Livre, chapitre
[2, 8]	περὶ θάτερον ἐποιοῦντο. Διὸ καὶ	καθ'	αὑτὴν αἱρετῆς οὔσης τῆς ἡδονῆς
[2, 17]	ἡ τῶν τοιούτων ἀνδρῶν συναγωγή,	καθ'	ἑκάστην ἡμέραν ἔδει γίνεσθαι τὴν
[2, 17]	τὰς κλωπείας τε καὶ τὰς	καθ'	ὁδὸν λῃστείας. Φίλος τε ἦν
[2, 8]	σώματος, ἣν καὶ τέλος εἶναι,	καθά	φησι Παναίτιος ἐν τῷ Περὶ
[2, 8]	Ἐχρῆτο καὶ Λαΐδι τῇ ἑταίρᾳ,	καθά	φησι Σωτίων ἐν δευτέρῳ τῶν
[2, 1]	ἐπὶ τῶν σκιοθήρων ἐν Λακεδαίμονι,	καθά	φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ,
[2, 3]	ᾅδου κατάβασις. Δοκεῖ δὲ πρῶτος,	καθά	φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ,
[2, 8]	ἦν Κυρηναῖος, ἀφιγμένος δ' Ἀθήναζε,	καθά	φησιν Αἰσχίνης, κατὰ κλέος Σωκράτους.
[2, 17]	πάντα καὶ εὑρεσιλόγει· ἐριστικώτατός τε,	καθά	φησιν Ἀντισθένης ἐν Διαδοχαῖς, ἦν.
[2, 8]	Θεόδωρος καὶ Διονυσίου τοῦ διαλεκτικοῦ,	καθά	φησιν Ἀντισθένης ἐν Φιλοσόφων διαδοχαῖς.
[2, 2]	καὶ ἀπερίττῳ. Καὶ γεγένηται μέν,	καθά	φησιν Ἀπολλόδωρος, περὶ τὴν Σάρδεων
[2, 17]	ἱερῷ· ἔνθα χρυσῶν ποτηρίων ἀπολομένων,	καθά	φησιν Ἕρμιππος, δόγματι κοινῷ τῶν
[2, 17]	δισχιλίας δραχμάς. Ἦσαν δὲ τρεῖς,	καθά	φησιν Ἡρακλείδης, ἐξ Ὠρωπίας αὐτῷ
[2, 11]	Κορινθίου, ὃς ἦν Ἰχθύα γνώριμος,	καθά	φησιν Ἡρακλείδης. Τοσοῦτον δ' εὑρεσιλογίᾳ
[2, 8]	κἂν ἀπὸ τῶν ἀσχημοτάτων γένηται,	καθά	φησιν Ἱππόβοτος ἐν τῷ Περὶ
[2, 3]	φάραγγας. Ἀρχὰς δὲ τὰς ὁμοιομερείας·	καθάπερ	γὰρ ἐκ τῶν ψηγμάτων λεγομένων
[2, 8]	λαχάνοις ἐχρῶ. Τὸ ὅμοιον ἀναφέρεται,	καθάπερ	προείρηται, καὶ εἰς Διογένην καὶ
[2, 9]	δ' ἐν τῷ Περὶ ἐποχῆς	καθαπτόμενος	δοῦλον αὐτὸν εἴρηκε. Διαλόγους δὲ
[2, 17]	ποτε Κράτητος περιισταμένου αὐτὸν καὶ	καθαπτομένου	εἰς τὸ ὅτι πολιτεύεται, ἐκέλευσέ
[2, 1]	οὐκ ἐλάττονα τῆς γῆς, καὶ	καθαρώτατον	πῦρ. Εὗρεν δὲ καὶ γνώμονα
[2, 8]	ἐν γοῦν τῷ θεάτρῳ οὐ	καθεδήσεται	λίθος ἐπὶ λίθῳ. Συνιστάντος τινὸς
[2, 11]	δ' ἴσως, γῆρας, ἔπειτα νόσος	καθεῖλε,	δύσμαχον ζυγόν· ἀλλ' οἶνον εὗρε
[2, 3]	ἐν τοῖς Βίοις φησὶν ὅτι	καθείρχθη	ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τεθνηξόμενος. Περικλῆς
[2, 8]	κινήσεως, ἐπεὶ ἡ ἀπονία οἱονεὶ	καθεύδοντός	ἐστι κατάστασις. Δύνασθαι δέ φασι
[2, 17]	ἂν ἕκαστος ἔτυχε περιπατῶν ἢ	καθήμενος	ἤκουε, καὶ αὐτοῦ τοῦτον τὸν
[2, 17]	ὅθεν γράψαντος αὐτοῦ ψήφισμά τι	καθήψατό	τις Ἀλεξίνειος, εἰπὼν ὡς οὔτε
[2, 3]	εἰς Ὀλυμπίαν ἐλθόντα ἐν δερματίνῳ	καθίσαι,	ὡς μέλλοντος ὕσειν· καὶ γενέσθαι.
[2, 4]	τὸ> πυρῶδες συνίσταται, ποιεῖν γῆν·	καθὸ	δὲ περιρρεῖ, ἀέρα γεννᾶν. Ὅθεν
[2, 4]	τὸ ὕδωρ ὑπὸ τοῦ θερμοῦ,	καθὸ	μὲν εἰς τὸ μέσον διὰ
[2, 7]	ἕως τῆς Δίωνος εἰς Συρακούσας	καθόδου,	λέγων εἶναι σὺν αὐτῷ καὶ
[2, 8]	θεμελίοις τοῦ ἐν Ἐφέσῳ νεώ·	καθύγρου	γὰρ ὄντος τοῦ τόπου τοὺς
[2, 8]	ἡ ἡδονὴ δι' αὑτὴν αἱρετὴ	καὶ	ἀγαθόν. Ἡ δὲ τοῦ ἀλγοῦντος
[2, 17]	αὐτοὺς Ἱππόνικός τε ὁ Μακεδὼν	καὶ	Ἀγήτωρ ὁ Λαμιεύς· ὁ μὲν
[2, 3]	ὡς τὸ πῦρ· ὕδωρ δὲ	καὶ	ἀέρα τὸν μέσον. Οὕτω γὰρ
[2, 8]	αἷς συναριθμοῦνται καὶ αἱ παρῳχηκυῖαι	καὶ	αἱ μέλλουσαι. Εἶναί τε τὴν
[2, 8]	μερικῶν ἡδονῶν σύστημα, αἷς συναριθμοῦνται	καὶ	αἱ παρῳχηκυῖαι καὶ αἱ μέλλουσαι.
[2, 8]	Ἀριστίππου διήκουσεν ἡ θυγάτηρ Ἀρήτη	καὶ	Αἰθίοψ Πτολεμαεὺς καὶ Ἀντίπατρος Κυρηναῖος·
[2, 17]	ψήφισμα αὐτῷ Μενέδημος ἁπλοῦν τε	καὶ	ἀκόλακον, οὗ ἡ ἀρχή· Οἱ
[2, 8]	πάσας μέντοι τὰς ψυχικὰς ἡδονὰς	καὶ	ἀλγηδόνας ἐπὶ σωματικαῖς ἡδοναῖς καὶ
[2, 8]	καὶ ἀλγηδόνας ἐπὶ σωματικαῖς ἡδοναῖς	καὶ	ἀλγηδόσι γίνεσθαι. Καὶ γὰρ ἐπὶ
[2, 7]	καὶ τὸν Ἡρακλέα τὸν ἐλάσσω	καὶ	Ἀλκιβιάδην καὶ τοὺς τῶν ἄλλων
[2, 10]	οὐ μόνον πρὸς Ζήνωνα, ἀλλὰ	καὶ	ἄλλα βιβλία καὶ πρὸς Ἔφορον
[2, 8]	καὶ κολοιὸς ἂν ὁμολογήσειας εἶναι	καὶ	ἄλλα μυρία. Ὁ δ' οὖν
[2, 10]	βίον δὲ γήρᾳ κατέστρεψεν. Εἰσὶ	καὶ	ἄλλοι διακηκοότες Εὐβουλίδου, ἐν οἷς
[2, 14]	Ἀριστοφάνης, Κέφαλος, Ἀναξίφημος, Μενέξενος. Φέρονται	καὶ	ἄλλοι δύο καὶ τριάκοντα, οἳ
[2, 2]	ἑξηκοστῇ τρίτῃ Ὀλυμπιάδι. Γεγόνασι δὲ	καὶ	ἄλλοι δύο, Λαμψακηνοί, ῥήτωρ καὶ
[2, 3]	βιότου μαλθακίῃ σοφίης. Γεγόνασι δὲ	καὶ	ἄλλοι τρεῖς Ἀναξαγόραι, ὧν ἐν
[2, 4]	τὸ πᾶν ἄπειρον. Γεγόνασι δὲ	καὶ	ἄλλοι τρεῖς Ἀρχέλαοι· ὁ χωρογράφος
[2, 1]	διὰ τὰ παιδάρια. Γέγονε δὲ	καὶ	ἄλλος Ἀναξίμανδρος ἱστορικός, καὶ αὐτὸς
[2, 13]	τὴν παρρησίαν ἀποδόσθαι. Γέγονε δὲ	καὶ	ἄλλος Σίμων ῥητορικὰς τέχνας γεγραφώς·
[2, 10]	γὰρ φρόνησιν, ὁτὲ δὲ θεόν,	καὶ	ἄλλοτε νοῦν καὶ τὰ λοιπά.
[2, 11]	τῇ Ἑλλάδι ῥητόρων, Κράτητά τε	καὶ	ἄλλους πλείστους ὅσους ἐθήρασεν· καὶ
[2, 3]	καὶ ἀπόντα καταδικασθῆναι θανάτῳ. Ὅτε	καὶ	ἀμφοτέρων αὐτῷ προσαγγελέντων, τῆς τε
[2, 3]	τῇ σφοδρᾷ δὲ περιδινήσει συνεστάναι	καὶ	ἀνεθέντα κατενεχθήσεσθαι. Περὶ δὲ τῆς
[2, 11]	οὖν ὁ Στίλπων καὶ ἀφελὴς	καὶ	ἀνεπίπλαστος πρός τε τὸν ἰδιώτην
[2, 8]	τὰ πλεῖστα εἰπεῖν. Ἤκουσε δὲ	καὶ	Ἀννικέριδος ὁ Θεόδωρος καὶ Διονυσίου
[2, 8]	Παραιβάτης, οὗ Ἡγησίας ὁ πεισιθάνατος	καὶ	Ἀννίκερις ὁ Πλάτωνα λυτρωσάμενος. Οἱ
[2, 17]	Ἱστορίαις μνημονεύει. Ἠγάπα δὲ αὐτὸν	καὶ	Ἀντίγονος καὶ μαθητὴν ἀνεκήρυττεν αὑτόν.
[2, 17]	βίον μεταλλάξαι. Τὰ ὅμοια τούτῳ	καὶ	Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ. Μόνῳ
[2, 10]	κατὰ τοὺς ἀγῶνας γέγονε δὲ	καὶ	Ἀντιγόνου τοῦ βασιλέως διδάσκαλος, πρὸς
[2, 8]	θυγάτηρ Ἀρήτη καὶ Αἰθίοψ Πτολεμαεὺς	καὶ	Ἀντίπατρος Κυρηναῖος· Ἀρήτης δὲ Ἀρίστιππος
[2, 2]	Κέχρηταί τε λέξει Ἰάδι ἁπλῇ	καὶ	ἀπερίττῳ. Καὶ γεγένηται μέν, καθά
[2, 8]	πρῶτος τῶν Σωκρατικῶν μισθοὺς εἰσεπράξατο	καὶ	ἀπέστειλε χρήματα τῷ διδασκάλῳ. Καί
[2, 1]	σφαιροειδῆ· τήν τε σελήνην ψευδοφαῆ,	καὶ	ἀπὸ ἡλίου φωτίζεσθαι· ἀλλὰ καὶ
[2, 10]	Χαλκηδόνιος διὰ τὸ πρὸς ἐρώτησιν	καὶ	ἀπόκρισιν τοὺς λόγους διατίθεσθαι. Πρὸς
[2, 1]	τὴν ἔκθεσιν, ᾗ που περιέτυχεν	καὶ	Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος· ὃς καί
[2, 10]	ἄλλοι διακηκοότες Εὐβουλίδου, ἐν οἷς	καὶ	Ἀπολλώνιος ὁ Κρόνος, οὗ Διόδωρος
[2, 8]	Μέσας τε καταστάσεις ὠνόμαζον ἀηδονίαν	καὶ	ἀπονίαν. Πολὺ μέντοι τῶν ψυχικῶν
[2, 3]	μόνον ἀσεβείας ἀλλὰ καὶ μηδισμοῦ·	καὶ	ἀπόντα καταδικασθῆναι θανάτῳ. Ὅτε καὶ
[2, 17]	ποιητῶν καὶ μουσικῶν. Ἠσπάζετο δὲ	καὶ	Ἄρατον καὶ Λυκόφρονα τὸν τῆς
[2, 7]	εὐδοκιμούντων τότε τῶν περὶ Πλάτωνα	καὶ	Ἀρίστιππον. Ἐμμίσθους δ' ἀκροάσεις ποιεῖσθαι·
[2, 8]	καθάπερ προείρηται, καὶ εἰς Διογένην	καὶ	Ἀρίστιππον. Τοιοῦτος μὲν ὁ Θεόδωρος
[2, 7]	σιτίων ὑφαιροῦντα. Τούτου τοὺς διαλόγους	καὶ	Ἀρίστιππος ὑπώπτευεν. Ἐν γοῦν Μεγάροις
[2, 8]	δύνασθαι γῆμαι. Τὸ δ' ὅμοιον	καὶ	Ἀρίστων· τὸν γὰρ Ὀδυσσέα καταβάντα
[2, 3]	γεώδους, ὕστερον δὲ ἐξ ἀλλήλων·	καὶ	ἄρρενα μὲν ἀπὸ τῶν δεξιῶν,
[2, 7]	εἰσὶν ἑπτά· πρῶτος Μιλτιάδης, διὸ	καὶ	ἀσθενέστερόν πως ἔχει· Καλλίας, Ἀξίοχος,
[2, 9]	οἱ περὶ Μενέδημον τὸν Ἐρετριέα	καὶ	Ἀσκληπιάδην τὸν Φλιάσιον, μετάγοντες ἀπὸ
[2, 9]	οὗ λέξομεν ὕστερον διὰ τὸ	καὶ	αὐτὸν κατάρχειν αἱρέσεως. ~Εὐκλείδης ἀπὸ
[2, 10]	Κρόνος, οὗ Διόδωρος Ἀμεινίου Ἰασεύς,	καὶ	αὐτὸς Κρόνος ἐπίκλην, περὶ οὗ
[2, 1]	δὲ καὶ ἄλλος Ἀναξίμανδρος ἱστορικός,	καὶ	αὐτὸς Μιλήσιος, τῇ Ἰάδι γεγραφώς.
[2, 8]	Χῖος, φιλόσοφος στωικός· ἐννεακαιδέκατος Μιλήσιος,	καὶ	αὐτὸς στωικὸς φιλόσοφος· εἰκοστὸς ποιητὴς
[2, 11]	ἀπ' Εὐκλείδου τινῶν· οἱ δὲ	καὶ	αὐτοῦ Εὐκλείδου ἀκοῦσαί φασιν αὐτόν,
[2, 8]	ἀναιρῶν τὰς περὶ θεῶν δόξας·	καὶ	αὐτοῦ περιετύχομεν βιβλίῳ ἐπιγεγραμμένῳ Περὶ
[2, 17]	ἔτυχε περιπατῶν ἢ καθήμενος ἤκουε,	καὶ	αὐτοῦ τοῦτον τὸν τρόπον διακειμένου.
[2, 17]	ἔπειτά τις ἐκάλει τοὺς παραγενομένους	καὶ	αὐτοὺς ἤδη δεδειπνηκότας· ὥστ' εἴ
[2, 11]	λόγον ἔχειν καὶ τὴν ἐπιστήμην.	Καὶ	αὐτῷ διαλεχθεὶς περὶ ἀνθρώπων εὐεργεσίας
[2, 3]	ἄνθρωπον, ἀλλ’ ἐμοὶ πεισθέντες ἄφετε.	Καὶ	ἀφείθη· οὐκ ἐνεγκὼν δὲ τὴν
[2, 11]	Ἦν δ' οὖν ὁ Στίλπων	καὶ	ἀφελὴς καὶ ἀνεπίπλαστος πρός τε
[2, 17]	μελικοῖς· ἔπειτα Σοφοκλεῖ, καὶ δὴ	καὶ	Ἀχαιῷ, ᾧπερ καὶ τὸ δευτερεῖον
[2, 8]	ὑπομενεῖν. Καίτοι τιθέμενον ἡδονὴν τέλος	καὶ	ἀχθόμενον ἐπὶ τῷ στέρεσθαι αὐτῆς
[2, 8]	θεράποντος ἐν ὁδῷ βαστάζοντος ἀργύριον	καὶ	βαρυνομένου, ὥς φασιν οἱ περὶ
[2, 8]	μὴ μόνον θεοὺς ἀγνοεῖν ἀλλὰ	καὶ	βασιλέας, Πῶς, εἶπεν, ἀγνοῶ, ὅπου
[2, 3]	φυσικὴν πραγματείαν. Πρῶτος δὲ Ἀναξαγόρας	καὶ	βιβλίον ἐξέδωκε συγγραφῆς. Φησὶ δὲ
[2, 11]	ἀλλὰ μόνον. Τὸ δ' αὐτὸ	καὶ	Βίωνα ἐρωτηθέντα εἰ θεοί εἰσιν
[2, 17]	φοιτᾶν τε πρὸς τὸν Ἀντίγονον	καὶ	βούλεσθαι ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα· τοῦ
[2, 11]	τὰ ἁρπασθέντα προὐνόησεν ἀποδοθῆναι. Ὅτε	καὶ	βουλομένῳ παρ' αὐτοῦ τῶν ἀπολωλότων
[2, 8]	εἶναι τοῖς τῆς Πηνελόπης μνηστῆρσι·	καὶ	γὰρ ἐκείνους Μελανθὼ μὲν καὶ
[2, 8]	καὶ μέλλοντα ὀρχήσασθαι εὐστόχως εἰπεῖν·	Καὶ	γὰρ ἐν βακχεύμασιν Οὖσ' ἥ
[2, 8]	σωματικαῖς ἡδοναῖς καὶ ἀλγηδόσι γίνεσθαι.	Καὶ	γὰρ ἐπὶ ψιλῇ τῇ τῆς
[2, 8]	ὅτι δίκην ἔχων ἐμισθώσατο ῥήτορα,	Καὶ	γάρ, ἔφη, ὅταν δεῖπνον ἔχω,
[2, 8]	τὸν φίλον τῆς χρείας ἕνεκα·	καὶ	γὰρ μέρος σώματος, μέχρις ἂν
[2, 10]	πόδα κολυμβῶν περιέπειρέ πως ἥλῳ.	Καὶ	γὰρ ὁ σεμνὸς ἀνήρ, Πρὶν
[2, 8]	παρὰ ταῖς τῶν πλουσίων θύραις,	Καὶ	γὰρ οἱ ἰατροί, φησί, παρὰ
[2, 4]	καὶ οὗτος ἅψασθαι τῆς ἠθικῆς.	Καὶ	γὰρ περὶ νόμων πεφιλοσόφηκε καὶ
[2, 8]	ἀργύριον λαμβάνει, Καὶ μάλα, εἶπε·	καὶ	γὰρ Σωκράτης, πεμπόντων αὐτῷ τινων
[2, 2]	λέξει Ἰάδι ἁπλῇ καὶ ἀπερίττῳ.	Καὶ	γεγένηται μέν, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος,
[2, 3]	δερματίνῳ καθίσαι, ὡς μέλλοντος ὕσειν·	καὶ	γενέσθαι. Πρός τε τὸν εἰπόντα,
[2, 3]	γίνεσθαι ἐξ ὑγροῦ καὶ θερμοῦ	καὶ	γεώδους, ὕστερον δὲ ἐξ ἀλλήλων·
[2, 1]	ἰσημερίας σημαίνοντα· καὶ ὡροσκόπια κατεσκεύασε.	Καὶ	γῆς καὶ θαλάσσης περίμετρον πρῶτος
[2, 1]	καὶ καθαρώτατον πῦρ. Εὗρεν δὲ	καὶ	γνώμονα πρῶτος καὶ ἔστησεν ἐπὶ
[2, 8]	οὐχ οἱ τὰ πλεῖστα ἐσθίοντες	καὶ	γυμναζόμενοι ὑγιαίνουσι μᾶλλον τῶν τὰ
[2, 11]	ἀφείλετο. Ἦν δὲ καὶ πολιτικώτατος.	Καὶ	γυναῖκα ἠγάγετο· καὶ ἑταίρᾳ συνῆν
[2, 17]	ἀρεῖ, μηδέτερον λαβεῖν. Λέγεται δὲ	καὶ	γυναῖκας ἀγαγέσθαι αὐτούς· ὧν τὴν
[2, 8]	ὅσον γραμματικός ἐστι; Ναί. Οὐκοῦν	καὶ	γυνὴ καλὴ χρησίμη ἂν εἴη
[2, 8]	μάταιε, ἔφη, λῦσαι θέλεις ὃ	καὶ	δεδεμένον ἡμῖν πράγματα παρέχει; Ἄμεινον
[2, 17]	ἀποκαλεῖν. Ἦν δέ πως ἠρέμα	καὶ	δεισιδαιμονέστερος. Σὺν γοῦν Ἀσκληπιάδῃ κατ'
[2, 8]	Δύνασθαι γὰρ καὶ εὖ λέγειν	καὶ	δεισιδαιμονίας ἐκτὸς εἶναι καὶ τὸν
[2, 8]	περὶ οὗ τε ὁ λόγος,	καὶ	δεύτερος ὁ τὰ περὶ Ἀρκαδίας
[2, 17]	καὶ τοῖς μελικοῖς· ἔπειτα Σοφοκλεῖ,	καὶ	δὴ καὶ Ἀχαιῷ, ᾧπερ καὶ
[2, 11]	καὶ ἄλλους πλείστους ὅσους ἐθήρασεν·	καὶ	δὴ καὶ Ζήνωνα τὸν Φοίνικα
[2, 10]	βασιλέως τά τε ἄλλα ἐπετιμήθη	καὶ	δὴ καὶ Κρόνος ἤκουσεν ἐν
[2, 17]	φησιν Ἀντισθένης ἐν Διαδοχαῖς, ἦν.	Καὶ	δὴ καὶ τόδε ἐρωτᾶν εἰώθει·
[2, 17]	λόγοις τά τε ἄλλα ἔφη	καὶ	δὴ καί, Φιλόσοφος μέντοι οὗτος,
[2, 8]	θάλατταν ὡς μὴ θέλων παρακατέβαλε	καὶ	δῆθεν ἀνῴμωξεν. Οἱ δὲ καὶ
[2, 11]	Αἴγιναν, ἕως ἐκεῖνος ἀπέπλευσεν. Ἀλλὰ	καὶ	Δημήτριος ὁ Ἀντιγόνου καταλαβὼν τὰ
[2, 3]	αὐτοῦ τοσαῦτα. Ἔδοξε δέ πως	καὶ	Δημοκρίτῳ ἀπεχθῶς ἐσχηκέναι ἀποτυχὼν τῆς
[2, 10]	τὴν ῥωποπερπερήθραν. Ἐῴκει γὰρ αὐτοῦ	καὶ	Δημοσθένης ἀκηκοέναι καὶ ῥωβικώτερος ὢν
[2, 17]	σώματος. Ἦν δὲ καὶ φιλυπόδοχος	καὶ	διὰ τὸ νοσῶδες τῆς Ἐρετρίας
[2, 3]	πυρόεντα μύδρον ποτὲ φάσκεν ὑπάρχειν,	καὶ	διὰ τοῦτο θανεῖν μέλλεν Ἀναξαγόρας·
[2, 13]	ἐρχομένου Σωκράτους ἐπὶ τὸ ἐργαστήριον	καὶ	διαλεγομένου τινά, ὧν ἐμνημόνευεν ὑποσημειώσεις
[2, 8]	τὸν συμβουλεύειν ἐπιχειροῦντα. Ἔνιοι δὲ	καὶ	διατριβῶν αὐτόν φασιν ἓξ γεγραφέναι,
[2, 17]	πόλιν αὐτῷ, διαβάλλοντος Ἀριστοδήμου ὑπεξῆλθε·	καὶ	διέτριβεν ἐν Ὠρωπῷ ἐν τῷ
[2, 8]	ἐπὶ ἀφροσύνῃ· ἀγαθὰ δὲ φρόνησιν	καὶ	δικαιοσύνην, κακὰ δὲ τὰς ἐναντίας
[2, 3]	ποίησιν ἀποφήνασθαι εἶναι περὶ ἀρετῆς	καὶ	δικαιοσύνης· ἐπὶ πλεῖον δὲ προστῆναι
[2, 4]	περὶ νόμων πεφιλοσόφηκε καὶ καλῶν	καὶ	δικαίων· παρ' οὗ λαβὼν Σωκράτης
[2, 8]	ἀπόλαυσιν τῶν οὐ παρόντων· ὅθεν	καὶ	Διογένης βασιλικὸν κύνα ἔλεγεν αὐτόν.
[2, 10]	Μετάλλου, ἀνὴρ γενναῖος, πρὸς ὃν	καὶ	Διογένης ὁ κυνικὸς διάλογον πεποίηται·
[2, 8]	δὲ καὶ Ἀννικέριδος ὁ Θεόδωρος	καὶ	Διονυσίου τοῦ διαλεκτικοῦ, καθά φησιν
[2, 9]	συνέγραψε γνησίους μὲν Ζώπυρον, Σίμωνα,	καὶ	δισταζόμενον Νικίαν, Μήδιον, ὅν φασί
[2, 7]	τοῦ πατρὸς Φαίακος τοῦ στρατηγοῦ	καὶ	Δίωνος. Μάλιστα δὲ μιμεῖται Γοργίαν
[2, 8]	ἔσπασαν ἀπὸ Θεοδώρου τοῦ προγεγραμμένου,	καὶ	δόγμασιν ἐχρήσαντο τοῖς αὐτοῦ. Ἦν
[2, 8]	ἡδονῆς μέτρον, καὶ εὐγένειαν δυσγενείᾳ,	καὶ	δόξαν ἀδοξίᾳ. Καὶ τῷ μὲν
[2, 8]	πράξει διὰ τὰς ἐπικειμένας ζημίας	καὶ	δόξας· εἶναι δὲ τὸν σοφόν.
[2, 17]	πλὴν ὅτι ἐλευθέριος. Ἦν δὲ	καὶ	δυσκατανόητος ὁ Μενέδημος καὶ ἐν
[2, 17]	δὲ κατὰ τὸν Ἡρακλείδην τέταρτον	καὶ	ἑβδομηκοστὸν ἔτος βιούς. καὶ εἰς
[2, 10]	καὶ τὸν διαλανθάνοντα καὶ Ἠλέκτραν	καὶ	ἐγκεκαλυμμένον καὶ σωρίτην καὶ κερατίνην
[2, 11]	φασί, καὶ Πτολεμαῖος ὁ Σωτήρ.	Καὶ	ἐγκρατὴς Μεγάρων γενόμενος ἐδίδου τε
[2, 8]	καλὸν ἢ αἰσχρόν, ἀλλὰ νόμῳ	καὶ	ἔθει. Ὁ μέντοι σπουδαῖος οὐδὲν
[2, 10]	αὐτὸν ἢ ἐξ ἀνομοίων συνίστασθαι·	καὶ	εἰ μὲν ἐξ ὁμοίων, περὶ
[2, 8]	ὁ υἱὸς ἀμείνων ἔσται παιδευθείς,	Καὶ	εἰ μηδὲν ἄλλο, εἶπεν, ἐν
[2, 17]	ἀγαθὰ ἐπύθετο πόσα τὸν ἀριθμὸν	καὶ	εἰ νομίζει πλείω τῶν ἑκατόν.
[2, 8]	Θεόδωρε, ὃ φῂς εἶναι, τοῦτο	καὶ	εἶ; Ἐπινεύσαντος δέ, Φῂς δ'
[2, 15]	φέρονται ἐν ἑνὶ διάλογοι τρεῖς	καὶ	εἴκοσι· Περὶ σοφίας, Περὶ λογισμοῦ,
[2, 8]	δὲ ἐν ᾧ διάλογοι πέντε	καὶ	εἴκοσιν, οἱ μὲν Ἀτθίδι οἱ
[2, 8]	τοῦ διοικητοῦ τοῦ Λυσιμάχου παρεστῶτος	καὶ	εἰπόντος, Ἔοικας σὺ μὴ μόνον
[2, 8]	ἐξελθεῖν. Αἴνιγμά τινος αὐτῷ προτείναντος	καὶ	εἰπόντος, Λῦσον, Τί, ὦ μάταιε,
[2, 17]	δὲ τοῦτο ἀπαντήσαντος τοῦ τυράννου	καὶ	εἰπόντος ὡς ταύτην τὴν ἡμέραν
[2, 11]	εἶπε, θεός ἐστιν. Ἐν ᾧ	καὶ	εἰς Ἄρειον πάγον προσκληθέντα μὴ
[2, 17]	τέταρτον καὶ ἑβδομηκοστὸν ἔτος βιούς.	καὶ	εἰς αὐτὸν ἡμῶν ἐστιν οὕτως
[2, 8]	Τὸ ὅμοιον ἀναφέρεται, καθάπερ προείρηται,	καὶ	εἰς Διογένην καὶ Ἀρίστιππον. Τοιοῦτος
[2, 3]	ἥλιον ἐν τῷ Φαέθοντι. Ἀλλὰ	καὶ	εἰς Ὀλυμπίαν ἐλθόντα ἐν δερματίνῳ
[2, 11]	ὅπως θᾶττον ἀποθάνῃ. Ἔστι δὲ	καὶ	εἰς τοῦτον ἡμῶν· Τὸν Μεγαρέα
[2, 8]	ἀγνῶτας τοὺς δύο γυμνοὺς ἀπόστειλον	καὶ	εἴσῃ. Αὐχοῦντός τινος ἐπὶ τῷ
[2, 2]	Ἰταλιώτῃσι· φοιτέουσι δέ τοι λεσχηνῶται	καὶ	ἐκ Σικελίης. ~Ἀναξαγόρας Ἡγησιβούλου ἢ
[2, 17]	δὴ τὸ παρρησιαστικὸν τοῦτο μικροῦ	καὶ	ἐκινδύνευσεν ἐν Κύπρῳ παρὰ Νικοκρέοντι
[2, 17]	παρρησία ἀπολώλεκεν. Ἦν δέ, φασί,	καὶ	ἐκκλινὴς καὶ τὰ τῆς στολῆς
[2, 4]	τὴν φυσικὴν φιλοσοφίαν μετήγαγεν Ἀθήναζε,	καὶ	ἐκλήθη φυσικός, παρὸ καὶ ἔληξεν
[2, 11]	ἐριστικοῖς ἀνῄρει καὶ τὰ εἴδη·	καὶ	ἔλεγε τὸν λέγοντα ἄνθρωπον εἶναι
[2, 10]	ἐγένετο Ἠλεῖος, ἀνὴρ φιλονεικότατος· διὸ	καὶ	Ἐλεγξῖνος ἐπεκλήθη. Διεφέρετο δὲ μάλιστα
[2, 8]	τοῦ θυρῶνος ἀπέλυσεν. Οὕτως ἦν	καὶ	ἑλέσθαι καὶ καταφρονῆσαι πολύς. Διό
[2, 17]	δ' ἄλλα μεγαλόψυχος ἀνὴρ ἦν	καὶ	ἐλευθέριος. Κατά τε τὴν ἕξιν
[2, 4]	Ἀθήναζε, καὶ ἐκλήθη φυσικός, παρὸ	καὶ	ἔληξεν ἐν αὐτῷ ἡ φυσικὴ
[2, 8]	τε ἀπολείπουσι καὶ ἐν φιλοσοφίᾳ	καὶ	ἐν τοῖς ἄλλοις. Φασὶ δὲ
[2, 7]	πρὸς Διονύσιον Αἰσχίνου. Ἦν δὲ	καὶ	ἐν τοῖς ῥητορικοῖς ἱκανῶς γεγυμνασμένος·
[2, 17]	δὲ καὶ δυσκατανόητος ὁ Μενέδημος	καὶ	ἐν τῷ συνθέσθαι δυσανταγώνιστος· ἐστρέφετό
[2, 8]	τὸν σοφόν. Προκοπήν τε ἀπολείπουσι	καὶ	ἐν φιλοσοφίᾳ καὶ ἐν τοῖς
[2, 8]	δύναμαι ἀνδράποδον ὠνήσασθαι, Πρίω, ἔφη,	καὶ	ἕξεις δύο. Ἀργύριον εἶπε παρὰ
[2, 3]	αὐτὸν ἔθαψαν ἐντίμως οἱ Λαμψακηνοὶ	καὶ	ἐπέγραψαν. Ἐνθάδε, πλεῖστον ἀληθείας ἐπὶ
[2, 8]	καὶ δῆθεν ἀνῴμωξεν. Οἱ δὲ	καὶ	ἐπειπεῖν φασιν αὐτὸν ὡς ἄμεινον
[2, 2]	γεγραφότος. Οὗτος δὴ ὁ φιλόσοφος,	καὶ	ἐπέστειλεν ὧδε· Ἀναξιμένης Πυθαγόρῃ Θαλῆς
[2, 17]	οὐδὲν ἧττον ἀθλητοῦ στερεός τε	καὶ	ἐπικεκαυμένος τὸ εἶδος, πίων τε
[2, 17]	μὴ Μενέδημος αἴσθηται. Ἦν γὰρ	καὶ	ἐπικόπτης καὶ παρρησιαστής. Μειρακίου γοῦν
[2, 7]	Καρκίνον τὸν τραγῳδιοποιόν. Φέρεται δὲ	καὶ	ἐπιστολὴ πρὸς Διονύσιον Αἰσχίνου. Ἦν
[2, 11]	καὶ ἰσχάδα προτείναντος αὐτῷ ποτε	καὶ	ἐρώτημα, δεξάμενον καταφαγεῖν· τοῦ δέ,
[2, 1]	Εὗρεν δὲ καὶ γνώμονα πρῶτος	καὶ	ἔστησεν ἐπὶ τῶν σκιοθήρων ἐν
[2, 10]	νυχθῆναι καλάμῳ καὶ οὕτω τελευτῆσαι.	Καὶ	ἔστιν εἰς αὐτὸν ἡμῶν οὕτως
[2, 10]	προβλήματος ἀθυμίᾳ τὸν βίον κατέστρεψε.	Καὶ	ἔστιν ἡμῶν εἰς αὐτόν· Κρόνε
[2, 11]	καὶ πολιτικώτατος. Καὶ γυναῖκα ἠγάγετο·	καὶ	ἑταίρᾳ συνῆν Νικαρέτῃ, ὥς φησί
[2, 8]	ἐπιτιμῶντας ὅτι κέκτηται οἶνον παλαιὸν	καὶ	ἑταίρας, Πρὸς τοὺς ἐπιτιμῶντας ὅτι
[2, 13]	ἄλλος Σίμων ῥητορικὰς τέχνας γεγραφώς·	καὶ	ἕτερος ἰατρὸς κατὰ Σέλευκον τὸν
[2, 8]	καὶ τὸ διαλεκτικόν. Δύνασθαι γὰρ	καὶ	εὖ λέγειν καὶ δεισιδαιμονίας ἐκτὸς
[2, 10]	Τῆς δ' Εὐκλείδου διαδοχῆς ἐστι	καὶ	Εὐβουλίδης ὁ Μιλήσιος, ὃς καὶ
[2, 8]	ἐλευθερίᾳ ἀδιάφορον πρὸς ἡδονῆς μέτρον,	καὶ	εὐγένειαν δυσγενείᾳ, καὶ δόξαν ἀδοξίᾳ.
[2, 7]	διστάζει δὲ περὶ τῶν Φαίδωνος	καὶ	Εὐκλείδου, τοὺς δὲ ἄλλους ἀναιρεῖ
[2, 8]	μὴ δεῖσθαι φίλων. Ἔλεγε δὲ	καὶ	εὔλογον εἶναι τὸν σπουδαῖον ὑπὲρ
[2, 17]	δυσανταγώνιστος· ἐστρέφετό τε πρὸς πάντα	καὶ	εὑρεσιλόγει· ἐριστικώτατός τε, καθά φησιν
[2, 3]	ἐκ τοῦ ἡλίου πεσεῖσθαι. Ὅθεν	καὶ	Εὐριπίδην, μαθητὴν ὄντα αὐτοῦ, χρυσέαν
[2, 10]	Ἔφορον τὸν ἱστοριογράφον. Εὐβουλίδου δὲ	καὶ	Εὔφαντος γέγονε γνώριμος> ὁ Ὀλύνθιος,
[2, 17]	Δημήτριον ὑπὲρ τοῦ Ὠρωποῦ, ὡς	καὶ	Εὔφαντος ἐν Ἱστορίαις μνημονεύει. Ἠγάπα
[2, 11]	οἱ θεοὶ χαίρουσι ταῖς προσκυνήσεσι	καὶ	εὐχαῖς, φασὶν εἰπεῖν, Περὶ τούτων
[2, 9]	τὸν Φλιάσιον, μετάγοντες ἀπὸ Στίλπωνος.	Καὶ	ἕως μὲν τούτων Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο,
[2, 7]	ἐκπτώσεως συμβιῶναι αὐτὸν τῷ τυράννῳ	καὶ	ἕως τῆς Δίωνος εἰς Συρακούσας
[2, 11]	πλείστους ὅσους ἐθήρασεν· καὶ δὴ	καὶ	Ζήνωνα τὸν Φοίνικα μετὰ τούτων
[2, 8]	τῷ Περὶ αἱρέσεων. Εἰ γὰρ	καὶ	ἡ πρᾶξις ἄτοπος εἴη, ἀλλ'
[2, 17]	παριόντα καὶ ὑπερκύπτοντα Ἀγαμεμνόνειόν τε	καὶ	Ἡγησίπολιν ἀποκαλεῖν. Ἦν δέ πως
[2, 8]	τοιαύταις· δύο πάθη ὑφίσταντο, πόνον	καὶ	ἡδονήν, τὴν μὲν λείαν κίνησιν,
[2, 10]	τε ψευδόμενον καὶ τὸν διαλανθάνοντα	καὶ	Ἠλέκτραν καὶ ἐγκεκαλυμμένον καὶ σωρίτην
[2, 8]	πίνειν καὶ μὴ μεθύσκεσθαι, Τοῦτο	καὶ	ἡμίονος, φησί. Πρὸς τὸν αἰτιώμενον
[2, 3]	οὐρανίου κόσμου, κεῖται Ἀναξαγόρας. Ἔστι	καὶ	ἡμῶν εἰς αὐτόν· Ἠέλιον πυρόεντα
[2, 9]	τῶν εὐπατριδῶν, συνεάλω τῇ πατρίδι	καὶ	ἠναγκάσθη στῆναι ἐπ' οἰκήματος· ἀλλὰ
[2, 17]	Ἀντίγονος καὶ μαθητὴν ἀνεκήρυττεν αὑτόν.	Καὶ	ἡνίκα ἐνίκα τοὺς βαρβάρους περὶ
[2, 1]	καὶ ὡροσκόπια κατεσκεύασε. Καὶ γῆς	καὶ	θαλάσσης περίμετρον πρῶτος ἔγραψεν, ἀλλὰ
[2, 3]	ἄλλοι εἰς Ξενοφῶντα. Τοῦτον δὲ	καὶ	θάψαι ταῖς ἰδίαις χερσὶν αὐτοὺς
[2, 8]	τοῦ σοφιστοῦ εἰσελθόντος πρὸς αὐτὸν	καὶ	θεασαμένου γυναῖκάς τε καὶ πολυτελῆ
[2, 11]	κελεῦσαι τῆς πόλεως ἐξελθεῖν. Ὅτε	καὶ	Θεόδωρον τὸν ἐπίκλην θεὸν ἐπισκώπτοντα
[2, 8]	Ἀριστίππου περιτέθεικεν. Οὐ μὴν ἀλλὰ	καὶ	Θεόδωρος ἐν τῷ Περὶ αἱρέσεων
[2, 8]	Πῶς, εἶπεν, ἀγνοῶ, ὅπου γε	καὶ	θεοῖς σε ἐχθρὸν εἶναι νομίζω;
[2, 3]	γῆν. Ζῷα γίνεσθαι ἐξ ὑγροῦ	καὶ	θερμοῦ καὶ γεώδους, ὕστερον δὲ
[2, 17]	ἀνῆλθεν εἰς Ἀκαδήμειαν πρὸς Πλάτωνα,	καὶ	θηραθεὶς κατέλιπε τὴν στρατείαν. Ἀσκληπιάδου
[2, 11]	Εὐκλείδου ἀκοῦσαί φασιν αὐτόν, ἀλλὰ	καὶ	Θρασυμάχου τοῦ Κορινθίου, ὃς ἦν
[2, 11]	ὥς φησί που καὶ Ὀνήτωρ.	Καὶ	θυγατέρα ἀκόλαστον ἐγέννησεν, ἣν ἔγημε
[2, 8]	κόσμον. Κλέψειν τε καὶ μοιχεύσειν	καὶ	ἱεροσυλήσειν ἐν καιρῷ· μηδὲν γὰρ
[2, 4]	ζῷα ἐκ θερμῆς τῆς γῆς	καὶ	ἰλὺν παραπλησίαν γάλακτι οἷον τροφὴν
[2, 11]	ἱματίου καινοῦ. Ὅπερ ἦν νοῦ	καὶ	ἱματίου. καὶ τὸν ἀχθεσθέντα παρῳδῆσαι
[2, 1]	ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ, τροπάς τε	καὶ	ἰσημερίας σημαίνοντα· καὶ ὡροσκόπια κατεσκεύασε.
[2, 2]	καὶ ἄλλοι δύο, Λαμψακηνοί, ῥήτωρ	καὶ	ἱστορικός, ὃς ἀδελφῆς υἱὸς ἦν
[2, 11]	φθέγξῃ ἢ ἃ δεῖ. Ἀλλὰ	καὶ	ἰσχάδα προτείναντος αὐτῷ ποτε καὶ
[2, 10]	Τῶν δ' ἀπ' Εὐκλείδου ἐστὶ	καὶ	Ἰχθύας Μετάλλου, ἀνὴρ γενναῖος, πρὸς
[2, 8]	οἰκονομίαν περὶ θάτερον ἐποιοῦντο. Διὸ	καὶ	καθ' αὑτὴν αἱρετῆς οὔσης τῆς
[2, 17]	Καί ποτε Κράτητος περιισταμένου αὐτὸν	καὶ	καθαπτομένου εἰς τὸ ὅτι πολιτεύεται,
[2, 1]	ἥλιον οὐκ ἐλάττονα τῆς γῆς,	καὶ	καθαρώτατον πῦρ. Εὗρεν δὲ καὶ
[2, 8]	ἐκφεύγειν τὸν τὸν> περὶ ἀγαθῶν	καὶ	κακῶν λόγον ἐκμεμαθηκότα. Μηδέν τε
[2, 17]	τοι βασιλέως ἐπιμήνιον ἑορτὴν τελοῦντος	καὶ	καλέσαντος καὶ τούτους ὥσπερ τοὺς
[2, 4]	Καὶ γὰρ περὶ νόμων πεφιλοσόφηκε	καὶ	καλῶν καὶ δικαίων· παρ' οὗ
[2, 8]	ὥστ' οὐδὲν κωλύει καὶ πολυτελῶς	καὶ	καλῶς ζῆν. Ἐρωτηθεὶς τίνι διαφέρουσιν
[2, 8]	ὥστ' οὐδὲν κωλύει καὶ πολυτελῶς	καὶ	καλῶς ζῆν. Ἐρωτώμενος πῶς ἀπέθανε
[2, 7]	καθόδου, λέγων εἶναι σὺν αὐτῷ	καὶ	Καρκίνον τὸν τραγῳδιοποιόν. Φέρεται δὲ
[2, 17]	εἰσδέξασθαι, εἰπὼν ὅτι Ἀσκληπιάδης αὐτῷ	καὶ	κατὰ γῆς ὢν τὰς θύρας
[2, 8]	ἀπέλυσεν. Οὕτως ἦν καὶ ἑλέσθαι	καὶ	καταφρονῆσαι πολύς. Διό ποτε Στράτωνα,
[2, 10]	Θούριος, ὃς πρῶτος περὶ ἀξιωμάτων	καὶ	κατηγορημάτων καὶ τῶν τοιούτων συνέγραψε·
[2, 13]	Ἐπαγγειλαμένου δὲ Περικλέους θρέψειν αὐτὸν	καὶ	κελεύοντος ἀπιέναι πρὸς αὐτόν, οὐκ
[2, 10]	Ἠλέκτραν καὶ ἐγκεκαλυμμένον καὶ σωρίτην	καὶ	κερατίνην καὶ φαλακρόν. Περὶ τούτου
[2, 10]	πρῶτος δόξας εὑρηκέναι τὸν ἐγκεκαλυμμένον	καὶ	κερατίνην λόγον κατά τινας. Οὗτος
[2, 8]	ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ δοξῶν	καὶ	Κλειτόμαχος ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ
[2, 8]	ὦ μόχθηρε, τῷ λόγῳ τούτῳ	καὶ	κολοιὸς ἂν ὁμολογήσειας εἶναι καὶ
[2, 17]	συμβῇ σοι καὶ ταῦτα καταφθεῖραι	καὶ	κομψὸν ἰδιώτην ἀποβαλεῖν. Πρὸς δὲ
[2, 10]	τε ἄλλα ἐπετιμήθη καὶ δὴ	καὶ	Κρόνος ἤκουσεν ἐν σκώμματος μέρει.
[2, 8]	τῆς ἀγωγῆς τῆς Ἀριστίππου μείναντες	καὶ	Κυρηναϊκοὶ προσαγορευθέντες δόξαις ἐχρῶντο τοιαύταις·
[2, 8]	ἐγὼ δ' Εὐτυχίδην ἀργυρώνητον. Ἐχρῆτο	καὶ	Λαΐδι τῇ ἑταίρᾳ, καθά φησι
[2, 3]	αὐτὸν ἐπὶ τὸ δικαστήριον διερρυηκότα	καὶ	λεπτὸν ὑπὸ νόσου, ὥστε ἐλέῳ
[2, 2]	οἵ τε ἡμέων παῖδές τε	καὶ	λεσχηνῶται, ἐπιδεξιοίμεθα δ’ ἔτι τοῖς
[2, 17]	μὲν οὖν πρῶτα κατεφρονεῖτο, κύων	καὶ	λῆρος ὑπὸ τῶν Ἐρετριέων ἀκούων·
[2, 8]	ἀκοὰς ἔχων. Διατρίβων ἐν Ἀσίᾳ	καὶ	ληφθεὶς ὑπὸ Ἀρταφέρνου τοῦ σατράπου
[2, 8]	Διονυσίου ταμίου πολυτελεῖς οἴκους αὐτῷ	καὶ	λιθοστρώτους δεικνύντος ἦν δὲ Φρὺξ
[2, 10]	τοῦ βασιλέως διδάσκαλος, πρὸς ὃν	καὶ	λόγον γέγραφε Περὶ βασιλείας σφόδρα
[2, 10]	μέρει. Ἐξελθὼν δὴ τοῦ συμποσίου	καὶ	λόγον γράψας περὶ τοῦ προβλήματος
[2, 3]	δὲ σελήνην οἰκήσεις ἔχειν, ἀλλὰ	καὶ	λόφους καὶ φάραγγας. Ἀρχὰς δὲ
[2, 17]	μουσικῶν. Ἠσπάζετο δὲ καὶ Ἄρατον	καὶ	Λυκόφρονα τὸν τῆς τραγῳδίας ποιητὴν
[2, 8]	ἐν τοῖς ἄλλοις. Φασὶ δὲ	καὶ	λυπεῖσθαι ἄλλον ἄλλου μᾶλλον, καὶ
[2, 8]	διαδοχαῖς. Τέλος δ' ὑπελάμβανε χαρὰν	καὶ	λύπην· τὴν μὲν ἐπὶ φρονήσει,
[2, 7]	δὲ μιμεῖται Γοργίαν τὸν Λεοντῖνον.	Καὶ	Λυσίας δὲ κατ' αὐτοῦ συνέγραψε
[2, 17]	Ἐπρέσβευσε δὲ καὶ πρὸς Πτολεμαῖον	καὶ	Λυσίμαχον, τιμώμενος πανταχοῦ· οὐ μὴν
[2, 8]	Τελευταῖον δ' εἰς Κυρήνην ἀπελθὼν	καὶ	Μάγᾳ συμβιοὺς ἐν πάσῃ τιμῇ
[2, 17]	καὶ σκηνογράφον αὐτὸν εἶναί φασι	καὶ	μαθεῖν ἑκάτερα τὸν Μενέδημον· ὅθεν
[2, 17]	Ἠγάπα δὲ αὐτὸν καὶ Ἀντίγονος	καὶ	μαθητὴν ἀνεκήρυττεν αὑτόν. Καὶ ἡνίκα
[2, 8]	Σωκράτους μαθητὴς ὢν ἀργύριον λαμβάνει,	Καὶ	μάλα, εἶπε· καὶ γὰρ Σωκράτης,
[2, 7]	λόγους. Διεβάλλετο δ' ὁ Αἰσχίνης	καὶ	μάλισθ' ὑπὸ Μενεδήμου τοῦ Ἐρετριέως
[2, 17]	πρὸς τὸ διακούειν φιλοσόφων, ἔτι	καὶ	μᾶλλον αὐστηρότερον ἐνέκειτο, δεικνὺς ἐπὶ
[2, 3]	τοῦ συγγράμματος, ὅ ἐστιν ἡδέως	καὶ	μεγαλοφρόνως ἡρμηνευμένον Πάντα χρήματα ἦν
[2, 3]	καὶ πλούτῳ διαφέρων ἦν, ἀλλὰ	καὶ	μεγαλοφροσύνῃ, ὅς γε τὰ πατρῷα
[2, 3]	τὸν ἥλιον μύδρον εἶναι διάπυρον	καὶ	μείζω τῆς Πελοποννήσου· οἱ δέ
[2, 8]	στολήν. Τὸν δ' Ἀρίστιππον λαβόντα	καὶ	μέλλοντα ὀρχήσασθαι εὐστόχως εἰπεῖν· Καὶ
[2, 8]	καὶ σύ, τοῖς ἀμυήτοις διηγούμενος.	Καὶ	μέντοι παρ' ὀλίγον ἐκινδύνευσεν εἰς
[2, 11]	θεοὺς δὲ εἶναι τοὺς ἄρρενας.	Καὶ	μέντοι τοὺς Ἀρεοπαγίτας εὐθέως αὐτὸν
[2, 1]	Ὀλυμπιάδος ἐτῶν εἶναι ἑξήκοντα τεττάρων	καὶ	μετ’ ὀλίγον τελευτῆσαι {ἀκμάσαντά πη
[2, 17]	σφόδρα εὐτελῶς ἀπὸ μεγάλων· ὅτε	καὶ	μετὰ χρόνον ἐλθόντος ἐπὶ κῶμον
[2, 8]	ἐπὶ τὸ μεταδώσειν ὧν ἔχει	καὶ	μεταλήψεσθαι ὧν μὴ ἔχει. Ἔνιοι
[2, 17]	Μόσχῳ τοῖς ἀπὸ Φαίδωνος παρέβαλον.	Καὶ	μέχρι μὲν τούτων, ὡς προείρηται
[2, 10]	τινὰς διαλεκτικοὺς ἠρωτήθη πρὸς Στίλπωνος·	καὶ	μὴ δυνάμενος παραχρῆμα διαλύσασθαι, ὑπὸ
[2, 8]	Δεόμενός ποτε περὶ φίλου Διονυσίου	καὶ	μὴ ἐπιτυγχάνων εἰς τοὺς πόδας
[2, 8]	οὐκ ἔχομαι· ἐπεὶ τὸ κρατεῖν	καὶ	μὴ ἡττᾶσθαι ἡδονῶν ἄριστον, οὐ
[2, 8]	τινος ἐπὶ τῷ πολλὰ πίνειν	καὶ	μὴ μεθύσκεσθαι, Τοῦτο καὶ ἡμίονος,
[2, 8]	ἁμαρτάνειν, ἀλλά τινι πάθει κατηναγκασμένον.	Καὶ	μὴ μισήσειν, μᾶλλον δὲ μεταδιδάξειν.
[2, 3]	καὶ οὐ μόνον ἀσεβείας ἀλλὰ	καὶ	μηδισμοῦ· καὶ ἀπόντα καταδικασθῆναι θανάτῳ.
[2, 3]	τὸν βίον· οὐδὲν δὲ εἰπόντων,	Καὶ	μὴν ἐγώ, ἔφη, τούτου μαθητής
[2, 8]	Διονύσιος ἀγαθός; Τοῦ δ' ὁμολογήσαντος,	Καὶ	μήν, ἔφη, ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον·
[2, 8]	Διονύσιος ἀγαθός; Τοῦ δ' ὁμολογήσαντος,	Καὶ	μήν, ἔφη, ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον·
[2, 11]	ἀχθεσθέντα παρῳδῆσαι εἰς αὐτὸν οὕτω·	Καὶ	μὴν Στίλπων' εἰσεῖδον χαλέπ' ἄλγε'
[2, 2]	Αἰακέος παῖδες ἄλαστα κακὰ ἔρδουσι	καὶ	Μιλησίους οὐκ ἐπιλείπουσι αἰσυμνῆται. Δεινὸς
[2, 8]	πατρίδα τὸν κόσμον. Κλέψειν τε	καὶ	μοιχεύσειν καὶ ἱεροσυλήσειν ἐν καιρῷ·
[2, 17]	κἀντεῦθεν πλεύσαντες εἰς Ἦλιν Ἀγχιπύλῳ	καὶ	Μόσχῳ τοῖς ἀπὸ Φαίδωνος παρέβαλον.
[2, 17]	συμπόσια· ἐν οἷς καὶ ποιητῶν	καὶ	μουσικῶν. Ἠσπάζετο δὲ καὶ Ἄρατον
[2, 11]	Δίφιλον δὲ τὸν Βοσποριανὸν Εὐφάντου	καὶ	Μύρμηκα τὸν Ἐξαινέτου παραγενομένους ὡς
[2, 8]	γραμματική ἐστι; Ναί. Καὶ παῖς	καὶ	νεανίσκος γραμματικὸς> χρήσιμος ἂν εἴη
[2, 8]	ἐστι; Ναί. Καὶ παῖς ἄρα	καὶ	νεανίσκος καλὸς πρὸς τοῦτ' ἂν
[2, 8]	ὅσον καλή ἐστι, καὶ παῖς	καὶ	νεανίσκος καλὸς χρήσιμος ἂν εἴη
[2, 8]	ὑπὲρ αὐτοῦ λογογράφον δίκην εἰπόντα	καὶ	νικήσαντα, ἔπειτα φάσκοντα πρὸς αὐτόν,
[2, 3]	μικρῶν σωμάτων τὸ πᾶν συγκεκρίσθαι.	Καὶ	νοῦν μὲν ἀρχὴν κινήσεως· τῶν
[2, 3]	νοῦς ἐλθὼν αὐτὰ διεκόσμησε. Παρὸ	καὶ	Νοῦς ἐπεκλήθη, καί φησι περὶ
[2, 17]	ἑορτήν· εἰ δ' οὔ, περιττῶς	καὶ	νῦν. Πρὸς δὲ τοῦτο ἀπαντήσαντος
[2, 3]	συγχωρεῖν. Καὶ φυλάττεται τὸ ἔθος	καὶ	νῦν. Τελευτήσαντα δὴ αὐτὸν ἔθαψαν
[2, 17]	δὲ διδασκάλων τοὺς περὶ Πλάτωνα	καὶ	Ξενοκράτην, ἔτι τε Παραιβάτην τὸν
[2, 8]	σοι πρότερος πρεσβύτης ὢν προσῆλθον.	Καὶ	ὁ Αἰσχίνης, Εὖγε, νὴ τὴν
[2, 17]	πρότερον τέκτονι συνοικοδομοῦντες αὐτός τε	καὶ	ὁ Ἀσκληπιάδης, ὁ μὲν Ἀσκληπιάδης
[2, 2]	ἐπιλείπουσι αἰσυμνῆται. Δεινὸς δὲ ἡμῖν	καὶ	ὁ Μήδων βασιλεύς, οὐκ ἤν
[2, 10]	Οὗτος καὶ τὰ Παρμενίδεια μετεχειρίζετο,	καὶ	οἱ ἀπ' αὐτοῦ Μεγαρικοὶ προσηγορεύοντο,
[2, 17]	Καὶ οὗτοι μὲν οἱ Σωκρατικοὶ	καὶ	οἱ ἀπ' αὐτῶν, μετιτέον δὲ
[2, 12]	τι τῶν πρὸς τὴν χρείαν.	Καὶ	οἱ παῖδες δὲ αὐτοῦ διήκουσαν
[2, 17]	οὗ ἡ ἀρχή· Οἱ στρατηγοὶ	καὶ	οἱ πρόβουλοι εἶπον. Ἐπειδὴ βασιλεὺς
[2, 8]	πεμπόντων αὐτῷ τινων καὶ σῖτον	καὶ	οἶνον, ὀλίγα λαμβάνων τὰ λοιπὰ
[2, 8]	ἡδονὴν τὴν ἐπ' ἀναιρέσει ἀλγηδόνων	καὶ	οἷον ἀοχλησίαν, ἣν ὁ Ἐπίκουρος
[2, 8]	λιθοστρώτους δεικνύντος ἦν δὲ Φρὺξ	καὶ	ὄλεθρος ἀναχρεμψάμενος προσέπτυσε τῇ ὄψει·
[2, 11]	συνῆν Νικαρέτῃ, ὥς φησί που	καὶ	Ὀνήτωρ. Καὶ θυγατέρα ἀκόλαστον ἐγέννησεν,
[2, 8]	ἄλλοι ἐλέγχουσιν. Ἤιτει Διονύσιον ἀργύριον,	καὶ	ὅς, Ἀλλὰ μὴν ἔφης οὐκ
[2, 8]	τῆς κύλικος ἡμᾶς διαλλάξῃ τις;	Καὶ	ὅς, Ἄσμενος, ἔφη. νημόνευε τοίνυν,
[2, 8]	ὥσπερ οὐκ ἐξ ἑαυτοῦ γεγονότα·	καὶ	ὅς, Καὶ τὸ φλέγμα, φησί,
[2, 8]	φησὶ Σωκράτης, Πόθεν σοι τοσαῦτα;	Καὶ	ὅς, Ὅθεν σοι τὰ ὀλίγα.
[2, 8]	σὺ εἶ ὁ ἐκπεσὼν Ἀθήνηθεν;	Καὶ	ὅς, Ὀρθῶς ἀκήκοας· ἡ γὰρ
[2, 8]	Διατριβαῖς, Ἀπόχεε, ἔφη, τὸ πλέον	καὶ	ὅσον δύνασαι βάσταζε. Πλέων ποτὲ
[2, 2]	τοῦ αὐλίου τὰ ἄστρα ἐθηεῖτο·	καὶ	οὐ γὰρ ἐς μνήμην ἔθετο
[2, 7]	συμβουλεῦσαι περὶ τῆς φυγῆς Σωκράτει,	καὶ	οὐ Κρίτωνα· Πλάτωνα δέ, ὅτι
[2, 3]	τὴν δίκην, ἀντιπολιτευομένου τῷ Περικλεῖ·	καὶ	οὐ μόνον ἀσεβείας ἀλλὰ καὶ
[2, 7]	καλούμενοι ἀκέφαλοι σφόδρ' εἰσὶν ἐκλελυμένοι	καὶ	οὐκ ἐπιφαίνοντες τὴν Σωκρατικὴν εὐτονίαν·
[2, 3]	θεωρίαν, ἔφη, ἡλίου καὶ σελήνης	καὶ	οὐρανοῦ. Πρὸς τὸν εἰπόντα, Ἐστερήθης
[2, 17]	ἀψυχίη γὰρ ἡγεμὼν ἔπειγέ σε.	Καὶ	οὗτοι μὲν οἱ Σωκρατικοὶ καὶ
[2, 4]	τὴν ἠθικὴν εἰσαγαγόντος. Ἔοικεν δὲ	καὶ	οὗτος ἅψασθαι τῆς ἠθικῆς. Καὶ
[2, 10]	Κρόνος ἐστὶ σοφός. Ἦν δὲ	καὶ	οὗτος διαλεκτικός, πρῶτος δόξας εὑρηκέναι
[2, 9]	δὲ Πολυαίνου· Ἀντίμαχον ἢ Πρεσβύτας·	καὶ	οὗτος διστάζεται· σκυτικοὺς λόγους· καὶ
[2, 10]	ἐν τῷ Ἀλφειῷ νυχθῆναι καλάμῳ	καὶ	οὕτω τελευτῆσαι. Καὶ ἔστιν εἰς
[2, 12]	μάλιστα φιλοστοργότατα διετέθη πρὸς Σωκράτην,	καὶ	οὕτως ἐπεμελεῖτο αὐτοῦ ὥστε μηδέποτ'
[2, 7]	Ἀκαδημαϊκός, Μελανθίου τοῦ Ῥοδίου μαθητὴς	καὶ	παιδικά· ἕβδομος Μιλήσιος, πολιτικὸς συγγραφεύς·
[2, 8]	παρ' ὅσον καλός ἐστι; Ναί.	Καὶ	παῖς ἄρα καὶ νεανίσκος καλὸς
[2, 8]	παρ' ὅσον γραμματική ἐστι; Ναί.	Καὶ	παῖς καὶ νεανίσκος γραμματικὸς> χρήσιμος
[2, 8]	εἴη παρ' ὅσον καλή ἐστι,	καὶ	παῖς καὶ νεανίσκος καλὸς χρήσιμος
[2, 2]	παντὸς τοῦ λόγου Θαλῇ ἀνακείσθω.	Καὶ	πάλιν· Ἀναξιμένης Πυθαγόρῃ Εὐβουλότατος ἦς
[2, 11]	ἢ τόνδε; οὐδ' ἄρα τόνδε.	Καὶ	πάλιν· τὸ λάχανον οὐκ ἔστι
[2, 17]	εἰ ἀγρὸν ἔχει· φήσαντος δὲ	καὶ	πάμπλειστα κτήματα, Πορεύου τοίνυν, ἔφη,
[2, 8]	Κατὰ δὲ Σωτίονα ἐν δευτέρῳ	καὶ	Παναίτιον ἔστιν αὐτῷ συγγράμματα τάδε·
[2, 11]	τήν τε οἰκίαν αὐτῷ φυλαχθῆναι	καὶ	πάντα τὰ ἁρπασθέντα προὐνόησεν ἀποδοθῆναι.
[2, 8]	πᾶσαν περίστασιν ἁρμοδίως ὑποκρίνασθαι· διὸ	καὶ	παρὰ Διονυσίῳ τῶν ἄλλων εὐδοκίμει
[2, 8]	ὧν ὑπολειπουσῶν μὴ ἐπιστρέφεσθαι, ἀλλὰ	καὶ	παρὰ τὴν γεγονυῖαν εὔνοιαν, ἧς
[2, 11]	γενόμενος ἐδίδου τε ἀργύριον αὐτῷ	καὶ	παρεκάλει εἰς Αἴγυπτον συμπλεῖν· ὁ
[2, 2]	Μιλήσιος, ἤκουσεν Ἀναξιμάνδρου. ἔνιοι δὲ	καὶ	Παρμενίδου φασὶν ἀκοῦσαι αὐτόν. Οὗτος
[2, 8]	αὐτοῦ πρὸς Λυσίμαχον πρεσβευτής. Ὅτε	καὶ	παρρησιαζομένου φησὶν ὁ Λυσίμαχος, Λέγε
[2, 17]	αἴσθηται. Ἦν γὰρ καὶ ἐπικόπτης	καὶ	παρρησιαστής. Μειρακίου γοῦν καταθρασυνομένου εἶπε
[2, 8]	τόπῳ καὶ χρόνῳ καὶ προσώπῳ,	καὶ	πᾶσαν περίστασιν ἁρμοδίως ὑποκρίνασθαι· διὸ
[2, 7]	ἐπιφαίνοντες τὴν Σωκρατικὴν εὐτονίαν· οὓς	καὶ	Πεισίστρατος ὁ Ἐφέσιος ἔλεγε μὴ
[2, 17]	ἀνδρὸς εὐγενοῦς μέν, ἀρχιτέκτονος δὲ	καὶ	πένητος· οἱ δὲ καὶ σκηνογράφον
[2, 10]	τὴν παράθεσιν. Διὰ ταῦτα δὲ	καὶ	περὶ αὐτοῦ ταῦτά φησι Τίμων,
[2, 3]	ὑμεῖς ἐπιμελεῖσθε; Καὶ τέλος ἀπέστη	καὶ	περὶ τὴν τῶν φυσικῶν θεωρίαν
[2, 8]	παρῇ, ἀσπάζεσθαι. Τῶν ἀρετῶν ἐνίας	καὶ	περὶ τοὺς ἄφρονας συνίστασθαι. Τὴν
[2, 8]	ὁ δ' ὑπολαβών, Δός, εἶπε,	καὶ	περὶ τούτου ζητῶμεν. Δόντος δέ,
[2, 8]	τῷ Περὶ αἱρέσεων ἐκάκισεν αὐτὸν	καὶ	Πλάτων ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς
[2, 8]	δὲ τὸ ἥδεσθαι ὑπελάμβανον. Ἔνθεν	καὶ	πλείονα οἰκονομίαν περὶ θάτερον ἐποιοῦντο.
[2, 8]	τοὺς δ' ἀηδῶς ἔχειν. Πενίαν	καὶ	πλοῦτον πρὸς ἡδονῆς λόγον εἶναι
[2, 3]	ὁμοῦ τεταραγμένα πρόσθεν. Οὗτος εὐγενείᾳ	καὶ	πλούτῳ διαφέρων ἦν, ἀλλὰ καὶ
[2, 17]	πλείω συνάγων συμπόσια· ἐν οἷς	καὶ	ποιητῶν καὶ μουσικῶν. Ἠσπάζετο δὲ
[2, 11]	μετὰ τούτων ἀφείλετο. Ἦν δὲ	καὶ	πολιτικώτατος. Καὶ γυναῖκα ἠγάγετο· καὶ
[2, 10]	Εὐβουλίδης καὶ πρὸς Ἀριστοτέλην διεφέρετο,	καὶ	πολλὰ αὐτὸν διαβέβληκε. Μεταξὺ δὲ
[2, 17]	Πειραιῶς συνανακάμπτοντος αὐτῷ ἐν Ἀμφιαράου	καὶ	πολλὰ λέγοντος περὶ τῆς ἁλώσεως
[2, 10]	καὶ Εὐβουλίδης ὁ Μιλήσιος, ὃς	καὶ	πολλοὺς ἐν διαλεκτικῇ λόγους ἠρώτησε,
[2, 8]	καὶ γὰρ ἐκείνους Μελανθὼ μὲν	καὶ	Πολυδώραν καὶ τὰς ἄλλας θεραπαίνας
[2, 8]	αὐτὸν καὶ θεασαμένου γυναῖκάς τε	καὶ	πολυτελῆ ὀψωνίαν, ἔπειτα αἰτιασαμένου, μικρὸν
[2, 8]	ἐμοῦ πολυτελέστερον· ὥστ' οὐδὲν κωλύει	καὶ	πολυτελῶς καὶ καλῶς ζῆν. Ἐρωτηθεὶς
[2, 8]	ἐμοῦ πολυτελέστερον· ὥστ' οὐδὲν κωλύει	καὶ	πολυτελῶς καὶ καλῶς ζῆν. Ἐρωτώμενος
[2, 8]	ἐναντίας ἕξεις, μέσα δὲ ἡδονὴν	καὶ	πόνον. Ἀνῄρει δὲ καὶ φιλίαν,
[2, 8]	μὲν εἶχον τοὺς αὐτούς, ἡδονὴν	καὶ	πόνον. Μήτε δὲ χάριν τι
[2, 8]	τὴν γεγονυῖαν εὔνοιαν, ἧς ἕνεκα	καὶ	πόνους ὑπομενεῖν. Καίτοι τιθέμενον ἡδονὴν
[2, 17]	Κυρηναῖον κατεφρόνει, Στίλπωνα δ' ἐτεθαυμάκει·	καί	ποτε ἐρωτηθεὶς περὶ αὐτοῦ ἄλλο
[2, 17]	λιβανωτὸν τιθεὶς διήμαρτε τοῦ θυμιατηρίου.	Καί	ποτε Κράτητος περιισταμένου αὐτὸν καὶ
[2, 8]	οἱ δὲ τοῦτο Διογένους φασίν.	Καί	ποτε παρὰ πότον κελεύσαντος Διονυσίου
[2, 17]	Ἐρετριεῦσι χάριν Μενεδήμου κωλῦσαι. Διὸ	καί	ποτε παρὰ πότον ὁ Μενέδημος
[2, 8]	καὶ ἀπέστειλε χρήματα τῷ διδασκάλῳ.	Καί	ποτε πέμψας αὐτῷ μνᾶς εἴκοσι
[2, 17]	μάντεων, νεκροὺς αὐτὸν ἐπισφάττειν ἔλεγε.	Καί	ποτέ τινος ἀκούσας ὡς μέγιστον
[2, 17]	αὐτὸν εἶναι, ὑποκριτὴν δὲ Μενέδημον.	Καί	ποτέ φασιν Ἀρχιπόλιδος τρισχιλίας αὐτοῖς
[2, 3]	Τίμων ἐν τοῖς Σίλλοις οὕτω·	Καί	που Ἀναξαγόρην φάσ’ ἔμμεναι, ἄλκιμον
[2, 17]	τὴν ἕξιν τὴν σωματικὴν ἤδη	καὶ	πρεσβύτης ὑπάρχων οὐδὲν ἧττον ἀθλητοῦ
[2, 10]	ὢν παύσασθαι. Ὁ δ' Εὐβουλίδης	καὶ	πρὸς Ἀριστοτέλην διεφέρετο, καὶ πολλὰ
[2, 17]	ταῦτα, φασί, προεφέρετο· Ἡλίσκετ' ἆρα	καὶ	πρὸς ἀσθενῶν ταχύς, καὶ πρὸς
[2, 8]	φιλίαν ἐν βίῳ καὶ χάριν	καὶ	πρὸς γονέας τιμὴν καὶ ὑπὲρ
[2, 17]	τιμώμενος πανταχοῦ· οὐ μὴν ἀλλὰ	καὶ	πρὸς Δημήτριον. Καὶ τῆς πόλεως
[2, 10]	Ζήνωνα, ἀλλὰ καὶ ἄλλα βιβλία	καὶ	πρὸς Ἔφορον τὸν ἱστοριογράφον. Εὐβουλίδου
[2, 17]	τὴν πόλιν ἐγχειρίσασθαι. Ἐπρέσβευσε δὲ	καὶ	πρὸς Πτολεμαῖον καὶ Λυσίμαχον, τιμώμενος
[2, 3]	οὐ φροντίζων τῶν πολιτικῶν. Ὅτε	καὶ	πρὸς τὸν εἰπόντα, Οὐδέν σοι
[2, 17]	δὲ τὸ πρωτεῖον ἀπεδίδου. Ὅθεν	καὶ	πρὸς τοὺς ἀντιπολιτευομένους ταῦτα, φασί,
[2, 17]	ἆρα καὶ πρὸς ἀσθενῶν ταχύς,	καὶ	πρὸς χελώνης ἀετὸς βραχεῖ χρόνῳ.
[2, 8]	ἁρμόσασθαι καὶ τόπῳ καὶ χρόνῳ	καὶ	προσώπῳ, καὶ πᾶσαν περίστασιν ἁρμοδίως
[2, 3]	Λαμψακηνόν, γνώριμον ὄντα αὐτοῦ, ὃν	καὶ	πρῶτον σπουδάσαι τοῦ ποιητοῦ περὶ
[2, 3]	Εὐβούλου, Κλαζομένιος. Οὗτος ἤκουσεν Ἀναξιμένους,	καὶ	πρῶτος τῇ ὕλῃ νοῦν ἐπέστησεν,
[2, 11]	κοσμῶ. Ἀπεδέχετο δ' αὐτόν, φασί,	καὶ	Πτολεμαῖος ὁ Σωτήρ. Καὶ ἐγκρατὴς
[2, 17]	τῶν ἐξιόντων τί εἴη παρακείμενον	καὶ	πῶς ἔχοι τὸ τοῦ χρόνου·
[2, 8]	μόνῳ δέδοται καὶ χλανίδα φορεῖν	καὶ	ῥάκος. Διονυσίου δὲ προσπτύσαντος αὐτῷ
[2, 17]	κράμβη χυλὸν ἔχει χρηστόν, ἀλλὰ	καὶ	ῥαφανίδες; Πρὸς δὲ τὸν νεώτερον
[2, 7]	ἐπιγράψας· ἐξ ὧν δῆλον ὅτι	καὶ	ῥητορικός τις ἦν. Γνώριμος δ'
[2, 7]	μαθητὴς Ἰσοκράτους· πέμπτος Μυτιληναῖος, ὃν	καὶ	ῥητορομάστιγα ἐκάλουν· ἕκτος Νεαπολίτης, φιλόσοφος
[2, 10]	γὰρ αὐτοῦ καὶ Δημοσθένης ἀκηκοέναι	καὶ	ῥωβικώτερος ὢν παύσασθαι. Ὁ δ'
[2, 3]	γεγέννηται, Εἰς θεωρίαν, ἔφη, ἡλίου	καὶ	σελήνης καὶ οὐρανοῦ. Πρὸς τὸν
[2, 11]	Ἀριστοτέλους δὲ τοῦ Κυρηναϊκοῦ Κλείταρχον	καὶ	Σιμμίαν· ἀπὸ δὲ τῶν διαλεκτικῶν
[2, 8]	γὰρ Σωκράτης, πεμπόντων αὐτῷ τινων	καὶ	σῖτον καὶ οἶνον, ὀλίγα λαμβάνων
[2, 17]	δὲ καὶ πένητος· οἱ δὲ	καὶ	σκηνογράφον αὐτὸν εἶναί φασι καὶ
[2, 17]	ἦν. Ἀλεξῖνον γοῦν πολλὰ καταπαίζων	καὶ	σκληρῶς ἐπισκώπτων, ὅμως αὐτὸν εὖ
[2, 11]	φησιν Ἡρακλείδης. Τοσοῦτον δ' εὑρεσιλογίᾳ	καὶ	σοφιστείᾳ προῆγε τοὺς ἄλλους ὥστε
[2, 10]	κατηγορημάτων καὶ τῶν τοιούτων συνέγραψε·	καὶ	Στίλπων ὁ Μεγαρεύς, διασημότατος φιλόσοφος,
[2, 1]	Πραξιάδου Μιλήσιος. Οὗτος ἔφασκεν ἀρχὴν	καὶ	στοιχεῖον τὸ ἄπειρον, οὐ διορίζων
[2, 8]	τυράννων αὐλὰς ἐθεράπευες. Ὁ δέ,	Καὶ	σύ, εἶπεν, εἴπερ ᾔδεις ἀνθρώποις
[2, 8]	ἔπλυνες· τὸν δ' ὑπολαβόντ' εἰπεῖν,	Καὶ	σὺ εἴπερ ἀνθρώποις ᾔδεις ὁμιλεῖν,
[2, 8]	αἰτιασαμένου, μικρὸν διαλιπών, Δύνασαι, φησί,	καὶ	σὺ σήμερον μεθ' ἡμῶν γενέσθαι;
[2, 8]	αὐτὰ ἐκφέροντες, Ἀσεβεῖς ἄρα, ἔφη,	καὶ	σύ, τοῖς ἀμυήτοις διηγούμενος. Καὶ
[2, 17]	ἁπλᾶ ἀνῄρει, λέγω δὲ συνημμένα	καὶ	συμπεπλεγμένα. Φησὶ δ' Ἡρακλείδης ἐν
[2, 8]	μὲν νεκροὺς πάντας σχεδὸν ἑωρακέναι	καὶ	συντετυχηκέναι, τὴν δὲ βασίλισσαν αὐτὴν
[2, 1]	θαλάσσης περίμετρον πρῶτος ἔγραψεν, ἀλλὰ	καὶ	σφαῖραν κατεσκεύασε. Τῶν δὲ ἀρεσκόντων
[2, 3]	πατρίδος; Εὐφήμει, ἔφη, ἐμοὶ γὰρ	καὶ	σφόδρα μέλει τῆς πατρίδος, Δείξας
[2, 7]	Ἀθηναῖος, ἐκ νέου φιλόπονος· διὸ	καὶ	Σωκράτους οὐκ ἀπέστη. Ὅθεν ἔλεγε,
[2, 10]	διαλανθάνοντα καὶ Ἠλέκτραν καὶ ἐγκεκαλυμμένον	καὶ	σωρίτην καὶ κερατίνην καὶ φαλακρόν.
[2, 8]	οὐδ' ὅλως γράψαι· ὧν ἐστι	καὶ	Σωσικράτης ὁ Ῥόδιος. Κατὰ δὲ
[2, 17]	βαρβάρους παραγίνεται εἰς τὴν ἰδίαν,	καὶ	τὰ ἄλλα πάντα πράσσει κατὰ
[2, 17]	ἀγαθόν ἐστιν. Ἀνῄρει δέ, φασί,	καὶ	τὰ ἀποφατικὰ τῶν ἀξιωμάτων, καταφατικὰ
[2, 11]	ὢν ἐν τοῖς ἐριστικοῖς ἀνῄρει	καὶ	τὰ εἴδη· καὶ ἔλεγε τὸν
[2, 4]	εἶναι γενέσεως, θερμὸν καὶ ψυχρόν.	Καὶ	τὰ ζῷα ἀπὸ τῆς ἰλύος
[2, 10]	δὲ θεόν, καὶ ἄλλοτε νοῦν	καὶ	τὰ λοιπά. Τὰ δ' ἀντικείμενα
[2, 1]	ἢ ὕδωρ ἢ ἄλλο τι.	Καὶ	τὰ μὲν μέρη μεταβάλλειν, τὸ
[2, 3]	ἐλέῳ μᾶλλον ἢ κρίσει ἀφεθῆναι.	Καὶ	τὰ μὲν περὶ τῆς δίκης
[2, 10]	φησιν Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς. Οὗτος	καὶ	τὰ Παρμενίδεια μετεχειρίζετο, καὶ οἱ
[2, 17]	Ἦν δέ, φασί, καὶ ἐκκλινὴς	καὶ	τὰ τῆς στολῆς ἀδιάφορος, οὔτε
[2, 8]	δὲ ψυχὴν συμπαθεῖν τῷ σώματι	καὶ	ταράττεσθαι, τὴν δὲ τύχην πολλὰ
[2, 8]	καὶ λυπεῖσθαι ἄλλον ἄλλου μᾶλλον,	καὶ	τὰς αἰσθήσεις μὴ πάντοτε ἀληθεύειν.
[2, 8]	ὧν αὐτὸς παρίσχει. Ἀνῄρουν δὲ	καὶ	τὰς αἰσθήσεις, οὐκ ἀκριβούσας τὴν
[2, 8]	ἐκείνους Μελανθὼ μὲν καὶ Πολυδώραν	καὶ	τὰς ἄλλας θεραπαίνας ἔχειν, πάντα
[2, 17]	πατρίδα καὶ τήν τε γυναῖκα	καὶ	τὰς θυγατέρας παραλαβὼν πρὸς Ἀντίγονον
[2, 17]	Χαλκίδος, εὐλαβουμένην τὰς κλωπείας τε	καὶ	τὰς καθ' ὁδὸν λῃστείας. Φίλος
[2, 8]	ψυχικῶν τὰς σωματικὰς ἀμείνους εἶναι,	καὶ	τὰς ὀχλήσεις χείρους τὰς σωματικάς.
[2, 17]	παρῳδῶν φησι· Φλιάσιόν τ' Ἀσκληπιάδην	καὶ	ταῦρον Ἐρέτρην. Ὁ δὲ Τίμων
[2, 17]	κἀκείνων ἐπιμελοῦ, μὴ συμβῇ σοι	καὶ	ταῦτα καταφθεῖραι καὶ κομψὸν ἰδιώτην
[2, 8]	ἔχθρας, σὺ δὲ φιλίας ἄρχεις.	Καὶ	ταῦτα μὲν εἰς αὐτὸν ἀναφέρεται.
[2, 8]	ὀχλήσεις χείρους τὰς σωματικάς. Ὅθεν	καὶ	ταύταις κολάζεσθαι μᾶλλον τοὺς ἁμαρτάνοντας.
[2, 3]	οὖν, ἔφη, οὐχ ὑμεῖς ἐπιμελεῖσθε;	Καὶ	τέλος ἀπέστη καὶ περὶ τὴν
[2, 3]	ἀποτυχὼν τῆς πρὸς αὐτὸν κοινολογίας.	Καὶ	τέλος ἀποχωρήσας εἰς Λάμψακον αὐτόθι
[2, 8]	μέντοι τὴν τοῦ σώματος, ἣν	καὶ	τέλος εἶναι, καθά φησι Παναίτιος
[2, 8]	ἀοχλησίαν, ἣν ὁ Ἐπίκουρος ἀποδέχεται	καὶ	τέλος εἶναί φησιν. Δοκεῖ δ'
[2, 8]	εἶναί φησιν. Δοκεῖ δ' αὐτοῖς	καὶ	τέλος εὐδαιμονίας διαφέρειν. Τέλος μὲν
[2, 17]	ἐπικεκαυμένος τὸ εἶδος, πίων τε	καὶ	τετριμμένος· τὸ δὲ μέγεθος σύμμετρος,
[2, 17]	τῷ δήμῳ Διὰ ταῦτα δὴ	καὶ	τὴν ἄλλην φιλίαν ὑποπτευθεὶς προδιδόναι
[2, 11]	ἐξενηνοχέναι, τόν τε λόγον ἔχειν	καὶ	τὴν ἐπιστήμην. Καὶ αὐτῷ διαλεχθεὶς
[2, 8]	ἐστι κατάστασις. Δύνασθαι δέ φασι	καὶ	τὴν ἡδονήν τινας μὴ αἱρεῖσθαι
[2, 8]	ἡδονῆς, μηδὲ ἥδιόν τι εἶναι·	καὶ	τὴν μὲν εὐδοκητὴν πᾶσι ζῴοις,
[2, 17]	ἀκούων· ὕστερον δ' ἐθαυμάσθη, ὥστε	καὶ	τὴν πόλιν ἐγχειρίσασθαι. Ἐπρέσβευσε δὲ
[2, 17]	λαθραίως παρεισδὺς εἰς τὴν πατρίδα	καὶ	τήν τε γυναῖκα καὶ τὰς
[2, 8]	μὲν γὰρ τῆς χρείας ἀναιρεθείσης	καὶ	τὴν φιλίαν ἐκποδὼν εἶναι· τοὺς
[2, 17]	μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς Δημήτριον.	Καὶ	τῆς πόλεως διακόσια τάλαντα τελούσης
[2, 3]	αὐτῷ προσαγγελέντων, τῆς τε καταδίκης	καὶ	τῆς τῶν παίδων τελευτῆς, εἰπεῖν
[2, 8]	τὸν λόγον πρὸς τὸ θαρρῆσαι	καὶ	τῆς τῶν πολλῶν δόξης ὑπεράνω
[2, 11]	γὰρ Θεοφράστου Μητρόδωρον τὸν θεωρηματικὸν	καὶ	Τιμαγόραν τὸν Γελῶον ἀπέσπασεν, παρ'
[2, 17]	φιλοσόφου ποιήσας τὸ δρᾶμα· ὧν	καί	τινά ἐστι τοιαυτί· Ὡς ἐκ
[2, 11]	ἐργαστηρίων συνθεῖν ἵνα αὐτὸν θεάσαιντο.	Καί	τινος εἰπόντος, Στίλπων, θαυμάζουσί σε
[2, 13]	ἰατρὸς κατὰ Σέλευκον τὸν Νικάνορα·	καί	τις ἀνδριαντοποιός. ~Γλαύκων Ἀθηναῖος· καὶ
[2, 4]	γεννηθῆναι· καὶ τὸ δίκαιον εἶναι	καὶ	τὸ αἰσχρὸν οὐ φύσει ἀλλὰ
[2, 2]	αὐτόν. Οὗτος ἀρχὴν ἀέρα εἶπε	καὶ	τὸ ἄπειρον. Κινεῖσθαι δὲ τὰ
[2, 17]	καὶ δὴ καὶ Ἀχαιῷ, ᾧπερ	καὶ	τὸ δευτερεῖον ἐν τοῖς Σατύροις,
[2, 8]	ἡγεῖσθαι τό τε φυσικὸν μέρος	καὶ	τὸ διαλεκτικόν. Δύνασθαι γὰρ καὶ
[2, 4]	ζῷα ἀπὸ τῆς ἰλύος γεννηθῆναι·	καὶ	τὸ δίκαιον εἶναι καὶ τὸ
[2, 11]	ἰσχάδα· Οὐ μόνον, ἔφη, ἀλλὰ	καὶ	τὸ ἐρώτημα, οὗ ἦν ἀρραβὼν
[2, 4]	Μέγιστον τῶν ἄστρων τὸν ἥλιον,	καὶ	τὸ πᾶν ἄπειρον. Γεγόνασι δὲ
[2, 8]	ἐξ ἑαυτοῦ γεγονότα· καὶ ὅς,	Καὶ	τὸ φλέγμα, φησί, καὶ τοὺς
[2, 10]	δὲ καὶ τοῖς ἐφοδίοις θλιβομένους	καὶ	τὸ χωρίον νοσερὸν καταγνόντας ἀπελθεῖν,
[2, 17]	ἐν Διαδοχαῖς, ἦν. Καὶ δὴ	καὶ	τόδε ἐρωτᾶν εἰώθει· Τὸ ἕτερον
[2, 8]	ὑφοράσεως χρήσεσθαι τὸν σοφόν. Διὸ	καὶ	τοιούτους λόγους ἠρώτα· Ἆρά γε
[2, 10]	ἣν Ὀλυμπικὴν κληθήσεσθαι. Τοὺς δὲ	καὶ	τοῖς ἐφοδίοις θλιβομένους καὶ τὸ
[2, 17]	δὲ πάντων Ὁμήρῳ προσεῖχεν· εἶτα	καὶ	τοῖς μελικοῖς· ἔπειτα Σοφοκλεῖ, καὶ
[2, 2]	καταθύμιος μὲν Κροτωνιήτῃσι, καταθύμιος δὲ	καὶ	τοῖσι ἄλλοισι Ἰταλιώτῃσι· φοιτέουσι δέ
[2, 11]	Ὅπερ ἦν νοῦ καὶ ἱματίου.	καὶ	τὸν ἀχθεσθέντα παρῳδῆσαι εἰς αὐτὸν
[2, 3]	ὕστερον δὲ τὴν ἔγκλισιν λαβεῖν.	Καὶ	τὸν γαλαξίαν ἀνάκλασιν εἶναι φωτὸς
[2, 10]	κατὰ λήμματα, ἀλλὰ κατ' ἐπιφοράν.	Καὶ	τὸν διὰ παραβολῆς λόγον ἀνῄρει,
[2, 10]	λόγους ἠρώτησε, τόν τε ψευδόμενον	καὶ	τὸν διαλανθάνοντα καὶ Ἠλέκτραν καὶ
[2, 8]	τὸν Διονύσιον ἔσχατον αὐτὸν κατακλῖναι·	καὶ	τόν, Ἐνδοξότερον, φάναι, τὸν τόπον
[2, 11]	θυγατέρα, Ἀριστοτέλης. Τούτου φησὶν Ἡρακλείδης	καὶ	τὸν Ζήνωνα ἀκοῦσαι τὸν τῆς
[2, 1]	καὶ ἀπὸ ἡλίου φωτίζεσθαι· ἀλλὰ	καὶ	τὸν ἥλιον οὐκ ἐλάττονα τῆς
[2, 7]	Ἀντισθένους τόν τε μικρὸν Κῦρον	καὶ	τὸν Ἡρακλέα τὸν ἐλάσσω καὶ
[2, 8]	εὐδαιμονίαν εἶναι. Τήν τε ζωὴν	καὶ	τὸν θάνατον αἱρετόν. Φύσει τ'
[2, 8]	εἶχε πρὸς αὐτὸν δυσμενῶς· διὸ	καὶ	τὸν κατὰ τῆς ἡδονῆς λόγον
[2, 17]	πολιτείας, οὕτως ἦν ἀγωνιάτης ὥστε	καὶ	τὸν λιβανωτὸν τιθεὶς διήμαρτε τοῦ
[2, 8]	λέγειν καὶ δεισιδαιμονίας ἐκτὸς εἶναι	καὶ	τὸν περὶ θανάτου φόβον ἐκφεύγειν
[2, 8]	καὶ φοβήσεσθαι· φυσικῶς γὰρ γίνεσθαι.	Καὶ	τὸν πλοῦτον δὲ ποιητικὸν ἡδονῆς
[2, 11]	καὶ φυσικῶν ἔμπειρον ὄντα προσηγάγετο,	καὶ	τὸν ῥητορικὸν Ἄλκιμον, ἁπάντων πρωτεύοντα
[2, 17]	Λυκόφρονα τὸν τῆς τραγῳδίας ποιητὴν	καὶ	τὸν Ῥόδιον Ἀνταγόραν· μάλιστα δὲ
[2, 7]	λόγους δικανικοὺς τοῖς ἀδικουμένοις· διὸ	καὶ	τὸν Τίμωνα εἰπεῖν ἐπ' αὐτοῦ·
[2, 8]	εἰρήκαμεν. Ἦν δὲ ἱκανὸς ἁρμόσασθαι	καὶ	τόπῳ καὶ χρόνῳ καὶ προσώπῳ,
[2, 10]	τὸ χωρίον νοσερὸν καταγνόντας ἀπελθεῖν,	καὶ	τοῦ λοιποῦ διατρίβειν ἔρημον τὸν
[2, 9]	περὶ Ἀλκιβιάδην ἢ Κρίτωνα προὔτρεψε·	καὶ	τοὐντεῦθεν ἐλευθερίως ἐφιλοσόφει. Ἱερώνυμος δ'
[2, 4]	οἷον τροφὴν ἀνιείσης· οὕτω δὴ	καὶ	τοὺς ἀνθρώπους ποιῆσαι. Πρῶτος δὲ
[2, 17]	Πλάτωνα τὸν τῆς Ἀκαδημείας κατάρξαντα,	καὶ	τοὺς ἀπ' αὐτοῦ, ὁπόσοι γεγόνασιν
[2, 8]	Θεοδωρείους προσωνόμαζον. Οὐ μὴν ἀλλὰ	καὶ	τοὺς ἀπὸ Φαίδωνος, ὧν τοὺς
[2, 10]	αὐτοῦ ταῦτά φησι Τίμων, προσπαρατρώγων	καὶ	τοὺς λοιποὺς Σωκρατικούς· Ἀλλ' οὔ
[2, 10]	φησιν ὁ Ἑρμόδωρος ἀφικέσθαι Πλάτωνα	καὶ	τοὺς λοιποὺς φιλοσόφους μετὰ τὴν
[2, 7]	Ἡρακλέα τὸν ἐλάσσω καὶ Ἀλκιβιάδην	καὶ	τοὺς τῶν ἄλλων δὲ ἐσκευώρηται.
[2, 8]	ὅς, Καὶ τὸ φλέγμα, φησί,	καὶ	τοὺς φθεῖρας ἐξ ἡμῶν ἴσμεν
[2, 16]	Περὶ ἔρωτος. ~Κέβης ὁ Θηβαῖος·	καὶ	τούτου φέρονται διάλογοι τρεῖς· Πίναξ,
[2, 15]	τριάκοντα, οἳ νοθεύονται. ~Σιμμίας Θηβαῖος·	καὶ	τούτου φέρονται ἐν ἑνὶ διάλογοι
[2, 14]	καί τις ἀνδριαντοποιός. ~Γλαύκων Ἀθηναῖος·	καὶ	τούτου φέρονται ἐν ἑνὶ διάλογοι
[2, 9]	καὶ οὗτος διστάζεται· σκυτικοὺς λόγους·	καὶ	τούτους τινὲς Αἰσχίνου φασίν. Διάδοχος
[2, 17]	ἐπιμήνιον ἑορτὴν τελοῦντος καὶ καλέσαντος	καὶ	τούτους ὥσπερ τοὺς ἄλλους φιλοσόφους,
[2, 17]	ἀποφατικὰ τῶν ἀξιωμάτων, καταφατικὰ τιθείς·	καὶ	τούτων τὰ ἁπλᾶ προσδεχόμενος τὰ
[2, 10]	χρόνους τοὺς ἑαυτοῦ. Ἐποίησε δὲ	καὶ	τραγῳδίας πλείους, ἐν αἷς εὐδοκίμει
[2, 13]	διαλόγους καλοῦσιν. Εἰσὶ δὲ τρεῖς	καὶ	τριάκοντα ἐν ἑνὶ φερόμενοι βιβλίῳ·
[2, 14]	Μενέξενος. Φέρονται καὶ ἄλλοι δύο	καὶ	τριάκοντα, οἳ νοθεύονται. ~Σιμμίας Θηβαῖος·
[2, 9]	Διάδοχος δ' αὐτοῦ Πλείσταινος Ἠλεῖος,	καὶ	τρίτοι ἀπ' αὐτοῦ οἱ περὶ
[2, 8]	ἐκ παίδων ᾠκειῶσθαι πρὸς αὐτήν,	καὶ	τυχόντας αὐτῆς μηθὲν ἐπιζητεῖν μηθέν
[2, 17]	κατὰ γνώμην, ἔδοξε τῇ βουλῇ	καὶ	τῷ δήμῳ Διὰ ταῦτα δὴ
[2, 8]	εὐγένειαν δυσγενείᾳ, καὶ δόξαν ἀδοξίᾳ.	Καὶ	τῷ μὲν ἄφρονι τὸ ζῆν
[2, 7]	τοὺς Αἰσχίνου δὲ κατατάξαι. Ἀλλὰ	καὶ	τῶν Ἀντισθένους τόν τε μικρὸν
[2, 3]	εἰς Λάμψακον αὐτόθι κατέστρεψεν. Ὅτε	καὶ	τῶν ἀρχόντων τῆς πόλεως ἀξιούντων
[2, 17]	ἀνὴρ δὲ καὶ τῶν ὄντων	καὶ	τῶν γενησομένων κάκιστος. Ἐτελεύτα δὲ
[2, 7]	Ἐφέσιος ἔλεγε μὴ εἶναι Αἰσχίνου.	Καὶ	τῶν ἑπτὰ δὲ τοὺς πλείστους
[2, 17]	ἐπὶ κῶμον ἐρωμένου τοῦ Ἀσκληπιάδου	καὶ	τῶν νεανίσκων ἀποκλειόντων αὐτόν, ὁ
[2, 17]	Φιλόσοφος μέντοι οὗτος, ἀνὴρ δὲ	καὶ	τῶν ὄντων καὶ τῶν γενησομένων
[2, 8]	Εἰσιών ποτε εἰς ἑταίρας οἰκίαν	καὶ	τῶν σὺν αὐτῷ μειρακίων τινὸς
[2, 10]	πρῶτος περὶ ἀξιωμάτων καὶ κατηγορημάτων	καὶ	τῶν τοιούτων συνέγραψε· καὶ Στίλπων
[2, 8]	ἀφ' ὧν γίνεται. Ἀφίσταντο δὲ	καὶ	τῶν φυσικῶν διὰ τὴν ἐμφαινομένην
[2, 17]	ἢ κύαμος, ἔστι δ' ὅτε	καὶ	τῶν ὡρίων ἄπιος ἢ ῥοιὰ
[2, 8]	χάριν καὶ πρὸς γονέας τιμὴν	καὶ	ὑπὲρ πατρίδος τι πράξειν. Ὅθεν
[2, 17]	δὲ μηδὲν ἧττον τηρεῖν παριόντα	καὶ	ὑπερκύπτοντα Ἀγαμεμνόνειόν τε καὶ Ἡγησίπολιν
[2, 7]	ἐλθεῖν εἰς Σικελίαν πρὸς Διονύσιον,	καὶ	ὑπὸ μὲν Πλάτωνος παροφθῆναι, ὑπὸ
[2, 10]	ἐγκεκαλυμμένον καὶ σωρίτην καὶ κερατίνην	καὶ	φαλακρόν. Περὶ τούτου φησί τις
[2, 3]	οἰκήσεις ἔχειν, ἀλλὰ καὶ λόφους	καὶ	φάραγγας. Ἀρχὰς δὲ τὰς ὁμοιομερείας·
[2, 3]	τῇ τῶν Ἀρχόντων ἀναγραφῇ, ἔνθα	καί	φασιν αὐτὸν ἐτῶν διατρῖψαι τριάκοντα.
[2, 11]	ἰχθῦς πρίασθαι· τοῦ δ' ἐπισπωμένου	καὶ	φάσκοντος, Καταλείπεις τὸν λόγον; Οὐκ
[2, 15]	ἐπιστατεῖν, Περὶ πρέποντος, Περὶ αἱρετοῦ	καὶ	φευκτοῦ, Περὶ φίλου, Περὶ τοῦ
[2, 3]	διεκόσμησε. Παρὸ καὶ Νοῦς ἐπεκλήθη,	καί	φησι περὶ αὐτοῦ Τίμων ἐν
[2, 1]	καὶ Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος· ὃς	καί	φησιν αὐτὸν ἐν τοῖς Χρονικοῖς
[2, 8]	αὐτὸν λάχανα πλύνων Διογένης ἔσκωψε	καί	φησιν, Εἰ ταῦτα ἔμαθες προσφέρεσθαι,
[2, 8]	ἡδονὴν καὶ πόνον. Ἀνῄρει δὲ	καὶ	φιλίαν, διὰ τὸ μήτ' ἐν
[2, 8]	κατὰ ταὐτὰ τούτοις· ἀπέλιπον δὲ	καὶ	φιλίαν ἐν βίῳ καὶ χάριν
[2, 17]	Ἀγωνιάτης μέντοι, φασίν, ἦν ἄλλως	καὶ	φιλόδοξος· ὥστε τὸ πρότερον τέκτονι
[2, 17]	τε ἄλλα ἔφη καὶ δὴ	καί,	Φιλόσοφος μέντοι οὗτος, ἀνὴρ δὲ
[2, 17]	φαῖνον τοῦ σώματος. Ἦν δὲ	καὶ	φιλυπόδοχος καὶ διὰ τὸ νοσῶδες
[2, 8]	παρὰ κενὴν δόξαν. Λυπήσεσθαι μέντοι	καὶ	φοβήσεσθαι· φυσικῶς γὰρ γίνεσθαι. Καὶ
[2, 3]	τοῦ μαθητοῦ, πέντε ταλάντοις ζημιωθῆναι	καὶ	φυγαδευθῆναι. Σάτυρος δ’ ἐν τοῖς
[2, 3]	μηνὶ κατ’ ἔτος παίζειν συγχωρεῖν.	Καὶ	φυλάττεται τὸ ἔθος καὶ νῦν.
[2, 11]	τούτων Φρασίδημον μὲν τὸν περιπατητικὸν	καὶ	φυσικῶν ἔμπειρον ὄντα προσηγάγετο, καὶ
[2, 8]	δὲ καὶ φιλίαν ἐν βίῳ	καὶ	χάριν καὶ πρὸς γονέας τιμὴν
[2, 8]	Εἰς Κόρινθον αὐτῷ πλέοντί ποτε	καὶ	χειμαζομένῳ συνέβη ταραχθῆναι. πρὸς οὖν
[2, 8]	αὐτὸν εἰπεῖν, Σοὶ μόνῳ δέδοται	καὶ	χλανίδα φορεῖν καὶ ῥάκος. Διονυσίου
[2, 8]	δὲ ἱκανὸς ἁρμόσασθαι καὶ τόπῳ	καὶ	χρόνῳ καὶ προσώπῳ, καὶ πᾶσαν
[2, 10]	Οὑριστικὸς δ' Εὐβουλίδης κερατίνας ἐρωτῶν	καὶ	ψευδαλαζόσιν λόγοις τοὺς ῥήτορας κυλίων
[2, 4]	δύο αἰτίας εἶναι γενέσεως, θερμὸν	καὶ	ψυχρόν. Καὶ τὰ ζῷα ἀπὸ
[2, 8]	τοῦ σατράπου πρὸς τὸν εἰπόντα,	Καὶ	ὧδε θαρρεῖς; Πότε γάρ, εἶπεν,
[2, 1]	τροπάς τε καὶ ἰσημερίας σημαίνοντα·	καὶ	ὡροσκόπια κατεσκεύασε. Καὶ γῆς καὶ
[2, 17]	φαγών, ἐπειδὴ μάθοι, ἐναυτία τε	καὶ	ὠχρία ἕως Ἀσκληπιάδης ἐπετίμησεν αὐτῷ
[2, 11]	δοκεῖς μοι χρείαν ἔχειν ἱματίου	καινοῦ.	Ὅπερ ἦν νοῦ καὶ ἱματίου.
[2, 17]	τῆς θυσίας ὡς χρὴ πάντα	καιρὸν	φιλοσόφων ἀκούειν· ἕως εἰ μή
[2, 8]	καὶ μοιχεύσειν καὶ ἱεροσυλήσειν ἐν	καιρῷ·	μηδὲν γὰρ τούτων φύσει αἰσχρὸν
[2, 8]	ἧς ἕνεκα καὶ πόνους ὑπομενεῖν.	Καίτοι	τιθέμενον ἡδονὴν τέλος καὶ ἀχθόμενον
[2, 8]	ἀγαθὰ δὲ φρόνησιν καὶ δικαιοσύνην,	κακὰ	δὲ τὰς ἐναντίας ἕξεις, μέσα
[2, 2]	Οἱ δὲ Αἰακέος παῖδες ἄλαστα	κακὰ	ἔρδουσι καὶ Μιλησίους οὐκ ἐπιλείπουσι
[2, 17]	πάμπλειστα κτήματα, Πορεύου τοίνυν, ἔφη,	κἀκείνων	ἐπιμελοῦ, μὴ συμβῇ σοι καὶ
[2, 3]	μὲν τῆς καταδίκης, ὅτι ἄρα	Κἀκείνων	κἀμοῦ πάλαι ἡ φύσις κατεψηφίσατο,
[2, 10]	Κρόνε Διόδωρε, τίς σε δαιμόνων	κακῇ	ἀθυμίῃ ξυνείρυσεν, ἵν' αὐτὸς αὑτὸν
[2, 11]	ζυγόν· ἀλλ' οἶνον εὗρε τῆς	κακῆς	συνωρίδος φέρτερον ἡνίοχον· χανδὸν> πιὼν
[2, 17]	τῶν ὄντων καὶ τῶν γενησομένων	κάκιστος.	Ἐτελεύτα δὲ κατὰ τὸν Ἡρακλείδην
[2, 8]	Ἐγώ, φησίν, ὁ κακοδαίμων, κἀμοῦ	κακοδαιμονέστερος	ὁ Περσῶν βασιλεύς. Ἀλλ' ὅρα
[2, 8]	ὁ μεμυρισμένος; Ἐγώ, φησίν, ὁ	κακοδαίμων,	κἀμοῦ κακοδαιμονέστερος ὁ Περσῶν βασιλεύς.
[2, 8]	τι ἐλαττοῦται, οὕτως οὐδ' ἄνθρωπος.	Κακοὶ	κακῶς δ' ἀπόλοιντο οἱ κίναιδοι,
[2, 12]	Περὶ τοῦ καλοῦ, Περὶ τοῦ	κακουργεῖν,	Περὶ εὐθημοσύνης, Περὶ νόμου, Περὶ
[2, 13]	λόγου ἢ Περὶ ἐπιτηδειότητος, Περὶ	κακουργίας.	Οὗτος, φασί, πρῶτος διελέχθη τοὺς
[2, 8]	τὸν τὸν> περὶ ἀγαθῶν καὶ	κακῶν	λόγον ἐκμεμαθηκότα. Μηδέν τε εἶναι
[2, 8]	αἱρέσει, ὡς ἐν τῇ τῶν	κακῶν	φυγῇ, τέλος τιθέμενον τὸ μὴ
[2, 8]	ἐλαττοῦται, οὕτως οὐδ' ἄνθρωπος. Κακοὶ	κακῶς	δ' ἀπόλοιντο οἱ κίναιδοι, οἵτινες
[2, 8]	φεύγεις; Ὅτι, φησί, τοῦ μὲν	κακῶς	λέγειν σὺ τὴν ἐξουσίαν ἔχεις,
[2, 10]	ποτ' ἐκπερᾶν, Ἀλεξῖνος θνῆσκε νυγεὶς	καλάμῳ.	Γέγραφε δ' οὐ μόνον πρὸς
[2, 10]	νηχόμενον ἐν τῷ Ἀλφειῷ νυχθῆναι	καλάμῳ	καὶ οὕτω τελευτῆσαι. Καὶ ἔστιν
[2, 17]	βασιλέως ἐπιμήνιον ἑορτὴν τελοῦντος καὶ	καλέσαντος	καὶ τούτους ὥσπερ τοὺς ἄλλους
[2, 8]	χρησίμη ἂν εἴη παρ' ὅσον	καλή	ἐστι, καὶ παῖς καὶ νεανίσκος
[2, 8]	ἐστι; Ναί. Οὐκοῦν καὶ γυνὴ	καλὴ	χρησίμη ἂν εἴη παρ' ὅσον
[2, 8]	οὐ διαμαρτάνει· οὐδ' ἄρα εἰ	κάλλει	χρήσαιτο παρ' ὅσον χρήσιμόν ἐστι,
[2, 7]	διὸ καὶ ἀσθενέστερόν πως ἔχει·	Καλλίας,	Ἀξίοχος, Ἀσπασία, Ἀλκιβιάδης, Τηλαύγης, Ῥίνων.
[2, 11]	ἐννέα ψυχροί· Μόσχος, Ἀρίστιππος ἢ	Καλλίας,	Πτολεμαῖος, Χαιρεκράτης, Μητροκλῆς, Ἀναξιμένης, Ἐπιγένης,
[2, 10]	Κρόνος ἐπίκλην, περὶ οὗ φησι	Καλλίμαχος	ἐν ἐπιγράμμασιν· αὐτὸς ὁ Μῶμος
[2, 3]	Ἤρξατο δὲ φιλοσοφεῖν Ἀθήνησιν ἐπὶ	Καλλίου,	ἐτῶν εἴκοσιν ὤν, ὥς φησι
[2, 8]	τε εἶναι φύσει δίκαιον ἢ	καλὸν	ἢ αἰσχρόν, ἀλλὰ νόμῳ καὶ
[2, 8]	δ' ἀπόλοιντο οἱ κίναιδοι, οἵτινες	καλὸν	ἡμῖν ἄλειμμα διαβάλλουσιν. Πρὸς Πλάτωνα
[2, 17]	τὸν Μενέδημον εἰπεῖν ὡς εἰ	καλὸν	ἦν ἡ τῶν τοιούτων ἀνδρῶν
[2, 13]	ἐπιστήμης, Περὶ μουσικῆς, Τί τὸ	καλόν,	Περὶ διδασκαλίας, Περὶ τοῦ διαλέγεσθαι,
[2, 13]	Περὶ τοῦ καλοῦ, Τί τὸ	καλόν,	Περὶ δικαίου πρῶτον, δεύτερον, Περὶ
[2, 15]	χρημάτων, Περὶ ζωῆς, Τί τὸ	καλόν,	Περὶ ἐπιμελείας, Περὶ ἔρωτος. ~Κέβης
[2, 8]	ἂν εἴη χρήσιμος πρὸς ὃ	καλός	ἐστι; Ναί. Ἔστι δὲ χρήσιμος
[2, 8]	χρήσιμος ἂν εἴη παρ' ὅσον	καλός	ἐστι; Ναί. Καὶ παῖς ἄρα
[2, 8]	Καὶ παῖς ἄρα καὶ νεανίσκος	καλὸς	πρὸς τοῦτ' ἂν εἴη χρήσιμος
[2, 8]	ἐστι, καὶ παῖς καὶ νεανίσκος	καλὸς	χρήσιμος ἂν εἴη παρ' ὅσον
[2, 13]	φιλοκερδοῦς, Περὶ ἀλαζονείας, Περὶ τοῦ	καλοῦ.	Οἱ δέ, Περὶ τοῦ βουλεύεσθαι,
[2, 12]	ἐπιτήδειον ἢ Πολιτικός, Περὶ τοῦ	καλοῦ,	Περὶ τοῦ κακουργεῖν, Περὶ εὐθημοσύνης,
[2, 12]	γραμμάτων, Περὶ ποιητικῆς, περὶ τοῦ	καλοῦ,	Περὶ τοῦ μαθεῖν, Περὶ τοῦ
[2, 13]	Περὶ τοῦ ἀγαθοῦ, Περὶ τοῦ	καλοῦ,	Τί τὸ καλόν, Περὶ δικαίου
[2, 7]	παρὰ Ξανθίππης· ὧν οἱ μὲν	καλούμενοι	ἀκέφαλοι σφόδρ' εἰσὶν ἐκλελυμένοι καὶ
[2, 10]	τὸ ἀγαθὸν ἀπεφαίνετο πολλοῖς ὀνόμασι	καλούμενον·	ὁτὲ μὲν γὰρ φρόνησιν, ὁτὲ
[2, 17]	Φαίδωνος, Κλεισθένους τοῦ τῶν Θεοπροπιδῶν	καλουμένων	υἱός, ἀνδρὸς εὐγενοῦς μέν, ἀρχιτέκτονος
[2, 17]	ἑκατόν. Μὴ δυνάμενος δὲ τῶν	καλούντων	ἐπὶ δεῖπνόν τινος περιελεῖν τὴν
[2, 8]	τίνα ἐστὶν ἃ δεῖ τοὺς	καλοὺς	παῖδας μανθάνειν, ἔφη, Οἷς ἄνδρες
[2, 13]	ὅθεν σκυτικοὺς αὐτοῦ τοὺς διαλόγους	καλοῦσιν.	Εἰσὶ δὲ τρεῖς καὶ τριάκοντα
[2, 4]	γὰρ περὶ νόμων πεφιλοσόφηκε καὶ	καλῶν	καὶ δικαίων· παρ' οὗ λαβὼν
[2, 8]	οὐδὲν κωλύει καὶ πολυτελῶς καὶ	καλῶς	ζῆν. Ἐρωτηθεὶς τίνι διαφέρουσιν οἱ
[2, 8]	οὐδὲν κωλύει καὶ πολυτελῶς καὶ	καλῶς	ζῆν. Ἐρωτώμενος πῶς ἀπέθανε Σωκράτης
[2, 8]	χάριέν τι εἰπεῖν· φησὶ γάρ,	Καλῶς	ποιεῖτε, ἄνδρες Κυρηναῖοι, ἐκ τῆς
[2, 8]	μεμυρισμένος; Ἐγώ, φησίν, ὁ κακοδαίμων,	κἀμοῦ	κακοδαιμονέστερος ὁ Περσῶν βασιλεύς. Ἀλλ'
[2, 3]	τῆς καταδίκης, ὅτι ἄρα Κἀκείνων	κἀμοῦ	πάλαι ἡ φύσις κατεψηφίσατο, περὶ
[2, 8]	Ἀρίστιππον. Τοιοῦτος μὲν ὁ Θεόδωρος	κἀν	τούτοις. Τελευταῖον δ' εἰς Κυρήνην
[2, 8]	Εἶναι δὲ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν	κἂν	ἀπὸ τῶν ἀσχημοτάτων γένηται, καθά
[2, 17]	μή τις αὐλητὴς αὐτοὺς διεπέμψατο,	κἂν	ἀπώλοντο. Ὅθεν χειμαζομένων ἐν τῷ
[2, 8]	τῶν ἄλλων ἐπίσης ἄξιον αὐτῷ.	Κἂν	γὰρ τὰ μέγιστα δοκῇ παρά
[2, 8]	τύραννον ἐμπορεύεται, κείνου στὶ δοῦλος,	κἂν	ἐλεύθερος μόλῃ· ὑπολαβών, Οὐκ ἔστι
[2, 8]	κατὰ τὸ πλεῖστον. Ἀρκεῖ δὲ	κἂν	κατὰ μίαν τις προσπίπτουσαν ἡδέως
[2, 8]	ὁ σοφός, οὐδὲν ἧττον εὐδαιμονήσει,	κἂν	ὀλίγα ἡδέα περιγένηται αὐτῷ. Τήν
[2, 8]	τι πράξειν. Ὅθεν διὰ ταῦτα,	κἂν	ὀχλήσεις ἀναδέξηται ὁ σοφός, οὐδὲν
[2, 17]	παρὰ Στίλπωνα, οὗπερ ἀμφότεροι διήκουσαν·	κἀντεῦθεν	πλεύσαντες εἰς Ἦλιν Ἀγχιπύλῳ καὶ
[2, 17]	Ἀσκληπιάδην, τὴν δὲ μητέρα Μενέδημον.	Κἀπειδὴ	τελευτῆσαι τῷ Ἀσκληπιάδῃ τὸ γύναιον,
[2, 10]	εὑρέθης Κρόνος ἔξωθε τοῦ ῥῶ	κάππα	τε. Τῶν δ' ἀπ' Εὐκλείδου
[2, 7]	λέγων εἶναι σὺν αὐτῷ καὶ	Καρκίνον	τὸν τραγῳδιοποιόν. Φέρεται δὲ καὶ
[2, 8]	τὰ μέγιστα δοκῇ παρά του	καρποῦσθαι,	μὴ εἶναι ἀντάξια ὧν αὐτὸς
[2, 17]	δεῖ. Φησὶ δ' Ἀντίγονος ὁ	Καρύστιος	γράψαι αὐτὸν μηδὲν μηδὲ συντάξαι,
[2, 17]	ὅμοια τούτῳ καὶ Ἀντίγονος ὁ	Καρύστιος	ἱστορεῖ. Μόνῳ δὲ Περσαίῳ διαπρύσιον
[2, 17]	εἶπε μὲν οὐδέν· λαβὼν δὲ	κάρφος	διέγραφεν εἰς τοὔδαφος περαινομένου σχῆμα·
[2, 17]	ἦν σεμνὸς ὡς Εὐρύλοχον τὸν	Κασανδρέα	μετὰ Κλεϊππίδου Κυζικηνοῦ μειρακίου κληθέντα
[2, 17]	καὶ δεισιδαιμονέστερος. Σὺν γοῦν Ἀσκληπιάδῃ	κατ'	ἄγνοιαν ἐν πανδοκείῳ ποτὲ κρεάτων
[2, 8]	θρήνους ἡδέως ἀκούομεν, τῶν δὲ	κατ'	ἀλήθειαν ἀηδῶς. Μέσας τε καταστάσεις
[2, 8]	κατὰ τῆς ἡδονῆς λόγον Σωκράτει	κατ'	Ἀριστίππου περιτέθεικεν. Οὐ μὴν ἀλλὰ
[2, 3]	τῶν ὑγρῶν. Τὰ δ’ ἄστρα	κατ’	ἀρχὰς μὲν θολοειδῶς ἐνεχθῆναι, ὥστε
[2, 7]	τὸν Λεοντῖνον. Καὶ Λυσίας δὲ	κατ'	αὐτοῦ συνέγραψε λόγον, περὶ συκοφαντίας
[2, 8]	τὴν δὲ τύχην πολλὰ τῶν	κατ'	ἐλπίδα κωλύειν, ὥστε διὰ ταῦτα
[2, 10]	τῶν πρὸς Ἰσθμῷ, ἢ Γελῶος	κατ'	ἐνίους, ὥς φησιν Ἀλέξανδρος ἐν
[2, 10]	ἐνίστατο οὐ κατὰ λήμματα, ἀλλὰ	κατ'	ἐπιφοράν. Καὶ τὸν διὰ παραβολῆς
[2, 3]	ἐν ᾧ ἂν ἀποθάνῃ μηνὶ	κατ’	ἔτος παίζειν συγχωρεῖν. Καὶ φυλάττεται
[2, 17]	ἐν ἡμέρῃσιν ἑπτὰ μηδὲν ἐσθίων.	Κᾆτ'	ἔργον ἔρεξας Ἐρετρικόν, ἀλλ' ὅμως
[2, 17]	εἰπὼν ὅτι Ἀσκληπιάδης αὐτῷ καὶ	κατὰ	γῆς ὢν τὰς θύρας ἀνοίγει.
[2, 17]	καὶ τὰ ἄλλα πάντα πράσσει	κατὰ	γνώμην, ἔδοξε τῇ βουλῇ καὶ
[2, 8]	ἐστι καὶ Σωσικράτης ὁ Ῥόδιος.	Κατὰ	δὲ Σωτίονα ἐν δευτέρῳ καὶ
[2, 7]	ῥητορικάς· τρίτος ὁ ῥήτωρ ὁ	κατὰ	Δημοσθένην· τέταρτος Ἀρκάς, μαθητὴς Ἰσοκράτους·
[2, 8]	τὴν ἡδονήν τινας μὴ αἱρεῖσθαι	κατὰ	διαστροφήν· οὐ πάσας μέντοι τὰς
[2, 8]	δ' Ἀθήναζε, καθά φησιν Αἰσχίνης,	κατὰ	κλέος Σωκράτους. Οὗτος σοφιστεύσας, ὥς
[2, 3]	ἀρχὰς μὲν θολοειδῶς ἐνεχθῆναι, ὥστε	κατὰ	κορυφὴν τῆς γῆς τὸν ἀεὶ
[2, 11]	τούτου φησὶ Φίλιππος ὁ Μεγαρικὸς	κατὰ	λέξιν οὕτω· Παρὰ μὲν γὰρ
[2, 10]	Ταῖς τε ἀποδείξεσιν ἐνίστατο οὐ	κατὰ	λήμματα, ἀλλὰ κατ' ἐπιφοράν. Καὶ
[2, 8]	βιβλία τρία μὲν ἱστορίας τῶν	κατὰ	Λιβύην, ἀπεσταλμένα Διονυσίῳ· ἓν δὲ
[2, 8]	δι' αὑτήν, ἀλλὰ διὰ τὰς	κατὰ	μέρος ἡδονάς. Πίστιν δ' εἶναι
[2, 8]	Τέλος μὲν γὰρ εἶναι τὴν	κατὰ	μέρος ἡδονήν, εὐδαιμονίαν δὲ τὸ
[2, 8]	τὸ πλεῖστον. Ἀρκεῖ δὲ κἂν	κατὰ	μίαν τις προσπίπτουσαν ἡδέως ἐπανάγῃ.
[2, 8]	χαρὰν ἐγγίνεσθαι. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ	κατὰ	μνήμην τῶν ἀγαθῶν ἢ προσδοκίαν
[2, 1]	ὀλίγον τελευτῆσαι {ἀκμάσαντά πη μάλιστα	κατὰ	Πολυκράτην τὸν Σάμου τύραννον} Τούτου
[2, 13]	τέχνας γεγραφώς· καὶ ἕτερος ἰατρὸς	κατὰ	Σέλευκον τὸν Νικάνορα· καί τις
[2, 8]	δ' Ἀννικέρειοι τὰ μὲν ἄλλα	κατὰ	ταὐτὰ τούτοις· ἀπέλιπον δὲ καὶ
[2, 17]	μεγαλόψυχος ἀνὴρ ἦν καὶ ἐλευθέριος.	Κατά	τε τὴν ἕξιν τὴν σωματικὴν
[2, 3]	Δείξας τὸν οὐρανόν. Λέγεται δὲ	κατὰ	τὴν Ξέρξου διάβασιν εἴκοσιν ἐτῶν
[2, 8]	αὐτὸν δυσμενῶς· διὸ καὶ τὸν	κατὰ	τῆς ἡδονῆς λόγον Σωκράτει κατ'
[2, 10]	τὸν ἐγκεκαλυμμένον καὶ κερατίνην λόγον	κατά	τινας. Οὗτος παρὰ Πτολεμαίῳ τῷ
[2, 8]	μήτε πάντα φαῦλον ἐπιπόνως, ἀλλὰ	κατὰ	τὸ πλεῖστον. Ἀρκεῖ δὲ κἂν
[2, 3]	εἴ τι ἔχουσιν ἐγκαλεῖν αὑτῷ	κατὰ	τὸν βίον· οὐδὲν δὲ εἰπόντων,
[2, 17]	τῶν γενησομένων κάκιστος. Ἐτελεύτα δὲ	κατὰ	τὸν Ἡρακλείδην τέταρτον καὶ ἑβδομηκοστὸν
[2, 10]	τραγῳδίας πλείους, ἐν αἷς εὐδοκίμει	κατὰ	τοὺς ἀγῶνας γέγονε δὲ καὶ
[2, 10]	ὁ Ὀλύνθιος, ἱστορίας γεγραφὼς τὰς	κατὰ	τοὺς χρόνους τοὺς ἑαυτοῦ. Ἐποίησε
[2, 11]	αὐτοῦ Σιμμίας Συρακόσιος. Ταύτης οὐ	κατὰ	τρόπον βιούσης εἶπέ τις πρὸς
[2, 8]	ψυχῆς κίνημα. Λέγουσι δὲ μηδὲ	κατὰ	ψιλὴν τὴν ὅρασιν ἢ τὴν
[2, 8]	καὶ Ἀρίστων· τὸν γὰρ Ὀδυσσέα	καταβάντα	εἰς ᾅδου τοὺς μὲν νεκροὺς
[2, 3]	ὁμοία ἐστὶν ἡ εἰς ᾅδου	κατάβασις.	Δοκεῖ δὲ πρῶτος, καθά φησι
[2, 1]	Σάμου τύραννον} Τούτου φασὶν ᾄδοντος	καταγελάσαι	τὰ παιδάρια, τὸν δὲ μαθόντα
[2, 10]	θλιβομένους καὶ τὸ χωρίον νοσερὸν	καταγνόντας	ἀπελθεῖν, καὶ τοῦ λοιποῦ διατρίβειν
[2, 8]	ἀνδρῶν φησι κώνειον αὐτὸν πιεῖν	καταδικασθέντα.	Διατρίβων δὲ παρὰ Πτολεμαίῳ τῷ
[2, 3]	ἀλλὰ καὶ μηδισμοῦ· καὶ ἀπόντα	καταδικασθῆναι	θανάτῳ. Ὅτε καὶ ἀμφοτέρων αὐτῷ
[2, 3]	ἀμφοτέρων αὐτῷ προσαγγελέντων, τῆς τε	καταδίκης	καὶ τῆς τῶν παίδων τελευτῆς,
[2, 3]	τελευτῆς, εἰπεῖν περὶ μὲν τῆς	καταδίκης,	ὅτι ἄρα Κἀκείνων κἀμοῦ πάλαι
[2, 17]	ἐπικόπτης καὶ παρρησιαστής. Μειρακίου γοῦν	καταθρασυνομένου	εἶπε μὲν οὐδέν· λαβὼν δὲ
[2, 2]	δὲ εἶ καταθύμιος μὲν Κροτωνιήτῃσι,	καταθύμιος	δὲ καὶ τοῖσι ἄλλοισι Ἰταλιώτῃσι·
[2, 2]	ἢ δουλοσύνης; σὺ δὲ εἶ	καταθύμιος	μὲν Κροτωνιήτῃσι, καταθύμιος δὲ καὶ
[2, 11]	τις πρὸς τὸν Στίλπωνα ὡς	καταισχύνοι	αὐτόν· ὁ δέ, Οὐ μᾶλλον
[2, 8]	διαγανακτήσαντα τὸν Διονύσιον ἔσχατον αὐτὸν	κατακλῖναι·	καὶ τόν, Ἐνδοξότερον, φάναι, τὸν
[2, 11]	Ἀλλὰ καὶ Δημήτριος ὁ Ἀντιγόνου	καταλαβὼν	τὰ Μέγαρα τήν τε οἰκίαν
[2, 3]	φωτὸς τῶν ὑπὸ> ἡλίου μὴ	καταλαμπομένων	τῶν> ἄστρων. Τοὺς δὲ κομήτας
[2, 11]	τοῦ δ' ἐπισπωμένου καὶ φάσκοντος,	Καταλείπεις	τὸν λόγον; Οὐκ ἔγωγε, ἔφη,
[2, 11]	μὲν λόγον ἔχω, σὲ δὲ	καταλείπω·	ὁ μὲν γὰρ λόγος περιμενεῖ,
[2, 8]	αἱρετὸν ὄντα. Τά τε πάθη	καταληπτά.	Ἔλεγον οὖν αὐτά, οὐκ ἀφ'
[2, 17]	πρᾳότατος ἦν. Ἀλεξῖνον γοῦν πολλὰ	καταπαίζων	καὶ σκληρῶς ἐπισκώπτων, ὅμως αὐτὸν
[2, 2]	θηεύμενος ἐς τὸ κρημνῶδες ἐκβὰς	καταπίπτει.	Μιλησίοισι μέν νυν ὁ αἰθερολόγος
[2, 17]	ἐπὶ Πλάτωνα τὸν τῆς Ἀκαδημείας	κατάρξαντα,	καὶ τοὺς ἀπ' αὐτοῦ, ὁπόσοι
[2, 9]	ὕστερον διὰ τὸ καὶ αὐτὸν	κατάρχειν	αἱρέσεως. ~Εὐκλείδης ἀπὸ Μεγάρων τῶν
[2, 8]	κατ' ἀλήθειαν ἀηδῶς. Μέσας τε	καταστάσεις	ὠνόμαζον ἀηδονίαν καὶ ἀπονίαν. Πολὺ
[2, 2]	Ἴωνες Μήδοις κατίστασθαι ἐς πόλεμον·	καταστᾶσι	δὲ οὐκέτι ἐλπὶς ἡμῖν σωτηρίης.
[2, 8]	ἡ ἀπονία οἱονεὶ καθεύδοντός ἐστι	κατάστασις.	Δύνασθαι δέ φασι καὶ τὴν
[2, 8]	Περὶ τῶν αἱρέσεων, οὐ τὴν	καταστηματικὴν	ἡδονὴν τὴν ἐπ' ἀναιρέσει ἀλγηδόνων
[2, 7]	Ἐρετρικοῦ, εἰς τοὺς Αἰσχίνου δὲ	κατατάξαι.	Ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀντισθένους τόν
[2, 17]	πύλαις ἀντιβῆναι. Βίωνός τε ἐπιμελῶς	κατατρέχοντος	τῶν μάντεων, νεκροὺς αὐτὸν ἐπισφάττειν
[2, 11]	αὐτῷ ποτε καὶ ἐρώτημα, δεξάμενον	καταφαγεῖν·	τοῦ δέ, Ὦ Ἡράκλεις, εἰπόντος,
[2, 17]	καὶ τὰ ἀποφατικὰ τῶν ἀξιωμάτων,	καταφατικὰ	τιθείς· καὶ τούτων τὰ ἁπλᾶ
[2, 17]	μὴ συμβῇ σοι καὶ ταῦτα	καταφθεῖραι	καὶ κομψὸν ἰδιώτην ἀποβαλεῖν. Πρὸς
[2, 8]	Οὕτως ἦν καὶ ἑλέσθαι καὶ	καταφρονῆσαι	πολύς. Διό ποτε Στράτωνα, οἱ
[2, 8]	χρημάτων δεόμενος παρὰ σὲ ἥκω.	Κατεγίνωσκε	τῶν ἀνθρώπων ὡς τὰ σκεύη
[2, 17]	Ἀκαδήμειαν πρὸς Πλάτωνα, καὶ θηραθεὶς	κατέλιπε	τὴν στρατείαν. Ἀσκληπιάδου δὲ τοῦ
[2, 3]	δὲ περιδινήσει συνεστάναι καὶ ἀνεθέντα	κατενεχθήσεσθαι.	Περὶ δὲ τῆς δίκης αὐτοῦ
[2, 1]	καὶ ἰσημερίας σημαίνοντα· καὶ ὡροσκόπια	κατεσκεύασε.	Καὶ γῆς καὶ θαλάσσης περίμετρον
[2, 1]	πρῶτος ἔγραψεν, ἀλλὰ καὶ σφαῖραν	κατεσκεύασε.	Τῶν δὲ ἀρεσκόντων αὐτῷ πεποίηται
[2, 10]	τοῦ προβλήματος ἀθυμίᾳ τὸν βίον	κατέστρεψε.	Καὶ ἔστιν ἡμῶν εἰς αὐτόν·
[2, 10]	εὐδοκιμοῦντα. Τὸν βίον δὲ γήρᾳ	κατέστρεψεν.	Εἰσὶ καὶ ἄλλοι διακηκοότες Εὐβουλίδου,
[2, 3]	τέλος ἀποχωρήσας εἰς Λάμψακον αὐτόθι	κατέστρεψεν.	Ὅτε καὶ τῶν ἀρχόντων τῆς
[2, 17]	Ἀντίγονον ἐλθὼν ἀθυμίᾳ τὸν βίον	κατέστρεψεν.	Φησὶ δ' Ἡρακλείδης αὐτὸν πᾶν
[2, 11]	δ' ἀρετὴν παρὰ γράμμα διώκοντες	κατέτριβον.	Λέγεται δ' οὕτως Ἀθήνησιν ἐπιστρέψαι
[2, 17]	ἔτι τε Παραιβάτην τὸν Κυρηναῖον	κατεφρόνει,	Στίλπωνα δ' ἐτεθαυμάκει· καί ποτε
[2, 17]	λόγος. Τὰ μὲν οὖν πρῶτα	κατεφρονεῖτο,	κύων καὶ λῆρος ὑπὸ τῶν
[2, 3]	Κἀκείνων κἀμοῦ πάλαι ἡ φύσις	κατεψηφίσατο,	περὶ δὲ τῶν παίδων, ὅτι
[2, 10]	ὃς πρῶτος περὶ ἀξιωμάτων καὶ	κατηγορημάτων	καὶ τῶν τοιούτων συνέγραψε· καὶ
[2, 8]	ἑκόντα ἁμαρτάνειν, ἀλλά τινι πάθει	κατηναγκασμένον.	Καὶ μὴ μισήσειν, μᾶλλον δὲ
[2, 2]	τῆς ἐλευθερίης ἁπάντων Ἴωνες Μήδοις	κατίστασθαι	ἐς πόλεμον· καταστᾶσι δὲ οὐκέτι
[2, 10]	αὐτοῦ πυνθανομένων διὰ τί τῇδε	κατοικεῖ,	φάναι βούλεσθαι αἵρεσιν συστήσασθαι ἣν
[2, 8]	Πῶρον, Πρὸς Λαΐδα περὶ τῆς	κατόπτρου,	Ἑρμείας, Ἐνύπνιον, Πρὸς τὸν ἐπὶ
[2, 3]	σωμάτων τὰ μὲν βαρέα τὸν	κάτω	τόπον ὡς τὴν γῆν, τὰ
[2, 16]	καλόν, Περὶ ἐπιμελείας, Περὶ ἔρωτος.	~Κέβης	ὁ Θηβαῖος· καὶ τούτου φέρονται
[2, 8]	Ὅστις γὰρ ὡς τύραννον ἐμπορεύεται,	κείνου	στὶ δοῦλος, κἂν ἐλεύθερος μόλῃ·
[2, 1]	εἶναι. Μέσην τε τὴν γῆν	κεῖσθαι,	κέντρου τάξιν ἐπέχουσαν, οὖσαν σφαιροειδῆ·
[2, 3]	ἐπὶ τέρμα περήσας οὐρανίου κόσμου,	κεῖται	Ἀναξαγόρας. Ἔστι καὶ ἡμῶν εἰς
[2, 2]	νυν ὁ αἰθερολόγος ἐν τοιῷδε	κεῖται	τέλει. Ἡμέες δὲ οἱ λεσχηνῶται
[2, 8]	ὁλοσχοίνων ἰοῦσα ἔφασκες ὑπὸ τοῦδε	κεκεντῆσθαι.	τιάσατό τις αὐτὸν τὸν υἱὸν
[2, 17]	ῥαφανίδες; Πρὸς δὲ τὸν νεώτερον	κεκραγότα,	Σκέψαι, ἔφη, μή τι ὄπισθεν
[2, 8]	οἰκείους, Πρὸς τοὺς ἐπιτιμῶντας ὅτι	κέκτηται	οἶνον παλαιὸν καὶ ἑταίρας, Πρὸς
[2, 13]	δὲ Περικλέους θρέψειν αὐτὸν καὶ	κελεύοντος	ἀπιέναι πρὸς αὐτόν, οὐκ ἂν
[2, 8]	ἀμφαφόωντος ψεύδη. Τοῦτόν φασί ποτε	κελεῦσαι	πέρδικα πεντήκοντα δραχμῶν ὠνηθῆναι· αἰτιασαμένου
[2, 11]	μέντοι τοὺς Ἀρεοπαγίτας εὐθέως αὐτὸν	κελεῦσαι	τῆς πόλεως ἐξελθεῖν. Ὅτε καὶ
[2, 8]	φασίν. Καί ποτε παρὰ πότον	κελεύσαντος	Διονυσίου ἕκαστον ἐν πορφυρᾷ ἐσθῆτι
[2, 8]	τριῶν ἑταιρῶν οὐσῶν μίαν ἐκλέξασθαι	κελεύσαντος,	τὰς τρεῖς ἀπήγαγεν εἰπών, Οὐδὲ
[2, 8]	δεισιδαιμονήσειν· γίνεσθαι γὰρ ταῦτα παρὰ	κενὴν	δόξαν. Λυπήσεσθαι μέντοι καὶ φοβήσεσθαι·
[2, 1]	Μέσην τε τὴν γῆν κεῖσθαι,	κέντρου	τάξιν ἐπέχουσαν, οὖσαν σφαιροειδῆ· τήν
[2, 10]	τῶν κωμικῶν· Οὑριστικὸς δ' Εὐβουλίδης	κερατίνας	ἐρωτῶν καὶ ψευδαλαζόσιν λόγοις τοὺς
[2, 10]	καὶ ἐγκεκαλυμμένον καὶ σωρίτην καὶ	κερατίνην	καὶ φαλακρόν. Περὶ τούτου φησί
[2, 10]	δόξας εὑρηκέναι τὸν ἐγκεκαλυμμένον καὶ	κερατίνην	λόγον κατά τινας. Οὗτος παρὰ
[2, 1]	Τῶν δὲ ἀρεσκόντων αὐτῷ πεποίηται	κεφαλαιώδη	τὴν ἔκθεσιν, ᾗ που περιέτυχεν
[2, 14]	Εὐριπίδης, Ἀμύντιχος, Εὐθίας, Λυσιθείδης, Ἀριστοφάνης,	Κέφαλος,	Ἀναξίφημος, Μενέξενος. Φέρονται καὶ ἄλλοι
[2, 8]	γυναικί, ἔφη, συνεῖναι ᾗ πολλοὶ	κέχρηνται	ἢ μηδείς. Πρὸς τὸν αἰτιώμενον
[2, 2]	ὑπὸ γῆν, ἀλλὰ περὶ γῆν.	Κέχρηταί	τε λέξει Ἰάδι ἁπλῇ καὶ
[2, 11]	Στίλπων; ἢ ἀνασύρας αὐτῆς τὸν	κῆπον	ἐθεάσατο; Ἦν δ' ἀληθῶς οὗτος
[2, 8]	Κακοὶ κακῶς δ' ἀπόλοιντο οἱ	κίναιδοι,	οἵτινες καλὸν ἡμῖν ἄλειμμα διαβάλλουσιν.
[2, 2]	ἀέρα εἶπε καὶ τὸ ἄπειρον.	Κινεῖσθαι	δὲ τὰ ἄστρα οὐχ ὑπὸ
[2, 8]	τῷ χρόνῳ τὸ τῆς ψυχῆς	κίνημα.	Λέγουσι δὲ μηδὲ κατὰ ψιλὴν
[2, 8]	οὐδὲ ἡ ἀηδονία ἀλγηδών. Ἐν	κινήσει	γὰρ εἶναι ἀμφότερα, μὴ οὔσης
[2, 8]	τῆς ἀπονίας ἢ τῆς ἀηδονίας	κινήσεως,	ἐπεὶ ἡ ἀπονία οἱονεὶ καθεύδοντός
[2, 3]	συγκεκρίσθαι. Καὶ νοῦν μὲν ἀρχὴν	κινήσεως·	τῶν δὲ σωμάτων τὰ μὲν
[2, 8]	Τέλος δ' ἀπέφαινε τὴν λείαν	κίνησιν	εἰς αἴσθησιν ἀναδιδομένην. Ἡμεῖς δ'
[2, 8]	ἡδονήν, τὸν δὲ πόνον τραχεῖαν	κίνησιν.	Μὴ διαφέρειν τε ἡδονὴν ἡδονῆς,
[2, 8]	καὶ ἡδονήν, τὴν μὲν λείαν	κίνησιν,	τὴν ἡδονήν, τὸν δὲ πόνον
[2, 3]	Σικελίης. ~Ἀναξαγόρας Ἡγησιβούλου ἢ Εὐβούλου,	Κλαζομένιος.	Οὗτος ἤκουσεν Ἀναξιμένους, καὶ πρῶτος
[2, 10]	Διογένης ὁ κυνικὸς διάλογον πεποίηται·	Κλεινόμαχος	θ' ὁ Θούριος, ὃς πρῶτος
[2, 17]	ὡς Εὐρύλοχον τὸν Κασανδρέα μετὰ	Κλεϊππίδου	Κυζικηνοῦ μειρακίου κληθέντα ὑπ' Ἀντιγόνου
[2, 17]	~Μενέδημος> Οὗτος τῶν ἀπὸ Φαίδωνος,	Κλεισθένους	τοῦ τῶν Θεοπροπιδῶν καλουμένων υἱός,
[2, 11]	παρ' Ἀριστοτέλους δὲ τοῦ Κυρηναϊκοῦ	Κλείταρχον	καὶ Σιμμίαν· ἀπὸ δὲ τῶν
[2, 8]	τῷ δευτέρῳ Περὶ δοξῶν καὶ	Κλειτόμαχος	ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ αἱρέσεών
[2, 8]	Ἀθήναζε, καθά φησιν Αἰσχίνης, κατὰ	κλέος	Σωκράτους. Οὗτος σοφιστεύσας, ὥς φησι
[2, 8]	Εἶναί τε πατρίδα τὸν κόσμον.	Κλέψειν	τε καὶ μοιχεύσειν καὶ ἱεροσυλήσειν
[2, 3]	τῇ Διαδοχῇ τῶν φιλοσόφων ὑπὸ	Κλέωνος	αὐτὸν ἀσεβείας κριθῆναι, διότι τὸν
[2, 17]	δεῖπνόν τινος περιελεῖν τὴν πολυτέλειαν,	κληθείς	ποτε οὐδὲν μὲν εἶπε· σιωπῶν
[2, 17]	Κασανδρέα μετὰ Κλεϊππίδου Κυζικηνοῦ μειρακίου	κληθέντα	ὑπ' Ἀντιγόνου ἀντειπεῖν· φοβεῖσθαι γὰρ
[2, 8]	φίλον στοργήν. Οἱ δὲ Θεοδώρειοι	κληθέντες	τὴν μὲν ὀνομασίαν ἔσπασαν ἀπὸ
[2, 8]	τῷ λόγῳ. Δοκεῖ δὲ θεὸς	κληθῆναι,	Στίλπωνος αὐτὸν ἐρωτήσαντος οὕτως· Ἆρά
[2, 10]	βούλεσθαι αἵρεσιν συστήσασθαι ἣν Ὀλυμπικὴν	κληθήσεσθαι.	Τοὺς δὲ καὶ τοῖς ἐφοδίοις
[2, 17]	μὲν θέρους ψίαθος ἐπὶ τῶν	κλινῶν,	τοῦ δὲ χειμῶνος κώδιον· προσκεφάλαιον
[2, 17]	Δελφῶν ἕως Χαλκίδος, εὐλαβουμένην τὰς	κλωπείας	τε καὶ τὰς καθ' ὁδὸν
[2, 4]	Τὴν δὲ θάλατταν ἐν τοῖς	κοίλοις	διὰ τῆς γῆς ἠθουμένην συνεστάναι.
[2, 3]	ἐσχηκέναι ἀποτυχὼν τῆς πρὸς αὐτὸν	κοινολογίας.	Καὶ τέλος ἀποχωρήσας εἰς Λάμψακον
[2, 17]	ἀπολομένων, καθά φησιν Ἕρμιππος, δόγματι	κοινῷ	τῶν Βοιωτῶν ἐκελεύσθη μετελθεῖν. Ἐντεῦθεν
[2, 8]	τὰς σωματικάς. Ὅθεν καὶ ταύταις	κολάζεσθαι	μᾶλλον τοὺς ἁμαρτάνοντας. Χαλεπώτερον γὰρ
[2, 8]	μόχθηρε, τῷ λόγῳ τούτῳ καὶ	κολοιὸς	ἂν ὁμολογήσειας εἶναι καὶ ἄλλα
[2, 8]	ποιῆσαι. Αὐχοῦντός τινος ἐπὶ τῷ	κολυμβᾶν,	Οὐκ αἰσχύνῃ, εἶπεν, ἐπὶ δελφῖνος
[2, 10]	ἀτυχής τις ἐὼν τὸν πόδα	κολυμβῶν	περιέπειρέ πως ἥλῳ. Καὶ γὰρ
[2, 3]	καταλαμπομένων τῶν> ἄστρων. Τοὺς δὲ	κομήτας	σύνοδον πλανητῶν φλόγας ἀφιέντων· τούς
[2, 8]	σκεύη μὲν ἐν ταῖς ἀγορασίαις	κομπούντων,	τοὺς δὲ βίους εἰκῆ δοκιμαζόντων·
[2, 17]	σοι καὶ ταῦτα καταφθεῖραι καὶ	κομψὸν	ἰδιώτην ἀποβαλεῖν. Πρὸς δὲ τὸν
[2, 11]	οὗτος μὲν θρασύτατος· Στίλπων δὲ	κομψότατος.	Κράτητος γοῦν αὐτὸν ἐρωτήσαντος εἰ
[2, 11]	αὐτόν, ἀλλὰ καὶ Θρασυμάχου τοῦ	Κορινθίου,	ὃς ἦν Ἰχθύα γνώριμος, καθά
[2, 8]	ἕλοιτο νοσεῖν ἢ ἰατρεύειν. Εἰς	Κόρινθον	αὐτῷ πλέοντί ποτε καὶ χειμαζομένῳ
[2, 8]	νομίζω; Φασὶ δέ ποτε ἐν	Κορίνθῳ	παρέρχεσθαι αὐτὸν συχνοὺς ἐπαγόμενον μαθητάς,
[2, 8]	δὲ σπάνιν ἢ ξενισμὸν ἢ	κόρον	τοὺς μὲν ἥδεσθαι, τοὺς δ'
[2, 8]	τοὺς ἀπὸ Φαίδωνος, ὧν τοὺς	κορυφαιοτάτους	Ἐρετρικούς. Ἔχειν δὲ οὕτως· Ἀριστίππου
[2, 3]	μὲν θολοειδῶς ἐνεχθῆναι, ὥστε κατὰ	κορυφὴν	τῆς γῆς τὸν ἀεὶ φαινόμενον
[2, 8]	ὠφελείας. Εἶναί τε πατρίδα τὸν	κόσμον.	Κλέψειν τε καὶ μοιχεύσειν καὶ
[2, 3]	ἀληθείας ἐπὶ τέρμα περήσας οὐρανίου	κόσμου,	κεῖται Ἀναξαγόρας. Ἔστι καὶ ἡμῶν
[2, 11]	μᾶλλον εἶπεν, ἢ ἐγὼ ταύτην	κοσμῶ.	Ἀπεδέχετο δ' αὐτόν, φασί, καὶ
[2, 17]	περιαγόμενον ποτήριον οὐ μεῖζον ἦν	κοτυλιαίου·	τράγημα θέρμος ἢ κύαμος, ἔστι
[2, 3]	ὡς τὴν γῆν, τὰ δὲ	κοῦφα	τὸν ἄνω ἐπισχεῖν ὡς τὸ
[2, 8]	θηράσωσιν· ἐγὼ δὲ μὴ ἀνάσχωμαι	κράματι	ῥανθῆναι ἵνα βλέννον λάβω; Παριόντα
[2, 17]	Ἀγνοεῖς, ἔφη, ὅτι οὐ μόνον	κράμβη	χυλὸν ἔχει χρηστόν, ἀλλὰ καὶ
[2, 8]	ἀλλ' οὐκ ἔχομαι· ἐπεὶ τὸ	κρατεῖν	καὶ μὴ ἡττᾶσθαι ἡδονῶν ἄριστον,
[2, 4]	ὑπὸ τῆς τοῦ πυρὸς περιφορᾶς	κρατεῖται.	Γεννᾶσθαι δέ φησι τὰ ζῷα
[2, 11]	τὸν Κράτητα χειμῶνος συγκεκαυμένον, Ὦ	Κράτης	ἔφη, δοκεῖς μοι χρείαν ἔχειν
[2, 17]	σεμνὸς ἱκανῶς γενέσθαι· ὅθεν αὐτὸν	Κράτης	παρῳδῶν φησι· Φλιάσιόν τ' Ἀσκληπιάδην
[2, 11]	τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι ῥητόρων,	Κράτητά	τε καὶ ἄλλους πλείστους ὅσους
[2, 11]	ἰσχάς. Πάλιν δὲ ἰδὼν τὸν	Κράτητα	χειμῶνος συγκεκαυμένον, Ὦ Κράτης ἔφη,
[2, 11]	λάχανον. Φασὶ δ' αὐτὸν ὁμιλοῦντα	Κράτητι	μεταξὺ σπεῦσαι ἰχθῦς πρίασθαι· τοῦ
[2, 11]	μὲν θρασύτατος· Στίλπων δὲ κομψότατος.	Κράτητος	γοῦν αὐτὸν ἐρωτήσαντος εἰ οἱ
[2, 11]	πρός τε τὸν ἰδιώτην εὔθετος.	Κράτητος	γοῦν ποτε τοῦ κυνικοῦ πρὸς
[2, 17]	διήμαρτε τοῦ θυμιατηρίου. Καί ποτε	Κράτητος	περιισταμένου αὐτὸν καὶ καθαπτομένου εἰς
[2, 17]	οὐδὲν εἰπών, ἠνώχλησεν αὐτὸν τὰ	κρέα,	ἀλλ' ἡ περὶ τούτων ὑπόνοια.
[2, 17]	ἢ ταρίχιον, ἀνεχώρουν· εἰ δὲ	κρεᾴδιον,	εἰσῄεσαν. Ἦν δὲ τοῦ μὲν
[2, 17]	κατ' ἄγνοιαν ἐν πανδοκείῳ ποτὲ	κρεάτων	ῥιπτουμένων φαγών, ἐπειδὴ μάθοι, ἐναυτία
[2, 2]	μνήμην ἔθετο θηεύμενος ἐς τὸ	κρημνῶδες	ἐκβὰς καταπίπτει. Μιλησίοισι μέν νυν
[2, 3]	φιλοσόφων ὑπὸ Κλέωνος αὐτὸν ἀσεβείας	κριθῆναι,	διότι τὸν ἥλιον μύδρον ἔλεγε
[2, 3]	νόσου, ὥστε ἐλέῳ μᾶλλον ἢ	κρίσει	ἀφεθῆναι. Καὶ τὰ μὲν περὶ
[2, 13]	διδασκαλίας, Περὶ τοῦ διαλέγεσθαι, Περὶ	κρίσεως,	Περὶ τοῦ ὄντος, Περὶ ἀριθμοῦ,
[2, 12]	παῖδες δὲ αὐτοῦ διήκουσαν Σωκράτους,	Κριτόβουλος,	Ἑρμογένης, Ἐπιγένης, Κτήσιππος. Ὁ δ'
[2, 12]	ἐστι βύσμαθ' ὁ Χαρίνου λόγος.	~Κρίτων	Ἀθηναῖος· οὗτος μάλιστα φιλοστοργότατα διετέθη
[2, 12]	Ἐπιγένης, Κτήσιππος. Ὁ δ' οὖν	Κρίτων	διαλόγους γέγραφεν ἐν ἑνὶ φερομένους
[2, 10]	συνέγραψεν ἕξ· Λαμπρίαν, Αἰσχίνην, Φοίνικα,	Κρίτωνα,	Ἀλκιβιάδην, Ἐρωτικόν. Τῆς δ' Εὐκλείδου
[2, 7]	τῆς φυγῆς Σωκράτει, καὶ οὐ	Κρίτωνα·	Πλάτωνα δέ, ὅτι ἦν Ἀριστίππῳ
[2, 9]	λυτρώσασθαι τοὺς περὶ Ἀλκιβιάδην ἢ	Κρίτωνα	προὔτρεψε· καὶ τοὐντεῦθεν ἐλευθερίως ἐφιλοσόφει.
[2, 7]	ὅτι ἦν Ἀριστίππῳ μᾶλλον φίλος,	Κρίτωνι	περιθεῖναι τοὺς λόγους. Διεβάλλετο δ'
[2, 10]	Καὶ ἔστιν ἡμῶν εἰς αὐτόν·	Κρόνε	Διόδωρε, τίς σε δαιμόνων κακῇ
[2, 10]	λύσας ἔπη αἰνιγματώδη; τοιγὰρ εὑρέθης	Κρόνος	ἔξωθε τοῦ ῥῶ κάππα τε.
[2, 10]	Διόδωρος Ἀμεινίου Ἰασεύς, καὶ αὐτὸς	Κρόνος	ἐπίκλην, περὶ οὗ φησι Καλλίμαχος
[2, 10]	Μῶμος ἔγραφεν ἐν τοίχοις, Ὁ	Κρόνος	ἐστὶ σοφός. Ἦν δὲ καὶ
[2, 10]	ἄλλα ἐπετιμήθη καὶ δὴ καὶ	Κρόνος	ἤκουσεν ἐν σκώμματος μέρει. Ἐξελθὼν
[2, 10]	ἐν οἷς καὶ Ἀπολλώνιος ὁ	Κρόνος,	οὗ Διόδωρος Ἀμεινίου Ἰασεύς, καὶ
[2, 2]	ἡμέων, μεταναστὰς ἐκ Σάμου ἐς	Κρότωνα,	ἐνθάδε εἰρηνέεις. Οἱ δὲ Αἰακέος
[2, 2]	σὺ δὲ εἶ καταθύμιος μὲν	Κροτωνιήτῃσι,	καταθύμιος δὲ καὶ τοῖσι ἄλλοισι
[2, 17]	ἔχει· φήσαντος δὲ καὶ πάμπλειστα	κτήματα,	Πορεύου τοίνυν, ἔφη, κἀκείνων ἐπιμελοῦ,
[2, 12]	διήκουσαν Σωκράτους, Κριτόβουλος, Ἑρμογένης, Ἐπιγένης,	Κτήσιππος.	Ὁ δ' οὖν Κρίτων διαλόγους
[2, 11]	Ζήνωνα ἀκοῦσαι τὸν τῆς στοᾶς	κτίστην.	Γηραιὸν δὲ τελευτῆσαί φησιν Ἕρμιππος,
[2, 17]	ἦν κοτυλιαίου· τράγημα θέρμος ἢ	κύαμος,	ἔστι δ' ὅτε καὶ τῶν
[2, 17]	Εὐρύλοχον τὸν Κασανδρέα μετὰ Κλεϊππίδου	Κυζικηνοῦ	μειρακίου κληθέντα ὑπ' Ἀντιγόνου ἀντειπεῖν·
[2, 17]	δαιτὸς ἡ βαιὰ κύλιξ αὐτοῖς	κυκλεῖται	πρὸς μέτρον, τράγημα δὲ ὁ
[2, 17]	παρ' αὐτῷ βλέπειν οὔτε βάθρα	κύκλῳ	διέκειτο, ἀλλ' οὗ ἂν ἕκαστος
[2, 8]	ἀναμενεῖς ἕως ἂν ἐπὶ τῆς	κύλικος	ἡμᾶς διαλλάξῃ τις; Καὶ ὅς,
[2, 8]	Ἐνύπνιον, Πρὸς τὸν ἐπὶ τῆς	κύλικος,	Φιλόμηλος, Πρὸς τοὺς οἰκείους, Πρὸς
[2, 17]	ἐκ βραχείας δαιτὸς ἡ βαιὰ	κύλιξ	αὐτοῖς κυκλεῖται πρὸς μέτρον, τράγημα
[2, 10]	καὶ ψευδαλαζόσιν λόγοις τοὺς ῥήτορας	κυλίων	ἀπῆλθ' ἔχων Δημοσθένους τὴν ῥωποπερπερήθραν.
[2, 8]	παρόντων· ὅθεν καὶ Διογένης βασιλικὸν	κύνα	ἔλεγεν αὐτόν. Ὁ δὲ Τίμων
[2, 8]	ἐπαγόμενον μαθητάς, Μητροκλέα δὲ τὸν	κυνικὸν	σκάνδικας πλύνοντα εἰπεῖν, Σὺ ὁ
[2, 10]	πρὸς ὃν καὶ Διογένης ὁ	κυνικὸς	διάλογον πεποίηται· Κλεινόμαχος θ' ὁ
[2, 11]	εὔθετος. Κράτητος γοῦν ποτε τοῦ	κυνικοῦ	πρὸς μὲν τὸ ἐρωτηθὲν οὐκ
[2, 17]	τοῦτο μικροῦ καὶ ἐκινδύνευσεν ἐν	Κύπρῳ	παρὰ Νικοκρέοντι σὺν Ἀσκληπιάδῃ τῷ
[2, 8]	ἀγωγῆς τῆς Ἀριστίππου μείναντες καὶ	Κυρηναϊκοὶ	προσαγορευθέντες δόξαις ἐχρῶντο τοιαύταις· δύο
[2, 11]	ἀπέσπασεν, παρ' Ἀριστοτέλους δὲ τοῦ	Κυρηναϊκοῦ	Κλείταρχον καὶ Σιμμίαν· ἀπὸ δὲ
[2, 8]	τῆς νεωτέρας Ἀκαδημείας. Τοῦ δὴ	Κυρηναϊκοῦ	φιλοσόφου φέρεται βιβλία τρία μὲν
[2, 8]	νῦν διέλθωμεν τοὺς ἀπ' αὐτοῦ	Κυρηναϊκούς,	οἵ τινες ἑαυτοὺς οἱ μὲν
[2, 8]	φησὶ γάρ, Καλῶς ποιεῖτε, ἄνδρες	Κυρηναῖοι,	ἐκ τῆς Λιβύης εἰς τὴν
[2, 17]	Ξενοκράτην, ἔτι τε Παραιβάτην τὸν	Κυρηναῖον	κατεφρόνει, Στίλπωνα δ' ἐτεθαυμάκει· καί
[2, 8]	καὶ Αἰθίοψ Πτολεμαεὺς καὶ Ἀντίπατρος	Κυρηναῖος·	Ἀρήτης δὲ Ἀρίστιππος ὁ μητροδίδακτος
[2, 8]	~Ἀρίστιππος τὸ μὲν γένος ἦν	Κυρηναῖος,	ἀφιγμένος δ' Ἀθήναζε, καθά φησιν
[2, 8]	στερεὸν ἀπαθὲς ἕξειν ὕδατι. Δεύτερος	Κυρηναῖος,	γεωμέτρης, οὗ διήκουσε Πλάτων· τρίτος
[2, 8]	εἶτα θεός· Ἀντιπάτρου δ' Ἐπιτιμίδης	Κυρηναῖος,	οὗ Παραιβάτης, οὗ Ἡγησίας ὁ
[2, 8]	κἀν τούτοις. Τελευταῖον δ' εἰς	Κυρήνην	ἀπελθὼν καὶ Μάγᾳ συμβιοὺς ἐν
[2, 7]	τῶν Ἀντισθένους τόν τε μικρὸν	Κῦρον	καὶ τὸν Ἡρακλέα τὸν ἐλάσσω
[2, 8]	εἰπούσης πρὸς αὐτόν, Ἐκ σοῦ	κυῶ,	Οὐ μᾶλλον, ἔφη, γινώσκεις ἢ
[2, 17]	Τὰ μὲν οὖν πρῶτα κατεφρονεῖτο,	κύων	καὶ λῆρος ὑπὸ τῶν Ἐρετριέων
[2, 8]	ὑπομένουσι ῥαίνεσθαι τῇ θαλάττῃ ἵνα	κωβιὸν	θηράσωσιν· ἐγὼ δὲ μὴ ἀνάσχωμαι
[2, 17]	τῶν κλινῶν, τοῦ δὲ χειμῶνος	κώδιον·	προσκεφάλαιον αὑτῷ φέρειν ἔδει. Τό
[2, 8]	ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον· ὥστ' οὐδὲν	κωλύει	καὶ πολυτελῶς καὶ καλῶς ζῆν.
[2, 8]	ζῇ ἐμοῦ πολυτελέστερον· ὥστ' οὐδὲν	κωλύει	καὶ πολυτελῶς καὶ καλῶς ζῆν.
[2, 8]	τύχην πολλὰ τῶν κατ' ἐλπίδα	κωλύειν,	ὥστε διὰ ταῦτα ἀνύπαρκτον τὴν
[2, 17]	ἀποκαταστῆσαι τοῖς Ἐρετριεῦσι χάριν Μενεδήμου	κωλῦσαι.	Διὸ καί ποτε παρὰ πότον
[2, 11]	Προσεσκώφθη δὲ ὑπὸ Σωφίλου τοῦ	κωμικοῦ	ἐν δράματι Γάμῳ· Στίλπωνός ἐστι
[2, 10]	Περὶ τούτου φησί τις τῶν	κωμικῶν·	Οὑριστικὸς δ' Εὐβουλίδης κερατίνας ἐρωτῶν
[2, 17]	Ἀντιγόνου δὲ συμβουλευομένου εἰ ἐπὶ	κῶμον	ἀφίκοιτο, σιωπήσας τἄλλα μόνον ἐκέλευσεν
[2, 17]	καὶ μετὰ χρόνον ἐλθόντος ἐπὶ	κῶμον	ἐρωμένου τοῦ Ἀσκληπιάδου καὶ τῶν
[2, 8]	τῷ Περὶ ἐνδόξων ἀνδρῶν φησι	κώνειον	αὐτὸν πιεῖν καταδικασθέντα. Διατρίβων δὲ
[2, 2]	δὲ οὐκέτι ἐλπὶς ἡμῖν σωτηρίης.	Κῶς	ἂν οὖν Ἀναξιμένης ἐν θυμῷ