Livre, chapitre
[2, 11]	ἐρώτημα, δεξάμενον καταφαγεῖν· τοῦ δέ,	Ὦ	Ἡράκλεις, εἰπόντος, ἀπολώλεκα τὴν ἰσχάδα·
[2, 11]	ἰδὼν τὸν Κράτητα χειμῶνος συγκεκαυμένον,	Ὦ	Κράτης ἔφη, δοκεῖς μοι χρείαν
[2, 8]	προτείναντος καὶ εἰπόντος, Λῦσον, Τί,	ὦ	μάταιε, ἔφη, λῦσαι θέλεις ὃ
[2, 8]	ὧδε θαρρεῖς; Πότε γάρ, εἶπεν,	ὦ	μάταιε, θαρρήσαιμι ἂν μᾶλλον ἢ
[2, 8]	δ' ἀσμένως, γελάσας φησίν, Ἀλλ'	ὦ	μόχθηρε, τῷ λόγῳ τούτῳ καὶ
[2, 3]	γενέσθαι, φάναι, Τοὺς παῖδας ἐν	ᾧ	ἂν ἀποθάνῃ μηνὶ κατ’ ἔτος
[2, 8]	ἀπεσταλμένα Διονυσίῳ· ἓν δὲ ἐν	ᾧ	διάλογοι πέντε καὶ εἴκοσιν, οἱ
[2, 11]	ἄρα, εἶπε, θεός ἐστιν. Ἐν	ᾧ	καὶ εἰς Ἄρειον πάγον προσκληθέντα
[2, 2]	δὴ ὁ φιλόσοφος, καὶ ἐπέστειλεν	ὧδε·	Ἀναξιμένης Πυθαγόρῃ Θαλῆς Ἐξαμύου ἐπὶ
[2, 8]	σατράπου πρὸς τὸν εἰπόντα, Καὶ	ὧδε	θαρρεῖς; Πότε γάρ, εἶπεν, ὦ
[2, 17]	Ἐν δὲ ταῖς ζητήσεσι, φησίν,	ὧδε	μάχιμος ἦν ὥσθ' ὑπώπια φέρων
[2, 8]	τὸ ἀπροαιρέτως ἡμᾶς ἐκ παίδων	ᾠκειῶσθαι	πρὸς αὐτήν, καὶ τυχόντας αὐτῆς
[2, 8]	λαβεῖν ἐν ᾗ πολλοί ποτε	ᾤκησαν	ἢ μηδείς; Εἰπόντος δὲ οὔ,
[2, 10]	τὴν Σωκράτους τελευτήν, δείσαντες τὴν	ὠμότητα	τῶν τυράννων. Οὗτος ἓν τὸ
[2, 3]	Ἀθήνησιν ἐπὶ Καλλίου, ἐτῶν εἴκοσιν	ὤν,	ὥς φησι Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς
[2, 8]	τὸν αἰτιώμενον ὅτι Σωκράτους μαθητὴς	ὢν	ἀργύριον λαμβάνει, Καὶ μάλα, εἶπε·
[2, 11]	ἄνθρωπον ἀληθινόν δεινὸς δ' ἄγαν	ὢν	ἐν τοῖς ἐριστικοῖς ἀνῄρει καὶ
[2, 10]	καὶ Δημοσθένης ἀκηκοέναι καὶ ῥωβικώτερος	ὢν	παύσασθαι. Ὁ δ' Εὐβουλίδης καὶ
[2, 8]	Ἀρίστιππος, Ὅτι σοι πρότερος πρεσβύτης	ὢν	προσῆλθον. Καὶ ὁ Αἰσχίνης, Εὖγε,
[2, 17]	Ἀσκληπιάδης αὐτῷ καὶ κατὰ γῆς	ὢν	τὰς θύρας ἀνοίγει. Ἦσαν δ'
[2, 8]	ἀλλὰ διὰ τὰς χρείας αὐτῶν,	ὧν	ἀπουσῶν μηδ' ἐκεῖνα ὑπάρχειν. Τὴν
[2, 8]	του καρποῦσθαι, μὴ εἶναι ἀντάξια	ὧν	αὐτὸς παρίσχει. Ἀνῄρουν δὲ καὶ
[2, 8]	Ἔλεγον οὖν αὐτά, οὐκ ἀφ'	ὧν	γίνεται. Ἀφίσταντο δὲ καὶ τῶν
[2, 8]	δὲ χρήσιμος πρὸς τὸ πλησιάζειν;	Ὧν	δεδομένων ἐπῆγεν· Οὐκοῦν εἴ τις
[2, 17]	Πολὺ δὲ μεῖζον τὸ ἐπιθυμεῖν	ὧν	δεῖ. Φησὶ δ' Ἀντίγονος ὁ
[2, 8]	ἔφη, Ὅτι οἱ μὲν ἴσασιν	ὧν	δέονται, οἱ δ' οὐκ ἴσασιν.
[2, 7]	λόγον, περὶ συκοφαντίας ἐπιγράψας· ἐξ	ὧν	δῆλον ὅτι καὶ ῥητορικός τις
[2, 13]	τὸ ἐργαστήριον καὶ διαλεγομένου τινά,	ὧν	ἐμνημόνευεν ὑποσημειώσεις ἐποιεῖτο· ὅθεν σκυτικοὺς
[2, 3]	δὲ καὶ ἄλλοι τρεῖς Ἀναξαγόραι,	ὧν	ἐν οὐδενὶ πάντα, ἀλλ’ ὁ
[2, 8]	οἱ δ' οὐδ' ὅλως γράψαι·	ὧν	ἐστι καὶ Σωσικράτης ὁ Ῥόδιος.
[2, 8]	ἥκοι, ἔφη ἐπὶ τὸ μεταδώσειν	ὧν	ἔχει καὶ μεταλήψεσθαι ὧν μὴ
[2, 17]	τοῦ φιλοσόφου ποιήσας τὸ δρᾶμα·	ὧν	καί τινά ἐστι τοιαυτί· Ὡς
[2, 8]	μεταδώσειν ὧν ἔχει καὶ μεταλήψεσθαι	ὧν	μὴ ἔχει. Ἔνιοι δ' οὕτως
[2, 7]	Σωκράτους ὑποβάλλοιτο, λαμβάνων παρὰ Ξανθίππης·	ὧν	οἱ μὲν καλούμενοι ἀκέφαλοι σφόδρ'
[2, 17]	δὲ καὶ γυναῖκας ἀγαγέσθαι αὐτούς·	ὧν	τὴν μὲν θυγατέρα Ἀσκληπιάδην, τὴν
[2, 17]	ἀγαθὸν εἴη τὸ πάντων ἐπιτυγχάνειν	ὧν	τις ἐπιθυμεῖ, εἶπε, Πολὺ δὲ
[2, 8]	ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀπὸ Φαίδωνος,	ὧν	τοὺς κορυφαιοτάτους Ἐρετρικούς. Ἔχειν δὲ
[2, 8]	διὰ τὰς χρείας μόνον ἀποδέχεσθαι	ὧν	ὑπολειπουσῶν μὴ ἐπιστρέφεσθαι, ἀλλὰ καὶ
[2, 8]	ποτε κελεῦσαι πέρδικα πεντήκοντα δραχμῶν	ὠνηθῆναι·	αἰτιασαμένου δέ τινος, Σὺ δ'
[2, 8]	δ' εἰπόντος, Τοσούτου δύναμαι ἀνδράποδον	ὠνήσασθαι,	Πρίω, ἔφη, καὶ ἕξεις δύο.
[2, 8]	φάσκοντα πρὸς αὐτόν, Τί σε	ὤνησε	Σωκράτης; ἔφη, Τοῦτο, τοὺς λόγους,
[2, 8]	ἀλήθειαν ἀηδῶς. Μέσας τε καταστάσεις	ὠνόμαζον	ἀηδονίαν καὶ ἀπονίαν. Πολὺ μέντοι
[2, 10]	ὕστερον δὲ διαλεκτικοί, οὓς οὕτως	ὠνόμασε	πρῶτος Διονύσιος ὁ Χαλκηδόνιος διὰ
[2, 17]	Σοφοκλεῖ, καὶ δὴ καὶ Ἀχαιῷ,	ᾧπερ	καὶ τὸ δευτερεῖον ἐν τοῖς
[2, 17]	ἔστι δ' ὅτε καὶ τῶν	ὡρίων	ἄπιος ἢ ῥοιὰ ἢ ὦχροι
[2, 1]	τε καὶ ἰσημερίας σημαίνοντα· καὶ	ὡροσκόπια	κατεσκεύασε. Καὶ γῆς καὶ θαλάσσης
[2, 17]	τρεῖς, καθά φησιν Ἡρακλείδης, ἐξ	Ὠρωπίας	αὐτῷ γυναικὸς γεγεννημέναι. Τὰ δὲ
[2, 17]	πρεσβεῦσαι πρὸς Δημήτριον ὑπὲρ τοῦ	Ὠρωποῦ,	ὡς καὶ Εὔφαντος ἐν Ἱστορίαις
[2, 17]	Ἀριστοδήμου ὑπεξῆλθε· καὶ διέτριβεν ἐν	Ὠρωπῷ	ἐν τῷ τοῦ Ἀμφιάρεω ἱερῷ·
[2, 8]	μὴ ἀκούειν ἐγώ. Εἰπόντος τινὸς	ὡς	ἀεὶ τοὺς φιλοσόφους βλέποι παρὰ
[2, 8]	δὲ καὶ ἐπειπεῖν φασιν αὐτὸν	ὡς	ἄμεινον ταῦτα δι' Ἀρίστιππον ἢ
[2, 3]	παρεχώρησε. Αἰτιαθεὶς γὰρ ὑπ’ αὐτῶν	ὡς	ἀμελῶν, Τί οὖν, ἔφη, οὐχ
[2, 8]	Ἐρωτώμενος πῶς ἀπέθανε Σωκράτης ἔφη,	Ὡς	ἂν ἐγὼ εὐξαίμην. Πολυξένου ποτὲ
[2, 11]	Οὐ μὲν οὖν, εἰπεῖν, ἀλλ'	ὡς	ἄνθρωπον ἀληθινόν δεινὸς δ' ἄγαν
[2, 8]	Πρὸς τὸν εἰπόντα ἐν αἰτίᾳ	ὡς	ἀπὸ Σωκράτους πρὸς Διονύσιον ἔλθοι,
[2, 10]	Φησὶ δ' Ἕρμιππος περὶ αὐτοῦ	ὡς	ἄρα ἀπελθὼν ἐκ τῆς Ἤλιδος
[2, 10]	ἄρα μῦθος ἦν ἐκεῖνος εἰκαῖος,	ὡς	ἀτυχής τις ἐὼν τὸν πόδα
[2, 4]	Ἀθηναῖος ἢ Μιλήσιος, πατρὸς Ἀπολλοδώρου,	ὡς	δέ τινες, Μίδωνος, μαθητὴς Ἀναξαγόρου,
[2, 17]	λῃστείας. Φίλος τε ἦν μάλιστα,	ὡς	δῆλον ἐκ τῆς πρὸς Ἀσκληπιάδην
[2, 17]	τετριμμένος· τὸ δὲ μέγεθος σύμμετρος,	ὡς	δῆλον ἐκ τοῦ εἰκονίου τοῦ
[2, 7]	ἐν τοῖς ῥητορικοῖς ἱκανῶς γεγυμνασμένος·	ὡς	δῆλον ἔκ τε τῆς ἀπολογίας
[2, 8]	ἐνίων ἡδονῶν ὀχληρὰ πολλάκις ἐναντιοῦσθαι·	ὡς	δυσκολώτατον αὐτοῖς φαίνεσθαι τὸν ἀθροισμὸν
[2, 17]	ἄλλους φιλοσόφους, τὸν Μενέδημον εἰπεῖν	ὡς	εἰ καλὸν ἦν ἡ τῶν
[2, 8]	Ἡ δὲ τοῦ ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσις,	ὡς	εἴρηται παρ' Ἐπικούρῳ, δοκεῖ αὐτοῖς
[2, 17]	ὧν καί τινά ἐστι τοιαυτί·	Ὡς	ἐκ βραχείας δαιτὸς ἡ βαιὰ
[2, 17]	ἔχον· Ἔκλυον, Μενέδημε, τεὸν μόρον,	ὡς	ἑκὼν ἀπέσβης ἐν ἡμέρῃσιν ἑπτὰ
[2, 11]	καὶ Μύρμηκα τὸν Ἐξαινέτου παραγενομένους	ὡς	ἐλέγξοντας ἀμφοτέρους ζηλως ἔσχε. Χωρὶς
[2, 8]	Πλάτων ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς	ὡς	ἐν ἄλλοις εἰρήκαμεν. Ἦν δὲ
[2, 8]	ἐν τῇ τῶν ἀγαθῶν αἱρέσει,	ὡς	ἐν τῇ τῶν κακῶν φυγῇ,
[2, 17]	τῷ ἀρχαίῳ σταδίῳ. Ἔστι γάρ,	ὡς	ἐπίτηδες, παράγυμνον, τὰ πλεῖστα μέρη
[2, 17]	ἀφροσιβόμβαξ. Οὕτω δ' ἦν σεμνὸς	ὡς	Εὐρύλοχον τὸν Κασανδρέα μετὰ Κλεϊππίδου
[2, 17]	πέπαυμαι. Πάλιν τ' ἐκείνου λέγοντος	ὡς	ἐχρῆν εἰπόντα ναί ἢ οὔ
[2, 17]	πλοίῳ τὸν Ἀσκαληπιάδην φασὶν εἰπεῖν	ὡς	ἡ μὲν τοῦ αὐλητοῦ εὐμουσία
[2, 11]	τινος εἰπόντος, Στίλπων, θαυμάζουσί σε	ὡς	θηρίον, Οὐ μὲν οὖν, εἰπεῖν,
[2, 8]	αὐτόν. Ὁ δὲ Τίμων παρέφαγεν	ὡς	θρυπτόμενον, οὑτωσί πως εἰπών· Οἷά
[2, 17]	πρὸς Δημήτριον ὑπὲρ τοῦ Ὠρωποῦ,	ὡς	καὶ Εὔφαντος ἐν Ἱστορίαις μνημονεύει.
[2, 11]	εἶπέ τις πρὸς τὸν Στίλπωνα	ὡς	καταισχύνοι αὐτόν· ὁ δέ, Οὐ
[2, 17]	Πυλάδου φιλοστοργίας. Ἀλλὰ πρεσβύτερος Ἀσκληπιάδης,	ὡς	λέγεσθαι ποιητὴν μὲν αὐτὸν εἶναι,
[2, 17]	ἔλεγε. Καί ποτέ τινος ἀκούσας	ὡς	μέγιστον ἀγαθὸν εἴη τὸ πάντων
[2, 3]	Ὀλυμπίαν ἐλθόντα ἐν δερματίνῳ καθίσαι,	ὡς	μέλλοντος ὕσειν· καὶ γενέσθαι. Πρός
[2, 8]	χρυσίον ἠρίθμει· ἔπειτα εἰς θάλατταν	ὡς	μὴ θέλων παρακατέβαλε καὶ δῆθεν
[2, 3]	πεσεῖν· τὸν δὲ Ἀναξαγόραν εἰπεῖν	ὡς	ὅλος ὁ οὐρανὸς ἐκ λίθων
[2, 17]	ὠχρία ἕως Ἀσκληπιάδης ἐπετίμησεν αὐτῷ	ὡς	οὐδὲν εἰπών, ἠνώχλησεν αὐτὸν τὰ
[2, 8]	Περσῶν βασιλεύς. Ἀλλ' ὅρα μὴ	ὡς	οὐδὲν τῶν ἄλλων ζῴων παρὰ
[2, 17]	τι καθήψατό τις Ἀλεξίνειος, εἰπὼν	ὡς	οὔτε σκηνὴν οὔτε ψήφισμα προσήκει
[2, 11]	ἀποκριναμένου, ἀποπαρδόντος δέ, δειν, ἔφη,	ὡς	πάντα μᾶλλον φθέγξῃ ἢ ἃ
[2, 8]	ἴσμεν γεννωμένους, ἀλλ' ἀχρεῖα ὄντα	ὡς	πορρωτάτω ῥιπτοῦμεν. Ἐνδεξάμενος τὸ ἀργύριον
[2, 17]	παρέβαλον. Καὶ μέχρι μὲν τούτων,	ὡς	προείρηται ἐν τῷ περὶ Φαίδωνος,
[2, 8]	σὲ ἥκω. Κατεγίνωσκε τῶν ἀνθρώπων	ὡς	τὰ σκεύη μὲν ἐν ταῖς
[2, 17]	ἀπαντήσαντος τοῦ τυράννου καὶ εἰπόντος	ὡς	ταύτην τὴν ἡμέραν ἔχοι σχολάζουσαν
[2, 3]	μὲν βαρέα τὸν κάτω τόπον	ὡς	τὴν γῆν, τὰ δὲ κοῦφα
[2, 8]	ἐπιζητεῖν μηθέν τε οὕτω φεύγειν	ὡς	τὴν ἐναντίαν αὐτῇ ἀλγηδόνα. Εἶναι
[2, 17]	πεντήκοντα ἀφεῖλε· πρὸς ὃν διαβληθεὶς	ὡς	τὴν πόλιν ἐγχειρίζων Πτολεμαίῳ, ἀπολογεῖται
[2, 3]	δὲ κοῦφα τὸν ἄνω ἐπισχεῖν	ὡς	τὸ πῦρ· ὕδωρ δὲ καὶ
[2, 7]	μάλισθ' ὑπὸ Μενεδήμου τοῦ Ἐρετριέως	ὡς	τοὺς πλείστους διαλόγους ὄντας Σωκράτους
[2, 8]	πρὸς αὐτὸν Διονυσίου· Ὅστις γὰρ	ὡς	τύραννον ἐμπορεύεται, κείνου στὶ δοῦλος,
[2, 17]	ἐνέκειτο, δεικνὺς ἐπὶ τῆς θυσίας	ὡς	χρὴ πάντα καιρὸν φιλοσόφων ἀκούειν·
[2, 8]	ὁδῷ βαστάζοντος ἀργύριον καὶ βαρυνομένου,	ὥς	φασιν οἱ περὶ τὸν Βίωνα
[2, 3]	ἐπὶ Καλλίου, ἐτῶν εἴκοσιν ὤν,	ὥς	φησι Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς ἐν
[2, 11]	ἠγάγετο· καὶ ἑταίρᾳ συνῆν Νικαρέτῃ,	ὥς	φησί που καὶ Ὀνήτωρ. Καὶ
[2, 8]	κατὰ κλέος Σωκράτους. Οὗτος σοφιστεύσας,	ὥς	φησι Φαινίας ὁ περιπατητικὸς ὁ
[2, 10]	Ἰσθμῷ, ἢ Γελῶος κατ' ἐνίους,	ὥς	φησιν Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς. Οὗτος
[2, 17]	ζητήσεσι, φησίν, ὧδε μάχιμος ἦν	ὥσθ'	ὑπώπια φέρων ἀπῄει. Ὅμως δ'
[2, 2]	γήρως οὐκ εὔποτμος οἴχεται· εὐφρόνης,	ὥσπερ	ἐώθει, ἅμα τῇ ἀμφιπόλῳ προϊὼν
[2, 8]	πόλις οὐ δυναμένη με φέρειν,	ὥσπερ	ἡ Σεμέλη τὸν Διόνυσον, ἐξέβαλε.
[2, 8]	τις αὐτὸν τὸν υἱὸν ἀπορριπτοῦντα	ὥσπερ	οὐκ ἐξ ἑαυτοῦ γεγονότα· καὶ
[2, 8]	Σεμνυνομένου τινὸς ἐπὶ πολυμαθείᾳ ἔφη,	Ὥσπερ	οὐχ οἱ τὰ πλεῖστα ἐσθίοντες
[2, 8]	ψιλῇ τῇ τῆς πατρίδος εὐημερίᾳ	ὥσπερ	τῇ ἰδίᾳ χαρὰν ἐγγίνεσθαι. Ἀλλὰ
[2, 17]	τελοῦντος καὶ καλέσαντος καὶ τούτους	ὥσπερ	τοὺς ἄλλους φιλοσόφους, τὸν Μενέδημον
[2, 11]	οὕτως Ἀθήνησιν ἐπιστρέψαι τοὺς ἀνθρώπους	ὥστ'	ἀπὸ τῶν ἐργαστηρίων συνθεῖν ἵνα
[2, 17]	παραγενομένους καὶ αὐτοὺς ἤδη δεδειπνηκότας·	ὥστ'	εἴ τις ἔλθοι θᾶττον, ἀνακάμπτων
[2, 8]	μήν, ἔφη, ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον·	ὥστ'	οὐδὲν κωλύει καὶ πολυτελῶς καὶ
[2, 8]	μήν, ἔφη, ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον·	ὥστ'	οὐδὲν κωλύει καὶ πολυτελῶς καὶ
[2, 17]	αὐτόν, διαπαίζειν δὲ τὰ διαλεκτικά·	ὥστε	Ἀλεξίνου ποτὲ ἐρωτήσαντος εἰ πέπαυται
[2, 8]	πολλὰ τῶν κατ' ἐλπίδα κωλύειν,	ὥστε	διὰ ταῦτα ἀνύπαρκτον τὴν εὐδαιμονίαν
[2, 3]	διερρυηκότα καὶ λεπτὸν ὑπὸ νόσου,	ὥστε	ἐλέῳ μᾶλλον ἢ κρίσει ἀφεθῆναι.
[2, 17]	Ἐρετριέων ἀκούων· ὕστερον δ' ἐθαυμάσθη,	ὥστε	καὶ τὴν πόλιν ἐγχειρίσασθαι. Ἐπρέσβευσε
[2, 17]	τῆς πολιτείας, οὕτως ἦν ἀγωνιάτης	ὥστε	καὶ τὸν λιβανωτὸν τιθεὶς διήμαρτε
[2, 3]	κατ’ ἀρχὰς μὲν θολοειδῶς ἐνεχθῆναι,	ὥστε	κατὰ κορυφὴν τῆς γῆς τὸν
[2, 17]	γράψαι αὐτὸν μηδὲν μηδὲ συντάξαι,	ὥστε	μηδ' ἐπὶ δόγματός τινος στηρίζειν.
[2, 12]	Σωκράτην, καὶ οὕτως ἐπεμελεῖτο αὐτοῦ	ὥστε	μηδέποτ' ἐλλείπειν τι τῶν πρὸς
[2, 11]	καὶ σοφιστείᾳ προῆγε τοὺς ἄλλους	ὥστε	μικροῦ δεῆσαι πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα
[2, 11]	περὶ ἀνθρώπων εὐεργεσίας οὕτως εἷλεν	ὥστε	προσέχειν αὐτῷ. Τοῦτόν φασιν περὶ
[2, 17]	Ἀχαιοῦ ἐκ τῆς σατυρικῆς Ὀμφάλης·	ὥστε	πταίουσιν οἱ λέγοντες μηδὲν αὐτὸν
[2, 17]	φασίν, ἦν ἄλλως καὶ φιλόδοξος·	ὥστε	τὸ πρότερον τέκτονι συνοικοδομοῦντες αὐτός
[2, 8]	φρόνησιν ἕνεκα τῆς τῶν ἀφρόνων	ὠφελείας.	Εἶναί τε πατρίδα τὸν κόσμον.
[2, 17]	ἀγαθοῦ; Ναί. Οὐκ ἄρα τὸ	ὠφελεῖν	ἀγαθόν ἐστιν. Ἀνῄρει δέ, φασί,
[2, 17]	Ναί. Ἕτερον δέ ἐστι τὸ	ὠφελεῖν	τοῦ ἀγαθοῦ; Ναί. Οὐκ ἄρα
[2, 17]	δὲ Τίμων οὕτως· Ὄγκον ἀναστήσας	ὠφρυωμένος	ἀφροσιβόμβαξ. Οὕτω δ' ἦν σεμνὸς
[2, 17]	ἐπειδὴ μάθοι, ἐναυτία τε καὶ	ὠχρία	ἕως Ἀσκληπιάδης ἐπετίμησεν αὐτῷ ὡς
[2, 17]	ὡρίων ἄπιος ἢ ῥοιὰ ἢ	ὦχροι	ἢ νὴ Δί' ἰσχάδες. Ἃ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 17/06/2009