| Livre, chapitre |
| [2, 17] |
ἡ
ἀρχή·
Μενέδημος
βασιλεῖ
Δημητρίῳ
|
χαίρειν. |
Ἀκούω
πρὸς
σὲ
ἀνατεθῆναι
περὶ |
| [2, 11] |
Μόσχος,
Ἀρίστιππος
ἢ
Καλλίας,
Πτολεμαῖος,
|
Χαιρεκράτης, |
Μητροκλῆς,
Ἀναξιμένης,
Ἐπιγένης,
Πρὸς
τὴν |
| [2, 11] |
αὐτὸν
ἐρωτήσαντος
εἰ
οἱ
θεοὶ
|
χαίρουσι |
ταῖς
προσκυνήσεσι
καὶ
εὐχαῖς,
φασὶν |
| [2, 11] |
οὕτω·
Καὶ
μὴν
Στίλπων'
εἰσεῖδον
|
χαλέπ' |
ἄλγε'
ἔχοντα
ἐν
Μεγάροις,
ὅθι |
| [2, 8] |
ἐρυθριάσαντος,
Οὐ
τὸ
εἰσελθεῖν,
ἔφη,
|
χαλεπόν, |
ἀλλὰ
τὸ
μὴ
δύνασθαι
ἐξελθεῖν. |
| [2, 8] |
ταύταις
κολάζεσθαι
μᾶλλον
τοὺς
ἁμαρτάνοντας.
|
Χαλεπώτερον |
γὰρ
τὸ
πονεῖν,
οἰκειότερον
δὲ |
| [2, 10] |
οὕτως
ὠνόμασε
πρῶτος
Διονύσιος
ὁ
|
Χαλκηδόνιος |
διὰ
τὸ
πρὸς
ἐρώτησιν
καὶ |
| [2, 17] |
γυναῖκα
παραπέμψας
ἐκ
Δελφῶν
ἕως
|
Χαλκίδος, |
εὐλαβουμένην
τὰς
κλωπείας
τε
καὶ |
| [2, 11] |
τῆς
κακῆς
συνωρίδος
φέρτερον
ἡνίοχον·
|
χανδὸν> |
πιὼν
γὰρ
ἤλασεν.
Προσεσκώφθη
δὲ |
| [2, 8] |
πατρίδος
εὐημερίᾳ
ὥσπερ
τῇ
ἰδίᾳ
|
χαρὰν |
ἐγγίνεσθαι.
Ἀλλὰ
μὴν
οὐδὲ
κατὰ |
| [2, 8] |
Φιλοσόφων
διαδοχαῖς.
Τέλος
δ'
ὑπελάμβανε
|
χαρὰν |
καὶ
λύπην·
τὴν
μὲν
ἐπὶ |
| [2, 8] |
Ἔνθεν
τὸ
πρῶτον
ἐκβαλλόμενος
λέγεται
|
χάριέν |
τι
εἰπεῖν·
φησὶ
γάρ,
Καλῶς |
| [2, 8] |
καὶ
φιλίαν
ἐν
βίῳ
καὶ
|
χάριν |
καὶ
πρὸς
γονέας
τιμὴν
καὶ |
| [2, 17] |
τὴν
δημοκρατίαν
ἀποκαταστῆσαι
τοῖς
Ἐρετριεῦσι
|
χάριν |
Μενεδήμου
κωλῦσαι.
Διὸ
καί
ποτε |
| [2, 8] |
ἡδονὴν
καὶ
πόνον.
Μήτε
δὲ
|
χάριν |
τι
εἶναι
μήτε
φιλίαν
μήτε |
| [2, 7] |
ποιήσας,
ἄλλος
τεχνογράφος
ῥήτωρ.
~Αἰσχίνης
|
Χαρίνου |
ἀλλαντοποιοῦ,
οἱ
δὲ
Λυσανίου,
Ἀθηναῖος, |
| [2, 11] |
Γάμῳ·
Στίλπωνός
ἐστι
βύσμαθ'
ὁ
|
Χαρίνου |
λόγος.
~Κρίτων
Ἀθηναῖος·
οὗτος
μάλιστα |
| [2, 8] |
εἶχον,
εἶπε,
τόπον
ἐπιτηδειότερον.
Πρὸς
|
Χαρώνδαν |
εἰπόντα,
οἱ
δὲ
πρὸς
Φαίδωνα, |
| [2, 8] |
Κόρινθον
αὐτῷ
πλέοντί
ποτε
καὶ
|
χειμαζομένῳ |
συνέβη
ταραχθῆναι.
πρὸς
οὖν
τὸν |
| [2, 17] |
αὐτοὺς
διεπέμψατο,
κἂν
ἀπώλοντο.
Ὅθεν
|
χειμαζομένων |
ἐν
τῷ
πλοίῳ
τὸν
Ἀσκαληπιάδην |
| [2, 17] |
ἐπὶ
τῶν
κλινῶν,
τοῦ
δὲ
|
χειμῶνος |
κώδιον·
προσκεφάλαιον
αὑτῷ
φέρειν
ἔδει. |
| [2, 11] |
Πάλιν
δὲ
ἰδὼν
τὸν
Κράτητα
|
χειμῶνος |
συγκεκαυμένον,
Ὦ
Κράτης
ἔφη,
δοκεῖς |
| [2, 8] |
ἀμείνους
εἶναι,
καὶ
τὰς
ὀχλήσεις
|
χείρους |
τὰς
σωματικάς.
Ὅθεν
καὶ
ταύταις |
| [2, 17] |
πρὸς
ἀσθενῶν
ταχύς,
καὶ
πρὸς
|
χελώνης |
ἀετὸς
βραχεῖ
χρόνῳ.
Ταῦτα
δ' |
| [2, 3] |
δὲ
καὶ
θάψαι
ταῖς
ἰδίαις
|
χερσὶν |
αὐτοὺς
Δημήτριός
φησιν
ὁ
Φαληρεὺς |
| [2, 8] |
ἑπτακαιδέκατος
ἰατρός,
Ἀθηναίου
μαθητής·
ὀκτωκαιδέκατος
|
Χῖος, |
φιλόσοφος
στωικός·
ἐννεακαιδέκατος
Μιλήσιος,
καὶ |
| [2, 8] |
εἰπεῖν,
Σοὶ
μόνῳ
δέδοται
καὶ
|
χλανίδα |
φορεῖν
καὶ
ῥάκος.
Διονυσίου
δὲ |
| [2, 8] |
γυμνάζοντα
ἑαυτόν,
Ἐρώτησις,
Ἄλλη
Ἐρώτησις,
|
Χρεία |
πρὸς
Διονύσιον,
Ἄλλη
ἐπὶ
τῆς |
| [2, 11] |
Ὦ
Κράτης
ἔφη,
δοκεῖς
μοι
|
χρείαν |
ἔχειν
ἱματίου
καινοῦ.
Ὅπερ
ἦν |
| [2, 12] |
ἐλλείπειν
τι
τῶν
πρὸς
τὴν
|
χρείαν. |
Καὶ
οἱ
παῖδες
δὲ
αὐτοῦ |
| [2, 8] |
σοφοῖς.
Τοῖς
μὲν
γὰρ
τῆς
|
χρείας |
ἀναιρεθείσης
καὶ
τὴν
φιλίαν
ἐκποδὼν |
| [2, 8] |
ἡμᾶς
αὐτά,
ἀλλὰ
διὰ
τὰς
|
χρείας |
αὐτῶν,
ὧν
ἀπουσῶν
μηδ'
ἐκεῖνα |
| [2, 8] |
αὐτῆς
περιγινόμενα·
τὸν
φίλον
τῆς
|
χρείας |
ἕνεκα·
καὶ
γὰρ
μέρος
σώματος, |
| [2, 8] |
τε
φίλον
μὴ
διὰ
τὰς
|
χρείας |
μόνον
ἀποδέχεσθαι
ὧν
ὑπολειπουσῶν
μὴ |
| [2, 8] |
Ἀρτάβαζος,
Ναυαγοί,
Φυγάδες,
Διατριβῶν
ἕξ,
|
Χρειῶν |
τρία,
Πρὸς
Λαΐδα,
Πρὸς
Πῶρον, |
| [2, 17] |
δεικνὺς
ἐπὶ
τῆς
θυσίας
ὡς
|
χρὴ |
πάντα
καιρὸν
φιλοσόφων
ἀκούειν·
ἕως |
| [2, 3] |
ἡδέως
καὶ
μεγαλοφρόνως
ἡρμηνευμένον
Πάντα
|
χρήματα |
ἦν
ὁμοῦ·
εἶτα
νοῦς
ἐλθὼν |
| [2, 8] |
Σωκρατικῶν
μισθοὺς
εἰσεπράξατο
καὶ
ἀπέστειλε
|
χρήματα |
τῷ
διδασκάλῳ.
Καί
ποτε
πέμψας |
| [2, 8] |
Διονύσιον
παιδιᾶς.
Ἐξ
ὁμιλίας
αὐτῷ
|
χρηματισαμένῳ |
φησὶ
Σωκράτης,
Πόθεν
σοι
τοσαῦτα; |
| [2, 8] |
ἧκον
παρὰ
Σωκράτην·
νῦν
δὲ
|
χρημάτων |
δεόμενος
παρὰ
σὲ
ἥκω.
Κατεγίνωσκε |
| [2, 8] |
ἀπαίδευτον
εἶναι·
οἱ
μὲν
γὰρ
|
χρημάτων, |
οἱ
δ'
ἀνθρωπισμοῦ
δέονται.
Λοιδορούμενός |
| [2, 15] |
εὖ
ζῆν,
Περὶ
δυνατοῦ,
Περὶ
|
χρημάτων, |
Περὶ
ζωῆς,
Τί
τὸ
καλόν, |
| [2, 8] |
διαμαρτάνει·
οὐδ'
ἄρα
εἰ
κάλλει
|
χρήσαιτο |
παρ'
ὅσον
χρήσιμόν
ἐστι,
διαμαρτήσεται. |
| [2, 8] |
τοῖς
ἐρωμένοις
ἄνευ
πάσης
ὑφοράσεως
|
χρήσεσθαι |
τὸν
σοφόν.
Διὸ
καὶ
τοιούτους |
| [2, 8] |
ἡδονῶν
ἄριστον,
οὐ
τὸ
μὴ
|
χρῆσθαι. |
Πρὸς
τὸν
ὀνειδίσαντα
αὐτῷ
πολυτελῆ |
| [2, 8] |
ἐκεῖνοι
εἰδεῖεν
εἰς
τίνα
δεῖ
|
χρῆσθαι |
τοῖς
ἀργυρίοις.
Ὀνειδιζόμενός
ποτε
ὅτι |
| [2, 8] |
οὐδὲ
οἱ
πολλὰ
ἀλλ'
οἱ
|
χρήσιμα |
ἀναγινώσκοντές
εἰσι
σπουδαῖοι.
Πρὸς
τὸν |
| [2, 8] |
Ναί.
Οὐκοῦν
καὶ
γυνὴ
καλὴ
|
χρησίμη |
ἂν
εἴη
παρ'
ὅσον
καλή |
| [2, 8] |
εἰ
κάλλει
χρήσαιτο
παρ'
ὅσον
|
χρήσιμόν |
ἐστι,
διαμαρτήσεται.
Τοιαῦτα
ἄττα
διερωτῶν |
| [2, 8] |
ἠρώτα·
Ἆρά
γε
γυνὴ
γραμματικὴ
|
χρήσιμος |
ἂν
εἴη
παρ'
ὅσον
γραμματική |
| [2, 8] |
Καὶ
παῖς
καὶ
νεανίσκος
γραμματικὸς>
|
χρήσιμος |
ἂν
εἴη
παρ'
ὅσον
γραμματικός |
| [2, 8] |
καὶ
παῖς
καὶ
νεανίσκος
καλὸς
|
χρήσιμος |
ἂν
εἴη
παρ'
ὅσον
καλός |
| [2, 8] |
τις
πλησιασμῷ
χρῷτο
παρ'
ὅσον
|
χρήσιμός |
ἐστιν,
οὐ
διαμαρτάνει·
οὐδ'
ἄρα |
| [2, 8] |
καλὸς
πρὸς
τοῦτ'
ἂν
εἴη
|
χρήσιμος |
πρὸς
ὃ
καλός
ἐστι;
Ναί. |
| [2, 8] |
καλός
ἐστι;
Ναί.
Ἔστι
δὲ
|
χρήσιμος |
πρὸς
τὸ
πλησιάζειν;
Ὧν
δεδομένων |
| [2, 8] |
μανθάνειν,
ἔφη,
Οἷς
ἄνδρες
γενόμενοι
|
χρήσονται. |
Πρὸς
τὸν
εἰπόντα
ἐν
αἰτίᾳ |
| [2, 17] |
οὐ
μόνον
κράμβη
χυλὸν
ἔχει
|
χρηστόν, |
ἀλλὰ
καὶ
ῥαφανίδες;
Πρὸς
δὲ |
| [2, 3] |
Φησὶ
δ’
Ἀπολλόδωρος
ἐν
τοῖς
|
Χρονικοῖς |
γεγενῆσθαι
αὐτὸν
τῇ
ἑβδομηκοστῇ
Ὀλυμπιάδι, |
| [2, 1] |
καί
φησιν
αὐτὸν
ἐν
τοῖς
|
Χρονικοῖς |
τῷ
δευτέρῳ
ἔτει
τῆς
πεντηκοστῆς |
| [2, 17] |
ἀπὸ
μεγάλων·
ὅτε
καὶ
μετὰ
|
χρόνον |
ἐλθόντος
ἐπὶ
κῶμον
ἐρωμένου
τοῦ |
| [2, 3] |
φασὶν
εἰπεῖν,
Εάν
γε
ὁ
|
χρόνος |
μὴ
ἐπιλίπῃ.
Ἐρωτηθείς
ποτε
εἰς |
| [2, 17] |
καὶ
πῶς
ἔχοι
τὸ
τοῦ
|
χρόνου· |
εἰ
μὲν
οὖν
λαχάνιον
ἢ |
| [2, 10] |
ἱστορίας
γεγραφὼς
τὰς
κατὰ
τοὺς
|
χρόνους |
τοὺς
ἑαυτοῦ.
Ἐποίησε
δὲ
καὶ |
| [2, 8] |
ἱκανὸς
ἁρμόσασθαι
καὶ
τόπῳ
καὶ
|
χρόνῳ |
καὶ
προσώπῳ,
καὶ
πᾶσαν
περίστασιν |
| [2, 17] |
καὶ
πρὸς
χελώνης
ἀετὸς
βραχεῖ
|
χρόνῳ. |
Ταῦτα
δ'
ἐστὶν
Ἀχαιοῦ
ἐκ |
| [2, 8] |
ἤρεσκεν
Ἐπικούρῳ.
Ἐκλύεται
γὰρ
τῷ
|
χρόνῳ |
τὸ
τῆς
ψυχῆς
κίνημα.
Λέγουσι |
| [2, 3] |
καὶ
Εὐριπίδην,
μαθητὴν
ὄντα
αὐτοῦ,
|
χρυσέαν |
βῶλον
εἰπεῖν
τὸν
ἥλιον
ἐν |
| [2, 8] |
σκάφος
ἔγνω
πειρατικόν,
λαβὼν
τὸ
|
χρυσίον |
ἠρίθμει·
ἔπειτα
εἰς
θάλατταν
ὡς |
| [2, 3] |
ἐκ
τῶν
ψηγμάτων
λεγομένων
τὸν
|
χρυσὸν |
συνεστάναι,
οὕτως
ἐκ
τῶν
ὁμοιομερῶν |
| [2, 17] |
τῷ
τοῦ
Ἀμφιάρεω
ἱερῷ·
ἔνθα
|
χρυσῶν |
ποτηρίων
ἀπολομένων,
καθά
φησιν
Ἕρμιππος, |
| [2, 8] |
γνωρίμων
λαμβάνειν,
οὐχ
ἵν'
αὐτὸς
|
χρῷτο, |
ἀλλ'
ἵν'
ἐκεῖνοι
εἰδεῖεν
εἰς |
| [2, 8] |
ἐπῆγεν·
Οὐκοῦν
εἴ
τις
πλησιασμῷ
|
χρῷτο |
παρ'
ὅσον
χρήσιμός
ἐστιν,
οὐ |
| [2, 17] |
ἔφη,
ὅτι
οὐ
μόνον
κράμβη
|
χυλὸν |
ἔχει
χρηστόν,
ἀλλὰ
καὶ
ῥαφανίδες; |
| [2, 10] |
τοῖς
ἐφοδίοις
θλιβομένους
καὶ
τὸ
|
χωρίον |
νοσερὸν
καταγνόντας
ἀπελθεῖν,
καὶ
τοῦ |
| [2, 11] |
ὡς
ἐλέγξοντας
ἀμφοτέρους
ζηλως
ἔσχε.
|
Χωρὶς |
τοίνυν
τούτων
Φρασίδημον
μὲν
τὸν |
| [2, 4] |
καὶ
ἄλλοι
τρεῖς
Ἀρχέλαοι·
ὁ
|
χωρογράφος |
τῆς
ὑπὸ
Ἀλεξάνδρου
πατηθείσης
γῆς, |