HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)


χ  =  55 formes différentes pour 76 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 17]   ἀρχή· Μενέδημος βασιλεῖ Δημητρίῳ  χαίρειν.   Ἀκούω πρὸς σὲ ἀνατεθῆναι περὶ
[2, 11]   Μόσχος, Ἀρίστιππος Καλλίας, Πτολεμαῖος,  Χαιρεκράτης,   Μητροκλῆς, Ἀναξιμένης, Ἐπιγένης, Πρὸς τὴν
[2, 11]   αὐτὸν ἐρωτήσαντος εἰ οἱ θεοὶ  χαίρουσι   ταῖς προσκυνήσεσι καὶ εὐχαῖς, φασὶν
[2, 11]   οὕτω· Καὶ μὴν Στίλπων' εἰσεῖδον  χαλέπ'   ἄλγε' ἔχοντα ἐν Μεγάροις, ὅθι
[2, 8]   ἐρυθριάσαντος, Οὐ τὸ εἰσελθεῖν, ἔφη,  χαλεπόν,   ἀλλὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἐξελθεῖν.
[2, 8]   ταύταις κολάζεσθαι μᾶλλον τοὺς ἁμαρτάνοντας.  Χαλεπώτερον   γὰρ τὸ πονεῖν, οἰκειότερον δὲ
[2, 10]   οὕτως ὠνόμασε πρῶτος Διονύσιος  Χαλκηδόνιος   διὰ τὸ πρὸς ἐρώτησιν καὶ
[2, 17]   γυναῖκα παραπέμψας ἐκ Δελφῶν ἕως  Χαλκίδος,   εὐλαβουμένην τὰς κλωπείας τε καὶ
[2, 11]   τῆς κακῆς συνωρίδος φέρτερον ἡνίοχον·  χανδὸν>   πιὼν γὰρ ἤλασεν. Προσεσκώφθη δὲ
[2, 8]   πατρίδος εὐημερίᾳ ὥσπερ τῇ ἰδίᾳ  χαρὰν   ἐγγίνεσθαι. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ
[2, 8]   Φιλοσόφων διαδοχαῖς. Τέλος δ' ὑπελάμβανε  χαρὰν   καὶ λύπην· τὴν μὲν ἐπὶ
[2, 8]   Ἔνθεν τὸ πρῶτον ἐκβαλλόμενος λέγεται  χάριέν   τι εἰπεῖν· φησὶ γάρ, Καλῶς
[2, 8]   καὶ φιλίαν ἐν βίῳ καὶ  χάριν   καὶ πρὸς γονέας τιμὴν καὶ
[2, 17]   τὴν δημοκρατίαν ἀποκαταστῆσαι τοῖς Ἐρετριεῦσι  χάριν   Μενεδήμου κωλῦσαι. Διὸ καί ποτε
[2, 8]   ἡδονὴν καὶ πόνον. Μήτε δὲ  χάριν   τι εἶναι μήτε φιλίαν μήτε
[2, 7]   ποιήσας, ἄλλος τεχνογράφος ῥήτωρ. ~Αἰσχίνης  Χαρίνου   ἀλλαντοποιοῦ, οἱ δὲ Λυσανίου, Ἀθηναῖος,
[2, 11]   Γάμῳ· Στίλπωνός ἐστι βύσμαθ'  Χαρίνου   λόγος. ~Κρίτων Ἀθηναῖος· οὗτος μάλιστα
[2, 8]   εἶχον, εἶπε, τόπον ἐπιτηδειότερον. Πρὸς  Χαρώνδαν   εἰπόντα, οἱ δὲ πρὸς Φαίδωνα,
[2, 8]   Κόρινθον αὐτῷ πλέοντί ποτε καὶ  χειμαζομένῳ   συνέβη ταραχθῆναι. πρὸς οὖν τὸν
[2, 17]   αὐτοὺς διεπέμψατο, κἂν ἀπώλοντο. Ὅθεν  χειμαζομένων   ἐν τῷ πλοίῳ τὸν Ἀσκαληπιάδην
[2, 17]   ἐπὶ τῶν κλινῶν, τοῦ δὲ  χειμῶνος   κώδιον· προσκεφάλαιον αὑτῷ φέρειν ἔδει.
[2, 11]   Πάλιν δὲ ἰδὼν τὸν Κράτητα  χειμῶνος   συγκεκαυμένον, Κράτης ἔφη, δοκεῖς
[2, 8]   ἀμείνους εἶναι, καὶ τὰς ὀχλήσεις  χείρους   τὰς σωματικάς. Ὅθεν καὶ ταύταις
[2, 17]   πρὸς ἀσθενῶν ταχύς, καὶ πρὸς  χελώνης   ἀετὸς βραχεῖ χρόνῳ. Ταῦτα δ'
[2, 3]   δὲ καὶ θάψαι ταῖς ἰδίαις  χερσὶν   αὐτοὺς Δημήτριός φησιν Φαληρεὺς
[2, 8]   ἑπτακαιδέκατος ἰατρός, Ἀθηναίου μαθητής· ὀκτωκαιδέκατος  Χῖος,   φιλόσοφος στωικός· ἐννεακαιδέκατος Μιλήσιος, καὶ
[2, 8]   εἰπεῖν, Σοὶ μόνῳ δέδοται καὶ  χλανίδα   φορεῖν καὶ ῥάκος. Διονυσίου δὲ
[2, 8]   γυμνάζοντα ἑαυτόν, Ἐρώτησις, Ἄλλη Ἐρώτησις,  Χρεία   πρὸς Διονύσιον, Ἄλλη ἐπὶ τῆς
[2, 11]   Κράτης ἔφη, δοκεῖς μοι  χρείαν   ἔχειν ἱματίου καινοῦ. Ὅπερ ἦν
[2, 12]   ἐλλείπειν τι τῶν πρὸς τὴν  χρείαν.   Καὶ οἱ παῖδες δὲ αὐτοῦ
[2, 8]   σοφοῖς. Τοῖς μὲν γὰρ τῆς  χρείας   ἀναιρεθείσης καὶ τὴν φιλίαν ἐκποδὼν
[2, 8]   ἡμᾶς αὐτά, ἀλλὰ διὰ τὰς  χρείας   αὐτῶν, ὧν ἀπουσῶν μηδ' ἐκεῖνα
[2, 8]   αὐτῆς περιγινόμενα· τὸν φίλον τῆς  χρείας   ἕνεκα· καὶ γὰρ μέρος σώματος,
[2, 8]   τε φίλον μὴ διὰ τὰς  χρείας   μόνον ἀποδέχεσθαι ὧν ὑπολειπουσῶν μὴ
[2, 8]   Ἀρτάβαζος, Ναυαγοί, Φυγάδες, Διατριβῶν ἕξ,  Χρειῶν   τρία, Πρὸς Λαΐδα, Πρὸς Πῶρον,
[2, 17]   δεικνὺς ἐπὶ τῆς θυσίας ὡς  χρὴ   πάντα καιρὸν φιλοσόφων ἀκούειν· ἕως
[2, 3]   ἡδέως καὶ μεγαλοφρόνως ἡρμηνευμένον Πάντα  χρήματα   ἦν ὁμοῦ· εἶτα νοῦς ἐλθὼν
[2, 8]   Σωκρατικῶν μισθοὺς εἰσεπράξατο καὶ ἀπέστειλε  χρήματα   τῷ διδασκάλῳ. Καί ποτε πέμψας
[2, 8]   Διονύσιον παιδιᾶς. Ἐξ ὁμιλίας αὐτῷ  χρηματισαμένῳ   φησὶ Σωκράτης, Πόθεν σοι τοσαῦτα;
[2, 8]   ἧκον παρὰ Σωκράτην· νῦν δὲ  χρημάτων   δεόμενος παρὰ σὲ ἥκω. Κατεγίνωσκε
[2, 8]   ἀπαίδευτον εἶναι· οἱ μὲν γὰρ  χρημάτων,   οἱ δ' ἀνθρωπισμοῦ δέονται. Λοιδορούμενός
[2, 15]   εὖ ζῆν, Περὶ δυνατοῦ, Περὶ  χρημάτων,   Περὶ ζωῆς, Τί τὸ καλόν,
[2, 8]   διαμαρτάνει· οὐδ' ἄρα εἰ κάλλει  χρήσαιτο   παρ' ὅσον χρήσιμόν ἐστι, διαμαρτήσεται.
[2, 8]   τοῖς ἐρωμένοις ἄνευ πάσης ὑφοράσεως  χρήσεσθαι   τὸν σοφόν. Διὸ καὶ τοιούτους
[2, 8]   ἡδονῶν ἄριστον, οὐ τὸ μὴ  χρῆσθαι.   Πρὸς τὸν ὀνειδίσαντα αὐτῷ πολυτελῆ
[2, 8]   ἐκεῖνοι εἰδεῖεν εἰς τίνα δεῖ  χρῆσθαι   τοῖς ἀργυρίοις. Ὀνειδιζόμενός ποτε ὅτι
[2, 8]   οὐδὲ οἱ πολλὰ ἀλλ' οἱ  χρήσιμα   ἀναγινώσκοντές εἰσι σπουδαῖοι. Πρὸς τὸν
[2, 8]   Ναί. Οὐκοῦν καὶ γυνὴ καλὴ  χρησίμη   ἂν εἴη παρ' ὅσον καλή
[2, 8]   εἰ κάλλει χρήσαιτο παρ' ὅσον  χρήσιμόν   ἐστι, διαμαρτήσεται. Τοιαῦτα ἄττα διερωτῶν
[2, 8]   ἠρώτα· Ἆρά γε γυνὴ γραμματικὴ  χρήσιμος   ἂν εἴη παρ' ὅσον γραμματική
[2, 8]   Καὶ παῖς καὶ νεανίσκος γραμματικὸς>  χρήσιμος   ἂν εἴη παρ' ὅσον γραμματικός
[2, 8]   καὶ παῖς καὶ νεανίσκος καλὸς  χρήσιμος   ἂν εἴη παρ' ὅσον καλός
[2, 8]   τις πλησιασμῷ χρῷτο παρ' ὅσον  χρήσιμός   ἐστιν, οὐ διαμαρτάνει· οὐδ' ἄρα
[2, 8]   καλὸς πρὸς τοῦτ' ἂν εἴη  χρήσιμος   πρὸς καλός ἐστι; Ναί.
[2, 8]   καλός ἐστι; Ναί. Ἔστι δὲ  χρήσιμος   πρὸς τὸ πλησιάζειν; Ὧν δεδομένων
[2, 8]   μανθάνειν, ἔφη, Οἷς ἄνδρες γενόμενοι  χρήσονται.   Πρὸς τὸν εἰπόντα ἐν αἰτίᾳ
[2, 17]   οὐ μόνον κράμβη χυλὸν ἔχει  χρηστόν,   ἀλλὰ καὶ ῥαφανίδες; Πρὸς δὲ
[2, 3]   Φησὶ δ’ Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς  Χρονικοῖς   γεγενῆσθαι αὐτὸν τῇ ἑβδομηκοστῇ Ὀλυμπιάδι,
[2, 1]   καί φησιν αὐτὸν ἐν τοῖς  Χρονικοῖς   τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς πεντηκοστῆς
[2, 17]   ἀπὸ μεγάλων· ὅτε καὶ μετὰ  χρόνον   ἐλθόντος ἐπὶ κῶμον ἐρωμένου τοῦ
[2, 3]   φασὶν εἰπεῖν, Εάν γε  χρόνος   μὴ ἐπιλίπῃ. Ἐρωτηθείς ποτε εἰς
[2, 17]   καὶ πῶς ἔχοι τὸ τοῦ  χρόνου·   εἰ μὲν οὖν λαχάνιον
[2, 10]   ἱστορίας γεγραφὼς τὰς κατὰ τοὺς  χρόνους   τοὺς ἑαυτοῦ. Ἐποίησε δὲ καὶ
[2, 8]   ἱκανὸς ἁρμόσασθαι καὶ τόπῳ καὶ  χρόνῳ   καὶ προσώπῳ, καὶ πᾶσαν περίστασιν
[2, 17]   καὶ πρὸς χελώνης ἀετὸς βραχεῖ  χρόνῳ.   Ταῦτα δ' ἐστὶν Ἀχαιοῦ ἐκ
[2, 8]   ἤρεσκεν Ἐπικούρῳ. Ἐκλύεται γὰρ τῷ  χρόνῳ   τὸ τῆς ψυχῆς κίνημα. Λέγουσι
[2, 3]   καὶ Εὐριπίδην, μαθητὴν ὄντα αὐτοῦ,  χρυσέαν   βῶλον εἰπεῖν τὸν ἥλιον ἐν
[2, 8]   σκάφος ἔγνω πειρατικόν, λαβὼν τὸ  χρυσίον   ἠρίθμει· ἔπειτα εἰς θάλατταν ὡς
[2, 3]   ἐκ τῶν ψηγμάτων λεγομένων τὸν  χρυσὸν   συνεστάναι, οὕτως ἐκ τῶν ὁμοιομερῶν
[2, 17]   τῷ τοῦ Ἀμφιάρεω ἱερῷ· ἔνθα  χρυσῶν   ποτηρίων ἀπολομένων, καθά φησιν Ἕρμιππος,
[2, 8]   γνωρίμων λαμβάνειν, οὐχ ἵν' αὐτὸς  χρῷτο,   ἀλλ' ἵν' ἐκεῖνοι εἰδεῖεν εἰς
[2, 8]   ἐπῆγεν· Οὐκοῦν εἴ τις πλησιασμῷ  χρῷτο   παρ' ὅσον χρήσιμός ἐστιν, οὐ
[2, 17]   ἔφη, ὅτι οὐ μόνον κράμβη  χυλὸν   ἔχει χρηστόν, ἀλλὰ καὶ ῥαφανίδες;
[2, 10]   τοῖς ἐφοδίοις θλιβομένους καὶ τὸ  χωρίον   νοσερὸν καταγνόντας ἀπελθεῖν, καὶ τοῦ
[2, 11]   ὡς ἐλέγξοντας ἀμφοτέρους ζηλως ἔσχε.  Χωρὶς   τοίνυν τούτων Φρασίδημον μὲν τὸν
[2, 4]   καὶ ἄλλοι τρεῖς Ἀρχέλαοι·  χωρογράφος   τῆς ὑπὸ Ἀλεξάνδρου πατηθείσης γῆς,




| Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 17/06/2009