Livre, chapitre
[2, 8]	δ' εἰς Κυρήνην ἀπελθὼν καὶ	Μάγᾳ	συμβιοὺς ἐν πάσῃ τιμῇ διετέλει
[2, 8]	γάρ, ἔφη, ὅταν δεῖπνον ἔχω,	μάγειρον	μισθοῦμαι. Ἀναγκαζόμενός ποτε ὑπὸ Διονυσίου
[2, 17]	σκηνογράφον αὐτὸν εἶναί φασι καὶ	μαθεῖν	ἑκάτερα τὸν Μενέδημον· ὅθεν γράψαντος
[2, 12]	ὑπογεγραμμένους· Ὅτι οὐκ ἐκ τοῦ	μαθεῖν	οἱ ἀγαθοί, Περὶ τοῦ πλέον
[2, 12]	περὶ τοῦ καλοῦ, Περὶ τοῦ	μαθεῖν,	Περὶ τοῦ γνῶναι ἢ Περὶ
[2, 8]	Κορίνθῳ παρέρχεσθαι αὐτὸν συχνοὺς ἐπαγόμενον	μαθητάς,	Μητροκλέα δὲ τὸν κυνικὸν σκάνδικας
[2, 17]	δὲ αὐτὸν καὶ Ἀντίγονος καὶ	μαθητὴν	ἀνεκήρυττεν αὑτόν. Καὶ ἡνίκα ἐνίκα
[2, 3]	ἡλίου πεσεῖσθαι. Ὅθεν καὶ Εὐριπίδην,	μαθητὴν	ὄντα αὐτοῦ, χρυσέαν βῶλον εἰπεῖν
[2, 4]	Ἀπολλοδώρου, ὡς δέ τινες, Μίδωνος,	μαθητὴς	Ἀναξαγόρου, διδάσκαλος Σωκράτους. Οὗτος πρῶτος
[2, 3]	Καὶ μὴν ἐγώ, ἔφη, τούτου	μαθητής	εἰμι· μὴ οὖν διαβολαῖς ἐπαρθέντες
[2, 7]	ὁ κατὰ Δημοσθένην· τέταρτος Ἀρκάς,	μαθητὴς	Ἰσοκράτους· πέμπτος Μυτιληναῖος, ὃν καὶ
[2, 7]	φιλόσοφος Ἀκαδημαϊκός, Μελανθίου τοῦ Ῥοδίου	μαθητὴς	καὶ παιδικά· ἕβδομος Μιλήσιος, πολιτικὸς
[2, 8]	περὶ ποιητῶν· ἑπτακαιδέκατος ἰατρός, Ἀθηναίου	μαθητής·	ὀκτωκαιδέκατος Χῖος, φιλόσοφος στωικός· ἐννεακαιδέκατος
[2, 8]	Πρὸς τὸν αἰτιώμενον ὅτι Σωκράτους	μαθητὴς	ὢν ἀργύριον λαμβάνει, Καὶ μάλα,
[2, 3]	δὲ ὑπὲρ αὐτοῦ Περικλέους τοῦ	μαθητοῦ,	πέντε ταλάντοις ζημιωθῆναι καὶ φυγαδευθῆναι.
[2, 10]	Ὀλυμπίαν αὐτόθι φιλοσοφοίη. Τῶν δὲ	μαθητῶν	αὐτοῦ πυνθανομένων διὰ τί τῇδε
[2, 8]	σοφιστὴς οὐκ ἂν τοσούτων ἔχρῃζες	μαθητῶν,	εἰ λάχανα ἔπλυνες· τὸν δ'
[2, 17]	ποτὲ κρεάτων ῥιπτουμένων φαγών, ἐπειδὴ	μάθοι,	ἐναυτία τε καὶ ὠχρία ἕως
[2, 1]	καταγελάσαι τὰ παιδάρια, τὸν δὲ	μαθόντα	φάναι, Βέλτιον οὖν ἡμῖν ᾀστέον
[2, 17]	σωματοποιήσαντες αὐτοὺς Ἱππόνικός τε ὁ	Μακεδὼν	καὶ Ἀγήτωρ ὁ Λαμιεύς· ὁ
[2, 8]	μαθητὴς ὢν ἀργύριον λαμβάνει, Καὶ	μάλα,	εἶπε· καὶ γὰρ Σωκράτης, πεμπόντων
[2, 3]	ὁ δ’ αὑτὸν ἐξάγαγεν βιότου	μαλθακίῃ	σοφίης. Γεγόνασι δὲ καὶ ἄλλοι
[2, 7]	Διεβάλλετο δ' ὁ Αἰσχίνης καὶ	μάλισθ'	ὑπὸ Μενεδήμου τοῦ Ἐρετριέως ὡς
[2, 7]	Φαίακος τοῦ στρατηγοῦ καὶ Δίωνος.	Μάλιστα	δὲ μιμεῖται Γοργίαν τὸν Λεοντῖνον.
[2, 17]	ποιητὴν καὶ τὸν Ῥόδιον Ἀνταγόραν·	μάλιστα	δὲ πάντων Ὁμήρῳ προσεῖχεν· εἶτα
[2, 1]	μετ’ ὀλίγον τελευτῆσαι {ἀκμάσαντά πη	μάλιστα	κατὰ Πολυκράτην τὸν Σάμου τύραννον}
[2, 10]	καὶ Ἐλεγξῖνος ἐπεκλήθη. Διεφέρετο δὲ	μάλιστα	πρὸς Ζήνωνα. Φησὶ δ' Ἕρμιππος
[2, 12]	Χαρίνου λόγος. ~Κρίτων Ἀθηναῖος· οὗτος	μάλιστα	φιλοστοργότατα διετέθη πρὸς Σωκράτην, καὶ
[2, 17]	ὁδὸν λῃστείας. Φίλος τε ἦν	μάλιστα,	ὡς δῆλον ἐκ τῆς πρὸς
[2, 8]	παρὰ Διονυσίῳ τῶν ἄλλων εὐδοκίμει	μᾶλλον,	ἀεὶ τὸ προσπεσὸν εὖ διατιθέμενος.
[2, 17]	τὸ διακούειν φιλοσόφων, ἔτι καὶ	μᾶλλον	αὐστηρότερον ἐνέκειτο, δεικνὺς ἐπὶ τῆς
[2, 8]	πάθει κατηναγκασμένον. Καὶ μὴ μισήσειν,	μᾶλλον	δὲ μεταδιδάξειν. Τόν τε σοφὸν
[2, 11]	καταισχύνοι αὐτόν· ὁ δέ, Οὐ	μᾶλλον	εἶπεν, ἢ ἐγὼ ταύτην κοσμῶ.
[2, 8]	αὐτόν, Ἐκ σοῦ κυῶ, Οὐ	μᾶλλον,	ἔφη, γινώσκεις ἢ εἰ δι'
[2, 8]	ἄλλας θεραπαίνας ἔχειν, πάντα δὲ	μᾶλλον	ἢ αὐτὴν τὴν δέσποιναν δύνασθαι
[2, 3]	λεπτὸν ὑπὸ νόσου, ὥστε ἐλέῳ	μᾶλλον	ἢ κρίσει ἀφεθῆναι. Καὶ τὰ
[2, 8]	εἶπεν, ὦ μάταιε, θαρρήσαιμι ἂν	μᾶλλον	ἢ νῦν, ὅτε μέλλω Ἀρταφέρνῃ
[2, 10]	ἐξ ὁμοίων, περὶ αὐτὰ δεῖν	μᾶλλον	ἢ οἷς ὅμοιά ἐστιν ἀναστρέφεσθαι,
[2, 8]	δὲ καὶ λυπεῖσθαι ἄλλον ἄλλου	μᾶλλον,	καὶ τὰς αἰσθήσεις μὴ πάντοτε
[2, 11]	λέγειν οὔτε τόνδε. Τί γὰρ	μᾶλλον	τόνδε ἢ τόνδε; οὐδ' ἄρα
[2, 8]	σωματικάς. Ὅθεν καὶ ταύταις κολάζεσθαι	μᾶλλον	τοὺς ἁμαρτάνοντας. Χαλεπώτερον γὰρ τὸ
[2, 8]	πλεῖστα ἐσθίοντες καὶ γυμναζόμενοι ὑγιαίνουσι	μᾶλλον	τῶν τὰ δέοντα προσφερομένων, οὕτως
[2, 11]	δέ, δειν, ἔφη, ὡς πάντα	μᾶλλον	φθέγξῃ ἢ ἃ δεῖ. Ἀλλὰ
[2, 7]	Πλάτωνα δέ, ὅτι ἦν Ἀριστίππῳ	μᾶλλον	φίλος, Κρίτωνι περιθεῖναι τοὺς λόγους.
[2, 8]	ἃ δεῖ τοὺς καλοὺς παῖδας	μανθάνειν,	ἔφη, Οἷς ἄνδρες γενόμενοι χρήσονται.
[2, 17]	Βίωνός τε ἐπιμελῶς κατατρέχοντος τῶν	μάντεων,	νεκροὺς αὐτὸν ἐπισφάττειν ἔλεγε. Καί
[2, 8]	καὶ εἰπόντος, Λῦσον, Τί, ὦ	μάταιε,	ἔφη, λῦσαι θέλεις ὃ καὶ
[2, 8]	θαρρεῖς; Πότε γάρ, εἶπεν, ὦ	μάταιε,	θαρρήσαιμι ἂν μᾶλλον ἢ νῦν,
[2, 3]	ἀλλ’ ἐκεῖνοι ἐμοῦ. Ἰδὼν τὸν	Μαυσώλου	τάφον ἔφη, Τάφος πολυτελὴς λελιθωμένης
[2, 17]	πρόβουλοι εἶπον. Ἐπειδὴ βασιλεὺς Ἀντίγονος	μάχῃ	νικήσας τοὺς βαρβάρους παραγίνεται εἰς
[2, 17]	δὲ ταῖς ζητήσεσι, φησίν, ὧδε	μάχιμος	ἦν ὥσθ' ὑπώπια φέρων ἀπῄει.
[2, 8]	δὲ πότε δεῖ λέγειν σύ	με	διδάσκεις. Ἐπὶ τούτῳ δὴ διαγανακτήσαντα
[2, 8]	τῆς Λιβύης εἰς τὴν Ἑλλάδα	με	ἐξορίζοντες. Θεόδωροι δὲ γεγόνασιν εἴκοσι·
[2, 8]	τῶν Ἀθηναίων πόλις οὐ δυναμένη	με	φέρειν, ὥσπερ ἡ Σεμέλη τὸν
[2, 3]	συγγράμματος, ὅ ἐστιν ἡδέως καὶ	μεγαλοφρόνως	ἡρμηνευμένον Πάντα χρήματα ἦν ὁμοῦ·
[2, 3]	πλούτῳ διαφέρων ἦν, ἀλλὰ καὶ	μεγαλοφροσύνῃ,	ὅς γε τὰ πατρῷα τοῖς
[2, 17]	τούτων ὑπόνοια. Τὰ δ' ἄλλα	μεγαλόψυχος	ἀνὴρ ἦν καὶ ἐλευθέριος. Κατά
[2, 17]	τῷ Μενεδήμῳ σφόδρα εὐτελῶς ἀπὸ	μεγάλων·	ὅτε καὶ μετὰ χρόνον ἐλθόντος
[2, 17]	Μενέδημος ὑπὸ τῶν Ἐρετριέων εἰς	Μέγαρα	ἀνῆλθεν εἰς Ἀκαδήμειαν πρὸς Πλάτωνα,
[2, 11]	Δημήτριος ὁ Ἀντιγόνου καταλαβὼν τὰ	Μέγαρα	τήν τε οἰκίαν αὐτῷ φυλαχθῆναι
[2, 11]	καὶ εἰς τοῦτον ἡμῶν· Τὸν	Μεγαρέα	Στίλπωνα, γιγνώσκεις δ' ἴσως, γῆρας,
[2, 10]	τοιούτων συνέγραψε· καὶ Στίλπων ὁ	Μεγαρεύς,	διασημότατος φιλόσοφος, περὶ οὗ λεκτέον.
[2, 11]	φιλόσοφος, περὶ οὗ λεκτέον. ~Στίλπων	Μεγαρεὺς	τῆς Ἑλλάδος διήκουσε μὲν τῶν
[2, 10]	ὅτις γένετ' οὐδ' ἐριδάντεω Εὐκλείδεω,	Μεγαρεῦσιν	ὃς ἔμβαλε λύσσαν ἐρισμοῦ. Διαλόγους
[2, 10]	μετεχειρίζετο, καὶ οἱ ἀπ' αὐτοῦ	Μεγαρικοὶ	προσηγορεύοντο, εἶτ' ἐριστικοί, ὕστερον δὲ
[2, 11]	Περὶ τούτου φησὶ Φίλιππος ὁ	Μεγαρικὸς	κατὰ λέξιν οὕτω· Παρὰ μὲν
[2, 11]	τὴν Ἑλλάδα ἀφορῶσαν εἰς αὐτὸν	μεγαρίσαι.	Περὶ τούτου φησὶ Φίλιππος ὁ
[2, 7]	καὶ Ἀρίστιππος ὑπώπτευεν. Ἐν γοῦν	Μεγάροις	ἀναγινώσκοντος αὐτοῦ φασι σκῶψαι εἰπόντα,
[2, 11]	εἰσεῖδον χαλέπ' ἄλγε' ἔχοντα ἐν	Μεγάροις,	ὅθι φασὶ Τυφωέος ἔμμεναι εὐνάς.
[2, 17]	Φλιασίου περισπάσαντος αὐτὸν ἐγένετο ἐν	Μεγάροις	παρὰ Στίλπωνα, οὗπερ ἀμφότεροι διήκουσαν·
[2, 11]	Πτολεμαῖος ὁ Σωτήρ. Καὶ ἐγκρατὴς	Μεγάρων	γενόμενος ἐδίδου τε ἀργύριον αὐτῷ
[2, 10]	αὐτὸν κατάρχειν αἱρέσεως. ~Εὐκλείδης ἀπὸ	Μεγάρων	τῶν πρὸς Ἰσθμῷ, ἢ Γελῶος
[2, 17]	τε καὶ τετριμμένος· τὸ δὲ	μέγεθος	σύμμετρος, ὡς δῆλον ἐκ τοῦ
[2, 8]	ἄξιον αὐτῷ. Κἂν γὰρ τὰ	μέγιστα	δοκῇ παρά του καρποῦσθαι, μὴ
[2, 17]	Καί ποτέ τινος ἀκούσας ὡς	μέγιστον	ἀγαθὸν εἴη τὸ πάντων ἐπιτυγχάνειν
[2, 4]	διὰ τῆς γῆς ἠθουμένην συνεστάναι.	Μέγιστον	τῶν ἄστρων τὸν ἥλιον, καὶ
[2, 8]	Δύνασαι, φησί, καὶ σὺ σήμερον	μεθ'	ἡμῶν γενέσθαι; Τοῦ δ' ἐπινεύσαντος,
[2, 8]	τῷ πολλὰ πίνειν καὶ μὴ	μεθύσκεσθαι,	Τοῦτο καὶ ἡμίονος, φησί. Πρὸς
[2, 17]	Τό τε περιαγόμενον ποτήριον οὐ	μεῖζον	ἦν κοτυλιαίου· τράγημα θέρμος ἢ
[2, 17]	τις ἐπιθυμεῖ, εἶπε, Πολὺ δὲ	μεῖζον	τὸ ἐπιθυμεῖν ὧν δεῖ. Φησὶ
[2, 3]	ἥλιον μύδρον εἶναι διάπυρον καὶ	μείζω	τῆς Πελοποννήσου· οἱ δέ φασι
[2, 8]	οὖν τῆς ἀγωγῆς τῆς Ἀριστίππου	μείναντες	καὶ Κυρηναϊκοὶ προσαγορευθέντες δόξαις ἐχρῶντο
[2, 17]	ἕως ὁρώντων πάντων συνὲν τὸ	μειράκιον	τὴν ὕβριν ἀπηλλάγη. Ἱεροκλέους δὲ
[2, 17]	γὰρ καὶ ἐπικόπτης καὶ παρρησιαστής.	Μειρακίου	γοῦν καταθρασυνομένου εἶπε μὲν οὐδέν·
[2, 17]	τὸν Κασανδρέα μετὰ Κλεϊππίδου Κυζικηνοῦ	μειρακίου	κληθέντα ὑπ' Ἀντιγόνου ἀντειπεῖν· φοβεῖσθαι
[2, 8]	οἰκίαν καὶ τῶν σὺν αὐτῷ	μειρακίων	τινὸς ἐρυθριάσαντος, Οὐ τὸ εἰσελθεῖν,
[2, 7]	ἐκάλουν· ἕκτος Νεαπολίτης, φιλόσοφος Ἀκαδημαϊκός,	Μελανθίου	τοῦ Ῥοδίου μαθητὴς καὶ παιδικά·
[2, 8]	Πηνελόπης μνηστῆρσι· καὶ γὰρ ἐκείνους	Μελανθὼ	μὲν καὶ Πολυδώραν καὶ τὰς
[2, 8]	λογικῶν διὰ τὴν εὐχρηστίαν ἥπτοντο.	Μελέαγρος	δ' ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ
[2, 10]	Ἀλλ' οὔ μοι τούτων φλεδόνων	μέλει,	οὐδὲ γὰρ ἄλλου οὐδενός, οὐ
[2, 3]	ἔφη, ἐμοὶ γὰρ καὶ σφόδρα	μέλει	τῆς πατρίδος, Δείξας τὸν οὐρανόν.
[2, 3]	πρὸς τὸν εἰπόντα, Οὐδέν σοι	μέλει	τῆς πατρίδος; Εὐφήμει, ἔφη, ἐμοὶ
[2, 17]	Ὁμήρῳ προσεῖχεν· εἶτα καὶ τοῖς	μελικοῖς·	ἔπειτα Σοφοκλεῖ, καὶ δὴ καὶ
[2, 3]	ὑπάρχειν, καὶ διὰ τοῦτο θανεῖν	μέλλεν	Ἀναξαγόρας· ἀλλ’ ὁ φίλος Περικλῆς
[2, 8]	Τὸν δ' Ἀρίστιππον λαβόντα καὶ	μέλλοντα	ὀρχήσασθαι εὐστόχως εἰπεῖν· Καὶ γὰρ
[2, 3]	ἐλθόντα ἐν δερματίνῳ καθίσαι, ὡς	μέλλοντος	ὕσειν· καὶ γενέσθαι. Πρός τε
[2, 8]	καὶ αἱ παρῳχηκυῖαι καὶ αἱ	μέλλουσαι.	Εἶναί τε τὴν μερικὴν ἡδονὴν
[2, 2]	ἤν γε ἐθέλωμεν δασμοφορέειν· ἀλλὰ	μέλλουσι	δὴ ἀμφὶ τῆς ἐλευθερίης ἁπάντων
[2, 8]	ἂν μᾶλλον ἢ νῦν, ὅτε	μέλλω	Ἀρταφέρνῃ διαλέξεσθαι; Τοὺς τῶν ἐγκυκλίων
[2, 3]	Ἰσοκράτειος· ὁ δ’ ἀνδριαντοποιός, οὗ	μέμνηται	Ἀντίγονος· ἄλλος γραμματικὸς Ζηνοδότειος. ~Ἀρχέλαος
[2, 8]	Μηνόδοτος· τεσσαρεσκαιδέκατος Ἐφέσιος, ζωγράφος, οὗ	μέμνηται	Θεοφάνης ἐν τῷ Περὶ γραφικῆς·
[2, 8]	Θηβαῖος ἀνδριαντοποιός· δωδέκατος ζωγράφος, οὗ	μέμνηται	Πολέμων· τρισκαιδέκατος ζωγράφος, Ἀθηναῖος, ὑπὲρ
[2, 2]	δὲ οἱ λεσχηνῶται αὐτοί τε	μεμνώμεθα	τοῦ ἀνδρός, οἵ τε ἡμέων
[2, 8]	δὲ πρὸς Φαίδωνα, Τίς ὁ	μεμυρισμένος;	Ἐγώ, φησίν, ὁ κακοδαίμων, κἀμοῦ
[2, 8]	τῶν Διαδοχῶν. Πρὸς οὖν τοὺς	μεμφομένους	αὐτῷ ἔφη, Ἔχω Λαΐδα> ἀλλ'
[2, 8]	Διονυσίου δὲ προσπτύσαντος αὐτῷ ἠνέσχετο.	Μεμψαμένου	δέ τινος, Εἶτα οἱ μὲν
[2, 8]	Μεμψαμένου δέ τινος, Εἶτα οἱ	μὲν	ἁλιεῖς, εἶπεν, ὑπομένουσι ῥαίνεσθαι τῇ
[2, 8]	ἡδονῆς. Οἱ δ' Ἀννικέρειοι τὰ	μὲν	ἄλλα κατὰ ταὐτὰ τούτοις· ἀπέλιπον
[2, 11]	ἀπὸ δὲ τῶν διαλεκτικῶν Παιώνειον	μὲν	ἀπ' Ἀριστείδου, Δίφιλον δὲ τὸν
[2, 3]	δὲ ἐξ ἀλλήλων· καὶ ἄρρενα	μὲν	ἀπὸ τῶν δεξιῶν, θήλεα δὲ
[2, 3]	τὸ πᾶν συγκεκρίσθαι. Καὶ νοῦν	μὲν	ἀρχὴν κινήσεως· τῶν δὲ σωμάτων
[2, 17]	Θεοπροπιδῶν καλουμένων υἱός, ἀνδρὸς εὐγενοῦς	μέν,	ἀρχιτέκτονος δὲ καὶ πένητος· οἱ
[2, 17]	τε καὶ ὁ Ἀσκληπιάδης, ὁ	μὲν	Ἀσκληπιάδης ἐφαίνετο γυμνὸς ἐπὶ τοῦ
[2, 8]	διάλογοι πέντε καὶ εἴκοσιν, οἱ	μὲν	Ἀτθίδι οἱ δὲ Δωρίδι διαλέκτῳ
[2, 17]	πρεσβύτερος Ἀσκληπιάδης, ὡς λέγεσθαι ποιητὴν	μὲν	αὐτὸν εἶναι, ὑποκριτὴν δὲ Μενέδημον.
[2, 8]	καὶ δόξαν ἀδοξίᾳ. Καὶ τῷ	μὲν	ἄφρονι τὸ ζῆν λυσιτελὲς εἶναι,
[2, 3]	κινήσεως· τῶν δὲ σωμάτων τὰ	μὲν	βαρέα τὸν κάτω τόπον ὡς
[2, 8]	καὶ τέλος εὐδαιμονίας διαφέρειν. Τέλος	μὲν	γὰρ εἶναι τὴν κατὰ μέρος
[2, 8]	βιβλίον, πρὸς τὸν αἰτιασάμενον, Ἐγὼ	μὲν	γάρ, εἶπεν, ἀργυρίων, Πλάτων δὲ
[2, 8]	πολλῷ μου βελτίων ὑπάρχεις· ἐγὼ	μὲν	γὰρ ἔχθρας, σὺ δὲ φιλίας
[2, 8]	τὸ προσπεσὸν εὖ διατιθέμενος. Ἀπέλαυε	μὲν	γὰρ ἡδονῆς τῶν παρόντων, οὐκ
[2, 11]	οὐκ ἔστι τὸ δεικνύμενον· λάχανον	μὲν	γὰρ ἦν πρὸ μυρίων ἐτῶν·
[2, 11]	Μεγαρικὸς κατὰ λέξιν οὕτω· Παρὰ	μὲν	γὰρ Θεοφράστου Μητρόδωρον τὸν θεωρηματικὸν
[2, 11]	ἔχω, σὲ δὲ καταλείπω· ὁ	μὲν	γὰρ λόγος περιμενεῖ, τὸ δ'
[2, 8]	εὐδαιμονίαν ὅλως ἀδύνατον εἶναι· τὸ	μὲν	γὰρ σῶμα πολλῶν ἀναπεπλῆσθαι παθημάτων,
[2, 8]	εἶναι, μήτ' ἐν σοφοῖς. Τοῖς	μὲν	γὰρ τῆς χρείας ἀναιρεθείσης καὶ
[2, 3]	δίκης αὐτοῦ διάφορα λέγεται. Σωτίων	μὲν	γάρ φησιν ἐν τῇ Διαδοχῇ
[2, 10]	ἀπεφαίνετο πολλοῖς ὀνόμασι καλούμενον· ὁτὲ	μὲν	γὰρ φρόνησιν, ὁτὲ δὲ θεόν,
[2, 8]	ἐπαιτεῖν ἢ ἀπαίδευτον εἶναι· οἱ	μὲν	γὰρ χρημάτων, οἱ δ' ἀνθρωπισμοῦ
[2, 8]	συγγραφεύς· ὄγδοος ἀνδριαντοποιός. ~Ἀρίστιππος τὸ	μὲν	γένος ἦν Κυρηναῖος, ἀφιγμένος δ'
[2, 8]	ἡδέως ἐπανάγῃ. Τὴν φρόνησιν ἀγαθὸν	μὲν	εἶναι λέγουσιν, οὐ δι' ἑαυτὴν
[2, 17]	τὴν πολυτέλειαν, κληθείς ποτε οὐδὲν	μὲν	εἶπε· σιωπῶν δ' αὐτὸν ἐνουθέτησε
[2, 8]	Διονύσιον ἔλθοι, Ἀλλὰ πρὸς Σωκράτην	μέν,	εἶπεν, ἦλθον παιδείας ἕνεκεν, πρὸς
[2, 8]	δὲ φιλίας ἄρχεις. Καὶ ταῦτα	μὲν	εἰς αὐτὸν ἀναφέρεται. Γεγόνασι δ'
[2, 4]	ὕδωρ ὑπὸ τοῦ θερμοῦ, καθὸ	μὲν	εἰς τὸ μέσον διὰ τὸ>
[2, 8]	Οἱ δὲ Ἡγησιακοὶ λεγόμενοι σκοποὺς	μὲν	εἶχον τοὺς αὐτούς, ἡδονὴν καὶ
[2, 17]	καὶ Ἀγήτωρ ὁ Λαμιεύς· ὁ	μὲν	ἑκατέρῳ δοὺς τριάκοντα μνᾶς, ὁ
[2, 8]	τῶν ἀνθρώπων ὡς τὰ σκεύη	μὲν	ἐν ταῖς ἀγορασίαις κομπούντων, τοὺς
[2, 10]	ἐξ ἀνομοίων συνίστασθαι· καὶ εἰ	μὲν	ἐξ ὁμοίων, περὶ αὐτὰ δεῖν
[2, 8]	ὑπελάμβανε χαρὰν καὶ λύπην· τὴν	μὲν	ἐπὶ φρονήσει, τὴν δ' ἐπὶ
[2, 3]	Ἀναξαγόρας· ἀλλ’ ὁ φίλος Περικλῆς	μὲν	ἐρύσατο τοῦτον, ὁ δ’ αὑτὸν
[2, 8]	ἥδιόν τι εἶναι· καὶ τὴν	μὲν	εὐδοκητὴν πᾶσι ζῴοις, τὸν δ'
[2, 9]	εἴρηκε. Διαλόγους δὲ συνέγραψε γνησίους	μὲν	Ζώπυρον, Σίμωνα, καὶ δισταζόμενον Νικίαν,
[2, 8]	Κυρηναϊκούς, οἵ τινες ἑαυτοὺς οἱ	μὲν	Ἡγησιακούς, οἱ δὲ Ἀννικερείους, οἱ
[2, 8]	ἢ ξενισμὸν ἢ κόρον τοὺς	μὲν	ἥδεσθαι, τοὺς δ' ἀηδῶς ἔχειν.
[2, 3]	ἐν οὐδενὶ πάντα, ἀλλ’ ὁ	μὲν	ἦν ῥήτωρ, Ἰσοκράτειος· ὁ δ’
[2, 17]	κρεᾴδιον, εἰσῄεσαν. Ἦν δὲ τοῦ	μὲν	θέρους ψίαθος ἐπὶ τῶν κλινῶν,
[2, 3]	Τὰ δ’ ἄστρα κατ’ ἀρχὰς	μὲν	θολοειδῶς ἐνεχθῆναι, ὥστε κατὰ κορυφὴν
[2, 11]	ἐθεάσατο; Ἦν δ' ἀληθῶς οὗτος	μὲν	θρασύτατος· Στίλπων δὲ κομψότατος. Κράτητος
[2, 17]	γυναῖκας ἀγαγέσθαι αὐτούς· ὧν τὴν	μὲν	θυγατέρα Ἀσκληπιάδην, τὴν δὲ μητέρα
[2, 8]	φιλοσόφων οὐκέτι, ἔφη, Ὅτι οἱ	μὲν	ἴσασιν ὧν δέονται, οἱ δ'
[2, 8]	Κυρηναϊκοῦ φιλοσόφου φέρεται βιβλία τρία	μὲν	ἱστορίας τῶν κατὰ Λιβύην, ἀπεσταλμένα
[2, 2]	ἁπλῇ καὶ ἀπερίττῳ. Καὶ γεγένηται	μέν,	καθά φησιν Ἀπολλόδωρος, περὶ τὴν
[2, 8]	μνηστῆρσι· καὶ γὰρ ἐκείνους Μελανθὼ	μὲν	καὶ Πολυδώραν καὶ τὰς ἄλλας
[2, 8]	Τί φεύγεις; Ὅτι, φησί, τοῦ	μὲν	κακῶς λέγειν σὺ τὴν ἐξουσίαν
[2, 7]	λαμβάνων παρὰ Ξανθίππης· ὧν οἱ	μὲν	καλούμενοι ἀκέφαλοι σφόδρ' εἰσὶν ἐκλελυμένοι
[2, 2]	δουλοσύνης; σὺ δὲ εἶ καταθύμιος	μὲν	Κροτωνιήτῃσι, καταθύμιος δὲ καὶ τοῖσι
[2, 8]	ὑφίσταντο, πόνον καὶ ἡδονήν, τὴν	μὲν	λείαν κίνησιν, τὴν ἡδονήν, τὸν
[2, 11]	Οὐκ ἔγωγε, ἔφη, ἀλλὰ τὸν	μὲν	λόγον ἔχω, σὲ δὲ καταλείπω·
[2, 1]	ἢ ἄλλο τι. Καὶ τὰ	μὲν	μέρη μεταβάλλειν, τὸ δὲ πᾶν
[2, 8]	Ὀδυσσέα καταβάντα εἰς ᾅδου τοὺς	μὲν	νεκροὺς πάντας σχεδὸν ἑωρακέναι καὶ
[2, 2]	τὸ κρημνῶδες ἐκβὰς καταπίπτει. Μιλησίοισι	μέν	νυν ὁ αἰθερολόγος ἐν τοιῷδε
[2, 8]	εἰς Διογένην καὶ Ἀρίστιππον. Τοιοῦτος	μὲν	ὁ Θεόδωρος κἀν τούτοις. Τελευταῖον
[2, 8]	πρὸς οὖν τὸν εἰπόντα, Ἡμεῖς	μὲν	οἱ ἰδιῶται οὐ δεδοίκαμεν, ὑμεῖς
[2, 17]	ἡγεμὼν ἔπειγέ σε. Καὶ οὗτοι	μὲν	οἱ Σωκρατικοὶ καὶ οἱ ἀπ'
[2, 8]	Οἱ δὲ Θεοδώρειοι κληθέντες τὴν	μὲν	ὀνομασίαν ἔσπασαν ἀπὸ Θεοδώρου τοῦ
[2, 17]	ποτε ἐρωτηθεὶς περὶ αὐτοῦ ἄλλο	μὲν	οὐδὲν εἶπε πλὴν ὅτι ἐλευθέριος.
[2, 17]	τῆς ἁλώσεως τῆς Ἐρετρίας, ἄλλο	μὲν	οὐδὲν εἶπεν, ἠρώτησε δὲ εἰς
[2, 17]	παρρησιαστής. Μειρακίου γοῦν καταθρασυνομένου εἶπε	μὲν	οὐδέν· λαβὼν δὲ κάρφος διέγραφεν
[2, 11]	θαυμάζουσί σε ὡς θηρίον, Οὐ	μὲν	οὖν, εἰπεῖν, ἀλλ' ὡς ἄνθρωπον
[2, 3]	τὸν εἰπόντα, Ἐστερήθης Ἀθηναίων, Οὐ	μὲν	οὖν, ἔφη, ἀλλ’ ἐκεῖνοι ἐμοῦ.
[2, 17]	ἔχοι τὸ τοῦ χρόνου· εἰ	μὲν	οὖν λαχάνιον ἢ ταρίχιον, ἀνεχώρουν·
[2, 17]	σωφρονιστὴς τοῖς φιληκόοις λόγος. Τὰ	μὲν	οὖν πρῶτα κατεφρονεῖτο, κύων καὶ
[2, 8]	Ἀννίκερις ὁ Πλάτωνα λυτρωσάμενος. Οἱ	μὲν	οὖν τῆς ἀγωγῆς τῆς Ἀριστίππου
[2, 8]	Γελοῖον, ἔφη, εἰ τὸ λέγειν	μὲν	παρ' ἐμοῦ πυνθάνῃ, τὸ δὲ
[2, 3]	ἢ κρίσει ἀφεθῆναι. Καὶ τὰ	μὲν	περὶ τῆς δίκης αὐτοῦ τοσαῦτα.
[2, 8]	ἐν πορφυρᾷ ἐσθῆτι ὀρχήσασθαι, τὸν	μὲν	Πλάτωνα μὴ προσέσθαι, εἰπόντα· Οὐκ
[2, 7]	Σικελίαν πρὸς Διονύσιον, καὶ ὑπὸ	μὲν	Πλάτωνος παροφθῆναι, ὑπὸ δ' Ἀριστίππου
[2, 8]	Ἔνιοι δ' οὕτως ἀποκρίνασθαι, Ὁπότε	μὲν	σοφίας ἐδεόμην, ἧκον παρὰ Σωκράτην·
[2, 3]	τῶν παίδων τελευτῆς, εἰπεῖν περὶ	μὲν	τῆς καταδίκης, ὅτι ἄρα Κἀκείνων
[2, 11]	Αἴγυπτον συμπλεῖν· ὁ δὲ μέτριον	μέν	τι τἀργυριδίου προσήκατο, ἀρνησάμενος δὲ
[2, 11]	γοῦν ποτε τοῦ κυνικοῦ πρὸς	μὲν	τὸ ἐρωτηθὲν οὐκ ἀποκριναμένου, ἀποπαρδόντος
[2, 17]	συμπεπλεγμένα. Φησὶ δ' Ἡρακλείδης ἐν	μὲν	τοῖς δόγμασι Πλατωνικὸν εἶναι αὐτόν,
[2, 11]	ἔσχε. Χωρὶς τοίνυν τούτων Φρασίδημον	μὲν	τὸν περιπατητικὸν καὶ φυσικῶν ἔμπειρον
[2, 17]	Ἀσκαληπιάδην φασὶν εἰπεῖν ὡς ἡ	μὲν	τοῦ αὐλητοῦ εὐμουσία σέσωκεν αὐτούς,
[2, 9]	μετάγοντες ἀπὸ Στίλπωνος. Καὶ ἕως	μὲν	τούτων Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο, ἀπὸ δὲ
[2, 17]	ἀπὸ Φαίδωνος παρέβαλον. Καὶ μέχρι	μὲν	τούτων, ὡς προείρηται ἐν τῷ
[2, 11]	~Στίλπων Μεγαρεὺς τῆς Ἑλλάδος διήκουσε	μὲν	τῶν ἀπ' Εὐκλείδου τινῶν· οἱ
[2, 4]	περιρρεῖ, ἀέρα γεννᾶν. Ὅθεν ἡ	μὲν	ὑπὸ τοῦ ἀέρος, ὁ δὲ
[2, 8]	ὑπὸ Διονυσίου διὰ τί οἱ	μὲν	φιλόσοφοι ἐπὶ τὰς τῶν πλουσίων
[2, 7]	ταῦτα; Φησὶ δὲ Πολύκριτος ὁ	Μενδαῖος	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Περὶ
[2, 17]	ἡμῶν ἐστιν οὕτως ἔχον· Ἔκλυον,	Μενέδημε,	τεὸν μόρον, ὡς ἑκὼν ἀπέσβης
[2, 17]	ὥσπερ τοὺς ἄλλους φιλοσόφους, τὸν	Μενέδημον	εἰπεῖν ὡς εἰ καλὸν ἦν
[2, 17]	μὲν αὐτὸν εἶναι, ὑποκριτὴν δὲ	Μενέδημον.	Καί ποτέ φασιν Ἀρχιπόλιδος τρισχιλίας
[2, 17]	θυγατέρα Ἀσκληπιάδην, τὴν δὲ μητέρα	Μενέδημον.	Κἀπειδὴ τελευτῆσαι τῷ Ἀσκληπιάδῃ τὸ
[2, 17]	φασι καὶ μαθεῖν ἑκάτερα τὸν	Μενέδημον·	ὅθεν γράψαντος αὐτοῦ ψήφισμά τι
[2, 17]	μιᾶς οὔσης οἰκίας ἐπιτρέψαι τὸν	Μενέδημον	τὴν διοίκησιν τῇ προτέρᾳ γυναικί.
[2, 9]	τρίτοι ἀπ' αὐτοῦ οἱ περὶ	Μενέδημον	τὸν Ἐρετριέα καὶ Ἀσκληπιάδην τὸν
[2, 17]	Ἀντιγόνου ἀντειπεῖν· φοβεῖσθαι γὰρ μὴ	Μενέδημος	αἴσθηται. Ἦν γὰρ καὶ ἐπικόπτης
[2, 17]	περὶ Λυσιμαχίαν, γράφει ψήφισμα αὐτῷ	Μενέδημος	ἁπλοῦν τε καὶ ἀκόλακον, οὗ
[2, 17]	δι' ἐπιστολῆς ἧς ἡ ἀρχή·	Μενέδημος	βασιλεῖ Δημητρίῳ χαίρειν. Ἀκούω πρὸς
[2, 17]	τῶν νεανίσκων ἀποκλειόντων αὐτόν, ὁ	Μενέδημος	ἐκέλευσεν εἰσδέξασθαι, εἰπὼν ὅτι Ἀσκληπιάδης
[2, 17]	καί ποτε παρὰ πότον ὁ	Μενέδημος	ἐλέγξας αὐτὸν ἐν λόγοις τά
[2, 17]	τοῖς πεποιημένοις σατύροις αὐτῷ, οὓς	Μενέδημος	ἐπέγραψεν, ἐγκώμιον τοῦ φιλοσόφου ποιήσας
[2, 17]	Ἦν δὲ καὶ δυσκατανόητος ὁ	Μενέδημος	καὶ ἐν τῷ συνθέσθαι δυσανταγώνιστος·
[2, 17]	διάλογοι τρεῖς· Πίναξ, Ἑβδόμη, Φρύνιχος.	~Μενέδημος>	Οὗτος τῶν ἀπὸ Φαίδωνος, Κλεισθένους
[2, 17]	ὁ λόγος. Φαίνεται δὴ ὁ	Μενέδημος	σεμνὸς ἱκανῶς γενέσθαι· ὅθεν αὐτὸν
[2, 17]	γράφειν. Πεμφθεὶς δὲ φρουρὸς ὁ	Μενέδημος	ὑπὸ τῶν Ἐρετριέων εἰς Μέγαρα
[2, 17]	τὸ γύναιον, λαβεῖν τὸ τοῦ	Μενεδήμου·	ἐκεῖνόν τε, ἐπειδὴ προὔστη τῆς
[2, 9]	τούτων Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο, ἀπὸ δὲ	Μενεδήμου	Ἐρετριακοί· περὶ οὗ λέξομεν ὕστερον
[2, 17]	δημοκρατίαν ἀποκαταστῆσαι τοῖς Ἐρετριεῦσι χάριν	Μενεδήμου	κωλῦσαι. Διὸ καί ποτε παρὰ
[2, 17]	σέσωκεν αὐτούς, ἡ δὲ τοῦ	Μενεδήμου	παρρησία ἀπολώλεκεν. Ἦν δέ, φασί,
[2, 7]	ὁ Αἰσχίνης καὶ μάλισθ' ὑπὸ	Μενεδήμου	τοῦ Ἐρετριέως ὡς τοὺς πλείστους
[2, 17]	τριάκοντα μνᾶς, ὁ δ' Ἱππόνικος	Μενεδήμῳ	εἰς ἔκδοσιν τῶν θυγατέρων δισχιλίας
[2, 17]	Ἐρετρίᾳ γηραιὸς ἤδη, συζήσας τῷ	Μενεδήμῳ	σφόδρα εὐτελῶς ἀπὸ μεγάλων· ὅτε
[2, 14]	Εὐθίας, Λυσιθείδης, Ἀριστοφάνης, Κέφαλος, Ἀναξίφημος,	Μενέξενος.	Φέρονται καὶ ἄλλοι δύο καὶ
[2, 17]	διοίκησιν τῇ προτέρᾳ γυναικί. Ὁ	μέντοι	Ἀσκληπιάδης προκατέστρεψεν ἐν Ἐρετρίᾳ γηραιὸς
[2, 17]	τῆς πολιτείας, πλουσίαν γῆμαι· οὐδὲν	μέντοι	ἧττον μιᾶς οὔσης οἰκίας ἐπιτρέψαι
[2, 8]	ταῦτα παρὰ κενὴν δόξαν. Λυπήσεσθαι	μέντοι	καὶ φοβήσεσθαι· φυσικῶς γὰρ γίνεσθαι.
[2, 10]	Ἀλεξῖνον σὺν οἰκέτῃ μόνῳ· ἔπειτα	μέντοι	νηχόμενον ἐν τῷ Ἀλφειῷ νυχθῆναι
[2, 17]	ἔφη καὶ δὴ καί, Φιλόσοφος	μέντοι	οὗτος, ἀνὴρ δὲ καὶ τῶν
[2, 2]	ἔτι τοῖς ἐκείνου λόγοις. Ἀρχὴ	μέντοι	παντὸς τοῦ λόγου Θαλῇ ἀνακείσθω.
[2, 8]	σύ, τοῖς ἀμυήτοις διηγούμενος. Καὶ	μέντοι	παρ' ὀλίγον ἐκινδύνευσεν εἰς Ἄρειον
[2, 8]	ἀλλὰ νόμῳ καὶ ἔθει. Ὁ	μέντοι	σπουδαῖος οὐδὲν ἄτοπον πράξει διὰ
[2, 8]	αἱρεῖσθαι κατὰ διαστροφήν· οὐ πάσας	μέντοι	τὰς ψυχικὰς ἡδονὰς καὶ ἀλγηδόνας
[2, 8]	ζῴοις, τὸν δ' ἀποκρουστικόν. Ἡδονὴν	μέντοι	τὴν τοῦ σώματος, ἣν καὶ
[2, 11]	δὲ εἶναι τοὺς ἄρρενας. Καὶ	μέντοι	τοὺς Ἀρεοπαγίτας εὐθέως αὐτὸν κελεῦσαι
[2, 7]	Ἀριστοτέλης ὁ Μῦθος ἐπικληθείς. Πάντων	μέντοι	τῶν Σωκρατικῶν διαλόγων Παναίτιος ἀληθεῖς
[2, 8]	ὠνόμαζον ἀηδονίαν καὶ ἀπονίαν. Πολὺ	μέντοι	τῶν ψυχικῶν τὰς σωματικὰς ἀμείνους
[2, 8]	Πάριδι συνήνεγκε μίαν προκρῖναι· ἀπαγαγὼν	μέντοι,	φασίν, αὐτὰς ἄχρι τοῦ θυρῶνος
[2, 17]	τοῦτον τὸν τρόπον διακειμένου. Ἀγωνιάτης	μέντοι,	φασίν, ἦν ἄλλως καὶ φιλόδοξος·
[2, 10]	καὶ Κρόνος ἤκουσεν ἐν σκώμματος	μέρει.	Ἐξελθὼν δὴ τοῦ συμποσίου καὶ
[2, 1]	ἄλλο τι. Καὶ τὰ μὲν	μέρη	μεταβάλλειν, τὸ δὲ πᾶν ἀμετάβλητον
[2, 17]	ὡς ἐπίτηδες, παράγυμνον, τὰ πλεῖστα	μέρη	φαῖνον τοῦ σώματος. Ἦν δὲ
[2, 8]	αἱ μέλλουσαι. Εἶναί τε τὴν	μερικὴν	ἡδονὴν δι' αὑτὴν αἱρετήν· τὴν
[2, 8]	εὐδαιμονίαν δὲ τὸ ἐκ τῶν	μερικῶν	ἡδονῶν σύστημα, αἷς συναριθμοῦνται καὶ
[2, 8]	αὑτήν, ἀλλὰ διὰ τὰς κατὰ	μέρος	ἡδονάς. Πίστιν δ' εἶναι τοῦ
[2, 8]	μὲν γὰρ εἶναι τὴν κατὰ	μέρος	ἡδονήν, εὐδαιμονίαν δὲ τὸ ἐκ
[2, 8]	ἄχρηστα ἡγεῖσθαι τό τε φυσικὸν	μέρος	καὶ τὸ διαλεκτικόν. Δύνασθαι γὰρ
[2, 8]	τῆς χρείας ἕνεκα· καὶ γὰρ	μέρος	σώματος, μέχρις ἂν παρῇ, ἀσπάζεσθαι.
[2, 8]	κακὰ δὲ τὰς ἐναντίας ἕξεις,	μέσα	δὲ ἡδονὴν καὶ πόνον. Ἀνῄρει
[2, 8]	τῶν δὲ κατ' ἀλήθειαν ἀηδῶς.	Μέσας	τε καταστάσεις ὠνόμαζον ἀηδονίαν καὶ
[2, 1]	τὸ δὲ πᾶν ἀμετάβλητον εἶναι.	Μέσην	τε τὴν γῆν κεῖσθαι, κέντρου
[2, 4]	θερμοῦ, καθὸ μὲν εἰς τὸ	μέσον	διὰ τὸ> πυρῶδες συνίσταται, ποιεῖν
[2, 3]	ὕδωρ δὲ καὶ ἀέρα τὸν	μέσον.	Οὕτω γὰρ ἐπὶ τῆς γῆς
[2, 1]	ἐτῶν εἶναι ἑξήκοντα τεττάρων καὶ	μετ’	ὀλίγον τελευτῆσαι {ἀκμάσαντά πη μάλιστα
[2, 8]	Πλάτωνα ἀναφέρουσιν. Ὀργισθεὶς πρὸς Αἰσχίνην	μετ'	οὐ πολύ, Οὐ διαλλαχθησόμεθα, οὐ
[2, 17]	τοῦτον ἐποιεῖτο τὸν τρόπον· προηρίστα	μετὰ	δυοῖν ἢ τριῶν ἕως βραδέως
[2, 17]	σεμνὸς ὡς Εὐρύλοχον τὸν Κασανδρέα	μετὰ	Κλεϊππίδου Κυζικηνοῦ μειρακίου κληθέντα ὑπ'
[2, 10]	Πλάτωνα καὶ τοὺς λοιποὺς φιλοσόφους	μετὰ	τὴν Σωκράτους τελευτήν, δείσαντες τὴν
[2, 11]	δὴ καὶ Ζήνωνα τὸν Φοίνικα	μετὰ	τούτων ἀφείλετο. Ἦν δὲ καὶ
[2, 17]	εὐτελῶς ἀπὸ μεγάλων· ὅτε καὶ	μετὰ	χρόνον ἐλθόντος ἐπὶ κῶμον ἐρωμένου
[2, 1]	τι. Καὶ τὰ μὲν μέρη	μεταβάλλειν,	τὸ δὲ πᾶν ἀμετάβλητον εἶναι.
[2, 9]	Ἐρετριέα καὶ Ἀσκληπιάδην τὸν Φλιάσιον,	μετάγοντες	ἀπὸ Στίλπωνος. Καὶ ἕως μὲν
[2, 8]	Καὶ μὴ μισήσειν, μᾶλλον δὲ	μεταδιδάξειν.	Τόν τε σοφὸν οὐχ οὕτω
[2, 8]	τί ἥκοι, ἔφη ἐπὶ τὸ	μεταδώσειν	ὧν ἔχει καὶ μεταλήψεσθαι ὧν
[2, 8]	τὸ μεταδώσειν ὧν ἔχει καὶ	μεταλήψεσθαι	ὧν μὴ ἔχει. Ἔνιοι δ'
[2, 17]	ἀσιτήσαντα ἑπτὰ ἡμέρας τὸν βίον	μεταλλάξαι.	Τὰ ὅμοια τούτῳ καὶ Ἀντίγονος
[2, 10]	ἀπ' Εὐκλείδου ἐστὶ καὶ Ἰχθύας	Μετάλλου,	ἀνὴρ γενναῖος, πρὸς ὃν καὶ
[2, 2]	Ἀναξιμένης Πυθαγόρῃ Εὐβουλότατος ἦς ἡμέων,	μεταναστὰς	ἐκ Σάμου ἐς Κρότωνα, ἐνθάδε
[2, 10]	διεφέρετο, καὶ πολλὰ αὐτὸν διαβέβληκε.	Μεταξὺ	δὲ ἄλλων ὄντων τῆς Εὐβουλίδου
[2, 11]	Φασὶ δ' αὐτὸν ὁμιλοῦντα Κράτητι	μεταξὺ	σπεῦσαι ἰχθῦς πρίασθαι· τοῦ δ'
[2, 8]	διαλέξεσθαι; Τοὺς τῶν ἐγκυκλίων παιδευμάτων	μετασχόντας,	φιλοσοφίας δὲ ἀπολειφθέντας ὁμοίους ἔλεγεν
[2, 9]	οἰκήματος· ἀλλὰ τὸ θύριον προστιθεὶς	μετεῖχε	Σωκράτους, ἕως αὐτὸν λυτρώσασθαι τοὺς
[2, 17]	δόγματι κοινῷ τῶν Βοιωτῶν ἐκελεύσθη	μετελθεῖν.	Ἐντεῦθεν ἀθυμήσας λαθραίως παρεισδὺς εἰς
[2, 10]	Διαδοχαῖς. Οὗτος καὶ τὰ Παρμενίδεια	μετεχειρίζετο,	καὶ οἱ ἀπ' αὐτοῦ Μεγαρικοὶ
[2, 4]	τῆς Ἰωνίας τὴν φυσικὴν φιλοσοφίαν	μετήγαγεν	Ἀθήναζε, καὶ ἐκλήθη φυσικός, παρὸ
[2, 11]	προσήκατο, ἀρνησάμενος δὲ τὴν ὁδὸν	μετῆλθεν	εἰς Αἴγιναν, ἕως ἐκεῖνος ἀπέπλευσεν.
[2, 17]	Σωκρατικοὶ καὶ οἱ ἀπ' αὐτῶν,	μετιτέον	δὲ ἐπὶ Πλάτωνα τὸν τῆς
[2, 11]	εἰς Αἴγυπτον συμπλεῖν· ὁ δὲ	μέτριον	μέν τι τἀργυριδίου προσήκατο, ἀρνησάμενος
[2, 8]	ἐπίσης ἐλευθερίᾳ ἀδιάφορον πρὸς ἡδονῆς	μέτρον,	καὶ εὐγένειαν δυσγενείᾳ, καὶ δόξαν
[2, 17]	βαιὰ κύλιξ αὐτοῖς κυκλεῖται πρὸς	μέτρον,	τράγημα δὲ ὁ σωφρονιστὴς τοῖς
[2, 17]	τοῖς ἀπὸ Φαίδωνος παρέβαλον. Καὶ	μέχρι	μὲν τούτων, ὡς προείρηται ἐν
[2, 8]	ἕνεκα· καὶ γὰρ μέρος σώματος,	μέχρις	ἂν παρῇ, ἀσπάζεσθαι. Τῶν ἀρετῶν
[2, 8]	φασι καὶ τὴν ἡδονήν τινας	μὴ	αἱρεῖσθαι κατὰ διαστροφήν· οὐ πάσας
[2, 8]	τὴν ἐξουσίαν ἔχεις, τοῦ δὲ	μὴ	ἀκούειν ἐγώ. Εἰπόντος τινὸς ὡς
[2, 8]	ἵνα κωβιὸν θηράσωσιν· ἐγὼ δὲ	μὴ	ἀνάσχωμαι κράματι ῥανθῆναι ἵνα βλέννον
[2, 11]	καὶ εἰς Ἄρειον πάγον προσκληθέντα	μὴ	ἀρνήσασθαι, φάσκειν δ' ὀρθῶς διειλέχθαι·
[2, 8]	πρὸς ἡδονῆς λόγον εἶναι οὐδέν·	μὴ	γὰρ διαφερόντως ἥδεσθαι τοὺς πλουσίους
[2, 11]	ἀρνήσασθαι, φάσκειν δ' ὀρθῶς διειλέχθαι·	μὴ	γὰρ εἶναι αὐτὴν θεόν, ἀλλὰ
[2, 8]	τοὺς δὲ σοφοὺς αὐτάρκεις ὑπάρχοντας	μὴ	δεῖσθαι φίλων. Ἔλεγε δὲ καὶ
[2, 8]	εἰς Ἄρειον ἀχθῆναι πάγον, εἰ	μὴ	Δημήτριος ὁ Φαληρεὺς αὐτὸν ἐρρύσατο.
[2, 8]	φιλίαν μήτε εὐεργεσίαν, διὰ τὸ	μὴ	δι' αὐτὰ ταῦτα αἱρεῖσθαι ἡμᾶς
[2, 8]	φαύλην διάθεσιν. Τόν τε φίλον	μὴ	διὰ τὰς χρείας μόνον ἀποδέχεσθαι
[2, 8]	τὸν δὲ πόνον τραχεῖαν κίνησιν.	Μὴ	διαφέρειν τε ἡδονὴν ἡδονῆς, μηδὲ
[2, 17]	εἰ νομίζει πλείω τῶν ἑκατόν.	Μὴ	δυνάμενος δὲ τῶν καλούντων ἐπὶ
[2, 10]	διαλεκτικοὺς ἠρωτήθη πρὸς Στίλπωνος· καὶ	μὴ	δυνάμενος παραχρῆμα διαλύσασθαι, ὑπὸ τοῦ
[2, 8]	εἰσελθεῖν, ἔφη, χαλεπόν, ἀλλὰ τὸ	μὴ	δύνασθαι ἐξελθεῖν. Αἴνιγμά τινος αὐτῷ
[2, 17]	ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα· τοῦ δὲ	μὴ	εἴκοντος ὑπ' ἀθυμίας ἀσιτήσαντα ἑπτὰ
[2, 8]	τοῦ φίλου εὐδαιμονίαν δι' αὑτὴν	μὴ	εἶναι αἱρετήν· μηδὲ γὰρ αἰσθητὴν
[2, 7]	καὶ Πεισίστρατος ὁ Ἐφέσιος ἔλεγε	μὴ	εἶναι Αἰσχίνου. Καὶ τῶν ἑπτὰ
[2, 8]	μέγιστα δοκῇ παρά του καρποῦσθαι,	μὴ	εἶναι ἀντάξια ὧν αὐτὸς παρίσχει.
[2, 8]	εἴρηται παρ' Ἐπικούρῳ, δοκεῖ αὐτοῖς	μὴ	εἶναι ἡδονή· οὐδὲ ἡ ἀηδονία
[2, 8]	γὰρ αἰσθητὴν τῷ πέλας ὑπάρχειν·	μὴ	εἶναί τε αὐτάρκη τὸν λόγον
[2, 10]	δ' ἀντικείμενα τῷ ἀγαθῷ ἀνῄρει,	μὴ	εἶναι φάσκων. Ταῖς τε ἀποδείξεσιν
[2, 8]	τὸν σπουδαῖον ὑπὲρ τῆς πατρίδος	μὴ	ἐξαγαγεῖν αὑτόν· οὐ γὰρ ἀποβαλεῖν
[2, 3]	εἰπεῖν, Εάν γε ὁ χρόνος	μὴ	ἐπιλίπῃ. Ἐρωτηθείς ποτε εἰς τί
[2, 8]	κακῶν φυγῇ, τέλος τιθέμενον τὸ	μὴ	ἐπιπόνως ζῆν μηδὲ λυπηρῶς· ὃ
[2, 8]	χρείας μόνον ἀποδέχεσθαι ὧν ὑπολειπουσῶν	μὴ	ἐπιστρέφεσθαι, ἀλλὰ καὶ παρὰ τὴν
[2, 8]	εἰπόντος Σωκράτους τὸ δαιμόνιον αὐτῷ	μὴ	ἐπιτρέπειν· ἐδυσχέραινε γὰρ ἐπὶ τούτῳ.
[2, 8]	ποτε περὶ φίλου Διονυσίου καὶ	μὴ	ἐπιτυγχάνων εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ
[2, 11]	εὐχαῖς, φασὶν εἰπεῖν, Περὶ τούτων	μὴ	ἐρώτα, ἀνόητε, ἐν ὁδῷ, ἀλλὰ
[2, 8]	ὧν ἔχει καὶ μεταλήψεσθαι ὧν	μὴ	ἔχει. Ἔνιοι δ' οὕτως ἀποκρίνασθαι,
[2, 8]	ἔχομαι· ἐπεὶ τὸ κρατεῖν καὶ	μὴ	ἡττᾶσθαι ἡδονῶν ἄριστον, οὐ τὸ
[2, 8]	ἠρίθμει· ἔπειτα εἰς θάλατταν ὡς	μὴ	θέλων παρακατέβαλε καὶ δῆθεν ἀνῴμωξεν.
[2, 3]	εἶναι φωτὸς τῶν ὑπὸ> ἡλίου	μὴ	καταλαμπομένων τῶν> ἄστρων. Τοὺς δὲ
[2, 8]	ἐπὶ τῷ πολλὰ πίνειν καὶ	μὴ	μεθύσκεσθαι, Τοῦτο καὶ ἡμίονος, φησί.
[2, 17]	ὑπ' Ἀντιγόνου ἀντειπεῖν· φοβεῖσθαι γὰρ	μὴ	Μενέδημος αἴσθηται. Ἦν γὰρ καὶ
[2, 8]	ἀλλά τινι πάθει κατηναγκασμένον. Καὶ	μὴ	μισήσειν, μᾶλλον δὲ μεταδιδάξειν. Τόν
[2, 8]	παρεστῶτος καὶ εἰπόντος, Ἔοικας σὺ	μὴ	μόνον θεοὺς ἀγνοεῖν ἀλλὰ καὶ
[2, 3]	ἐγώ, ἔφη, τούτου μαθητής εἰμι·	μὴ	οὖν διαβολαῖς ἐπαρθέντες ἀποκτείνητε τὸν
[2, 8]	Ἐν κινήσει γὰρ εἶναι ἀμφότερα,	μὴ	οὔσης τῆς ἀπονίας ἢ τῆς
[2, 8]	ἄλλου μᾶλλον, καὶ τὰς αἰσθήσεις	μὴ	πάντοτε ἀληθεύειν. Οἱ δὲ Ἡγησιακοὶ
[2, 8]	εἰπόντος τοῦ Λυσιμάχου, Βλέπε ὅπως	μὴ	παρέσῃ πρὸς ἡμᾶς ἔτι, Οὐκ
[2, 8]	ἐσθῆτι ὀρχήσασθαι, τὸν μὲν Πλάτωνα	μὴ	προσέσθαι, εἰπόντα· Οὐκ ἂν δυναίμην
[2, 8]	ἔτι, Οὐκ ἄν, ἔφη, ἂν	μὴ	Πτολεμαῖος ἀποστείλῃ. Μίθρου δὲ τοῦ
[2, 8]	τίνι διαφέρει ὁ σοφὸς τοῦ	μὴ	σοφοῦ, ἔφη, Εἰς ἀγνῶτας τοὺς
[2, 17]	Πορεύου τοίνυν, ἔφη, κἀκείνων ἐπιμελοῦ,	μὴ	συμβῇ σοι καὶ ταῦτα καταφθεῖραι
[2, 8]	συντετυχηκέναι, τὴν δὲ βασίλισσαν αὐτὴν	μὴ	τεθεᾶσθαι. Ὁ δ' οὖν Ἀρίστιππος
[2, 8]	ἑταίρᾳ συνοικεῖ, Ἆρά γε, εἰπεῖν,	μή	τι διενέγκαι ἂν> οἰκίαν λαβεῖν
[2, 17]	τὸν νεώτερον κεκραγότα, Σκέψαι, ἔφη,	μή	τι ὄπισθεν ἔχων λέληθας. Ἀντιγόνου
[2, 17]	καιρὸν φιλοσόφων ἀκούειν· ἕως εἰ	μή	τις αὐλητὴς αὐτοὺς διεπέμψατο, κἂν
[2, 7]	δῶρα λαβεῖν. Ἔπειτ' ἀφικόμενον Ἀθήναζε	μὴ	τολμᾶν σοφιστεύειν, εὐδοκιμούντων τότε τῶν
[2, 8]	ἡττᾶσθαι ἡδονῶν ἄριστον, οὐ τὸ	μὴ	χρῆσθαι. Πρὸς τὸν ὀνειδίσαντα αὐτῷ
[2, 8]	ὁ Περσῶν βασιλεύς. Ἀλλ' ὅρα	μὴ	ὡς οὐδὲν τῶν ἄλλων ζῴων
[2, 8]	τὰς χρείας αὐτῶν, ὧν ἀπουσῶν	μηδ'	ἐκεῖνα ὑπάρχειν. Τὴν εὐδαιμονίαν ὅλως
[2, 17]	αὐτὸν μηδὲν μηδὲ συντάξαι, ὥστε	μηδ'	ἐπὶ δόγματός τινος στηρίζειν. Ἐν
[2, 8]	δι' αὑτὴν μὴ εἶναι αἱρετήν·	μηδὲ	γὰρ αἰσθητὴν τῷ πέλας ὑπάρχειν·
[2, 8]	Μὴ διαφέρειν τε ἡδονὴν ἡδονῆς,	μηδὲ	ἥδιόν τι εἶναι· καὶ τὴν
[2, 8]	τῆς ψυχῆς κίνημα. Λέγουσι δὲ	μηδὲ	κατὰ ψιλὴν τὴν ὅρασιν ἢ
[2, 8]	τιθέμενον τὸ μὴ ἐπιπόνως ζῆν	μηδὲ	λυπηρῶς· ὃ δὴ περιγίνεσθαι τοῖς
[2, 17]	ὁ Καρύστιος γράψαι αὐτὸν μηδὲν	μηδὲ	συντάξαι, ὥστε μηδ' ἐπὶ δόγματός
[2, 17]	μηδὲν αὐτὸν ἀνεγνωκέναι πλὴν τῆς	Μηδείας	τῆς Εὐριπίδου, ἣν ἔνιοι Νεόφρονος
[2, 8]	ᾗ πολλοί ποτε ᾤκησαν ἢ	μηδείς;	Εἰπόντος δὲ οὔ, Τί δὲ
[2, 8]	ᾗ μυρίοι ποτὲ ἐνέπλευσαν ἢ	μηδείς;	Οὐδαμῶς. Οὐδ' ἄρα γυναικί, ἔφη,
[2, 8]	συνεῖναι ᾗ πολλοὶ κέχρηνται ἢ	μηδείς.	Πρὸς τὸν αἰτιώμενον ὅτι Σωκράτους
[2, 8]	ἀμείνων ἔσται παιδευθείς, Καὶ εἰ	μηδὲν	ἄλλο, εἶπεν, ἐν γοῦν τῷ
[2, 17]	Ὀμφάλης· ὥστε πταίουσιν οἱ λέγοντες	μηδὲν	αὐτὸν ἀνεγνωκέναι πλὴν τῆς Μηδείας
[2, 8]	μοιχεύσειν καὶ ἱεροσυλήσειν ἐν καιρῷ·	μηδὲν	γὰρ τούτων φύσει αἰσχρὸν εἶναι,
[2, 17]	ἑκὼν ἀπέσβης ἐν ἡμέρῃσιν ἑπτὰ	μηδὲν	ἐσθίων. Κᾆτ' ἔργον ἔρεξας Ἐρετρικόν,
[2, 17]	δεσμωτήριον αὐτὸν ἐμβαλεῖν· τὸν δὲ	μηδὲν	ἧττον τηρεῖν παριόντα καὶ ὑπερκύπτοντα
[2, 17]	Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος γράψαι αὐτὸν	μηδὲν	μηδὲ συντάξαι, ὥστε μηδ' ἐπὶ
[2, 8]	ἀγαθῶν καὶ κακῶν λόγον ἐκμεμαθηκότα.	Μηδέν	τε εἶναι φύσει δίκαιον ἢ
[2, 11]	τῶν ἀπολωλότων ἀναγραφὴν λαβεῖν ἔφη	μηδὲν	τῶν οἰκείων ἀπολωλεκέναι· παιδείαν γὰρ
[2, 11]	τῶν οἰκείων ἀπολωλεκέναι· παιδείαν γὰρ	μηδένα	ἐξενηνοχέναι, τόν τε λόγον ἔχειν
[2, 11]	ἔλεγε τὸν λέγοντα ἄνθρωπον εἶναι	μηδένα·	οὔτε γὰρ τόνδε λέγειν οὔτε
[2, 12]	καὶ οὕτως ἐπεμελεῖτο αὐτοῦ ὥστε	μηδέποτ'	ἐλλείπειν τι τῶν πρὸς τὴν
[2, 17]	περὶ τοῦ τίς δεύτερος ἀρεῖ,	μηδέτερον	λαβεῖν. Λέγεται δὲ καὶ γυναῖκας
[2, 9]	Ζώπυρον, Σίμωνα, καὶ δισταζόμενον Νικίαν,	Μήδιον,	ὅν φασί τινες Αἰσχίνου, οἱ
[2, 3]	οὐ μόνον ἀσεβείας ἀλλὰ καὶ	μηδισμοῦ·	καὶ ἀπόντα καταδικασθῆναι θανάτῳ. Ὅτε
[2, 2]	ἀμφὶ τῆς ἐλευθερίης ἁπάντων Ἴωνες	Μήδοις	κατίστασθαι ἐς πόλεμον· καταστᾶσι δὲ
[2, 2]	Δεινὸς δὲ ἡμῖν καὶ ὁ	Μήδων	βασιλεύς, οὐκ ἤν γε ἐθέλωμεν
[2, 8]	πρὸς αὐτήν, καὶ τυχόντας αὐτῆς	μηθὲν	ἐπιζητεῖν μηθέν τε οὕτω φεύγειν
[2, 8]	καὶ τυχόντας αὐτῆς μηθὲν ἐπιζητεῖν	μηθέν	τε οὕτω φεύγειν ὡς τὴν
[2, 8]	Σωκράτει κατ' Ἀριστίππου περιτέθεικεν. Οὐ	μὴν	ἀλλὰ καὶ Θεόδωρος ἐν τῷ
[2, 17]	καὶ Λυσίμαχον, τιμώμενος πανταχοῦ· οὐ	μὴν	ἀλλὰ καὶ πρὸς Δημήτριον. Καὶ
[2, 8]	οἱ δὲ Θεοδωρείους προσωνόμαζον. Οὐ	μὴν	ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀπὸ Φαίδωνος,
[2, 3]	βίον· οὐδὲν δὲ εἰπόντων, Καὶ	μὴν	ἐγώ, ἔφη, τούτου μαθητής εἰμι·
[2, 8]	ἀγαθός; Τοῦ δ' ὁμολογήσαντος, Καὶ	μήν,	ἔφη, ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον· ὥστ'
[2, 8]	ἀγαθός; Τοῦ δ' ὁμολογήσαντος, Καὶ	μήν,	ἔφη, ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον· ὥστ'
[2, 8]	Διονύσιον ἀργύριον, καὶ ὅς, Ἀλλὰ	μὴν	ἔφης οὐκ ἀπορήσειν τὸν σοφόν·
[2, 8]	τῇ ἰδίᾳ χαρὰν ἐγγίνεσθαι. Ἀλλὰ	μὴν	οὐδὲ κατὰ μνήμην τῶν ἀγαθῶν
[2, 11]	παρῳδῆσαι εἰς αὐτὸν οὕτω· Καὶ	μὴν	Στίλπων' εἰσεῖδον χαλέπ' ἄλγε' ἔχοντα
[2, 3]	παῖδας ἐν ᾧ ἂν ἀποθάνῃ	μηνὶ	κατ’ ἔτος παίζειν συγχωρεῖν. Καὶ
[2, 8]	ζωγράφος, Ἀθηναῖος, ὑπὲρ οὗ γράφει	Μηνόδοτος·	τεσσαρεσκαιδέκατος Ἐφέσιος, ζωγράφος, οὗ μέμνηται
[2, 8]	δὲ καὶ φιλίαν, διὰ τὸ	μήτ'	ἐν ἄφροσιν αὐτὴν εἶναι, μήτ'
[2, 8]	μήτ' ἐν ἄφροσιν αὐτὴν εἶναι,	μήτ'	ἐν σοφοῖς. Τοῖς μὲν γὰρ
[2, 8]	τοὺς αὐτούς, ἡδονὴν καὶ πόνον.	Μήτε	δὲ χάριν τι εἶναι μήτε
[2, 8]	ἀνάληψιν. Τὸν σοφὸν μήτε φθονήσειν	μήτε	ἐρασθήσεσθαι ἢ δεισιδαιμονήσειν· γίνεσθαι γὰρ
[2, 8]	χάριν τι εἶναι μήτε φιλίαν	μήτε	εὐεργεσίαν, διὰ τὸ μὴ δι'
[2, 8]	τὸν σοφὸν πάντα ἡδέως ζῆν,	μήτε	πάντα φαῦλον ἐπιπόνως, ἀλλὰ κατὰ
[2, 8]	εὐδαιμονίαν ποιουσῶν. Ἀρέσκει δ' αὐτοῖς	μήτε	τὸν σοφὸν πάντα ἡδέως ζῆν,
[2, 8]	πρὸς ἀρετῆς ἀνάληψιν. Τὸν σοφὸν	μήτε	φθονήσειν μήτε ἐρασθήσεσθαι ἢ δεισιδαιμονήσειν·
[2, 8]	Μήτε δὲ χάριν τι εἶναι	μήτε	φιλίαν μήτε εὐεργεσίαν, διὰ τὸ
[2, 17]	μὲν θυγατέρα Ἀσκληπιάδην, τὴν δὲ	μητέρα	Μενέδημον. Κἀπειδὴ τελευτῆσαι τῷ Ἀσκληπιάδῃ
[2, 8]	Κυρηναῖος· Ἀρήτης δὲ Ἀρίστιππος ὁ	μητροδίδακτος	ἐπικληθείς, οὗ Θεόδωρος ὁ ἄθεος,
[2, 8]	περὶ Ἀρκαδίας γεγραφώς· τρίτος ὁ	μητροδίδακτος,	θυγατριδοῦς τοῦ πρώτου· τέταρτος ὁ
[2, 11]	οὕτω· Παρὰ μὲν γὰρ Θεοφράστου	Μητρόδωρον	τὸν θεωρηματικὸν καὶ Τιμαγόραν τὸν
[2, 3]	πλεῖον δὲ προστῆναι τοῦ λόγου	Μητρόδωρον	τὸν Λαμψακηνόν, γνώριμον ὄντα αὐτοῦ,
[2, 8]	παρέρχεσθαι αὐτὸν συχνοὺς ἐπαγόμενον μαθητάς,	Μητροκλέα	δὲ τὸν κυνικὸν σκάνδικας πλύνοντα
[2, 11]	Ἀρίστιππος ἢ Καλλίας, Πτολεμαῖος, Χαιρεκράτης,	Μητροκλῆς,	Ἀναξιμένης, Ἐπιγένης, Πρὸς τὴν ἑαυτοῦ
[2, 8]	δέ ποτε τριῶν ἑταιρῶν οὐσῶν	μίαν	ἐκλέξασθαι κελεύσαντος, τὰς τρεῖς ἀπήγαγεν
[2, 8]	εἰπών, Οὐδὲ τῷ Πάριδι συνήνεγκε	μίαν	προκρῖναι· ἀπαγαγὼν μέντοι, φασίν, αὐτὰς
[2, 8]	πλεῖστον. Ἀρκεῖ δὲ κἂν κατὰ	μίαν	τις προσπίπτουσαν ἡδέως ἐπανάγῃ. Τὴν
[2, 17]	πλουσίαν γῆμαι· οὐδὲν μέντοι ἧττον	μιᾶς	οὔσης οἰκίας ἐπιτρέψαι τὸν Μενέδημον
[2, 4]	πατρὸς Ἀπολλοδώρου, ὡς δέ τινες,	Μίδωνος,	μαθητὴς Ἀναξαγόρου, διδάσκαλος Σωκράτους. Οὗτος
[2, 8]	ἔφη, ἂν μὴ Πτολεμαῖος ἀποστείλῃ.	Μίθρου	δὲ τοῦ διοικητοῦ τοῦ Λυσιμάχου
[2, 8]	καὶ πολυτελῆ ὀψωνίαν, ἔπειτα αἰτιασαμένου,	μικρὸν	διαλιπών, Δύνασαι, φησί, καὶ σὺ
[2, 7]	καὶ τῶν Ἀντισθένους τόν τε	μικρὸν	Κῦρον καὶ τὸν Ἡρακλέα τὸν
[2, 11]	σοφιστείᾳ προῆγε τοὺς ἄλλους ὥστε	μικροῦ	δεῆσαι πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα ἀφορῶσαν
[2, 17]	οὖν δὴ τὸ παρρησιαστικὸν τοῦτο	μικροῦ	καὶ ἐκινδύνευσεν ἐν Κύπρῳ παρὰ
[2, 3]	συνεστάναι, οὕτως ἐκ τῶν ὁμοιομερῶν	μικρῶν	σωμάτων τὸ πᾶν συγκεκρίσθαι. Καὶ
[2, 2]	ἐς τὸ κρημνῶδες ἐκβὰς καταπίπτει.	Μιλησίοισι	μέν νυν ὁ αἰθερολόγος ἐν
[2, 2]	τῇ Ἰάδι γεγραφώς. ~Ἀναξιμένης Εὐρυστράτου,	Μιλήσιος,	ἤκουσεν Ἀναξιμάνδρου. ἔνιοι δὲ καὶ
[2, 8]	ὀκτωκαιδέκατος Χῖος, φιλόσοφος στωικός· ἐννεακαιδέκατος	Μιλήσιος,	καὶ αὐτὸς στωικὸς φιλόσοφος· εἰκοστὸς
[2, 10]	διαδοχῆς ἐστι καὶ Εὐβουλίδης ὁ	Μιλήσιος,	ὃς καὶ πολλοὺς ἐν διαλεκτικῇ
[2, 1]	~Ἀναξίμανδρος Πραξιάδου	Μιλήσιος.	Οὗτος ἔφασκεν ἀρχὴν καὶ στοιχεῖον
[2, 4]	γραμματικὸς Ζηνοδότειος. ~Ἀρχέλαος Ἀθηναῖος ἢ	Μιλήσιος,	πατρὸς Ἀπολλοδώρου, ὡς δέ τινες,
[2, 7]	Ῥοδίου μαθητὴς καὶ παιδικά· ἕβδομος	Μιλήσιος,	πολιτικὸς συγγραφεύς· ὄγδοος ἀνδριαντοποιός. ~Ἀρίστιππος
[2, 1]	ἄλλος Ἀναξίμανδρος ἱστορικός, καὶ αὐτὸς	Μιλήσιος,	τῇ Ἰάδι γεγραφώς. ~Ἀναξιμένης Εὐρυστράτου,
[2, 2]	παῖδες ἄλαστα κακὰ ἔρδουσι καὶ	Μιλησίους	οὐκ ἐπιλείπουσι αἰσυμνῆται. Δεινὸς δὲ
[2, 7]	ἦθος ἀπομεμαγμένοι εἰσὶν ἑπτά· πρῶτος	Μιλτιάδης,	διὸ καὶ ἀσθενέστερόν πως ἔχει·
[2, 7]	στρατηγοῦ καὶ Δίωνος. Μάλιστα δὲ	μιμεῖται	Γοργίαν τὸν Λεοντῖνον. Καὶ Λυσίας
[2, 8]	ἀκοὴν γίνεσθαι ἡδονάς. Τῶν γοῦν	μιμουμένων	θρήνους ἡδέως ἀκούομεν, τῶν δὲ
[2, 8]	τινι πάθει κατηναγκασμένον. Καὶ μὴ	μισήσειν,	μᾶλλον δὲ μεταδιδάξειν. Τόν τε
[2, 8]	ἔφη, ὅταν δεῖπνον ἔχω, μάγειρον	μισθοῦμαι.	Ἀναγκαζόμενός ποτε ὑπὸ Διονυσίου εἰπεῖν
[2, 8]	ὁ Ἐρέσιος, πρῶτος τῶν Σωκρατικῶν	μισθοὺς	εἰσεπράξατο καὶ ἀπέστειλε χρήματα τῷ
[2, 8]	διδασκάλῳ. Καί ποτε πέμψας αὐτῷ	μνᾶς	εἴκοσι παλινδρόμους ἔλαβεν, εἰπόντος Σωκράτους
[2, 17]	ὁ μὲν ἑκατέρῳ δοὺς τριάκοντα	μνᾶς,	ὁ δ' Ἱππόνικος Μενεδήμῳ εἰς
[2, 2]	ἐθηεῖτο· καὶ οὐ γὰρ ἐς	μνήμην	ἔθετο θηεύμενος ἐς τὸ κρημνῶδες
[2, 8]	ἐγγίνεσθαι. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ	μνήμην	τῶν ἀγαθῶν ἢ προσδοκίαν ἡδονήν
[2, 8]	πολιτικῶν· δέκατος ὁμοίως, οὗ Ἀριστοτέλης	μνημονεύει	διὰ τῆς ἐπιτομῆς τῶν ῥητόρων·
[2, 17]	ὡς καὶ Εὔφαντος ἐν Ἱστορίαις	μνημονεύει.	Ἠγάπα δὲ αὐτὸν καὶ Ἀντίγονος
[2, 8]	ἔλεγεν εἶναι τοῖς τῆς Πηνελόπης	μνηστῆρσι·	καὶ γὰρ ἐκείνους Μελανθὼ μὲν
[2, 8]	ποτὲ Εὐρυκλείδῃ τῷ ἱεροφάντῃ, Λέγε	μοι,	ἔφη, Εὐρυκλείδη, τίνες εἰσὶν οἱ
[2, 8]	παρρησιαζομένου φησὶν ὁ Λυσίμαχος, Λέγε	μοι,	Θεόδωρε, οὐ σὺ εἶ ὁ
[2, 10]	τοὺς λοιποὺς Σωκρατικούς· Ἀλλ' οὔ	μοι	τούτων φλεδόνων μέλει, οὐδὲ γὰρ
[2, 11]	συγκεκαυμένον, Ὦ Κράτης ἔφη, δοκεῖς	μοι	χρείαν ἔχειν ἱματίου καινοῦ. Ὅπερ
[2, 8]	τὸν κόσμον. Κλέψειν τε καὶ	μοιχεύσειν	καὶ ἱεροσυλήσειν ἐν καιρῷ· μηδὲν
[2, 17]	περαίνει. Πρὸς δὲ τὸν θρασυνόμενον	μοιχόν,	Ἀγνοεῖς, ἔφη, ὅτι οὐ μόνον
[2, 8]	Οὐκ ἔστι δοῦλος, ἂν ἐλεύθερος	μόλῃ.	Τοῦτο Διοκλῆς φησιν ἐν τῷ
[2, 8]	κείνου στὶ δοῦλος, κἂν ἐλεύθερος	μόλῃ·	ὑπολαβών, Οὐκ ἔστι δοῦλος, ἂν
[2, 17]	εἶπε· σιωπῶν δ' αὐτὸν ἐνουθέτησε	μόνας	ἐλαίας προσενεγκάμενος. Διὰ οὖν δὴ
[2, 8]	φίλον μὴ διὰ τὰς χρείας	μόνον	ἀποδέχεσθαι ὧν ὑπολειπουσῶν μὴ ἐπιστρέφεσθαι,
[2, 3]	ἀντιπολιτευομένου τῷ Περικλεῖ· καὶ οὐ	μόνον	ἀσεβείας ἀλλὰ καὶ μηδισμοῦ· καὶ
[2, 17]	ἐπὶ κῶμον ἀφίκοιτο, σιωπήσας τἄλλα	μόνον	ἐκέλευσεν ἀπαγγεῖλαι ὅτι βασιλέως υἱός
[2, 11]	εἰπόντος, ἀπολώλεκα τὴν ἰσχάδα· Οὐ	μόνον,	ἔφη, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐρώτημα,
[2, 8]	καὶ εἰπόντος, Ἔοικας σὺ μὴ	μόνον	θεοὺς ἀγνοεῖν ἀλλὰ καὶ βασιλέας,
[2, 17]	μοιχόν, Ἀγνοεῖς, ἔφη, ὅτι οὐ	μόνον	κράμβη χυλὸν ἔχει χρηστόν, ἀλλὰ
[2, 10]	νυγεὶς καλάμῳ. Γέγραφε δ' οὐ	μόνον	πρὸς Ζήνωνα, ἀλλὰ καὶ ἄλλα
[2, 11]	ἐρώτα, ἀνόητε, ἐν ὁδῷ, ἀλλὰ	μόνον.	Τὸ δ' αὐτὸ καὶ Βίωνα
[2, 7]	Σωκράτους οὐκ ἀπέστη. Ὅθεν ἔλεγε,	Μόνος	ἡμᾶς οἶδε τιμᾶν ὁ τοῦ
[2, 17]	καὶ Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ.	Μόνῳ	δὲ Περσαίῳ διαπρύσιον εἶχε πόλεμον·
[2, 8]	Πλάτωνα, πρὸς αὐτὸν εἰπεῖν, Σοὶ	μόνῳ	δέδοται καὶ χλανίδα φορεῖν καὶ
[2, 10]	ἔρημον τὸν Ἀλεξῖνον σὺν οἰκέτῃ	μόνῳ·	ἔπειτα μέντοι νηχόμενον ἐν τῷ
[2, 17]	οὕτως ἔχον· Ἔκλυον, Μενέδημε, τεὸν	μόρον,	ὡς ἑκὼν ἀπέσβης ἐν ἡμέρῃσιν
[2, 11]	δ' αὐτοῦ διάλογοι ἐννέα ψυχροί·	Μόσχος,	Ἀρίστιππος ἢ Καλλίας, Πτολεμαῖος, Χαιρεκράτης,
[2, 17]	πλεύσαντες εἰς Ἦλιν Ἀγχιπύλῳ καὶ	Μόσχῳ	τοῖς ἀπὸ Φαίδωνος παρέβαλον. Καὶ
[2, 8]	Ἥραν, εὐλόγως εἶπας, ἐπεὶ πολλῷ	μου	βελτίων ὑπάρχεις· ἐγὼ μὲν γὰρ
[2, 15]	Περὶ σοφίας, Περὶ λογισμοῦ, Περὶ	μουσικῆς,	Περὶ ἐπῶν, Περὶ ἀνδρείας, Περὶ
[2, 13]	Περὶ φιλοσοφίας, Περὶ ἐπιστήμης, Περὶ	μουσικῆς,	Τί τὸ καλόν, Περὶ διδασκαλίας,
[2, 17]	ἐν οἷς καὶ ποιητῶν καὶ	μουσικῶν.	Ἠσπάζετο δὲ καὶ Ἄρατον καὶ
[2, 8]	ἀσμένως, γελάσας φησίν, Ἀλλ' ὦ	μόχθηρε,	τῷ λόγῳ τούτῳ καὶ κολοιὸς
[2, 3]	τριάκοντα. Οὗτος ἔλεγε τὸν ἥλιον	μύδρον	εἶναι διάπυρον καὶ μείζω τῆς
[2, 3]	ἀσεβείας κριθῆναι, διότι τὸν ἥλιον	μύδρον	ἔλεγε διάπυρον· ἀπολογησαμένου δὲ ὑπὲρ
[2, 3]	ἡμῶν εἰς αὐτόν· Ἠέλιον πυρόεντα	μύδρον	ποτὲ φάσκεν ὑπάρχειν, καὶ διὰ
[2, 7]	αὐτοῦ φέρεται εἷς, Ἀριστοτέλης ὁ	Μῦθος	ἐπικληθείς. Πάντων μέντοι τῶν Σωκρατικῶν
[2, 10]	ἡμῶν οὕτως ἔχον· Οὐκ ἄρα	μῦθος	ἦν ἐκεῖνος εἰκαῖος, ὡς ἀτυχής
[2, 8]	ἂν ὁμολογήσειας εἶναι καὶ ἄλλα	μυρία.	Ὁ δ' οὖν Θεόδωρος προσκαθίσας
[2, 8]	δὲ πλεῦσαι ἐν νηῒ ᾗ	μυρίοι	ποτὲ ἐνέπλευσαν ἢ μηδείς; Οὐδαμῶς.
[2, 11]	λάχανον μὲν γὰρ ἦν πρὸ	μυρίων	ἐτῶν· οὐκ ἄρα ἐστὶ τοῦτο
[2, 11]	δὲ τὸν Βοσποριανὸν Εὐφάντου καὶ	Μύρμηκα	τὸν Ἐξαινέτου παραγενομένους ὡς ἐλέγξοντας
[2, 8]	εἰσὶν οἱ ἀσεβοῦντες περὶ τὰ	μυστήρια;	Εἰπόντος δ' ἐκείνου, Οἱ τοῖς
[2, 7]	τέταρτος Ἀρκάς, μαθητὴς Ἰσοκράτους· πέμπτος	Μυτιληναῖος,	ὃν καὶ ῥητορομάστιγα ἐκάλουν· ἕκτος
[2, 10]	Καλλίμαχος ἐν ἐπιγράμμασιν· αὐτὸς ὁ	Μῶμος	ἔγραφεν ἐν τοίχοις, Ὁ Κρόνος