Livre, chapitre
[2, 11]	ἀλλ' ὡς ἄνθρωπον ἀληθινόν δεινὸς	δ'	ἄγαν ὢν ἐν τοῖς ἐριστικοῖς
[2, 8]	ἀναχρεμψάμενος προσέπτυσε τῇ ὄψει· τοῦ	δ'	ἀγανακτήσαντος, Οὐκ εἶχον, εἶπε, τόπον
[2, 8]	κόρον τοὺς μὲν ἥδεσθαι, τοὺς	δ'	ἀηδῶς ἔχειν. Πενίαν καὶ πλοῦτον
[2, 8]	μὲν γένος ἦν Κυρηναῖος, ἀφιγμένος	δ'	Ἀθήναζε, καθά φησιν Αἰσχίνης, κατὰ
[2, 7]	δὲ ἄλλους ἀναιρεῖ πάντας. Γεγόνασι	δ'	Αἰσχίναι ὀκτώ· πρῶτος αὐτὸς οὗτος·
[2, 7]	περὶ Πλάτωνα καὶ Ἀρίστιππον. Ἐμμίσθους	δ'	ἀκροάσεις ποιεῖσθαι· εἶτα συγγράφειν λόγους
[2, 11]	αὐτῆς τὸν κῆπον ἐθεάσατο; Ἦν	δ'	ἀληθῶς οὗτος μὲν θρασύτατος· Στίλπων
[2, 17]	ἡ περὶ τούτων ὑπόνοια. Τὰ	δ'	ἄλλα μεγαλόψυχος ἀνὴρ ἦν καὶ
[2, 11]	εὐνάς. Ἔνθα τ' ἐρίζεσκεν, πολλοὶ	δ'	ἀμφ' αὐτὸν ἑταῖροι· τὴν δ'
[2, 3]	μὲν ἦν ῥήτωρ, Ἰσοκράτειος· ὁ	δ’	ἀνδριαντοποιός, οὗ μέμνηται Ἀντίγονος· ἄλλος
[2, 8]	πολλῶν δόξης ὑπεράνω γενέσθαι· δεῖν	δ'	ἀνεθίζεσθαι διὰ τὴν ἐκ πολλοῦ
[2, 8]	οἱ μὲν γὰρ χρημάτων, οἱ	δ'	ἀνθρωπισμοῦ δέονται. Λοιδορούμενός ποτε ἀνεχώρει·
[2, 8]	τὰ ποιητικὰ τῆς ἡδονῆς. Οἱ	δ'	Ἀννικέρειοι τὰ μὲν ἄλλα κατὰ
[2, 17]	τὸ ἐπιθυμεῖν ὧν δεῖ. Φησὶ	δ'	Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος γράψαι αὐτὸν
[2, 10]	νοῦν καὶ τὰ λοιπά. Τὰ	δ'	ἀντικείμενα τῷ ἀγαθῷ ἀνῄρει, μὴ
[2, 10]	τοῦ ῥῶ κάππα τε. Τῶν	δ'	ἀπ' Εὐκλείδου ἐστὶ καὶ Ἰχθύας
[2, 8]	Πρὸς Σωκράτην, Περὶ τύχης. Τέλος	δ'	ἀπέφαινε τὴν λείαν κίνησιν εἰς
[2, 8]	μὲν εὐδοκητὴν πᾶσι ζῴοις, τὸν	δ'	ἀποκρουστικόν. Ἡδονὴν μέντοι τὴν τοῦ
[2, 3]	βεβιωκέναι δὲ ἑβδομήκοντα δύο. Φησὶ	δ’	Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς γεγενῆσθαι
[2, 8]	οὕτως οὐδ' ἄνθρωπος. Κακοὶ κακῶς	δ'	ἀπόλοιντο οἱ κίναιδοι, οἵτινες καλὸν
[2, 11]	δ' ἀμφ' αὐτὸν ἑταῖροι· τὴν	δ'	ἀρετὴν παρὰ γράμμα διώκοντες κατέτριβον.
[2, 8]	μὲν εἰς αὐτὸν ἀναφέρεται. Γεγόνασι	δ'	Ἀρίστιπποι τέσσαρες· περὶ οὗ τε
[2, 8]	δυναίμην θῆλυν ἐνδῦναι στολήν. Τὸν	δ'	Ἀρίστιππον λαβόντα καὶ μέλλοντα ὀρχήσασθαι
[2, 7]	ὑπὸ μὲν Πλάτωνος παροφθῆναι, ὑπὸ	δ'	Ἀριστίππου συσταθῆναι· δόντα δέ τινας
[2, 8]	Θεὸς εἶ ἄρα, ἔφη. Δεξαμένου	δ'	ἀσμένως, γελάσας φησίν, Ἀλλ' ὦ
[2, 3]	τοῦ ἡλίου τῶν ὑγρῶν. Τὰ	δ’	ἄστρα κατ’ ἀρχὰς μὲν θολοειδῶς
[2, 11]	ἐν ὁδῷ, ἀλλὰ μόνον. Τὸ	δ'	αὐτὸ καὶ Βίωνα ἐρωτηθέντα εἰ
[2, 8]	καὶ τέλος εἶναί φησιν. Δοκεῖ	δ'	αὐτοῖς καὶ τέλος εὐδαιμονίας διαφέρειν.
[2, 8]	τῶν ἡδονῶν εὐδαιμονίαν ποιουσῶν. Ἀρέσκει	δ'	αὐτοῖς μήτε τὸν σοφὸν πάντα
[2, 7]	Ἀσπασία, Ἀλκιβιάδης, Τηλαύγης, Ῥίνων. Φασὶ	δ'	αὐτὸν δι' ἀπορίαν ἐλθεῖν εἰς
[2, 17]	ποτε οὐδὲν μὲν εἶπε· σιωπῶν	δ'	αὐτὸν ἐνουθέτησε μόνας ἐλαίας προσενεγκάμενος.
[2, 11]	ἄρα ἐστὶ τοῦτο λάχανον. Φασὶ	δ'	αὐτὸν ὁμιλοῦντα Κράτητι μεταξὺ σπεῦσαι
[2, 3]	δὲ ἀπὸ τῶν ἀριστερῶν. Φασὶ	δ’	αὐτὸν προειπεῖν τὴν περὶ Αἰγὸς
[2, 11]	ἢ ἐγὼ ταύτην κοσμῶ. Ἀπεδέχετο	δ'	αὐτόν, φασί, καὶ Πτολεμαῖος ὁ
[2, 3]	Περικλῆς μὲν ἐρύσατο τοῦτον, ὁ	δ’	αὑτὸν ἐξάγαγεν βιότου μαλθακίῃ σοφίης.
[2, 11]	τὸ δ' ὄψον πεπράσεται. Φέρονται	δ'	αὐτοῦ διάλογοι ἐννέα ψυχροί· Μόσχος,
[2, 9]	τούτους τινὲς Αἰσχίνου φασίν. Διάδοχος	δ'	αὐτοῦ Πλείσταινος Ἠλεῖος, καὶ τρίτοι
[2, 7]	καὶ ῥητορικός τις ἦν. Γνώριμος	δ'	αὐτοῦ φέρεται εἷς, Ἀριστοτέλης ὁ
[2, 7]	οὐκ ἀπιθὴς {ἲς} γράψαι. Φασὶ	δ'	αὐτῷ λέγειν Σωκράτην, ἐπειδήπερ ἐπιέζετο
[2, 17]	ὑπὸ τῶν Ἐρετριέων ἀκούων· ὕστερον	δ'	ἐθαυμάσθη, ὥστε καὶ τὴν πόλιν
[2, 17]	σπουδαῖος δοκῶ ἢ οὔ; φήσαντος	δ'	εἶναι, Ἑγὼ τοίνυν, εἶπε, γεγάμηκα.
[2, 8]	καὶ εἶ; Ἐπινεύσαντος δέ, Φῂς	δ'	εἶναι θεόν. Τοῦ δ' ὁμολογήσαντος,
[2, 8]	τὰς κατὰ μέρος ἡδονάς. Πίστιν	δ'	εἶναι τοῦ τέλος εἶναι τὴν
[2, 8]	υἱὸν ᾔτησε πεντακοσίας δραχμάς· τοῦ	δ'	εἰπόντος, Τοσούτου δύναμαι ἀνδράποδον ὠνήσασθαι,
[2, 8]	Σεμέλη τὸν Διόνυσον, ἐξέβαλε. Πάλιν	δ'	εἰπόντος τοῦ Λυσιμάχου, Βλέπε ὅπως
[2, 8]	ὁ Θεόδωρος κἀν τούτοις. Τελευταῖον	δ'	εἰς Κυρήνην ἀπελθὼν καὶ Μάγᾳ
[2, 3]	Ἤδειν αὐτοὺς θνητοὺς γεννήσας. Οἱ	δ’	εἰς Σόλωνα τοῦτ’ ἀναφέρουσιν, ἄλλοι
[2, 8]	ἀσεβοῦντες περὶ τὰ μυστήρια; Εἰπόντος	δ'	ἐκείνου, Οἱ τοῖς ἀμυήτοις αὐτὰ
[2, 17]	περὶ Φαίδωνος, Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο· Ἐρετρικοὶ	δ'	ἐκλήθησαν ἀπὸ τῆς πατρίδος τοῦ
[2, 17]	τῶν ἀντιπολιτευομένων τινὰ Αἰσχύλον. Δοκεῖ	δ'	ἐμβριθέστατα πρεσβεῦσαι πρὸς Δημήτριον ὑπὲρ
[2, 3]	ταλάντοις ζημιωθῆναι καὶ φυγαδευθῆναι. Σάτυρος	δ’	ἐν τοῖς Βίοις ὑπὸ Θουκυδίδου
[2, 3]	ἐν τῷ Περὶ γήρως. Ἕρμιππος	δ’	ἐν τοῖς Βίοις φησὶν ὅτι
[2, 8]	διὰ τὴν εὐχρηστίαν ἥπτοντο. Μελέαγρος	δ'	ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ δοξῶν
[2, 3]	τὴν ὕβριν ἑαυτὸν ἐξήγαγεν. Ἱερώνυμος	δ’	ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Σποράδην
[2, 8]	ὁ Φαληρεὺς αὐτὸν ἐρρύσατο. Ἀμφικράτης	δ'	ἐν τῷ Περὶ ἐνδόξων ἀνδρῶν
[2, 9]	καὶ τοὐντεῦθεν ἐλευθερίως ἐφιλοσόφει. Ἱερώνυμος	δ'	ἐν τῷ Περὶ ἐποχῆς καθαπτόμενος
[2, 10]	οἷς ὅμοιά ἐστιν ἀναστρέφεσθαι, εἰ	δ'	ἐξ ἀνομοίων, παρέλκειν τὴν παράθεσιν.
[2, 8]	κίνησιν εἰς αἴσθησιν ἀναδιδομένην. Ἡμεῖς	δ'	ἐπειδὴ τὸν βίον ἀνεγράψαμεν αὐτοῦ,
[2, 8]	τὴν μὲν ἐπὶ φρονήσει, τὴν	δ'	ἐπὶ ἀφροσύνῃ· ἀγαθὰ δὲ φρόνησιν
[2, 8]	δέονται. Λοιδορούμενός ποτε ἀνεχώρει· τοῦ	δ'	ἐπιδιώκοντος εἰπόντος, Τί φεύγεις; Ὅτι,
[2, 8]	σήμερον μεθ' ἡμῶν γενέσθαι; Τοῦ	δ'	ἐπινεύσαντος, Τί οὖν, ἔφη, ἐμέμφου;
[2, 11]	μεταξὺ σπεῦσαι ἰχθῦς πρίασθαι· τοῦ	δ'	ἐπισπωμένου καὶ φάσκοντος, Καταλείπεις τὸν
[2, 8]	ὁ ἄθεος, εἶτα θεός· Ἀντιπάτρου	δ'	Ἐπιτιμίδης Κυρηναῖος, οὗ Παραιβάτης, οὗ
[2, 10]	δὲ μάλιστα πρὸς Ζήνωνα. Φησὶ	δ'	Ἕρμιππος περὶ αὐτοῦ ὡς ἄρα
[2, 17]	χελώνης ἀετὸς βραχεῖ χρόνῳ. Ταῦτα	δ'	ἐστὶν Ἀχαιοῦ ἐκ τῆς σατυρικῆς
[2, 17]	Παραιβάτην τὸν Κυρηναῖον κατεφρόνει, Στίλπωνα	δ'	ἐτεθαυμάκει· καί ποτε ἐρωτηθεὶς περὶ
[2, 2]	παῖδές τε καὶ λεσχηνῶται, ἐπιδεξιοίμεθα	δ’	ἔτι τοῖς ἐκείνου λόγοις. Ἀρχὴ
[2, 10]	καὶ ῥωβικώτερος ὢν παύσασθαι. Ὁ	δ'	Εὐβουλίδης καὶ πρὸς Ἀριστοτέλην διεφέρετο,
[2, 10]	φησί τις τῶν κωμικῶν· Οὑριστικὸς	δ'	Εὐβουλίδης κερατίνας ἐρωτῶν καὶ ψευδαλαζόσιν
[2, 8]	ἡδονὴν δι' αὑτὴν αἱρετήν· τὴν	δ'	εὐδαιμονίαν οὐ δι' αὑτήν, ἀλλὰ
[2, 10]	Φοίνικα, Κρίτωνα, Ἀλκιβιάδην, Ἐρωτικόν. Τῆς	δ'	Εὐκλείδου διαδοχῆς ἐστι καὶ Εὐβουλίδης
[2, 11]	γνώριμος, καθά φησιν Ἡρακλείδης. Τοσοῦτον	δ'	εὑρεσιλογίᾳ καὶ σοφιστείᾳ προῆγε τοὺς
[2, 8]	ταμίας τοὺς πρώτους Ἀθηναίων, ἐγὼ	δ'	Εὐτυχίδην ἀργυρώνητον. Ἐχρῆτο καὶ Λαΐδι
[2, 17]	Ὄγκον ἀναστήσας ὠφρυωμένος ἀφροσιβόμβαξ. Οὕτω	δ'	ἦν σεμνὸς ὡς Εὐρύλοχον τὸν
[2, 17]	ἀθυμίᾳ τὸν βίον κατέστρεψεν. Φησὶ	δ'	Ἡρακλείδης αὐτὸν πᾶν τοὐναντίον, πρόβουλον
[2, 17]	δὲ συνημμένα καὶ συμπεπλεγμένα. Φησὶ	δ'	Ἡρακλείδης ἐν μὲν τοῖς δόγμασι
[2, 17]	τιν' ἴδοι ἐρχόμενον, παρεκρύπτετο. Ἐπεὶ	δ'	ἥψατο τῆς πολιτείας, οὕτως ἦν
[2, 17]	ἑκατέρῳ δοὺς τριάκοντα μνᾶς, ὁ	δ'	Ἱππόνικος Μενεδήμῳ εἰς ἔκδοσιν τῶν
[2, 11]	ἡμῶν· Τὸν Μεγαρέα Στίλπωνα, γιγνώσκεις	δ'	ἴσως, γῆρας, ἔπειτα νόσος καθεῖλε,
[2, 7]	Κρίτωνι περιθεῖναι τοὺς λόγους. Διεβάλλετο	δ'	ὁ Αἰσχίνης καὶ μάλισθ' ὑπὸ
[2, 8]	δόγμασιν ἐχρήσαντο τοῖς αὐτοῦ. Ἦν	δ'	ὁ Θεόδωρος παντάπασιν ἀναιρῶν τὰς
[2, 7]	ὀκτώ· πρῶτος αὐτὸς οὗτος· δεύτερος	δ'	ὁ τὰς τέχνας γεγραφὼς τὰς
[2, 17]	ὢν τὰς θύρας ἀνοίγει. Ἦσαν	δ'	οἱ σωματοποιήσαντες αὐτοὺς Ἱππόνικός τε
[2, 8]	οἱ ἰδιῶται οὐ δεδοίκαμεν, ὑμεῖς	δ'	οἱ φιλόσοφοι δειλιᾶτε, Οὐ γὰρ
[2, 8]	τὴν δέσποιναν δύνασθαι γῆμαι. Τὸ	δ'	ὅμοιον καὶ Ἀρίστων· τὸν γὰρ
[2, 8]	Φῂς δ' εἶναι θεόν. Τοῦ	δ'	ὁμολογήσαντος, Θεὸς εἶ ἄρα, ἔφη.
[2, 8]	φαίνεταί σοι Διονύσιος ἀγαθός; Τοῦ	δ'	ὁμολογήσαντος, Καὶ μήν, ἔφη, ζῇ
[2, 8]	φαίνεταί σοι Διονύσιος ἀγαθός; Τοῦ	δ'	ὁμολογήσαντος, Καὶ μήν, ἔφη, ζῇ
[2, 11]	πάγον προσκληθέντα μὴ ἀρνήσασθαι, φάσκειν	δ'	ὀρθῶς διειλέχθαι· μὴ γὰρ εἶναι
[2, 17]	τράγημα θέρμος ἢ κύαμος, ἔστι	δ'	ὅτε καὶ τῶν ὡρίων ἄπιος
[2, 10]	Ἀλεξῖνος θνῆσκε νυγεὶς καλάμῳ. Γέγραφε	δ'	οὐ μόνον πρὸς Ζήνωνα, ἀλλὰ
[2, 17]	ἔδει γίνεσθαι τὴν ἑορτήν· εἰ	δ'	οὔ, περιττῶς καὶ νῦν. Πρὸς
[2, 8]	αὐτόν φασιν ἓξ γεγραφέναι, οἱ	δ'	οὐδ' ὅλως γράψαι· ὧν ἐστι
[2, 8]	ὠνηθῆναι· αἰτιασαμένου δέ τινος, Σὺ	δ'	οὐκ ἄν, εἶπεν, ὀβολοῦ τοῦτον
[2, 8]	ὀνειδίσαντα αὐτῷ πολυτελῆ ὀψωνίαν, Σὺ	δ'	οὐκ ἄν, ἔφη, τριωβόλου ταῦτ'
[2, 8]	μὲν ἴσασιν ὧν δέονται, οἱ	δ'	οὐκ ἴσασιν. Ὀνειδιζόμενός ποτ' ἐπὶ
[2, 8]	βασίλισσαν αὐτὴν μὴ τεθεᾶσθαι. Ὁ	δ'	οὖν Ἀρίστιππος ἐρωτηθεὶς τίνα ἐστὶν
[2, 8]	εἶναι καὶ ἄλλα μυρία. Ὁ	δ'	οὖν Θεόδωρος προσκαθίσας ποτὲ Εὐρυκλείδῃ
[2, 12]	Κριτόβουλος, Ἑρμογένης, Ἐπιγένης, Κτήσιππος. Ὁ	δ'	οὖν Κρίτων διαλόγους γέγραφεν ἐν
[2, 11]	σκεδάσεις ὄχλον, ταλαπείριε πρέσβυ; Ἦν	δ'	οὖν ὁ Στίλπων καὶ ἀφελὴς
[2, 17]	ὥσθ' ὑπώπια φέρων ἀπῄει. Ὅμως	δ'	οὖν τοιοῦτος ἐν τοῖς λόγοις
[2, 7]	τῶν ἄλλων δὲ ἐσκευώρηται. Οἱ	δ'	οὖν τῶν Αἰσχίνου τὸ Σωκρατικὸν
[2, 11]	παρὰ γράμμα διώκοντες κατέτριβον. Λέγεται	δ'	οὕτως Ἀθήνησιν ἐπιστρέψαι τοὺς ἀνθρώπους
[2, 8]	μεταλήψεσθαι ὧν μὴ ἔχει. Ἔνιοι	δ'	οὕτως ἀποκρίνασθαι, Ὁπότε μὲν σοφίας
[2, 11]	μὲν γὰρ λόγος περιμενεῖ, τὸ	δ'	ὄψον πεπράσεται. Φέρονται δ' αὐτοῦ
[2, 8]	Ἀντισθένης ἐν Φιλοσόφων διαδοχαῖς. Τέλος	δ'	ὑπελάμβανε χαρὰν καὶ λύπην· τὴν
[2, 8]	μαθητῶν, εἰ λάχανα ἔπλυνες· τὸν	δ'	ὑπολαβόντ' εἰπεῖν, Καὶ σὺ εἴπερ
[2, 8]	οὐκ ἀπορήσειν τὸν σοφόν· ὁ	δ'	ὑπολαβών, Δός, εἶπε, καὶ περὶ
[2, 8]	παλινδρόμους ἔλαβεν, εἰπόντος Σωκράτους τὸ	δαιμόνιον	αὐτῷ μὴ ἐπιτρέπειν· ἐδυσχέραινε γὰρ
[2, 10]	αὐτόν· Κρόνε Διόδωρε, τίς σε	δαιμόνων	κακῇ ἀθυμίῃ ξυνείρυσεν, ἵν' αὐτὸς
[2, 17]	ἐστι τοιαυτί· Ὡς ἐκ βραχείας	δαιτὸς	ἡ βαιὰ κύλιξ αὐτοῖς κυκλεῖται
[2, 7]	ἐπιέζετο ὑπὸ πενίας, παρ' ἑαυτοῦ	δανείζεσθαι	τῶν σιτίων ὑφαιροῦντα. Τούτου τοὺς
[2, 2]	βασιλεύς, οὐκ ἤν γε ἐθέλωμεν	δασμοφορέειν·	ἀλλὰ μέλλουσι δὴ ἀμφὶ τῆς
[2, 2]	ἐς Κρότωνα, ἐνθάδε εἰρηνέεις. Οἱ	δὲ	Αἰακέος παῖδες ἄλαστα κακὰ ἔρδουσι
[2, 8]	εἶναι λέγουσιν, οὐ δι' ἑαυτὴν	δὲ	αἱρετήν, ἀλλὰ διὰ τὰ ἐξ
[2, 7]	τῶν Φαίδωνος καὶ Εὐκλείδου, τοὺς	δὲ	ἄλλους ἀναιρεῖ πάντας. Γεγόνασι δ'
[2, 10]	καὶ πολλὰ αὐτὸν διαβέβληκε. Μεταξὺ	δὲ	ἄλλων ὄντων τῆς Εὐβουλίδου διαδοχῆς
[2, 3]	λίθον ἐξ οὐρανοῦ πεσεῖν· τὸν	δὲ	Ἀναξαγόραν εἰπεῖν ὡς ὅλος ὁ
[2, 3]	περὶ τὴν φυσικὴν πραγματείαν. Πρῶτος	δὲ	Ἀναξαγόρας καὶ βιβλίον ἐξέδωκε συγγραφῆς.
[2, 8]	ἑαυτοὺς οἱ μὲν Ἡγησιακούς, οἱ	δὲ	Ἀννικερείους, οἱ δὲ Θεοδωρείους προσωνόμαζον.
[2, 3]	μὲν ἀπὸ τῶν δεξιῶν, θήλεα	δὲ	ἀπὸ τῶν ἀριστερῶν. Φασὶ δ’
[2, 8]	τῶν ἐγκυκλίων παιδευμάτων μετασχόντας, φιλοσοφίας	δὲ	ἀπολειφθέντας ὁμοίους ἔλεγεν εἶναι τοῖς
[2, 1]	ἀλλὰ καὶ σφαῖραν κατεσκεύασε. Τῶν	δὲ	ἀρεσκόντων αὐτῷ πεποίηται κεφαλαιώδη τὴν
[2, 8]	Πτολεμαεὺς καὶ Ἀντίπατρος Κυρηναῖος· Ἀρήτης	δὲ	Ἀρίστιππος ὁ μητροδίδακτος ἐπικληθείς, οὗ
[2, 17]	Εὔφαντος ἐν Ἱστορίαις μνημονεύει. Ἠγάπα	δὲ	αὐτὸν καὶ Ἀντίγονος καὶ μαθητὴν
[2, 12]	τὴν χρείαν. Καὶ οἱ παῖδες	δὲ	αὐτοῦ διήκουσαν Σωκράτους, Κριτόβουλος, Ἑρμογένης,
[2, 8]	σχεδὸν ἑωρακέναι καὶ συντετυχηκέναι, τὴν	δὲ	βασίλισσαν αὐτὴν μὴ τεθεᾶσθαι. Ὁ
[2, 8]	μὲν γάρ, εἶπεν, ἀργυρίων, Πλάτων	δὲ	βιβλίων ἐστὶν ἐνδεής. Πρὸς τὸν
[2, 8]	ἐν ταῖς ἀγορασίαις κομπούντων, τοὺς	δὲ	βίους εἰκῆ δοκιμαζόντων· οἱ δὲ
[2, 11]	ἐστι; φήσαντος δέ, Ναί, Αὕτη	δέ	γε, εἶπεν, οὐκ ἔστι Διός,
[2, 8]	τὴν Ἑλλάδα με ἐξορίζοντες. Θεόδωροι	δὲ	γεγόνασιν εἴκοσι· πρῶτος Σάμιος, υἱὸς
[2, 10]	βασιλείας σφόδρα εὐδοκιμοῦντα. Τὸν βίον	δὲ	γήρᾳ κατέστρεψεν. Εἰσὶ καὶ ἄλλοι
[2, 11]	τὸ ἐρωτηθὲν οὐκ ἀποκριναμένου, ἀποπαρδόντος	δέ,	δειν, ἔφη, ὡς πάντα μᾶλλον
[2, 17]	σὲ ἀνατεθῆναι περὶ ἡμῶν. Λόγος	δὲ	διαβαλεῖν αὐτὸν τῶν ἀντιπολιτευομένων τινὰ
[2, 10]	Μεγαρικοὶ προσηγορεύοντο, εἶτ' ἐριστικοί, ὕστερον	δὲ	διαλεκτικοί, οὓς οὕτως ὠνόμασε πρῶτος
[2, 17]	εἶναι τοῦ Σικυωνίου φασίν. Τῶν	δὲ	διδασκάλων τοὺς περὶ Πλάτωνα καὶ
[2, 8]	εἶπεν, ἦλθον παιδείας ἕνεκεν, πρὸς	δὲ	Διονύσιον παιδιᾶς. Ἐξ ὁμιλίας αὐτῷ
[2, 4]	τὸ ἄκρον> εὑρεῖν ὑπελήφθη. Ἔλεγε	δὲ	δύο αἰτίας εἶναι γενέσεως, θερμὸν
[2, 8]	εἴκοσιν, οἱ μὲν Ἀτθίδι οἱ	δὲ	Δωρίδι διαλέκτῳ γεγραμμένοι, οἵδε· Ἀρτάβαζος,
[2, 3]	διάβασιν εἴκοσιν ἐτῶν εἶναι, βεβιωκέναι	δὲ	ἑβδομήκοντα δύο. Φησὶ δ’ Ἀπολλόδωρος
[2, 17]	τέγους τὸν πηλὸν παραφέρων, ὁ	δὲ	εἴ τιν' ἴδοι ἐρχόμενον, παρεκρύπτετο.
[2, 2]	ἐὼν ὀλέθρου ἢ δουλοσύνης; σὺ	δὲ	εἶ καταθύμιος μὲν Κροτωνιήτῃσι, καταθύμιος
[2, 11]	αὐτὴν θεόν, ἀλλὰ θεάν· θεοὺς	δὲ	εἶναι τοὺς ἄρρενας. Καὶ μέντοι
[2, 4]	καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποιῆσαι. Πρῶτος	δὲ	εἶπε φωνῆς γένεσιν τὴν τοῦ
[2, 3]	αὑτῷ κατὰ τὸν βίον· οὐδὲν	δὲ	εἰπόντων, Καὶ μὴν ἐγώ, ἔφη,
[2, 17]	ἄλλο μὲν οὐδὲν εἶπεν, ἠρώτησε	δὲ	εἰς τί αὐτὸν Ἀντίγονος περαίνει.
[2, 8]	κατὰ Λιβύην, ἀπεσταλμένα Διονυσίῳ· ἓν	δὲ	ἐν ᾧ διάλογοι πέντε καὶ
[2, 3]	καὶ θερμοῦ καὶ γεώδους, ὕστερον	δὲ	ἐξ ἀλλήλων· καὶ ἄρρενα μὲν
[2, 17]	καὶ οἱ ἀπ' αὐτῶν, μετιτέον	δὲ	ἐπὶ Πλάτωνα τὸν τῆς Ἀκαδημείας
[2, 7]	Ἀλκιβιάδην καὶ τοὺς τῶν ἄλλων	δὲ	ἐσκευώρηται. Οἱ δ' οὖν τῶν
[2, 17]	ἑτέρου ἕτερόν ἐστι; Ναί. Ἕτερον	δέ	ἐστι τὸ ὠφελεῖν τοῦ ἀγαθοῦ;
[2, 8]	αἰσθήσεις μὴ πάντοτε ἀληθεύειν. Οἱ	δὲ	Ἡγησιακοὶ λεγόμενοι σκοποὺς μὲν εἶχον
[2, 8]	δὲ τὰς ἐναντίας ἕξεις, μέσα	δὲ	ἡδονὴν καὶ πόνον. Ἀνῄρει δὲ
[2, 2]	Μιλησίους οὐκ ἐπιλείπουσι αἰσυμνῆται. Δεινὸς	δὲ	ἡμῖν καὶ ὁ Μήδων βασιλεύς,
[2, 4]	τὴν τοῦ ἀέρος πλῆξιν. Τὴν	δὲ	θάλατταν ἐν τοῖς κοίλοις διὰ
[2, 8]	πρὸς τὸν φίλον στοργήν. Οἱ	δὲ	Θεοδώρειοι κληθέντες τὴν μὲν ὀνομασίαν
[2, 8]	Ἡγησιακούς, οἱ δὲ Ἀννικερείους, οἱ	δὲ	Θεοδωρείους προσωνόμαζον. Οὐ μὴν ἀλλὰ
[2, 10]	ὁτὲ μὲν γὰρ φρόνησιν, ὁτὲ	δὲ	θεόν, καὶ ἄλλοτε νοῦν καὶ
[2, 8]	διερωτῶν ἴσχυε τῷ λόγῳ. Δοκεῖ	δὲ	θεὸς κληθῆναι, Στίλπωνος αὐτὸν ἐρωτήσαντος
[2, 8]	ἀλλὰ τὸ ἀνάλωμα αἰτιᾶσθαι. Τοῦ	δὲ	θεράποντος ἐν ὁδῷ βαστάζοντος ἀργύριον
[2, 11]	ἦν ἀρραβὼν ἡ ἰσχάς. Πάλιν	δὲ	ἰδὼν τὸν Κράτητα χειμῶνος συγκεκαυμένον,
[2, 8]	ὡς ἐν ἄλλοις εἰρήκαμεν. Ἦν	δὲ	ἱκανὸς ἁρμόσασθαι καὶ τόπῳ καὶ
[2, 3]	ἐπισχεῖν ὡς τὸ πῦρ· ὕδωρ	δὲ	καὶ ἀέρα τὸν μέσον. Οὕτω
[2, 2]	τῇ ἑξηκοστῇ τρίτῃ Ὀλυμπιάδι. Γεγόνασι	δὲ	καὶ ἄλλοι δύο, Λαμψακηνοί, ῥήτωρ
[2, 3]	ἐξάγαγεν βιότου μαλθακίῃ σοφίης. Γεγόνασι	δὲ	καὶ ἄλλοι τρεῖς Ἀναξαγόραι, ὧν
[2, 4]	καὶ τὸ πᾶν ἄπειρον. Γεγόνασι	δὲ	καὶ ἄλλοι τρεῖς Ἀρχέλαοι· ὁ
[2, 1]	ᾀστέον διὰ τὰ παιδάρια. Γέγονε	δὲ	καὶ ἄλλος Ἀναξίμανδρος ἱστορικός, καὶ
[2, 13]	ἔφη τὴν παρρησίαν ἀποδόσθαι. Γέγονε	δὲ	καὶ ἄλλος Σίμων ῥητορικὰς τέχνας
[2, 8]	λαβόντα τὰ πλεῖστα εἰπεῖν. Ἤκουσε	δὲ	καὶ Ἀννικέριδος ὁ Θεόδωρος καὶ
[2, 10]	εὐδοκίμει κατὰ τοὺς ἀγῶνας γέγονε	δὲ	καὶ Ἀντιγόνου τοῦ βασιλέως διδάσκαλος,
[2, 17]	καὶ ποιητῶν καὶ μουσικῶν. Ἠσπάζετο	δὲ	καὶ Ἄρατον καὶ Λυκόφρονα τὸν
[2, 11]	τῶν ἀπ' Εὐκλείδου τινῶν· οἱ	δὲ	καὶ αὐτοῦ Εὐκλείδου ἀκοῦσαί φασιν
[2, 1]	γῆς, καὶ καθαρώτατον πῦρ. Εὗρεν	δὲ	καὶ γνώμονα πρῶτος καὶ ἔστησεν
[2, 17]	δεύτερος ἀρεῖ, μηδέτερον λαβεῖν. Λέγεται	δὲ	καὶ γυναῖκας ἀγαγέσθαι αὐτούς· ὧν
[2, 8]	Πρὸς τὸν συμβουλεύειν ἐπιχειροῦντα. Ἔνιοι	δὲ	καὶ διατριβῶν αὐτόν φασιν ἓξ
[2, 17]	εἶπε πλὴν ὅτι ἐλευθέριος. Ἦν	δὲ	καὶ δυσκατανόητος ὁ Μενέδημος καὶ
[2, 11]	προσενεγκάμενον ὅπως θᾶττον ἀποθάνῃ. Ἔστι	δὲ	καὶ εἰς τοῦτον ἡμῶν· Τὸν
[2, 7]	ἐπιστολὴ πρὸς Διονύσιον Αἰσχίνου. Ἦν	δὲ	καὶ ἐν τοῖς ῥητορικοῖς ἱκανῶς
[2, 8]	παρακατέβαλε καὶ δῆθεν ἀνῴμωξεν. Οἱ	δὲ	καὶ ἐπειπεῖν φασιν αὐτὸν ὡς
[2, 7]	καὶ Καρκίνον τὸν τραγῳδιοποιόν. Φέρεται	δὲ	καὶ ἐπιστολὴ πρὸς Διονύσιον Αἰσχίνου.
[2, 8]	ὑπάρχοντας μὴ δεῖσθαι φίλων. Ἔλεγε	δὲ	καὶ εὔλογον εἶναι τὸν σπουδαῖον
[2, 10]	πρὸς Ἔφορον τὸν ἱστοριογράφον. Εὐβουλίδου	δὲ	καὶ Εὔφαντος γέγονε γνώριμος> ὁ
[2, 3]	ἀναφέρουσιν, ἄλλοι εἰς Ξενοφῶντα. Τοῦτον	δὲ	καὶ θάψαι ταῖς ἰδίαις χερσὶν
[2, 8]	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις. Φασὶ	δὲ	καὶ λυπεῖσθαι ἄλλον ἄλλου μᾶλλον,
[2, 4]	Σωκράτους τὴν ἠθικὴν εἰσαγαγόντος. Ἔοικεν	δὲ	καὶ οὗτος ἅψασθαι τῆς ἠθικῆς.
[2, 10]	Ὁ Κρόνος ἐστὶ σοφός. Ἦν	δὲ	καὶ οὗτος διαλεκτικός, πρῶτος δόξας
[2, 17]	ἠρώτησεν εἰ ἀγρὸν ἔχει· φήσαντος	δὲ	καὶ πάμπλειστα κτήματα, Πορεύου τοίνυν,
[2, 2]	Εὐρυστράτου, Μιλήσιος, ἤκουσεν Ἀναξιμάνδρου. ἔνιοι	δὲ	καὶ Παρμενίδου φασὶν ἀκοῦσαι αὐτόν.
[2, 17]	υἱός, ἀνδρὸς εὐγενοῦς μέν, ἀρχιτέκτονος	δὲ	καὶ πένητος· οἱ δὲ καὶ
[2, 10]	παρέλκειν τὴν παράθεσιν. Διὰ ταῦτα	δὲ	καὶ περὶ αὐτοῦ ταῦτά φησι
[2, 11]	Φοίνικα μετὰ τούτων ἀφείλετο. Ἦν	δὲ	καὶ πολιτικώτατος. Καὶ γυναῖκα ἠγάγετο·
[2, 17]	καὶ τὴν πόλιν ἐγχειρίσασθαι. Ἐπρέσβευσε	δὲ	καὶ πρὸς Πτολεμαῖον καὶ Λυσίμαχον,
[2, 17]	ἀρχιτέκτονος δὲ καὶ πένητος· οἱ	δὲ	καὶ σκηνογράφον αὐτὸν εἶναί φασι
[2, 8]	ἂν τυράννων αὐλὰς ἐθεράπευες. Ὁ	δέ,	Καὶ σύ, εἶπεν, εἴπερ ᾔδεις
[2, 8]	ἀντάξια ὧν αὐτὸς παρίσχει. Ἀνῄρουν	δὲ	καὶ τὰς αἰσθήσεις, οὐκ ἀκριβούσας
[2, 10]	συστήσασθαι ἣν Ὀλυμπικὴν κληθήσεσθαι. Τοὺς	δὲ	καὶ τοῖς ἐφοδίοις θλιβομένους καὶ
[2, 2]	εἶ καταθύμιος μὲν Κροτωνιήτῃσι, καταθύμιος	δὲ	καὶ τοῖσι ἄλλοισι Ἰταλιώτῃσι· φοιτέουσι
[2, 10]	τοὺς χρόνους τοὺς ἑαυτοῦ. Ἐποίησε	δὲ	καὶ τραγῳδίας πλείους, ἐν αἷς
[2, 17]	καί, Φιλόσοφος μέντοι οὗτος, ἀνὴρ	δὲ	καὶ τῶν ὄντων καὶ τῶν
[2, 8]	οὐκ ἀφ' ὧν γίνεται. Ἀφίσταντο	δὲ	καὶ τῶν φυσικῶν διὰ τὴν
[2, 8]	δὲ ἡδονὴν καὶ πόνον. Ἀνῄρει	δὲ	καὶ φιλίαν, διὰ τὸ μήτ'
[2, 8]	ἄλλα κατὰ ταὐτὰ τούτοις· ἀπέλιπον	δὲ	καὶ φιλίαν ἐν βίῳ καὶ
[2, 17]	μέρη φαῖνον τοῦ σώματος. Ἦν	δὲ	καὶ φιλυπόδοχος καὶ διὰ τὸ
[2, 8]	ἀλλὰ κατὰ τὸ πλεῖστον. Ἀρκεῖ	δὲ	κἂν κατὰ μίαν τις προσπίπτουσαν
[2, 17]	καταθρασυνομένου εἶπε μὲν οὐδέν· λαβὼν	δὲ	κάρφος διέγραφεν εἰς τοὔδαφος περαινομένου
[2, 8]	μιμουμένων θρήνους ἡδέως ἀκούομεν, τῶν	δὲ	κατ' ἀλήθειαν ἀηδῶς. Μέσας τε
[2, 7]	Γοργίαν τὸν Λεοντῖνον. Καὶ Λυσίας	δὲ	κατ' αὐτοῦ συνέγραψε λόγον, περὶ
[2, 3]	πατρίδος, Δείξας τὸν οὐρανόν. Λέγεται	δὲ	κατὰ τὴν Ξέρξου διάβασιν εἴκοσιν
[2, 17]	καὶ τῶν γενησομένων κάκιστος. Ἐτελεύτα	δὲ	κατὰ τὸν Ἡρακλείδην τέταρτον καὶ
[2, 11]	τὸν μὲν λόγον ἔχω, σὲ	δὲ	καταλείπω· ὁ μὲν γὰρ λόγος
[2, 7]	τοῦ Ἐρετρικοῦ, εἰς τοὺς Αἰσχίνου	δὲ	κατατάξαι. Ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀντισθένους
[2, 3]	μὴ καταλαμπομένων τῶν> ἄστρων. Τοὺς	δὲ	κομήτας σύνοδον πλανητῶν φλόγας ἀφιέντων·
[2, 11]	ἀληθῶς οὗτος μὲν θρασύτατος· Στίλπων	δὲ	κομψότατος. Κράτητος γοῦν αὐτὸν ἐρωτήσαντος
[2, 3]	τόπον ὡς τὴν γῆν, τὰ	δὲ	κοῦφα τὸν ἄνω ἐπισχεῖν ὡς
[2, 17]	λαχάνιον ἢ ταρίχιον, ἀνεχώρουν· εἰ	δὲ	κρεᾴδιον, εἰσῄεσαν. Ἦν δὲ τοῦ
[2, 8]	διὰ τὴν ἐμφαινομένην ἀκαταληψίαν· τῶν	δὲ	λογικῶν διὰ τὴν εὐχρηστίαν ἥπτοντο.
[2, 4]	οὐ φύσει ἀλλὰ νόμῳ. Ὁ	δὲ	λόγος αὐτῷ οὕτως ἔχει. Τηκόμενόν
[2, 7]	ῥήτωρ. ~Αἰσχίνης Χαρίνου ἀλλαντοποιοῦ, οἱ	δὲ	Λυσανίου, Ἀθηναῖος, ἐκ νέου φιλόπονος·
[2, 10]	εἰς Ὀλυμπίαν αὐτόθι φιλοσοφοίη. Τῶν	δὲ	μαθητῶν αὐτοῦ πυνθανομένων διὰ τί
[2, 1]	ᾄδοντος καταγελάσαι τὰ παιδάρια, τὸν	δὲ	μαθόντα φάναι, Βέλτιον οὖν ἡμῖν
[2, 10]	διὸ καὶ Ἐλεγξῖνος ἐπεκλήθη. Διεφέρετο	δὲ	μάλιστα πρὸς Ζήνωνα. Φησὶ δ'
[2, 8]	τὰς ἄλλας θεραπαίνας ἔχειν, πάντα	δὲ	μᾶλλον ἢ αὐτὴν τὴν δέσποιναν
[2, 17]	πίων τε καὶ τετριμμένος· τὸ	δὲ	μέγεθος σύμμετρος, ὡς δῆλον ἐκ
[2, 17]	ὧν τις ἐπιθυμεῖ, εἶπε, Πολὺ	δὲ	μεῖζον τὸ ἐπιθυμεῖν ὧν δεῖ.
[2, 17]	ποιητὴν μὲν αὐτὸν εἶναι, ὑποκριτὴν	δὲ	Μενέδημον. Καί ποτέ φασιν Ἀρχιπόλιδος
[2, 9]	μὲν τούτων Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο, ἀπὸ	δὲ	Μενεδήμου Ἐρετριακοί· περὶ οὗ λέξομεν
[2, 8]	κατηναγκασμένον. Καὶ μὴ μισήσειν, μᾶλλον	δὲ	μεταδιδάξειν. Τόν τε σοφὸν οὐχ
[2, 11]	παρεκάλει εἰς Αἴγυπτον συμπλεῖν· ὁ	δὲ	μέτριον μέν τι τἀργυριδίου προσήκατο,
[2, 8]	σὺ τὴν ἐξουσίαν ἔχεις, τοῦ	δὲ	μὴ ἀκούειν ἐγώ. Εἰπόντος τινὸς
[2, 8]	θαλάττῃ ἵνα κωβιὸν θηράσωσιν· ἐγὼ	δὲ	μὴ ἀνάσχωμαι κράματι ῥανθῆναι ἵνα
[2, 17]	βούλεσθαι ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα· τοῦ	δὲ	μὴ εἴκοντος ὑπ' ἀθυμίας ἀσιτήσαντα
[2, 8]	τὸ τῆς ψυχῆς κίνημα. Λέγουσι	δὲ	μηδὲ κατὰ ψιλὴν τὴν ὅρασιν
[2, 17]	τὸ δεσμωτήριον αὐτὸν ἐμβαλεῖν· τὸν	δὲ	μηδὲν ἧττον τηρεῖν παριόντα καὶ
[2, 17]	τὴν μὲν θυγατέρα Ἀσκληπιάδην, τὴν	δὲ	μητέρα Μενέδημον. Κἀπειδὴ τελευτῆσαι τῷ
[2, 7]	τοῦ στρατηγοῦ καὶ Δίωνος. Μάλιστα	δὲ	μιμεῖται Γοργίαν τὸν Λεοντῖνον. Καὶ
[2, 11]	Διὸς Ἀθηνᾶ θεός ἐστι; φήσαντος	δέ,	Ναί, Αὕτη δέ γε, εἶπεν,
[2, 17]	αὐτοῖς κυκλεῖται πρὸς μέτρον, τράγημα	δὲ	ὁ σωφρονιστὴς τοῖς φιληκόοις λόγος.
[2, 2]	ἐν τοιῷδε κεῖται τέλει. Ἡμέες	δὲ	οἱ λεσχηνῶται αὐτοί τε μεμνώμεθα
[2, 8]	καὶ περὶ τούτου ζητῶμεν. Δόντος	δέ,	Ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι οὐκ ἠπόρηκα;
[2, 7]	Σωκράτει, καὶ οὐ Κρίτωνα· Πλάτωνα	δέ,	ὅτι ἦν Ἀριστίππῳ μᾶλλον φίλος,
[2, 11]	Στίλπωνα ὡς καταισχύνοι αὐτόν· ὁ	δέ,	Οὐ μᾶλλον εἶπεν, ἢ ἐγὼ
[2, 8]	ποτε ᾤκησαν ἢ μηδείς; Εἰπόντος	δὲ	οὔ, Τί δὲ πλεῦσαι ἐν
[2, 11]	ἔστι Διός, ἀλλὰ Φειδίου· Συγχωρουμένου	δέ,	Οὐκ ἄρα, εἶπε, θεός ἐστιν.
[2, 2]	Μήδοις κατίστασθαι ἐς πόλεμον· καταστᾶσι	δὲ	οὐκέτι ἐλπὶς ἡμῖν σωτηρίης. Κῶς
[2, 8]	ἔφη, τριωβόλου ταῦτ' ἐπρίω; Ὁμολογήσαντος	δέ,	Οὐκέτι τοίνυν, ἔφη, φιλήδονος ἐγώ,
[2, 8]	ὧν τοὺς κορυφαιοτάτους Ἐρετρικούς. Ἔχειν	δὲ	οὕτως· Ἀριστίππου διήκουσεν ἡ θυγάτηρ
[2, 1]	τὰ μὲν μέρη μεταβάλλειν, τὸ	δὲ	πᾶν ἀμετάβλητον εἶναι. Μέσην τε
[2, 17]	καὶ τὸν Ῥόδιον Ἀνταγόραν· μάλιστα	δὲ	πάντων Ὁμήρῳ προσεῖχεν· εἶτα καὶ
[2, 8]	κώνειον αὐτὸν πιεῖν καταδικασθέντα. Διατρίβων	δὲ	παρὰ Πτολεμαίῳ τῷ Λάγου ἀπεστάλη
[2, 3]	ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τεθνηξόμενος. Περικλῆς	δὲ	παρελθὼν εἶπεν εἴ τι ἔχουσιν
[2, 13]	ἀλαζονείας, Περὶ τοῦ καλοῦ. Οἱ	δέ,	Περὶ τοῦ βουλεύεσθαι, Περὶ λόγου
[2, 7]	Πλάτωνος, Ξενοφῶντος, Ἀντισθένους, Αἰσχίνου· διστάζει	δὲ	περὶ τῶν Φαίδωνος καὶ Εὐκλείδου,
[2, 3]	ἐκ λίθων συγκέοιτο· τῇ σφοδρᾷ	δὲ	περιδινήσει συνεστάναι καὶ ἀνεθέντα κατενεχθήσεσθαι.
[2, 13]	τοὺς λόγους τοὺς Σωκρατικούς. Ἐπαγγειλαμένου	δὲ	Περικλέους θρέψειν αὐτὸν καὶ κελεύοντος
[2, 4]	πυρῶδες συνίσταται, ποιεῖν γῆν· καθὸ	δὲ	περιρρεῖ, ἀέρα γεννᾶν. Ὅθεν ἡ
[2, 17]	Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος ἱστορεῖ. Μόνῳ	δὲ	Περσαίῳ διαπρύσιον εἶχε πόλεμον· ἐδόκει
[2, 8]	πολύς. Διό ποτε Στράτωνα, οἱ	δὲ	Πλάτωνα, πρὸς αὐτὸν εἰπεῖν, Σοὶ
[2, 8]	μηδείς; Εἰπόντος δὲ οὔ, Τί	δὲ	πλεῦσαι ἐν νηῒ ᾗ μυρίοι
[2, 8]	τῶν πλουσίων θύρας ἔρχονται, οἱ	δὲ	πλούσιοι ἐπὶ τὰς τῶν φιλοσόφων
[2, 8]	γὰρ γίνεσθαι. Καὶ τὸν πλοῦτον	δὲ	ποιητικὸν ἡδονῆς εἶναι, οὐ δι'
[2, 9]	ὅν φασί τινες Αἰσχίνου, οἱ	δὲ	Πολυαίνου· Ἀντίμαχον ἢ Πρεσβύτας· καὶ
[2, 7]	Πόθεν σοι, λῃστά, ταῦτα; Φησὶ	δὲ	Πολύκριτος ὁ Μενδαῖος ἐν τῷ
[2, 8]	λείαν κίνησιν, τὴν ἡδονήν, τὸν	δὲ	πόνον τραχεῖαν κίνησιν. Μὴ διαφέρειν
[2, 8]	ἡδονῆς τῶν παρόντων, οὐκ ἐθήρα	δὲ	πόνῳ τὴν ἀπόλαυσιν τῶν οὐ
[2, 8]	διὰ ταῦτα Ἀρίστιππον ἀπολέσθαι. Διονυσίου	δέ	ποτ' ἐρομένου ἐπὶ τί ἥκοι,
[2, 8]	μὲν παρ' ἐμοῦ πυνθάνῃ, τὸ	δὲ	πότε δεῖ λέγειν σύ με
[2, 8]	σε ἐχθρὸν εἶναι νομίζω; Φασὶ	δέ	ποτε ἐν Κορίνθῳ παρέρχεσθαι αὐτὸν
[2, 8]	δύνανται αἱ πεντήκοντα δραχμαί. Διονυσίου	δέ	ποτε τριῶν ἑταιρῶν οὐσῶν μίαν
[2, 8]	ἐπιτηδειότερον. Πρὸς Χαρώνδαν εἰπόντα, οἱ	δὲ	πρὸς Φαίδωνα, Τίς ὁ μεμυρισμένος;
[2, 8]	χλανίδα φορεῖν καὶ ῥάκος. Διονυσίου	δὲ	προσπτύσαντος αὐτῷ ἠνέσχετο. Μεμψαμένου δέ
[2, 3]	ἀρετῆς καὶ δικαιοσύνης· ἐπὶ πλεῖον	δὲ	προστῆναι τοῦ λόγου Μητρόδωρον τὸν
[2, 3]	ἡ εἰς ᾅδου κατάβασις. Δοκεῖ	δὲ	πρῶτος, καθά φησι Φαβωρῖνος ἐν
[2, 17]	τε καὶ Ἡγησίπολιν ἀποκαλεῖν. Ἦν	δέ	πως ἠρέμα καὶ δεισιδαιμονέστερος. Σὺν
[2, 3]	τῆς δίκης αὐτοῦ τοσαῦτα. Ἔδοξε	δέ	πως καὶ Δημοκρίτῳ ἀπεχθῶς ἐσχηκέναι
[2, 3]	οἱ δέ φασι Τάνταλον· τὴν	δὲ	σελήνην οἰκήσεις ἔχειν, ἀλλὰ καὶ
[2, 3]	καὶ βιβλίον ἐξέδωκε συγγραφῆς. Φησὶ	δὲ	Σιληνὸς ἐν τῇ πρώτῃ τῶν
[2, 8]	τὴν φιλίαν ἐκποδὼν εἶναι· τοὺς	δὲ	σοφοὺς αὐτάρκεις ὑπάρχοντας μὴ δεῖσθαι
[2, 8]	ἡδὺ ἢ ἀηδὲς ὑπελάμβανον· διὰ	δὲ	σπάνιν ἢ ξενισμὸν ἢ κόρον
[2, 17]	τι ὄπισθεν ἔχων λέληθας. Ἀντιγόνου	δὲ	συμβουλευομένου εἰ ἐπὶ κῶμον ἀφίκοιτο,
[2, 17]	Ὠρωπίας αὐτῷ γυναικὸς γεγεννημέναι. Τὰ	δὲ	συμπόσια τοῦτον ἐποιεῖτο τὸν τρόπον·
[2, 9]	καθαπτόμενος δοῦλον αὐτὸν εἴρηκε. Διαλόγους	δὲ	συνέγραψε γνησίους μὲν Ζώπυρον, Σίμωνα,
[2, 10]	ὃς ἔμβαλε λύσσαν ἐρισμοῦ. Διαλόγους	δὲ	συνέγραψεν ἕξ· Λαμπρίαν, Αἰσχίνην, Φοίνικα,
[2, 17]	τὰ οὐχ ἁπλᾶ ἀνῄρει, λέγω	δὲ	συνημμένα καὶ συμπεπλεγμένα. Φησὶ δ'
[2, 3]	νοῦν μὲν ἀρχὴν κινήσεως· τῶν	δὲ	σωμάτων τὰ μὲν βαρέα τὸν
[2, 8]	καὶ Σωσικράτης ὁ Ῥόδιος. Κατὰ	δὲ	Σωτίονα ἐν δευτέρῳ καὶ Παναίτιον
[2, 2]	εἶπε καὶ τὸ ἄπειρον. Κινεῖσθαι	δὲ	τὰ ἄστρα οὐχ ὑπὸ γῆν,
[2, 17]	δόγμασι Πλατωνικὸν εἶναι αὐτόν, διαπαίζειν	δὲ	τὰ διαλεκτικά· ὥστε Ἀλεξίνου ποτὲ
[2, 17]	ἐπὶ δόγματός τινος στηρίζειν. Ἐν	δὲ	ταῖς ζητήσεσι, φησίν, ὧδε μάχιμος
[2, 8]	δὲ φρόνησιν καὶ δικαιοσύνην, κακὰ	δὲ	τὰς ἐναντίας ἕξεις, μέσα δὲ
[2, 3]	καὶ λόφους καὶ φάραγγας. Ἀρχὰς	δὲ	τὰς ὁμοιομερείας· καθάπερ γὰρ ἐκ
[2, 11]	τὸν τῆς στοᾶς κτίστην. Γηραιὸν	δὲ	τελευτῆσαί φησιν Ἕρμιππος, οἶνον προσενεγκάμενον
[2, 2]	περὶ τὴν Σάρδεων ἅλωσιν, ἐτελεύτησε	δὲ	τῇ ἑξηκοστῇ τρίτῃ Ὀλυμπιάδι. Γεγόνασι
[2, 3]	ἀεὶ φαινόμενον εἶναι πόλον, ὕστερον	δὲ	τὴν ἔγκλισιν λαβεῖν. Καὶ τὸν
[2, 8]	τὴν ἐναντίαν αὐτῇ ἀλγηδόνα. Εἶναι	δὲ	τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν κἂν ἀπὸ
[2, 11]	μέν τι τἀργυριδίου προσήκατο, ἀρνησάμενος	δὲ	τὴν ὁδὸν μετῆλθεν εἰς Αἴγιναν,
[2, 3]	ἄφετε. Καὶ ἀφείθη· οὐκ ἐνεγκὼν	δὲ	τὴν ὕβριν ἑαυτὸν ἐξήγαγεν. Ἱερώνυμος
[2, 3]	συνεστάναι καὶ ἀνεθέντα κατενεχθήσεσθαι. Περὶ	δὲ	τῆς δίκης αὐτοῦ διάφορα λέγεται.
[2, 17]	Ἀσκληπιάδην καὶ ταῦρον Ἐρέτρην. Ὁ	δὲ	Τίμων οὕτως· Ὄγκον ἀναστήσας ὠφρυωμένος
[2, 8]	βασιλικὸν κύνα ἔλεγεν αὐτόν. Ὁ	δὲ	Τίμων παρέφαγεν ὡς θρυπτόμενον, οὑτωσί
[2, 7]	ὑπὸ δ' Ἀριστίππου συσταθῆναι· δόντα	δέ	τινας τῶν διαλόγων δῶρα λαβεῖν.
[2, 4]	ἢ Μιλήσιος, πατρὸς Ἀπολλοδώρου, ὡς	δέ	τινες, Μίδωνος, μαθητὴς Ἀναξαγόρου, διδάσκαλος
[2, 8]	δὲ προσπτύσαντος αὐτῷ ἠνέσχετο. Μεμψαμένου	δέ	τινος, Εἶτα οἱ μὲν ἁλιεῖς,
[2, 8]	πέρδικα πεντήκοντα δραχμῶν ὠνηθῆναι· αἰτιασαμένου	δέ	τινος, Σὺ δ' οὐκ ἄν,
[2, 8]	τὴν κατὰ μέρος ἡδονήν, εὐδαιμονίαν	δὲ	τὸ ἐκ τῶν μερικῶν ἡδονῶν
[2, 8]	Χαλεπώτερον γὰρ τὸ πονεῖν, οἰκειότερον	δὲ	τὸ ἥδεσθαι ὑπελάμβανον. Ἔνθεν καὶ
[2, 17]	δευτερεῖον ἐν τοῖς Σατύροις, Αἰσχύλῳ	δὲ	τὸ πρωτεῖον ἀπεδίδου. Ὅθεν καὶ
[2, 2]	καὶ τοῖσι ἄλλοισι Ἰταλιώτῃσι· φοιτέουσι	δέ	τοι λεσχηνῶται καὶ ἐκ Σικελίης.
[2, 17]	ὅτι βασιλέως υἱός ἐστιν. Πρὸς	δὲ	τὸν ἀναίσθητον ἀναφέροντά τι αὐτῷ
[2, 11]	Παιώνειον μὲν ἀπ' Ἀριστείδου, Δίφιλον	δὲ	τὸν Βοσποριανὸν Εὐφάντου καὶ Μύρμηκα
[2, 17]	Ἑγὼ τοίνυν, εἶπε, γεγάμηκα. Πρὸς	δὲ	τὸν εἰπόντα πολλὰ τὰ ἀγαθὰ
[2, 17]	τί αὐτὸν Ἀντίγονος περαίνει. Πρὸς	δὲ	τὸν θρασυνόμενον μοιχόν, Ἀγνοεῖς, ἔφη,
[2, 8]	αὐτὸν συχνοὺς ἐπαγόμενον μαθητάς, Μητροκλέα	δὲ	τὸν κυνικὸν σκάνδικας πλύνοντα εἰπεῖν,
[2, 17]	χρηστόν, ἀλλὰ καὶ ῥαφανίδες; Πρὸς	δὲ	τὸν νεώτερον κεκραγότα, Σκέψαι, ἔφη,
[2, 17]	καὶ κομψὸν ἰδιώτην ἀποβαλεῖν. Πρὸς	δὲ	τὸν πυθόμενον εἰ γήμαι ὁ
[2, 8]	ἐπικειμένας ζημίας καὶ δόξας· εἶναι	δὲ	τὸν σοφόν. Προκοπήν τε ἀπολείπουσι
[2, 8]	εἶπεν, ὀβολοῦ τοῦτον ἐπρίω; Ἐπινεύσαντος	δέ,	Τοσοῦτον, ἔφη, ἐμοὶ δύνανται αἱ
[2, 8]	αὑτὴν αἱρετὴ καὶ ἀγαθόν. Ἡ	δὲ	τοῦ ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσις, ὡς εἴρηται
[2, 8]	ἂν μὴ Πτολεμαῖος ἀποστείλῃ. Μίθρου	δὲ	τοῦ διοικητοῦ τοῦ Λυσιμάχου παρεστῶτος
[2, 17]	μειράκιον τὴν ὕβριν ἀπηλλάγη. Ἱεροκλέους	δὲ	τοῦ> ἐπὶ τοῦ Πειραιῶς συνανακάμπτοντος
[2, 11]	τὸν Γελῶον ἀπέσπασεν, παρ' Ἀριστοτέλους	δὲ	τοῦ Κυρηναϊκοῦ Κλείταρχον καὶ Σιμμίαν·
[2, 17]	εἰ δὲ κρεᾴδιον, εἰσῄεσαν. Ἦν	δὲ	τοῦ μὲν θέρους ψίαθος ἐπὶ
[2, 17]	αὐλητοῦ εὐμουσία σέσωκεν αὐτούς, ἡ	δὲ	τοῦ Μενεδήμου παρρησία ἀπολώλεκεν. Ἦν
[2, 17]	θηραθεὶς κατέλιπε τὴν στρατείαν. Ἀσκληπιάδου	δὲ	τοῦ Φλιασίου περισπάσαντος αὐτὸν ἐγένετο
[2, 7]	εἶναι Αἰσχίνου. Καὶ τῶν ἑπτὰ	δὲ	τοὺς πλείστους Περσαῖός φησι Πασιφῶντος
[2, 11]	ἐπίκλην θεὸν ἐπισκώπτοντα εἰπεῖν, Πόθεν	δὲ	τοῦτ' ᾔδει Στίλπων; ἢ ἀνασύρας
[2, 17]	οὔ, περιττῶς καὶ νῦν. Πρὸς	δὲ	τοῦτο ἀπαντήσαντος τοῦ τυράννου καὶ
[2, 8]	δὲ βίους εἰκῆ δοκιμαζόντων· οἱ	δὲ	τοῦτο Διογένους φασίν. Καί ποτε
[2, 17]	τῶν θυγατέρων δισχιλίας δραχμάς. Ἦσαν	δὲ	τρεῖς, καθά φησιν Ἡρακλείδης, ἐξ
[2, 13]	αὐτοῦ τοὺς διαλόγους καλοῦσιν. Εἰσὶ	δὲ	τρεῖς καὶ τριάκοντα ἐν ἑνὶ
[2, 8]	τῷ σώματι καὶ ταράττεσθαι, τὴν	δὲ	τύχην πολλὰ τῶν κατ' ἐλπίδα
[2, 3]	αὐτὸν τῇ ἑβδομηκοστῇ Ὀλυμπιάδι, τεθνηκέναι	δὲ	τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς ὀγδοηκοστῆς
[2, 11]	Κυρηναϊκοῦ Κλείταρχον καὶ Σιμμίαν· ἀπὸ	δὲ	τῶν διαλεκτικῶν Παιώνειον μὲν ἀπ'
[2, 17]	πλείω τῶν ἑκατόν. Μὴ δυνάμενος	δὲ	τῶν καλούντων ἐπὶ δεῖπνόν τινος
[2, 3]	πάλαι ἡ φύσις κατεψηφίσατο, περὶ	δὲ	τῶν παίδων, ὅτι Ἤδειν αὐτοὺς
[2, 3]	ἥλιον μύδρον ἔλεγε διάπυρον· ἀπολογησαμένου	δὲ	ὑπὲρ αὐτοῦ Περικλέους τοῦ μαθητοῦ,
[2, 11]	χανδὸν> πιὼν γὰρ ἤλασεν. Προσεσκώφθη	δὲ	ὑπὸ Σωφίλου τοῦ κωμικοῦ ἐν
[2, 4]	μὲν ὑπὸ τοῦ ἀέρος, ὁ	δὲ	ὑπὸ τῆς τοῦ πυρὸς περιφορᾶς
[2, 17]	τοῦ Μενεδήμου παρρησία ἀπολώλεκεν. Ἦν	δέ,	φασί, καὶ ἐκκλινὴς καὶ τὰ
[2, 17]	τὸ ὠφελεῖν ἀγαθόν ἐστιν. Ἀνῄρει	δέ,	φασί, καὶ τὰ ἀποφατικὰ τῶν
[2, 8]	οἱονεὶ καθεύδοντός ἐστι κατάστασις. Δύνασθαι	δέ	φασι καὶ τὴν ἡδονήν τινας
[2, 3]	καὶ μείζω τῆς Πελοποννήσου· οἱ	δέ	φασι Τάνταλον· τὴν δὲ σελήνην
[2, 8]	εἶναι, τοῦτο καὶ εἶ; Ἐπινεύσαντος	δέ,	Φῂς δ' εἶναι θεόν. Τοῦ
[2, 4]	τοῦ πυρὸς περιφορᾶς κρατεῖται. Γεννᾶσθαι	δέ	φησι τὰ ζῷα ἐκ θερμῆς
[2, 8]	ἐγὼ μὲν γὰρ ἔχθρας, σὺ	δὲ	φιλίας ἄρχεις. Καὶ ταῦτα μὲν
[2, 3]	ἔτει τῆς ὀγδοηκοστῆς ὀγδόης. Ἤρξατο	δὲ	φιλοσοφεῖν Ἀθήνησιν ἐπὶ Καλλίου, ἐτῶν
[2, 8]	τὴν δ' ἐπὶ ἀφροσύνῃ· ἀγαθὰ	δὲ	φρόνησιν καὶ δικαιοσύνην, κακὰ δὲ
[2, 8]	τὸ ζῆν λυσιτελὲς εἶναι, τῷ	δὲ	φρονίμῳ ἀδιάφορον. Τόν τε σοφὸν
[2, 17]	προσήκει τῷ σοφῷ γράφειν. Πεμφθεὶς	δὲ	φρουρὸς ὁ Μενέδημος ὑπὸ τῶν
[2, 8]	αὐτῷ καὶ λιθοστρώτους δεικνύντος ἦν	δὲ	Φρὺξ καὶ ὄλεθρος ἀναχρεμψάμενος προσέπτυσε
[2, 8]	αὐτούς, ἡδονὴν καὶ πόνον. Μήτε	δὲ	χάριν τι εἶναι μήτε φιλίαν
[2, 17]	ψίαθος ἐπὶ τῶν κλινῶν, τοῦ	δὲ	χειμῶνος κώδιον· προσκεφάλαιον αὑτῷ φέρειν
[2, 8]	ἐδεόμην, ἧκον παρὰ Σωκράτην· νῦν	δὲ	χρημάτων δεόμενος παρὰ σὲ ἥκω.
[2, 8]	ὃ καλός ἐστι; Ναί. Ἔστι	δὲ	χρήσιμος πρὸς τὸ πλησιάζειν; Ὧν
[2, 8]	σῶμα πολλῶν ἀναπεπλῆσθαι παθημάτων, τὴν	δὲ	ψυχὴν συμπαθεῖν τῷ σώματι καὶ
[2, 11]	καὶ ἐρώτημα, δεξάμενον καταφαγεῖν· τοῦ	δέ,	Ὦ Ἡράκλεις, εἰπόντος, ἀπολώλεκα τὴν
[2, 8]	τῶν ἀπαιδεύτων, ἔφη, περ οἱ	δεδαμασμένοι	ἵπποι τῶν ἀδαμάστων. Εἰσιών ποτε
[2, 17]	τοὺς παραγενομένους καὶ αὐτοὺς ἤδη	δεδειπνηκότας·	ὥστ' εἴ τις ἔλθοι θᾶττον,
[2, 8]	ἔφη, λῦσαι θέλεις ὃ καὶ	δεδεμένον	ἡμῖν πράγματα παρέχει; Ἄμεινον ἔφη
[2, 8]	Ἡμεῖς μὲν οἱ ἰδιῶται οὐ	δεδοίκαμεν,	ὑμεῖς δ' οἱ φιλόσοφοι δειλιᾶτε,
[2, 8]	χρήσιμος πρὸς τὸ πλησιάζειν; Ὧν	δεδομένων	ἐπῆγεν· Οὐκοῦν εἴ τις πλησιασμῷ
[2, 8]	πρὸς αὐτὸν εἰπεῖν, Σοὶ μόνῳ	δέδοται	καὶ χλανίδα φορεῖν καὶ ῥάκος.
[2, 11]	προῆγε τοὺς ἄλλους ὥστε μικροῦ	δεῆσαι	πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα ἀφορῶσαν εἰς
[2, 11]	πάντα μᾶλλον φθέγξῃ ἢ ἃ	δεῖ.	Ἀλλὰ καὶ ἰσχάδα προτείναντος αὐτῷ
[2, 8]	ἐμοῦ πυνθάνῃ, τὸ δὲ πότε	δεῖ	λέγειν σύ με διδάσκεις. Ἐπὶ
[2, 8]	Ἀρίστιππος ἐρωτηθεὶς τίνα ἐστὶν ἃ	δεῖ	τοὺς καλοὺς παῖδας μανθάνειν, ἔφη,
[2, 17]	δὲ μεῖζον τὸ ἐπιθυμεῖν ὧν	δεῖ.	Φησὶ δ' Ἀντίγονος ὁ Καρύστιος
[2, 8]	ἵν' ἐκεῖνοι εἰδεῖεν εἰς τίνα	δεῖ	χρῆσθαι τοῖς ἀργυρίοις. Ὀνειδιζόμενός ποτε
[2, 11]	τὸ λάχανον οὐκ ἔστι τὸ	δεικνύμενον·	λάχανον μὲν γὰρ ἦν πρὸ
[2, 8]	πολυτελεῖς οἴκους αὐτῷ καὶ λιθοστρώτους	δεικνύντος	ἦν δὲ Φρὺξ καὶ ὄλεθρος
[2, 17]	ἔτι καὶ μᾶλλον αὐστηρότερον ἐνέκειτο,	δεικνὺς	ἐπὶ τῆς θυσίας ὡς χρὴ
[2, 8]	δεδοίκαμεν, ὑμεῖς δ' οἱ φιλόσοφοι	δειλιᾶτε,	Οὐ γὰρ περὶ ὁμοίας, ἔφη,
[2, 2]	θυμῷ ἔτι ἔχοι αἰθερολογέειν, ἐν	δείματι	ἐὼν ὀλέθρου ἢ δουλοσύνης; σὺ
[2, 8]	τῶν πολλῶν δόξης ὑπεράνω γενέσθαι·	δεῖν	δ' ἀνεθίζεσθαι διὰ τὴν ἐκ
[2, 11]	ἐρωτηθὲν οὐκ ἀποκριναμένου, ἀποπαρδόντος δέ,	δειν,	ἔφη, ὡς πάντα μᾶλλον φθέγξῃ
[2, 10]	μὲν ἐξ ὁμοίων, περὶ αὐτὰ	δεῖν	μᾶλλον ἢ οἷς ὅμοιά ἐστιν
[2, 11]	εἰπεῖν, ἀλλ' ὡς ἄνθρωπον ἀληθινόν	δεινὸς	δ' ἄγαν ὢν ἐν τοῖς
[2, 2]	καὶ Μιλησίους οὐκ ἐπιλείπουσι αἰσυμνῆται.	Δεινὸς	δὲ ἡμῖν καὶ ὁ Μήδων
[2, 3]	καὶ σφόδρα μέλει τῆς πατρίδος,	Δείξας	τὸν οὐρανόν. Λέγεται δὲ κατὰ
[2, 8]	ῥήτορα, Καὶ γάρ, ἔφη, ὅταν	δεῖπνον	ἔχω, μάγειρον μισθοῦμαι. Ἀναγκαζόμενός ποτε
[2, 17]	δυνάμενος δὲ τῶν καλούντων ἐπὶ	δεῖπνόν	τινος περιελεῖν τὴν πολυτέλειαν, κληθείς
[2, 10]	φιλοσόφους μετὰ τὴν Σωκράτους τελευτήν,	δείσαντες	τὴν ὠμότητα τῶν τυράννων. Οὗτος
[2, 8]	δὲ σοφοὺς αὐτάρκεις ὑπάρχοντας μὴ	δεῖσθαι	φίλων. Ἔλεγε δὲ καὶ εὔλογον
[2, 17]	Ἦν δέ πως ἠρέμα καὶ	δεισιδαιμονέστερος.	Σὺν γοῦν Ἀσκληπιάδῃ κατ' ἄγνοιαν
[2, 8]	μήτε φθονήσειν μήτε ἐρασθήσεσθαι ἢ	δεισιδαιμονήσειν·	γίνεσθαι γὰρ ταῦτα παρὰ κενὴν
[2, 8]	γὰρ καὶ εὖ λέγειν καὶ	δεισιδαιμονίας	ἐκτὸς εἶναι καὶ τὸν περὶ
[2, 8]	ἔνατος Βυζάντιος, ἀπὸ λόγων πολιτικῶν·	δέκατος	ὁμοίως, οὗ Ἀριστοτέλης μνημονεύει διὰ
[2, 8]	κολυμβᾶν, Οὐκ αἰσχύνῃ, εἶπεν, ἐπὶ	δελφῖνος	ἔργοις ἀλαζονευόμενος; Ἐρωτηθείς ποτε τίνι
[2, 17]	ἐποίησε τὴν γυναῖκα παραπέμψας ἐκ	Δελφῶν	ἕως Χαλκίδος, εὐλαβουμένην τὰς κλωπείας
[2, 11]	προτείναντος αὐτῷ ποτε καὶ ἐρώτημα,	δεξάμενον	καταφαγεῖν· τοῦ δέ, Ὦ Ἡράκλεις,
[2, 8]	ὁμολογήσαντος, Θεὸς εἶ ἄρα, ἔφη.	Δεξαμένου	δ' ἀσμένως, γελάσας φησίν, Ἀλλ'
[2, 3]	καὶ ἄρρενα μὲν ἀπὸ τῶν	δεξιῶν,	θήλεα δὲ ἀπὸ τῶν ἀριστερῶν.
[2, 8]	παρὰ Σωκράτην· νῦν δὲ χρημάτων	δεόμενος	παρὰ σὲ ἥκω. Κατεγίνωσκε τῶν
[2, 8]	ἥ γε σώφρων οὐ διαφθαρήσεται.	Δεόμενός	ποτε περὶ φίλου Διονυσίου καὶ
[2, 8]	γυμναζόμενοι ὑγιαίνουσι μᾶλλον τῶν τὰ	δέοντα	προσφερομένων, οὕτως οὐδὲ οἱ πολλὰ
[2, 8]	γὰρ χρημάτων, οἱ δ' ἀνθρωπισμοῦ	δέονται.	Λοιδορούμενός ποτε ἀνεχώρει· τοῦ δ'
[2, 8]	Ὅτι οἱ μὲν ἴσασιν ὧν	δέονται,	οἱ δ' οὐκ ἴσασιν. Ὀνειδιζόμενός
[2, 3]	καὶ εἰς Ὀλυμπίαν ἐλθόντα ἐν	δερματίνῳ	καθίσαι, ὡς μέλλοντος ὕσειν· καὶ
[2, 17]	πολιτεύεται, ἐκέλευσέ τισιν εἰς τὸ	δεσμωτήριον	αὐτὸν ἐμβαλεῖν· τὸν δὲ μηδὲν
[2, 7]	Τοῦτον ἔφη Ἰδομενεὺς ἐν τῷ	δεσμωτηρίῳ	συμβουλεῦσαι περὶ τῆς φυγῆς Σωκράτει,
[2, 3]	φησὶν ὅτι καθείρχθη ἐν τῷ	δεσμωτηρίῳ	τεθνηξόμενος. Περικλῆς δὲ παρελθὼν εἶπεν
[2, 8]	δὲ μᾶλλον ἢ αὐτὴν τὴν	δέσποιναν	δύνασθαι γῆμαι. Τὸ δ' ὅμοιον
[2, 17]	καὶ Ἀχαιῷ, ᾧπερ καὶ τὸ	δευτερεῖον	ἐν τοῖς Σατύροις, Αἰσχύλῳ δὲ
[2, 13]	τὸ καλόν, Περὶ δικαίου πρῶτον,	δεύτερον,	Περὶ ἀρετῆς ὅτι οὐ διδακτόν,
[2, 13]	οὐ διδακτόν, Περὶ ἀνδρείας πρῶτον,	δεύτερον,	τρίτον, Περὶ νόμου, Περὶ δημαγωγίας,
[2, 17]	διαγράψαντος στηριζομένους περὶ τοῦ τίς	δεύτερος	ἀρεῖ, μηδέτερον λαβεῖν. Λέγεται δὲ
[2, 7]	Αἰσχίναι ὀκτώ· πρῶτος αὐτὸς οὗτος·	δεύτερος	δ' ὁ τὰς τέχνας γεγραφὼς
[2, 8]	τὸ στερεὸν ἀπαθὲς ἕξειν ὕδατι.	Δεύτερος	Κυρηναῖος, γεωμέτρης, οὗ διήκουσε Πλάτων·
[2, 8]	οὗ τε ὁ λόγος, καὶ	δεύτερος	ὁ τὰ περὶ Ἀρκαδίας γεγραφώς·
[2, 1]	αὐτὸν ἐν τοῖς Χρονικοῖς τῷ	δευτέρῳ	ἔτει τῆς πεντηκοστῆς ὀγδόης Ὀλυμπιάδος
[2, 8]	Ῥόδιος. Κατὰ δὲ Σωτίονα ἐν	δευτέρῳ	καὶ Παναίτιον ἔστιν αὐτῷ συγγράμματα
[2, 8]	ἥπτοντο. Μελέαγρος δ' ἐν τῷ	δευτέρῳ	Περὶ δοξῶν καὶ Κλειτόμαχος ἐν
[2, 8]	ἑταίρᾳ, καθά φησι Σωτίων ἐν	δευτέρῳ	τῶν Διαδοχῶν. Πρὸς οὖν τοὺς
[2, 3]	ἐξήγαγεν. Ἱερώνυμος δ’ ἐν τῷ	δευτέρῳ	τῶν Σποράδην ὑπομνημάτων φησὶν ὅτι
[2, 2]	γε ἐθέλωμεν δασμοφορέειν· ἀλλὰ μέλλουσι	δὴ	ἀμφὶ τῆς ἐλευθερίης ἁπάντων Ἴωνες
[2, 3]	τὸ ἔθος καὶ νῦν. Τελευτήσαντα	δὴ	αὐτὸν ἔθαψαν ἐντίμως οἱ Λαμψακηνοὶ
[2, 8]	σύ με διδάσκεις. Ἐπὶ τούτῳ	δὴ	διαγανακτήσαντα τὸν Διονύσιον ἔσχατον αὐτὸν
[2, 17]	τοῖς μελικοῖς· ἔπειτα Σοφοκλεῖ, καὶ	δὴ	καὶ Ἀχαιῷ, ᾧπερ καὶ τὸ
[2, 11]	ἄλλους πλείστους ὅσους ἐθήρασεν· καὶ	δὴ	καὶ Ζήνωνα τὸν Φοίνικα μετὰ
[2, 10]	τά τε ἄλλα ἐπετιμήθη καὶ	δὴ	καὶ Κρόνος ἤκουσεν ἐν σκώμματος
[2, 17]	καὶ τῷ δήμῳ Διὰ ταῦτα	δὴ	καὶ τὴν ἄλλην φιλίαν ὑποπτευθεὶς
[2, 17]	Ἀντισθένης ἐν Διαδοχαῖς, ἦν. Καὶ	δὴ	καὶ τόδε ἐρωτᾶν εἰώθει· Τὸ
[2, 4]	γάλακτι οἷον τροφὴν ἀνιείσης· οὕτω	δὴ	καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποιῆσαι. Πρῶτος
[2, 17]	τά τε ἄλλα ἔφη καὶ	δὴ	καί, Φιλόσοφος μέντοι οὗτος, ἀνὴρ
[2, 8]	ἐκ τῆς νεωτέρας Ἀκαδημείας. Τοῦ	δὴ	Κυρηναϊκοῦ φιλοσόφου φέρεται βιβλία τρία
[2, 3]	ἔμμεναι, ἄλκιμον ἥρω Νοῦν, ὅτι	δὴ	νόος αὐτῷ, ὃς ἐξαπίνης ἐπεγείρας
[2, 17]	περὶ οὗ ὁ λόγος. Φαίνεται	δὴ	ὁ Μενέδημος σεμνὸς ἱκανῶς γενέσθαι·
[2, 2]	τὰς Ἀλεξάνδρου πράξεις γεγραφότος. Οὗτος	δὴ	ὁ φιλόσοφος, καὶ ἐπέστειλεν ὧδε·
[2, 17]	τυράννων ἐπαγόμενον Δημήτριον· οὐκ ἂν	δὴ	οὖν προδοῦναι αὐτὸν Ἀντιγόνῳ τὴν
[2, 8]	ἐπιπόνως ζῆν μηδὲ λυπηρῶς· ὃ	δὴ	περιγίνεσθαι τοῖς ἀδιαφορήσασι περὶ τὰ
[2, 17]	μόνας ἐλαίας προσενεγκάμενος. Διὰ οὖν	δὴ	τὸ παρρησιαστικὸν τοῦτο μικροῦ καὶ
[2, 10]	ἤκουσεν ἐν σκώμματος μέρει. Ἐξελθὼν	δὴ	τοῦ συμποσίου καὶ λόγον γράψας
[2, 8]	ὡς μὴ θέλων παρακατέβαλε καὶ	δῆθεν	ἀνῴμωξεν. Οἱ δὲ καὶ ἐπειπεῖν
[2, 17]	Φίλος τε ἦν μάλιστα, ὡς	δῆλον	ἐκ τῆς πρὸς Ἀσκληπιάδην συμπνοίας,
[2, 17]	τὸ δὲ μέγεθος σύμμετρος, ὡς	δῆλον	ἐκ τοῦ εἰκονίου τοῦ ἐν
[2, 7]	τοῖς ῥητορικοῖς ἱκανῶς γεγυμνασμένος· ὡς	δῆλον	ἔκ τε τῆς ἀπολογίας τοῦ
[2, 7]	περὶ συκοφαντίας ἐπιγράψας· ἐξ ὧν	δῆλον	ὅτι καὶ ῥητορικός τις ἦν.
[2, 13]	δεύτερον, τρίτον, Περὶ νόμου, Περὶ	δημαγωγίας,	Περὶ τιμῆς, Περὶ ποιήσεως, Περὶ
[2, 17]	οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς	Δημήτριον.	Καὶ τῆς πόλεως διακόσια τάλαντα
[2, 17]	πατρίδα ἀπὸ τῶν τυράννων ἐπαγόμενον	Δημήτριον·	οὐκ ἂν δὴ οὖν προδοῦναι
[2, 17]	Δοκεῖ δ' ἐμβριθέστατα πρεσβεῦσαι πρὸς	Δημήτριον	ὑπὲρ τοῦ Ὠρωποῦ, ὡς καὶ
[2, 11]	ἕως ἐκεῖνος ἀπέπλευσεν. Ἀλλὰ καὶ	Δημήτριος	ὁ Ἀντιγόνου καταλαβὼν τὰ Μέγαρα
[2, 8]	Ἄρειον ἀχθῆναι πάγον, εἰ μὴ	Δημήτριος	ὁ Φαληρεὺς αὐτὸν ἐρρύσατο. Ἀμφικράτης
[2, 3]	ἐτῶν εἴκοσιν ὤν, ὥς φησι	Δημήτριος	ὁ Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν
[2, 3]	θάψαι ταῖς ἰδίαις χερσὶν αὐτοὺς	Δημήτριός	φησιν ὁ Φαληρεὺς ἐν τῷ
[2, 17]	ἧς ἡ ἀρχή· Μενέδημος βασιλεῖ	Δημητρίῳ	χαίρειν. Ἀκούω πρὸς σὲ ἀνατεθῆναι
[2, 17]	ἐδόκει γὰρ Ἀντιγόνου βουλομένου τὴν	δημοκρατίαν	ἀποκαταστῆσαι τοῖς Ἐρετριεῦσι χάριν Μενεδήμου
[2, 3]	τοσαῦτα. Ἔδοξε δέ πως καὶ	Δημοκρίτῳ	ἀπεχθῶς ἐσχηκέναι ἀποτυχὼν τῆς πρὸς
[2, 7]	τρίτος ὁ ῥήτωρ ὁ κατὰ	Δημοσθένην·	τέταρτος Ἀρκάς, μαθητὴς Ἰσοκράτους· πέμπτος
[2, 10]	ῥωποπερπερήθραν. Ἐῴκει γὰρ αὐτοῦ καὶ	Δημοσθένης	ἀκηκοέναι καὶ ῥωβικώτερος ὢν παύσασθαι.
[2, 10]	τοὺς ῥήτορας κυλίων ἀπῆλθ' ἔχων	Δημοσθένους	τὴν ῥωποπερπερήθραν. Ἐῴκει γὰρ αὐτοῦ
[2, 3]	πρώτῃ τῶν Ἱστοριῶν ἐπὶ ἄρχοντος	Δημύλου	λίθον ἐξ οὐρανοῦ πεσεῖν· τὸν
[2, 17]	ἔδοξε τῇ βουλῇ καὶ τῷ	δήμῳ	Διὰ ταῦτα δὴ καὶ τὴν
[2, 7]	Τηλαύγης, Ῥίνων. Φασὶ δ' αὐτὸν	δι'	ἀπορίαν ἐλθεῖν εἰς Σικελίαν πρὸς
[2, 8]	φασιν αὐτὸν ὡς ἄμεινον ταῦτα	δι'	Ἀρίστιππον ἢ διὰ ταῦτα Ἀρίστιππον
[2, 8]	μήτε εὐεργεσίαν, διὰ τὸ μὴ	δι'	αὐτὰ ταῦτα αἱρεῖσθαι ἡμᾶς αὐτά,
[2, 8]	εἴη, ἀλλ' οὖν ἡ ἡδονὴ	δι'	αὑτὴν αἱρετὴ καὶ ἀγαθόν. Ἡ
[2, 8]	Εἶναί τε τὴν μερικὴν ἡδονὴν	δι'	αὑτὴν αἱρετήν· τὴν δ' εὐδαιμονίαν
[2, 8]	αἱρετήν· τὴν δ' εὐδαιμονίαν οὐ	δι'	αὑτήν, ἀλλὰ διὰ τὰς κατὰ
[2, 8]	Τήν τε τοῦ φίλου εὐδαιμονίαν	δι'	αὑτὴν μὴ εἶναι αἱρετήν· μηδὲ
[2, 8]	δὲ ποιητικὸν ἡδονῆς εἶναι, οὐ	δι'	αὑτὸν αἱρετὸν ὄντα. Τά τε
[2, 8]	ἀγαθὸν μὲν εἶναι λέγουσιν, οὐ	δι'	ἑαυτὴν δὲ αἱρετήν, ἀλλὰ διὰ
[2, 17]	τὴν πόλιν ἐγχειρίζων Πτολεμαίῳ, ἀπολογεῖται	δι'	ἐπιστολῆς ἧς ἡ ἀρχή· Μενέδημος
[2, 17]	ῥοιὰ ἢ ὦχροι ἢ νὴ	Δί'	ἰσχάδες. Ἃ πάντα φησὶν ὁ
[2, 8]	μᾶλλον, ἔφη, γινώσκεις ἢ εἰ	δι'	ὁλοσχοίνων ἰοῦσα ἔφασκες ὑπὸ τοῦδε
[2, 8]	οὐδὲν ἡδὺ ἢ ἀηδὲς ὑπελάμβανον·	διὰ	δὲ σπάνιν ἢ ξενισμὸν ἢ
[2, 17]	αὐτὸν ἐνουθέτησε μόνας ἐλαίας προσενεγκάμενος.	Διὰ	οὖν δὴ τὸ παρρησιαστικὸν τοῦτο
[2, 10]	ἀλλὰ κατ' ἐπιφοράν. Καὶ τὸν	διὰ	παραβολῆς λόγον ἀνῄρει, λέγων ἤτοι
[2, 8]	δι' ἑαυτὴν δὲ αἱρετήν, ἀλλὰ	διὰ	τὰ ἐξ αὐτῆς περιγινόμενα· τὸν
[2, 1]	φάναι, Βέλτιον οὖν ἡμῖν ᾀστέον	διὰ	τὰ παιδάρια. Γέγονε δὲ καὶ
[2, 8]	μέντοι σπουδαῖος οὐδὲν ἄτοπον πράξει	διὰ	τὰς ἐπικειμένας ζημίας καὶ δόξας·
[2, 8]	εὐδαιμονίαν οὐ δι' αὑτήν, ἀλλὰ	διὰ	τὰς κατὰ μέρος ἡδονάς. Πίστιν
[2, 8]	ταῦτα αἱρεῖσθαι ἡμᾶς αὐτά, ἀλλὰ	διὰ	τὰς χρείας αὐτῶν, ὧν ἀπουσῶν
[2, 8]	διάθεσιν. Τόν τε φίλον μὴ	διὰ	τὰς χρείας μόνον ἀποδέχεσθαι ὧν
[2, 8]	τῶν κατ' ἐλπίδα κωλύειν, ὥστε	διὰ	ταῦτα ἀνύπαρκτον τὴν εὐδαιμονίαν εἶναι.
[2, 8]	ἄμεινον ταῦτα δι' Ἀρίστιππον ἢ	διὰ	ταῦτα Ἀρίστιππον ἀπολέσθαι. Διονυσίου δέ
[2, 10]	ἐξ ἀνομοίων, παρέλκειν τὴν παράθεσιν.	Διὰ	ταῦτα δὲ καὶ περὶ αὐτοῦ
[2, 17]	τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ	Διὰ	ταῦτα δὴ καὶ τὴν ἄλλην
[2, 8]	ὑπὲρ πατρίδος τι πράξειν. Ὅθεν	διὰ	ταῦτα, κἂν ὀχλήσεις ἀναδέξηται ὁ
[2, 8]	ὑπεράνω γενέσθαι· δεῖν δ' ἀνεθίζεσθαι	διὰ	τὴν ἐκ πολλοῦ συντραφεῖσαν ἡμῖν
[2, 8]	Ἀφίσταντο δὲ καὶ τῶν φυσικῶν	διὰ	τὴν ἐμφαινομένην ἀκαταληψίαν· τῶν δὲ
[2, 8]	ἐμφαινομένην ἀκαταληψίαν· τῶν δὲ λογικῶν	διὰ	τὴν εὐχρηστίαν ἥπτοντο. Μελέαγρος δ'
[2, 8]	στέρεσθαι αὐτῆς ὅμως ἑκουσίως ὑπομενεῖν	διὰ	τὴν πρὸς τὸν φίλον στοργήν.
[2, 4]	δὲ θάλατταν ἐν τοῖς κοίλοις	διὰ	τῆς γῆς ἠθουμένην συνεστάναι. Μέγιστον
[2, 8]	δέκατος ὁμοίως, οὗ Ἀριστοτέλης μνημονεύει	διὰ	τῆς ἐπιτομῆς τῶν ῥητόρων· ἑνδέκατος
[2, 8]	ὁμοίως βιώσομεν. Ἐρωτηθεὶς ὑπὸ Διονυσίου	διὰ	τί οἱ μὲν φιλόσοφοι ἐπὶ
[2, 10]	Τῶν δὲ μαθητῶν αὐτοῦ πυνθανομένων	διὰ	τί τῇδε κατοικεῖ, φάναι βούλεσθαι
[2, 9]	Ἐρετριακοί· περὶ οὗ λέξομεν ὕστερον	διὰ	τὸ καὶ αὐτὸν κατάρχειν αἱρέσεως.
[2, 8]	εἶναι μήτε φιλίαν μήτε εὐεργεσίαν,	διὰ	τὸ μὴ δι' αὐτὰ ταῦτα
[2, 8]	πόνον. Ἀνῄρει δὲ καὶ φιλίαν,	διὰ	τὸ μήτ' ἐν ἄφροσιν αὐτὴν
[2, 17]	Ἦν δὲ καὶ φιλυπόδοχος καὶ	διὰ	τὸ νοσῶδες τῆς Ἐρετρίας πλείω
[2, 10]	ὠνόμασε πρῶτος Διονύσιος ὁ Χαλκηδόνιος	διὰ	τὸ πρὸς ἐρώτησιν καὶ ἀπόκρισιν
[2, 4]	καθὸ μὲν εἰς τὸ μέσον	διὰ	τὸ> πυρῶδες συνίσταται, ποιεῖν γῆν·
[2, 3]	μύδρον ποτὲ φάσκεν ὑπάρχειν, καὶ	διὰ	τοῦτο θανεῖν μέλλεν Ἀναξαγόρας· ἀλλ’
[2, 17]	ἀνατεθῆναι περὶ ἡμῶν. Λόγος δὲ	διαβαλεῖν	αὐτὸν τῶν ἀντιπολιτευομένων τινὰ Αἰσχύλον.
[2, 17]	ὑποπτευθεὶς προδιδόναι τὴν πόλιν αὐτῷ,	διαβάλλοντος	Ἀριστοδήμου ὑπεξῆλθε· καὶ διέτριβεν ἐν
[2, 8]	κίναιδοι, οἵτινες καλὸν ἡμῖν ἄλειμμα	διαβάλλουσιν.	Πρὸς Πλάτωνα ὀνειδίσαντα τὴν πολυτέλειαν,
[2, 3]	Λέγεται δὲ κατὰ τὴν Ξέρξου	διάβασιν	εἴκοσιν ἐτῶν εἶναι, βεβιωκέναι δὲ
[2, 10]	Ἀριστοτέλην διεφέρετο, καὶ πολλὰ αὐτὸν	διαβέβληκε.	Μεταξὺ δὲ ἄλλων ὄντων τῆς
[2, 17]	τὰ πεντήκοντα ἀφεῖλε· πρὸς ὃν	διαβληθεὶς	ὡς τὴν πόλιν ἐγχειρίζων Πτολεμαίῳ,
[2, 3]	τούτου μαθητής εἰμι· μὴ οὖν	διαβολαῖς	ἐπαρθέντες ἀποκτείνητε τὸν ἄνθρωπον, ἀλλ’
[2, 17]	αὐτὸν Ἀντιγόνῳ τὴν πόλιν, ἀλλὰ	διαβολὴν	ἀναλαβεῖν ψευδῆ· φοιτᾶν τε πρὸς
[2, 8]	με διδάσκεις. Ἐπὶ τούτῳ δὴ	διαγανακτήσαντα	τὸν Διονύσιον ἔσχατον αὐτὸν κατακλῖναι·
[2, 17]	ποτέ φασιν Ἀρχιπόλιδος τρισχιλίας αὐτοῖς	διαγράψαντος	στηριζομένους περὶ τοῦ τίς δεύτερος
[2, 17]	τε, καθά φησιν Ἀντισθένης ἐν	Διαδοχαῖς,	ἦν. Καὶ δὴ καὶ τόδε
[2, 10]	ἐνίους, ὥς φησιν Ἀλέξανδρος ἐν	Διαδοχαῖς.	Οὗτος καὶ τὰ Παρμενίδεια μετεχειρίζετο,
[2, 8]	καθά φησιν Ἀντισθένης ἐν Φιλοσόφων	διαδοχαῖς.	Τέλος δ' ὑπελάμβανε χαρὰν καὶ
[2, 3]	μὲν γάρ φησιν ἐν τῇ	Διαδοχῇ	τῶν φιλοσόφων ὑπὸ Κλέωνος αὐτὸν
[2, 10]	δὲ ἄλλων ὄντων τῆς Εὐβουλίδου	διαδοχῆς	Ἀλεξῖνος ἐγένετο Ἠλεῖος, ἀνὴρ φιλονεικότατος·
[2, 10]	Ἀλκιβιάδην, Ἐρωτικόν. Τῆς δ' Εὐκλείδου	διαδοχῆς	ἐστι καὶ Εὐβουλίδης ὁ Μιλήσιος,
[2, 9]	καὶ τούτους τινὲς Αἰσχίνου φασίν.	Διάδοχος	δ' αὐτοῦ Πλείσταινος Ἠλεῖος, καὶ
[2, 8]	φησι Σωτίων ἐν δευτέρῳ τῶν	Διαδοχῶν.	Πρὸς οὖν τοὺς μεμφομένους αὐτῷ
[2, 8]	ἐκ πολλοῦ συντραφεῖσαν ἡμῖν φαύλην	διάθεσιν.	Τόν τε φίλον μὴ διὰ
[2, 17]	καὶ αὐτοῦ τοῦτον τὸν τρόπον	διακειμένου.	Ἀγωνιάτης μέντοι, φασίν, ἦν ἄλλως
[2, 10]	γήρᾳ κατέστρεψεν. Εἰσὶ καὶ ἄλλοι	διακηκοότες	Εὐβουλίδου, ἐν οἷς καὶ Ἀπολλώνιος
[2, 17]	πρὸς Δημήτριον. Καὶ τῆς πόλεως	διακόσια	τάλαντα τελούσης πρὸς ἔτος αὐτῷ,
[2, 17]	ἡμέραν ἔχοι σχολάζουσαν πρὸς τὸ	διακούειν	φιλοσόφων, ἔτι καὶ μᾶλλον αὐστηρότερον
[2, 10]	τόν τε ψευδόμενον καὶ τὸν	διαλανθάνοντα	καὶ Ἠλέκτραν καὶ ἐγκεκαλυμμένον καὶ
[2, 13]	καλόν, Περὶ διδασκαλίας, Περὶ τοῦ	διαλέγεσθαι,	Περὶ κρίσεως, Περὶ τοῦ ὄντος,
[2, 13]	Σωκράτους ἐπὶ τὸ ἐργαστήριον καὶ	διαλεγομένου	τινά, ὧν ἐμνημόνευεν ὑποσημειώσεις ἐποιεῖτο·
[2, 17]	εἶναι αὐτόν, διαπαίζειν δὲ τὰ	διαλεκτικά·	ὥστε Ἀλεξίνου ποτὲ ἐρωτήσαντος εἰ
[2, 10]	Μιλήσιος, ὃς καὶ πολλοὺς ἐν	διαλεκτικῇ	λόγους ἠρώτησε, τόν τε ψευδόμενον
[2, 10]	προσηγορεύοντο, εἶτ' ἐριστικοί, ὕστερον δὲ	διαλεκτικοί,	οὓς οὕτως ὠνόμασε πρῶτος Διονύσιος
[2, 8]	τε φυσικὸν μέρος καὶ τὸ	διαλεκτικόν.	Δύνασθαι γὰρ καὶ εὖ λέγειν
[2, 10]	σοφός. Ἦν δὲ καὶ οὗτος	διαλεκτικός,	πρῶτος δόξας εὑρηκέναι τὸν ἐγκεκαλυμμένον
[2, 8]	ὁ Θεόδωρος καὶ Διονυσίου τοῦ	διαλεκτικοῦ,	καθά φησιν Ἀντισθένης ἐν Φιλοσόφων
[2, 10]	τῷ Σωτῆρι διατρίβων λόγους τινὰς	διαλεκτικοὺς	ἠρωτήθη πρὸς Στίλπωνος· καὶ μὴ
[2, 11]	καὶ Σιμμίαν· ἀπὸ δὲ τῶν	διαλεκτικῶν	Παιώνειον μὲν ἀπ' Ἀριστείδου, Δίφιλον
[2, 8]	μὲν Ἀτθίδι οἱ δὲ Δωρίδι	διαλέκτῳ	γεγραμμένοι, οἵδε· Ἀρτάβαζος, Πρὸς τοὺς
[2, 8]	ἢ νῦν, ὅτε μέλλω Ἀρταφέρνῃ	διαλέξεσθαι;	Τοὺς τῶν ἐγκυκλίων παιδευμάτων μετασχόντας,
[2, 11]	καὶ τὴν ἐπιστήμην. Καὶ αὐτῷ	διαλεχθεὶς	περὶ ἀνθρώπων εὐεργεσίας οὕτως εἷλεν
[2, 8]	πολυτελῆ ὀψωνίαν, ἔπειτα αἰτιασαμένου, μικρὸν	διαλιπών,	Δύνασαι, φησί, καὶ σὺ σήμερον
[2, 8]	ἂν ἐπὶ τῆς κύλικος ἡμᾶς	διαλλάξῃ	τις; Καὶ ὅς, Ἄσμενος, ἔφη.
[2, 8]	Αἰσχίνην μετ' οὐ πολύ, Οὐ	διαλλαχθησόμεθα,	οὐ παυσόμεθα, εἶπε, ληροῦντες, ἀλλ'
[2, 14]	καὶ τούτου φέρονται ἐν ἑνὶ	διάλογοι	ἐννέα· Φειδύλος, Εὐριπίδης, Ἀμύντιχος, Εὐθίας,
[2, 11]	ὄψον πεπράσεται. Φέρονται δ' αὐτοῦ	διάλογοι	ἐννέα ψυχροί· Μόσχος, Ἀρίστιππος ἢ
[2, 8]	Διονυσίῳ· ἓν δὲ ἐν ᾧ	διάλογοι	πέντε καὶ εἴκοσιν, οἱ μὲν
[2, 15]	καὶ τούτου φέρονται ἐν ἑνὶ	διάλογοι	τρεῖς καὶ εἴκοσι· Περὶ σοφίας,
[2, 16]	ὁ Θηβαῖος· καὶ τούτου φέρονται	διάλογοι	τρεῖς· Πίναξ, Ἑβδόμη, Φρύνιχος. ~Μενέδημος>
[2, 10]	ὃν καὶ Διογένης ὁ κυνικὸς	διάλογον	πεποίηται· Κλεινόμαχος θ' ὁ Θούριος,
[2, 12]	Κτήσιππος. Ὁ δ' οὖν Κρίτων	διαλόγους	γέγραφεν ἐν ἑνὶ φερομένους βιβλίῳ
[2, 9]	ἐποχῆς καθαπτόμενος δοῦλον αὐτὸν εἴρηκε.	Διαλόγους	δὲ συνέγραψε γνησίους μὲν Ζώπυρον,
[2, 10]	Μεγαρεῦσιν ὃς ἔμβαλε λύσσαν ἐρισμοῦ.	Διαλόγους	δὲ συνέγραψεν ἕξ· Λαμπρίαν, Αἰσχίνην,
[2, 7]	τῶν σιτίων ὑφαιροῦντα. Τούτου τοὺς	διαλόγους	καὶ Ἀρίστιππος ὑπώπτευεν. Ἐν γοῦν
[2, 13]	ἐποιεῖτο· ὅθεν σκυτικοὺς αὐτοῦ τοὺς	διαλόγους	καλοῦσιν. Εἰσὶ δὲ τρεῖς καὶ
[2, 7]	τοῦ Ἐρετριέως ὡς τοὺς πλείστους	διαλόγους	ὄντας Σωκράτους ὑποβάλλοιτο, λαμβάνων παρὰ
[2, 7]	συσταθῆναι· δόντα δέ τινας τῶν	διαλόγων	δῶρα λαβεῖν. Ἔπειτ' ἀφικόμενον Ἀθήναζε
[2, 7]	ἐπικληθείς. Πάντων μέντοι τῶν Σωκρατικῶν	διαλόγων	Παναίτιος ἀληθεῖς εἶναι δοκεῖ τοὺς
[2, 10]	Στίλπωνος· καὶ μὴ δυνάμενος παραχρῆμα	διαλύσασθαι,	ὑπὸ τοῦ βασιλέως τά τε
[2, 8]	παρ' ὅσον χρήσιμός ἐστιν, οὐ	διαμαρτάνει·	οὐδ' ἄρα εἰ κάλλει χρήσαιτο
[2, 8]	χρήσαιτο παρ' ὅσον χρήσιμόν ἐστι,	διαμαρτήσεται.	Τοιαῦτα ἄττα διερωτῶν ἴσχυε τῷ
[2, 17]	τοῖς δόγμασι Πλατωνικὸν εἶναι αὐτόν,	διαπαίζειν	δὲ τὰ διαλεκτικά· ὥστε Ἀλεξίνου
[2, 17]	Καρύστιος ἱστορεῖ. Μόνῳ δὲ Περσαίῳ	διαπρύσιον	εἶχε πόλεμον· ἐδόκει γὰρ Ἀντιγόνου
[2, 3]	διότι τὸν ἥλιον μύδρον ἔλεγε	διάπυρον·	ἀπολογησαμένου δὲ ὑπὲρ αὐτοῦ Περικλέους
[2, 3]	ἔλεγε τὸν ἥλιον μύδρον εἶναι	διάπυρον	καὶ μείζω τῆς Πελοποννήσου· οἱ
[2, 10]	συνέγραψε· καὶ Στίλπων ὁ Μεγαρεύς,	διασημότατος	φιλόσοφος, περὶ οὗ λεκτέον. ~Στίλπων
[2, 8]	ἡδονήν τινας μὴ αἱρεῖσθαι κατὰ	διαστροφήν·	οὐ πάσας μέντοι τὰς ψυχικὰς
[2, 8]	μᾶλλον, ἀεὶ τὸ προσπεσὸν εὖ	διατιθέμενος.	Ἀπέλαυε μὲν γὰρ ἡδονῆς τῶν
[2, 10]	ἐρώτησιν καὶ ἀπόκρισιν τοὺς λόγους	διατίθεσθαι.	Πρὸς τοῦτόν φησιν ὁ Ἑρμόδωρος
[2, 3]	πλατείας οὔσης τὴν θάλασσαν ὑποστῆναι,	διατμισθέντων	ὑπὸ τοῦ ἡλίου τῶν ὑγρῶν.
[2, 8]	περὶ τὸν Βίωνα ἐν ταῖς	Διατριβαῖς,	Ἀπόχεε, ἔφη, τὸ πλέον καὶ
[2, 10]	καταγνόντας ἀπελθεῖν, καὶ τοῦ λοιποῦ	διατρίβειν	ἔρημον τὸν Ἀλεξῖνον σὺν οἰκέτῃ
[2, 8]	συμβουλεύειν ἐπιχειροῦντα. Ἔνιοι δὲ καὶ	διατριβῶν	αὐτόν φασιν ἓξ γεγραφέναι, οἱ
[2, 8]	φησι κώνειον αὐτὸν πιεῖν καταδικασθέντα.	Διατρίβων	δὲ παρὰ Πτολεμαίῳ τῷ Λάγου
[2, 8]	τοῖς ποσὶ τὰς ἀκοὰς ἔχων.	Διατρίβων	ἐν Ἀσίᾳ καὶ ληφθεὶς ὑπὸ
[2, 8]	ἀρετῆς, Προτρεπτικός, Ἀρτάβαζος, Ναυαγοί, Φυγάδες,	Διατριβῶν	ἕξ, Χρειῶν τρία, Πρὸς Λαΐδα,
[2, 10]	Οὗτος παρὰ Πτολεμαίῳ τῷ Σωτῆρι	διατρίβων	λόγους τινὰς διαλεκτικοὺς ἠρωτήθη πρὸς
[2, 3]	ἔνθα καί φασιν αὐτὸν ἐτῶν	διατρῖψαι	τριάκοντα. Οὗτος ἔλεγε τὸν ἥλιον
[2, 3]	πλανητῶν φλόγας ἀφιέντων· τούς τε	διᾴττοντας	οἷον σπινθῆρας ἀπὸ τοῦ ἀέρος
[2, 8]	ἔργοις ἀλαζονευόμενος; Ἐρωτηθείς ποτε τίνι	διαφέρει	ὁ σοφὸς τοῦ μὴ σοφοῦ,
[2, 8]	δὲ πόνον τραχεῖαν κίνησιν. Μὴ	διαφέρειν	τε ἡδονὴν ἡδονῆς, μηδὲ ἥδιόν
[2, 8]	δ' αὐτοῖς καὶ τέλος εὐδαιμονίας	διαφέρειν.	Τέλος μὲν γὰρ εἶναι τὴν
[2, 8]	λόγον εἶναι οὐδέν· μὴ γὰρ	διαφερόντως	ἥδεσθαι τοὺς πλουσίους ἢ τοὺς
[2, 17]	πρὸς Ἀσκληπιάδην συμπνοίας, οὐδέν τι	διαφερούσης	τῆς Πυλάδου φιλοστοργίας. Ἀλλὰ πρεσβύτερος
[2, 8]	καὶ καλῶς ζῆν. Ἐρωτηθεὶς τίνι	διαφέρουσιν	οἱ πεπαιδευμένοι τῶν ἀπαιδεύτων, ἔφη,
[2, 3]	πρόσθεν. Οὗτος εὐγενείᾳ καὶ πλούτῳ	διαφέρων	ἦν, ἀλλὰ καὶ μεγαλοφροσύνῃ, ὅς
[2, 8]	Οὖσ' ἥ γε σώφρων οὐ	διαφθαρήσεται.	Δεόμενός ποτε περὶ φίλου Διονυσίου
[2, 3]	Περὶ δὲ τῆς δίκης αὐτοῦ	διάφορα	λέγεται. Σωτίων μὲν γάρ φησιν
[2, 13]	δεύτερον, Περὶ ἀρετῆς ὅτι οὐ	διδακτόν,	Περὶ ἀνδρείας πρῶτον, δεύτερον, τρίτον,
[2, 15]	Περὶ ἀληθείας, Περὶ γραμμάτων, Περὶ	διδασκαλίας,	Περὶ τέχνης, Περὶ τοῦ ἐπιστατεῖν,
[2, 13]	μουσικῆς, Τί τὸ καλόν, Περὶ	διδασκαλίας,	Περὶ τοῦ διαλέγεσθαι, Περὶ κρίσεως,
[2, 10]	δὲ καὶ Ἀντιγόνου τοῦ βασιλέως	διδάσκαλος,	πρὸς ὃν καὶ λόγον γέγραφε
[2, 4]	δέ τινες, Μίδωνος, μαθητὴς Ἀναξαγόρου,	διδάσκαλος	Σωκράτους. Οὗτος πρῶτος ἐκ τῆς
[2, 8]	εἰσεπράξατο καὶ ἀπέστειλε χρήματα τῷ	διδασκάλῳ.	Καί ποτε πέμψας αὐτῷ μνᾶς
[2, 17]	τοῦ Σικυωνίου φασίν. Τῶν δὲ	διδασκάλων	τοὺς περὶ Πλάτωνα καὶ Ξενοκράτην,
[2, 8]	πότε δεῖ λέγειν σύ με	διδάσκεις.	Ἐπὶ τούτῳ δὴ διαγανακτήσαντα τὸν
[2, 7]	φίλος, Κρίτωνι περιθεῖναι τοὺς λόγους.	Διεβάλλετο	δ' ὁ Αἰσχίνης καὶ μάλισθ'
[2, 17]	μὲν οὐδέν· λαβὼν δὲ κάρφος	διέγραφεν	εἰς τοὔδαφος περαινομένου σχῆμα· ἕως
[2, 11]	μὴ ἀρνήσασθαι, φάσκειν δ' ὀρθῶς	διειλέχθαι·	μὴ γὰρ εἶναι αὐτὴν θεόν,
[2, 17]	αὐτῷ βλέπειν οὔτε βάθρα κύκλῳ	διέκειτο,	ἀλλ' οὗ ἂν ἕκαστος ἔτυχε
[2, 3]	ὁμοῦ· εἶτα νοῦς ἐλθὼν αὐτὰ	διεκόσμησε.	Παρὸ καὶ Νοῦς ἐπεκλήθη, καί
[2, 13]	Περὶ κακουργίας. Οὗτος, φασί, πρῶτος	διελέχθη	τοὺς λόγους τοὺς Σωκρατικούς. Ἐπαγγειλαμένου
[2, 8]	βίον ἀνεγράψαμεν αὐτοῦ, φέρε νῦν	διέλθωμεν	τοὺς ἀπ' αὐτοῦ Κυρηναϊκούς, οἵ
[2, 8]	Ἆρά γε, εἰπεῖν, μή τι	διενέγκαι	ἂν> οἰκίαν λαβεῖν ἐν ᾗ
[2, 17]	εἰ μή τις αὐλητὴς αὐτοὺς	διεπέμψατο,	κἂν ἀπώλοντο. Ὅθεν χειμαζομένων ἐν
[2, 3]	παρήγαγεν αὐτὸν ἐπὶ τὸ δικαστήριον	διερρυηκότα	καὶ λεπτὸν ὑπὸ νόσου, ὥστε
[2, 8]	χρήσιμόν ἐστι, διαμαρτήσεται. Τοιαῦτα ἄττα	διερωτῶν	ἴσχυε τῷ λόγῳ. Δοκεῖ δὲ
[2, 12]	~Κρίτων Ἀθηναῖος· οὗτος μάλιστα φιλοστοργότατα	διετέθη	πρὸς Σωκράτην, καὶ οὕτως ἐπεμελεῖτο
[2, 8]	Μάγᾳ συμβιοὺς ἐν πάσῃ τιμῇ	διετέλει	τυγχάνων. Ἔνθεν τὸ πρῶτον ἐκβαλλόμενος
[2, 17]	αὐτῷ, διαβάλλοντος Ἀριστοδήμου ὑπεξῆλθε· καὶ	διέτριβεν	ἐν Ὠρωπῷ ἐν τῷ τοῦ
[2, 10]	φιλονεικότατος· διὸ καὶ Ἐλεγξῖνος ἐπεκλήθη.	Διεφέρετο	δὲ μάλιστα πρὸς Ζήνωνα. Φησὶ
[2, 10]	δ' Εὐβουλίδης καὶ πρὸς Ἀριστοτέλην	διεφέρετο,	καὶ πολλὰ αὐτὸν διαβέβληκε. Μεταξὺ
[2, 8]	ἔφη, καὶ σύ, τοῖς ἀμυήτοις	διηγούμενος.	Καὶ μέντοι παρ' ὀλίγον ἐκινδύνευσεν
[2, 17]	Μεγάροις παρὰ Στίλπωνα, οὗπερ ἀμφότεροι	διήκουσαν·	κἀντεῦθεν πλεύσαντες εἰς Ἦλιν Ἀγχιπύλῳ
[2, 12]	Καὶ οἱ παῖδες δὲ αὐτοῦ	διήκουσαν	Σωκράτους, Κριτόβουλος, Ἑρμογένης, Ἐπιγένης, Κτήσιππος.
[2, 11]	λεκτέον. ~Στίλπων Μεγαρεὺς τῆς Ἑλλάδος	διήκουσε	μὲν τῶν ἀπ' Εὐκλείδου τινῶν·
[2, 8]	ὕδατι. Δεύτερος Κυρηναῖος, γεωμέτρης, οὗ	διήκουσε	Πλάτων· τρίτος ὁ προγεγραμμένος φιλόσοφος·
[2, 8]	Ἐρετρικούς. Ἔχειν δὲ οὕτως· Ἀριστίππου	διήκουσεν	ἡ θυγάτηρ Ἀρήτη καὶ Αἰθίοψ
[2, 17]	ὥστε καὶ τὸν λιβανωτὸν τιθεὶς	διήμαρτε	τοῦ θυμιατηρίου. Καί ποτε Κράτητος
[2, 4]	τῆς ἰλύος γεννηθῆναι· καὶ τὸ	δίκαιον	εἶναι καὶ τὸ αἰσχρὸν οὐ
[2, 8]	ἐκμεμαθηκότα. Μηδέν τε εἶναι φύσει	δίκαιον	ἢ καλὸν ἢ αἰσχρόν, ἀλλὰ
[2, 8]	ἀφροσύνῃ· ἀγαθὰ δὲ φρόνησιν καὶ	δικαιοσύνην,	κακὰ δὲ τὰς ἐναντίας ἕξεις,
[2, 3]	ἀποφήνασθαι εἶναι περὶ ἀρετῆς καὶ	δικαιοσύνης·	ἐπὶ πλεῖον δὲ προστῆναι τοῦ
[2, 13]	καλοῦ, Τί τὸ καλόν, Περὶ	δικαίου	πρῶτον, δεύτερον, Περὶ ἀρετῆς ὅτι
[2, 4]	νόμων πεφιλοσόφηκε καὶ καλῶν καὶ	δικαίων·	παρ' οὗ λαβὼν Σωκράτης τῷ
[2, 7]	ἀκροάσεις ποιεῖσθαι· εἶτα συγγράφειν λόγους	δικανικοὺς	τοῖς ἀδικουμένοις· διὸ καὶ τὸν
[2, 3]	Περικλῆς παρήγαγεν αὐτὸν ἐπὶ τὸ	δικαστήριον	διερρυηκότα καὶ λεπτὸν ὑπὸ νόσου,
[2, 3]	ὑπὸ Θουκυδίδου φησὶν εἰσαχθῆναι τὴν	δίκην,	ἀντιπολιτευομένου τῷ Περικλεῖ· καὶ οὐ
[2, 8]	Πρὸς τὸν ὑπὲρ αὐτοῦ λογογράφον	δίκην	εἰπόντα καὶ νικήσαντα, ἔπειτα φάσκοντα
[2, 8]	τοῖς ἀργυρίοις. Ὀνειδιζόμενός ποτε ὅτι	δίκην	ἔχων ἐμισθώσατο ῥήτορα, Καὶ γάρ,
[2, 3]	ἀνεθέντα κατενεχθήσεσθαι. Περὶ δὲ τῆς	δίκης	αὐτοῦ διάφορα λέγεται. Σωτίων μὲν
[2, 3]	Καὶ τὰ μὲν περὶ τῆς	δίκης	αὐτοῦ τοσαῦτα. Ἔδοξε δέ πως
[2, 7]	ἀπομεμαγμένοι εἰσὶν ἑπτά· πρῶτος Μιλτιάδης,	διὸ	καὶ ἀσθενέστερόν πως ἔχει· Καλλίας,
[2, 10]	Ἀλεξῖνος ἐγένετο Ἠλεῖος, ἀνὴρ φιλονεικότατος·	διὸ	καὶ Ἐλεγξῖνος ἐπεκλήθη. Διεφέρετο δὲ
[2, 8]	πλείονα οἰκονομίαν περὶ θάτερον ἐποιοῦντο.	Διὸ	καὶ καθ' αὑτὴν αἱρετῆς οὔσης
[2, 8]	καὶ πᾶσαν περίστασιν ἁρμοδίως ὑποκρίνασθαι·	διὸ	καὶ παρὰ Διονυσίῳ τῶν ἄλλων
[2, 17]	τοῖς Ἐρετριεῦσι χάριν Μενεδήμου κωλῦσαι.	Διὸ	καί ποτε παρὰ πότον ὁ
[2, 7]	Λυσανίου, Ἀθηναῖος, ἐκ νέου φιλόπονος·	διὸ	καὶ Σωκράτους οὐκ ἀπέστη. Ὅθεν
[2, 8]	πάσης ὑφοράσεως χρήσεσθαι τὸν σοφόν.	Διὸ	καὶ τοιούτους λόγους ἠρώτα· Ἆρά
[2, 8]	τ' εἶχε πρὸς αὐτὸν δυσμενῶς·	διὸ	καὶ τὸν κατὰ τῆς ἡδονῆς
[2, 7]	συγγράφειν λόγους δικανικοὺς τοῖς ἀδικουμένοις·	διὸ	καὶ τὸν Τίμωνα εἰπεῖν ἐπ'
[2, 8]	καὶ ἑλέσθαι καὶ καταφρονῆσαι πολύς.	Διό	ποτε Στράτωνα, οἱ δὲ Πλάτωνα,
[2, 8]	ἀναφέρεται, καθάπερ προείρηται, καὶ εἰς	Διογένην	καὶ Ἀρίστιππον. Τοιοῦτος μὲν ὁ
[2, 8]	τῶν οὐ παρόντων· ὅθεν καὶ	Διογένης	βασιλικὸν κύνα ἔλεγεν αὐτόν. Ὁ
[2, 8]	Παριόντα ποτὲ αὐτὸν λάχανα πλύνων	Διογένης	ἔσκωψε καί φησιν, Εἰ ταῦτα
[2, 10]	ἀνὴρ γενναῖος, πρὸς ὃν καὶ	Διογένης	ὁ κυνικὸς διάλογον πεποίηται· Κλεινόμαχος
[2, 8]	εἰκῆ δοκιμαζόντων· οἱ δὲ τοῦτο	Διογένους	φασίν. Καί ποτε παρὰ πότον
[2, 10]	ἔστιν ἡμῶν εἰς αὐτόν· Κρόνε	Διόδωρε,	τίς σε δαιμόνων κακῇ ἀθυμίῃ
[2, 10]	καὶ Ἀπολλώνιος ὁ Κρόνος, οὗ	Διόδωρος	Ἀμεινίου Ἰασεύς, καὶ αὐτὸς Κρόνος
[2, 17]	οἰκίας ἐπιτρέψαι τὸν Μενέδημον τὴν	διοίκησιν	τῇ προτέρᾳ γυναικί. Ὁ μέντοι
[2, 8]	Πτολεμαῖος ἀποστείλῃ. Μίθρου δὲ τοῦ	διοικητοῦ	τοῦ Λυσιμάχου παρεστῶτος καὶ εἰπόντος,
[2, 8]	δοῦλος, ἂν ἐλεύθερος μόλῃ. Τοῦτο	Διοκλῆς	φησιν ἐν τῷ Περὶ βίων
[2, 7]	Φέρεται δὲ καὶ ἐπιστολὴ πρὸς	Διονύσιον	Αἰσχίνου. Ἦν δὲ καὶ ἐν
[2, 8]	Ἐρώτησις, Ἄλλη Ἐρώτησις, Χρεία πρὸς	Διονύσιον,	Ἄλλη ἐπὶ τῆς εἰκόνος, Ἄλλη
[2, 8]	φησίν, οἱ ἄλλοι ἐλέγχουσιν. Ἤιτει	Διονύσιον	ἀργύριον, καὶ ὅς, Ἀλλὰ μὴν
[2, 7]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Περὶ	Διονύσιον	ἄχρι τῆς ἐκπτώσεως συμβιῶναι αὐτὸν
[2, 8]	αἰτίᾳ ὡς ἀπὸ Σωκράτους πρὸς	Διονύσιον	ἔλθοι, Ἀλλὰ πρὸς Σωκράτην μέν,
[2, 8]	Ἐπὶ τούτῳ δὴ διαγανακτήσαντα τὸν	Διονύσιον	ἔσχατον αὐτὸν κατακλῖναι· καὶ τόν,
[2, 7]	ἀπορίαν ἐλθεῖν εἰς Σικελίαν πρὸς	Διονύσιον,	καὶ ὑπὸ μὲν Πλάτωνος παροφθῆναι,
[2, 8]	ἦλθον παιδείας ἕνεκεν, πρὸς δὲ	Διονύσιον	παιδιᾶς. Ἐξ ὁμιλίας αὐτῷ χρηματισαμένῳ
[2, 8]	πολυτέλειαν, Ἆρα, ἔφη, φαίνεταί σοι	Διονύσιος	ἀγαθός; Τοῦ δ' ὁμολογήσαντος, Καὶ
[2, 8]	Πλάτωνος, ἔφη, Ἆρα φαίνεταί σοι	Διονύσιος	ἀγαθός; Τοῦ δ' ὁμολογήσαντος, Καὶ
[2, 8]	Οὐκ ἐγώ, φησίν, αἴτιος, ἀλλὰ	Διονύσιος	ὁ ἐν τοῖς ποσὶ τὰς
[2, 10]	διαλεκτικοί, οὓς οὕτως ὠνόμασε πρῶτος	Διονύσιος	ὁ Χαλκηδόνιος διὰ τὸ πρὸς
[2, 8]	ἢ διὰ ταῦτα Ἀρίστιππον ἀπολέσθαι.	Διονυσίου	δέ ποτ' ἐρομένου ἐπὶ τί
[2, 8]	ἐμοὶ δύνανται αἱ πεντήκοντα δραχμαί.	Διονυσίου	δέ ποτε τριῶν ἑταιρῶν οὐσῶν
[2, 8]	καὶ χλανίδα φορεῖν καὶ ῥάκος.	Διονυσίου	δὲ προσπτύσαντος αὐτῷ ἠνέσχετο. Μεμψαμένου
[2, 8]	ἀναιρεθῶσιν, ὁμοίως βιώσομεν. Ἐρωτηθεὶς ὑπὸ	Διονυσίου	διὰ τί οἱ μὲν φιλόσοφοι
[2, 8]	μάγειρον μισθοῦμαι. Ἀναγκαζόμενός ποτε ὑπὸ	Διονυσίου	εἰπεῖν τι τῶν ἐκ φιλοσοφίας,
[2, 8]	Καί ποτε παρὰ πότον κελεύσαντος	Διονυσίου	ἕκαστον ἐν πορφυρᾷ ἐσθῆτι ὀρχήσασθαι,
[2, 8]	τῆς εἰκόνος, Ἄλλη ἐπὶ τῆς	Διονυσίου	θυγατρός, Πρὸς τὸν οἰόμενον ἀτιμάζεσθαι,
[2, 8]	διαφθαρήσεται. Δεόμενός ποτε περὶ φίλου	Διονυσίου	καὶ μὴ ἐπιτυγχάνων εἰς τοὺς
[2, 8]	οὐκ ἠπόρηκα; Εἰπόντος πρὸς αὐτὸν	Διονυσίου·	Ὅστις γὰρ ὡς τύραννον ἐμπορεύεται,
[2, 8]	εἰπόντα τίνος ἕνεκα ἐλέγχεται παρὰ	Διονυσίου,	Οὗ ἕνεκα, φησίν, οἱ ἄλλοι
[2, 8]	ῥιπτοῦμεν. Ἐνδεξάμενος τὸ ἀργύριον παρὰ	Διονυσίου,	Πλάτωνος ἄραντος βιβλίον, πρὸς τὸν
[2, 8]	σὺ φιλάργυρος. Σίμου ποτὲ τοῦ	Διονυσίου	ταμίου πολυτελεῖς οἴκους αὐτῷ καὶ
[2, 8]	καὶ Ἀννικέριδος ὁ Θεόδωρος καὶ	Διονυσίου	τοῦ διαλεκτικοῦ, καθά φησιν Ἀντισθένης
[2, 8]	ἱστορίας τῶν κατὰ Λιβύην, ἀπεσταλμένα	Διονυσίῳ·	ἓν δὲ ἐν ᾧ διάλογοι
[2, 8]	ἁρμοδίως ὑποκρίνασθαι· διὸ καὶ παρὰ	Διονυσίῳ	τῶν ἄλλων εὐδοκίμει μᾶλλον, ἀεὶ
[2, 8]	φέρειν, ὥσπερ ἡ Σεμέλη τὸν	Διόνυσον,	ἐξέβαλε. Πάλιν δ' εἰπόντος τοῦ
[2, 1]	καὶ στοιχεῖον τὸ ἄπειρον, οὐ	διορίζων	ἀέρα ἢ ὕδωρ ἢ ἄλλο
[2, 11]	ἐρωτῆσαι· Ἆρά γε ἡ τοῦ	Διὸς	Ἀθηνᾶ θεός ἐστι; φήσαντος δέ,
[2, 11]	δέ γε, εἶπεν, οὐκ ἔστι	Διός,	ἀλλὰ Φειδίου· Συγχωρουμένου δέ, Οὐκ
[2, 3]	ὑπὸ Κλέωνος αὐτὸν ἀσεβείας κριθῆναι,	διότι	τὸν ἥλιον μύδρον ἔλεγε διάπυρον·
[2, 7]	τοὺς Πλάτωνος, Ξενοφῶντος, Ἀντισθένους, Αἰσχίνου·	διστάζει	δὲ περὶ τῶν Φαίδωνος καὶ
[2, 9]	Ἀντίμαχον ἢ Πρεσβύτας· καὶ οὗτος	διστάζεται·	σκυτικοὺς λόγους· καὶ τούτους τινὲς
[2, 9]	γνησίους μὲν Ζώπυρον, Σίμωνα, καὶ	δισταζόμενον	Νικίαν, Μήδιον, ὅν φασί τινες
[2, 17]	Μενεδήμῳ εἰς ἔκδοσιν τῶν θυγατέρων	δισχιλίας	δραχμάς. Ἦσαν δὲ τρεῖς, καθά
[2, 11]	διαλεκτικῶν Παιώνειον μὲν ἀπ' Ἀριστείδου,	Δίφιλον	δὲ τὸν Βοσποριανὸν Εὐφάντου καὶ
[2, 11]	τὴν δ' ἀρετὴν παρὰ γράμμα	διώκοντες	κατέτριβον. Λέγεται δ' οὕτως Ἀθήνησιν
[2, 7]	τῷ τυράννῳ καὶ ἕως τῆς	Δίωνος	εἰς Συρακούσας καθόδου, λέγων εἶναι
[2, 7]	πατρὸς Φαίακος τοῦ στρατηγοῦ καὶ	Δίωνος.	Μάλιστα δὲ μιμεῖται Γοργίαν τὸν
[2, 17]	δ' Ἡρακλείδης ἐν μὲν τοῖς	δόγμασι	Πλατωνικὸν εἶναι αὐτόν, διαπαίζειν δὲ
[2, 8]	ἀπὸ Θεοδώρου τοῦ προγεγραμμένου, καὶ	δόγμασιν	ἐχρήσαντο τοῖς αὐτοῦ. Ἦν δ'
[2, 17]	ποτηρίων ἀπολομένων, καθά φησιν Ἕρμιππος,	δόγματι	κοινῷ τῶν Βοιωτῶν ἐκελεύσθη μετελθεῖν.
[2, 17]	μηδὲ συντάξαι, ὥστε μηδ' ἐπὶ	δόγματός	τινος στηρίζειν. Ἐν δὲ ταῖς
[2, 8]	ὑπεξαίρεσις, ὡς εἴρηται παρ' Ἐπικούρῳ,	δοκεῖ	αὐτοῖς μὴ εἶναι ἡδονή· οὐδὲ
[2, 8]	ἀποδέχεται καὶ τέλος εἶναί φησιν.	Δοκεῖ	δ' αὐτοῖς καὶ τέλος εὐδαιμονίας
[2, 17]	αὐτὸν τῶν ἀντιπολιτευομένων τινὰ Αἰσχύλον.	Δοκεῖ	δ' ἐμβριθέστατα πρεσβεῦσαι πρὸς Δημήτριον
[2, 8]	ἄττα διερωτῶν ἴσχυε τῷ λόγῳ.	Δοκεῖ	δὲ θεὸς κληθῆναι, Στίλπωνος αὐτὸν
[2, 3]	ἐστὶν ἡ εἰς ᾅδου κατάβασις.	Δοκεῖ	δὲ πρῶτος, καθά φησι Φαβωρῖνος
[2, 7]	Σωκρατικῶν διαλόγων Παναίτιος ἀληθεῖς εἶναι	δοκεῖ	τοὺς Πλάτωνος, Ξενοφῶντος, Ἀντισθένους, Αἰσχίνου·
[2, 11]	χειμῶνος συγκεκαυμένον, Ὦ Κράτης ἔφη,	δοκεῖς	μοι χρείαν ἔχειν ἱματίου καινοῦ.
[2, 8]	αὐτῷ. Κἂν γὰρ τὰ μέγιστα	δοκῇ	παρά του καρποῦσθαι, μὴ εἶναι
[2, 8]	κομπούντων, τοὺς δὲ βίους εἰκῆ	δοκιμαζόντων·	οἱ δὲ τοῦτο Διογένους φασίν.
[2, 17]	ἔφη, Πότερον ἐγώ σοι σπουδαῖος	δοκῶ	ἢ οὔ; φήσαντος δ' εἶναι,
[2, 7]	παροφθῆναι, ὑπὸ δ' Ἀριστίππου συσταθῆναι·	δόντα	δέ τινας τῶν διαλόγων δῶρα
[2, 8]	εἶπε, καὶ περὶ τούτου ζητῶμεν.	Δόντος	δέ, Ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι οὐκ
[2, 8]	Ἀριστίππου μείναντες καὶ Κυρηναϊκοὶ προσαγορευθέντες	δόξαις	ἐχρῶντο τοιαύταις· δύο πάθη ὑφίσταντο,
[2, 8]	μέτρον, καὶ εὐγένειαν δυσγενείᾳ, καὶ	δόξαν	ἀδοξίᾳ. Καὶ τῷ μὲν ἄφρονι
[2, 8]	γίνεσθαι γὰρ ταῦτα παρὰ κενὴν	δόξαν.	Λυπήσεσθαι μέντοι καὶ φοβήσεσθαι· φυσικῶς
[2, 8]	διὰ τὰς ἐπικειμένας ζημίας καὶ	δόξας·	εἶναι δὲ τὸν σοφόν. Προκοπήν
[2, 10]	δὲ καὶ οὗτος διαλεκτικός, πρῶτος	δόξας	εὑρηκέναι τὸν ἐγκεκαλυμμένον καὶ κερατίνην
[2, 8]	παντάπασιν ἀναιρῶν τὰς περὶ θεῶν	δόξας·	καὶ αὐτοῦ περιετύχομεν βιβλίῳ ἐπιγεγραμμένῳ
[2, 8]	αἰσχρὸν εἶναι, τῆς ἐπ' αὐτοῖς	δόξης	αἰρομένης ἣ σύγκειται ἕνεκα τῆς
[2, 8]	θαρρῆσαι καὶ τῆς τῶν πολλῶν	δόξης	ὑπεράνω γενέσθαι· δεῖν δ' ἀνεθίζεσθαι
[2, 8]	δ' ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ	δοξῶν	καὶ Κλειτόμαχος ἐν τῷ πρώτῳ
[2, 8]	τὸν σοφόν· ὁ δ' ὑπολαβών,	Δός,	εἶπε, καὶ περὶ τούτου ζητῶμεν.
[2, 8]	τοὺς πλουσίους ἢ τοὺς πένητας.	Δουλείαν	ἐπίσης ἐλευθερίᾳ ἀδιάφορον πρὸς ἡδονῆς
[2, 9]	ἐν τῷ Περὶ ἐποχῆς καθαπτόμενος	δοῦλον	αὐτὸν εἴρηκε. Διαλόγους δὲ συνέγραψε
[2, 8]	ἐλεύθερος μόλῃ· ὑπολαβών, Οὐκ ἔστι	δοῦλος,	ἂν ἐλεύθερος μόλῃ. Τοῦτο Διοκλῆς
[2, 8]	ὡς τύραννον ἐμπορεύεται, κείνου στὶ	δοῦλος,	κἂν ἐλεύθερος μόλῃ· ὑπολαβών, Οὐκ
[2, 2]	ἐν δείματι ἐὼν ὀλέθρου ἢ	δουλοσύνης;	σὺ δὲ εἶ καταθύμιος μὲν
[2, 17]	ὁ Λαμιεύς· ὁ μὲν ἑκατέρῳ	δοὺς	τριάκοντα μνᾶς, ὁ δ' Ἱππόνικος
[2, 17]	ἐγκώμιον τοῦ φιλοσόφου ποιήσας τὸ	δρᾶμα·	ὧν καί τινά ἐστι τοιαυτί·
[2, 11]	ὑπὸ Σωφίλου τοῦ κωμικοῦ ἐν	δράματι	Γάμῳ· Στίλπωνός ἐστι βύσμαθ' ὁ
[2, 8]	ἔφη, ἐμοὶ δύνανται αἱ πεντήκοντα	δραχμαί.	Διονυσίου δέ ποτε τριῶν ἑταιρῶν
[2, 17]	εἰς ἔκδοσιν τῶν θυγατέρων δισχιλίας	δραχμάς.	Ἦσαν δὲ τρεῖς, καθά φησιν
[2, 8]	τινὸς αὐτῷ υἱὸν ᾔτησε πεντακοσίας	δραχμάς·	τοῦ δ' εἰπόντος, Τοσούτου δύναμαι
[2, 8]	φασί ποτε κελεῦσαι πέρδικα πεντήκοντα	δραχμῶν	ὠνηθῆναι· αἰτιασαμένου δέ τινος, Σὺ
[2, 8]	μὴ προσέσθαι, εἰπόντα· Οὐκ ἂν	δυναίμην	θῆλυν ἐνδῦναι στολήν. Τὸν δ'
[2, 8]	δραχμάς· τοῦ δ' εἰπόντος, Τοσούτου	δύναμαι	ἀνδράποδον ὠνήσασθαι, Πρίω, ἔφη, καὶ
[2, 8]	γὰρ τῶν Ἀθηναίων πόλις οὐ	δυναμένη	με φέρειν, ὥσπερ ἡ Σεμέλη
[2, 17]	νομίζει πλείω τῶν ἑκατόν. Μὴ	δυνάμενος	δὲ τῶν καλούντων ἐπὶ δεῖπνόν
[2, 10]	ἠρωτήθη πρὸς Στίλπωνος· καὶ μὴ	δυνάμενος	παραχρῆμα διαλύσασθαι, ὑπὸ τοῦ βασιλέως
[2, 8]	Ἐπινεύσαντος δέ, Τοσοῦτον, ἔφη, ἐμοὶ	δύνανται	αἱ πεντήκοντα δραχμαί. Διονυσίου δέ
[2, 8]	ἔφη, τὸ πλέον καὶ ὅσον	δύνασαι	βάσταζε. Πλέων ποτὲ ἐπεὶ τὸ
[2, 8]	ὀψωνίαν, ἔπειτα αἰτιασαμένου, μικρὸν διαλιπών,	Δύνασαι,	φησί, καὶ σὺ σήμερον μεθ'
[2, 8]	φυσικὸν μέρος καὶ τὸ διαλεκτικόν.	Δύνασθαι	γὰρ καὶ εὖ λέγειν καὶ
[2, 8]	μᾶλλον ἢ αὐτὴν τὴν δέσποιναν	δύνασθαι	γῆμαι. Τὸ δ' ὅμοιον καὶ
[2, 8]	ἀπονία οἱονεὶ καθεύδοντός ἐστι κατάστασις.	Δύνασθαι	δέ φασι καὶ τὴν ἡδονήν
[2, 8]	ἔφη, χαλεπόν, ἀλλὰ τὸ μὴ	δύνασθαι	ἐξελθεῖν. Αἴνιγμά τινος αὐτῷ προτείναντος
[2, 8]	περιγέγονεν ἐκ φιλοσοφίας, ἔφη, Τὸ	δύνασθαι	πᾶσι θαρρούντως ὁμιλεῖν. Ὀνειδιζόμενός ποτ'
[2, 15]	Περὶ τοῦ εὖ ζῆν, Περὶ	δυνατοῦ,	Περὶ χρημάτων, Περὶ ζωῆς, Τί
[2, 4]	ἄκρον> εὑρεῖν ὑπελήφθη. Ἔλεγε δὲ	δύο	αἰτίας εἶναι γενέσεως, θερμὸν καὶ
[2, 8]	ὠνήσασθαι, Πρίω, ἔφη, καὶ ἕξεις	δύο.	Ἀργύριον εἶπε παρὰ τῶν γνωρίμων
[2, 8]	σοφοῦ, ἔφη, Εἰς ἀγνῶτας τοὺς	δύο	γυμνοὺς ἀπόστειλον καὶ εἴσῃ. Αὐχοῦντός
[2, 14]	Ἀναξίφημος, Μενέξενος. Φέρονται καὶ ἄλλοι	δύο	καὶ τριάκοντα, οἳ νοθεύονται. ~Σιμμίας
[2, 2]	Ὀλυμπιάδι. Γεγόνασι δὲ καὶ ἄλλοι	δύο,	Λαμψακηνοί, ῥήτωρ καὶ ἱστορικός, ὃς
[2, 8]	Κυρηναϊκοὶ προσαγορευθέντες δόξαις ἐχρῶντο τοιαύταις·	δύο	πάθη ὑφίσταντο, πόνον καὶ ἡδονήν,
[2, 3]	ἐτῶν εἶναι, βεβιωκέναι δὲ ἑβδομήκοντα	δύο.	Φησὶ δ’ Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς
[2, 17]	ἐποιεῖτο τὸν τρόπον· προηρίστα μετὰ	δυοῖν	ἢ τριῶν ἕως βραδέως ἦν
[2, 17]	Μενέδημος καὶ ἐν τῷ συνθέσθαι	δυσανταγώνιστος·	ἐστρέφετό τε πρὸς πάντα καὶ
[2, 8]	πρὸς ἡδονῆς μέτρον, καὶ εὐγένειαν	δυσγενείᾳ,	καὶ δόξαν ἀδοξίᾳ. Καὶ τῷ
[2, 17]	ὅτι ἐλευθέριος. Ἦν δὲ καὶ	δυσκατανόητος	ὁ Μενέδημος καὶ ἐν τῷ
[2, 8]	ἡδονῶν ὀχληρὰ πολλάκις ἐναντιοῦσθαι· ὡς	δυσκολώτατον	αὐτοῖς φαίνεσθαι τὸν ἀθροισμὸν τῶν
[2, 11]	ἴσως, γῆρας, ἔπειτα νόσος καθεῖλε,	δύσμαχον	ζυγόν· ἀλλ' οἶνον εὗρε τῆς
[2, 8]	Ξενοφῶν τ' εἶχε πρὸς αὐτὸν	δυσμενῶς·	διὸ καὶ τὸν κατὰ τῆς
[2, 3]	ἐστὶν οὐσίας εἴδωλον. Πρὸς τὸν	δυσφοροῦντα	ὅτι ἐπὶ ξένης τελευτᾷ, Πανταχόθεν,
[2, 8]	τῶν ῥητόρων· ἑνδέκατος Θηβαῖος ἀνδριαντοποιός·	δωδέκατος	ζωγράφος, οὗ μέμνηται Πολέμων· τρισκαιδέκατος
[2, 7]	δόντα δέ τινας τῶν διαλόγων	δῶρα	λαβεῖν. Ἔπειτ' ἀφικόμενον Ἀθήναζε μὴ
[2, 8]	οἱ μὲν Ἀτθίδι οἱ δὲ	Δωρίδι	διαλέκτῳ γεγραμμένοι, οἵδε· Ἀρτάβαζος, Πρὸς