἡσιόδειόν τινα ὀνειροπολῶν
[5, 4]	διὰ σωμάτων ὁμιλεῖν. Ἀλλ´ ὥσπερ	Ἡρακλῆς	Οἰχαλίαν ἐπολιόρκει διὰ παρθένον, οὕτω
[5, 26]	ἀλλήλων πόλεμον τοὺς χρωμένους αὐτοῖς	ἠρέθιζον,	εἰρήνης καὶ φιλίας αὐτοὺς δέον
[5, 33]	τοῖς ὄχλοις, οἶδα, καὶ τυράννοις	ἤρεσκε,	καὶ τοῦτο οἶδα· καὶ ἔργον
[5, 7]	θῆρας ὀρειονόμους ἐλάαν Λητωΐδι κούρῃ·	Ἥρῃ	δ´ εὐκελάδῳ μαλακὴ χύσις ἠέρος
[5, 36]	εὐνομίην ἐφεώρων’ οὐκ ἂν τοσοῦτος	ἤρθη	ὁ λῆρος, ὥστε ἤδη καὶ
[5, 23]	καὶ διδασκάλους ἐζήτουν, ἆρά μοι	ἤρκει	ἀκοῦσαι ἔν σε τοῖσιν εὐπελέσσιν’
[5, 36]	τύχην, ἀλλὰ τυφεδόνα; Ἢ οὐκ	ἤρκει	ἄρα αὐτοῖς οἴκοθεν διολλύουσα, ἀλλ´
[5, 7]	με τοσήνδε, ὅσση ψυχῶσαι πανυπέρτατον	ἤρκεσα	κόσμον. Καὶ μήποτε διὰ τοῦτο
[5, 20]	ἐπὶ θάτερα σοφιστικῶς τὸν χρησμὸν	ἡρμόσατο	καὶ μονονουχὶ φήσας· Κροῖσος Ἅλυν
[5, 4]	ἀληθείας, εὔστομά μοι κείσθω’ καθ´	Ἡρόδοτον.	Ἑορτὰς δὲ καὶ θυσίας, ὥσπερ
[5, 4]	κἀγαθούς, τῶν δ´ ἡμιθέων εἰς	ἥρωας	ἀποκριθέντων. Εἶθ´ ἑξῆς φησιν· Ἀλλὰ
[5, 3]	μὲν θεοὺς εἶναι, τῶν δὲ	ἥρωας	καὶ δαίμονας, ἀλλ´ οὐ θεοὺς
[5, 3]	σχηματιζομένων καὶ πάλιν ἄλλοτε εἰς	ἥρωας	μεταμορφουμένων, ἔστιν δ´ ὅπη ἄντικρυς
[5, 28]	Μενέλαν τε καὶ ἄλλους ἀθανάτους	ἥρωας,	οἳ ἐν Λακεδαίμονι δίῃ, οὕτω
[5, 3]	καὶ αὐτοὶ ὁμολογοῦσι, τοὺς καλουμένους	ἥρωας,	παραφέροντες Ἡρακλέα καὶ Διοσκούρους Διόνυσόν
[5, 4]	γένη· θεούς, εἶτα δαίμονας, εἶτα	ἥρωας,	τὸ δ´ ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώπους.
[5, 4]	ᾧ μεταλλάττει δαίμονος ψυχὴ καὶ	ἥρωος	βίος, οὐδὲν ἧττον, ἐφ´ ᾧ
[5, 34]	αὐτὸν ἐξελκύσαι; Ὦ Κλεόμηδες, ἆρα	ἥρως	οὐκέτι θνητός, οἷα τὰ μηχανήματα
[5, 29]	τοῖς ἐνθάδε. Καὶ οὐχ ὁπότε	ἠρωτᾶτο	μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτόκλητος ἐπὶ
[5, 17]	ὑποτίθεσθαι, θρασύτερον ἡγοῦμαι καὶ βαρβαρικώτερον.	Ἠρώτησεν	οὖν ὁ Κλεόμβροτος τὸν Φίλιππον
[5, 1]	τὸ ὡς περὶ θεῶν καὶ	ἡρώων	δόγμα; Τί γὰρ οὐχὶ μᾶλλον
[5, 34]	πύκτην Ἀστυπαλαιέα, λέγων οὕτως· Ὕστατος	ἡρώων	Κλεομήδης Ἀστυπαλαιεύς, ὃν θυσίαις τιμᾶσθ´
[5, 17]	σποράδας, ὧν ἐνίας δαιμόνων καὶ	ἡρώων	ὀνομάζεσθαι· πλεῦσαι δὲ αὐτὸς ἱστορίας
[5, 2]	τοτὲ δὲ τὰς τῶν τεθεοποιημένων	ἡρώων	ψυχάς. Ἐντεῦθεν γοῦν ἤδη μείζων
[5, 20]	ἵνα καὶ νικῶσι καὶ ἡττωμένοις	ᾖς	ἀφώρατος κακουργῶν. Ἱκανὸν γὰρ τὸ
[5, 1]	καὶ εὐαγγελικῆς ἀποδείξεως ὑπερθαυμάζειν, δι´	ἧς	ἀθρόως κατὰ πᾶσαν τὴν τῶν
[5, 15]	δὲ ἡ εἰκόνα φέρουσα θεοῦ,	ἧς	ἀρθείσης λέλυται τὸ κρατοῦν ἐπὶ
[5, 28]	κεκαθικέναι, παρ´ ὧν καὶ παρ´	ἧς	εἶχεν καλλίω τούτων ἀκοῦσαι καὶ
[5, 27]	περὶ Μεσσηνίων καὶ τῆς γῆς	ἧς	εἶχον Μεσσήνιοι ἀπάτῃ νικήσαντες Λακεδαιμονίους·
[5, 4]	τινες, ὥς φασιν, ἐν τούτοις	ἦσαν	ἀγαθοὶ τὴν φύσιν ἢ καὶ
[5, 10]	οὐδὲν ἀσφαλὲς οὐδ´ ἐχέγγυον, οὐκ	ἦσαν	ἄρα οὔτε θεοὶ οὔτε ἀγαθοὶδαίμονες,
[5, 4]	δέον; Εἰ γὰρ δή τινες	ἦσαν	αὐτοῖς ἀγαθοὶ προστάται, τούτοις ἐπιθαρσοῦντας
[5, 26]	δὲ οὐδὲν εἰπὼν ὧν ἕνεκα	ἦσαν	ἀφιγμένοι ἀπέπεμψας οἰομένους ἀκηκοέναι τι.
[5, 17]	πλείστους καὶ πίνειν, ἐπεὶ δεδειπνηκότες	ἦσαν·	ἐξαίφνης δὲ φωνὴν ἀπὸ τῆς
[5, 27]	γε εἰ ἐν καρτερικοῖς οὕτως	ἦσαν	νόμοις τεθραμμένοι, ἐκαρτέρουν ἂν ἐπὶ
[5, 1]	ὅτι μὴ θεοί, δαίμονες δ´	ἦσαν	πονηροί, μόνου δὲ αὐτοῦ καὶ
[5, 1]	θεούς, εἰ δή τινες ὄντως	ἦσαν	τῶν ἐπὶ γῆς κηδεμόνες, τοῦ
[5, 25]	μελλόντων μηνυτὴς καὶ τῶν ποιητέων	ἦσθα	σύμβουλος. Καὶ σὲ μὲν ἐκεῖνοι
[5, 1]	οὐδεμιᾶς τις θεῶν δημοσίας ὠφελείας	ᾔσθετο,	μηκέτ´ οὔσης μήτε Ἀσκληπιοῦ ἐπιδημίας
[5, 1]	οὐδεμιᾶς δημοσίας τις θεῶν ὠφελείας	ᾔσθετο.	Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς ὁ Πορφύριος.
[5, 5]	εἰλήχασιν δαίμονα ἔργῳ τῆς πείρας	ᾐσθημένοι;	Φησὶν γοῦν ὁ θαυμάσιος μάρτυς
[5, 34]	τὰ μηχανήματα ὑπὲρ ἀθανασίας ἐξεῦρες·	ᾔσθοντο	γοῦν εὐθέως οἱ θεοὶ τῆς
[5, 34]	γαῖαν ἀρώσεις· οὐδὲ γὰρ Λοκροὶ	ᾔσθοντο	θείας διανοίας πρότερον ἢ σὲ
[5, 33]	ἄν μοι δοκοῦσιν ἐκεῖνοι, εἰ	ᾔσθοντο	ὅτι ἔσοιτό τις Εὐριπίδης, ἀνὴρ
[5, 36]	τοῖς Διονύσοις καὶ ἄλλοις παμπόλλοις	Ἡσιοδείοις	θεοῖς. Τρὶς γὰρ’ ὡς ἀληθῶς
[5, 22]	καὶ τοῦ Ἡρακληίου κήπου θάλλοντος	Ἡσιόδειόν	τινα ὀνειροπολῶν ἱδρῶτα διὰ τὴν
[5, 4]	θεοὺς ἔστιν ὅτε δαίμονας προσαγορεύων.	Ἡσίοδος	δὲ καθαρῶς καὶ διωρισμένως πρῶτον
[5, 34]	ἀφέμενοι τοῦ καλοὶ κἀγαθοὶ εἶναι	ἤσκουν	τὰ τοῦ Θασίου πύκτου· ᾧ
[5, 17]	εἰ μὲν εἴη πνεῦμα, παραπλεῖν	ἡσυχίαν	ἔχοντα, νηνεμίας δὲ καὶ γαλήνης
[5, 33]	κἄπειτα ἐλθὼν εἰς Δελφοὺς ἀνηρώτα	ἥτις	ἄρα ποτὲ αὐτῷ ἦν ἡ
[5, 33]	ἦν ἡ πατρῴα κοπρία καὶ	ἥτις	αὐτὸν γῆ δέξεται ἀποθανόντα. Ταῦτα
[5, 29]	δὲ ἀμαθίαν μεθ´ ἑαυτοῦ ἄγων,	ἥτις	αὐτὸν καὶ τοῖς ἐκεῖ δυσαρεστεῖν
[5, 24]	καὶ καταγέλαστα τὰ πρὸς Λακεδαιμονίους·	ἤτοι	γὰρ πᾶσα, φησίν, ἡ πόλις
[5, 24]	τε μέλλουσα τῶν νηῶν μάχη,	ἤτοι	που σκιδναμένης Δημήτερος ἢ συνιούσης,
[5, 24]	ἦν παντί τῳ στοχάζεσθαι, τὸ	ἤτοι	τόδε ἢ τόδε συμβήσεσθαι. Ἀλλ´
[5, 27]	ποτε ἐν ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς,	ἤτοι	τῶν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς παρατάξεων
[5, 20]	μὲν αἴτιος εἶναι δοκῇς νίκης,	ἡττηθέντι	δὲ μηδὲν αἴτιος εἶναι ἥττης,
[5, 20]	ἡττηθέντι δὲ μηδὲν αἴτιος εἶναι	ἥττης,	ἔχῃς δὲ ἀποφυγεῖν ἐπὶ τὴν
[5, 24]	οὐδ´ ὅπως αὐτοῖς τὰ τῆς	ἥττης	περιστήσεται γινώσκει. Διὸ καὶ πρὸς
[5, 25]	καὶ παραδόξους ἐλπίδας· μηδὲν δὲ	ἧττον	ἀφώρατον εἶναι τὸ σόφισμα καὶ
[5, 20]	τὴν στενύγρην ἀκούσας; Ἀλλ´ οὐδὲν	ἧττον	ἐπιστάμενος ἔχρας, ἔπειτα περιεώρας διαμαρτάνοντα.
[5, 5]	τοὺς μὲν μᾶλλον, τοὺς δ´	ἧττον	ἐπιταράττει. Γίνονται γὰρ ὡς ἐν
[5, 4]	ψυχὴ καὶ ἥρωος βίος, οὐδὲν	ἧττον,	ἐφ´ ᾧ βούλεται, δεδείξεται μετὰ
[5, 34]	οὓς οἱ θεοὶ φιλοῦσιν οὐχ	ἧττον	ἢ οὓς οἱ ἀλφιτοποιοὶ πιαίνουσι
[5, 34]	ἄνθρωποι ἐνίοτε θύοντες πείθουσιν· οὐχ	ἧττον	ἴσως, ἀλλὰ καὶ πολὺ μᾶλλον
[5, 19]	εἰσεπράττου; Ἀλλὰ παραλείπω γε οὐδὲν	ἧττον	ταῦτα ὑμῶν καὶ ὅτι τοὺς
[5, 8]	οἱ μὲν μᾶλλον, οἱ δὲ	ἧττον.	Τινὲς δὲ καὶ ἔθος ὥσπερ
[5, 20]	σοφιζόμενος, ἵνα καὶ νικῶσι καὶ	ἡττωμένοις	ᾖς ἀφώρατος κακουργῶν. Ἱκανὸν γὰρ
[5, 24]	τοι Σαλαμὶς ἡ θείη οὐδὲ	ἡττωμένων	ἀφήρμοσεν ἄν, ὡς εἰς οἶκτον
[5, 33]	καὶ αὕτη πιστὴ καὶ οὐχ	ἥττων	τῆς τῶν τυράννων οὐδὲ τῆς
[5, 3]	μὲν καὶ Ἀθηνᾷ τὰς πολεμικάς,	Ἡφαίστῳ	δὲ καί τισιν ἑτέροις τὰς
[5, 2]	ἐξ αὐτῶν ἀνέσεως ἐλευθέρους παθῶν	ἠφίεσαν.	Δι´ ὧν ἐπὶ μᾶλλον κατὰ
[5, 9]	τισιν ἄλλαις ἀσήμοις καὶ βαρβάροις	ἠχαῖς	τε καὶ φωναῖς κηλούμενοι καὶ