Livre, chapitre
[2, 7]	Τίμωνα εἰπεῖν ἐπ' αὐτοῦ· Ἤ	τ'	Αἰσχίνου οὐκ ἀπιθὴς {ἲς} γράψαι.
[2, 8]	θρυπτόμενον, οὑτωσί πως εἰπών· Οἷά	τ'	Ἀριστίππου τρυφερὴ φύσις ἀμφαφόωντος ψεύδη.
[2, 17]	αὐτὸν Κράτης παρῳδῶν φησι· Φλιάσιόν	τ'	Ἀσκληπιάδην καὶ ταῦρον Ἐρέτρην. Ὁ
[2, 8]	ἐδυσχέραινε γὰρ ἐπὶ τούτῳ. Ξενοφῶν	τ'	εἶχε πρὸς αὐτὸν δυσμενῶς· διὸ
[2, 17]	ἔτυπτον, φάναι, Οὔτε πέπαυμαι. Πάλιν	τ'	ἐκείνου λέγοντος ὡς ἐχρῆν εἰπόντα
[2, 11]	φασὶ Τυφωέος ἔμμεναι εὐνάς. Ἔνθα	τ'	ἐρίζεσκεν, πολλοὶ δ' ἀμφ' αὐτὸν
[2, 8]	οὐκ ἀκριβούσας τὴν ἐπίγνωσιν, τῶν	τ'	εὐλόγως φαινομένων πάντα πράττειν. Ἔλεγον
[2, 8]	καὶ τὸν θάνατον αἱρετόν. Φύσει	τ'	οὐδὲν ἡδὺ ἢ ἀηδὲς ὑπελάμβανον·
[2, 17]	Πρὸς δὲ τὸν εἰπόντα πολλὰ	τὰ	ἀγαθὰ ἐπύθετο πόσα τὸν ἀριθμὸν
[2, 17]	παραγίνεται εἰς τὴν ἰδίαν, καὶ	τὰ	ἄλλα πάντα πράσσει κατὰ γνώμην,
[2, 8]	εὐλόγως φαινομένων πάντα πράττειν. Ἔλεγον	τὰ	ἁμαρτήματα συγγνώμης τυγχάνειν· οὐ γὰρ
[2, 17]	ἀξιωμάτων, καταφατικὰ τιθείς· καὶ τούτων	τὰ	ἁπλᾶ προσδεχόμενος τὰ οὐχ ἁπλᾶ
[2, 17]	ἐστιν. Ἀνῄρει δέ, φασί, καὶ	τὰ	ἀποφατικὰ τῶν ἀξιωμάτων, καταφατικὰ τιθείς·
[2, 8]	εἶπας ὑπὲρ ἐμοῦ, ἀληθεῖς εἶναι.	Τὰ	ἄριστα ὑπετίθετο τῇ θυγατρὶ Ἀρήτῃ,
[2, 11]	οἰκίαν αὐτῷ φυλαχθῆναι καὶ πάντα	τὰ	ἁρπασθέντα προὐνόησεν ἀποδοθῆναι. Ὅτε καὶ
[2, 2]	ἀμφιπόλῳ προϊὼν ἐκ τοῦ αὐλίου	τὰ	ἄστρα ἐθηεῖτο· καὶ οὐ γὰρ
[2, 2]	καὶ τὸ ἄπειρον. Κινεῖσθαι δὲ	τὰ	ἄστρα οὐχ ὑπὸ γῆν, ἀλλὰ
[2, 17]	ἀλλ' ἡ περὶ τούτων ὑπόνοια.	Τὰ	δ' ἄλλα μεγαλόψυχος ἀνὴρ ἦν
[2, 10]	ἄλλοτε νοῦν καὶ τὰ λοιπά.	Τὰ	δ' ἀντικείμενα τῷ ἀγαθῷ ἀνῄρει,
[2, 3]	ὑπὸ τοῦ ἡλίου τῶν ὑγρῶν.	Τὰ	δ’ ἄστρα κατ’ ἀρχὰς μὲν
[2, 3]	κάτω τόπον ὡς τὴν γῆν,	τὰ	δὲ κοῦφα τὸν ἄνω ἐπισχεῖν
[2, 17]	ἐξ Ὠρωπίας αὐτῷ γυναικὸς γεγεννημέναι.	Τὰ	δὲ συμπόσια τοῦτον ἐποιεῖτο τὸν
[2, 8]	καὶ γυμναζόμενοι ὑγιαίνουσι μᾶλλον τῶν	τὰ	δέοντα προσφερομένων, οὕτως οὐδὲ οἱ
[2, 17]	Πλατωνικὸν εἶναι αὐτόν, διαπαίζειν δὲ	τὰ	διαλεκτικά· ὥστε Ἀλεξίνου ποτὲ ἐρωτήσαντος
[2, 11]	ἐν τοῖς ἐριστικοῖς ἀνῄρει καὶ	τὰ	εἴδη· καὶ ἔλεγε τὸν λέγοντα
[2, 3]	Πρός τε τὸν εἰπόντα, εἰ	τὰ	ἐν Λαμψάκῳ ὄρη ἔσται ποτὲ
[2, 8]	ἑαυτὴν δὲ αἱρετήν, ἀλλὰ διὰ	τὰ	ἐξ αὐτῆς περιγινόμενα· τὸν φίλον
[2, 4]	γενέσεως, θερμὸν καὶ ψυχρόν. Καὶ	τὰ	ζῷα ἀπὸ τῆς ἰλύος γεννηθῆναι·
[2, 4]	περιφορᾶς κρατεῖται. Γεννᾶσθαι δέ φησι	τὰ	ζῷα ἐκ θερμῆς τῆς γῆς
[2, 4]	ὑπὸ Ἀλεξάνδρου πατηθείσης γῆς, ὁ	τὰ	Ἰδιοφυῆ ποιήσας, ἄλλος τεχνογράφος ῥήτωρ.
[2, 17]	ὡς οὐδὲν εἰπών, ἠνώχλησεν αὐτὸν	τὰ	κρέα, ἀλλ' ἡ περὶ τούτων
[2, 8]	σῖτον καὶ οἶνον, ὀλίγα λαμβάνων	τὰ	λοιπὰ ἀπέπεμπεν· εἶχε γὰρ ταμίας
[2, 10]	θεόν, καὶ ἄλλοτε νοῦν καὶ	τὰ	λοιπά. Τὰ δ' ἀντικείμενα τῷ
[2, 11]	καὶ Δημήτριος ὁ Ἀντιγόνου καταλαβὼν	τὰ	Μέγαρα τήν τε οἰκίαν αὐτῷ
[2, 8]	ἐπίσης ἄξιον αὐτῷ. Κἂν γὰρ	τὰ	μέγιστα δοκῇ παρά του καρποῦσθαι,
[2, 8]	τῆς ἡδονῆς. Οἱ δ' Ἀννικέρειοι	τὰ	μὲν ἄλλα κατὰ ταὐτὰ τούτοις·
[2, 3]	ἀρχὴν κινήσεως· τῶν δὲ σωμάτων	τὰ	μὲν βαρέα τὸν κάτω τόπον
[2, 1]	ὕδωρ ἢ ἄλλο τι. Καὶ	τὰ	μὲν μέρη μεταβάλλειν, τὸ δὲ
[2, 17]	ὁ σωφρονιστὴς τοῖς φιληκόοις λόγος.	Τὰ	μὲν οὖν πρῶτα κατεφρονεῖτο, κύων
[2, 3]	μᾶλλον ἢ κρίσει ἀφεθῆναι. Καὶ	τὰ	μὲν περὶ τῆς δίκης αὐτοῦ
[2, 8]	τίνες εἰσὶν οἱ ἀσεβοῦντες περὶ	τὰ	μυστήρια; Εἰπόντος δ' ἐκείνου, Οἱ
[2, 8]	τοσαῦτα; Καὶ ὅς, Ὅθεν σοι	τὰ	ὀλίγα. Ἑταίρας εἰπούσης πρὸς αὐτόν,
[2, 17]	ἑπτὰ ἡμέρας τὸν βίον μεταλλάξαι.	Τὰ	ὅμοια τούτῳ καὶ Ἀντίγονος ὁ
[2, 17]	καὶ τούτων τὰ ἁπλᾶ προσδεχόμενος	τὰ	οὐχ ἁπλᾶ ἀνῄρει, λέγω δὲ
[2, 1]	Βέλτιον οὖν ἡμῖν ᾀστέον διὰ	τὰ	παιδάρια. Γέγονε δὲ καὶ ἄλλος
[2, 1]	τύραννον} Τούτου φασὶν ᾄδοντος καταγελάσαι	τὰ	παιδάρια, τὸν δὲ μαθόντα φάναι,
[2, 10]	Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς. Οὗτος καὶ	τὰ	Παρμενίδεια μετεχειρίζετο, καὶ οἱ ἀπ'
[2, 3]	ἀλλὰ καὶ μεγαλοφροσύνῃ, ὅς γε	τὰ	πατρῷα τοῖς οἰκείοις παρεχώρησε. Αἰτιαθεὶς
[2, 17]	τάλαντα τελούσης πρὸς ἔτος αὐτῷ,	τὰ	πεντήκοντα ἀφεῖλε· πρὸς ὃν διαβληθεὶς
[2, 8]	ὁ λόγος, καὶ δεύτερος ὁ	τὰ	περὶ Ἀρκαδίας γεγραφώς· τρίτος ὁ
[2, 8]	Τερπάνδρου· ἕκτος στωικός· ἕβδομος ὁ	τὰ	περὶ Ῥωμαίων πεπραγματευμένος· ὄγδοος Συρακόσιος,
[2, 8]	ἐξ οὗ φασιν Ἐπίκουρον λαβόντα	τὰ	πλεῖστα εἰπεῖν. Ἤκουσε δὲ καὶ
[2, 8]	πολυμαθείᾳ ἔφη, Ὥσπερ οὐχ οἱ	τὰ	πλεῖστα ἐσθίοντες καὶ γυμναζόμενοι ὑγιαίνουσι
[2, 17]	Ἔστι γάρ, ὡς ἐπίτηδες, παράγυμνον,	τὰ	πλεῖστα μέρη φαῖνον τοῦ σώματος.
[2, 8]	αὑτὴν αἱρετῆς οὔσης τῆς ἡδονῆς	τὰ	ποιητικὰ ἐνίων ἡδονῶν ὀχληρὰ πολλάκις
[2, 8]	δὴ περιγίνεσθαι τοῖς ἀδιαφορήσασι περὶ	τὰ	ποιητικὰ τῆς ἡδονῆς. Οἱ δ'
[2, 8]	ἥκω. Κατεγίνωσκε τῶν ἀνθρώπων ὡς	τὰ	σκεύη μὲν ἐν ταῖς ἀγορασίαις
[2, 10]	παραχρῆμα διαλύσασθαι, ὑπὸ τοῦ βασιλέως	τά	τε ἄλλα ἐπετιμήθη καὶ δὴ
[2, 17]	Μενέδημος ἐλέγξας αὐτὸν ἐν λόγοις	τά	τε ἄλλα ἔφη καὶ δὴ
[2, 8]	οὐ δι' αὑτὸν αἱρετὸν ὄντα.	Τά	τε πάθη καταληπτά. Ἔλεγον οὖν
[2, 17]	δέ, φασί, καὶ ἐκκλινὴς καὶ	τὰ	τῆς στολῆς ἀδιάφορος, οὔτε τάξιν
[2, 8]	καὶ Παναίτιον ἔστιν αὐτῷ συγγράμματα	τάδε·	Περὶ παιδείας, Περὶ ἀρετῆς, Προτρεπτικός,
[2, 8]	ὡς τὰ σκεύη μὲν ἐν	ταῖς	ἀγορασίαις κομπούντων, τοὺς δὲ βίους
[2, 8]	οἱ περὶ τὸν Βίωνα ἐν	ταῖς	Διατριβαῖς, Ἀπόχεε, ἔφη, τὸ πλέον
[2, 17]	δόγματός τινος στηρίζειν. Ἐν δὲ	ταῖς	ζητήσεσι, φησίν, ὧδε μάχιμος ἦν
[2, 3]	Ξενοφῶντα. Τοῦτον δὲ καὶ θάψαι	ταῖς	ἰδίαις χερσὶν αὐτοὺς Δημήτριός φησιν
[2, 11]	ἐρωτήσαντος εἰ οἱ θεοὶ χαίρουσι	ταῖς	προσκυνήσεσι καὶ εὐχαῖς, φασὶν εἰπεῖν,
[2, 10]	ἀγαθῷ ἀνῄρει, μὴ εἶναι φάσκων.	Ταῖς	τε ἀποδείξεσιν ἐνίστατο οὐ κατὰ
[2, 8]	φαῦλόν ἐστιν, οὐκ ἂν ἐν	ταῖς	τῶν θεῶν ἑορταῖς ἐγίνετο. Ἐρωτηθείς
[2, 8]	γὰρ οἱ ἰατροί, φησί, παρὰ	ταῖς	τῶν νοσούντων· ἀλλ' οὐ παρὰ
[2, 8]	ἀεὶ τοὺς φιλοσόφους βλέποι παρὰ	ταῖς	τῶν πλουσίων θύραις, Καὶ γὰρ
[2, 8]	Ῥωμαίων πεπραγματευμένος· ὄγδοος Συρακόσιος, περὶ	τακτικῶν	γεγραφώς· ἔνατος Βυζάντιος, ἀπὸ λόγων
[2, 17]	Δημήτριον. Καὶ τῆς πόλεως διακόσια	τάλαντα	τελούσης πρὸς ἔτος αὐτῷ, τὰ
[2, 3]	αὐτοῦ Περικλέους τοῦ μαθητοῦ, πέντε	ταλάντοις	ζημιωθῆναι καὶ φυγαδευθῆναι. Σάτυρος δ’
[2, 11]	οὐκ ἀπ' ἐμοῦ σκεδάσεις ὄχλον,	ταλαπείριε	πρέσβυ; Ἦν δ' οὖν ὁ
[2, 17]	εἰ ἐπὶ κῶμον ἀφίκοιτο, σιωπήσας	τἄλλα	μόνον ἐκέλευσεν ἀπαγγεῖλαι ὅτι βασιλέως
[2, 8]	τὰ λοιπὰ ἀπέπεμπεν· εἶχε γὰρ	ταμίας	τοὺς πρώτους Ἀθηναίων, ἐγὼ δ'
[2, 8]	φιλάργυρος. Σίμου ποτὲ τοῦ Διονυσίου	ταμίου	πολυτελεῖς οἴκους αὐτῷ καὶ λιθοστρώτους
[2, 3]	τῆς Πελοποννήσου· οἱ δέ φασι	Τάνταλον·	τὴν δὲ σελήνην οἰκήσεις ἔχειν,
[2, 17]	τὰ τῆς στολῆς ἀδιάφορος, οὔτε	τάξιν	γοῦν τινὰ ἦν παρ' αὐτῷ
[2, 1]	τε τὴν γῆν κεῖσθαι, κέντρου	τάξιν	ἐπέχουσαν, οὖσαν σφαιροειδῆ· τήν τε
[2, 8]	ψυχὴν συμπαθεῖν τῷ σώματι καὶ	ταράττεσθαι,	τὴν δὲ τύχην πολλὰ τῶν
[2, 8]	πλέοντί ποτε καὶ χειμαζομένῳ συνέβη	ταραχθῆναι.	πρὸς οὖν τὸν εἰπόντα, Ἡμεῖς
[2, 11]	ὁ δὲ μέτριον μέν τι	τἀργυριδίου	προσήκατο, ἀρνησάμενος δὲ τὴν ὁδὸν
[2, 17]	εἰ μὲν οὖν λαχάνιον ἢ	ταρίχιον,	ἀνεχώρουν· εἰ δὲ κρεᾴδιον, εἰσῄεσαν.
[2, 10]	ἵν' αὐτὸς αὑτὸν ἐμβάλῃς εἰς	Τάρταρον	Στίλπωνος οὐ λύσας ἔπη αἰνιγματώδη;
[2, 8]	λυπεῖσθαι ἄλλον ἄλλου μᾶλλον, καὶ	τὰς	αἰσθήσεις μὴ πάντοτε ἀληθεύειν. Οἱ
[2, 8]	αὐτὸς παρίσχει. Ἀνῄρουν δὲ καὶ	τὰς	αἰσθήσεις, οὐκ ἀκριβούσας τὴν ἐπίγνωσιν,
[2, 8]	Διονύσιος ὁ ἐν τοῖς ποσὶ	τὰς	ἀκοὰς ἔχων. Διατρίβων ἐν Ἀσίᾳ
[2, 2]	υἱὸς ἦν τοῦ ῥήτορος τοῦ	τὰς	Ἀλεξάνδρου πράξεις γεγραφότος. Οὗτος δὴ
[2, 8]	Μελανθὼ μὲν καὶ Πολυδώραν καὶ	τὰς	ἄλλας θεραπαίνας ἔχειν, πάντα δὲ
[2, 8]	φρόνησιν καὶ δικαιοσύνην, κακὰ δὲ	τὰς	ἐναντίας ἕξεις, μέσα δὲ ἡδονὴν
[2, 8]	σπουδαῖος οὐδὲν ἄτοπον πράξει διὰ	τὰς	ἐπικειμένας ζημίας καὶ δόξας· εἶναι
[2, 17]	καὶ τήν τε γυναῖκα καὶ	τὰς	θυγατέρας παραλαβὼν πρὸς Ἀντίγονον ἐλθὼν
[2, 17]	αὐτῷ καὶ κατὰ γῆς ὢν	τὰς	θύρας ἀνοίγει. Ἦσαν δ' οἱ
[2, 17]	εὐλαβουμένην τὰς κλωπείας τε καὶ	τὰς	καθ' ὁδὸν λῃστείας. Φίλος τε
[2, 8]	οὐ δι' αὑτήν, ἀλλὰ διὰ	τὰς	κατὰ μέρος ἡδονάς. Πίστιν δ'
[2, 10]	γνώριμος> ὁ Ὀλύνθιος, ἱστορίας γεγραφὼς	τὰς	κατὰ τοὺς χρόνους τοὺς ἑαυτοῦ.
[2, 17]	ἐκ Δελφῶν ἕως Χαλκίδος, εὐλαβουμένην	τὰς	κλωπείας τε καὶ τὰς καθ'
[2, 3]	λόφους καὶ φάραγγας. Ἀρχὰς δὲ	τὰς	ὁμοιομερείας· καθάπερ γὰρ ἐκ τῶν
[2, 8]	τὰς σωματικὰς ἀμείνους εἶναι, καὶ	τὰς	ὀχλήσεις χείρους τὰς σωματικάς. Ὅθεν
[2, 8]	δ' ὁ Θεόδωρος παντάπασιν ἀναιρῶν	τὰς	περὶ θεῶν δόξας· καὶ αὐτοῦ
[2, 7]	δ' ὁ τὰς τέχνας γεγραφὼς	τὰς	ῥητορικάς· τρίτος ὁ ῥήτωρ ὁ
[2, 8]	ἀπονίαν. Πολὺ μέντοι τῶν ψυχικῶν	τὰς	σωματικὰς ἀμείνους εἶναι, καὶ τὰς
[2, 8]	εἶναι, καὶ τὰς ὀχλήσεις χείρους	τὰς	σωματικάς. Ὅθεν καὶ ταύταις κολάζεσθαι
[2, 7]	αὐτὸς οὗτος· δεύτερος δ' ὁ	τὰς	τέχνας γεγραφὼς τὰς ῥητορικάς· τρίτος
[2, 8]	ἑταιρῶν οὐσῶν μίαν ἐκλέξασθαι κελεύσαντος,	τὰς	τρεῖς ἀπήγαγεν εἰπών, Οὐδὲ τῷ
[2, 8]	τί οἱ μὲν φιλόσοφοι ἐπὶ	τὰς	τῶν πλουσίων θύρας ἔρχονται, οἱ
[2, 8]	ἔρχονται, οἱ δὲ πλούσιοι ἐπὶ	τὰς	τῶν φιλοσόφων οὐκέτι, ἔφη, Ὅτι
[2, 8]	αἱρεῖσθαι ἡμᾶς αὐτά, ἀλλὰ διὰ	τὰς	χρείας αὐτῶν, ὧν ἀπουσῶν μηδ'
[2, 8]	Τόν τε φίλον μὴ διὰ	τὰς	χρείας μόνον ἀποδέχεσθαι ὧν ὑπολειπουσῶν
[2, 8]	κατὰ διαστροφήν· οὐ πάσας μέντοι	τὰς	ψυχικὰς ἡδονὰς καὶ ἀλγηδόνας ἐπὶ
[2, 17]	φησι· Φλιάσιόν τ' Ἀσκληπιάδην καὶ	ταῦρον	Ἐρέτρην. Ὁ δὲ Τίμων οὕτως·
[2, 8]	δ' οὐκ ἄν, ἔφη, τριωβόλου	ταῦτ'	ἐπρίω; Ὁμολογήσαντος δέ, Οὐκέτι τοίνυν,
[2, 8]	διὰ τὸ μὴ δι' αὐτὰ	ταῦτα	αἱρεῖσθαι ἡμᾶς αὐτά, ἀλλὰ διὰ
[2, 8]	κατ' ἐλπίδα κωλύειν, ὥστε διὰ	ταῦτα	ἀνύπαρκτον τὴν εὐδαιμονίαν εἶναι. Τήν
[2, 8]	ταῦτα δι' Ἀρίστιππον ἢ διὰ	ταῦτα	Ἀρίστιππον ἀπολέσθαι. Διονυσίου δέ ποτ'
[2, 17]	πρὸς χελώνης ἀετὸς βραχεῖ χρόνῳ.	Ταῦτα	δ' ἐστὶν Ἀχαιοῦ ἐκ τῆς
[2, 10]	ἀνομοίων, παρέλκειν τὴν παράθεσιν. Διὰ	ταῦτα	δὲ καὶ περὶ αὐτοῦ ταῦτά
[2, 17]	βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ Διὰ	ταῦτα	δὴ καὶ τὴν ἄλλην φιλίαν
[2, 8]	ἐπειπεῖν φασιν αὐτὸν ὡς ἄμεινον	ταῦτα	δι' Ἀρίστιππον ἢ διὰ ταῦτα
[2, 8]	Διογένης ἔσκωψε καί φησιν, Εἰ	ταῦτα	ἔμαθες προσφέρεσθαι, οὐκ ἂν τυράννων
[2, 8]	πατρίδος τι πράξειν. Ὅθεν διὰ	ταῦτα,	κἂν ὀχλήσεις ἀναδέξηται ὁ σοφός,
[2, 17]	ἐπιμελοῦ, μὴ συμβῇ σοι καὶ	ταῦτα	καταφθεῖραι καὶ κομψὸν ἰδιώτην ἀποβαλεῖν.
[2, 8]	σὺ δὲ φιλίας ἄρχεις. Καὶ	ταῦτα	μὲν εἰς αὐτὸν ἀναφέρεται. Γεγόνασι
[2, 8]	ἐρασθήσεσθαι ἢ δεισιδαιμονήσειν· γίνεσθαι γὰρ	ταῦτα	παρὰ κενὴν δόξαν. Λυπήσεσθαι μέντοι
[2, 17]	Ὅθεν καὶ πρὸς τοὺς ἀντιπολιτευομένους	ταῦτα,	φασί, προεφέρετο· Ἡλίσκετ' ἆρα καὶ
[2, 7]	σκῶψαι εἰπόντα, Πόθεν σοι, λῃστά,	ταῦτα;	Φησὶ δὲ Πολύκριτος ὁ Μενδαῖος
[2, 10]	ταῦτα δὲ καὶ περὶ αὐτοῦ	ταῦτά	φησι Τίμων, προσπαρατρώγων καὶ τοὺς
[2, 8]	Ἀννικέρειοι τὰ μὲν ἄλλα κατὰ	ταὐτὰ	τούτοις· ἀπέλιπον δὲ καὶ φιλίαν
[2, 8]	χείρους τὰς σωματικάς. Ὅθεν καὶ	ταύταις	κολάζεσθαι μᾶλλον τοὺς ἁμαρτάνοντας. Χαλεπώτερον
[2, 11]	Οὐ μᾶλλον εἶπεν, ἢ ἐγὼ	ταύτην	κοσμῶ. Ἀπεδέχετο δ' αὐτόν, φασί,
[2, 17]	τοῦ τυράννου καὶ εἰπόντος ὡς	ταύτην	τὴν ἡμέραν ἔχοι σχολάζουσαν πρὸς
[2, 11]	γνώριμός τις αὐτοῦ Σιμμίας Συρακόσιος.	Ταύτης	οὐ κατὰ τρόπον βιούσης εἶπέ
[2, 3]	ἐκεῖνοι ἐμοῦ. Ἰδὼν τὸν Μαυσώλου	τάφον	ἔφη, Τάφος πολυτελὴς λελιθωμένης ἐστὶν
[2, 3]	Ἰδὼν τὸν Μαυσώλου τάφον ἔφη,	Τάφος	πολυτελὴς λελιθωμένης ἐστὶν οὐσίας εἴδωλον.
[2, 17]	Ἡλίσκετ' ἆρα καὶ πρὸς ἀσθενῶν	ταχύς,	καὶ πρὸς χελώνης ἀετὸς βραχεῖ
[2, 10]	διαλύσασθαι, ὑπὸ τοῦ βασιλέως τά	τε	ἄλλα ἐπετιμήθη καὶ δὴ καὶ
[2, 17]	ἐλέγξας αὐτὸν ἐν λόγοις τά	τε	ἄλλα ἔφη καὶ δὴ καί,
[2, 10]	ἀνῄρει, μὴ εἶναι φάσκων. Ταῖς	τε	ἀποδείξεσιν ἐνίστατο οὐ κατὰ λήμματα,
[2, 8]	εἶναι δὲ τὸν σοφόν. Προκοπήν	τε	ἀπολείπουσι καὶ ἐν φιλοσοφίᾳ καὶ
[2, 11]	Καὶ ἐγκρατὴς Μεγάρων γενόμενος ἐδίδου	τε	ἀργύριον αὐτῷ καὶ παρεκάλει εἰς
[2, 8]	τῷ πέλας ὑπάρχειν· μὴ εἶναί	τε	αὐτάρκη τὸν λόγον πρὸς τὸ
[2, 17]	εἰς τὴν πατρίδα καὶ τήν	τε	γυναῖκα καὶ τὰς θυγατέρας παραλαβὼν
[2, 3]	σύνοδον πλανητῶν φλόγας ἀφιέντων· τούς	τε	διᾴττοντας οἷον σπινθῆρας ἀπὸ τοῦ
[2, 8]	καὶ κακῶν λόγον ἐκμεμαθηκότα. Μηδέν	τε	εἶναι φύσει δίκαιον ἢ καλὸν
[2, 17]	λαβεῖν τὸ τοῦ Μενεδήμου· ἐκεῖνόν	τε,	ἐπειδὴ προὔστη τῆς πολιτείας, πλουσίαν
[2, 17]	ἐξὸν ἐν πύλαις ἀντιβῆναι. Βίωνός	τε	ἐπιμελῶς κατατρέχοντος τῶν μάντεων, νεκροὺς
[2, 8]	ἀνύπαρκτον τὴν εὐδαιμονίαν εἶναι. Τήν	τε	ζωὴν καὶ τὸν θάνατον αἱρετόν.
[2, 8]	πόνον τραχεῖαν κίνησιν. Μὴ διαφέρειν	τε	ἡδονὴν ἡδονῆς, μηδὲ ἥδιόν τι
[2, 2]	τε μεμνώμεθα τοῦ ἀνδρός, οἵ	τε	ἡμέων παῖδές τε καὶ λεσχηνῶται,
[2, 17]	τὰς καθ' ὁδὸν λῃστείας. Φίλος	τε	ἦν μάλιστα, ὡς δῆλον ἐκ
[2, 17]	πρὸς πάντα καὶ εὑρεσιλόγει· ἐριστικώτατός	τε,	καθά φησιν Ἀντισθένης ἐν Διαδοχαῖς,
[2, 17]	γράφει ψήφισμα αὐτῷ Μενέδημος ἁπλοῦν	τε	καὶ ἀκόλακον, οὗ ἡ ἀρχή·
[2, 11]	ἐν τῇ Ἑλλάδι ῥητόρων, Κράτητά	τε	καὶ ἄλλους πλείστους ὅσους ἐθήρασεν·
[2, 17]	ὑπάρχων οὐδὲν ἧττον ἀθλητοῦ στερεός	τε	καὶ ἐπικεκαυμένος τὸ εἶδος, πίων
[2, 17]	τηρεῖν παριόντα καὶ ὑπερκύπτοντα Ἀγαμεμνόνειόν	τε	καὶ Ἡγησίπολιν ἀποκαλεῖν. Ἦν δέ
[2, 1]	Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ, τροπάς	τε	καὶ ἰσημερίας σημαίνοντα· καὶ ὡροσκόπια
[2, 2]	ἀνδρός, οἵ τε ἡμέων παῖδές	τε	καὶ λεσχηνῶται, ἐπιδεξιοίμεθα δ’ ἔτι
[2, 8]	τε πατρίδα τὸν κόσμον. Κλέψειν	τε	καὶ μοιχεύσειν καὶ ἱεροσυλήσειν ἐν
[2, 17]	τὸ πρότερον τέκτονι συνοικοδομοῦντες αὐτός	τε	καὶ ὁ Ἀσκληπιάδης, ὁ μὲν
[2, 8]	πρὸς αὐτὸν καὶ θεασαμένου γυναῖκάς	τε	καὶ πολυτελῆ ὀψωνίαν, ἔπειτα αἰτιασαμένου,
[2, 17]	ἕως Χαλκίδος, εὐλαβουμένην τὰς κλωπείας	τε	καὶ τὰς καθ' ὁδὸν λῃστείας.
[2, 17]	καὶ ἐπικεκαυμένος τὸ εἶδος, πίων	τε	καὶ τετριμμένος· τὸ δὲ μέγεθος
[2, 17]	ῥιπτουμένων φαγών, ἐπειδὴ μάθοι, ἐναυτία	τε	καὶ ὠχρία ἕως Ἀσκληπιάδης ἐπετίμησεν
[2, 3]	καὶ ἀμφοτέρων αὐτῷ προσαγγελέντων, τῆς	τε	καταδίκης καὶ τῆς τῶν παίδων
[2, 8]	δὲ κατ' ἀλήθειαν ἀηδῶς. Μέσας	τε	καταστάσεις ὠνόμαζον ἀηδονίαν καὶ ἀπονίαν.
[2, 2]	γῆν, ἀλλὰ περὶ γῆν. Κέχρηταί	τε	λέξει Ἰάδι ἁπλῇ καὶ ἀπερίττῳ.
[2, 11]	παιδείαν γὰρ μηδένα ἐξενηνοχέναι, τόν	τε	λόγον ἔχειν καὶ τὴν ἐπιστήμην.
[2, 2]	Ἡμέες δὲ οἱ λεσχηνῶται αὐτοί	τε	μεμνώμεθα τοῦ ἀνδρός, οἵ τε
[2, 7]	Ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀντισθένους τόν	τε	μικρὸν Κῦρον καὶ τὸν Ἡρακλέα
[2, 8]	δ' Ἀρίστιπποι τέσσαρες· περὶ οὗ	τε	ὁ λόγος, καὶ δεύτερος ὁ
[2, 17]	δ' οἱ σωματοποιήσαντες αὐτοὺς Ἱππόνικός	τε	ὁ Μακεδὼν καὶ Ἀγήτωρ ὁ
[2, 11]	Ἀντιγόνου καταλαβὼν τὰ Μέγαρα τήν	τε	οἰκίαν αὐτῷ φυλαχθῆναι καὶ πάντα
[2, 8]	τυχόντας αὐτῆς μηθὲν ἐπιζητεῖν μηθέν	τε	οὕτω φεύγειν ὡς τὴν ἐναντίαν
[2, 8]	δι' αὑτὸν αἱρετὸν ὄντα. Τά	τε	πάθη καταληπτά. Ἔλεγον οὖν αὐτά,
[2, 17]	περὶ Πλάτωνα καὶ Ξενοκράτην, ἔτι	τε	Παραιβάτην τὸν Κυρηναῖον κατεφρόνει, Στίλπωνα
[2, 8]	τῆς τῶν ἀφρόνων ὠφελείας. Εἶναί	τε	πατρίδα τὸν κόσμον. Κλέψειν τε
[2, 17]	προσκεφάλαιον αὑτῷ φέρειν ἔδει. Τό	τε	περιαγόμενον ποτήριον οὐ μεῖζον ἦν
[2, 17]	ἐν τῷ συνθέσθαι δυσανταγώνιστος· ἐστρέφετό	τε	πρὸς πάντα καὶ εὑρεσιλόγει· ἐριστικώτατός
[2, 17]	ἀλλὰ διαβολὴν ἀναλαβεῖν ψευδῆ· φοιτᾶν	τε	πρὸς τὸν Ἀντίγονον καὶ βούλεσθαι
[2, 1]	τάξιν ἐπέχουσαν, οὖσαν σφαιροειδῆ· τήν	τε	σελήνην ψευδοφαῆ, καὶ ἀπὸ ἡλίου
[2, 8]	τῷ δὲ φρονίμῳ ἀδιάφορον. Τόν	τε	σοφὸν ἑαυτοῦ ἕνεκα πάντα πράξειν·
[2, 8]	μισήσειν, μᾶλλον δὲ μεταδιδάξειν. Τόν	τε	σοφὸν οὐχ οὕτω πλεονάσειν ἐν
[2, 1]	δὲ πᾶν ἀμετάβλητον εἶναι. Μέσην	τε	τὴν γῆν κεῖσθαι, κέντρου τάξιν
[2, 17]	ἀνὴρ ἦν καὶ ἐλευθέριος. Κατά	τε	τὴν ἕξιν τὴν σωματικὴν ἤδη
[2, 8]	παρῳχηκυῖαι καὶ αἱ μέλλουσαι. Εἶναί	τε	τὴν μερικὴν ἡδονὴν δι' αὑτὴν
[2, 7]	ἱκανῶς γεγυμνασμένος· ὡς δῆλον ἔκ	τε	τῆς ἀπολογίας τοῦ πατρὸς Φαίακος
[2, 8]	τῆς τῶν ἀφρόνων συνοχῆς. Φανερῶς	τε	τοῖς ἐρωμένοις ἄνευ πάσης ὑφοράσεως
[2, 3]	μέλλοντος ὕσειν· καὶ γενέσθαι. Πρός	τε	τὸν εἰπόντα, εἰ τὰ ἐν
[2, 11]	καὶ ἀφελὴς καὶ ἀνεπίπλαστος πρός	τε	τὸν ἰδιώτην εὔθετος. Κράτητος γοῦν
[2, 8]	ὀλίγα ἡδέα περιγένηται αὐτῷ. Τήν	τε	τοῦ φίλου εὐδαιμονίαν δι' αὑτὴν
[2, 10]	Κρόνος ἔξωθε τοῦ ῥῶ κάππα	τε.	Τῶν δ' ἀπ' Εὐκλείδου ἐστὶ
[2, 8]	συντραφεῖσαν ἡμῖν φαύλην διάθεσιν. Τόν	τε	φίλον μὴ διὰ τὰς χρείας
[2, 8]	φασιν αὐτοὺς ἄχρηστα ἡγεῖσθαι τό	τε	φυσικὸν μέρος καὶ τὸ διαλεκτικόν.
[2, 10]	ἐν διαλεκτικῇ λόγους ἠρώτησε, τόν	τε	ψευδόμενον καὶ τὸν διαλανθάνοντα καὶ
[2, 17]	Ἀσκληπιάδης ἐφαίνετο γυμνὸς ἐπὶ τοῦ	τέγους	τὸν πηλὸν παραφέρων, ὁ δὲ
[2, 8]	τὴν δὲ βασίλισσαν αὐτὴν μὴ	τεθεᾶσθαι.	Ὁ δ' οὖν Ἀρίστιππος ἐρωτηθεὶς
[2, 3]	γεγενῆσθαι αὐτὸν τῇ ἑβδομηκοστῇ Ὀλυμπιάδι,	τεθνηκέναι	δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς
[2, 3]	ὅτι καθείρχθη ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ	τεθνηξόμενος.	Περικλῆς δὲ παρελθὼν εἶπεν εἴ
[2, 17]	καὶ φιλόδοξος· ὥστε τὸ πρότερον	τέκτονι	συνοικοδομοῦντες αὐτός τε καὶ ὁ
[2, 2]	ὁ αἰθερολόγος ἐν τοιῷδε κεῖται	τέλει.	Ἡμέες δὲ οἱ λεσχηνῶται αὐτοί
[2, 3]	τὸν δυσφοροῦντα ὅτι ἐπὶ ξένης	τελευτᾷ,	Πανταχόθεν, ἔφη, ὁμοία ἐστὶν ἡ
[2, 8]	μὲν ὁ Θεόδωρος κἀν τούτοις.	Τελευταῖον	δ' εἰς Κυρήνην ἀπελθὼν καὶ
[2, 10]	λοιποὺς φιλοσόφους μετὰ τὴν Σωκράτους	τελευτήν,	δείσαντες τὴν ὠμότητα τῶν τυράννων.
[2, 3]	καταδίκης καὶ τῆς τῶν παίδων	τελευτῆς,	εἰπεῖν περὶ μὲν τῆς καταδίκης,
[2, 1]	ἑξήκοντα τεττάρων καὶ μετ’ ὀλίγον	τελευτῆσαι	{ἀκμάσαντά πη μάλιστα κατὰ Πολυκράτην
[2, 10]	Ἀλφειῷ νυχθῆναι καλάμῳ καὶ οὕτω	τελευτῆσαι.	Καὶ ἔστιν εἰς αὐτὸν ἡμῶν
[2, 17]	τὴν δὲ μητέρα Μενέδημον. Κἀπειδὴ	τελευτῆσαι	τῷ Ἀσκληπιάδῃ τὸ γύναιον, λαβεῖν
[2, 11]	τῆς στοᾶς κτίστην. Γηραιὸν δὲ	τελευτῆσαί	φησιν Ἕρμιππος, οἶνον προσενεγκάμενον ὅπως
[2, 3]	φυλάττεται τὸ ἔθος καὶ νῦν.	Τελευτήσαντα	δὴ αὐτὸν ἔθαψαν ἐντίμως οἱ
[2, 3]	ἔφη, οὐχ ὑμεῖς ἐπιμελεῖσθε; Καὶ	τέλος	ἀπέστη καὶ περὶ τὴν τῶν
[2, 3]	τῆς πρὸς αὐτὸν κοινολογίας. Καὶ	τέλος	ἀποχωρήσας εἰς Λάμψακον αὐτόθι κατέστρεψεν.
[2, 8]	Πῶρον, Πρὸς Σωκράτην, Περὶ τύχης.	Τέλος	δ' ἀπέφαινε τὴν λείαν κίνησιν
[2, 8]	φησιν Ἀντισθένης ἐν Φιλοσόφων διαδοχαῖς.	Τέλος	δ' ὑπελάμβανε χαρὰν καὶ λύπην·
[2, 8]	τὴν τοῦ σώματος, ἣν καὶ	τέλος	εἶναι, καθά φησι Παναίτιος ἐν
[2, 8]	ἡδονάς. Πίστιν δ' εἶναι τοῦ	τέλος	εἶναι τὴν ἡδονὴν τὸ ἀπροαιρέτως
[2, 8]	ἣν ὁ Ἐπίκουρος ἀποδέχεται καὶ	τέλος	εἶναί φησιν. Δοκεῖ δ' αὐτοῖς
[2, 8]	φησιν. Δοκεῖ δ' αὐτοῖς καὶ	τέλος	εὐδαιμονίας διαφέρειν. Τέλος μὲν γὰρ
[2, 8]	πόνους ὑπομενεῖν. Καίτοι τιθέμενον ἡδονὴν	τέλος	καὶ ἀχθόμενον ἐπὶ τῷ στέρεσθαι
[2, 8]	αὐτοῖς καὶ τέλος εὐδαιμονίας διαφέρειν.	Τέλος	μὲν γὰρ εἶναι τὴν κατὰ
[2, 8]	ἐν τῇ τῶν κακῶν φυγῇ,	τέλος	τιθέμενον τὸ μὴ ἐπιπόνως ζῆν
[2, 17]	γάρ τοι βασιλέως ἐπιμήνιον ἑορτὴν	τελοῦντος	καὶ καλέσαντος καὶ τούτους ὥσπερ
[2, 17]	Καὶ τῆς πόλεως διακόσια τάλαντα	τελούσης	πρὸς ἔτος αὐτῷ, τὰ πεντήκοντα
[2, 17]	ἐστιν οὕτως ἔχον· Ἔκλυον, Μενέδημε,	τεὸν	μόρον, ὡς ἑκὼν ἀπέσβης ἐν
[2, 3]	ἐπέγραψαν. Ἐνθάδε, πλεῖστον ἀληθείας ἐπὶ	τέρμα	περήσας οὐρανίου κόσμου, κεῖται Ἀναξαγόρας.
[2, 8]	τῶν νομοποιῶν πεπραγματευμένος, ἀρξάμενος ἀπὸ	Τερπάνδρου·	ἕκτος στωικός· ἕβδομος ὁ τὰ
[2, 8]	αὐτὸν ἀναφέρεται. Γεγόνασι δ' Ἀρίστιπποι	τέσσαρες·	περὶ οὗ τε ὁ λόγος,
[2, 8]	Ἀθηναῖος, ὑπὲρ οὗ γράφει Μηνόδοτος·	τεσσαρεσκαιδέκατος	Ἐφέσιος, ζωγράφος, οὗ μέμνηται Θεοφάνης
[2, 3]	ἐξαπίνης ἐπεγείρας πάντα συνεσφήκωσεν ὁμοῦ	τεταραγμένα	πρόσθεν. Οὗτος εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ
[2, 17]	Ἐτελεύτα δὲ κατὰ τὸν Ἡρακλείδην	τέταρτον	καὶ ἑβδομηκοστὸν ἔτος βιούς. καὶ
[2, 7]	ὁ ῥήτωρ ὁ κατὰ Δημοσθένην·	τέταρτος	Ἀρκάς, μαθητὴς Ἰσοκράτους· πέμπτος Μυτιληναῖος,
[2, 8]	ὁ μητροδίδακτος, θυγατριδοῦς τοῦ πρώτου·	τέταρτος	ὁ ἐκ τῆς νεωτέρας Ἀκαδημείας.
[2, 8]	Πλάτων· τρίτος ὁ προγεγραμμένος φιλόσοφος·	τέταρτος	οὗ τὸ φωνασκικὸν φέρεται βιβλίον
[2, 17]	τὸ εἶδος, πίων τε καὶ	τετριμμένος·	τὸ δὲ μέγεθος σύμμετρος, ὡς
[2, 1]	ὀγδόης Ὀλυμπιάδος ἐτῶν εἶναι ἑξήκοντα	τεττάρων	καὶ μετ’ ὀλίγον τελευτῆσαι {ἀκμάσαντά
[2, 13]	δὲ καὶ ἄλλος Σίμων ῥητορικὰς	τέχνας	γεγραφώς· καὶ ἕτερος ἰατρὸς κατὰ
[2, 7]	οὗτος· δεύτερος δ' ὁ τὰς	τέχνας	γεγραφὼς τὰς ῥητορικάς· τρίτος ὁ
[2, 15]	Περὶ γραμμάτων, Περὶ διδασκαλίας, Περὶ	τέχνης,	Περὶ τοῦ ἐπιστατεῖν, Περὶ πρέποντος,
[2, 4]	ὁ τὰ Ἰδιοφυῆ ποιήσας, ἄλλος	τεχνογράφος	ῥήτωρ. ~Αἰσχίνης Χαρίνου ἀλλαντοποιοῦ, οἱ
[2, 12]	νόμου, Περὶ τοῦ θείου, Περὶ	τεχνῶν,	Περὶ συνουσίας, Περὶ σοφίας, Πρωταγόρας
[2, 2]	οἴχεται· εὐφρόνης, ὥσπερ ἐώθει, ἅμα	τῇ	ἀμφιπόλῳ προϊὼν ἐκ τοῦ αὐλίου
[2, 17]	πάντα πράσσει κατὰ γνώμην, ἔδοξε	τῇ	βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ Διὰ
[2, 3]	Σωτίων μὲν γάρ φησιν ἐν	τῇ	Διαδοχῇ τῶν φιλοσόφων ὑπὸ Κλέωνος
[2, 3]	ἐν τοῖς Χρονικοῖς γεγενῆσθαι αὐτὸν	τῇ	ἑβδομηκοστῇ Ὀλυμπιάδι, τεθνηκέναι δὲ τῷ
[2, 11]	Ἄλκιμον, ἁπάντων πρωτεύοντα τῶν ἐν	τῇ	Ἑλλάδι ῥητόρων, Κράτητά τε καὶ
[2, 2]	τὴν Σάρδεων ἅλωσιν, ἐτελεύτησε δὲ	τῇ	ἑξηκοστῇ τρίτῃ Ὀλυμπιάδι. Γεγόνασι δὲ
[2, 8]	Εὐτυχίδην ἀργυρώνητον. Ἐχρῆτο καὶ Λαΐδι	τῇ	ἑταίρᾳ, καθά φησι Σωτίων ἐν
[2, 8]	μὲν ἁλιεῖς, εἶπεν, ὑπομένουσι ῥαίνεσθαι	τῇ	θαλάττῃ ἵνα κωβιὸν θηράσωσιν· ἐγὼ
[2, 8]	ἀληθεῖς εἶναι. Τὰ ἄριστα ὑπετίθετο	τῇ	θυγατρὶ Ἀρήτῃ, συνασκῶν αὐτὴν ὑπεροπτικὴν
[2, 1]	Ἀναξίμανδρος ἱστορικός, καὶ αὐτὸς Μιλήσιος,	τῇ	Ἰάδι γεγραφώς. ~Ἀναξιμένης Εὐρυστράτου, Μιλήσιος,
[2, 8]	τῇ τῆς πατρίδος εὐημερίᾳ ὥσπερ	τῇ	ἰδίᾳ χαρὰν ἐγγίνεσθαι. Ἀλλὰ μὴν
[2, 8]	Φρὺξ καὶ ὄλεθρος ἀναχρεμψάμενος προσέπτυσε	τῇ	ὄψει· τοῦ δ' ἀγανακτήσαντος, Οὐκ
[2, 9]	~Φαίδων Ἠλεῖος, τῶν εὐπατριδῶν, συνεάλω	τῇ	πατρίδι καὶ ἠναγκάσθη στῆναι ἐπ'
[2, 17]	ἐπιτρέψαι τὸν Μενέδημον τὴν διοίκησιν	τῇ	προτέρᾳ γυναικί. Ὁ μέντοι Ἀσκληπιάδης
[2, 3]	συγγραφῆς. Φησὶ δὲ Σιληνὸς ἐν	τῇ	πρώτῃ τῶν Ἱστοριῶν ἐπὶ ἄρχοντος
[2, 3]	ὁ οὐρανὸς ἐκ λίθων συγκέοιτο·	τῇ	σφοδρᾷ δὲ περιδινήσει συνεστάναι καὶ
[2, 8]	γίνεσθαι. Καὶ γὰρ ἐπὶ ψιλῇ	τῇ	τῆς πατρίδος εὐημερίᾳ ὥσπερ τῇ
[2, 8]	σοφὸν οὐχ οὕτω πλεονάσειν ἐν	τῇ	τῶν ἀγαθῶν αἱρέσει, ὡς ἐν
[2, 3]	φησι Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς ἐν	τῇ	τῶν Ἀρχόντων ἀναγραφῇ, ἔνθα καί
[2, 8]	τῶν ἀγαθῶν αἱρέσει, ὡς ἐν	τῇ	τῶν κακῶν φυγῇ, τέλος τιθέμενον
[2, 3]	Οὗτος ἤκουσεν Ἀναξιμένους, καὶ πρῶτος	τῇ	ὕλῃ νοῦν ἐπέστησεν, ἀρξάμενος οὕτω
[2, 10]	μαθητῶν αὐτοῦ πυνθανομένων διὰ τί	τῇδε	κατοικεῖ, φάναι βούλεσθαι αἵρεσιν συστήσασθαι
[2, 4]	δὲ λόγος αὐτῷ οὕτως ἔχει.	Τηκόμενόν	φησι τὸ ὕδωρ ὑπὸ τοῦ
[2, 7]	ἔχει· Καλλίας, Ἀξίοχος, Ἀσπασία, Ἀλκιβιάδης,	Τηλαύγης,	Ῥίνων. Φασὶ δ' αὐτὸν δι'
[2, 8]	κατὰ ψιλὴν τὴν ὅρασιν ἢ	τὴν	ἀκοὴν γίνεσθαι ἡδονάς. Τῶν γοῦν
[2, 17]	δήμῳ Διὰ ταῦτα δὴ καὶ	τὴν	ἄλλην φιλίαν ὑποπτευθεὶς προδιδόναι τὴν
[2, 17]	εἰπόντα ναί ἢ οὔ λῦσαι	τὴν	ἀμφιβολίαν, Γελοῖον, εἶπε, τοῖς ὑμετέροις
[2, 8]	παρόντων, οὐκ ἐθήρα δὲ πόνῳ	τὴν	ἀπόλαυσιν τῶν οὐ παρόντων· ὅθεν
[2, 8]	μὴ ἐπιστρέφεσθαι, ἀλλὰ καὶ παρὰ	τὴν	γεγονυῖαν εὔνοιαν, ἧς ἕνεκα καὶ
[2, 1]	πᾶν ἀμετάβλητον εἶναι. Μέσην τε	τὴν	γῆν κεῖσθαι, κέντρου τάξιν ἐπέχουσαν,
[2, 3]	βαρέα τὸν κάτω τόπον ὡς	τὴν	γῆν, τὰ δὲ κοῦφα τὸν
[2, 17]	ἐπισκώπτων, ὅμως αὐτὸν εὖ ἐποίησε	τὴν	γυναῖκα παραπέμψας ἐκ Δελφῶν ἕως
[2, 11]	πολλοὶ δ' ἀμφ' αὐτὸν ἑταῖροι·	τὴν	δ' ἀρετὴν παρὰ γράμμα διώκοντες
[2, 8]	λύπην· τὴν μὲν ἐπὶ φρονήσει,	τὴν	δ' ἐπὶ ἀφροσύνῃ· ἀγαθὰ δὲ
[2, 8]	μερικὴν ἡδονὴν δι' αὑτὴν αἱρετήν·	τὴν	δ' εὐδαιμονίαν οὐ δι' αὑτήν,
[2, 8]	πάντας σχεδὸν ἑωρακέναι καὶ συντετυχηκέναι,	τὴν	δὲ βασίλισσαν αὐτὴν μὴ τεθεᾶσθαι.
[2, 4]	γένεσιν τὴν τοῦ ἀέρος πλῆξιν.	Τὴν	δὲ θάλατταν ἐν τοῖς κοίλοις
[2, 17]	ὧν τὴν μὲν θυγατέρα Ἀσκληπιάδην,	τὴν	δὲ μητέρα Μενέδημον. Κἀπειδὴ τελευτῆσαι
[2, 3]	Πελοποννήσου· οἱ δέ φασι Τάνταλον·	τὴν	δὲ σελήνην οἰκήσεις ἔχειν, ἀλλὰ
[2, 8]	συμπαθεῖν τῷ σώματι καὶ ταράττεσθαι,	τὴν	δὲ τύχην πολλὰ τῶν κατ'
[2, 8]	γὰρ σῶμα πολλῶν ἀναπεπλῆσθαι παθημάτων,	τὴν	δὲ ψυχὴν συμπαθεῖν τῷ σώματι
[2, 8]	πάντα δὲ μᾶλλον ἢ αὐτὴν	τὴν	δέσποιναν δύνασθαι γῆμαι. Τὸ δ'
[2, 17]	πόλεμον· ἐδόκει γὰρ Ἀντιγόνου βουλομένου	τὴν	δημοκρατίαν ἀποκαταστῆσαι τοῖς Ἐρετριεῦσι χάριν
[2, 3]	Βίοις ὑπὸ Θουκυδίδου φησὶν εἰσαχθῆναι	τὴν	δίκην, ἀντιπολιτευομένου τῷ Περικλεῖ· καὶ
[2, 17]	οὔσης οἰκίας ἐπιτρέψαι τὸν Μενέδημον	τὴν	διοίκησιν τῇ προτέρᾳ γυναικί. Ὁ
[2, 11]	Χαιρεκράτης, Μητροκλῆς, Ἀναξιμένης, Ἐπιγένης, Πρὸς	τὴν	ἑαυτοῦ θυγατέρα, Ἀριστοτέλης. Τούτου φησὶν
[2, 3]	φαινόμενον εἶναι πόλον, ὕστερον δὲ	τὴν	ἔγκλισιν λαβεῖν. Καὶ τὸν γαλαξίαν
[2, 8]	γενέσθαι· δεῖν δ' ἀνεθίζεσθαι διὰ	τὴν	ἐκ πολλοῦ συντραφεῖσαν ἡμῖν φαύλην
[2, 1]	δὲ ἀρεσκόντων αὐτῷ πεποίηται κεφαλαιώδη	τὴν	ἔκθεσιν, ᾗ που περιέτυχεν καὶ
[2, 11]	ἄλλους ὥστε μικροῦ δεῆσαι πᾶσαν	τὴν	Ἑλλάδα ἀφορῶσαν εἰς αὐτὸν μεγαρίσαι.
[2, 8]	Κυρηναῖοι, ἐκ τῆς Λιβύης εἰς	τὴν	Ἑλλάδα με ἐξορίζοντες. Θεόδωροι δὲ
[2, 8]	δὲ καὶ τῶν φυσικῶν διὰ	τὴν	ἐμφαινομένην ἀκαταληψίαν· τῶν δὲ λογικῶν
[2, 8]	μηθέν τε οὕτω φεύγειν ὡς	τὴν	ἐναντίαν αὐτῇ ἀλγηδόνα. Εἶναι δὲ
[2, 17]	ἦν καὶ ἐλευθέριος. Κατά τε	τὴν	ἕξιν τὴν σωματικὴν ἤδη καὶ
[2, 8]	τοῦ μὲν κακῶς λέγειν σὺ	τὴν	ἐξουσίαν ἔχεις, τοῦ δὲ μὴ
[2, 17]	καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἔδει γίνεσθαι	τὴν	ἑορτήν· εἰ δ' οὔ, περιττῶς
[2, 8]	αἱρέσεων, οὐ τὴν καταστηματικὴν ἡδονὴν	τὴν	ἐπ' ἀναιρέσει ἀλγηδόνων καὶ οἷον
[2, 8]	καὶ τὰς αἰσθήσεις, οὐκ ἀκριβούσας	τὴν	ἐπίγνωσιν, τῶν τ' εὐλόγως φαινομένων
[2, 11]	τόν τε λόγον ἔχειν καὶ	τὴν	ἐπιστήμην. Καὶ αὐτῷ διαλεχθεὶς περὶ
[2, 8]	κωλύειν, ὥστε διὰ ταῦτα ἀνύπαρκτον	τὴν	εὐδαιμονίαν εἶναι. Τήν τε ζωὴν
[2, 8]	ὧν ἀπουσῶν μηδ' ἐκεῖνα ὑπάρχειν.	Τὴν	εὐδαιμονίαν ὅλως ἀδύνατον εἶναι· τὸ
[2, 8]	ἀκαταληψίαν· τῶν δὲ λογικῶν διὰ	τὴν	εὐχρηστίαν ἥπτοντο. Μελέαγρος δ' ἐν
[2, 8]	ἐναντίαν αὐτῇ ἀλγηδόνα. Εἶναι δὲ	τὴν	ἡδονὴν ἀγαθὸν κἂν ἀπὸ τῶν
[2, 8]	κατάστασις. Δύνασθαι δέ φασι καὶ	τὴν	ἡδονήν τινας μὴ αἱρεῖσθαι κατὰ
[2, 8]	δ' εἶναι τοῦ τέλος εἶναι	τὴν	ἡδονὴν τὸ ἀπροαιρέτως ἡμᾶς ἐκ
[2, 8]	ἡδονήν, τὴν μὲν λείαν κίνησιν,	τὴν	ἡδονήν, τὸν δὲ πόνον τραχεῖαν
[2, 4]	αὐτῷ ἡ φυσικὴ φιλοσοφία, Σωκράτους	τὴν	ἠθικὴν εἰσαγαγόντος. Ἔοικεν δὲ καὶ
[2, 17]	τυράννου καὶ εἰπόντος ὡς ταύτην	τὴν	ἡμέραν ἔχοι σχολάζουσαν πρὸς τὸ
[2, 8]	Καὶ ὁ Αἰσχίνης, Εὖγε, νὴ	τὴν	Ἥραν, εὐλόγως εἶπας, ἐπεὶ πολλῷ
[2, 3]	ἐπὶ τῆς γῆς πλατείας οὔσης	τὴν	θάλασσαν ὑποστῆναι, διατμισθέντων ὑπὸ τοῦ
[2, 8]	πολυτελῶς ὀψωνεῖ, Ἐπιστολὴ πρὸς Ἀρήτην	τὴν	θυγατέρα, Πρὸς τὸν εἰς Ὀλυμπίαν
[2, 17]	νικήσας τοὺς βαρβάρους παραγίνεται εἰς	τὴν	ἰδίαν, καὶ τὰ ἄλλα πάντα
[2, 11]	δέ, Ὦ Ἡράκλεις, εἰπόντος, ἀπολώλεκα	τὴν	ἰσχάδα· Οὐ μόνον, ἔφη, ἀλλὰ
[2, 8]	διαφέρειν. Τέλος μὲν γὰρ εἶναι	τὴν	κατὰ μέρος ἡδονήν, εὐδαιμονίαν δὲ
[2, 8]	τῷ Περὶ τῶν αἱρέσεων, οὐ	τὴν	καταστηματικὴν ἡδονὴν τὴν ἐπ' ἀναιρέσει
[2, 8]	Περὶ τύχης. Τέλος δ' ἀπέφαινε	τὴν	λείαν κίνησιν εἰς αἴσθησιν ἀναδιδομένην.
[2, 8]	δ' ὑπελάμβανε χαρὰν καὶ λύπην·	τὴν	μὲν ἐπὶ φρονήσει, τὴν δ'
[2, 8]	μηδὲ ἥδιόν τι εἶναι· καὶ	τὴν	μὲν εὐδοκητὴν πᾶσι ζῴοις, τὸν
[2, 17]	καὶ γυναῖκας ἀγαγέσθαι αὐτούς· ὧν	τὴν	μὲν θυγατέρα Ἀσκληπιάδην, τὴν δὲ
[2, 8]	πάθη ὑφίσταντο, πόνον καὶ ἡδονήν,	τὴν	μὲν λείαν κίνησιν, τὴν ἡδονήν,
[2, 8]	στοργήν. Οἱ δὲ Θεοδώρειοι κληθέντες	τὴν	μὲν ὀνομασίαν ἔσπασαν ἀπὸ Θεοδώρου
[2, 8]	καὶ αἱ μέλλουσαι. Εἶναί τε	τὴν	μερικὴν ἡδονὴν δι' αὑτὴν αἱρετήν·
[2, 3]	τὸν οὐρανόν. Λέγεται δὲ κατὰ	τὴν	Ξέρξου διάβασιν εἴκοσιν ἐτῶν εἶναι,
[2, 11]	τι τἀργυριδίου προσήκατο, ἀρνησάμενος δὲ	τὴν	ὁδὸν μετῆλθεν εἰς Αἴγιναν, ἕως
[2, 3]	φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ,	τὴν	Ὁμήρου ποίησιν ἀποφήνασθαι εἶναι περὶ
[2, 8]	Λέγουσι δὲ μηδὲ κατὰ ψιλὴν	τὴν	ὅρασιν ἢ τὴν ἀκοὴν γίνεσθαι
[2, 8]	ἔφη, ἐμέμφου; ἔοικας γὰρ οὐ	τὴν	ὀψωνίαν ἀλλὰ τὸ ἀνάλωμα αἰτιᾶσθαι.
[2, 10]	εἰ δ' ἐξ ἀνομοίων, παρέλκειν	τὴν	παράθεσιν. Διὰ ταῦτα δὲ καὶ
[2, 13]	πρὸς αὐτόν, οὐκ ἂν ἔφη	τὴν	παρρησίαν ἀποδόσθαι. Γέγονε δὲ καὶ
[2, 17]	γενόμενον τῶν Ἐρετριέων πολλάκις ἐλευθερῶσαι	τὴν	πατρίδα ἀπὸ τῶν τυράννων ἐπαγόμενον
[2, 17]	Ἐντεῦθεν ἀθυμήσας λαθραίως παρεισδὺς εἰς	τὴν	πατρίδα καὶ τήν τε γυναῖκα
[2, 17]	τὸν Ἀντίγονον καὶ βούλεσθαι ἐλευθερῶσαι	τὴν	πατρίδα· τοῦ δὲ μὴ εἴκοντος
[2, 3]	ἀριστερῶν. Φασὶ δ’ αὐτὸν προειπεῖν	τὴν	περὶ Αἰγὸς ποταμοὺς γενομένην τοῦ
[2, 17]	δὴ οὖν προδοῦναι αὐτὸν Ἀντιγόνῳ	τὴν	πόλιν, ἀλλὰ διαβολὴν ἀναλαβεῖν ψευδῆ·
[2, 17]	τὴν ἄλλην φιλίαν ὑποπτευθεὶς προδιδόναι	τὴν	πόλιν αὐτῷ, διαβάλλοντος Ἀριστοδήμου ὑπεξῆλθε·
[2, 17]	ἀφεῖλε· πρὸς ὃν διαβληθεὶς ὡς	τὴν	πόλιν ἐγχειρίζων Πτολεμαίῳ, ἀπολογεῖται δι'
[2, 17]	ὕστερον δ' ἐθαυμάσθη, ὥστε καὶ	τὴν	πόλιν ἐγχειρίσασθαι. Ἐπρέσβευσε δὲ καὶ
[2, 8]	ἄλειμμα διαβάλλουσιν. Πρὸς Πλάτωνα ὀνειδίσαντα	τὴν	πολυτέλειαν, Ἆρα, ἔφη, φαίνεταί σοι
[2, 17]	καλούντων ἐπὶ δεῖπνόν τινος περιελεῖν	τὴν	πολυτέλειαν, κληθείς ποτε οὐδὲν μὲν
[2, 8]	αὐτῆς ὅμως ἑκουσίως ὑπομενεῖν διὰ	τὴν	πρὸς τὸν φίλον στοργήν. Οἱ
[2, 10]	ῥήτορας κυλίων ἀπῆλθ' ἔχων Δημοσθένους	τὴν	ῥωποπερπερήθραν. Ἐῴκει γὰρ αὐτοῦ καὶ
[2, 2]	μέν, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος, περὶ	τὴν	Σάρδεων ἅλωσιν, ἐτελεύτησε δὲ τῇ
[2, 17]	πρὸς Πλάτωνα, καὶ θηραθεὶς κατέλιπε	τὴν	στρατείαν. Ἀσκληπιάδου δὲ τοῦ Φλιασίου
[2, 7]	εἰσὶν ἐκλελυμένοι καὶ οὐκ ἐπιφαίνοντες	τὴν	Σωκρατικὴν εὐτονίαν· οὓς καὶ Πεισίστρατος
[2, 10]	καὶ τοὺς λοιποὺς φιλοσόφους μετὰ	τὴν	Σωκράτους τελευτήν, δείσαντες τὴν ὠμότητα
[2, 8]	καὶ περὶ τοὺς ἄφρονας συνίστασθαι.	Τὴν	σωματικὴν ἄσκησιν συμβάλλεσθαι πρὸς ἀρετῆς
[2, 17]	ἐλευθέριος. Κατά τε τὴν ἕξιν	τὴν	σωματικὴν ἤδη καὶ πρεσβύτης ὑπάρχων
[2, 17]	παρεισδὺς εἰς τὴν πατρίδα καὶ	τήν	τε γυναῖκα καὶ τὰς θυγατέρας
[2, 8]	ταῦτα ἀνύπαρκτον τὴν εὐδαιμονίαν εἶναι.	Τήν	τε ζωὴν καὶ τὸν θάνατον
[2, 11]	ὁ Ἀντιγόνου καταλαβὼν τὰ Μέγαρα	τήν	τε οἰκίαν αὐτῷ φυλαχθῆναι καὶ
[2, 1]	κέντρου τάξιν ἐπέχουσαν, οὖσαν σφαιροειδῆ·	τήν	τε σελήνην ψευδοφαῆ, καὶ ἀπὸ
[2, 8]	κἂν ὀλίγα ἡδέα περιγένηται αὐτῷ.	Τήν	τε τοῦ φίλου εὐδαιμονίαν δι'
[2, 4]	Πρῶτος δὲ εἶπε φωνῆς γένεσιν	τὴν	τοῦ ἀέρος πλῆξιν. Τὴν δὲ
[2, 8]	τὸν δ' ἀποκρουστικόν. Ἡδονὴν μέντοι	τὴν	τοῦ σώματος, ἣν καὶ τέλος
[2, 3]	Καὶ τέλος ἀπέστη καὶ περὶ	τὴν	τῶν φυσικῶν θεωρίαν ἦν, οὐ
[2, 17]	ὁρώντων πάντων συνὲν τὸ μειράκιον	τὴν	ὕβριν ἀπηλλάγη. Ἱεροκλέους δὲ τοῦ>
[2, 3]	Καὶ ἀφείθη· οὐκ ἐνεγκὼν δὲ	τὴν	ὕβριν ἑαυτὸν ἐξήγαγεν. Ἱερώνυμος δ’
[2, 8]	γὰρ τῆς χρείας ἀναιρεθείσης καὶ	τὴν	φιλίαν ἐκποδὼν εἶναι· τοὺς δὲ
[2, 8]	μίαν τις προσπίπτουσαν ἡδέως ἐπανάγῃ.	Τὴν	φρόνησιν ἀγαθὸν μὲν εἶναι λέγουσιν,
[2, 8]	ἐξαγαγεῖν αὑτόν· οὐ γὰρ ἀποβαλεῖν	τὴν	φρόνησιν ἕνεκα τῆς τῶν ἀφρόνων
[2, 3]	πρῶτον σπουδάσαι τοῦ ποιητοῦ περὶ	τὴν	φυσικὴν πραγματείαν. Πρῶτος δὲ Ἀναξαγόρας
[2, 4]	Οὗτος πρῶτος ἐκ τῆς Ἰωνίας	τὴν	φυσικὴν φιλοσοφίαν μετήγαγεν Ἀθήναζε, καὶ
[2, 12]	μηδέποτ' ἐλλείπειν τι τῶν πρὸς	τὴν	χρείαν. Καὶ οἱ παῖδες δὲ
[2, 10]	μετὰ τὴν Σωκράτους τελευτήν, δείσαντες	τὴν	ὠμότητα τῶν τυράννων. Οὗτος ἓν
[2, 17]	ἐμβαλεῖν· τὸν δὲ μηδὲν ἧττον	τηρεῖν	παριόντα καὶ ὑπερκύπτοντα Ἀγαμεμνόνειόν τε
[2, 8]	Πλάτωνα λυτρωσάμενος. Οἱ μὲν οὖν	τῆς	ἀγωγῆς τῆς Ἀριστίππου μείναντες καὶ
[2, 8]	μὴ οὔσης τῆς ἀπονίας ἢ	τῆς	ἀηδονίας κινήσεως, ἐπεὶ ἡ ἀπονία
[2, 11]	προσέχειν αὐτῷ. Τοῦτόν φασιν περὶ	τῆς	Ἀθηνᾶς τῆς τοῦ Φειδίου τοιοῦτόν
[2, 17]	μετιτέον δὲ ἐπὶ Πλάτωνα τὸν	τῆς	Ἀκαδημείας κατάρξαντα, καὶ τοὺς ἀπ'
[2, 17]	Ἀμφιαράου καὶ πολλὰ λέγοντος περὶ	τῆς	ἁλώσεως τῆς Ἐρετρίας, ἄλλο μὲν
[2, 7]	γεγυμνασμένος· ὡς δῆλον ἔκ τε	τῆς	ἀπολογίας τοῦ πατρὸς Φαίακος τοῦ
[2, 8]	γὰρ εἶναι ἀμφότερα, μὴ οὔσης	τῆς	ἀπονίας ἢ τῆς ἀηδονίας κινήσεως,
[2, 8]	Οἱ μὲν οὖν τῆς ἀγωγῆς	τῆς	Ἀριστίππου μείναντες καὶ Κυρηναϊκοὶ προσαγορευθέντες
[2, 4]	θάλατταν ἐν τοῖς κοίλοις διὰ	τῆς	γῆς ἠθουμένην συνεστάναι. Μέγιστον τῶν
[2, 4]	φησι τὰ ζῷα ἐκ θερμῆς	τῆς	γῆς καὶ ἰλὺν παραπλησίαν γάλακτι
[2, 1]	καὶ τὸν ἥλιον οὐκ ἐλάττονα	τῆς	γῆς, καὶ καθαρώτατον πῦρ. Εὗρεν
[2, 3]	τὸν μέσον. Οὕτω γὰρ ἐπὶ	τῆς	γῆς πλατείας οὔσης τὴν θάλασσαν
[2, 3]	θολοειδῶς ἐνεχθῆναι, ὥστε κατὰ κορυφὴν	τῆς	γῆς τὸν ἀεὶ φαινόμενον εἶναι
[2, 10]	Αἰσχίνην, Φοίνικα, Κρίτωνα, Ἀλκιβιάδην, Ἐρωτικόν.	Τῆς	δ' Εὐκλείδου διαδοχῆς ἐστι καὶ
[2, 3]	καὶ ἀνεθέντα κατενεχθήσεσθαι. Περὶ δὲ	τῆς	δίκης αὐτοῦ διάφορα λέγεται. Σωτίων
[2, 3]	ἀφεθῆναι. Καὶ τὰ μὲν περὶ	τῆς	δίκης αὐτοῦ τοσαῦτα. Ἔδοξε δέ
[2, 8]	ἐπὶ τῆς εἰκόνος, Ἄλλη ἐπὶ	τῆς	Διονυσίου θυγατρός, Πρὸς τὸν οἰόμενον
[2, 7]	αὐτὸν τῷ τυράννῳ καὶ ἕως	τῆς	Δίωνος εἰς Συρακούσας καθόδου, λέγων
[2, 8]	Χρεία πρὸς Διονύσιον, Ἄλλη ἐπὶ	τῆς	εἰκόνος, Ἄλλη ἐπὶ τῆς Διονυσίου
[2, 7]	πρώτῳ τῶν Περὶ Διονύσιον ἄχρι	τῆς	ἐκπτώσεως συμβιῶναι αὐτὸν τῷ τυράννῳ
[2, 2]	δασμοφορέειν· ἀλλὰ μέλλουσι δὴ ἀμφὶ	τῆς	ἐλευθερίης ἁπάντων Ἴωνες Μήδοις κατίστασθαι
[2, 11]	περὶ οὗ λεκτέον. ~Στίλπων Μεγαρεὺς	τῆς	Ἑλλάδος διήκουσε μὲν τῶν ἀπ'
[2, 8]	γὰρ τούτων φύσει αἰσχρὸν εἶναι,	τῆς	ἐπ' αὐτοῖς δόξης αἰρομένης ἣ
[2, 8]	ὁμοίως, οὗ Ἀριστοτέλης μνημονεύει διὰ	τῆς	ἐπιτομῆς τῶν ῥητόρων· ἑνδέκατος Θηβαῖος
[2, 17]	πολλὰ λέγοντος περὶ τῆς ἁλώσεως	τῆς	Ἐρετρίας, ἄλλο μὲν οὐδὲν εἶπεν,
[2, 17]	φιλυπόδοχος καὶ διὰ τὸ νοσῶδες	τῆς	Ἐρετρίας πλείω συνάγων συμπόσια· ἐν
[2, 10]	διαβέβληκε. Μεταξὺ δὲ ἄλλων ὄντων	τῆς	Εὐβουλίδου διαδοχῆς Ἀλεξῖνος ἐγένετο Ἠλεῖος,
[2, 17]	αὐτὸν ἀνεγνωκέναι πλὴν τῆς Μηδείας	τῆς	Εὐριπίδου, ἣν ἔνιοι Νεόφρονος εἶναι
[2, 8]	δυσμενῶς· διὸ καὶ τὸν κατὰ	τῆς	ἡδονῆς λόγον Σωκράτει κατ' Ἀριστίππου
[2, 8]	τοῖς ἀδιαφορήσασι περὶ τὰ ποιητικὰ	τῆς	ἡδονῆς. Οἱ δ' Ἀννικέρειοι τὰ
[2, 8]	καὶ καθ' αὑτὴν αἱρετῆς οὔσης	τῆς	ἡδονῆς τὰ ποιητικὰ ἐνίων ἡδονῶν
[2, 4]	Ἔοικεν δὲ καὶ οὗτος ἅψασθαι	τῆς	ἠθικῆς. Καὶ γὰρ περὶ νόμων
[2, 10]	αὐτοῦ ὡς ἄρα ἀπελθὼν ἐκ	τῆς	Ἤλιδος εἰς Ὀλυμπίαν αὐτόθι φιλοσοφοίη.
[2, 17]	ἢ τριῶν ἕως βραδέως ἦν	τῆς	ἡμέρας· ἔπειτά τις ἐκάλει τοὺς
[2, 17]	μᾶλλον αὐστηρότερον ἐνέκειτο, δεικνὺς ἐπὶ	τῆς	θυσίας ὡς χρὴ πάντα καιρὸν
[2, 4]	ψυχρόν. Καὶ τὰ ζῷα ἀπὸ	τῆς	ἰλύος γεννηθῆναι· καὶ τὸ δίκαιον
[2, 4]	διδάσκαλος Σωκράτους. Οὗτος πρῶτος ἐκ	τῆς	Ἰωνίας τὴν φυσικὴν φιλοσοφίαν μετήγαγεν
[2, 11]	δύσμαχον ζυγόν· ἀλλ' οἶνον εὗρε	τῆς	κακῆς συνωρίδος φέρτερον ἡνίοχον· χανδὸν>
[2, 3]	παίδων τελευτῆς, εἰπεῖν περὶ μὲν	τῆς	καταδίκης, ὅτι ἄρα Κἀκείνων κἀμοῦ
[2, 8]	Πρὸς Πῶρον, Πρὸς Λαΐδα περὶ	τῆς	κατόπτρου, Ἑρμείας, Ἐνύπνιον, Πρὸς τὸν
[2, 8]	ἀλλ' ἀναμενεῖς ἕως ἂν ἐπὶ	τῆς	κύλικος ἡμᾶς διαλλάξῃ τις; Καὶ
[2, 8]	Ἑρμείας, Ἐνύπνιον, Πρὸς τὸν ἐπὶ	τῆς	κύλικος, Φιλόμηλος, Πρὸς τοὺς οἰκείους,
[2, 8]	Καλῶς ποιεῖτε, ἄνδρες Κυρηναῖοι, ἐκ	τῆς	Λιβύης εἰς τὴν Ἑλλάδα με
[2, 17]	λέγοντες μηδὲν αὐτὸν ἀνεγνωκέναι πλὴν	τῆς	Μηδείας τῆς Εὐριπίδου, ἣν ἔνιοι
[2, 8]	τοῦ πρώτου· τέταρτος ὁ ἐκ	τῆς	νεωτέρας Ἀκαδημείας. Τοῦ δὴ Κυρηναϊκοῦ
[2, 3]	τεθνηκέναι δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει	τῆς	ὀγδοηκοστῆς ὀγδόης. Ἤρξατο δὲ φιλοσοφεῖν
[2, 3]	ἐμοὶ γὰρ καὶ σφόδρα μέλει	τῆς	πατρίδος, Δείξας τὸν οὐρανόν. Λέγεται
[2, 8]	Καὶ γὰρ ἐπὶ ψιλῇ τῇ	τῆς	πατρίδος εὐημερίᾳ ὥσπερ τῇ ἰδίᾳ
[2, 3]	τὸν εἰπόντα, Οὐδέν σοι μέλει	τῆς	πατρίδος; Εὐφήμει, ἔφη, ἐμοὶ γὰρ
[2, 8]	εὔλογον εἶναι τὸν σπουδαῖον ὑπὲρ	τῆς	πατρίδος μὴ ἐξαγαγεῖν αὑτόν· οὐ
[2, 17]	προσηγορεύοντο· Ἐρετρικοὶ δ' ἐκλήθησαν ἀπὸ	τῆς	πατρίδος τοῦ περὶ οὗ ὁ
[2, 3]	μύδρον εἶναι διάπυρον καὶ μείζω	τῆς	Πελοποννήσου· οἱ δέ φασι Τάνταλον·
[2, 1]	τοῖς Χρονικοῖς τῷ δευτέρῳ ἔτει	τῆς	πεντηκοστῆς ὀγδόης Ὀλυμπιάδος ἐτῶν εἶναι
[2, 8]	ἀπολειφθέντας ὁμοίους ἔλεγεν εἶναι τοῖς	τῆς	Πηνελόπης μνηστῆρσι· καὶ γὰρ ἐκείνους
[2, 3]	κατέστρεψεν. Ὅτε καὶ τῶν ἀρχόντων	τῆς	πόλεως ἀξιούντων τί βούλεται αὐτῷ
[2, 17]	ἀλλὰ καὶ πρὸς Δημήτριον. Καὶ	τῆς	πόλεως διακόσια τάλαντα τελούσης πρὸς
[2, 11]	τοὺς Ἀρεοπαγίτας εὐθέως αὐτὸν κελεῦσαι	τῆς	πόλεως ἐξελθεῖν. Ὅτε καὶ Θεόδωρον
[2, 17]	ἐρχόμενον, παρεκρύπτετο. Ἐπεὶ δ' ἥψατο	τῆς	πολιτείας, οὕτως ἦν ἀγωνιάτης ὥστε
[2, 17]	Μενεδήμου· ἐκεῖνόν τε, ἐπειδὴ προὔστη	τῆς	πολιτείας, πλουσίαν γῆμαι· οὐδὲν μέντοι
[2, 17]	ἦν μάλιστα, ὡς δῆλον ἐκ	τῆς	πρὸς Ἀσκληπιάδην συμπνοίας, οὐδέν τι
[2, 3]	καὶ Δημοκρίτῳ ἀπεχθῶς ἐσχηκέναι ἀποτυχὼν	τῆς	πρὸς αὐτὸν κοινολογίας. Καὶ τέλος
[2, 17]	Ἀσκληπιάδην συμπνοίας, οὐδέν τι διαφερούσης	τῆς	Πυλάδου φιλοστοργίας. Ἀλλὰ πρεσβύτερος Ἀσκληπιάδης,
[2, 17]	Ταῦτα δ' ἐστὶν Ἀχαιοῦ ἐκ	τῆς	σατυρικῆς Ὀμφάλης· ὥστε πταίουσιν οἱ
[2, 11]	καὶ τὸν Ζήνωνα ἀκοῦσαι τὸν	τῆς	στοᾶς κτίστην. Γηραιὸν δὲ τελευτῆσαί
[2, 17]	φασί, καὶ ἐκκλινὴς καὶ τὰ	τῆς	στολῆς ἀδιάφορος, οὔτε τάξιν γοῦν
[2, 3]	Ὅτε καὶ ἀμφοτέρων αὐτῷ προσαγγελέντων,	τῆς	τε καταδίκης καὶ τῆς τῶν
[2, 4]	τοῦ ἀέρος, ὁ δὲ ὑπὸ	τῆς	τοῦ πυρὸς περιφορᾶς κρατεῖται. Γεννᾶσθαι
[2, 11]	Τοῦτόν φασιν περὶ τῆς Ἀθηνᾶς	τῆς	τοῦ Φειδίου τοιοῦτόν τινα λόγον
[2, 17]	καὶ Ἄρατον καὶ Λυκόφρονα τὸν	τῆς	τραγῳδίας ποιητὴν καὶ τὸν Ῥόδιον
[2, 8]	δόξης αἰρομένης ἣ σύγκειται ἕνεκα	τῆς	τῶν ἀφρόνων συνοχῆς. Φανερῶς τε
[2, 8]	γὰρ ἀποβαλεῖν τὴν φρόνησιν ἕνεκα	τῆς	τῶν ἀφρόνων ὠφελείας. Εἶναί τε
[2, 3]	προσαγγελέντων, τῆς τε καταδίκης καὶ	τῆς	τῶν παίδων τελευτῆς, εἰπεῖν περὶ
[2, 8]	λόγον πρὸς τὸ θαρρῆσαι καὶ	τῆς	τῶν πολλῶν δόξης ὑπεράνω γενέσθαι·
[2, 4]	ἄλλοι τρεῖς Ἀρχέλαοι· ὁ χωρογράφος	τῆς	ὑπὸ Ἀλεξάνδρου πατηθείσης γῆς, ὁ
[2, 7]	ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ συμβουλεῦσαι περὶ	τῆς	φυγῆς Σωκράτει, καὶ οὐ Κρίτωνα·
[2, 8]	ἐν σοφοῖς. Τοῖς μὲν γὰρ	τῆς	χρείας ἀναιρεθείσης καὶ τὴν φιλίαν
[2, 8]	ἐξ αὐτῆς περιγινόμενα· τὸν φίλον	τῆς	χρείας ἕνεκα· καὶ γὰρ μέρος
[2, 8]	Ἐκλύεται γὰρ τῷ χρόνῳ τὸ	τῆς	ψυχῆς κίνημα. Λέγουσι δὲ μηδὲ
[2, 17]	οὐδὲν εἶπεν, ἠρώτησε δὲ εἰς	τί	αὐτὸν Ἀντίγονος περαίνει. Πρὸς δὲ
[2, 8]	πλείονος εἶναι. Ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος	τί	αὐτοῦ ὁ υἱὸς ἀμείνων ἔσται
[2, 17]	Πρὸς δὲ τὸν ἀναίσθητον ἀναφέροντά	τι	αὐτῷ εἰκαίως, ἠρώτησεν εἰ ἀγρὸν
[2, 8]	οὐκ ἂν λάχανα ἔπλυνες. Ἐρωτηθεὶς	τί	αὐτῷ περιγέγονεν ἐκ φιλοσοφίας, ἔφη,
[2, 3]	τῶν ἀρχόντων τῆς πόλεως ἀξιούντων	τί	βούλεται αὐτῷ γενέσθαι, φάναι, Τοὺς
[2, 11]	γὰρ τόνδε λέγειν οὔτε τόνδε.	Τί	γὰρ μᾶλλον τόνδε ἢ τόνδε;
[2, 3]	μὴ ἐπιλίπῃ. Ἐρωτηθείς ποτε εἰς	τί	γεγέννηται, Εἰς θεωρίαν, ἔφη, ἡλίου
[2, 8]	ἢ μηδείς; Εἰπόντος δὲ οὔ,	Τί	δὲ πλεῦσαι ἐν νηῒ ᾗ
[2, 17]	τῆς πρὸς Ἀσκληπιάδην συμπνοίας, οὐδέν	τι	διαφερούσης τῆς Πυλάδου φιλοστοργίας. Ἀλλὰ
[2, 8]	συνοικεῖ, Ἆρά γε, εἰπεῖν, μή	τι	διενέγκαι ἂν> οἰκίαν λαβεῖν ἐν
[2, 17]	θᾶττον, ἀνακάμπτων ἐπυνθάνετο τῶν ἐξιόντων	τί	εἴη παρακείμενον καὶ πῶς ἔχοι
[2, 8]	τε ἡδονὴν ἡδονῆς, μηδὲ ἥδιόν	τι	εἶναι· καὶ τὴν μὲν εὐδοκητὴν
[2, 8]	καὶ πόνον. Μήτε δὲ χάριν	τι	εἶναι μήτε φιλίαν μήτε εὐεργεσίαν,
[2, 8]	τὸ πρῶτον ἐκβαλλόμενος λέγεται χάριέν	τι	εἰπεῖν· φησὶ γάρ, Καλῶς ποιεῖτε,
[2, 8]	τῶν ἄλλων ζῴων παρὰ τοῦτό	τι	ἐλαττοῦται, οὕτως οὐδ' ἄνθρωπος. Κακοὶ
[2, 3]	Περικλῆς δὲ παρελθὼν εἶπεν εἴ	τι	ἔχουσιν ἐγκαλεῖν αὑτῷ κατὰ τὸν
[2, 8]	Διονυσίου δέ ποτ' ἐρομένου ἐπὶ	τί	ἥκοι, ἔφη ἐπὶ τὸ μεταδώσειν
[2, 17]	Μενέδημον· ὅθεν γράψαντος αὐτοῦ ψήφισμά	τι	καθήψατό τις Ἀλεξίνειος, εἰπὼν ὡς
[2, 1]	ἀέρα ἢ ὕδωρ ἢ ἄλλο	τι.	Καὶ τὰ μὲν μέρη μεταβάλλειν,
[2, 8]	βιώσομεν. Ἐρωτηθεὶς ὑπὸ Διονυσίου διὰ	τί	οἱ μὲν φιλόσοφοι ἐπὶ τὰς
[2, 17]	νεώτερον κεκραγότα, Σκέψαι, ἔφη, μή	τι	ὄπισθεν ἔχων λέληθας. Ἀντιγόνου δὲ
[2, 8]	ἡμῶν γενέσθαι; Τοῦ δ' ἐπινεύσαντος,	Τί	οὖν, ἔφη, ἐμέμφου; ἔοικας γὰρ
[2, 3]	γὰρ ὑπ’ αὐτῶν ὡς ἀμελῶν,	Τί	οὖν, ἔφη, οὐχ ὑμεῖς ἐπιμελεῖσθε;
[2, 8]	θεῶν ἑορταῖς ἐγίνετο. Ἐρωτηθείς ποτε	τί	πλέον ἔχουσιν οἱ φιλόσοφοι, ἔφη,
[2, 8]	γονέας τιμὴν καὶ ὑπὲρ πατρίδος	τι	πράξειν. Ὅθεν διὰ ταῦτα, κἂν
[2, 8]	νικήσαντα, ἔπειτα φάσκοντα πρὸς αὐτόν,	Τί	σε ὤνησε Σωκράτης; ἔφη, Τοῦτο,
[2, 11]	συμπλεῖν· ὁ δὲ μέτριον μέν	τι	τἀργυριδίου προσήκατο, ἀρνησάμενος δὲ τὴν
[2, 10]	δὲ μαθητῶν αὐτοῦ πυνθανομένων διὰ	τί	τῇδε κατοικεῖ, φάναι βούλεσθαι αἵρεσιν
[2, 12]	τοῦ γνῶναι ἢ Περὶ ἐπιστήμης,	Τί	τὸ ἐπίστασθαι. ~Σίμων Ἀθηναῖος, σκυτοτόμος.
[2, 12]	ἀγαθοί, Περὶ τοῦ πλέον ἔχειν,	Τί	τὸ ἐπιτήδειον ἢ Πολιτικός, Περὶ
[2, 13]	φιλοσοφίας, Περὶ ἐπιστήμης, Περὶ μουσικῆς,	Τί	τὸ καλόν, Περὶ διδασκαλίας, Περὶ
[2, 13]	τοῦ ἀγαθοῦ, Περὶ τοῦ καλοῦ,	Τί	τὸ καλόν, Περὶ δικαίου πρῶτον,
[2, 15]	δυνατοῦ, Περὶ χρημάτων, Περὶ ζωῆς,	Τί	τὸ καλόν, Περὶ ἐπιμελείας, Περὶ
[2, 8]	Ἀναγκαζόμενός ποτε ὑπὸ Διονυσίου εἰπεῖν	τι	τῶν ἐκ φιλοσοφίας, Γελοῖον, ἔφη,
[2, 12]	ἐπεμελεῖτο αὐτοῦ ὥστε μηδέποτ' ἐλλείπειν	τι	τῶν πρὸς τὴν χρείαν. Καὶ
[2, 8]	ἀνεχώρει· τοῦ δ' ἐπιδιώκοντος εἰπόντος,	Τί	φεύγεις; Ὅτι, φησί, τοῦ μὲν
[2, 8]	αὐτῷ προτείναντος καὶ εἰπόντος, Λῦσον,	Τί,	ὦ μάταιε, ἔφη, λῦσαι θέλεις
[2, 8]	ἰοῦσα ἔφασκες ὑπὸ τοῦδε κεκεντῆσθαι.	τιάσατό	τις αὐτὸν τὸν υἱὸν ἀπορριπτοῦντα
[2, 17]	ἀγωνιάτης ὥστε καὶ τὸν λιβανωτὸν	τιθεὶς	διήμαρτε τοῦ θυμιατηρίου. Καί ποτε
[2, 17]	τὰ ἀποφατικὰ τῶν ἀξιωμάτων, καταφατικὰ	τιθείς·	καὶ τούτων τὰ ἁπλᾶ προσδεχόμενος
[2, 8]	ἕνεκα καὶ πόνους ὑπομενεῖν. Καίτοι	τιθέμενον	ἡδονὴν τέλος καὶ ἀχθόμενον ἐπὶ
[2, 8]	τῇ τῶν κακῶν φυγῇ, τέλος	τιθέμενον	τὸ μὴ ἐπιπόνως ζῆν μηδὲ
[2, 11]	Θεοφράστου Μητρόδωρον τὸν θεωρηματικὸν καὶ	Τιμαγόραν	τὸν Γελῶον ἀπέσπασεν, παρ' Ἀριστοτέλους
[2, 7]	Ὅθεν ἔλεγε, Μόνος ἡμᾶς οἶδε	τιμᾶν	ὁ τοῦ ἀλλαντοποιοῦ. Τοῦτον ἔφη
[2, 8]	καὶ Μάγᾳ συμβιοὺς ἐν πάσῃ	τιμῇ	διετέλει τυγχάνων. Ἔνθεν τὸ πρῶτον
[2, 8]	καὶ χάριν καὶ πρὸς γονέας	τιμὴν	καὶ ὑπὲρ πατρίδος τι πράξειν.
[2, 13]	Περὶ νόμου, Περὶ δημαγωγίας, Περὶ	τιμῆς,	Περὶ ποιήσεως, Περὶ εὐπαθείας, Περὶ
[2, 17]	καὶ πρὸς Πτολεμαῖον καὶ Λυσίμαχον,	τιμώμενος	πανταχοῦ· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ
[2, 3]	ἐπεκλήθη, καί φησι περὶ αὐτοῦ	Τίμων	ἐν τοῖς Σίλλοις οὕτω· Καί
[2, 17]	καὶ ταῦρον Ἐρέτρην. Ὁ δὲ	Τίμων	οὕτως· Ὄγκον ἀναστήσας ὠφρυωμένος ἀφροσιβόμβαξ.
[2, 8]	κύνα ἔλεγεν αὐτόν. Ὁ δὲ	Τίμων	παρέφαγεν ὡς θρυπτόμενον, οὑτωσί πως
[2, 10]	καὶ περὶ αὐτοῦ ταῦτά φησι	Τίμων,	προσπαρατρώγων καὶ τοὺς λοιποὺς Σωκρατικούς·
[2, 7]	τοῖς ἀδικουμένοις· διὸ καὶ τὸν	Τίμωνα	εἰπεῖν ἐπ' αὐτοῦ· Ἤ τ'
[2, 17]	πηλὸν παραφέρων, ὁ δὲ εἴ	τιν'	ἴδοι ἐρχόμενον, παρεκρύπτετο. Ἐπεὶ δ'
[2, 17]	δὲ διαβαλεῖν αὐτὸν τῶν ἀντιπολιτευομένων	τινὰ	Αἰσχύλον. Δοκεῖ δ' ἐμβριθέστατα πρεσβεῦσαι
[2, 8]	ἀλλ' ἵν' ἐκεῖνοι εἰδεῖεν εἰς	τίνα	δεῖ χρῆσθαι τοῖς ἀργυρίοις. Ὀνειδιζόμενός
[2, 17]	ποιήσας τὸ δρᾶμα· ὧν καί	τινά	ἐστι τοιαυτί· Ὡς ἐκ βραχείας
[2, 8]	Ὁ δ' οὖν Ἀρίστιππος ἐρωτηθεὶς	τίνα	ἐστὶν ἃ δεῖ τοὺς καλοὺς
[2, 17]	στολῆς ἀδιάφορος, οὔτε τάξιν γοῦν	τινὰ	ἦν παρ' αὐτῷ βλέπειν οὔτε
[2, 11]	Ἀθηνᾶς τῆς τοῦ Φειδίου τοιοῦτόν	τινα	λόγον ἐρωτῆσαι· Ἆρά γε ἡ
[2, 13]	ἐπὶ τὸ ἐργαστήριον καὶ διαλεγομένου	τινά,	ὧν ἐμνημόνευεν ὑποσημειώσεις ἐποιεῖτο· ὅθεν
[2, 10]	Πτολεμαίῳ τῷ Σωτῆρι διατρίβων λόγους	τινὰς	διαλεκτικοὺς ἠρωτήθη πρὸς Στίλπωνος· καὶ
[2, 8]	δέ φασι καὶ τὴν ἡδονήν	τινας	μὴ αἱρεῖσθαι κατὰ διαστροφήν· οὐ
[2, 10]	ἐγκεκαλυμμένον καὶ κερατίνην λόγον κατά	τινας.	Οὗτος παρὰ Πτολεμαίῳ τῷ Σωτῆρι
[2, 7]	δ' Ἀριστίππου συσταθῆναι· δόντα δέ	τινας	τῶν διαλόγων δῶρα λαβεῖν. Ἔπειτ'
[2, 9]	δισταζόμενον Νικίαν, Μήδιον, ὅν φασί	τινες	Αἰσχίνου, οἱ δὲ Πολυαίνου· Ἀντίμαχον
[2, 9]	διστάζεται· σκυτικοὺς λόγους· καὶ τούτους	τινὲς	Αἰσχίνου φασίν. Διάδοχος δ' αὐτοῦ
[2, 8]	τοὺς ἀπ' αὐτοῦ Κυρηναϊκούς, οἵ	τινες	ἑαυτοὺς οἱ μὲν Ἡγησιακούς, οἱ
[2, 8]	ἱεροφάντῃ, Λέγε μοι, ἔφη, Εὐρυκλείδη,	τίνες	εἰσὶν οἱ ἀσεβοῦντες περὶ τὰ
[2, 4]	Μιλήσιος, πατρὸς Ἀπολλοδώρου, ὡς δέ	τινες,	Μίδωνος, μαθητὴς Ἀναξαγόρου, διδάσκαλος Σωκράτους.
[2, 8]	δελφῖνος ἔργοις ἀλαζονευόμενος; Ἐρωτηθείς ποτε	τίνι	διαφέρει ὁ σοφὸς τοῦ μὴ
[2, 8]	πολυτελῶς καὶ καλῶς ζῆν. Ἐρωτηθεὶς	τίνι	διαφέρουσιν οἱ πεπαιδευμένοι τῶν ἀπαιδεύτων,
[2, 8]	οὐ γὰρ ἑκόντα ἁμαρτάνειν, ἀλλά	τινι	πάθει κατηναγκασμένον. Καὶ μὴ μισήσειν,
[2, 17]	αὐτὸν ἐπισφάττειν ἔλεγε. Καί ποτέ	τινος	ἀκούσας ὡς μέγιστον ἀγαθὸν εἴη
[2, 8]	τὸ μὴ δύνασθαι ἐξελθεῖν. Αἴνιγμά	τινος	αὐτῷ προτείναντος καὶ εἰπόντος, Λῦσον,
[2, 8]	καθεδήσεται λίθος ἐπὶ λίθῳ. Συνιστάντος	τινὸς	αὐτῷ υἱὸν ᾔτησε πεντακοσίας δραχμάς·
[2, 11]	συνθεῖν ἵνα αὐτὸν θεάσαιντο. Καί	τινος	εἰπόντος, Στίλπων, θαυμάζουσί σε ὡς
[2, 8]	προσπτύσαντος αὐτῷ ἠνέσχετο. Μεμψαμένου δέ	τινος,	Εἶτα οἱ μὲν ἁλιεῖς, εἶπεν,
[2, 8]	ἐστὶν ἐνδεής. Πρὸς τὸν εἰπόντα	τίνος	ἕνεκα ἐλέγχεται παρὰ Διονυσίου, Οὗ
[2, 8]	ἔφη, ψυχῆς ἀγωνιῶμεν ἕκαστοι. Σεμνυνομένου	τινὸς	ἐπὶ πολυμαθείᾳ ἔφη, Ὥσπερ οὐχ
[2, 8]	τὸν τόπον ἠθέλησας ποιῆσαι. Αὐχοῦντός	τινος	ἐπὶ τῷ κολυμβᾶν, Οὐκ αἰσχύνῃ,
[2, 8]	γυμνοὺς ἀπόστειλον καὶ εἴσῃ. Αὐχοῦντός	τινος	ἐπὶ τῷ πολλὰ πίνειν καὶ
[2, 8]	καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μειρακίων	τινὸς	ἐρυθριάσαντος, Οὐ τὸ εἰσελθεῖν, ἔφη,
[2, 17]	δὲ τῶν καλούντων ἐπὶ δεῖπνόν	τινος	περιελεῖν τὴν πολυτέλειαν, κληθείς ποτε
[2, 17]	συντάξαι, ὥστε μηδ' ἐπὶ δόγματός	τινος	στηρίζειν. Ἐν δὲ ταῖς ζητήσεσι,
[2, 8]	πεντήκοντα δραχμῶν ὠνηθῆναι· αἰτιασαμένου δέ	τινος,	Σὺ δ' οὐκ ἄν, εἶπεν,
[2, 8]	τοῦ πλείονος εἶναι. Ἐρωτηθεὶς ὑπό	τινος	τί αὐτοῦ ὁ υἱὸς ἀμείνων
[2, 8]	δὲ μὴ ἀκούειν ἐγώ. Εἰπόντος	τινὸς	ὡς ἀεὶ τοὺς φιλοσόφους βλέποι
[2, 8]	καὶ γὰρ Σωκράτης, πεμπόντων αὐτῷ	τινων	καὶ σῖτον καὶ οἶνον, ὀλίγα
[2, 11]	διήκουσε μὲν τῶν ἀπ' Εὐκλείδου	τινῶν·	οἱ δὲ καὶ αὐτοῦ Εὐκλείδου
[2, 17]	γράψαντος αὐτοῦ ψήφισμά τι καθήψατό	τις	Ἀλεξίνειος, εἰπὼν ὡς οὔτε σκηνὴν
[2, 8]	νοσούντων· ἀλλ' οὐ παρὰ τοῦτό	τις	ἂν ἕλοιτο νοσεῖν ἢ ἰατρεύειν.
[2, 13]	κατὰ Σέλευκον τὸν Νικάνορα· καί	τις	ἀνδριαντοποιός. ~Γλαύκων Ἀθηναῖος· καὶ τούτου
[2, 17]	φιλοσόφων ἀκούειν· ἕως εἰ μή	τις	αὐλητὴς αὐτοὺς διεπέμψατο, κἂν ἀπώλοντο.
[2, 8]	ἔφασκες ὑπὸ τοῦδε κεκεντῆσθαι. τιάσατό	τις	αὐτὸν τὸν υἱὸν ἀπορριπτοῦντα ὥσπερ
[2, 11]	ἀκόλαστον ἐγέννησεν, ἣν ἔγημε γνώριμός	τις	αὐτοῦ Σιμμίας Συρακόσιος. Ταύτης οὐ
[2, 17]	αὐτοῖς διαγράψαντος στηριζομένους περὶ τοῦ	τίς	δεύτερος ἀρεῖ, μηδέτερον λαβεῖν. Λέγεται
[2, 17]	βραδέως ἦν τῆς ἡμέρας· ἔπειτά	τις	ἐκάλει τοὺς παραγενομένους καὶ αὐτοὺς
[2, 17]	αὐτοὺς ἤδη δεδειπνηκότας· ὥστ' εἴ	τις	ἔλθοι θᾶττον, ἀνακάμπτων ἐπυνθάνετο τῶν
[2, 17]	εἴη τὸ πάντων ἐπιτυγχάνειν ὧν	τις	ἐπιθυμεῖ, εἶπε, Πολὺ δὲ μεῖζον
[2, 10]	ἦν ἐκεῖνος εἰκαῖος, ὡς ἀτυχής	τις	ἐὼν τὸν πόδα κολυμβῶν περιέπειρέ
[2, 7]	ὧν δῆλον ὅτι καὶ ῥητορικός	τις	ἦν. Γνώριμος δ' αὐτοῦ φέρεται
[2, 8]	ἐπὶ τῆς κύλικος ἡμᾶς διαλλάξῃ	τις;	Καὶ ὅς, Ἄσμενος, ἔφη. νημόνευε
[2, 8]	εἰπόντα, οἱ δὲ πρὸς Φαίδωνα,	Τίς	ὁ μεμυρισμένος; Ἐγώ, φησίν, ὁ
[2, 8]	Ὧν δεδομένων ἐπῆγεν· Οὐκοῦν εἴ	τις	πλησιασμῷ χρῷτο παρ' ὅσον χρήσιμός
[2, 11]	οὐ κατὰ τρόπον βιούσης εἶπέ	τις	πρὸς τὸν Στίλπωνα ὡς καταισχύνοι
[2, 8]	Ἀρκεῖ δὲ κἂν κατὰ μίαν	τις	προσπίπτουσαν ἡδέως ἐπανάγῃ. Τὴν φρόνησιν
[2, 10]	ἡμῶν εἰς αὐτόν· Κρόνε Διόδωρε,	τίς	σε δαιμόνων κακῇ ἀθυμίῃ ξυνείρυσεν,
[2, 10]	καὶ φαλακρόν. Περὶ τούτου φησί	τις	τῶν κωμικῶν· Οὑριστικὸς δ' Εὐβουλίδης
[2, 17]	εἰς τὸ ὅτι πολιτεύεται, ἐκέλευσέ	τισιν	εἰς τὸ δεσμωτήριον αὐτὸν ἐμβαλεῖν·
[2, 10]	ὠμότητα τῶν τυράννων. Οὗτος ἓν	τὸ	ἀγαθὸν ἀπεφαίνετο πολλοῖς ὀνόμασι καλούμενον·
[2, 4]	καὶ τὸ δίκαιον εἶναι καὶ	τὸ	αἰσχρὸν οὐ φύσει ἀλλὰ νόμῳ.
[2, 4]	λαβὼν Σωκράτης τῷ αὐξῆσαι εἰς	τὸ	ἄκρον> εὑρεῖν ὑπελήφθη. Ἔλεγε δὲ
[2, 8]	γὰρ οὐ τὴν ὀψωνίαν ἀλλὰ	τὸ	ἀνάλωμα αἰτιᾶσθαι. Τοῦ δὲ θεράποντος
[2, 2]	Οὗτος ἀρχὴν ἀέρα εἶπε καὶ	τὸ	ἄπειρον. Κινεῖσθαι δὲ τὰ ἄστρα
[2, 1]	Οὗτος ἔφασκεν ἀρχὴν καὶ στοιχεῖον	τὸ	ἄπειρον, οὐ διορίζων ἀέρα ἢ
[2, 8]	τοῦ τέλος εἶναι τὴν ἡδονὴν	τὸ	ἀπροαιρέτως ἡμᾶς ἐκ παίδων ᾠκειῶσθαι
[2, 8]	ὄντα ὡς πορρωτάτω ῥιπτοῦμεν. Ἐνδεξάμενος	τὸ	ἀργύριον παρὰ Διονυσίου, Πλάτωνος ἄραντος
[2, 17]	Μενέδημον. Κἀπειδὴ τελευτῆσαι τῷ Ἀσκληπιάδῃ	τὸ	γύναιον, λαβεῖν τὸ τοῦ Μενεδήμου·
[2, 11]	ἀνόητε, ἐν ὁδῷ, ἀλλὰ μόνον.	Τὸ	δ' αὐτὸ καὶ Βίωνα ἐρωτηθέντα
[2, 8]	αὐτὴν τὴν δέσποιναν δύνασθαι γῆμαι.	Τὸ	δ' ὅμοιον καὶ Ἀρίστων· τὸν
[2, 11]	ὁ μὲν γὰρ λόγος περιμενεῖ,	τὸ	δ' ὄψον πεπράσεται. Φέρονται δ'
[2, 8]	εἴκοσι παλινδρόμους ἔλαβεν, εἰπόντος Σωκράτους	τὸ	δαιμόνιον αὐτῷ μὴ ἐπιτρέπειν· ἐδυσχέραινε
[2, 17]	εἶδος, πίων τε καὶ τετριμμένος·	τὸ	δὲ μέγεθος σύμμετρος, ὡς δῆλον
[2, 1]	Καὶ τὰ μὲν μέρη μεταβάλλειν,	τὸ	δὲ πᾶν ἀμετάβλητον εἶναι. Μέσην
[2, 8]	λέγειν μὲν παρ' ἐμοῦ πυνθάνῃ,	τὸ	δὲ πότε δεῖ λέγειν σύ
[2, 11]	πάλιν· τὸ λάχανον οὐκ ἔστι	τὸ	δεικνύμενον· λάχανον μὲν γὰρ ἦν
[2, 17]	ὅτι πολιτεύεται, ἐκέλευσέ τισιν εἰς	τὸ	δεσμωτήριον αὐτὸν ἐμβαλεῖν· τὸν δὲ
[2, 17]	δὴ καὶ Ἀχαιῷ, ᾧπερ καὶ	τὸ	δευτερεῖον ἐν τοῖς Σατύροις, Αἰσχύλῳ
[2, 17]	τὴν ἡμέραν ἔχοι σχολάζουσαν πρὸς	τὸ	διακούειν φιλοσόφων, ἔτι καὶ μᾶλλον
[2, 8]	τό τε φυσικὸν μέρος καὶ	τὸ	διαλεκτικόν. Δύνασθαι γὰρ καὶ εὖ
[2, 4]	ἀπὸ τῆς ἰλύος γεννηθῆναι· καὶ	τὸ	δίκαιον εἶναι καὶ τὸ αἰσχρὸν
[2, 3]	ὁ Περικλῆς παρήγαγεν αὐτὸν ἐπὶ	τὸ	δικαστήριον διερρυηκότα καὶ λεπτὸν ὑπὸ
[2, 17]	ἐπέγραψεν, ἐγκώμιον τοῦ φιλοσόφου ποιήσας	τὸ	δρᾶμα· ὧν καί τινά ἐστι
[2, 8]	αὐτῷ περιγέγονεν ἐκ φιλοσοφίας, ἔφη,	Τὸ	δύνασθαι πᾶσι θαρρούντως ὁμιλεῖν. Ὀνειδιζόμενός
[2, 3]	ἔτος παίζειν συγχωρεῖν. Καὶ φυλάττεται	τὸ	ἔθος καὶ νῦν. Τελευτήσαντα δὴ
[2, 17]	ἀθλητοῦ στερεός τε καὶ ἐπικεκαυμένος	τὸ	εἶδος, πίων τε καὶ τετριμμένος·
[2, 8]	αὐτῷ μειρακίων τινὸς ἐρυθριάσαντος, Οὐ	τὸ	εἰσελθεῖν, ἔφη, χαλεπόν, ἀλλὰ τὸ
[2, 8]	κατὰ μέρος ἡδονήν, εὐδαιμονίαν δὲ	τὸ	ἐκ τῶν μερικῶν ἡδονῶν σύστημα,
[2, 17]	ἐπιθυμεῖ, εἶπε, Πολὺ δὲ μεῖζον	τὸ	ἐπιθυμεῖν ὧν δεῖ. Φησὶ δ'
[2, 12]	γνῶναι ἢ Περὶ ἐπιστήμης, Τί	τὸ	ἐπίστασθαι. ~Σίμων Ἀθηναῖος, σκυτοτόμος. Οὗτος
[2, 12]	Περὶ τοῦ πλέον ἔχειν, Τί	τὸ	ἐπιτήδειον ἢ Πολιτικός, Περὶ τοῦ
[2, 13]	σκυτοτόμος. Οὗτος ἐρχομένου Σωκράτους ἐπὶ	τὸ	ἐργαστήριον καὶ διαλεγομένου τινά, ὧν
[2, 11]	ποτε τοῦ κυνικοῦ πρὸς μὲν	τὸ	ἐρωτηθὲν οὐκ ἀποκριναμένου, ἀποπαρδόντος δέ,
[2, 11]	Οὐ μόνον, ἔφη, ἀλλὰ καὶ	τὸ	ἐρώτημα, οὗ ἦν ἀρραβὼν ἡ
[2, 17]	δὴ καὶ τόδε ἐρωτᾶν εἰώθει·	Τὸ	ἕτερον τοῦ ἑτέρου ἕτερόν ἐστι;
[2, 8]	ἀδοξίᾳ. Καὶ τῷ μὲν ἄφρονι	τὸ	ζῆν λυσιτελὲς εἶναι, τῷ δὲ
[2, 8]	γὰρ τὸ πονεῖν, οἰκειότερον δὲ	τὸ	ἥδεσθαι ὑπελάμβανον. Ἔνθεν καὶ πλείονα
[2, 8]	τε αὐτάρκη τὸν λόγον πρὸς	τὸ	θαρρῆσαι καὶ τῆς τῶν πολλῶν
[2, 9]	ἠναγκάσθη στῆναι ἐπ' οἰκήματος· ἀλλὰ	τὸ	θύριον προστιθεὶς μετεῖχε Σωκράτους, ἕως
[2, 9]	περὶ οὗ λέξομεν ὕστερον διὰ	τὸ	καὶ αὐτὸν κατάρχειν αἱρέσεως. ~Εὐκλείδης
[2, 13]	Περὶ ἐπιστήμης, Περὶ μουσικῆς, Τί	τὸ	καλόν, Περὶ διδασκαλίας, Περὶ τοῦ
[2, 13]	ἀγαθοῦ, Περὶ τοῦ καλοῦ, Τί	τὸ	καλόν, Περὶ δικαίου πρῶτον, δεύτερον,
[2, 15]	Περὶ χρημάτων, Περὶ ζωῆς, Τί	τὸ	καλόν, Περὶ ἐπιμελείας, Περὶ ἔρωτος.
[2, 8]	Λαΐδα> ἀλλ' οὐκ ἔχομαι· ἐπεὶ	τὸ	κρατεῖν καὶ μὴ ἡττᾶσθαι ἡδονῶν
[2, 2]	ἐς μνήμην ἔθετο θηεύμενος ἐς	τὸ	κρημνῶδες ἐκβὰς καταπίπτει. Μιλησίοισι μέν
[2, 11]	οὐδ' ἄρα τόνδε. Καὶ πάλιν·	τὸ	λάχανον οὐκ ἔστι τὸ δεικνύμενον·
[2, 8]	ἐκ φιλοσοφίας, Γελοῖον, ἔφη, εἰ	τὸ	λέγειν μὲν παρ' ἐμοῦ πυνθάνῃ,
[2, 17]	σχῆμα· ἕως ὁρώντων πάντων συνὲν	τὸ	μειράκιον τὴν ὕβριν ἀπηλλάγη. Ἱεροκλέους
[2, 8]	Τὴν εὐδαιμονίαν ὅλως ἀδύνατον εἶναι·	τὸ	μὲν γὰρ σῶμα πολλῶν ἀναπεπλῆσθαι
[2, 8]	πολιτικὸς συγγραφεύς· ὄγδοος ἀνδριαντοποιός. ~Ἀρίστιππος	τὸ	μὲν γένος ἦν Κυρηναῖος, ἀφιγμένος
[2, 4]	τοῦ θερμοῦ, καθὸ μὲν εἰς	τὸ	μέσον διὰ τὸ> πυρῶδες συνίσταται,
[2, 8]	ἐπὶ τί ἥκοι, ἔφη ἐπὶ	τὸ	μεταδώσειν ὧν ἔχει καὶ μεταλήψεσθαι
[2, 8]	μήτε φιλίαν μήτε εὐεργεσίαν, διὰ	τὸ	μὴ δι' αὐτὰ ταῦτα αἱρεῖσθαι
[2, 8]	τὸ εἰσελθεῖν, ἔφη, χαλεπόν, ἀλλὰ	τὸ	μὴ δύνασθαι ἐξελθεῖν. Αἴνιγμά τινος
[2, 8]	τῶν κακῶν φυγῇ, τέλος τιθέμενον	τὸ	μὴ ἐπιπόνως ζῆν μηδὲ λυπηρῶς·
[2, 8]	μὴ ἡττᾶσθαι ἡδονῶν ἄριστον, οὐ	τὸ	μὴ χρῆσθαι. Πρὸς τὸν ὀνειδίσαντα
[2, 8]	Ἀνῄρει δὲ καὶ φιλίαν, διὰ	τὸ	μήτ' ἐν ἄφροσιν αὐτὴν εἶναι,
[2, 17]	δὲ καὶ φιλυπόδοχος καὶ διὰ	τὸ	νοσῶδες τῆς Ἐρετρίας πλείω συνάγων
[2, 8]	τοῦ τόπου τοὺς ἄνθρακας ἔφη	τὸ	ξυλῶδες ἀποβαλόντας αὐτὸ τὸ στερεὸν
[2, 8]	ἂν τούτοις τοῖς λαχάνοις ἐχρῶ.	Τὸ	ὅμοιον ἀναφέρεται, καθάπερ προείρηται, καὶ
[2, 17]	περιισταμένου αὐτὸν καὶ καθαπτομένου εἰς	τὸ	ὅτι πολιτεύεται, ἐκέλευσέ τισιν εἰς
[2, 4]	τῶν ἄστρων τὸν ἥλιον, καὶ	τὸ	πᾶν ἄπειρον. Γεγόνασι δὲ καὶ
[2, 3]	ἐκ τῶν ὁμοιομερῶν μικρῶν σωμάτων	τὸ	πᾶν συγκεκρίσθαι. Καὶ νοῦν μὲν
[2, 17]	ἀκούσας ὡς μέγιστον ἀγαθὸν εἴη	τὸ	πάντων ἐπιτυγχάνειν ὧν τις ἐπιθυμεῖ,
[2, 17]	ἐλαίας προσενεγκάμενος. Διὰ οὖν δὴ	τὸ	παρρησιαστικὸν τοῦτο μικροῦ καὶ ἐκινδύνευσεν
[2, 8]	πάντα φαῦλον ἐπιπόνως, ἀλλὰ κατὰ	τὸ	πλεῖστον. Ἀρκεῖ δὲ κἂν κατὰ
[2, 8]	ἐν ταῖς Διατριβαῖς, Ἀπόχεε, ἔφη,	τὸ	πλέον καὶ ὅσον δύνασαι βάσταζε.
[2, 8]	Ναί. Ἔστι δὲ χρήσιμος πρὸς	τὸ	πλησιάζειν; Ὧν δεδομένων ἐπῆγεν· Οὐκοῦν
[2, 8]	μᾶλλον τοὺς ἁμαρτάνοντας. Χαλεπώτερον γὰρ	τὸ	πονεῖν, οἰκειότερον δὲ τὸ ἥδεσθαι
[2, 10]	πρῶτος Διονύσιος ὁ Χαλκηδόνιος διὰ	τὸ	πρὸς ἐρώτησιν καὶ ἀπόκρισιν τοὺς
[2, 8]	τῶν ἄλλων εὐδοκίμει μᾶλλον, ἀεὶ	τὸ	προσπεσὸν εὖ διατιθέμενος. Ἀπέλαυε μὲν
[2, 17]	ἦν ἄλλως καὶ φιλόδοξος· ὥστε	τὸ	πρότερον τέκτονι συνοικοδομοῦντες αὐτός τε
[2, 17]	ἐν τοῖς Σατύροις, Αἰσχύλῳ δὲ	τὸ	πρωτεῖον ἀπεδίδου. Ὅθεν καὶ πρὸς
[2, 8]	πάσῃ τιμῇ διετέλει τυγχάνων. Ἔνθεν	τὸ	πρῶτον ἐκβαλλόμενος λέγεται χάριέν τι
[2, 3]	κοῦφα τὸν ἄνω ἐπισχεῖν ὡς	τὸ	πῦρ· ὕδωρ δὲ καὶ ἀέρα
[2, 4]	μὲν εἰς τὸ μέσον διὰ	τὸ>	πυρῶδες συνίσταται, ποιεῖν γῆν· καθὸ
[2, 8]	δύνασαι βάσταζε. Πλέων ποτὲ ἐπεὶ	τὸ	σκάφος ἔγνω πειρατικόν, λαβὼν τὸ
[2, 8]	ἔφη τὸ ξυλῶδες ἀποβαλόντας αὐτὸ	τὸ	στερεὸν ἀπαθὲς ἕξειν ὕδατι. Δεύτερος
[2, 7]	Οἱ δ' οὖν τῶν Αἰσχίνου	τὸ	Σωκρατικὸν ἦθος ἀπομεμαγμένοι εἰσὶν ἑπτά·
[2, 17]	κώδιον· προσκεφάλαιον αὑτῷ φέρειν ἔδει.	Τό	τε περιαγόμενον ποτήριον οὐ μεῖζον
[2, 8]	αἱρέσεών φασιν αὐτοὺς ἄχρηστα ἡγεῖσθαι	τό	τε φυσικὸν μέρος καὶ τὸ
[2, 8]	Ἐπικούρῳ. Ἐκλύεται γὰρ τῷ χρόνῳ	τὸ	τῆς ψυχῆς κίνημα. Λέγουσι δὲ
[2, 17]	τῷ Ἀσκληπιάδῃ τὸ γύναιον, λαβεῖν	τὸ	τοῦ Μενεδήμου· ἐκεῖνόν τε, ἐπειδὴ
[2, 17]	εἴη παρακείμενον καὶ πῶς ἔχοι	τὸ	τοῦ χρόνου· εἰ μὲν οὖν
[2, 4]	αὐτῷ οὕτως ἔχει. Τηκόμενόν φησι	τὸ	ὕδωρ ὑπὸ τοῦ θερμοῦ, καθὸ
[2, 8]	ἑαυτοῦ γεγονότα· καὶ ὅς, Καὶ	τὸ	φλέγμα, φησί, καὶ τοὺς φθεῖρας
[2, 8]	ὁ προγεγραμμένος φιλόσοφος· τέταρτος οὗ	τὸ	φωνασκικὸν φέρεται βιβλίον πάγκαλον· πέμπτος
[2, 8]	τὸ σκάφος ἔγνω πειρατικόν, λαβὼν	τὸ	χρυσίον ἠρίθμει· ἔπειτα εἰς θάλατταν
[2, 10]	καὶ τοῖς ἐφοδίοις θλιβομένους καὶ	τὸ	χωρίον νοσερὸν καταγνόντας ἀπελθεῖν, καὶ
[2, 17]	τοῦ ἀγαθοῦ; Ναί. Οὐκ ἄρα	τὸ	ὠφελεῖν ἀγαθόν ἐστιν. Ἀνῄρει δέ,
[2, 17]	ἐστι; Ναί. Ἕτερον δέ ἐστι	τὸ	ὠφελεῖν τοῦ ἀγαθοῦ; Ναί. Οὐκ
[2, 17]	Διαδοχαῖς, ἦν. Καὶ δὴ καὶ	τόδε	ἐρωτᾶν εἰώθει· Τὸ ἕτερον τοῦ
[2, 17]	Ἀσκληπιάδῃ τῷ φίλῳ. Τοῦ γάρ	τοι	βασιλέως ἐπιμήνιον ἑορτὴν τελοῦντος καὶ
[2, 2]	τοῖσι ἄλλοισι Ἰταλιώτῃσι· φοιτέουσι δέ	τοι	λεσχηνῶται καὶ ἐκ Σικελίης. ~Ἀναξαγόρας
[2, 8]	παρ' ὅσον χρήσιμόν ἐστι, διαμαρτήσεται.	Τοιαῦτα	ἄττα διερωτῶν ἴσχυε τῷ λόγῳ.
[2, 8]	καὶ Κυρηναϊκοὶ προσαγορευθέντες δόξαις ἐχρῶντο	τοιαύταις·	δύο πάθη ὑφίσταντο, πόνον καὶ
[2, 17]	δρᾶμα· ὧν καί τινά ἐστι	τοιαυτί·	Ὡς ἐκ βραχείας δαιτὸς ἡ
[2, 10]	Στίλπωνος οὐ λύσας ἔπη αἰνιγματώδη;	τοιγὰρ	εὑρέθης Κρόνος ἔξωθε τοῦ ῥῶ
[2, 17]	οὔ; φήσαντος δ' εἶναι, Ἑγὼ	τοίνυν,	εἶπε, γεγάμηκα. Πρὸς δὲ τὸν
[2, 8]	Καὶ ὅς, Ἄσμενος, ἔφη. νημόνευε	τοίνυν,	εἶπεν ὁ Ἀρίστιππος, Ὅτι σοι
[2, 17]	δὲ καὶ πάμπλειστα κτήματα, Πορεύου	τοίνυν,	ἔφη, κἀκείνων ἐπιμελοῦ, μὴ συμβῇ
[2, 8]	ταῦτ' ἐπρίω; Ὁμολογήσαντος δέ, Οὐκέτι	τοίνυν,	ἔφη, φιλήδονος ἐγώ, ἀλλὰ σὺ
[2, 11]	ἐλέγξοντας ἀμφοτέρους ζηλως ἔσχε. Χωρὶς	τοίνυν	τούτων Φρασίδημον μὲν τὸν περιπατητικὸν
[2, 11]	τῆς Ἀθηνᾶς τῆς τοῦ Φειδίου	τοιοῦτόν	τινα λόγον ἐρωτῆσαι· Ἆρά γε
[2, 17]	φέρων ἀπῄει. Ὅμως δ' οὖν	τοιοῦτος	ἐν τοῖς λόγοις ὑπάρχων ἐν
[2, 8]	καὶ εἰς Διογένην καὶ Ἀρίστιππον.	Τοιοῦτος	μὲν ὁ Θεόδωρος κἀν τούτοις.
[2, 8]	χρήσεσθαι τὸν σοφόν. Διὸ καὶ	τοιούτους	λόγους ἠρώτα· Ἆρά γε γυνὴ
[2, 17]	εἰ καλὸν ἦν ἡ τῶν	τοιούτων	ἀνδρῶν συναγωγή, καθ' ἑκάστην ἡμέραν
[2, 10]	ἀξιωμάτων καὶ κατηγορημάτων καὶ τῶν	τοιούτων	συνέγραψε· καὶ Στίλπων ὁ Μεγαρεύς,
[2, 8]	μηδὲ λυπηρῶς· ὃ δὴ περιγίνεσθαι	τοῖς	ἀδιαφορήσασι περὶ τὰ ποιητικὰ τῆς
[2, 7]	ποιεῖσθαι· εἶτα συγγράφειν λόγους δικανικοὺς	τοῖς	ἀδικουμένοις· διὸ καὶ τὸν Τίμωνα
[2, 8]	καὶ ἐν φιλοσοφίᾳ καὶ ἐν	τοῖς	ἄλλοις. Φασὶ δὲ καὶ λυπεῖσθαι
[2, 8]	μυστήρια; Εἰπόντος δ' ἐκείνου, Οἱ	τοῖς	ἀμυήτοις αὐτὰ ἐκφέροντες, Ἀσεβεῖς ἄρα,
[2, 8]	Ἀσεβεῖς ἄρα, ἔφη, καὶ σύ,	τοῖς	ἀμυήτοις διηγούμενος. Καὶ μέντοι παρ'
[2, 17]	εἰς Ἦλιν Ἀγχιπύλῳ καὶ Μόσχῳ	τοῖς	ἀπὸ Φαίδωνος παρέβαλον. Καὶ μέχρι
[2, 8]	εἰδεῖεν εἰς τίνα δεῖ χρῆσθαι	τοῖς	ἀργυρίοις. Ὀνειδιζόμενός ποτε ὅτι δίκην
[2, 8]	τοῦ προγεγραμμένου, καὶ δόγμασιν ἐχρήσαντο	τοῖς	αὐτοῦ. Ἦν δ' ὁ Θεόδωρος
[2, 3]	καὶ φυγαδευθῆναι. Σάτυρος δ’ ἐν	τοῖς	Βίοις ὑπὸ Θουκυδίδου φησὶν εἰσαχθῆναι
[2, 3]	Περὶ γήρως. Ἕρμιππος δ’ ἐν	τοῖς	Βίοις φησὶν ὅτι καθείρχθη ἐν
[2, 17]	Φησὶ δ' Ἡρακλείδης ἐν μὲν	τοῖς	δόγμασι Πλατωνικὸν εἶναι αὐτόν, διαπαίζειν
[2, 2]	καὶ λεσχηνῶται, ἐπιδεξιοίμεθα δ’ ἔτι	τοῖς	ἐκείνου λόγοις. Ἀρχὴ μέντοι παντὸς
[2, 17]	ἐν τοῖς λόγοις ὑπάρχων ἐν	τοῖς	ἔργοις πρᾳότατος ἦν. Ἀλεξῖνον γοῦν
[2, 17]	Ἀντιγόνου βουλομένου τὴν δημοκρατίαν ἀποκαταστῆσαι	τοῖς	Ἐρετριεῦσι χάριν Μενεδήμου κωλῦσαι. Διὸ
[2, 11]	δεινὸς δ' ἄγαν ὢν ἐν	τοῖς	ἐριστικοῖς ἀνῄρει καὶ τὰ εἴδη·
[2, 8]	τῶν ἀφρόνων συνοχῆς. Φανερῶς τε	τοῖς	ἐρωμένοις ἄνευ πάσης ὑφοράσεως χρήσεσθαι
[2, 10]	Ὀλυμπικὴν κληθήσεσθαι. Τοὺς δὲ καὶ	τοῖς	ἐφοδίοις θλιβομένους καὶ τὸ χωρίον
[2, 8]	ἐστιν ὁ συμβουλεύσας ἄνθρακας ὑποτεθῆναι	τοῖς	θεμελίοις τοῦ ἐν Ἐφέσῳ νεώ·
[2, 4]	πλῆξιν. Τὴν δὲ θάλατταν ἐν	τοῖς	κοίλοις διὰ τῆς γῆς ἠθουμένην
[2, 8]	ᾔδεις ὁμιλεῖν, οὐκ ἂν τούτοις	τοῖς	λαχάνοις ἐχρῶ. Τὸ ὅμοιον ἀναφέρεται,
[2, 17]	Ὅμως δ' οὖν τοιοῦτος ἐν	τοῖς	λόγοις ὑπάρχων ἐν τοῖς ἔργοις
[2, 17]	πάντων Ὁμήρῳ προσεῖχεν· εἶτα καὶ	τοῖς	μελικοῖς· ἔπειτα Σοφοκλεῖ, καὶ δὴ
[2, 8]	αὐτὴν εἶναι, μήτ' ἐν σοφοῖς.	Τοῖς	μὲν γὰρ τῆς χρείας ἀναιρεθείσης
[2, 3]	μεγαλοφροσύνῃ, ὅς γε τὰ πατρῷα	τοῖς	οἰκείοις παρεχώρησε. Αἰτιαθεὶς γὰρ ὑπ’
[2, 17]	πάντα φησὶν ὁ Λυκόφρων ἐν	τοῖς	πεποιημένοις σατύροις αὐτῷ, οὓς Μενέδημος
[2, 8]	αἴτιος, ἀλλὰ Διονύσιος ὁ ἐν	τοῖς	ποσὶ τὰς ἀκοὰς ἔχων. Διατρίβων
[2, 7]	Αἰσχίνου. Ἦν δὲ καὶ ἐν	τοῖς	ῥητορικοῖς ἱκανῶς γεγυμνασμένος· ὡς δῆλον
[2, 17]	ᾧπερ καὶ τὸ δευτερεῖον ἐν	τοῖς	Σατύροις, Αἰσχύλῳ δὲ τὸ πρωτεῖον
[2, 3]	φησι περὶ αὐτοῦ Τίμων ἐν	τοῖς	Σίλλοις οὕτω· Καί που Ἀναξαγόρην
[2, 8]	δὲ ἀπολειφθέντας ὁμοίους ἔλεγεν εἶναι	τοῖς	τῆς Πηνελόπης μνηστῆρσι· καὶ γὰρ
[2, 17]	λῦσαι τὴν ἀμφιβολίαν, Γελοῖον, εἶπε,	τοῖς	ὑμετέροις νόμοις ἀκολουθεῖν, ἐξὸν ἐν
[2, 17]	μέτρον, τράγημα δὲ ὁ σωφρονιστὴς	τοῖς	φιληκόοις λόγος. Τὰ μὲν οὖν
[2, 3]	δύο. Φησὶ δ’ Ἀπολλόδωρος ἐν	τοῖς	Χρονικοῖς γεγενῆσθαι αὐτὸν τῇ ἑβδομηκοστῇ
[2, 1]	ὃς καί φησιν αὐτὸν ἐν	τοῖς	Χρονικοῖς τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς
[2, 2]	μὲν Κροτωνιήτῃσι, καταθύμιος δὲ καὶ	τοῖσι	ἄλλοισι Ἰταλιώτῃσι· φοιτέουσι δέ τοι
[2, 10]	αὐτὸς ὁ Μῶμος ἔγραφεν ἐν	τοίχοις,	Ὁ Κρόνος ἐστὶ σοφός. Ἦν
[2, 2]	μέν νυν ὁ αἰθερολόγος ἐν	τοιῷδε	κεῖται τέλει. Ἡμέες δὲ οἱ
[2, 7]	λαβεῖν. Ἔπειτ' ἀφικόμενον Ἀθήναζε μὴ	τολμᾶν	σοφιστεύειν, εὐδοκιμούντων τότε τῶν περὶ
[2, 3]	ὥστε κατὰ κορυφὴν τῆς γῆς	τὸν	ἀεὶ φαινόμενον εἶναι πόλον, ὕστερον
[2, 8]	ἐναντιοῦσθαι· ὡς δυσκολώτατον αὐτοῖς φαίνεσθαι	τὸν	ἀθροισμὸν τῶν ἡδονῶν εὐδαιμονίαν ποιουσῶν.
[2, 8]	Διονυσίου, Πλάτωνος ἄραντος βιβλίον, πρὸς	τὸν	αἰτιασάμενον, Ἐγὼ μὲν γάρ, εἶπεν,
[2, 8]	Τοῦτο καὶ ἡμίονος, φησί. Πρὸς	τὸν	αἰτιώμενον ὅτι ἑταίρᾳ συνοικεῖ, Ἆρά
[2, 8]	πολλοὶ κέχρηνται ἢ μηδείς. Πρὸς	τὸν	αἰτιώμενον ὅτι Σωκράτους μαθητὴς ὢν
[2, 10]	καὶ τοῦ λοιποῦ διατρίβειν ἔρημον	τὸν	Ἀλεξῖνον σὺν οἰκέτῃ μόνῳ· ἔπειτα
[2, 17]	βασιλέως υἱός ἐστιν. Πρὸς δὲ	τὸν	ἀναίσθητον ἀναφέροντά τι αὐτῷ εἰκαίως,
[2, 3]	μὴ οὖν διαβολαῖς ἐπαρθέντες ἀποκτείνητε	τὸν	ἄνθρωπον, ἀλλ’ ἐμοὶ πεισθέντες ἄφετε.
[2, 17]	ἀναλαβεῖν ψευδῆ· φοιτᾶν τε πρὸς	τὸν	Ἀντίγονον καὶ βούλεσθαι ἐλευθερῶσαι τὴν
[2, 3]	τὴν γῆν, τὰ δὲ κοῦφα	τὸν	ἄνω ἐπισχεῖν ὡς τὸ πῦρ·
[2, 17]	πολλὰ τὰ ἀγαθὰ ἐπύθετο πόσα	τὸν	ἀριθμὸν καὶ εἰ νομίζει πλείω
[2, 17]	Ὅθεν χειμαζομένων ἐν τῷ πλοίῳ	τὸν	Ἀσκαληπιάδην φασὶν εἰπεῖν ὡς ἡ
[2, 11]	ἦν νοῦ καὶ ἱματίου. καὶ	τὸν	ἀχθεσθέντα παρῳδῆσαι εἰς αὐτὸν οὕτω·
[2, 8]	αἴσθησιν ἀναδιδομένην. Ἡμεῖς δ' ἐπειδὴ	τὸν	βίον ἀνεγράψαμεν αὐτοῦ, φέρε νῦν
[2, 10]	γέγραφε Περὶ βασιλείας σφόδρα εὐδοκιμοῦντα.	Τὸν	βίον δὲ γήρᾳ κατέστρεψεν. Εἰσὶ
[2, 10]	γράψας περὶ τοῦ προβλήματος ἀθυμίᾳ	τὸν	βίον κατέστρεψε. Καὶ ἔστιν ἡμῶν
[2, 17]	παραλαβὼν πρὸς Ἀντίγονον ἐλθὼν ἀθυμίᾳ	τὸν	βίον κατέστρεψεν. Φησὶ δ' Ἡρακλείδης
[2, 17]	ὑπ' ἀθυμίας ἀσιτήσαντα ἑπτὰ ἡμέρας	τὸν	βίον μεταλλάξαι. Τὰ ὅμοια τούτῳ
[2, 3]	τι ἔχουσιν ἐγκαλεῖν αὑτῷ κατὰ	τὸν	βίον· οὐδὲν δὲ εἰπόντων, Καὶ
[2, 8]	βαρυνομένου, ὥς φασιν οἱ περὶ	τὸν	Βίωνα ἐν ταῖς Διατριβαῖς, Ἀπόχεε,
[2, 11]	μὲν ἀπ' Ἀριστείδου, Δίφιλον δὲ	τὸν	Βοσποριανὸν Εὐφάντου καὶ Μύρμηκα τὸν
[2, 3]	δὲ τὴν ἔγκλισιν λαβεῖν. Καὶ	τὸν	γαλαξίαν ἀνάκλασιν εἶναι φωτὸς τῶν
[2, 8]	Τὸ δ' ὅμοιον καὶ Ἀρίστων·	τὸν	γὰρ Ὀδυσσέα καταβάντα εἰς ᾅδου
[2, 11]	Μητρόδωρον τὸν θεωρηματικὸν καὶ Τιμαγόραν	τὸν	Γελῶον ἀπέσπασεν, παρ' Ἀριστοτέλους δὲ
[2, 8]	τὴν μὲν εὐδοκητὴν πᾶσι ζῴοις,	τὸν	δ' ἀποκρουστικόν. Ἡδονὴν μέντοι τὴν
[2, 8]	ἂν δυναίμην θῆλυν ἐνδῦναι στολήν.	Τὸν	δ' Ἀρίστιππον λαβόντα καὶ μέλλοντα
[2, 8]	ἔχρῃζες μαθητῶν, εἰ λάχανα ἔπλυνες·	τὸν	δ' ὑπολαβόντ' εἰπεῖν, Καὶ σὺ
[2, 3]	Δημύλου λίθον ἐξ οὐρανοῦ πεσεῖν·	τὸν	δὲ Ἀναξαγόραν εἰπεῖν ὡς ὅλος
[2, 1]	φασὶν ᾄδοντος καταγελάσαι τὰ παιδάρια,	τὸν	δὲ μαθόντα φάναι, Βέλτιον οὖν
[2, 17]	εἰς τὸ δεσμωτήριον αὐτὸν ἐμβαλεῖν·	τὸν	δὲ μηδὲν ἧττον τηρεῖν παριόντα
[2, 8]	μὲν λείαν κίνησιν, τὴν ἡδονήν,	τὸν	δὲ πόνον τραχεῖαν κίνησιν. Μὴ
[2, 10]	λήμματα, ἀλλὰ κατ' ἐπιφοράν. Καὶ	τὸν	διὰ παραβολῆς λόγον ἀνῄρει, λέγων
[2, 10]	ἠρώτησε, τόν τε ψευδόμενον καὶ	τὸν	διαλανθάνοντα καὶ Ἠλέκτραν καὶ ἐγκεκαλυμμένον
[2, 8]	διδάσκεις. Ἐπὶ τούτῳ δὴ διαγανακτήσαντα	τὸν	Διονύσιον ἔσχατον αὐτὸν κατακλῖναι· καὶ
[2, 8]	με φέρειν, ὥσπερ ἡ Σεμέλη	τὸν	Διόνυσον, ἐξέβαλε. Πάλιν δ' εἰπόντος
[2, 3]	λελιθωμένης ἐστὶν οὐσίας εἴδωλον. Πρὸς	τὸν	δυσφοροῦντα ὅτι ἐπὶ ξένης τελευτᾷ,
[2, 10]	οὗτος διαλεκτικός, πρῶτος δόξας εὑρηκέναι	τὸν	ἐγκεκαλυμμένον καὶ κερατίνην λόγον κατά
[2, 3]	ὕσειν· καὶ γενέσθαι. Πρός τε	τὸν	εἰπόντα, εἰ τὰ ἐν Λαμψάκῳ
[2, 8]	Οἷς ἄνδρες γενόμενοι χρήσονται. Πρὸς	τὸν	εἰπόντα ἐν αἰτίᾳ ὡς ἀπὸ
[2, 3]	καὶ σελήνης καὶ οὐρανοῦ. Πρὸς	τὸν	εἰπόντα, Ἐστερήθης Ἀθηναίων, Οὐ μὲν
[2, 8]	χειμαζομένῳ συνέβη ταραχθῆναι. πρὸς οὖν	τὸν	εἰπόντα, Ἡμεῖς μὲν οἱ ἰδιῶται
[2, 8]	ὑπὸ Ἀρταφέρνου τοῦ σατράπου πρὸς	τὸν	εἰπόντα, Καὶ ὧδε θαρρεῖς; Πότε
[2, 3]	τῶν πολιτικῶν. Ὅτε καὶ πρὸς	τὸν	εἰπόντα, Οὐδέν σοι μέλει τῆς
[2, 17]	τοίνυν, εἶπε, γεγάμηκα. Πρὸς δὲ	τὸν	εἰπόντα πολλὰ τὰ ἀγαθὰ ἐπύθετο
[2, 8]	δὲ βιβλίων ἐστὶν ἐνδεής. Πρὸς	τὸν	εἰπόντα τίνος ἕνεκα ἐλέγχεται παρὰ
[2, 8]	πρὸς Ἀρήτην τὴν θυγατέρα, Πρὸς	τὸν	εἰς Ὀλυμπίαν γυμνάζοντα ἑαυτόν, Ἐρώτησις,
[2, 7]	μικρὸν Κῦρον καὶ τὸν Ἡρακλέα	τὸν	ἐλάσσω καὶ Ἀλκιβιάδην καὶ τοὺς
[2, 8]	Διονύσιον ἔσχατον αὐτὸν κατακλῖναι· καὶ	τόν,	Ἐνδοξότερον, φάναι, τὸν τόπον ἠθέλησας
[2, 11]	τὸν Βοσποριανὸν Εὐφάντου καὶ Μύρμηκα	τὸν	Ἐξαινέτου παραγενομένους ὡς ἐλέγξοντας ἀμφοτέρους
[2, 8]	τῆς κατόπτρου, Ἑρμείας, Ἐνύπνιον, Πρὸς	τὸν	ἐπὶ τῆς κύλικος, Φιλόμηλος, Πρὸς
[2, 11]	πόλεως ἐξελθεῖν. Ὅτε καὶ Θεόδωρον	τὸν	ἐπίκλην θεὸν ἐπισκώπτοντα εἰπεῖν, Πόθεν
[2, 8]	πόδας αὐτοῦ ἔπεσε· πρὸς οὖν	τὸν	ἐπισκώψαντα, Οὐκ ἐγώ, φησίν, αἴτιος,
[2, 9]	ἀπ' αὐτοῦ οἱ περὶ Μενέδημον	τὸν	Ἐρετριέα καὶ Ἀσκληπιάδην τὸν Φλιάσιον,
[2, 11]	Ἀριστοτέλης. Τούτου φησὶν Ἡρακλείδης καὶ	τὸν	Ζήνωνα ἀκοῦσαι τὸν τῆς στοᾶς
[2, 3]	ὄντα αὐτοῦ, χρυσέαν βῶλον εἰπεῖν	τὸν	ἥλιον ἐν τῷ Φαέθοντι. Ἀλλὰ
[2, 4]	ἠθουμένην συνεστάναι. Μέγιστον τῶν ἄστρων	τὸν	ἥλιον, καὶ τὸ πᾶν ἄπειρον.
[2, 3]	ἐτῶν διατρῖψαι τριάκοντα. Οὗτος ἔλεγε	τὸν	ἥλιον μύδρον εἶναι διάπυρον καὶ
[2, 3]	Κλέωνος αὐτὸν ἀσεβείας κριθῆναι, διότι	τὸν	ἥλιον μύδρον ἔλεγε διάπυρον· ἀπολογησαμένου
[2, 1]	ἀπὸ ἡλίου φωτίζεσθαι· ἀλλὰ καὶ	τὸν	ἥλιον οὐκ ἐλάττονα τῆς γῆς,
[2, 7]	τόν τε μικρὸν Κῦρον καὶ	τὸν	Ἡρακλέα τὸν ἐλάσσω καὶ Ἀλκιβιάδην
[2, 17]	γενησομένων κάκιστος. Ἐτελεύτα δὲ κατὰ	τὸν	Ἡρακλείδην τέταρτον καὶ ἑβδομηκοστὸν ἔτος
[2, 8]	εἶναι. Τήν τε ζωὴν καὶ	τὸν	θάνατον αἱρετόν. Φύσει τ' οὐδὲν
[2, 11]	Παρὰ μὲν γὰρ Θεοφράστου Μητρόδωρον	τὸν	θεωρηματικὸν καὶ Τιμαγόραν τὸν Γελῶον
[2, 17]	αὐτὸν Ἀντίγονος περαίνει. Πρὸς δὲ	τὸν	θρασυνόμενον μοιχόν, Ἀγνοεῖς, ἔφη, ὅτι
[2, 11]	ἀφελὴς καὶ ἀνεπίπλαστος πρός τε	τὸν	ἰδιώτην εὔθετος. Κράτητος γοῦν ποτε
[2, 10]	ἄλλα βιβλία καὶ πρὸς Ἔφορον	τὸν	ἱστοριογράφον. Εὐβουλίδου δὲ καὶ Εὔφαντος
[2, 17]	δ' ἦν σεμνὸς ὡς Εὐρύλοχον	τὸν	Κασανδρέα μετὰ Κλεϊππίδου Κυζικηνοῦ μειρακίου
[2, 8]	πρὸς αὐτὸν δυσμενῶς· διὸ καὶ	τὸν	κατὰ τῆς ἡδονῆς λόγον Σωκράτει
[2, 3]	δὲ σωμάτων τὰ μὲν βαρέα	τὸν	κάτω τόπον ὡς τὴν γῆν,
[2, 11]	ᾔδει Στίλπων; ἢ ἀνασύρας αὐτῆς	τὸν	κῆπον ἐθεάσατο; Ἦν δ' ἀληθῶς
[2, 8]	ἀφρόνων ὠφελείας. Εἶναί τε πατρίδα	τὸν	κόσμον. Κλέψειν τε καὶ μοιχεύσειν
[2, 11]	ἡ ἰσχάς. Πάλιν δὲ ἰδὼν	τὸν	Κράτητα χειμῶνος συγκεκαυμένον, Ὦ Κράτης
[2, 8]	συχνοὺς ἐπαγόμενον μαθητάς, Μητροκλέα δὲ	τὸν	κυνικὸν σκάνδικας πλύνοντα εἰπεῖν, Σὺ
[2, 17]	καὶ Ξενοκράτην, ἔτι τε Παραιβάτην	τὸν	Κυρηναῖον κατεφρόνει, Στίλπωνα δ' ἐτεθαυμάκει·
[2, 3]	δὲ προστῆναι τοῦ λόγου Μητρόδωρον	τὸν	Λαμψακηνόν, γνώριμον ὄντα αὐτοῦ, ὃν
[2, 11]	καὶ τὰ εἴδη· καὶ ἔλεγε	τὸν	λέγοντα ἄνθρωπον εἶναι μηδένα· οὔτε
[2, 7]	Δίωνος. Μάλιστα δὲ μιμεῖται Γοργίαν	τὸν	Λεοντῖνον. Καὶ Λυσίας δὲ κατ'
[2, 17]	οὕτως ἦν ἀγωνιάτης ὥστε καὶ	τὸν	λιβανωτὸν τιθεὶς διήμαρτε τοῦ θυμιατηρίου.
[2, 11]	δ' ἐπισπωμένου καὶ φάσκοντος, Καταλείπεις	τὸν	λόγον; Οὐκ ἔγωγε, ἔφη, ἀλλὰ
[2, 8]	ὑπάρχειν· μὴ εἶναί τε αὐτάρκη	τὸν	λόγον πρὸς τὸ θαρρῆσαι καὶ
[2, 3]	ἔφη, ἀλλ’ ἐκεῖνοι ἐμοῦ. Ἰδὼν	τὸν	Μαυσώλου τάφον ἔφη, Τάφος πολυτελὴς
[2, 11]	δὲ καὶ εἰς τοῦτον ἡμῶν·	Τὸν	Μεγαρέα Στίλπωνα, γιγνώσκεις δ' ἴσως,
[2, 11]	λόγον; Οὐκ ἔγωγε, ἔφη, ἀλλὰ	τὸν	μὲν λόγον ἔχω, σὲ δὲ
[2, 8]	ἕκαστον ἐν πορφυρᾷ ἐσθῆτι ὀρχήσασθαι,	τὸν	μὲν Πλάτωνα μὴ προσέσθαι, εἰπόντα·
[2, 17]	τούτους ὥσπερ τοὺς ἄλλους φιλοσόφους,	τὸν	Μενέδημον εἰπεῖν ὡς εἰ καλὸν
[2, 17]	εἶναί φασι καὶ μαθεῖν ἑκάτερα	τὸν	Μενέδημον· ὅθεν γράψαντος αὐτοῦ ψήφισμά
[2, 17]	ἧττον μιᾶς οὔσης οἰκίας ἐπιτρέψαι	τὸν	Μενέδημον τὴν διοίκησιν τῇ προτέρᾳ
[2, 3]	πῦρ· ὕδωρ δὲ καὶ ἀέρα	τὸν	μέσον. Οὕτω γὰρ ἐπὶ τῆς
[2, 17]	ἀλλὰ καὶ ῥαφανίδες; Πρὸς δὲ	τὸν	νεώτερον κεκραγότα, Σκέψαι, ἔφη, μή
[2, 13]	καὶ ἕτερος ἰατρὸς κατὰ Σέλευκον	τὸν	Νικάνορα· καί τις ἀνδριαντοποιός. ~Γλαύκων
[2, 8]	ἐπὶ τῆς Διονυσίου θυγατρός, Πρὸς	τὸν	οἰόμενον ἀτιμάζεσθαι, Πρὸς τὸν συμβουλεύειν
[2, 8]	οὐ τὸ μὴ χρῆσθαι. Πρὸς	τὸν	ὀνειδίσαντα αὐτῷ πολυτελῆ ὀψωνίαν, Σὺ
[2, 3]	σφόδρα μέλει τῆς πατρίδος, Δείξας	τὸν	οὐρανόν. Λέγεται δὲ κατὰ τὴν
[2, 17]	Ἀλεξίνου ποτὲ ἐρωτήσαντος εἰ πέπαυται	τὸν	πατέρα τύπτων, Ἀλλ' οὔτε ἔτυπτον,
[2, 8]	περὶ θανάτου φόβον ἐκφεύγειν τὸν	τὸν>	περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν λόγον
[2, 8]	καὶ δεισιδαιμονίας ἐκτὸς εἶναι καὶ	τὸν	περὶ θανάτου φόβον ἐκφεύγειν τὸν
[2, 11]	Χωρὶς τοίνυν τούτων Φρασίδημον μὲν	τὸν	περιπατητικὸν καὶ φυσικῶν ἔμπειρον ὄντα
[2, 17]	ἐφαίνετο γυμνὸς ἐπὶ τοῦ τέγους	τὸν	πηλὸν παραφέρων, ὁ δὲ εἴ
[2, 8]	φοβήσεσθαι· φυσικῶς γὰρ γίνεσθαι. Καὶ	τὸν	πλοῦτον δὲ ποιητικὸν ἡδονῆς εἶναι,
[2, 10]	εἰκαῖος, ὡς ἀτυχής τις ἐὼν	τὸν	πόδα κολυμβῶν περιέπειρέ πως ἥλῳ.
[2, 17]	κομψὸν ἰδιώτην ἀποβαλεῖν. Πρὸς δὲ	τὸν	πυθόμενον εἰ γήμαι ὁ σπουδαῖος,
[2, 11]	φυσικῶν ἔμπειρον ὄντα προσηγάγετο, καὶ	τὸν	ῥητορικὸν Ἄλκιμον, ἁπάντων πρωτεύοντα τῶν
[2, 17]	τὸν τῆς τραγῳδίας ποιητὴν καὶ	τὸν	Ῥόδιον Ἀνταγόραν· μάλιστα δὲ πάντων
[2, 1]	{ἀκμάσαντά πη μάλιστα κατὰ Πολυκράτην	τὸν	Σάμου τύραννον} Τούτου φασὶν ᾄδοντος
[2, 8]	ἐρωμένοις ἄνευ πάσης ὑφοράσεως χρήσεσθαι	τὸν	σοφόν. Διὸ καὶ τοιούτους λόγους
[2, 8]	ἄσκησιν συμβάλλεσθαι πρὸς ἀρετῆς ἀνάληψιν.	Τὸν	σοφὸν μήτε φθονήσειν μήτε ἐρασθήσεσθαι
[2, 8]	Ἀλλὰ μὴν ἔφης οὐκ ἀπορήσειν	τὸν	σοφόν· ὁ δ' ὑπολαβών, Δός,
[2, 8]	ποιουσῶν. Ἀρέσκει δ' αὐτοῖς μήτε	τὸν	σοφὸν πάντα ἡδέως ζῆν, μήτε
[2, 8]	ζημίας καὶ δόξας· εἶναι δὲ	τὸν	σοφόν. Προκοπήν τε ἀπολείπουσι καὶ
[2, 8]	Ἔλεγε δὲ καὶ εὔλογον εἶναι	τὸν	σπουδαῖον ὑπὲρ τῆς πατρίδος μὴ
[2, 11]	τρόπον βιούσης εἶπέ τις πρὸς	τὸν	Στίλπωνα ὡς καταισχύνοι αὐτόν· ὁ
[2, 8]	Πρὸς τὸν οἰόμενον ἀτιμάζεσθαι, Πρὸς	τὸν	συμβουλεύειν ἐπιχειροῦντα. Ἔνιοι δὲ καὶ
[2, 11]	ἀπολωλεκέναι· παιδείαν γὰρ μηδένα ἐξενηνοχέναι,	τόν	τε λόγον ἔχειν καὶ τὴν
[2, 7]	κατατάξαι. Ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀντισθένους	τόν	τε μικρὸν Κῦρον καὶ τὸν
[2, 8]	εἶναι, τῷ δὲ φρονίμῳ ἀδιάφορον.	Τόν	τε σοφὸν ἑαυτοῦ ἕνεκα πάντα
[2, 8]	μὴ μισήσειν, μᾶλλον δὲ μεταδιδάξειν.	Τόν	τε σοφὸν οὐχ οὕτω πλεονάσειν
[2, 8]	πολλοῦ συντραφεῖσαν ἡμῖν φαύλην διάθεσιν.	Τόν	τε φίλον μὴ διὰ τὰς
[2, 10]	πολλοὺς ἐν διαλεκτικῇ λόγους ἠρώτησε,	τόν	τε ψευδόμενον καὶ τὸν διαλανθάνοντα
[2, 17]	αὐτῶν, μετιτέον δὲ ἐπὶ Πλάτωνα	τὸν	τῆς Ἀκαδημείας κατάρξαντα, καὶ τοὺς
[2, 11]	Ἡρακλείδης καὶ τὸν Ζήνωνα ἀκοῦσαι	τὸν	τῆς στοᾶς κτίστην. Γηραιὸν δὲ
[2, 17]	δὲ καὶ Ἄρατον καὶ Λυκόφρονα	τὸν	τῆς τραγῳδίας ποιητὴν καὶ τὸν
[2, 7]	δικανικοὺς τοῖς ἀδικουμένοις· διὸ καὶ	τὸν	Τίμωνα εἰπεῖν ἐπ' αὐτοῦ· Ἤ
[2, 8]	τὸν περὶ θανάτου φόβον ἐκφεύγειν	τὸν	τὸν> περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν
[2, 8]	κατακλῖναι· καὶ τόν, Ἐνδοξότερον, φάναι,	τὸν	τόπον ἠθέλησας ποιῆσαι. Αὐχοῦντός τινος
[2, 7]	εἶναι σὺν αὐτῷ καὶ Καρκίνον	τὸν	τραγῳδιοποιόν. Φέρεται δὲ καὶ ἐπιστολὴ
[2, 17]	καθήμενος ἤκουε, καὶ αὐτοῦ τοῦτον	τὸν	τρόπον διακειμένου. Ἀγωνιάτης μέντοι, φασίν,
[2, 17]	Τὰ δὲ συμπόσια τοῦτον ἐποιεῖτο	τὸν	τρόπον· προηρίστα μετὰ δυοῖν ἢ
[2, 8]	τοῦδε κεκεντῆσθαι. τιάσατό τις αὐτὸν	τὸν	υἱὸν ἀπορριπτοῦντα ὥσπερ οὐκ ἐξ
[2, 8]	χρήσιμα ἀναγινώσκοντές εἰσι σπουδαῖοι. Πρὸς	τὸν	ὑπὲρ αὐτοῦ λογογράφον δίκην εἰπόντα
[2, 8]	ἑκουσίως ὑπομενεῖν διὰ τὴν πρὸς	τὸν	φίλον στοργήν. Οἱ δὲ Θεοδώρειοι
[2, 8]	διὰ τὰ ἐξ αὐτῆς περιγινόμενα·	τὸν	φίλον τῆς χρείας ἕνεκα· καὶ
[2, 9]	Μενέδημον τὸν Ἐρετριέα καὶ Ἀσκληπιάδην	τὸν	Φλιάσιον, μετάγοντες ἀπὸ Στίλπωνος. Καὶ
[2, 11]	ἐθήρασεν· καὶ δὴ καὶ Ζήνωνα	τὸν	Φοίνικα μετὰ τούτων ἀφείλετο. Ἦν
[2, 3]	γὰρ ἐκ τῶν ψηγμάτων λεγομένων	τὸν	χρυσὸν συνεστάναι, οὕτως ἐκ τῶν
[2, 11]	οὔτε τόνδε. Τί γὰρ μᾶλλον	τόνδε	ἢ τόνδε; οὐδ' ἄρα τόνδε.
[2, 11]	τόνδε ἢ τόνδε; οὐδ' ἄρα	τόνδε.	Καὶ πάλιν· τὸ λάχανον οὐκ
[2, 11]	ἄνθρωπον εἶναι μηδένα· οὔτε γὰρ	τόνδε	λέγειν οὔτε τόνδε. Τί γὰρ
[2, 11]	Τί γὰρ μᾶλλον τόνδε ἢ	τόνδε;	οὐδ' ἄρα τόνδε. Καὶ πάλιν·
[2, 11]	οὔτε γὰρ τόνδε λέγειν οὔτε	τόνδε.	Τί γὰρ μᾶλλον τόνδε ἢ
[2, 8]	δ' ἀγανακτήσαντος, Οὐκ εἶχον, εἶπε,	τόπον	ἐπιτηδειότερον. Πρὸς Χαρώνδαν εἰπόντα, οἱ
[2, 8]	καὶ τόν, Ἐνδοξότερον, φάναι, τὸν	τόπον	ἠθέλησας ποιῆσαι. Αὐχοῦντός τινος ἐπὶ
[2, 3]	τὰ μὲν βαρέα τὸν κάτω	τόπον	ὡς τὴν γῆν, τὰ δὲ
[2, 8]	νεώ· καθύγρου γὰρ ὄντος τοῦ	τόπου	τοὺς ἄνθρακας ἔφη τὸ ξυλῶδες
[2, 8]	Ἦν δὲ ἱκανὸς ἁρμόσασθαι καὶ	τόπῳ	καὶ χρόνῳ καὶ προσώπῳ, καὶ
[2, 3]	μὲν περὶ τῆς δίκης αὐτοῦ	τοσαῦτα.	Ἔδοξε δέ πως καὶ Δημοκρίτῳ
[2, 8]	χρηματισαμένῳ φησὶ Σωκράτης, Πόθεν σοι	τοσαῦτα;	Καὶ ὅς, Ὅθεν σοι τὰ
[2, 11]	Ἰχθύα γνώριμος, καθά φησιν Ἡρακλείδης.	Τοσοῦτον	δ' εὑρεσιλογίᾳ καὶ σοφιστείᾳ προῆγε
[2, 8]	ὀβολοῦ τοῦτον ἐπρίω; Ἐπινεύσαντος δέ,	Τοσοῦτον,	ἔφη, ἐμοὶ δύνανται αἱ πεντήκοντα
[2, 8]	πεντακοσίας δραχμάς· τοῦ δ' εἰπόντος,	Τοσούτου	δύναμαι ἀνδράποδον ὠνήσασθαι, Πρίω, ἔφη,
[2, 8]	Σὺ ὁ σοφιστὴς οὐκ ἂν	τοσούτων	ἔχρῃζες μαθητῶν, εἰ λάχανα ἔπλυνες·
[2, 7]	Ἀθήναζε μὴ τολμᾶν σοφιστεύειν, εὐδοκιμούντων	τότε	τῶν περὶ Πλάτωνα καὶ Ἀρίστιππον.
[2, 17]	Ἕτερον δέ ἐστι τὸ ὠφελεῖν	τοῦ	ἀγαθοῦ; Ναί. Οὐκ ἄρα τὸ
[2, 13]	φερόμενοι βιβλίῳ· Περὶ θεῶν, Περὶ	τοῦ	ἀγαθοῦ, Περὶ τοῦ καλοῦ, Τί
[2, 3]	τε διᾴττοντας οἷον σπινθῆρας ἀπὸ	τοῦ	ἀέρος ἀποπάλλεσθαι. Ἀνέμους γίγνεσθαι λεπτυνομένου
[2, 4]	γεννᾶν. Ὅθεν ἡ μὲν ὑπὸ	τοῦ	ἀέρος, ὁ δὲ ὑπὸ τῆς
[2, 4]	δὲ εἶπε φωνῆς γένεσιν τὴν	τοῦ	ἀέρος πλῆξιν. Τὴν δὲ θάλατταν
[2, 3]	ἀέρος ἀποπάλλεσθαι. Ἀνέμους γίγνεσθαι λεπτυνομένου	τοῦ	ἀέρος ὑπὸ τοῦ ἡλίου. Βροντὰς
[2, 8]	αἱρετὴ καὶ ἀγαθόν. Ἡ δὲ	τοῦ	ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσις, ὡς εἴρηται παρ'
[2, 7]	Μόνος ἡμᾶς οἶδε τιμᾶν ὁ	τοῦ	ἀλλαντοποιοῦ. Τοῦτον ἔφη Ἰδομενεὺς ἐν
[2, 17]	διέτριβεν ἐν Ὠρωπῷ ἐν τῷ	τοῦ	Ἀμφιάρεω ἱερῷ· ἔνθα χρυσῶν ποτηρίων
[2, 2]	οἱ λεσχηνῶται αὐτοί τε μεμνώμεθα	τοῦ	ἀνδρός, οἵ τε ἡμέων παῖδές
[2, 17]	χρόνον ἐλθόντος ἐπὶ κῶμον ἐρωμένου	τοῦ	Ἀσκληπιάδου καὶ τῶν νεανίσκων ἀποκλειόντων
[2, 17]	φασὶν εἰπεῖν ὡς ἡ μὲν	τοῦ	αὐλητοῦ εὐμουσία σέσωκεν αὐτούς, ἡ
[2, 2]	ἅμα τῇ ἀμφιπόλῳ προϊὼν ἐκ	τοῦ	αὐλίου τὰ ἄστρα ἐθηεῖτο· καὶ
[2, 10]	ἀγῶνας γέγονε δὲ καὶ Ἀντιγόνου	τοῦ	βασιλέως διδάσκαλος, πρὸς ὃν καὶ
[2, 10]	μὴ δυνάμενος παραχρῆμα διαλύσασθαι, ὑπὸ	τοῦ	βασιλέως τά τε ἄλλα ἐπετιμήθη
[2, 13]	τοῦ καλοῦ. Οἱ δέ, Περὶ	τοῦ	βουλεύεσθαι, Περὶ λόγου ἢ Περὶ
[2, 17]	Νικοκρέοντι σὺν Ἀσκληπιάδῃ τῷ φίλῳ.	Τοῦ	γάρ τοι βασιλέως ἐπιμήνιον ἑορτὴν
[2, 12]	καλοῦ, Περὶ τοῦ μαθεῖν, Περὶ	τοῦ	γνῶναι ἢ Περὶ ἐπιστήμης, Τί
[2, 8]	ὄλεθρος ἀναχρεμψάμενος προσέπτυσε τῇ ὄψει·	τοῦ	δ' ἀγανακτήσαντος, Οὐκ εἶχον, εἶπε,
[2, 8]	αὐτῷ υἱὸν ᾔτησε πεντακοσίας δραχμάς·	τοῦ	δ' εἰπόντος, Τοσούτου δύναμαι ἀνδράποδον
[2, 8]	ἀνθρωπισμοῦ δέονται. Λοιδορούμενός ποτε ἀνεχώρει·	τοῦ	δ' ἐπιδιώκοντος εἰπόντος, Τί φεύγεις;
[2, 8]	σὺ σήμερον μεθ' ἡμῶν γενέσθαι;	Τοῦ	δ' ἐπινεύσαντος, Τί οὖν, ἔφη,
[2, 11]	Κράτητι μεταξὺ σπεῦσαι ἰχθῦς πρίασθαι·	τοῦ	δ' ἐπισπωμένου καὶ φάσκοντος, Καταλείπεις
[2, 8]	δέ, Φῂς δ' εἶναι θεόν.	Τοῦ	δ' ὁμολογήσαντος, Θεὸς εἶ ἄρα,
[2, 8]	ἔφη, φαίνεταί σοι Διονύσιος ἀγαθός;	Τοῦ	δ' ὁμολογήσαντος, Καὶ μήν, ἔφη,
[2, 8]	Ἆρα φαίνεταί σοι Διονύσιος ἀγαθός;	Τοῦ	δ' ὁμολογήσαντος, Καὶ μήν, ἔφη,
[2, 8]	ὀψωνίαν ἀλλὰ τὸ ἀνάλωμα αἰτιᾶσθαι.	Τοῦ	δὲ θεράποντος ἐν ὁδῷ βαστάζοντος
[2, 8]	λέγειν σὺ τὴν ἐξουσίαν ἔχεις,	τοῦ	δὲ μὴ ἀκούειν ἐγώ. Εἰπόντος
[2, 17]	καὶ βούλεσθαι ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα·	τοῦ	δὲ μὴ εἴκοντος ὑπ' ἀθυμίας
[2, 17]	θέρους ψίαθος ἐπὶ τῶν κλινῶν,	τοῦ	δὲ χειμῶνος κώδιον· προσκεφάλαιον αὑτῷ
[2, 11]	ποτε καὶ ἐρώτημα, δεξάμενον καταφαγεῖν·	τοῦ	δέ, Ὦ Ἡράκλεις, εἰπόντος, ἀπολώλεκα
[2, 8]	ὁ ἐκ τῆς νεωτέρας Ἀκαδημείας.	Τοῦ	δὴ Κυρηναϊκοῦ φιλοσόφου φέρεται βιβλία
[2, 13]	τὸ καλόν, Περὶ διδασκαλίας, Περὶ	τοῦ	διαλέγεσθαι, Περὶ κρίσεως, Περὶ τοῦ
[2, 8]	Ἀννικέριδος ὁ Θεόδωρος καὶ Διονυσίου	τοῦ	διαλεκτικοῦ, καθά φησιν Ἀντισθένης ἐν
[2, 8]	μὴ Πτολεμαῖος ἀποστείλῃ. Μίθρου δὲ	τοῦ	διοικητοῦ τοῦ Λυσιμάχου παρεστῶτος καὶ
[2, 8]	ἀλλὰ σὺ φιλάργυρος. Σίμου ποτὲ	τοῦ	Διονυσίου ταμίου πολυτελεῖς οἴκους αὐτῷ
[2, 11]	λόγον ἐρωτῆσαι· Ἆρά γε ἡ	τοῦ	Διὸς Ἀθηνᾶ θεός ἐστι; φήσαντος
[2, 15]	καὶ φευκτοῦ, Περὶ φίλου, Περὶ	τοῦ	εἰδέναι, Περὶ ψυχῆς, Περὶ τοῦ
[2, 17]	μέγεθος σύμμετρος, ὡς δῆλον ἐκ	τοῦ	εἰκονίου τοῦ ἐν Ἐρετρίᾳ ἐν
[2, 17]	ὡς δῆλον ἐκ τοῦ εἰκονίου	τοῦ	ἐν Ἐρετρίᾳ ἐν τῷ ἀρχαίῳ
[2, 8]	συμβουλεύσας ἄνθρακας ὑποτεθῆναι τοῖς θεμελίοις	τοῦ	ἐν Ἐφέσῳ νεώ· καθύγρου γὰρ
[2, 17]	τὴν ὕβριν ἀπηλλάγη. Ἱεροκλέους δὲ	τοῦ>	ἐπὶ τοῦ Πειραιῶς συνανακάμπτοντος αὐτῷ
[2, 15]	Περὶ διδασκαλίας, Περὶ τέχνης, Περὶ	τοῦ	ἐπιστατεῖν, Περὶ πρέποντος, Περὶ αἱρετοῦ
[2, 13]	Περὶ ἀριθμοῦ, Περὶ ἐπιμελείας, Περὶ	τοῦ	ἐργάζεσθαι, Περὶ φιλοκερδοῦς, Περὶ ἀλαζονείας,
[2, 7]	Αἰσχίνης καὶ μάλισθ' ὑπὸ Μενεδήμου	τοῦ	Ἐρετριέως ὡς τοὺς πλείστους διαλόγους
[2, 7]	πλείστους Περσαῖός φησι Πασιφῶντος εἶναι	τοῦ	Ἐρετρικοῦ, εἰς τοὺς Αἰσχίνου δὲ
[2, 17]	τόδε ἐρωτᾶν εἰώθει· Τὸ ἕτερον	τοῦ	ἑτέρου ἕτερόν ἐστι; Ναί. Ἕτερον
[2, 15]	τοῦ εἰδέναι, Περὶ ψυχῆς, Περὶ	τοῦ	εὖ ζῆν, Περὶ δυνατοῦ, Περὶ
[2, 3]	γίγνεσθαι λεπτυνομένου τοῦ ἀέρος ὑπὸ	τοῦ	ἡλίου. Βροντὰς σύγκρουσιν νεφῶν· ἀστραπὰς
[2, 3]	λίθου πτῶσιν, ὃν εἶπεν ἐκ	τοῦ	ἡλίου πεσεῖσθαι. Ὅθεν καὶ Εὐριπίδην,
[2, 3]	τὴν θάλασσαν ὑποστῆναι, διατμισθέντων ὑπὸ	τοῦ	ἡλίου τῶν ὑγρῶν. Τὰ δ’
[2, 12]	Περὶ εὐθημοσύνης, Περὶ νόμου, Περὶ	τοῦ	θείου, Περὶ τεχνῶν, Περὶ συνουσίας,
[2, 4]	Τηκόμενόν φησι τὸ ὕδωρ ὑπὸ	τοῦ	θερμοῦ, καθὸ μὲν εἰς τὸ
[2, 17]	καὶ τὸν λιβανωτὸν τιθεὶς διήμαρτε	τοῦ	θυμιατηρίου. Καί ποτε Κράτητος περιισταμένου
[2, 8]	ἀπαγαγὼν μέντοι, φασίν, αὐτὰς ἄχρι	τοῦ	θυρῶνος ἀπέλυσεν. Οὕτως ἦν καὶ
[2, 12]	Πολιτικός, Περὶ τοῦ καλοῦ, Περὶ	τοῦ	κακουργεῖν, Περὶ εὐθημοσύνης, Περὶ νόμου,
[2, 13]	Περὶ φιλοκερδοῦς, Περὶ ἀλαζονείας, Περὶ	τοῦ	καλοῦ. Οἱ δέ, Περὶ τοῦ
[2, 12]	τὸ ἐπιτήδειον ἢ Πολιτικός, Περὶ	τοῦ	καλοῦ, Περὶ τοῦ κακουργεῖν, Περὶ
[2, 12]	Περὶ γραμμάτων, Περὶ ποιητικῆς, περὶ	τοῦ	καλοῦ, Περὶ τοῦ μαθεῖν, Περὶ
[2, 13]	θεῶν, Περὶ τοῦ ἀγαθοῦ, Περὶ	τοῦ	καλοῦ, Τί τὸ καλόν, Περὶ
[2, 8]	γὰρ τὰ μέγιστα δοκῇ παρά	του	καρποῦσθαι, μὴ εἶναι ἀντάξια ὧν
[2, 11]	φασιν αὐτόν, ἀλλὰ καὶ Θρασυμάχου	τοῦ	Κορινθίου, ὃς ἦν Ἰχθύα γνώριμος,
[2, 11]	ἰδιώτην εὔθετος. Κράτητος γοῦν ποτε	τοῦ	κυνικοῦ πρὸς μὲν τὸ ἐρωτηθὲν
[2, 11]	Γελῶον ἀπέσπασεν, παρ' Ἀριστοτέλους δὲ	τοῦ	Κυρηναϊκοῦ Κλείταρχον καὶ Σιμμίαν· ἀπὸ
[2, 11]	ἤλασεν. Προσεσκώφθη δὲ ὑπὸ Σωφίλου	τοῦ	κωμικοῦ ἐν δράματι Γάμῳ· Στίλπωνός
[2, 3]	τὴν περὶ Αἰγὸς ποταμοὺς γενομένην	τοῦ	λίθου πτῶσιν, ὃν εἶπεν ἐκ
[2, 2]	ἐκείνου λόγοις. Ἀρχὴ μέντοι παντὸς	τοῦ	λόγου Θαλῇ ἀνακείσθω. Καὶ πάλιν·
[2, 3]	δικαιοσύνης· ἐπὶ πλεῖον δὲ προστῆναι	τοῦ	λόγου Μητρόδωρον τὸν Λαμψακηνόν, γνώριμον
[2, 10]	χωρίον νοσερὸν καταγνόντας ἀπελθεῖν, καὶ	τοῦ	λοιποῦ διατρίβειν ἔρημον τὸν Ἀλεξῖνον
[2, 8]	Διόνυσον, ἐξέβαλε. Πάλιν δ' εἰπόντος	τοῦ	Λυσιμάχου, Βλέπε ὅπως μὴ παρέσῃ
[2, 8]	ἀποστείλῃ. Μίθρου δὲ τοῦ διοικητοῦ	τοῦ	Λυσιμάχου παρεστῶτος καὶ εἰπόντος, Ἔοικας
[2, 12]	τοὺς ὑπογεγραμμένους· Ὅτι οὐκ ἐκ	τοῦ	μαθεῖν οἱ ἀγαθοί, Περὶ τοῦ
[2, 12]	ποιητικῆς, περὶ τοῦ καλοῦ, Περὶ	τοῦ	μαθεῖν, Περὶ τοῦ γνῶναι ἢ
[2, 3]	ἀπολογησαμένου δὲ ὑπὲρ αὐτοῦ Περικλέους	τοῦ	μαθητοῦ, πέντε ταλάντοις ζημιωθῆναι καὶ
[2, 17]	δὲ κρεᾴδιον, εἰσῄεσαν. Ἦν δὲ	τοῦ	μὲν θέρους ψίαθος ἐπὶ τῶν
[2, 8]	εἰπόντος, Τί φεύγεις; Ὅτι, φησί,	τοῦ	μὲν κακῶς λέγειν σὺ τὴν
[2, 17]	Ἀσκληπιάδῃ τὸ γύναιον, λαβεῖν τὸ	τοῦ	Μενεδήμου· ἐκεῖνόν τε, ἐπειδὴ προὔστη
[2, 17]	εὐμουσία σέσωκεν αὐτούς, ἡ δὲ	τοῦ	Μενεδήμου παρρησία ἀπολώλεκεν. Ἦν δέ,
[2, 8]	ποτε τίνι διαφέρει ὁ σοφὸς	τοῦ	μὴ σοφοῦ, ἔφη, Εἰς ἀγνῶτας
[2, 13]	τοῦ διαλέγεσθαι, Περὶ κρίσεως, Περὶ	τοῦ	ὄντος, Περὶ ἀριθμοῦ, Περὶ ἐπιμελείας,
[2, 7]	δῆλον ἔκ τε τῆς ἀπολογίας	τοῦ	πατρὸς Φαίακος τοῦ στρατηγοῦ καὶ
[2, 17]	ἀπηλλάγη. Ἱεροκλέους δὲ τοῦ> ἐπὶ	τοῦ	Πειραιῶς συνανακάμπτοντος αὐτῷ ἐν Ἀμφιαράου
[2, 17]	δ' ἐκλήθησαν ἀπὸ τῆς πατρίδος	τοῦ	περὶ οὗ ὁ λόγος. Φαίνεται
[2, 8]	θυγατρὶ Ἀρήτῃ, συνασκῶν αὐτὴν ὑπεροπτικὴν	τοῦ	πλείονος εἶναι. Ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος
[2, 12]	τοῦ μαθεῖν οἱ ἀγαθοί, Περὶ	τοῦ	πλέον ἔχειν, Τί τὸ ἐπιτήδειον
[2, 3]	αὐτοῦ, ὃν καὶ πρῶτον σπουδάσαι	τοῦ	ποιητοῦ περὶ τὴν φυσικὴν πραγματείαν.
[2, 10]	συμποσίου καὶ λόγον γράψας περὶ	τοῦ	προβλήματος ἀθυμίᾳ τὸν βίον κατέστρεψε.
[2, 8]	μὲν ὀνομασίαν ἔσπασαν ἀπὸ Θεοδώρου	τοῦ	προγεγραμμένου, καὶ δόγμασιν ἐχρήσαντο τοῖς
[2, 8]	γεγραφώς· τρίτος ὁ μητροδίδακτος, θυγατριδοῦς	τοῦ	πρώτου· τέταρτος ὁ ἐκ τῆς
[2, 4]	ἀέρος, ὁ δὲ ὑπὸ τῆς	τοῦ	πυρὸς περιφορᾶς κρατεῖται. Γεννᾶσθαι δέ
[2, 2]	ἱστορικός, ὃς ἀδελφῆς υἱὸς ἦν	τοῦ	ῥήτορος τοῦ τὰς Ἀλεξάνδρου πράξεις
[2, 7]	ἕκτος Νεαπολίτης, φιλόσοφος Ἀκαδημαϊκός, Μελανθίου	τοῦ	Ῥοδίου μαθητὴς καὶ παιδικά· ἕβδομος
[2, 10]	αἰνιγματώδη; τοιγὰρ εὑρέθης Κρόνος ἔξωθε	τοῦ	ῥῶ κάππα τε. Τῶν δ'
[2, 8]	Ἀσίᾳ καὶ ληφθεὶς ὑπὸ Ἀρταφέρνου	τοῦ	σατράπου πρὸς τὸν εἰπόντα, Καὶ
[2, 17]	Εὐριπίδου, ἣν ἔνιοι Νεόφρονος εἶναι	τοῦ	Σικυωνίου φασίν. Τῶν δὲ διδασκάλων
[2, 8]	ἂν ἐγὼ εὐξαίμην. Πολυξένου ποτὲ	τοῦ	σοφιστοῦ εἰσελθόντος πρὸς αὐτὸν καὶ
[2, 7]	τῆς ἀπολογίας τοῦ πατρὸς Φαίακος	τοῦ	στρατηγοῦ καὶ Δίωνος. Μάλιστα δὲ
[2, 3]	ὕλῃ νοῦν ἐπέστησεν, ἀρξάμενος οὕτω	τοῦ	συγγράμματος, ὅ ἐστιν ἡδέως καὶ
[2, 10]	ἐν σκώμματος μέρει. Ἐξελθὼν δὴ	τοῦ	συμποσίου καὶ λόγον γράψας περὶ
[2, 17]	παράγυμνον, τὰ πλεῖστα μέρη φαῖνον	τοῦ	σώματος. Ἦν δὲ καὶ φιλυπόδοχος
[2, 8]	δ' ἀποκρουστικόν. Ἡδονὴν μέντοι τὴν	τοῦ	σώματος, ἣν καὶ τέλος εἶναι,
[2, 2]	ἀδελφῆς υἱὸς ἦν τοῦ ῥήτορος	τοῦ	τὰς Ἀλεξάνδρου πράξεις γεγραφότος. Οὗτος
[2, 17]	μὲν Ἀσκληπιάδης ἐφαίνετο γυμνὸς ἐπὶ	τοῦ	τέγους τὸν πηλὸν παραφέρων, ὁ
[2, 8]	μέρος ἡδονάς. Πίστιν δ' εἶναι	τοῦ	τέλος εἶναι τὴν ἡδονὴν τὸ
[2, 17]	τρισχιλίας αὐτοῖς διαγράψαντος στηριζομένους περὶ	τοῦ	τίς δεύτερος ἀρεῖ, μηδέτερον λαβεῖν.
[2, 8]	Ἐφέσῳ νεώ· καθύγρου γὰρ ὄντος	τοῦ	τόπου τοὺς ἄνθρακας ἔφη τὸ
[2, 17]	νῦν. Πρὸς δὲ τοῦτο ἀπαντήσαντος	τοῦ	τυράννου καὶ εἰπόντος ὡς ταύτην
[2, 17]	Οὗτος τῶν ἀπὸ Φαίδωνος, Κλεισθένους	τοῦ	τῶν Θεοπροπιδῶν καλουμένων υἱός, ἀνδρὸς
[2, 11]	φασιν περὶ τῆς Ἀθηνᾶς τῆς	τοῦ	Φειδίου τοιοῦτόν τινα λόγον ἐρωτῆσαι·
[2, 17]	αὐτῷ, οὓς Μενέδημος ἐπέγραψεν, ἐγκώμιον	τοῦ	φιλοσόφου ποιήσας τὸ δρᾶμα· ὧν
[2, 8]	ἡδέα περιγένηται αὐτῷ. Τήν τε	τοῦ	φίλου εὐδαιμονίαν δι' αὑτὴν μὴ
[2, 17]	κατέλιπε τὴν στρατείαν. Ἀσκληπιάδου δὲ	τοῦ	Φλιασίου περισπάσαντος αὐτὸν ἐγένετο ἐν
[2, 17]	παρακείμενον καὶ πῶς ἔχοι τὸ	τοῦ	χρόνου· εἰ μὲν οὖν λαχάνιον
[2, 17]	ἐμβριθέστατα πρεσβεῦσαι πρὸς Δημήτριον ὑπὲρ	τοῦ	Ὠρωποῦ, ὡς καὶ Εὔφαντος ἐν
[2, 17]	λαβὼν δὲ κάρφος διέγραφεν εἰς	τοὔδαφος	περαινομένου σχῆμα· ἕως ὁρώντων πάντων
[2, 8]	δι' ὁλοσχοίνων ἰοῦσα ἔφασκες ὑπὸ	τοῦδε	κεκεντῆσθαι. τιάσατό τις αὐτὸν τὸν
[2, 17]	Φησὶ δ' Ἡρακλείδης αὐτὸν πᾶν	τοὐναντίον,	πρόβουλον γενόμενον τῶν Ἐρετριέων πολλάκις
[2, 9]	Ἀλκιβιάδην ἢ Κρίτωνα προὔτρεψε· καὶ	τοὐντεῦθεν	ἐλευθερίως ἐφιλοσόφει. Ἱερώνυμος δ' ἐν
[2, 10]	πλείους, ἐν αἷς εὐδοκίμει κατὰ	τοὺς	ἀγῶνας γέγονε δὲ καὶ Ἀντιγόνου
[2, 7]	Πασιφῶντος εἶναι τοῦ Ἐρετρικοῦ, εἰς	τοὺς	Αἰσχίνου δὲ κατατάξαι. Ἀλλὰ καὶ
[2, 17]	καὶ καλέσαντος καὶ τούτους ὥσπερ	τοὺς	ἄλλους φιλοσόφους, τὸν Μενέδημον εἰπεῖν
[2, 11]	δ' εὑρεσιλογίᾳ καὶ σοφιστείᾳ προῆγε	τοὺς	ἄλλους ὥστε μικροῦ δεῆσαι πᾶσαν
[2, 8]	Ὅθεν καὶ ταύταις κολάζεσθαι μᾶλλον	τοὺς	ἁμαρτάνοντας. Χαλεπώτερον γὰρ τὸ πονεῖν,
[2, 8]	καθύγρου γὰρ ὄντος τοῦ τόπου	τοὺς	ἄνθρακας ἔφη τὸ ξυλῶδες ἀποβαλόντας
[2, 4]	τροφὴν ἀνιείσης· οὕτω δὴ καὶ	τοὺς	ἀνθρώπους ποιῆσαι. Πρῶτος δὲ εἶπε
[2, 11]	Λέγεται δ' οὕτως Ἀθήνησιν ἐπιστρέψαι	τοὺς	ἀνθρώπους ὥστ' ἀπὸ τῶν ἐργαστηρίων
[2, 17]	πρωτεῖον ἀπεδίδου. Ὅθεν καὶ πρὸς	τοὺς	ἀντιπολιτευομένους ταῦτα, φασί, προεφέρετο· Ἡλίσκετ'
[2, 8]	ἀνεγράψαμεν αὐτοῦ, φέρε νῦν διέλθωμεν	τοὺς	ἀπ' αὐτοῦ Κυρηναϊκούς, οἵ τινες
[2, 17]	τὸν τῆς Ἀκαδημείας κατάρξαντα, καὶ	τοὺς	ἀπ' αὐτοῦ, ὁπόσοι γεγόνασιν ἐλλόγιμοι.
[2, 8]	προσωνόμαζον. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ	τοὺς	ἀπὸ Φαίδωνος, ὧν τοὺς κορυφαιοτάτους
[2, 11]	εἶναι τοὺς ἄρρενας. Καὶ μέντοι	τοὺς	Ἀρεοπαγίτας εὐθέως αὐτὸν κελεῦσαι τῆς
[2, 11]	ἀλλὰ θεάν· θεοὺς δὲ εἶναι	τοὺς	ἄρρενας. Καὶ μέντοι τοὺς Ἀρεοπαγίτας
[2, 8]	Ἡγησιακοὶ λεγόμενοι σκοποὺς μὲν εἶχον	τοὺς	αὐτούς, ἡδονὴν καὶ πόνον. Μήτε
[2, 8]	Τῶν ἀρετῶν ἐνίας καὶ περὶ	τοὺς	ἄφρονας συνίστασθαι. Τὴν σωματικὴν ἄσκησιν
[2, 17]	Ἐπειδὴ βασιλεὺς Ἀντίγονος μάχῃ νικήσας	τοὺς	βαρβάρους παραγίνεται εἰς τὴν ἰδίαν,
[2, 17]	ἀνεκήρυττεν αὑτόν. Καὶ ἡνίκα ἐνίκα	τοὺς	βαρβάρους περὶ Λυσιμαχίαν, γράφει ψήφισμα
[2, 8]	ἢ κόρον τοὺς μὲν ἥδεσθαι,	τοὺς	δ' ἀηδῶς ἔχειν. Πενίαν καὶ
[2, 7]	περὶ τῶν Φαίδωνος καὶ Εὐκλείδου,	τοὺς	δὲ ἄλλους ἀναιρεῖ πάντας. Γεγόνασι
[2, 8]	μὲν ἐν ταῖς ἀγορασίαις κομπούντων,	τοὺς	δὲ βίους εἰκῆ δοκιμαζόντων· οἱ
[2, 10]	αἵρεσιν συστήσασθαι ἣν Ὀλυμπικὴν κληθήσεσθαι.	Τοὺς	δὲ καὶ τοῖς ἐφοδίοις θλιβομένους
[2, 3]	ἡλίου μὴ καταλαμπομένων τῶν> ἄστρων.	Τοὺς	δὲ κομήτας σύνοδον πλανητῶν φλόγας
[2, 8]	καὶ τὴν φιλίαν ἐκποδὼν εἶναι·	τοὺς	δὲ σοφοὺς αὐτάρκεις ὑπάρχοντας μὴ
[2, 7]	δανείζεσθαι τῶν σιτίων ὑφαιροῦντα. Τούτου	τοὺς	διαλόγους καὶ Ἀρίστιππος ὑπώπτευεν. Ἐν
[2, 13]	ὑποσημειώσεις ἐποιεῖτο· ὅθεν σκυτικοὺς αὐτοῦ	τοὺς	διαλόγους καλοῦσιν. Εἰσὶ δὲ τρεῖς
[2, 8]	μὴ σοφοῦ, ἔφη, Εἰς ἀγνῶτας	τοὺς	δύο γυμνοὺς ἀπόστειλον καὶ εἴσῃ.
[2, 10]	γεγραφὼς τὰς κατὰ τοὺς χρόνους	τοὺς	ἑαυτοῦ. Ἐποίησε δὲ καὶ τραγῳδίας
[2, 8]	Φιλόμηλος, Πρὸς τοὺς οἰκείους, Πρὸς	τοὺς	ἐπιτιμῶντας ὅτι κέκτηται οἶνον παλαιὸν
[2, 8]	οἶνον παλαιὸν καὶ ἑταίρας, Πρὸς	τοὺς	ἐπιτιμῶντας ὅτι πολυτελῶς ὀψωνεῖ, Ἐπιστολὴ
[2, 8]	ἐρωτηθεὶς τίνα ἐστὶν ἃ δεῖ	τοὺς	καλοὺς παῖδας μανθάνειν, ἔφη, Οἷς
[2, 8]	καὶ τοὺς ἀπὸ Φαίδωνος, ὧν	τοὺς	κορυφαιοτάτους Ἐρετρικούς. Ἔχειν δὲ οὕτως·
[2, 10]	τὸ πρὸς ἐρώτησιν καὶ ἀπόκρισιν	τοὺς	λόγους διατίθεσθαι. Πρὸς τοῦτόν φησιν
[2, 7]	Ἀριστίππῳ μᾶλλον φίλος, Κρίτωνι περιθεῖναι	τοὺς	λόγους. Διεβάλλετο δ' ὁ Αἰσχίνης
[2, 8]	σε ὤνησε Σωκράτης; ἔφη, Τοῦτο,	τοὺς	λόγους, οὓς εἶπας ὑπὲρ ἐμοῦ,
[2, 13]	κακουργίας. Οὗτος, φασί, πρῶτος διελέχθη	τοὺς	λόγους τοὺς Σωκρατικούς. Ἐπαγγειλαμένου δὲ
[2, 10]	ταῦτά φησι Τίμων, προσπαρατρώγων καὶ	τοὺς	λοιποὺς Σωκρατικούς· Ἀλλ' οὔ μοι
[2, 10]	ὁ Ἑρμόδωρος ἀφικέσθαι Πλάτωνα καὶ	τοὺς	λοιποὺς φιλοσόφους μετὰ τὴν Σωκράτους
[2, 8]	δευτέρῳ τῶν Διαδοχῶν. Πρὸς οὖν	τοὺς	μεμφομένους αὐτῷ ἔφη, Ἔχω Λαΐδα>
[2, 8]	σπάνιν ἢ ξενισμὸν ἢ κόρον	τοὺς	μὲν ἥδεσθαι, τοὺς δ' ἀηδῶς
[2, 8]	γὰρ Ὀδυσσέα καταβάντα εἰς ᾅδου	τοὺς	μὲν νεκροὺς πάντας σχεδὸν ἑωρακέναι
[2, 8]	διαλέκτῳ γεγραμμένοι, οἵδε· Ἀρτάβαζος, Πρὸς	τοὺς	ναυαγούς, Πρὸς τοὺς φυγάδας, Πρὸς
[2, 8]	ἐπὶ τῆς κύλικος, Φιλόμηλος, Πρὸς	τοὺς	οἰκείους, Πρὸς τοὺς ἐπιτιμῶντας ὅτι
[2, 3]	τί βούλεται αὐτῷ γενέσθαι, φάναι,	Τοὺς	παῖδας ἐν ᾧ ἂν ἀποθάνῃ
[2, 17]	τῆς ἡμέρας· ἔπειτά τις ἐκάλει	τοὺς	παραγενομένους καὶ αὐτοὺς ἤδη δεδειπνηκότας·
[2, 8]	διαφερόντως ἥδεσθαι τοὺς πλουσίους ἢ	τοὺς	πένητας. Δουλείαν ἐπίσης ἐλευθερίᾳ ἀδιάφορον
[2, 9]	μετεῖχε Σωκράτους, ἕως αὐτὸν λυτρώσασθαι	τοὺς	περὶ Ἀλκιβιάδην ἢ Κρίτωνα προὔτρεψε·
[2, 17]	Σικυωνίου φασίν. Τῶν δὲ διδασκάλων	τοὺς	περὶ Πλάτωνα καὶ Ξενοκράτην, ἔτι
[2, 7]	διαλόγων Παναίτιος ἀληθεῖς εἶναι δοκεῖ	τοὺς	Πλάτωνος, Ξενοφῶντος, Ἀντισθένους, Αἰσχίνου· διστάζει
[2, 7]	ὑπὸ Μενεδήμου τοῦ Ἐρετριέως ὡς	τοὺς	πλείστους διαλόγους ὄντας Σωκράτους ὑποβάλλοιτο,
[2, 7]	Αἰσχίνου. Καὶ τῶν ἑπτὰ δὲ	τοὺς	πλείστους Περσαῖός φησι Πασιφῶντος εἶναι
[2, 8]	οὐδέν· μὴ γὰρ διαφερόντως ἥδεσθαι	τοὺς	πλουσίους ἢ τοὺς πένητας. Δουλείαν
[2, 8]	Διονυσίου καὶ μὴ ἐπιτυγχάνων εἰς	τοὺς	πόδας αὐτοῦ ἔπεσε· πρὸς οὖν
[2, 8]	λοιπὰ ἀπέπεμπεν· εἶχε γὰρ ταμίας	τοὺς	πρώτους Ἀθηναίων, ἐγὼ δ' Εὐτυχίδην
[2, 10]	κερατίνας ἐρωτῶν καὶ ψευδαλαζόσιν λόγοις	τοὺς	ῥήτορας κυλίων ἀπῆλθ' ἔχων Δημοσθένους
[2, 13]	φασί, πρῶτος διελέχθη τοὺς λόγους	τοὺς	Σωκρατικούς. Ἐπαγγειλαμένου δὲ Περικλέους θρέψειν
[2, 3]	κομήτας σύνοδον πλανητῶν φλόγας ἀφιέντων·	τούς	τε διᾴττοντας οἷον σπινθῆρας ἀπὸ
[2, 7]	τὸν ἐλάσσω καὶ Ἀλκιβιάδην καὶ	τοὺς	τῶν ἄλλων δὲ ἐσκευώρηται. Οἱ
[2, 8]	νῦν, ὅτε μέλλω Ἀρταφέρνῃ διαλέξεσθαι;	Τοὺς	τῶν ἐγκυκλίων παιδευμάτων μετασχόντας, φιλοσοφίας
[2, 12]	ἐν ἑνὶ φερομένους βιβλίῳ ἑπτακαίδεκα,	τοὺς	ὑπογεγραμμένους· Ὅτι οὐκ ἐκ τοῦ
[2, 8]	Καὶ τὸ φλέγμα, φησί, καὶ	τοὺς	φθεῖρας ἐξ ἡμῶν ἴσμεν γεννωμένους,
[2, 8]	ἐγώ. Εἰπόντος τινὸς ὡς ἀεὶ	τοὺς	φιλοσόφους βλέποι παρὰ ταῖς τῶν
[2, 8]	Ἀρτάβαζος, Πρὸς τοὺς ναυαγούς, Πρὸς	τοὺς	φυγάδας, Πρὸς πτωχόν, Πρὸς Λαΐδα,
[2, 10]	Ὀλύνθιος, ἱστορίας γεγραφὼς τὰς κατὰ	τοὺς	χρόνους τοὺς ἑαυτοῦ. Ἐποίησε δὲ
[2, 8]	ἄρα καὶ νεανίσκος καλὸς πρὸς	τοῦτ'	ἂν εἴη χρήσιμος πρὸς ὃ
[2, 3]	γεννήσας. Οἱ δ’ εἰς Σόλωνα	τοῦτ’	ἀναφέρουσιν, ἄλλοι εἰς Ξενοφῶντα. Τοῦτον
[2, 8]	ἐπὶ τῷ πολυτελῶς ζῆν, Εἰ	τοῦτ'	ἔφη, φαῦλόν ἐστιν, οὐκ ἂν
[2, 11]	θεὸν ἐπισκώπτοντα εἰπεῖν, Πόθεν δὲ	τοῦτ'	ᾔδει Στίλπων; ἢ ἀνασύρας αὐτῆς
[2, 17]	περιττῶς καὶ νῦν. Πρὸς δὲ	τοῦτο	ἀπαντήσαντος τοῦ τυράννου καὶ εἰπόντος
[2, 8]	βίους εἰκῆ δοκιμαζόντων· οἱ δὲ	τοῦτο	Διογένους φασίν. Καί ποτε παρὰ
[2, 8]	ἔστι δοῦλος, ἂν ἐλεύθερος μόλῃ.	Τοῦτο	Διοκλῆς φησιν ἐν τῷ Περὶ
[2, 3]	ποτὲ φάσκεν ὑπάρχειν, καὶ διὰ	τοῦτο	θανεῖν μέλλεν Ἀναξαγόρας· ἀλλ’ ὁ
[2, 8]	γε, Θεόδωρε, ὃ φῂς εἶναι,	τοῦτο	καὶ εἶ; Ἐπινεύσαντος δέ, Φῂς
[2, 8]	πολλὰ πίνειν καὶ μὴ μεθύσκεσθαι,	Τοῦτο	καὶ ἡμίονος, φησί. Πρὸς τὸν
[2, 11]	μυρίων ἐτῶν· οὐκ ἄρα ἐστὶ	τοῦτο	λάχανον. Φασὶ δ' αὐτὸν ὁμιλοῦντα
[2, 17]	Διὰ οὖν δὴ τὸ παρρησιαστικὸν	τοῦτο	μικροῦ καὶ ἐκινδύνευσεν ἐν Κύπρῳ
[2, 8]	οὐδὲν τῶν ἄλλων ζῴων παρὰ	τοῦτό	τι ἐλαττοῦται, οὕτως οὐδ' ἄνθρωπος.
[2, 8]	τῶν νοσούντων· ἀλλ' οὐ παρὰ	τοῦτό	τις ἂν ἕλοιτο νοσεῖν ἢ
[2, 8]	Τί σε ὤνησε Σωκράτης; ἔφη,	Τοῦτο,	τοὺς λόγους, οὓς εἶπας ὑπὲρ
[2, 8]	τὰ μὲν ἄλλα κατὰ ταὐτὰ	τούτοις·	ἀπέλιπον δὲ καὶ φιλίαν ἐν
[2, 8]	Τοιοῦτος μὲν ὁ Θεόδωρος κἀν	τούτοις.	Τελευταῖον δ' εἰς Κυρήνην ἀπελθὼν
[2, 8]	ἀνθρώποις ᾔδεις ὁμιλεῖν, οὐκ ἂν	τούτοις	τοῖς λαχάνοις ἐχρῶ. Τὸ ὅμοιον
[2, 3]	τοῦτ’ ἀναφέρουσιν, ἄλλοι εἰς Ξενοφῶντα.	Τοῦτον	δὲ καὶ θάψαι ταῖς ἰδίαις
[2, 17]	γυναικὸς γεγεννημέναι. Τὰ δὲ συμπόσια	τοῦτον	ἐποιεῖτο τὸν τρόπον· προηρίστα μετὰ
[2, 8]	δ' οὐκ ἄν, εἶπεν, ὀβολοῦ	τοῦτον	ἐπρίω; Ἐπινεύσαντος δέ, Τοσοῦτον, ἔφη,
[2, 7]	οἶδε τιμᾶν ὁ τοῦ ἀλλαντοποιοῦ.	Τοῦτον	ἔφη Ἰδομενεὺς ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ
[2, 11]	ἀποθάνῃ. Ἔστι δὲ καὶ εἰς	τοῦτον	ἡμῶν· Τὸν Μεγαρέα Στίλπωνα, γιγνώσκεις
[2, 3]	ὁ φίλος Περικλῆς μὲν ἐρύσατο	τοῦτον,	ὁ δ’ αὑτὸν ἐξάγαγεν βιότου
[2, 17]	ἢ καθήμενος ἤκουε, καὶ αὐτοῦ	τοῦτον	τὸν τρόπον διακειμένου. Ἀγωνιάτης μέντοι,
[2, 8]	Ἀριστίππου τρυφερὴ φύσις ἀμφαφόωντος ψεύδη.	Τοῦτόν	φασί ποτε κελεῦσαι πέρδικα πεντήκοντα
[2, 11]	οὕτως εἷλεν ὥστε προσέχειν αὐτῷ.	Τοῦτόν	φασιν περὶ τῆς Ἀθηνᾶς τῆς
[2, 10]	ἀπόκρισιν τοὺς λόγους διατίθεσθαι. Πρὸς	τοῦτόν	φησιν ὁ Ἑρμόδωρος ἀφικέσθαι Πλάτωνα
[2, 8]	ὑπολαβών, Δός, εἶπε, καὶ περὶ	τούτου	ζητῶμεν. Δόντος δέ, Ὁρᾷς, ἔφη,
[2, 3]	εἰπόντων, Καὶ μὴν ἐγώ, ἔφη,	τούτου	μαθητής εἰμι· μὴ οὖν διαβολαῖς
[2, 7]	ἑαυτοῦ δανείζεσθαι τῶν σιτίων ὑφαιροῦντα.	Τούτου	τοὺς διαλόγους καὶ Ἀρίστιππος ὑπώπτευεν.
[2, 1]	κατὰ Πολυκράτην τὸν Σάμου τύραννον}	Τούτου	φασὶν ᾄδοντος καταγελάσαι τὰ παιδάρια,
[2, 16]	ἔρωτος. ~Κέβης ὁ Θηβαῖος· καὶ	τούτου	φέρονται διάλογοι τρεῖς· Πίναξ, Ἑβδόμη,
[2, 14]	τις ἀνδριαντοποιός. ~Γλαύκων Ἀθηναῖος· καὶ	τούτου	φέρονται ἐν ἑνὶ διάλογοι ἐννέα·
[2, 15]	οἳ νοθεύονται. ~Σιμμίας Θηβαῖος· καὶ	τούτου	φέρονται ἐν ἑνὶ διάλογοι τρεῖς
[2, 10]	καὶ κερατίνην καὶ φαλακρόν. Περὶ	τούτου	φησί τις τῶν κωμικῶν· Οὑριστικὸς
[2, 11]	ἀφορῶσαν εἰς αὐτὸν μεγαρίσαι. Περὶ	τούτου	φησὶ Φίλιππος ὁ Μεγαρικὸς κατὰ
[2, 11]	Πρὸς τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα, Ἀριστοτέλης.	Τούτου	φησὶν Ἡρακλείδης καὶ τὸν Ζήνωνα
[2, 9]	οὗτος διστάζεται· σκυτικοὺς λόγους· καὶ	τούτους	τινὲς Αἰσχίνου φασίν. Διάδοχος δ'
[2, 17]	ἑορτὴν τελοῦντος καὶ καλέσαντος καὶ	τούτους	ὥσπερ τοὺς ἄλλους φιλοσόφους, τὸν
[2, 8]	λέγειν σύ με διδάσκεις. Ἐπὶ	τούτῳ	δὴ διαγανακτήσαντα τὸν Διονύσιον ἔσχατον
[2, 17]	τὸν βίον μεταλλάξαι. Τὰ ὅμοια	τούτῳ	καὶ Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ.
[2, 8]	Ἀλλ' ὦ μόχθηρε, τῷ λόγῳ	τούτῳ	καὶ κολοιὸς ἂν ὁμολογήσειας εἶναι
[2, 8]	μὴ ἐπιτρέπειν· ἐδυσχέραινε γὰρ ἐπὶ	τούτῳ.	Ξενοφῶν τ' εἶχε πρὸς αὐτὸν
[2, 11]	καὶ Ζήνωνα τὸν Φοίνικα μετὰ	τούτων	ἀφείλετο. Ἦν δὲ καὶ πολιτικώτατος.
[2, 9]	ἀπὸ Στίλπωνος. Καὶ ἕως μὲν	τούτων	Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο, ἀπὸ δὲ Μενεδήμου
[2, 11]	καὶ εὐχαῖς, φασὶν εἰπεῖν, Περὶ	τούτων	μὴ ἐρώτα, ἀνόητε, ἐν ὁδῷ,
[2, 17]	τῶν ἀξιωμάτων, καταφατικὰ τιθείς· καὶ	τούτων	τὰ ἁπλᾶ προσδεχόμενος τὰ οὐχ
[2, 17]	τὰ κρέα, ἀλλ' ἡ περὶ	τούτων	ὑπόνοια. Τὰ δ' ἄλλα μεγαλόψυχος
[2, 10]	λοιποὺς Σωκρατικούς· Ἀλλ' οὔ μοι	τούτων	φλεδόνων μέλει, οὐδὲ γὰρ ἄλλου
[2, 11]	ἀμφοτέρους ζηλως ἔσχε. Χωρὶς τοίνυν	τούτων	Φρασίδημον μὲν τὸν περιπατητικὸν καὶ
[2, 8]	ἱεροσυλήσειν ἐν καιρῷ· μηδὲν γὰρ	τούτων	φύσει αἰσχρὸν εἶναι, τῆς ἐπ'
[2, 17]	Φαίδωνος παρέβαλον. Καὶ μέχρι μὲν	τούτων,	ὡς προείρηται ἐν τῷ περὶ
[2, 17]	κύλιξ αὐτοῖς κυκλεῖται πρὸς μέτρον,	τράγημα	δὲ ὁ σωφρονιστὴς τοῖς φιληκόοις
[2, 17]	ποτήριον οὐ μεῖζον ἦν κοτυλιαίου·	τράγημα	θέρμος ἢ κύαμος, ἔστι δ'
[2, 10]	τοὺς ἑαυτοῦ. Ἐποίησε δὲ καὶ	τραγῳδίας	πλείους, ἐν αἷς εὐδοκίμει κατὰ
[2, 17]	Ἄρατον καὶ Λυκόφρονα τὸν τῆς	τραγῳδίας	ποιητὴν καὶ τὸν Ῥόδιον Ἀνταγόραν·
[2, 8]	αὐτὸς στωικὸς φιλόσοφος· εἰκοστὸς ποιητὴς	τραγῳδίας.	~Φαίδων Ἠλεῖος, τῶν εὐπατριδῶν, συνεάλω
[2, 7]	σὺν αὐτῷ καὶ Καρκίνον τὸν	τραγῳδιοποιόν.	Φέρεται δὲ καὶ ἐπιστολὴ πρὸς
[2, 8]	τὴν ἡδονήν, τὸν δὲ πόνον	τραχεῖαν	κίνησιν. Μὴ διαφέρειν τε ἡδονὴν
[2, 3]	σοφίης. Γεγόνασι δὲ καὶ ἄλλοι	τρεῖς	Ἀναξαγόραι, ὧν ἐν οὐδενὶ πάντα,
[2, 8]	οὐσῶν μίαν ἐκλέξασθαι κελεύσαντος, τὰς	τρεῖς	ἀπήγαγεν εἰπών, Οὐδὲ τῷ Πάριδι
[2, 4]	ἄπειρον. Γεγόνασι δὲ καὶ ἄλλοι	τρεῖς	Ἀρχέλαοι· ὁ χωρογράφος τῆς ὑπὸ
[2, 17]	θυγατέρων δισχιλίας δραχμάς. Ἦσαν δὲ	τρεῖς,	καθά φησιν Ἡρακλείδης, ἐξ Ὠρωπίας
[2, 15]	τούτου φέρονται ἐν ἑνὶ διάλογοι	τρεῖς	καὶ εἴκοσι· Περὶ σοφίας, Περὶ
[2, 13]	τοὺς διαλόγους καλοῦσιν. Εἰσὶ δὲ	τρεῖς	καὶ τριάκοντα ἐν ἑνὶ φερόμενοι
[2, 16]	Θηβαῖος· καὶ τούτου φέρονται διάλογοι	τρεῖς·	Πίναξ, Ἑβδόμη, Φρύνιχος. ~Μενέδημος> Οὗτος
[2, 8]	δὴ Κυρηναϊκοῦ φιλοσόφου φέρεται βιβλία	τρία	μὲν ἱστορίας τῶν κατὰ Λιβύην,
[2, 8]	Ναυαγοί, Φυγάδες, Διατριβῶν ἕξ, Χρειῶν	τρία,	Πρὸς Λαΐδα, Πρὸς Πῶρον, Πρὸς
[2, 13]	καλοῦσιν. Εἰσὶ δὲ τρεῖς καὶ	τριάκοντα	ἐν ἑνὶ φερόμενοι βιβλίῳ· Περὶ
[2, 17]	Λαμιεύς· ὁ μὲν ἑκατέρῳ δοὺς	τριάκοντα	μνᾶς, ὁ δ' Ἱππόνικος Μενεδήμῳ
[2, 14]	Φέρονται καὶ ἄλλοι δύο καὶ	τριάκοντα,	οἳ νοθεύονται. ~Σιμμίας Θηβαῖος· καὶ
[2, 3]	καί φασιν αὐτὸν ἐτῶν διατρῖψαι	τριάκοντα.	Οὗτος ἔλεγε τὸν ἥλιον μύδρον
[2, 8]	δωδέκατος ζωγράφος, οὗ μέμνηται Πολέμων·	τρισκαιδέκατος	ζωγράφος, Ἀθηναῖος, ὑπὲρ οὗ γράφει
[2, 17]	Μενέδημον. Καί ποτέ φασιν Ἀρχιπόλιδος	τρισχιλίας	αὐτοῖς διαγράψαντος στηριζομένους περὶ τοῦ
[2, 2]	ἅλωσιν, ἐτελεύτησε δὲ τῇ ἑξηκοστῇ	τρίτῃ	Ὀλυμπιάδι. Γεγόνασι δὲ καὶ ἄλλοι
[2, 9]	δ' αὐτοῦ Πλείσταινος Ἠλεῖος, καὶ	τρίτοι	ἀπ' αὐτοῦ οἱ περὶ Μενέδημον
[2, 13]	διδακτόν, Περὶ ἀνδρείας πρῶτον, δεύτερον,	τρίτον,	Περὶ νόμου, Περὶ δημαγωγίας, Περὶ
[2, 8]	ὁ τὰ περὶ Ἀρκαδίας γεγραφώς·	τρίτος	ὁ μητροδίδακτος, θυγατριδοῦς τοῦ πρώτου·
[2, 8]	Κυρηναῖος, γεωμέτρης, οὗ διήκουσε Πλάτων·	τρίτος	ὁ προγεγραμμένος φιλόσοφος· τέταρτος οὗ
[2, 7]	τὰς τέχνας γεγραφὼς τὰς ῥητορικάς·	τρίτος	ὁ ῥήτωρ ὁ κατὰ Δημοσθένην·
[2, 8]	Σὺ δ' οὐκ ἄν, ἔφη,	τριωβόλου	ταῦτ' ἐπρίω; Ὁμολογήσαντος δέ, Οὐκέτι
[2, 8]	πεντήκοντα δραχμαί. Διονυσίου δέ ποτε	τριῶν	ἑταιρῶν οὐσῶν μίαν ἐκλέξασθαι κελεύσαντος,
[2, 17]	τρόπον· προηρίστα μετὰ δυοῖν ἢ	τριῶν	ἕως βραδέως ἦν τῆς ἡμέρας·
[2, 1]	φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ,	τροπάς	τε καὶ ἰσημερίας σημαίνοντα· καὶ
[2, 11]	Σιμμίας Συρακόσιος. Ταύτης οὐ κατὰ	τρόπον	βιούσης εἶπέ τις πρὸς τὸν
[2, 17]	ἤκουε, καὶ αὐτοῦ τοῦτον τὸν	τρόπον	διακειμένου. Ἀγωνιάτης μέντοι, φασίν, ἦν
[2, 17]	δὲ συμπόσια τοῦτον ἐποιεῖτο τὸν	τρόπον·	προηρίστα μετὰ δυοῖν ἢ τριῶν
[2, 4]	καὶ ἰλὺν παραπλησίαν γάλακτι οἷον	τροφὴν	ἀνιείσης· οὕτω δὴ καὶ τοὺς
[2, 8]	πως εἰπών· Οἷά τ' Ἀριστίππου	τρυφερὴ	φύσις ἀμφαφόωντος ψεύδη. Τοῦτόν φασί
[2, 8]	πράττειν. Ἔλεγον τὰ ἁμαρτήματα συγγνώμης	τυγχάνειν·	οὐ γὰρ ἑκόντα ἁμαρτάνειν, ἀλλά
[2, 8]	συμβιοὺς ἐν πάσῃ τιμῇ διετέλει	τυγχάνων.	Ἔνθεν τὸ πρῶτον ἐκβαλλόμενος λέγεται
[2, 17]	ἐρωτήσαντος εἰ πέπαυται τὸν πατέρα	τύπτων,	Ἀλλ' οὔτε ἔτυπτον, φάναι, Οὔτε
[2, 8]	αὐτὸν Διονυσίου· Ὅστις γὰρ ὡς	τύραννον	ἐμπορεύεται, κείνου στὶ δοῦλος, κἂν
[2, 1]	μάλιστα κατὰ Πολυκράτην τὸν Σάμου	τύραννον}	Τούτου φασὶν ᾄδοντος καταγελάσαι τὰ
[2, 17]	Πρὸς δὲ τοῦτο ἀπαντήσαντος τοῦ	τυράννου	καὶ εἰπόντος ὡς ταύτην τὴν
[2, 7]	τῆς ἐκπτώσεως συμβιῶναι αὐτὸν τῷ	τυράννῳ	καὶ ἕως τῆς Δίωνος εἰς
[2, 8]	ταῦτα ἔμαθες προσφέρεσθαι, οὐκ ἂν	τυράννων	αὐλὰς ἐθεράπευες. Ὁ δέ, Καὶ
[2, 17]	ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα ἀπὸ τῶν	τυράννων	ἐπαγόμενον Δημήτριον· οὐκ ἂν δὴ
[2, 10]	τελευτήν, δείσαντες τὴν ὠμότητα τῶν	τυράννων.	Οὗτος ἓν τὸ ἀγαθὸν ἀπεφαίνετο
[2, 11]	ἔχοντα ἐν Μεγάροις, ὅθι φασὶ	Τυφωέος	ἔμμεναι εὐνάς. Ἔνθα τ' ἐρίζεσκεν,
[2, 8]	σώματι καὶ ταράττεσθαι, τὴν δὲ	τύχην	πολλὰ τῶν κατ' ἐλπίδα κωλύειν,
[2, 8]	Πρὸς Πῶρον, Πρὸς Σωκράτην, Περὶ	τύχης.	Τέλος δ' ἀπέφαινε τὴν λείαν
[2, 8]	παίδων ᾠκειῶσθαι πρὸς αὐτήν, καὶ	τυχόντας	αὐτῆς μηθὲν ἐπιζητεῖν μηθέν τε
[2, 10]	τὰ λοιπά. Τὰ δ' ἀντικείμενα	τῷ	ἀγαθῷ ἀνῄρει, μὴ εἶναι φάσκων.
[2, 10]	μόνῳ· ἔπειτα μέντοι νηχόμενον ἐν	τῷ	Ἀλφειῷ νυχθῆναι καλάμῳ καὶ οὕτω
[2, 17]	εἰκονίου τοῦ ἐν Ἐρετρίᾳ ἐν	τῷ	ἀρχαίῳ σταδίῳ. Ἔστι γάρ, ὡς
[2, 17]	δὲ μητέρα Μενέδημον. Κἀπειδὴ τελευτῆσαι	τῷ	Ἀσκληπιάδῃ τὸ γύναιον, λαβεῖν τὸ
[2, 4]	δικαίων· παρ' οὗ λαβὼν Σωκράτης	τῷ	αὐξῆσαι εἰς τὸ ἄκρον> εὑρεῖν
[2, 8]	ἄφρονι τὸ ζῆν λυσιτελὲς εἶναι,	τῷ	δὲ φρονίμῳ ἀδιάφορον. Τόν τε
[2, 7]	ἀλλαντοποιοῦ. Τοῦτον ἔφη Ἰδομενεὺς ἐν	τῷ	δεσμωτηρίῳ συμβουλεῦσαι περὶ τῆς φυγῆς
[2, 3]	Βίοις φησὶν ὅτι καθείρχθη ἐν	τῷ	δεσμωτηρίῳ τεθνηξόμενος. Περικλῆς δὲ παρελθὼν
[2, 1]	φησιν αὐτὸν ἐν τοῖς Χρονικοῖς	τῷ	δευτέρῳ ἔτει τῆς πεντηκοστῆς ὀγδόης
[2, 8]	εὐχρηστίαν ἥπτοντο. Μελέαγρος δ' ἐν	τῷ	δευτέρῳ Περὶ δοξῶν καὶ Κλειτόμαχος
[2, 3]	ἑαυτὸν ἐξήγαγεν. Ἱερώνυμος δ’ ἐν	τῷ	δευτέρῳ τῶν Σποράδην ὑπομνημάτων φησὶν
[2, 17]	γνώμην, ἔδοξε τῇ βουλῇ καὶ	τῷ	δήμῳ Διὰ ταῦτα δὴ καὶ
[2, 8]	μισθοὺς εἰσεπράξατο καὶ ἀπέστειλε χρήματα	τῷ	διδασκάλῳ. Καί ποτε πέμψας αὐτῷ
[2, 8]	μηδὲν ἄλλο, εἶπεν, ἐν γοῦν	τῷ	θεάτρῳ οὐ καθεδήσεται λίθος ἐπὶ
[2, 8]	οὖν Θεόδωρος προσκαθίσας ποτὲ Εὐρυκλείδῃ	τῷ	ἱεροφάντῃ, Λέγε μοι, ἔφη, Εὐρυκλείδη,
[2, 8]	ἠθέλησας ποιῆσαι. Αὐχοῦντός τινος ἐπὶ	τῷ	κολυμβᾶν, Οὐκ αἰσχύνῃ, εἶπεν, ἐπὶ
[2, 8]	καταδικασθέντα. Διατρίβων δὲ παρὰ Πτολεμαίῳ	τῷ	Λάγου ἀπεστάλη ποθ' ὑπ' αὐτοῦ
[2, 8]	διαμαρτήσεται. Τοιαῦτα ἄττα διερωτῶν ἴσχυε	τῷ	λόγῳ. Δοκεῖ δὲ θεὸς κληθῆναι,
[2, 8]	γελάσας φησίν, Ἀλλ' ὦ μόχθηρε,	τῷ	λόγῳ τούτῳ καὶ κολοιὸς ἂν
[2, 8]	δυσγενείᾳ, καὶ δόξαν ἀδοξίᾳ. Καὶ	τῷ	μὲν ἄφρονι τὸ ζῆν λυσιτελὲς
[2, 17]	ἐν Ἐρετρίᾳ γηραιὸς ἤδη, συζήσας	τῷ	Μενεδήμῳ σφόδρα εὐτελῶς ἀπὸ μεγάλων·
[2, 8]	τὰς τρεῖς ἀπήγαγεν εἰπών, Οὐδὲ	τῷ	Πάριδι συνήνεγκε μίαν προκρῖναι· ἀπαγαγὼν
[2, 8]	εἶναι αἱρετήν· μηδὲ γὰρ αἰσθητὴν	τῷ	πέλας ὑπάρχειν· μὴ εἶναί τε
[2, 8]	γένηται, καθά φησιν Ἱππόβοτος ἐν	τῷ	Περὶ αἱρέσεων. Εἰ γὰρ καὶ
[2, 8]	μὴν ἀλλὰ καὶ Θεόδωρος ἐν	τῷ	Περὶ αἱρέσεων ἐκάκισεν αὐτὸν καὶ
[2, 8]	μόλῃ. Τοῦτο Διοκλῆς φησιν ἐν	τῷ	Περὶ βίων φιλοσόφων· ἄλλοι γὰρ
[2, 3]	Δημήτριός φησιν ὁ Φαληρεὺς ἐν	τῷ	Περὶ γήρως. Ἕρμιππος δ’ ἐν
[2, 8]	ζωγράφος, οὗ μέμνηται Θεοφάνης ἐν	τῷ	Περὶ γραφικῆς· πεντεκαιδέκατος ποιητὴς ἐπιγραμμάτων·
[2, 8]	αὐτὸν ἐρρύσατο. Ἀμφικράτης δ' ἐν	τῷ	Περὶ ἐνδόξων ἀνδρῶν φησι κώνειον
[2, 9]	ἐλευθερίως ἐφιλοσόφει. Ἱερώνυμος δ' ἐν	τῷ	Περὶ ἐποχῆς καθαπτόμενος δοῦλον αὐτὸν
[2, 8]	εἶναι, καθά φησι Παναίτιος ἐν	τῷ	Περὶ τῶν αἱρέσεων, οὐ τὴν
[2, 17]	μὲν τούτων, ὡς προείρηται ἐν	τῷ	περὶ Φαίδωνος, Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο· Ἐρετρικοὶ
[2, 8]	ἐκάκισεν αὐτὸν καὶ Πλάτων ἐν	τῷ	Περὶ ψυχῆς ὡς ἐν ἄλλοις
[2, 3]	φησὶν εἰσαχθῆναι τὴν δίκην, ἀντιπολιτευομένου	τῷ	Περικλεῖ· καὶ οὐ μόνον ἀσεβείας
[2, 17]	κἂν ἀπώλοντο. Ὅθεν χειμαζομένων ἐν	τῷ	πλοίῳ τὸν Ἀσκαληπιάδην φασὶν εἰπεῖν
[2, 8]	καὶ εἴσῃ. Αὐχοῦντός τινος ἐπὶ	τῷ	πολλὰ πίνειν καὶ μὴ μεθύσκεσθαι,
[2, 8]	θαρρούντως ὁμιλεῖν. Ὀνειδιζόμενός ποτ' ἐπὶ	τῷ	πολυτελῶς ζῆν, Εἰ τοῦτ' ἔφη,
[2, 8]	οὐκ ἴσασιν. Ὀνειδιζόμενός ποτ' ἐπὶ	τῷ	πολυτελῶς ζῆν ὑπὸ Πλάτωνος, ἔφη,
[2, 3]	τῇ ἑβδομηκοστῇ Ὀλυμπιάδι, τεθνηκέναι δὲ	τῷ	πρώτῳ ἔτει τῆς ὀγδοηκοστῆς ὀγδόης.
[2, 8]	Περὶ δοξῶν καὶ Κλειτόμαχος ἐν	τῷ	πρώτῳ Περὶ αἱρέσεών φασιν αὐτοὺς
[2, 7]	δὲ Πολύκριτος ὁ Μενδαῖος ἐν	τῷ	πρώτῳ τῶν Περὶ Διονύσιον ἄχρι
[2, 17]	οὔτε σκηνὴν οὔτε ψήφισμα προσήκει	τῷ	σοφῷ γράφειν. Πεμφθεὶς δὲ φρουρὸς
[2, 8]	ἡδονὴν τέλος καὶ ἀχθόμενον ἐπὶ	τῷ	στέρεσθαι αὐτῆς ὅμως ἑκουσίως ὑπομενεῖν
[2, 17]	δυσκατανόητος ὁ Μενέδημος καὶ ἐν	τῷ	συνθέσθαι δυσανταγώνιστος· ἐστρέφετό τε πρὸς
[2, 8]	παθημάτων, τὴν δὲ ψυχὴν συμπαθεῖν	τῷ	σώματι καὶ ταράττεσθαι, τὴν δὲ
[2, 10]	κατά τινας. Οὗτος παρὰ Πτολεμαίῳ	τῷ	Σωτῆρι διατρίβων λόγους τινὰς διαλεκτικοὺς
[2, 17]	καὶ διέτριβεν ἐν Ὠρωπῷ ἐν	τῷ	τοῦ Ἀμφιάρεω ἱερῷ· ἔνθα χρυσῶν
[2, 7]	ἄχρι τῆς ἐκπτώσεως συμβιῶναι αὐτὸν	τῷ	τυράννῳ καὶ ἕως τῆς Δίωνος
[2, 3]	βῶλον εἰπεῖν τὸν ἥλιον ἐν	τῷ	Φαέθοντι. Ἀλλὰ καὶ εἰς Ὀλυμπίαν
[2, 17]	Κύπρῳ παρὰ Νικοκρέοντι σὺν Ἀσκληπιάδῃ	τῷ	φίλῳ. Τοῦ γάρ τοι βασιλέως
[2, 8]	ὅπερ ἤρεσκεν Ἐπικούρῳ. Ἐκλύεται γὰρ	τῷ	χρόνῳ τὸ τῆς ψυχῆς κίνημα.
[2, 8]	οὐχ οὕτω πλεονάσειν ἐν τῇ	τῶν	ἀγαθῶν αἱρέσει, ὡς ἐν τῇ
[2, 8]	Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ μνήμην	τῶν	ἀγαθῶν ἢ προσδοκίαν ἡδονήν φασιν
[2, 8]	ἔφη, περ οἱ δεδαμασμένοι ἵπποι	τῶν	ἀδαμάστων. Εἰσιών ποτε εἰς ἑταίρας
[2, 8]	ὅς, Ὀρθῶς ἀκήκοας· ἡ γὰρ	τῶν	Ἀθηναίων πόλις οὐ δυναμένη με
[2, 8]	φησι Παναίτιος ἐν τῷ Περὶ	τῶν	αἱρέσεων, οὐ τὴν καταστηματικὴν ἡδονὴν
[2, 7]	δὲ ἐσκευώρηται. Οἱ δ' οὖν	τῶν	Αἰσχίνου τὸ Σωκρατικὸν ἦθος ἀπομεμαγμένοι
[2, 7]	ἐλάσσω καὶ Ἀλκιβιάδην καὶ τοὺς	τῶν	ἄλλων δὲ ἐσκευώρηται. Οἱ δ'
[2, 8]	πάντα πράξειν· οὐδένα γὰρ ἡγεῖσθαι	τῶν	ἄλλων ἐπίσης ἄξιον αὐτῷ. Κἂν
[2, 8]	ὑποκρίνασθαι· διὸ καὶ παρὰ Διονυσίῳ	τῶν	ἄλλων εὐδοκίμει μᾶλλον, ἀεὶ τὸ
[2, 8]	Ἀλλ' ὅρα μὴ ὡς οὐδὲν	τῶν	ἄλλων ζῴων παρὰ τοῦτό τι
[2, 8]	δεόμενος παρὰ σὲ ἥκω. Κατεγίνωσκε	τῶν	ἀνθρώπων ὡς τὰ σκεύη μὲν
[2, 17]	ἡμῶν. Λόγος δὲ διαβαλεῖν αὐτὸν	τῶν	ἀντιπολιτευομένων τινὰ Αἰσχύλον. Δοκεῖ δ'
[2, 7]	Αἰσχίνου δὲ κατατάξαι. Ἀλλὰ καὶ	τῶν	Ἀντισθένους τόν τε μικρὸν Κῦρον
[2, 17]	δέ, φασί, καὶ τὰ ἀποφατικὰ	τῶν	ἀξιωμάτων, καταφατικὰ τιθείς· καὶ τούτων
[2, 11]	Μεγαρεὺς τῆς Ἑλλάδος διήκουσε μὲν	τῶν	ἀπ' Εὐκλείδου τινῶν· οἱ δὲ
[2, 8]	Ἐρωτηθεὶς τίνι διαφέρουσιν οἱ πεπαιδευμένοι	τῶν	ἀπαιδεύτων, ἔφη, περ οἱ δεδαμασμένοι
[2, 17]	Πίναξ, Ἑβδόμη, Φρύνιχος. ~Μενέδημος> Οὗτος	τῶν	ἀπὸ Φαίδωνος, Κλεισθένους τοῦ τῶν
[2, 11]	Ὅτε καὶ βουλομένῳ παρ' αὐτοῦ	τῶν	ἀπολωλότων ἀναγραφὴν λαβεῖν ἔφη μηδὲν
[2, 8]	σώματος, μέχρις ἂν παρῇ, ἀσπάζεσθαι.	Τῶν	ἀρετῶν ἐνίας καὶ περὶ τοὺς
[2, 3]	τῶν δεξιῶν, θήλεα δὲ ἀπὸ	τῶν	ἀριστερῶν. Φασὶ δ’ αὐτὸν προειπεῖν
[2, 3]	Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς ἐν τῇ	τῶν	Ἀρχόντων ἀναγραφῇ, ἔνθα καί φασιν
[2, 3]	Λάμψακον αὐτόθι κατέστρεψεν. Ὅτε καὶ	τῶν	ἀρχόντων τῆς πόλεως ἀξιούντων τί
[2, 4]	τῆς γῆς ἠθουμένην συνεστάναι. Μέγιστον	τῶν	ἄστρων τὸν ἥλιον, καὶ τὸ
[2, 3]	τῶν ὑπὸ> ἡλίου μὴ καταλαμπομένων	τῶν>	ἄστρων. Τοὺς δὲ κομήτας σύνοδον
[2, 8]	τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν κἂν ἀπὸ	τῶν	ἀσχημοτάτων γένηται, καθά φησιν Ἱππόβοτος
[2, 8]	αἰρομένης ἣ σύγκειται ἕνεκα τῆς	τῶν	ἀφρόνων συνοχῆς. Φανερῶς τε τοῖς
[2, 8]	ἀποβαλεῖν τὴν φρόνησιν ἕνεκα τῆς	τῶν	ἀφρόνων ὠφελείας. Εἶναί τε πατρίδα
[2, 17]	καθά φησιν Ἕρμιππος, δόγματι κοινῷ	τῶν	Βοιωτῶν ἐκελεύσθη μετελθεῖν. Ἐντεῦθεν ἀθυμήσας
[2, 17]	δὲ καὶ τῶν ὄντων καὶ	τῶν	γενησομένων κάκιστος. Ἐτελεύτα δὲ κατὰ
[2, 8]	ἕξεις δύο. Ἀργύριον εἶπε παρὰ	τῶν	γνωρίμων λαμβάνειν, οὐχ ἵν' αὐτὸς
[2, 8]	ἢ τὴν ἀκοὴν γίνεσθαι ἡδονάς.	Τῶν	γοῦν μιμουμένων θρήνους ἡδέως ἀκούομεν,
[2, 10]	ἔξωθε τοῦ ῥῶ κάππα τε.	Τῶν	δ' ἀπ' Εὐκλείδου ἐστὶ καὶ
[2, 1]	ἔγραψεν, ἀλλὰ καὶ σφαῖραν κατεσκεύασε.	Τῶν	δὲ ἀρεσκόντων αὐτῷ πεποίηται κεφαλαιώδη
[2, 17]	Νεόφρονος εἶναι τοῦ Σικυωνίου φασίν.	Τῶν	δὲ διδασκάλων τοὺς περὶ Πλάτωνα
[2, 8]	γοῦν μιμουμένων θρήνους ἡδέως ἀκούομεν,	τῶν	δὲ κατ' ἀλήθειαν ἀηδῶς. Μέσας
[2, 8]	φυσικῶν διὰ τὴν ἐμφαινομένην ἀκαταληψίαν·	τῶν	δὲ λογικῶν διὰ τὴν εὐχρηστίαν
[2, 10]	Ἤλιδος εἰς Ὀλυμπίαν αὐτόθι φιλοσοφοίη.	Τῶν	δὲ μαθητῶν αὐτοῦ πυνθανομένων διὰ
[2, 3]	Καὶ νοῦν μὲν ἀρχὴν κινήσεως·	τῶν	δὲ σωμάτων τὰ μὲν βαρέα
[2, 3]	ἀλλήλων· καὶ ἄρρενα μὲν ἀπὸ	τῶν	δεξιῶν, θήλεα δὲ ἀπὸ τῶν
[2, 8]	καθά φησι Σωτίων ἐν δευτέρῳ	τῶν	Διαδοχῶν. Πρὸς οὖν τοὺς μεμφομένους
[2, 11]	Κλείταρχον καὶ Σιμμίαν· ἀπὸ δὲ	τῶν	διαλεκτικῶν Παιώνειον μὲν ἀπ' Ἀριστείδου,
[2, 7]	Ἀριστίππου συσταθῆναι· δόντα δέ τινας	τῶν	διαλόγων δῶρα λαβεῖν. Ἔπειτ' ἀφικόμενον
[2, 8]	ὅτε μέλλω Ἀρταφέρνῃ διαλέξεσθαι; Τοὺς	τῶν	ἐγκυκλίων παιδευμάτων μετασχόντας, φιλοσοφίας δὲ
[2, 8]	ποτε ὑπὸ Διονυσίου εἰπεῖν τι	τῶν	ἐκ φιλοσοφίας, Γελοῖον, ἔφη, εἰ
[2, 17]	ἀριθμὸν καὶ εἰ νομίζει πλείω	τῶν	ἑκατόν. Μὴ δυνάμενος δὲ τῶν
[2, 11]	τὸν ῥητορικὸν Ἄλκιμον, ἁπάντων πρωτεύοντα	τῶν	ἐν τῇ Ἑλλάδι ῥητόρων, Κράτητά
[2, 17]	τις ἔλθοι θᾶττον, ἀνακάμπτων ἐπυνθάνετο	τῶν	ἐξιόντων τί εἴη παρακείμενον καὶ
[2, 7]	ἔλεγε μὴ εἶναι Αἰσχίνου. Καὶ	τῶν	ἑπτὰ δὲ τοὺς πλείστους Περσαῖός
[2, 11]	ἐπιστρέψαι τοὺς ἀνθρώπους ὥστ' ἀπὸ	τῶν	ἐργαστηρίων συνθεῖν ἵνα αὐτὸν θεάσαιντο.
[2, 17]	κατεφρονεῖτο, κύων καὶ λῆρος ὑπὸ	τῶν	Ἐρετριέων ἀκούων· ὕστερον δ' ἐθαυμάσθη,
[2, 17]	δὲ φρουρὸς ὁ Μενέδημος ὑπὸ	τῶν	Ἐρετριέων εἰς Μέγαρα ἀνῆλθεν εἰς
[2, 17]	αὐτὸν πᾶν τοὐναντίον, πρόβουλον γενόμενον	τῶν	Ἐρετριέων πολλάκις ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα
[2, 9]	εἰκοστὸς ποιητὴς τραγῳδίας. ~Φαίδων Ἠλεῖος,	τῶν	εὐπατριδῶν, συνεάλω τῇ πατρίδι καὶ
[2, 8]	δυσκολώτατον αὐτοῖς φαίνεσθαι τὸν ἀθροισμὸν	τῶν	ἡδονῶν εὐδαιμονίαν ποιουσῶν. Ἀρέσκει δ'
[2, 17]	τῶν ἀπὸ Φαίδωνος, Κλεισθένους τοῦ	τῶν	Θεοπροπιδῶν καλουμένων υἱός, ἀνδρὸς εὐγενοῦς
[2, 8]	ἐστιν, οὐκ ἂν ἐν ταῖς	τῶν	θεῶν ἑορταῖς ἐγίνετο. Ἐρωτηθείς ποτε
[2, 17]	δ' Ἱππόνικος Μενεδήμῳ εἰς ἔκδοσιν	τῶν	θυγατέρων δισχιλίας δραχμάς. Ἦσαν δὲ
[2, 3]	δὲ Σιληνὸς ἐν τῇ πρώτῃ	τῶν	Ἱστοριῶν ἐπὶ ἄρχοντος Δημύλου λίθον
[2, 8]	ἀγαθῶν αἱρέσει, ὡς ἐν τῇ	τῶν	κακῶν φυγῇ, τέλος τιθέμενον τὸ
[2, 17]	τῶν ἑκατόν. Μὴ δυνάμενος δὲ	τῶν	καλούντων ἐπὶ δεῖπνόν τινος περιελεῖν
[2, 8]	ταράττεσθαι, τὴν δὲ τύχην πολλὰ	τῶν	κατ' ἐλπίδα κωλύειν, ὥστε διὰ
[2, 8]	φέρεται βιβλία τρία μὲν ἱστορίας	τῶν	κατὰ Λιβύην, ἀπεσταλμένα Διονυσίῳ· ἓν
[2, 17]	τοῦ μὲν θέρους ψίαθος ἐπὶ	τῶν	κλινῶν, τοῦ δὲ χειμῶνος κώδιον·
[2, 10]	φαλακρόν. Περὶ τούτου φησί τις	τῶν	κωμικῶν· Οὑριστικὸς δ' Εὐβουλίδης κερατίνας
[2, 17]	ἀντιβῆναι. Βίωνός τε ἐπιμελῶς κατατρέχοντος	τῶν	μάντεων, νεκροὺς αὐτὸν ἐπισφάττειν ἔλεγε.
[2, 8]	ἡδονήν, εὐδαιμονίαν δὲ τὸ ἐκ	τῶν	μερικῶν ἡδονῶν σύστημα, αἷς συναριθμοῦνται
[2, 17]	κῶμον ἐρωμένου τοῦ Ἀσκληπιάδου καὶ	τῶν	νεανίσκων ἀποκλειόντων αὐτόν, ὁ Μενέδημος
[2, 8]	βιβλίον πάγκαλον· πέμπτος ὁ περὶ	τῶν	νομοποιῶν πεπραγματευμένος, ἀρξάμενος ἀπὸ Τερπάνδρου·
[2, 8]	οἱ ἰατροί, φησί, παρὰ ταῖς	τῶν	νοσούντων· ἀλλ' οὐ παρὰ τοῦτό
[2, 11]	ἀπολωλότων ἀναγραφὴν λαβεῖν ἔφη μηδὲν	τῶν	οἰκείων ἀπολωλεκέναι· παιδείαν γὰρ μηδένα
[2, 3]	τὸν χρυσὸν συνεστάναι, οὕτως ἐκ	τῶν	ὁμοιομερῶν μικρῶν σωμάτων τὸ πᾶν
[2, 17]	μέντοι οὗτος, ἀνὴρ δὲ καὶ	τῶν	ὄντων καὶ τῶν γενησομένων κάκιστος.
[2, 8]	ἐθήρα δὲ πόνῳ τὴν ἀπόλαυσιν	τῶν	οὐ παρόντων· ὅθεν καὶ Διογένης
[2, 3]	ἡ φύσις κατεψηφίσατο, περὶ δὲ	τῶν	παίδων, ὅτι Ἤδειν αὐτοὺς θνητοὺς
[2, 3]	τῆς τε καταδίκης καὶ τῆς	τῶν	παίδων τελευτῆς, εἰπεῖν περὶ μὲν
[2, 8]	διατιθέμενος. Ἀπέλαυε μὲν γὰρ ἡδονῆς	τῶν	παρόντων, οὐκ ἐθήρα δὲ πόνῳ
[2, 7]	ὁ Μενδαῖος ἐν τῷ πρώτῳ	τῶν	Περὶ Διονύσιον ἄχρι τῆς ἐκπτώσεως
[2, 7]	μὴ τολμᾶν σοφιστεύειν, εὐδοκιμούντων τότε	τῶν	περὶ Πλάτωνα καὶ Ἀρίστιππον. Ἐμμίσθους
[2, 8]	τοὺς φιλοσόφους βλέποι παρὰ ταῖς	τῶν	πλουσίων θύραις, Καὶ γὰρ οἱ
[2, 8]	οἱ μὲν φιλόσοφοι ἐπὶ τὰς	τῶν	πλουσίων θύρας ἔρχονται, οἱ δὲ
[2, 3]	φυσικῶν θεωρίαν ἦν, οὐ φροντίζων	τῶν	πολιτικῶν. Ὅτε καὶ πρὸς τὸν
[2, 8]	πρὸς τὸ θαρρῆσαι καὶ τῆς	τῶν	πολλῶν δόξης ὑπεράνω γενέσθαι· δεῖν
[2, 10]	κατάρχειν αἱρέσεως. ~Εὐκλείδης ἀπὸ Μεγάρων	τῶν	πρὸς Ἰσθμῷ, ἢ Γελῶος κατ'
[2, 12]	αὐτοῦ ὥστε μηδέποτ' ἐλλείπειν τι	τῶν	πρὸς τὴν χρείαν. Καὶ οἱ
[2, 8]	Ἀριστοτέλης μνημονεύει διὰ τῆς ἐπιτομῆς	τῶν	ῥητόρων· ἑνδέκατος Θηβαῖος ἀνδριαντοποιός· δωδέκατος
[2, 7]	ὑπὸ πενίας, παρ' ἑαυτοῦ δανείζεσθαι	τῶν	σιτίων ὑφαιροῦντα. Τούτου τοὺς διαλόγους
[2, 1]	γνώμονα πρῶτος καὶ ἔστησεν ἐπὶ	τῶν	σκιοθήρων ἐν Λακεδαίμονι, καθά φησι
[2, 3]	Ἱερώνυμος δ’ ἐν τῷ δευτέρῳ	τῶν	Σποράδην ὑπομνημάτων φησὶν ὅτι ὁ
[2, 8]	ποτε εἰς ἑταίρας οἰκίαν καὶ	τῶν	σὺν αὐτῷ μειρακίων τινὸς ἐρυθριάσαντος,
[2, 7]	ὁ Μῦθος ἐπικληθείς. Πάντων μέντοι	τῶν	Σωκρατικῶν διαλόγων Παναίτιος ἀληθεῖς εἶναι
[2, 8]	ὁ περιπατητικὸς ὁ Ἐρέσιος, πρῶτος	τῶν	Σωκρατικῶν μισθοὺς εἰσεπράξατο καὶ ἀπέστειλε
[2, 8]	αἰσθήσεις, οὐκ ἀκριβούσας τὴν ἐπίγνωσιν,	τῶν	τ' εὐλόγως φαινομένων πάντα πράττειν.
[2, 8]	ἐσθίοντες καὶ γυμναζόμενοι ὑγιαίνουσι μᾶλλον	τῶν	τὰ δέοντα προσφερομένων, οὕτως οὐδὲ
[2, 17]	ὡς εἰ καλὸν ἦν ἡ	τῶν	τοιούτων ἀνδρῶν συναγωγή, καθ' ἑκάστην
[2, 10]	περὶ ἀξιωμάτων καὶ κατηγορημάτων καὶ	τῶν	τοιούτων συνέγραψε· καὶ Στίλπων ὁ
[2, 17]	πολλάκις ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα ἀπὸ	τῶν	τυράννων ἐπαγόμενον Δημήτριον· οὐκ ἂν
[2, 10]	Σωκράτους τελευτήν, δείσαντες τὴν ὠμότητα	τῶν	τυράννων. Οὗτος ἓν τὸ ἀγαθὸν
[2, 3]	ὑποστῆναι, διατμισθέντων ὑπὸ τοῦ ἡλίου	τῶν	ὑγρῶν. Τὰ δ’ ἄστρα κατ’
[2, 3]	τὸν γαλαξίαν ἀνάκλασιν εἶναι φωτὸς	τῶν	ὑπὸ> ἡλίου μὴ καταλαμπομένων τῶν>
[2, 7]	Ἀντισθένους, Αἰσχίνου· διστάζει δὲ περὶ	τῶν	Φαίδωνος καὶ Εὐκλείδου, τοὺς δὲ
[2, 8]	οἱ δὲ πλούσιοι ἐπὶ τὰς	τῶν	φιλοσόφων οὐκέτι, ἔφη, Ὅτι οἱ
[2, 3]	γάρ φησιν ἐν τῇ Διαδοχῇ	τῶν	φιλοσόφων ὑπὸ Κλέωνος αὐτὸν ἀσεβείας
[2, 8]	ὧν γίνεται. Ἀφίσταντο δὲ καὶ	τῶν	φυσικῶν διὰ τὴν ἐμφαινομένην ἀκαταληψίαν·
[2, 3]	τέλος ἀπέστη καὶ περὶ τὴν	τῶν	φυσικῶν θεωρίαν ἦν, οὐ φροντίζων
[2, 3]	τὰς ὁμοιομερείας· καθάπερ γὰρ ἐκ	τῶν	ψηγμάτων λεγομένων τὸν χρυσὸν συνεστάναι,
[2, 8]	ἀηδονίαν καὶ ἀπονίαν. Πολὺ μέντοι	τῶν	ψυχικῶν τὰς σωματικὰς ἀμείνους εἶναι,
[2, 17]	κύαμος, ἔστι δ' ὅτε καὶ	τῶν	ὡρίων ἄπιος ἢ ῥοιὰ ἢ