| Livre, chapitre |
| [2, 8] |
οἱ
μὲν
ἁλιεῖς,
εἶπεν,
ὑπομένουσι
|
ῥαίνεσθαι |
τῇ
θαλάττῃ
ἵνα
κωβιὸν
θηράσωσιν· |
| [2, 8] |
δέδοται
καὶ
χλανίδα
φορεῖν
καὶ
|
ῥάκος. |
Διονυσίου
δὲ
προσπτύσαντος
αὐτῷ
ἠνέσχετο. |
| [2, 8] |
ἐγὼ
δὲ
μὴ
ἀνάσχωμαι
κράματι
|
ῥανθῆναι |
ἵνα
βλέννον
λάβω;
Παριόντα
ποτὲ |
| [2, 17] |
χυλὸν
ἔχει
χρηστόν,
ἀλλὰ
καὶ
|
ῥαφανίδες; |
Πρὸς
δὲ
τὸν
νεώτερον
κεκραγότα, |
| [2, 8] |
ποτε
ὅτι
δίκην
ἔχων
ἐμισθώσατο
|
ῥήτορα, |
Καὶ
γάρ,
ἔφη,
ὅταν
δεῖπνον |
| [2, 10] |
ἐρωτῶν
καὶ
ψευδαλαζόσιν
λόγοις
τοὺς
|
ῥήτορας |
κυλίων
ἀπῆλθ'
ἔχων
Δημοσθένους
τὴν |
| [2, 13] |
Γέγονε
δὲ
καὶ
ἄλλος
Σίμων
|
ῥητορικὰς |
τέχνας
γεγραφώς·
καὶ
ἕτερος
ἰατρὸς |
| [2, 7] |
ὁ
τὰς
τέχνας
γεγραφὼς
τὰς
|
ῥητορικάς· |
τρίτος
ὁ
ῥήτωρ
ὁ
κατὰ |
| [2, 7] |
Ἦν
δὲ
καὶ
ἐν
τοῖς
|
ῥητορικοῖς |
ἱκανῶς
γεγυμνασμένος·
ὡς
δῆλον
ἔκ |
| [2, 11] |
ἔμπειρον
ὄντα
προσηγάγετο,
καὶ
τὸν
|
ῥητορικὸν |
Ἄλκιμον,
ἁπάντων
πρωτεύοντα
τῶν
ἐν |
| [2, 7] |
ἐξ
ὧν
δῆλον
ὅτι
καὶ
|
ῥητορικός |
τις
ἦν.
Γνώριμος
δ'
αὐτοῦ |
| [2, 7] |
Ἰσοκράτους·
πέμπτος
Μυτιληναῖος,
ὃν
καὶ
|
ῥητορομάστιγα |
ἐκάλουν·
ἕκτος
Νεαπολίτης,
φιλόσοφος
Ἀκαδημαϊκός, |
| [2, 2] |
ὃς
ἀδελφῆς
υἱὸς
ἦν
τοῦ
|
ῥήτορος |
τοῦ
τὰς
Ἀλεξάνδρου
πράξεις
γεγραφότος. |
| [2, 8] |
μνημονεύει
διὰ
τῆς
ἐπιτομῆς
τῶν
|
ῥητόρων· |
ἑνδέκατος
Θηβαῖος
ἀνδριαντοποιός·
δωδέκατος
ζωγράφος, |
| [2, 11] |
πρωτεύοντα
τῶν
ἐν
τῇ
Ἑλλάδι
|
ῥητόρων, |
Κράτητά
τε
καὶ
ἄλλους
πλείστους |
| [2, 4] |
τὰ
Ἰδιοφυῆ
ποιήσας,
ἄλλος
τεχνογράφος
|
ῥήτωρ. |
~Αἰσχίνης
Χαρίνου
ἀλλαντοποιοῦ,
οἱ
δὲ |
| [2, 3] |
πάντα,
ἀλλ’
ὁ
μὲν
ἦν
|
ῥήτωρ, |
Ἰσοκράτειος·
ὁ
δ’
ἀνδριαντοποιός,
οὗ |
| [2, 2] |
δὲ
καὶ
ἄλλοι
δύο,
Λαμψακηνοί,
|
ῥήτωρ |
καὶ
ἱστορικός,
ὃς
ἀδελφῆς
υἱὸς |
| [2, 7] |
γεγραφὼς
τὰς
ῥητορικάς·
τρίτος
ὁ
|
ῥήτωρ |
ὁ
κατὰ
Δημοσθένην·
τέταρτος
Ἀρκάς, |
| [2, 7] |
Καλλίας,
Ἀξίοχος,
Ἀσπασία,
Ἀλκιβιάδης,
Τηλαύγης,
|
Ῥίνων. |
Φασὶ
δ'
αὐτὸν
δι'
ἀπορίαν |
| [2, 8] |
ἀλλ'
ἀχρεῖα
ὄντα
ὡς
πορρωτάτω
|
ῥιπτοῦμεν. |
Ἐνδεξάμενος
τὸ
ἀργύριον
παρὰ
Διονυσίου, |
| [2, 17] |
ἄγνοιαν
ἐν
πανδοκείῳ
ποτὲ
κρεάτων
|
ῥιπτουμένων |
φαγών,
ἐπειδὴ
μάθοι,
ἐναυτία
τε |
| [2, 17] |
τῆς
τραγῳδίας
ποιητὴν
καὶ
τὸν
|
Ῥόδιον |
Ἀνταγόραν·
μάλιστα
δὲ
πάντων
Ὁμήρῳ |
| [2, 8] |
ὧν
ἐστι
καὶ
Σωσικράτης
ὁ
|
Ῥόδιος. |
Κατὰ
δὲ
Σωτίονα
ἐν
δευτέρῳ |
| [2, 7] |
Νεαπολίτης,
φιλόσοφος
Ἀκαδημαϊκός,
Μελανθίου
τοῦ
|
Ῥοδίου |
μαθητὴς
καὶ
παιδικά·
ἕβδομος
Μιλήσιος, |
| [2, 17] |
καὶ
τῶν
ὡρίων
ἄπιος
ἢ
|
ῥοιὰ |
ἢ
ὦχροι
ἢ
νὴ
Δί' |
| [2, 8] |
γεγόνασιν
εἴκοσι·
πρῶτος
Σάμιος,
υἱὸς
|
Ῥοίκου. |
Οὗτός
ἐστιν
ὁ
συμβουλεύσας
ἄνθρακας |
| [2, 10] |
τοιγὰρ
εὑρέθης
Κρόνος
ἔξωθε
τοῦ
|
ῥῶ |
κάππα
τε.
Τῶν
δ'
ἀπ' |
| [2, 10] |
αὐτοῦ
καὶ
Δημοσθένης
ἀκηκοέναι
καὶ
|
ῥωβικώτερος |
ὢν
παύσασθαι.
Ὁ
δ'
Εὐβουλίδης |
| [2, 8] |
στωικός·
ἕβδομος
ὁ
τὰ
περὶ
|
Ῥωμαίων |
πεπραγματευμένος·
ὄγδοος
Συρακόσιος,
περὶ
τακτικῶν |
| [2, 10] |
κυλίων
ἀπῆλθ'
ἔχων
Δημοσθένους
τὴν
|
ῥωποπερπερήθραν. |
Ἐῴκει
γὰρ
αὐτοῦ
καὶ
Δημοσθένης |