Pages
[11]	συνίημι. Ἀλλὰ συνήσεις, ἔφη. ὡς	ἄν,	εἴ τις φιλοτίμως κάμνων ἐτύγχανε,
[11]	ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ μηδὲν	ἄν	ποτε δεινὸν παθεῖν ἐν τῷ
[31]	ἀπατῶνται. οὕτω δὲ διακείμενοι οὐκ	ἄν	ποτε σωθεῖεν. καὶ ὑμεῖς τοίνυν,
[31]	τὴν φωνὴν εἰδέναι, ἀκριβέστερον γὰρ	ἄν	τι συνήκαμεν, οὕτω καὶ ἄνευ
[21]	καὶ τὴν ἀκρασίαν, ὡς εἴποι	ἄν	τις ἐπὶ κεφαλαίου. τὸ γὰρ
[31]	Δοκεῖ μοι. Πῶς οὖν τοῦτο	ἄν	τις κρίνοι ἀγαθὸν εἶναι, ὃ
[11]	οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία μέχρι	ἂν	ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν εἰς
[21]	ἄντρον ἔχοντι, καὶ πανταχοῦ, οὗ	ἂν	ἀφίκηται, πάντα καλῶς βιώσεται μετὰ
[21]	ἢ ποῦ ἔτι βαδίζει; Ὅπου	ἂν	βούληται, ἔφη. πανταχοῦ γὰρ ἔστιν
[31]	τοίνυν οὕτως ἔχει, θεώρησον, πότερον	ἂν	βούλοιο ζῆν κακῶς ἢ ἀποθανεῖν
[31]	ἐνδιατρῖψαι καὶ λαβεῖν ὅ τι	ἂν	βούλωνται παρ´ αὐτῆς ὥσπερ ἐφόδιον,
[1]	δοκεῖ εἶναι ἡ διατριβή, ἕως	ἂν	γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον, εἶτ´ οὐκέτι.
[11]	μὴ ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως	ἂν	δήπου ἀπωσθεὶς ἐξώλετο ὑπὸ τῆς
[11]	φιλοτίμως κάμνων ἐτύγχανε, πρὸς ἰατρὸν	ἂν	δήπου γενόμενος πρότερον καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε
[31]	γὰρ καὶ ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν	ἂν	εἴη καὶ αἱρετὸν καὶ φευκτὸν
[31]	ζῶσι καὶ τοῖς κακῶς, οὐκ	ἂν	εἴη οὔτε ἀγαθὸν εἶναι τὸ
[31]	μετὰ κακίας πολλῆς. ὥστε οὐκ	ἂν	εἴη ταῦτα ἀγαθὰ οὔτε κακά,
[1]	τί δεῖ αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς	ἂν	εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Βίον· δεικνύει
[31]	καὶ ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις, μέχρι	ἂν	ἕξιν λάβητε. ἀλλὰ περὶ τῶν
[31]	ἐπίστασθαι οὐκ οἴδασιν. ἕως δ´	ἂν	ἔχωσι ταύτην τὴν δόξαν, ἀκινήτους
[1]	βίον καταστρέφει ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ,	ἂν	μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ
[11]	ἐξέβαλλε τὰ νοσοποιοῦντα, εἶτα οὕτως	ἂν	ὁ ἰατρὸς αὐτὸν εἰς ἀνάληψιν
[11]	τὴν λοιπὴν κακίαν πᾶσαν, τότε	ἂν	οὕτω σωθήσονται. ὧδε δὲ μένοντες
[31]	μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ τι	ἂν	παρ´ αὐτῆς τις λάβῃ μηδὲ
[1]	Ἔστω οὕτως. (Ὁρᾷς οὖν, ὡς	ἂν	παρέλθῃς τὴν πύλην ταύτην, ἀνωτέρω
[31]	κελεύει μὴ θαυμάζειν, ὅ τι	ἂν	πράττῃ αὕτη, μηδὲ γίνεσθαι ὁμοίους
[31]	πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν, ἕως	ἂν	πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν ἀφίκωνται. κελεύει
[1]	πρότερον εἰσπορευομένους ὡς περιάγονται ὅποι	ἂν	τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους, ἔφην. ἡ
[31]	οὐχὶ τὸ κακῶς ζῆν, ᾧ	ἂν	ὑπάρχῃ, κακόν τι αὐτῷ ὑπάρχει;
[31]	κακόν, τοῖς ζῶσι καλῶς κακὸν	ἂν	ὑπῆρχεν, ἐπεὶ τὸ ζῆν αὐτοῖς
[1]	ἔστιν, ἔφη, οὕτως ἔχοντα. Οὐκ	ἂν	φθάνοις τοίνυν διηγούμενος ὡς ἡμῶν
[21]	τούτους θεωρεῖ ὡς κακῶς πράσσουσιν.	(Ἐπειδὰν	οὖν θεωρήσῃ πάντα, τί ποιεῖ
[31]	ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ μέλλουσι προέχειν,	ἐπειδὰν	φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν καὶ
[1]	καθάπερ οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι.	ἐὰν	δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ
[11]	προαιρέσεως συναντήσασα. ~Εἶτα τί γίνεται,	ἐὰν	ἡ Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ
[31]	τοῦτο, ἔφην ἐγώ. Πότερον οὖν,	ἐὰν	κακῶς τις ζῇ, ἀγαθὸν ἐκείνῳ
[1]	ἐν τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν	ἐὰν	μέν τις μὴ συνιῇ, ἀπόλλυται
[11]	Ψευδοπαιδείαν καλουμένην. Εἶτα τί γίνεται;	Ἐὰν	μέν, φησί, τὴν Δόξαν ταύτην
[31]	οὐδὲν οὗτοι ἐκείνων βελτίους εἰσίν,	ἐὰν	μὴ καὶ τούτοις συνῇ ἡ
[1]	ἄπονον καὶ κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν.	ἐὰν	οὖν τις πεισθῇ ὑπ´ αὐτῶν
[11]	ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν.	Ἐὰν	συνῆτε, ἔφη, καὶ ἕξιν περιποιήσησθε
[31]	τοὺς ἀνθρώπους καὶ βλάπτον, ὅτι	ἐὰν	τιμῶσιν αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ
[31]	συντόμως ἀπελθεῖν βλέποντας πρὸς τὴν	βεβαίαν	καὶ ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν ταύτην;
[1]	διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ τὴν	μυθολογίαν	γινώμεθα. Ἔστω οὕτως. (Ὁρᾷς οὖν,
[11]	ἰατρὸς αὐτὸν εἰς ἀνάληψιν καὶ	ὑγείαν	κατέστησεν, εἰ δὲ μὴ ἐπείθετο
[11]	οὐκ ἔστιν ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν	ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν, ἔφη. (Οὗτοι
[11]	Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν	ἄγουσαν, ἅμα δὲ καὶ τὴν
[31]	τὸ ὁρμᾶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν.	εἶτα τὸ ἕτερον οὐχ ὁρᾷς,
[11]	ὁπόταν βούλωνται εἰς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν	ἐλθεῖν, ὧδε πρῶτον παραγίνονται. Πότερον
[11]	ἡ φέρουσα ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν;	{ἔφην} Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη, τόπον
[31]	Μεταμέλεια καὶ πεισθῶσιν, ὅτι οὐ	παιδείαν	ἔχουσιν, ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν
[31]	τις ἥξειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν;	ἢ οὔ; Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία,
[11]	ἄξουσαν αὐτὸν εἰς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν,	καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς σώζεται καὶ
[11]	αὐτοὺς καταστήσειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν	καὶ δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν ὁδόν,
[21]	οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς τὴν	Παιδείαν	καὶ εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ
[11]	ἡ ἄγουσα πρὸς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν.	Καὶ μάλα γε χαλεπὴ προσιδεῖν.
[31]	ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν;	Καὶ τί τοῦτο ὠφελεῖ αὐτούς,
[21]	εὐθὺς κακῶς λέγουσι καὶ τὴν	Παιδείαν	καὶ τοὺς ἐκεῖσε βαδίζοντας, ὡς
[11]	πολλοὶ καὶ εἰκαῖοι τῶν ἀνδρῶν	Παιδείαν	καλοῦσιν· οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ
[11]	τρόπον, ἔφη, καὶ πρὸς τὴν	Παιδείαν	ὅταν τις παραγένηται, θεραπεύει αὐτὸν
[31]	ἐντεῦθεν ἀπιέναι πρὸς τὴν ἀληθινὴν	Παιδείαν	συντόμως. ταῦτά ἐστιν ἃ προστάττει
[31]	τὸν τρίτον περίβολον πρὸς τὴν	Παιδείαν	τὴν ἀληθινήν, οἳ τούτους τοὺς
[21]	ἔφη, καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν	Παιδείαν	τοὺς εἰσελθόντας πρὸς τὰς Ἀρετὰς
[31]	μηδέν, ἕως ἂν πρὸς τὴν	Ψευδοπαιδείαν	ἀφίκωνται. κελεύει οὖν αὐτοῦ χρόνον
[31]	ὅτι οὐ παιδείαν ἔχουσιν, ἀλλὰ	ψευδοπαιδείαν,	δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω δὲ
[11]	δὲ καὶ τὴν εἰς τὴν	Ψευδοπαιδείαν	καλουμένην. Εἶτα τί γίνεται; Ἐὰν
[1]	ἡδύν τε καὶ ἄπονον καὶ	κακοπάθειαν	ἔχοντα οὐδεμίαν. ἐὰν οὖν τις
[21]	τὸν πρῶτον περίβολον πρὸς τὴν	Ἡδυπάθειαν	καὶ τὴν Ἀκρασίαν, οὐχ ἑαυτοὺς
[1]	ὑπ´ αὐτῶν εἰσελθεῖν εἰς τὴν	Ἡδυπάθειαν,	μέχρι μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ
[11]	παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ τὴν	ἀλαζονείαν	καὶ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὴν
[21]	Ἀκρασίαν καὶ τὴν λοιπὴν ἅπασαν	Κακίαν.	πάντων τούτων κρατεῖ καὶ οὐ
[11]	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν λοιπὴν	κακίαν	πᾶσαν, τότε ἂν οὕτω σωθήσονται.
[11]	τὸν τόπον θαρρεῖν καὶ μὴ	ἀποδειλιᾶν	λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι δεῖ
[1]	καὶ ἄπονον καὶ κακοπάθειαν ἔχοντα	οὐδεμίαν.	ἐὰν οὖν τις πεισθῇ ὑπ´
[11]	ἀναβαίνουσιν; ὁρῶ γὰρ ὁδὸν φέρουσαν	οὐδεμίαν	ἐπ´ αὐτάς. Αὗται ἀπὸ τοῦ
[1]	Ἡράκλεις, ὡς εἰς μεγάλην τινὰ	ἐπιθυμίαν	ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ ταῦθ´ οὕτως
[11]	καὶ τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὴν	ἐπιθυμίαν	καὶ τὴν ἀκρασίαν καὶ τὸν
[11]	συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν {καὶ	Ἐπιθυμίαν}	τὴν εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν
[1]	ἕτερον οἶκον ῥίπτεται, εἰς τὴν	Κακοδαιμονίαν,	καὶ ὧδε τὸν λοιπὸν βίον
[1]	ἃ ῥίπτει. Πῶς οὖν οὐχ	ὁμοίαν	ἔχουσι τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ
[31]	πάσχουσι διὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ	ἄγνοιαν.	ἀγνοοῦσι γὰρ ὅτι οὐ γίνεται
[11]	καὶ τὰς δόξας καὶ τὴν	ἄγνοιαν	καὶ τὴν λοιπὴν κακίαν πᾶσαν,
[21]	ἀκοῦσαι. Πρῶτον μέν, ἔφη, τὴν	Ἄγνοιαν	καὶ τὸν Πλάνον. ἢ οὐ
[21]	ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ διὰ τὴν	ἄγνοιαν	καὶ τὸν πλάνον, ὃν δὴ
[11]	ἔχων ἦλθε. Ποῖα ταῦτα; Τὴν	ἄγνοιαν	καὶ τὸν πλάνον, ὃν ἐπεπώκει
[1]	λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ τὴν	ἄγνοιαν	καὶ τὸν πλάνον, ὃν πεπώκασι
[1]	εἰς τὸν Βίον· δεικνύει δὲ	ποίαν	ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν, εἰ
[1]	μέλλουσι σώζεσθαι ἐν τῷ Βίῳ.	(Ποίαν	οὖν ὁδὸν κελεύει βαδίζειν ἢ
[31]	τὴν βεβαίαν καὶ ἀσφαλῆ δόσιν.	(Ποίαν	ταύτην; ἔφην ἐγώ. Ἣν λήψονται
[21]	καὶ οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς τὴν	Καρτερίαν	πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται ἀνοδίᾳ.
[11]	καὶ τὸν θυμὸν καὶ τὴν	φιλαργυρίαν	καὶ τὰ λοιπὰ πάντα, ὧν
[21]	καὶ τὸν Ὀδυρμὸν καὶ τὴν	Φιλαργυρίαν	καὶ τὴν Ἀκρασίαν καὶ τὴν
[11]	ἐν αἷς ἔφης εἶναι τὴν	Ἀκρασίαν	{καὶ αἱ ἄλλαι αἱ μετ´
[21]	καὶ τὴν Φιλαργυρίαν καὶ τὴν	Ἀκρασίαν	καὶ τὴν λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν.
[11]	καὶ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὴν	ἀκρασίαν	καὶ τὸν θυμὸν καὶ τὴν
[21]	πρὸς τὴν Ἡδυπάθειαν καὶ τὴν	Ἀκρασίαν,	οὐχ ἑαυτοὺς αἰτιῶνται, ἀλλ´ εὐθὺς
[21]	εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν καὶ τὴν	ἀκρασίαν,	ὡς εἴποι ἄν τις ἐπὶ
[31]	καὶ διὰ ταύτην οὖν τὴν	αἰτίαν	κελεύει πρὸς τὰς παρ´ αὐτῆς
[21]	δὲ λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν	ἀσωτίαν	καὶ τὴν ἀκρασίαν, ὡς εἴποι
[1]	ἀνὴρ ἔμφρων καὶ δεινὸς περὶ	σοφίαν,	λόγῳ τε καὶ ἔργῳ Πυθαγόρειόν
[31]	εὐδοκιμεῖν, τὸ τέκνα ἔχειν, τὸ	νικᾶν	καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσια; ἢ
[31]	δὲ καὶ δόξαν καὶ τὸ	νικᾶν	καὶ τὰ λοιπὰ ὅσα τούτοις
[1]	μὲν δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν καὶ	γελᾶν	αὐτῶν οἱ εἰληφότες τι παρ´
[31]	τὸ σύνολον δέ, ἔστι τὸ	τιμᾶν	ταῦτα ὡς ἀγαθὰ ὄντα ἢ
[31]	αὐτοὺς ἀνάγκη εἶναι πρὸς τὸ	ὁρμᾶν	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν. εἶτα
[31]	δ´ ἂν ἔχωσι ταύτην τὴν	δόξαν,	ἀκινήτους αὐτοὺς ἀνάγκη εἶναι πρὸς
[21]	{Ἔφη οὔ. Οὐ γὰρ θέμις	Δόξαν	εἰσπορεύεσθαι πρὸς τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ
[11]	κακῶν καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν	Δόξαν	{καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς τὴν
[31]	αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ καὶ	δόξαν	καὶ τὸ νικᾶν καὶ τὰ
[11]	γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί, τὴν	Δόξαν	ταύτην προσδέξηται τὴν ἄξουσαν αὐτὸν
[11]	τῶν κακῶν καὶ συνίστησιν αὐτῷ	ἑτέραν	Δόξαν {καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς
[11]	λειμῶνι περίβολον ἕτερον καὶ πύλην	ἑτέραν;	Ἔστιν οὕτως. ἀλλὰ τίς καλεῖται
[11]	Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν τινὰ	μικρὰν	καὶ ὁδόν τινα πρὸ τῆς
[11]	Ὅταν οὖν παραγένωνται ἐπὶ τὴν	πέτραν,	πῶς ἀναβαίνουσιν; ὁρῶ γὰρ ὁδὸν
[11]	ἄνω ἐπὶ τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς	πέτραν	τινὰ μεγάλην καὶ ὑψηλὴν καὶ
[11]	δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ	θύραν	τινὰ μικρὰν καὶ ὁδόν τινα
[11]	ἄγνοιαν καὶ τὴν λοιπὴν κακίαν	πᾶσαν,	τότε ἂν οὕτω σωθήσονται. ὧδε
[21]	τὴν Ἀκρασίαν καὶ τὴν λοιπὴν	ἅπασαν	Κακίαν. πάντων τούτων κρατεῖ καὶ
[1]	ἠδυνάμεθα συμβαλεῖν, τίνες καί ποτε	ἦσαν.	οὔτε γὰρ πόλις ἐδόκει ἡμῖν
[11]	τὴν εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν	ἄγουσαν,	ἅμα δὲ καὶ τὴν εἰς
[11]	τὴν Δόξαν ταύτην προσδέξηται τὴν	ἄξουσαν	αὐτὸν εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν,
[21]	Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν ἐκείνην τὴν	φέρουσαν	ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν ἐκεῖνο, ὅ
[11]	πῶς ἀναβαίνουσιν; ὁρῶ γὰρ ὁδὸν	φέρουσαν	οὐδεμίαν ἐπ´ αὐτάς. Αὗται ἀπὸ
[1]	κατησθίετο καὶ ὑβρίζετο. διὸ καὶ	ὅταν	ἀναλώσῃ πάντα ὅσα ἔλαβε παρὰ
[31]	χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε ἀθυμεῖν	ὅταν	ἀφέληται καὶ μήτε ψέγειν αὐτὴν
[1]	γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον, εἶτ´ οὐκέτι.	ὅταν	γὰρ ἀνανήψῃ, αἰσθάνεται ὅτι οὐκ
[31]	χαίρουσι καὶ ἴδιον νομίζουσιν εἶναι,	ὅταν	δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ δεινὰ
[21]	Νὴ Δία πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν.	ὅταν	δὲ οὗτοι παραγένωνται εἰς τὸν
[21]	(Ὡς καλὸν τὸ νίκημα λέγεις.	ὅταν	δὲ στεφανωθῇ, τί ποιεῖ ἢ
[31]	ἴσους γίνεσθαι καὶ μήτε χαίρειν	ὅταν	διδῷ μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται
[31]	κελεύει συντόμως πρὸς ταύτην, καὶ	ὅταν	ἔλθωσι πρὸς τὰς γυναῖκας ἐκείνας,
[31]	οὐ συμφέρει ὑγιαίνειν, ἀλλὰ τοὐναντίον,	ὅταν	ᾖ περίστασις τοιαύτη. Ἀληθῆ λέγεις.
[21]	τῇ Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς. εἶτα	ὅταν	ἡ Παιδεία παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν αὗται
[11]	τὰς τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα	ὅταν	καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι τὰ κακὰ
[11]	ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´	ὅταν	καθαρθῶσιν, οὕτως εἰσάγει τούτους πρὸς
[31]	κακοῖς τραπεζίταις. καὶ γὰρ ἐκεῖνοι	ὅταν	μὲν λάβωσι τὸ ἀργύριον παρὰ
[31]	Οὐδὲ συμφέρει ἄρα ἐνίοις πλουτεῖν,	ὅταν	μὴ ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ
[1]	καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται.	ὅταν	οὖν εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν
[11]	ἀνεπλήσθη ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ.	(Ὅταν	οὖν καθαρθῇ, ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει;
[1]	καὶ πάνθ´ ὅσα τούτοις παραπλήσια.	ὅταν	οὖν πάντα αὐτοῖς ἐπιλίπῃ, παραδίδονται
[11]	εἶτα ἥξουσιν εἰς ὁδὸν καλήν.	Ὅταν	οὖν παραγένωνται ἐπὶ τὴν πέτραν,
[21]	ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν, ἔφη, σωθήσεσθε.	~Ὅταν	οὖν παραλάβωσιν αὐτὸν αὗται, ποῦ
[21]	τοίνυν ἐστὶν ἡ Εὐδαιμονία, ἔφη.	(Ὅταν	οὖν ὧδέ τις παραγένηται, τί
[1]	γὰρ μεγάλαι καὶ σκληραὶ γίνονται,	ὅταν	τις αὐτῇ πιστεύσῃ. (Ὁ δὲ
[11]	ἔφη, καὶ πρὸς τὴν Παιδείαν	ὅταν	τις παραγένηται, θεραπεύει αὐτὸν καὶ
[11]	ἔφη. οἱ μέν τοι σωζόμενοι	ὁπόταν	βούλωνται εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν
[11]	δοκοῦσαι περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς πρώταις,	ἐν	αἷς ἔφης εἶναι τὴν Ἀκρασίαν
[21]	τὰς ἐλπίδας τῆς εὐδαιμονίας, ἀλλ´	ἐν	αὑτῷ. (Ὡς καλὸν τὸ νίκημα
[21]	καὶ μακάριος καὶ οὐκ ἔχει	ἐν	ἑτέροις τὰς ἐλπίδας τῆς εὐδαιμονίας,
[11]	Ὦ κάλλιστε, ἔφην ἔγωγε, ὡς	ἐν	μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε,
[11]	καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα. Κατανοεῖς οὖν	ἐν	μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον ἕτερον
[1]	καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν	ἐν	ὅλῳ τῷ βίῳ καταφθείρεται καθάπερ
[1]	καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται	ἐν	παντὶ τῷ βίῳ. ὑμεῖς οὖν
[1]	ὧδε τὸν λοιπὸν βίον καταστρέφει	ἐν	πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ ἡ
[1]	ἤθει καὶ πιθανὴ φαινομένη, ἣ	ἐν	τῇ χειρὶ ἔχει ποτήριόν τι;
[1]	ἄνω ἑστηκὼς ἔχων χάρτην τινὰ	ἐν	τῇ χειρὶ καὶ τῇ ἑτέρᾳ
[31]	οὐδὲ τὸ τέμνειν καὶ καίειν	ἐν	τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν καὶ
[1]	Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν κεφαλὴν	ἐν	τοῖς γόνασιν ἔχουσα Λύπη, ἡ
[11]	Ἀπάτης, καὶ ἡ ἄγνοια μένει	{ἐν	τούτοις νὴ Δία} καὶ μετ´
[11]	Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ καὶ	ἐν	τούτοις τὸ πόμα, ὃ ἔπιον
[1]	ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς ἡ	ἐν	τῷ Βίῳ, ἀλλὰ πλανῶνται εἰκῆ,
[11]	καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται	ἐν	τῷ βίῳ· εἰ δὲ μή,
[21]	ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς ναυαγοῦσιν	ἐν	τῷ βίῳ καὶ πλανῶνται καὶ
[1]	δεῖ βαδίζειν, εἰ μέλλουσι σώζεσθαι	ἐν	τῷ Βίῳ. (Ποίαν οὖν ὁδὸν
[1]	οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν ἐστιν	ἐν	τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν ἐὰν
[11]	μηδὲν ἄν ποτε δεινὸν παθεῖν	ἐν	τῷ βίῳ. (Ὦ Ἡράκλεις ὡς
[31]	ἔφην ἐγώ, τὸ αἴτιον, ὅτι	ἐν	τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ διατρίβουσιν ὥσπερ
[31]	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ δ´	ἐν	τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ μηδὲν
[11]	ἔχειν. Τούτων τοίνυν ἡ μὲν	ἐν	τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν, ἡ
[1]	πολὺς ἐφεστάναι, καὶ ἔνδον δὲ	ἐν	τῷ περιβόλῳ πλῆθός τι γυναικῶν
[31]	δὴ μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ	ἐν	τῷ πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν.
[31]	ἔφην ἐγώ. Ὅτι οἱ μὲν	ἐν	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ δ´
[11]	τὰ λοιπὰ πάντα, ὧν ἀνεπλήσθη	ἐν	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. (Ὅταν οὖν
[11]	σπανίως δὲ καὶ οὐχὶ ὥσπερ	ἐν	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. Πότερον οὖν
[1]	~ΚΕΒΗΤΟΣ ΠΙΝΑΞ. ~Ἐτυγχάνομεν περιπατοῦντες	ἐν	τῷ τοῦ Κρόνου ἱερῷ, ἐν
[1]	πίναξ τις ἔμπροσθεν τοῦ νεώ,	ἐν	ᾧ ἦν γραφὴ ξένη τις
[1]	ἐν τῷ τοῦ Κρόνου ἱερῷ,	ἐν	ᾧ πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα
[31]	ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ, εἰ	μηδὲν	ἄλλο, ὃ προσποιοῦνταί γε ἐπίστασθαι
[11]	τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ	μηδὲν	ἄν ποτε δεινὸν παθεῖν ἐν
[31]	καὶ μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις	μηδέν,	ἕως ἂν πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν
[31]	ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον	μηδὲν	νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ
[31]	τοίνυν γίνεται ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν	μηδέν,	ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος δὲ γίνεται
[31]	βελτίους γενέσθαι οὐδὲν συμβάλλεται ταῦτα.	Οὐδὲν	ἄρα, ἔφην, λέγεις ταῦτα χρήσιμα
[31]	ἔτι κατεχόμενοι ὑπὸ πάσης κακίας;	οὐδὲν	γὰρ κωλύει εἰδέναι μὲν γράμματα
[31]	λάβῃ μηδὲ ὡς ἴδια ἡγεῖσθαι.	οὐδὲν	γὰρ κωλύει πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι
[31]	μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν.	οὐδὲν	γὰρ ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ, ἀλλ´
[1]	πολὺν χρόνον πρεσβύτης τις παρεστώς,	Οὐδὲν	δεινὸν πάσχετε, ὦ ξένοι, ἔφη,
[11]	ἀπολυθήσονται οὐδὲ ἐλλείψει αὐτοὺς κακὸν	οὐδὲν	ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων. (Ποία
[31]	καὶ ἄνευ τούτων τῶν μαθημάτων	οὐδὲν	κωλύει βελτίους γενέσθαι (Πότερον οὖν
[31]	ἔλαβον τὰ θέματα, ἐφ´ ᾧ	οὐδὲν	κωλύει τὸν θέμενον πάλιν κομίσασθαι.
[31]	τὰ λοιπὰ ὅσα τούτοις παραπλήσια	οὐδὲν	κωλύει ὑπάρχειν τινὶ ἅμα μετὰ
[21]	αὐτούς. οὕτω καὶ τοῦτον οὐκέτι	οὐδὲν	λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον.
[21]	ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ μὴ διοχληθήσεται	οὐδὲν	οὔτε ὑπὸ Ὀδύνης οὔτε ὑπὸ
[31]	εἰσπορεύονται πρὸς αὐτοὺς ὁμοίως; ὥστε	οὐδὲν	οὗτοι ἐκείνων βελτίους εἰσίν, ἐὰν
[31]	πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ μή,	οὐδὲν	ὄφελος ὑμῖν ἔσται ὧν νῦν
[21]	θαρρεῖτε· πάντα γὰρ ἐξηγήσομαι καὶ	οὐδὲν	παραλείψω. Καλῶς λέγεις, ἔφην ἐγώ.
[31]	πρὸς δὲ τὸ βελτίους γενέσθαι	οὐδὲν	συμβάλλεται ταῦτα. Οὐδὲν ἄρα, ἔφην,
[31]	Νὴ Δία, πολλούς γε. Οὐκοῦν	οὐδὲν	τούτοις ὁ πλοῦτος βοηθεῖ εἰς
[21]	ἀκριβῶς ᾔδει οὐδὲ ἠπίστατο, ἔφη,	οὐδὲν	τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ
[21]	ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ	ἐνόμιζεν	ἀγαθὰ εἶναι καὶ τὰ μὴ
[21]	τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ δοκοῦντες	ἐκεῖθεν	ἀπὸ τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι; καὶ
[21]	(Αἱ δὲ ἕτεραι γυναῖκες αἱ	ἐκεῖθεν	παραγινόμεναι ἱλαραί τε καὶ γελῶσαι
[11]	καὶ κρημνοὺς ἔχουσα ἔνθεν καὶ	ἔνθεν	βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν
[11]	στενὴ πάνυ καὶ κρημνοὺς ἔχουσα	ἔνθεν	καὶ ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη
[21]	τὸν τόπον ἐκεῖνον αἱ Ἀρεταί,	ὅθεν	ἥκει τὸ πρότερον. Οὐκ ἀκριβῶς
[21]	Ἀρεταὶ πρὸς τὸν τόπον ἐκεῖνον,	ὅθεν	ἦλθε πρῶτον, καὶ δεικνύουσιν αὐτῷ
[11]	Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, καὶ	ἔμπροσθεν	τοῦ ἄλσους ἐκείνου τόπον τινά,
[1]	ἀνέκειτο δὲ καὶ πίναξ τις	ἔμπροσθεν	τοῦ νεώ, ἐν ᾧ ἦν
[31]	παρ´ αὐτῆς ὥσπερ ἐφόδιον, εἶτα	ἐντεῦθεν	ἀπιέναι πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν
[31]	Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ	ἐντεῦθεν	κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ
[11]	Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ Εὐδαιμονία.	Εἶεν,	ἔφην ἐγώ, ὡς καλὸν λέγεις
[31]	δὲ διακείμενοι οὐκ ἄν ποτε	σωθεῖεν.	καὶ ὑμεῖς τοίνυν, ὦ ξένοι,
[1]	γὰρ ἀνανήψῃ, αἰσθάνεται ὅτι οὐκ	ἤσθιεν,	ἀλλ´ ὑπ´ αὐτῆς κατησθίετο καὶ
[11]	ἔφην, τὰ δῶρα. ἀλλὰ τίνος	ἕνεκεν	οὕτως ἔξω τοῦ περιβόλου ἕστηκεν;
[1]	ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν καὶ ποιεῖν	ἕνεκεν	τούτων πάντα ὅσα ἐστὶ βλαβερά,
[21]	μεγίστους ἀγῶνας. Καὶ ποίους ἀγῶνας	νενίκηκεν	αὐτός; ἔφην ἐγώ. Τοὺς μεγίστους,
[21]	καὶ ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ καὶ	κεκράτηκεν	ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα νῦν τούτῳ
[1]	ἐγώ. Ὅτι ἐπὶ λίθου στρογγύλου	ἕστηκεν.	Εἶτα τί τοῦτο σημαίνει; Οὐκ
[11]	ἡ δὲ Πειθώ. Τί δὲ	ἕστηκεν	ἐπὶ λίθου τετραγώνου αὕτη; Σημεῖον,
[11]	παρὰ τὴν εἴσοδον γυνή τις	ἕστηκεν,	ἣ δοκεῖ πάνυ καθάριος καὶ
[11]	ἕνεκεν οὕτως ἔξω τοῦ περιβόλου	ἕστηκεν;	Ὅπως τοὺς παραγινομένους, ἔφη, θεραπεύῃ
[1]	ὁ ὑπὸ τῆς Σφιγγὸς καταβρωθεὶς	ἀπέθνησκεν,	ἀλλὰ κατὰ μικρὸν ἐν ὅλῳ
[31]	ἔχει ἡ Τύχη, ὥστε ἃ	δέδωκεν	ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν δοῦναι
[31]	πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ	δέδωκεν,	οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ
[1]	Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ	μὲν	Ἀκρασία καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία,
[31]	τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί. Ἀπίθανον	μέν.	ἀλλὰ πῶς οὐχὶ τὸ κακῶς
[21]	αὐτῆς. οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι οἱ	μὲν	ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ τῆς Παιδείας ἀνακάμπτουσι
[1]	πανταχοῦ, ἔφη· καὶ παρ´ ὧν	μὲν	ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις
[1]	ἔχουσι τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ	μὲν	αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ
[21]	τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι; καὶ οἱ	μὲν	αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης
[1]	δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ	μὲν	ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται
[31]	κακὸν καὶ ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο	μὲν	γὰρ καὶ ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν
[31]	κακίας; οὐδὲν γὰρ κωλύει εἰδέναι	μὲν	γράμματα καὶ κατέχειν τὰ μαθήματα
[21]	καὶ ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα	μὲν	δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην,
[31]	παρακούει, ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ	μὲν	δὴ μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ
[1]	ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ	μὲν	δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν καὶ γελᾶν
[11]	τίνες καλοῦνται, ἔφην, αὗται; Ἡ	μὲν	Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ
[1]	Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς; Αἱ	μὲν	εἰς τὸ σώζεσθαι, ἔφη, αἱ
[11]	οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν ἡ	μὲν	ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν,
[31]	τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι οἱ	μὲν	ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ οἱ
[21]	δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ	μὲν	ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς
[21]	πάνυ γὰρ ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι. Πρῶτον	μέν,	ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν καὶ τὸν
[1]	ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται	μέν,	ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ οὐ
[1]	Κρόνου ἱερῷ, ἐν ᾧ πολλὰ	μὲν	καὶ ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο
[31]	τούτῳ ἐστὶ κακόν; Ὅτι τοῖς	μὲν	κακῶς ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ
[31]	τραπεζίταις. καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν	μὲν	λάβωσι τὸ ἀργύριον παρὰ τῶν
[1]	δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως οἱ	μὲν	λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ δὲ ἀποβάλλοντες
[1]	ἔχων ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν	μὲν	μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν
[1]	καὶ λεπτή, τίς ἐστιν; Ὁ	μὲν	Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ
[31]	ἀληθινὴν Παιδείαν; ἢ οὔ; Ἀνάγκη	μὲν	οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα μέντοι ἐστὶ
[1]	ἐκείνη προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις. εἰ	μὲν	οὖν αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο,
[1]	βούλεται καὶ τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται	μὲν	οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος
[1]	(Πάντες πίνουσιν, ἔφη, ἀλλ´ οἱ	μὲν	πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον. Ἔτι
[11]	Τίνες οὖν καλοῦνται οὗτοι; Οἱ	μὲν	ποιηταί, ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες,
[1]	τί; ἔφην ἐγώ. Ὅτι εἰ	μὲν	προσέξετε, ἔφη, καὶ συνήσετε τὰ
[11]	ἀλλὰ τίνες αὗται καλοῦνται; Ἡ	μὲν	πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται, αἱ
[11]	ἐξώλετο ὑπὸ τῆς νόσου— Ταῦτα	μὲν	συνίημι, ἔφην ἐγώ. Τὸν αὐτὸν
[1]	μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ	μὲν	τὴν μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία,
[1]	εἰσελθεῖν εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι	μέν	τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ
[31]	συμφέρει ὑπάρχειν; Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν εἰ	μέν	τις ἐπίσταται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι
[1]	τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν ἐὰν	μέν	τις μὴ συνιῇ, ἀπόλλυται ὑπ´
[11]	δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ	μέν	τοι σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται εἰς
[1]	πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά; Περὶ	μὲν	τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει
[21]	κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων, οἱ	μὲν	ὑπ´ Ἀκρασίας, οἱ δὲ ὑπ´
[11]	καλουμένην. Εἶτα τί γίνεται; Ἐὰν	μέν,	φησί, τὴν Δόξαν ταύτην προσδέξηται
[31]	εἰδέναι, ἀκριβέστερον γὰρ ἄν τι	συνήκαμεν,	οὕτω καὶ ἄνευ τούτων τῶν
[31]	ἐστιν. ὡς γὰρ δι´ ἑρμηνέως	συμβάλλομεν	τὰ λεγόμενά ποτε, ὅμως μέντοι
[1]	~ΚΕΒΗΤΟΣ ΠΙΝΑΞ.	~Ἐτυγχάνομεν	περιπατοῦντες ἐν τῷ τοῦ Κρόνου
[11]	ἕξιν περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ	προσέξομεν,	ἔφην ἔγωγε, ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν,
[31]	ὑμῖν ἔσται ὧν νῦν ἀκούετε.	(Ποιήσομεν.	τοῦτο δὲ ἐξήγησαι, πῶς οὐκ
[11]	ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι	ἐσμέν.	Ἐὰν συνῆτε, ἔφη, καὶ ἕξιν
[1]	οὖσα, διήγησαι ἡμῖν· πάνυ γὰρ	ἐπιθυμοῦμεν	ἀκοῦσαι, τί ποτέ ἐστιν ὁ
[1]	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα ἀναθήματα	ἐθεωροῦμεν·	ἀνέκειτο δὲ καὶ πίναξ τις
[21]	ὑμῖν εἶπον ὅτι Τύχη καλεῖται;	Ὁρῶμεν.	~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη, μὴ πιστεύειν
[1]	Ὁρᾶτε, ἔφη, τὸν περίβολον τοῦτον;	Ὁρῶμεν.	Τοῦτο πρῶτον δεῖ εἰδέναι ὑμᾶς,
[11]	αὐτὸν εἰς ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν	κατέστησεν,	εἰ δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς
[11]	εἰ δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς	ἐπέταττεν,	εὐλόγως ἂν δήπου ἀπωσθεὶς ἐξώλετο
[31]	τοῖς ζῶσι καλῶς κακὸν ἂν	ὑπῆρχεν,	ἐπεὶ τὸ ζῆν αὐτοῖς ὑπῆρχεν,
[31]	ὑπῆρχεν, ἐπεὶ τὸ ζῆν αὐτοῖς	ὑπῆρχεν,	ὅπερ ἐστὶ κακόν. Ἀληθῆ μοι
[21]	δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε καὶ	ἀπέρριψεν	ἀφ´ ἑαυτοῦ καὶ κεκράτηκεν ἑαυτοῦ,
[31]	Ἣν λήψονται παρὰ τῆς Παιδείας,	ἢν	διασωθῶσιν ἐκεῖ. Αὕτη οὖν τίς
[1]	οὔτε στρατόπεδον, ἀλλὰ περίβολος ἦν	ἐν	αὑτῷ ἔχων ἑτέρους περιβόλους δύο,
[1]	ἔμπροσθεν τοῦ νεώ, ἐν ᾧ	ἦν	γραφὴ ξένη τις καὶ μύθους
[1]	μὲν μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω.	ἦν	δὲ καὶ πύλη ἐπὶ τοῦ
[1]	γεγραμμένον οὔτε στρατόπεδον, ἀλλὰ περίβολος	ἦν	ἐν αὑτῷ ἔχων ἑτέρους περιβόλους
[31]	ὅμως μέντοι γε οὐκ ἄχρηστον	ἦν	ἡμᾶς καὶ αὐτοὺς τὴν φωνὴν
[31]	ζῆν οὐ κακόν. ἐπεὶ εἰ	ἦν	κακόν, τοῖς ζῶσι καλῶς κακὸν
[31]	παιδείαν ἔχουσιν, ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν, δι´	ἣν	ἀπατῶνται. οὕτω δὲ διακείμενοι οὐκ
[21]	καὶ ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἑστάναι,	ἣν	καὶ ἄρτι ὑμῖν εἶπον ὅτι
[31]	δόσιν. (Ποίαν ταύτην; ἔφην ἐγώ.	Ἣν	λήψονται παρὰ τῆς Παιδείας, ἢν
[31]	οὐκ ἔστι κακὸν αὐτὸ τὸ	ζῆν	ἀλλὰ τὸ κακῶς ζῆν. Ἔστι
[31]	κακὸν ἂν ὑπῆρχεν, ἐπεὶ τὸ	ζῆν	αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ ἐστὶ κακόν.
[31]	τὸ ζῆν ἀλλὰ τὸ κακῶς	ζῆν.	Ἔστι ταῦτα. Εἰ τοίνυν οὕτως
[31]	ἐστι πολλάκις τὸ ἀποθανεῖν τοῦ	ζῆν.	Ἔστι ταῦτα. Οὐκοῦν ὁ αὐτὸς
[31]	ὑπάρχει αὐτῷ, κακὸν αὐτὸ τὸ	ζῆν	ἐστιν. Ἀλλ´ οὐ ταὐτό, ἔφη,
[31]	Πῶς οὖν ἀγαθόν ἐστι τὸ	ζῆν,	ἔφη, εἴπερ τούτῳ ἐστὶ κακόν;
[31]	τὸ ζῆν καὶ τὸ κακῶς	ζῆν.	ἢ οὔ σοι φαίνεται; Ἀμέλει
[31]	Καὶ κακὸν ἄρα λέγεις τὸ	ζῆν	καὶ ἀγαθὸν εἶναι; Ἔγωγε. (Μὴ
[31]	οὐ ταὐτό, ἔφη, ὑπάρχει τὸ	ζῆν	καὶ τὸ κακῶς ζῆν. ἢ
[31]	(Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει τὸ	ζῆν,	καὶ τοῖς καλῶς ζῶσι καὶ
[31]	ταὐτὸ εἶναι. Τὸ κακῶς τοίνυν	ζῆν	κακόν ἐστι, τὸ δὲ ζῆν
[31]	ἔχει, θεώρησον, πότερον ἂν βούλοιο	ζῆν	κακῶς ἢ ἀποθανεῖν καλῶς καὶ
[31]	ὁ πλοῦτος βοηθεῖ εἰς τὸ	ζῆν	καλῶς; Οὐ φαίνεται· αὐτοὶ γὰρ
[31]	ζῆν κακόν ἐστι, τὸ δὲ	ζῆν	οὐ κακόν. ἐπεὶ εἰ ἦν
[31]	τις ζῇ, ἀγαθὸν ἐκείνῳ τὸ	ζῆν;	Οὔ μοι δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν,
[31]	οὐκοῦν οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ	ζῆν	οὐκ ἔστι κακὸν αὐτὸ τὸ
[31]	εἴη οὔτε ἀγαθὸν εἶναι τὸ	ζῆν	οὔτε κακόν· ὥσπερ οὐδὲ τὸ
[31]	παρὰ τῆς Τύχης, οἷον τὸ	ζῆν,	τὸ ὑγιαίνειν, τὸ πλουτεῖν, τὸ
[31]	ἀλλὰ πῶς οὐχὶ τὸ κακῶς	ζῆν,	ᾧ ἂν ὑπάρχῃ, κακόν τι
[1]	αὐτῆς εἰσιν· οὗτοι δὲ καὶ	ἀγαθὴν	Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ δὲ
[1]	αὐτοῖς. οὗτοι δὲ πάλιν αὐτὴν	κακὴν	Τύχην καλοῦσι. Τίνα οὖν ἐστιν
[11]	ἔφη, θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ τὴν	καθαρτικὴν	δύναμιν. εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως
[11]	τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν τινὰ	μεγάλην	καὶ ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον;
[1]	παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς εἰς	μεγάλην	τινὰ ἐπιθυμίαν ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ
[11]	αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς ὁδὸν	καλήν.	Ὅταν οὖν παραγένωνται ἐπὶ τὴν
[1]	καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν	κεφαλὴν	ἐν τοῖς γόνασιν ἔχουσα Λύπη,
[11]	ὁρᾷς πέτραν τινὰ μεγάλην καὶ	ὑψηλὴν	καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ, ἔφην.
[11]	δοκοῦσιν εἶναι καὶ εὔτακτοι καὶ	στολὴν	ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν ἔχουσιν· ἔτι
[11]	καὶ κεκριμένῃ ἤδη τῇ ἡλικίᾳ,	στολὴν	δ´ ἔχουσα ἁπλῆν τε καὶ
[11]	εὔτακτοι καὶ στολὴν ἀτρύφερον καὶ	ἁπλῆν	ἔχουσιν· ἔτι τε ὡς ἄπλαστοί
[11]	τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν δ´ ἔχουσα	ἁπλῆν	τε καὶ ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε δὲ
[11]	τῷ λειμῶνι περίβολον ἕτερον καὶ	πύλην	ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως. ἀλλὰ τίς
[1]	ὁ πολὺς ὁ παρὰ τὴν	πύλην	ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι εἰς
[1]	Ὁρᾷς οὖν, εἶπε, παρὰ τὴν	πύλην	θρόνον τινὰ κείμενον κατὰ τὸν
[11]	τόπον εἶναι. (Οὐκοῦν παρὰ τὴν	πύλην	ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι γυνή τις
[1]	οὖν, ὡς ἂν παρέλθῃς τὴν	πύλην	ταύτην, ἀνωτέρω ἄλλον περίβολον καὶ
[21]	θέμις Δόξαν εἰσπορεύεσθαι πρὸς τὴν	Ἐπιστήμην,	ἀλλὰ τῇ Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς.
[11]	ἀποστέλλει; Ἔνδον, ἔφη, πρὸς τὴν	Ἐπιστήμην	καὶ πρὸς τὰς ἄλλας Ἀρετάς.
[21]	διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν	ἐπιστήμην	τῶν συμφερόντων αὐτός τε καλῶς
[11]	καὶ τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν	καλουμένην.	Εἶτα τί γίνεται; Ἐὰν μέν,
[21]	πάλιν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὴν γυναῖκα	ἐκείνην,	ἣ δοκεῖ τυφλή τις εἶναι
[21]	ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν	ἐκείνην	τὴν φέρουσαν ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν
[11]	τῆς Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν εἰς τὴν	ἀληθινὴν	ὁδὸν καὶ πίωσι τὰς τούτων
[31]	περίβολον πρὸς τὴν Παιδείαν τὴν	ἀληθινήν,	οἳ τούτους τοὺς μαθηματικοὺς παραλλάττουσιν;
[11]	ὁδὸς οὐκ ἔστιν ἐπὶ τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν, ἔφη.
[11]	{καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα δὲ καὶ
[31]	πρὸς τὸ ὁρμᾶν πρὸς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν. εἶτα τὸ ἕτερον οὐχ
[11]	σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται εἰς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν ἐλθεῖν, ὧδε πρῶτον παραγίνονται.
[11]	ἐστιν ἡ φέρουσα ἐπὶ τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν; {ἔφην} Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη,
[31]	μέλλει τις ἥξειν πρὸς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν; ἢ οὔ; Ἀνάγκη μὲν
[11]	τὴν ἄξουσαν αὐτὸν εἰς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν, καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς σώζεται
[11]	ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς καταστήσειν πρὸς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν καὶ δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν
[11]	ἔφη, ἡ ἄγουσα πρὸς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν. Καὶ μάλα γε χαλεπὴ
[31]	διατρίβουσιν ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν; Καὶ τί τοῦτο ὠφελεῖ
[31]	εἶτα ἐντεῦθεν ἀπιέναι πρὸς τὴν	ἀληθινὴν	Παιδείαν συντόμως. ταῦτά ἐστιν ἃ
[31]	ἦν ἡμᾶς καὶ αὐτοὺς τὴν	φωνὴν	εἰδέναι, ἀκριβέστερον γὰρ ἄν τι
[21]	καὶ τὴν Ἀκρασίαν καὶ τὴν	λοιπὴν	ἅπασαν Κακίαν. πάντων τούτων κρατεῖ
[11]	καὶ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν	λοιπὴν	κακίαν πᾶσαν, τότε ἂν οὕτω
[21]	γε, ἔφην ἐγώ. Εἶτα τὴν	Λύπην	καὶ τὸν Ὀδυρμὸν καὶ τὴν
[11]	ἔχουσι καὶ τὰς δόξας καὶ	τὴν	ἄγνοιαν καὶ τὴν λοιπὴν κακίαν
[21]	ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι. Πρῶτον μέν, ἔφη,	τὴν	Ἄγνοιαν καὶ τὸν Πλάνον. ἢ
[11]	ὅσα ἔχων ἦλθε. Ποῖα ταῦτα;	Τὴν	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν
[21]	ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ διὰ	τὴν	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν
[1]	καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ	τὴν	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν
[31]	ποιεῖν. καὶ διὰ ταύτην οὖν	τὴν	αἰτίαν κελεύει πρὸς τὰς παρ´
[11]	πρώταις, ἐν αἷς ἔφης εἶναι	τὴν	Ἀκρασίαν {καὶ αἱ ἄλλαι αἱ
[21]	Ὀδυρμὸν καὶ τὴν Φιλαργυρίαν καὶ	τὴν	Ἀκρασίαν καὶ τὴν λοιπὴν ἅπασαν
[11]	ἀλαζονείαν καὶ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ	τὴν	ἀκρασίαν καὶ τὸν θυμὸν καὶ
[21]	περίβολον πρὸς τὴν Ἡδυπάθειαν καὶ	τὴν	Ἀκρασίαν, οὐχ ἑαυτοὺς αἰτιῶνται, ἀλλ´
[21]	ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν καὶ	τὴν	ἀκρασίαν, ὡς εἴποι ἄν τις
[11]	ἐπεπώκει παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ	τὴν	ἀλαζονείαν καὶ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ
[11]	ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν εἰς	τὴν	ἀληθινὴν ὁδὸν καὶ πίωσι τὰς
[31]	τρίτον περίβολον πρὸς τὴν Παιδείαν	τὴν	ἀληθινήν, οἳ τούτους τοὺς μαθηματικοὺς
[11]	ἄλλη ὁδὸς οὐκ ἔστιν ἐπὶ	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν,
[11]	Δόξαν {καὶ Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα δὲ
[31]	εἶναι πρὸς τὸ ὁρμᾶν πρὸς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν. εἶτα τὸ ἕτερον
[11]	τοι σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται εἰς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν ἐλθεῖν, ὧδε πρῶτον
[11]	ὁδός ἐστιν ἡ φέρουσα ἐπὶ	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν; {ἔφην} Ὁρᾷς ἄνω,
[31]	εἰ μέλλει τις ἥξειν πρὸς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν; ἢ οὔ; Ἀνάγκη
[11]	προσδέξηται τὴν ἄξουσαν αὐτὸν εἰς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν, καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς
[11]	καὶ ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς καταστήσειν πρὸς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν καὶ δεικνύουσιν αὐτοῖς
[11]	ὁδὸς, ἔφη, ἡ ἄγουσα πρὸς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν. Καὶ μάλα γε
[31]	περιβόλῳ διατρίβουσιν ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν; Καὶ τί τοῦτο
[31]	ἐφόδιον, εἶτα ἐντεῦθεν ἀπιέναι πρὸς	τὴν	ἀληθινὴν Παιδείαν συντόμως. ταῦτά ἐστιν
[11]	φησί, τὴν Δόξαν ταύτην προσδέξηται	τὴν	ἄξουσαν αὐτὸν εἰς τὴν ἀληθινὴν
[1]	δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι διὰ	τὴν	ἀπάτην. Ὦ δαιμόνιε, ὡς χαλεπὸν
[21]	Ποῖα δὲ λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι;	Τὴν	ἀσωτίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν, ὡς
[31]	καὶ συντόμως ἀπελθεῖν βλέποντας πρὸς	τὴν	βεβαίαν καὶ ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν
[1]	τό τε ἱερὸν τοῦτο καὶ	τὴν	γραφὴν ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ. Πότερον
[1]	ῥάβδον τινὰ καὶ ἐκτείνας πρὸς	τὴν	γραφήν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὸν περίβολον
[21]	τὴν χεῖρα πάλιν, Ὁρᾶτε, ἔφη,	τὴν	γυναῖκα ἐκείνην, ἣ δοκεῖ τυφλή
[31]	ἕως δ´ ἂν ἔχωσι ταύτην	τὴν	δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς ἀνάγκη εἶναι
[11]	τί γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί,	τὴν	Δόξαν ταύτην προσδέξηται τὴν ἄξουσαν
[11]	αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν {καὶ Ἐπιθυμίαν}	τὴν	εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν,
[11]	Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα δὲ καὶ	τὴν	εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην. Εἶτα
[11]	Οὐκοῦν ἔξω τοῦ περιβόλου παρὰ	τὴν	εἴσοδον γυνή τις ἕστηκεν, ἣ
[21]	πάσχουσι διὰ τὸ μὴ δύνασθαι	τὴν	ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν· ἐπελάθοντο γὰρ
[11]	Ἀπάτης, καὶ τὴν ἀλαζονείαν καὶ	τὴν	ἐπιθυμίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν καὶ
[21]	γὰρ θέμις Δόξαν εἰσπορεύεσθαι πρὸς	τὴν	Ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῇ Παιδείᾳ παραδιδόασιν
[11]	αὐτὸν ἀποστέλλει; Ἔνδον, ἔφη, πρὸς	τὴν	Ἐπιστήμην καὶ πρὸς τὰς ἄλλας
[21]	ἐκεῖ διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς	τὴν	ἐπιστήμην τῶν συμφερόντων αὐτός τε
[21]	εἰς τὸν πρῶτον περίβολον πρὸς	τὴν	Ἡδυπάθειαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν, οὐχ
[1]	πεισθῇ ὑπ´ αὐτῶν εἰσελθεῖν εἰς	τὴν	Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος ἡδεῖα
[11]	παραγινομένους, ἔφη, θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ	τὴν	καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν,
[1]	τὸν ἕτερον οἶκον ῥίπτεται, εἰς	τὴν	Κακοδαιμονίαν, καὶ ὧδε τὸν λοιπὸν
[21]	ἀποδεδειλιακότες καὶ οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς	τὴν	Καρτερίαν πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται
[1]	ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ	τὴν	κεφαλὴν ἐν τοῖς γόνασιν ἔχουσα
[21]	Φιλαργυρίαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν καὶ	τὴν	λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν. πάντων τούτων
[11]	δόξας καὶ τὴν ἄγνοιαν καὶ	τὴν	λοιπὴν κακίαν πᾶσαν, τότε ἂν
[21]	πονηρά γε, ἔφην ἐγώ. Εἶτα	τὴν	Λύπην καὶ τὸν Ὀδυρμὸν καὶ
[1]	Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν	τὴν	μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία, ἡ
[21]	αὐτὸν αὗται, ποῦ ἄγουσι; Πρὸς	τὴν	μητέρα, ἔφη. Αὕτη δὲ τίς
[1]	Πῶς οὖν οὐχ ὁμοίαν ἔχουσι	τὴν	μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν
[1]	ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ	τὴν	μυθολογίαν γινώμεθα. Ἔστω οὕτως. (Ὁρᾷς
[21]	Ποία δ´ ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς	τὴν	ὁδὸν ἐκείνην τὴν φέρουσαν ἐπὶ
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν καὶ δεικνύουσιν αὐτοῖς	τὴν	ὁδόν, ὡς ἔστι καλή τε
[21]	ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς	τὴν	Παιδείαν καὶ εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς.
[21]	ἀλλ´ εὐθὺς κακῶς λέγουσι καὶ	τὴν	Παιδείαν καὶ τοὺς ἐκεῖσε βαδίζοντας,
[11]	τοίνυν τρόπον, ἔφη, καὶ πρὸς	τὴν	Παιδείαν ὅταν τις παραγένηται, θεραπεύει
[31]	εἰς τὸν τρίτον περίβολον πρὸς	τὴν	Παιδείαν τὴν ἀληθινήν, οἳ τούτους
[21]	Δόξαι, ἔφη, καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς	τὴν	Παιδείαν τοὺς εἰσελθόντας πρὸς τὰς
[31]	ἔχειν τὸ Δαιμόνιον καὶ πρὸς	τὴν	παρ´ αὐτῆς δόσιν καὶ μνημονεύειν,
[11]	καλήν. Ὅταν οὖν παραγένωνται ἐπὶ	τὴν	πέτραν, πῶς ἀναβαίνουσιν; ὁρῶ γὰρ
[1]	ὄχλος ὁ πολὺς ὁ παρὰ	τὴν	πύλην ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι
[1]	ἐγώ. Ὁρᾷς οὖν, εἶπε, παρὰ	τὴν	πύλην θρόνον τινὰ κείμενον κατὰ
[11]	τὸν τόπον εἶναι. (Οὐκοῦν παρὰ	τὴν	πύλην ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι γυνή
[1]	(Ὁρᾷς οὖν, ὡς ἂν παρέλθῃς	τὴν	πύλην ταύτην, ἀνωτέρω ἄλλον περίβολον
[31]	παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ πάσχουσι διὰ	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ ἄγνοιαν. ἀγνοοῦσι γὰρ
[21]	αὕτη; Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν ἐκείνην	τὴν	φέρουσαν ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν ἐκεῖνο,
[11]	ἀκρασίαν καὶ τὸν θυμὸν καὶ	τὴν	φιλαργυρίαν καὶ τὰ λοιπὰ πάντα,
[21]	Λύπην καὶ τὸν Ὀδυρμὸν καὶ	τὴν	Φιλαργυρίαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν καὶ
[1]	καὶ τὸ σημεῖον καλῶς μηνύει	τὴν	φύσιν αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο; ἔφην
[31]	ἄχρηστον ἦν ἡμᾶς καὶ αὐτοὺς	τὴν	φωνὴν εἰδέναι, ἀκριβέστερον γὰρ ἄν
[21]	λέγεις, ἔφην ἐγώ. Ἐκτείνας οὖν	τὴν	χεῖρα πάλιν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὴν
[31]	ταύταις μηδέν, ἕως ἂν πρὸς	τὴν	Ψευδοπαιδείαν ἀφίκωνται. κελεύει οὖν αὐτοῦ
[11]	ἅμα δὲ καὶ τὴν εἰς	τὴν	Ψευδοπαιδείαν καλουμένην. Εἶτα τί γίνεται;
[1]	εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι διὰ τὴν	ἀπάτην.	Ὦ δαιμόνιε, ὡς χαλεπὸν τὸ
[31]	καὶ φιλάργυρον καὶ ἄδικον καὶ	προδότην	καὶ τὸ πέρας ἄφρονα. Ἀμέλει
[1]	γέρων ὁ ἄνω ἑστηκὼς ἔχων	χάρτην	τινὰ ἐν τῇ χειρὶ καὶ
[1]	πολὺς ὄχλος οὗτος ὁ περὶ	αὐτὴν	ἑστηκὼς τί βούλεται καὶ τίνες
[1]	πρότερον αὐτοῖς. οὗτοι δὲ πάλιν	αὐτὴν	κακὴν Τύχην καλοῦσι. Τίνα οὖν
[1]	οὗτοι δὲ καὶ ἀγαθὴν Τύχην	αὐτὴν	καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν
[31]	ὅταν ἀφέληται καὶ μήτε ψέγειν	αὐτὴν	μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ ποιεῖ
[11]	τε καὶ βεβαία ἡ πρὸς	αὐτὴν	ὁδός ἐστι τοῖς ἀφικνουμένοις καὶ
[31]	αὐτῆς δόσιν καὶ μνημονεύειν, ὅτι	τοιαύτην	φύσιν ἔχει ἡ Τύχη, ὥστε
[1]	ὡς ἂν παρέλθῃς τὴν πύλην	ταύτην,	ἀνωτέρω ἄλλον περίβολον καὶ γυναῖκας
[31]	βεβαίαν καὶ ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν	ταύτην;	ἔφην ἐγώ. Ἣν λήψονται παρὰ
[31]	φεύγειν οὖν κελεύει συντόμως πρὸς	ταύτην,	καὶ ὅταν ἔλθωσι πρὸς τὰς
[31]	εἴωθε τοῦτο ποιεῖν. καὶ διὰ	ταύτην	οὖν τὴν αἰτίαν κελεύει πρὸς
[11]	Ἐὰν μέν, φησί, τὴν Δόξαν	ταύτην	προσδέξηται τὴν ἄξουσαν αὐτὸν εἰς
[31]	οἴδασιν. ἕως δ´ ἂν ἔχωσι	ταύτην	τὴν δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς ἀνάγκη
[11]	καὶ εὔτακτος εἶναι; Καὶ μάλα.	Ταύτην	τοίνυν οἱ πολλοὶ καὶ εἰκαῖοι
[1]	τε ἱερὸν τοῦτο καὶ τὴν	γραφὴν	ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ. Πότερον οὖν,
[1]	τινὰ καὶ ἐκτείνας πρὸς τὴν	γραφήν,	Ὁρᾶτε, ἔφη, τὸν περίβολον τοῦτον;
[31]	κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς λέγειν,	ἔφην.
[11]	κεκαλλωπισμέναι καθάπερ αἱ ἄλλαι; Ὁρῶ,	ἔφην.	ἀλλὰ τίνες αὗται καλοῦνται; Ἡ
[1]	Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς ἐστιν αὕτη;	ἔφην.	Ἀπάτη καλεῖται, φησίν, ἡ πάντας
[11]	προθύμως; Ὁρῶ, ἀλλὰ τίνες καλοῦνται,	ἔφην,	αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται,
[31]	γὰρ ὑμῖν φράσω. Καλῶς λέγεις,	ἔφην	ἐγώ. ἀλλὰ τί κελεύει αὐτοὺς
[21]	οὓς τότε ἀπήγαγον. Πότερον οὖν,	ἔφην	ἐγώ, αὗται εἴσω πρὸς τὰς
[1]	ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς Διὸς τοίνυν,	ἔφην	ἐγώ, εἰ μή τις σοι
[21]	ταῦτα θηρία; Καὶ πονηρά γε,	ἔφην	ἐγώ. Εἶτα τὴν Λύπην καὶ
[21]	καὶ οὐδὲν παραλείψω. Καλῶς λέγεις,	ἔφην	ἐγώ. Ἐκτείνας οὖν τὴν χεῖρα
[31]	καὶ ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν ταύτην;	ἔφην	ἐγώ. Ἣν λήψονται παρὰ τῆς
[1]	ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ. Πότερον οὖν,	ἔφην	ἐγώ, καὶ αὐτὸν τὸν ἄνδρα
[21]	ὥσπερ πρότερον. Ὢ καλῶν ἔργων,	ἔφην	ἐγώ, καὶ καλλίστης νίκης. ἀλλ´
[1]	ὁδὸν κελεύει βαδίζειν ἢ πῶς;	ἔφην	ἐγώ. Ὁρᾷς οὖν, εἶπε, παρὰ
[1]	ἔχει ἡ ἐξήγησις. Οἷον τί;	ἔφην	ἐγώ. Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε,
[1]	τὴν φύσιν αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο;	ἔφην	ἐγώ. Ὅτι ἐπὶ λίθου στρογγύλου
[31]	ἢ δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς τοῦτο;	ἔφην	ἐγώ. Ὅτι οἱ μὲν ἐν
[11]	πρὸς τὰς Ἀρετάς. Πῶς τοῦτο;	ἔφην	ἐγώ, οὐ γὰρ συνίημι. Ἀλλὰ
[11]	ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ μάλα,	ἔφην	ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω τοῦ περιβόλου
[11]	ἡ δὲ Ψευδοπαιδεία ποία ἐστίν;	ἔφην	ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς τὸν ἕτερον
[31]	σε ἐρωτῶ. Ἀλλὰ ποιήσω τοῦτο,	ἔφην	ἐγώ. Πότερον οὖν, ἐὰν κακῶς
[31]	Οὔ μοι δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν,	ἔφην	ἐγώ. Πῶς οὖν ἀγαθόν ἐστι
[31]	τοῦ λόγου. ἀλλὰ τί ἐστιν,	ἔφην	ἐγώ, τὸ αἴτιον, ὅτι ἐν
[11]	τῆς νόσου— Ταῦτα μὲν συνίημι,	ἔφην	ἐγώ. Τὸν αὐτὸν τοίνυν τρόπον,
[21]	Καὶ ποίους ἀγῶνας νενίκηκεν αὐτός;	ἔφην	ἐγώ. Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ
[11]	πᾶσαι καὶ ἡ Εὐδαιμονία. Εἶεν,	ἔφην	ἐγώ, ὡς καλὸν λέγεις τὸν
[11]	Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε,	ἔφην	ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ ἐλπίδι
[11]	περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ προσέξομεν,	ἔφην	ἔγωγε, ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν, ἔφη,
[21]	μὲν δὴ καλῶς μοι δοκεῖς,	ἔφην,	ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν
[1]	ὅποι ἂν τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους,	ἔφην.	ἡ δὲ γυνὴ ἐκείνη τίς
[31]	οὐδὲν συμβάλλεται ταῦτα. Οὐδὲν ἄρα,	ἔφην,	λέγεις ταῦτα χρήσιμα εἶναι πρὸς
[11]	Πότερον οὖν καὶ αἱ Δόξαι;	ἔφην.	Μένει γὰρ καὶ ἐν τούτοις
[11]	φέρουσα ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν;	{ἔφην}	Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη, τόπον τινὰ
[11]	ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ,	ἔφην.	(Ὁρᾷς οὖν καὶ γυναῖκας δύο
[11]	πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ μάλα,	ἔφην.	Οὐκοῦν καὶ βουνός τις ὑψηλὸς
[11]	βίῳ. (Ὦ Ἡράκλεις ὡς καλά,	ἔφην,	τὰ δῶρα. ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν
[1]	οὖν οὐχ ὁμοίαν ἔχουσι τὴν	μορφήν,	ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν δοκοῦσι
[1]	εἰσιν· οὗτοι δὲ καὶ ἀγαθὴν	Τύχην	αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες
[1]	οὗτοι δὲ πάλιν αὐτὴν κακὴν	Τύχην	καλοῦσι. Τίνα οὖν ἐστιν ἃ
[31]	περισπῶνται. Πότερον δὲ ἀνάγκη ταῦτα	λαβεῖν,	εἰ μέλλει τις ἥξειν πρὸς
[31]	τὰ προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν δίδωσι,	λαβεῖν	κελεύει παρ´ αὐτῆς καὶ συντόμως
[31]	αὐτοῦ χρόνον τινὰ ἐνδιατρῖψαι καὶ	λαβεῖν	ὅ τι ἂν βούλωνται παρ´
[31]	τί κελεύει αὐτοὺς τὸ Δαιμόνιον	λαβεῖν	παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ
[31]	οὐδὲ τὸ φρονεῖν γε οὐδὲ	δικαιοπραγεῖν	οὐκ ἔστι κτήσασθαι ἐκ κακῶν
[21]	ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ δοκεῖς	λέγειν.	ἀλλ´ ἔτι τοῦτό μοι εἰπέ.
[21]	Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι δοκεῖς	λέγειν.	ἀλλὰ καὶ τοῦτο πάλιν ἀπορῶ,
[31]	ἐστὶ κακόν. Ἀληθῆ μοι δοκεῖς	λέγειν.	(Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει τὸ
[31]	ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς	λέγειν,	ἔφην.
[31]	κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο	λέγειν.	(Καὶ τὸ σύνολον δέ, ἔστι
[31]	ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται καὶ μήτε	ψέγειν	αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ
[31]	δόσις καὶ βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος.	φεύγειν	οὖν κελεύει συντόμως πρὸς ταύτην,
[31]	πλοῦτον δὲ ἔστι πολλοὺς κτησαμένους	ἰδεῖν	ἐκ κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἔργων,
[31]	αὐτούς, ἔφη, ὅτε πολλάκις ἔστιν	ἰδεῖν	παραγινομένους ἐκ τοῦ πρώτου περιβόλου
[31]	ἄφρονα. Ἀμέλει πολλοὺς τοιούτους ἔστιν	ἰδεῖν.	Πῶς οὖν οὗτοι προέχουσιν, ἔφη,
[31]	θεωρεῖν ἔστιν— ὡς πολλάκις ἔστιν	ἰδεῖν	ὑπάρχοντά τινι πλοῦτον, κακῶς δὲ
[11]	Παιδείαν. Καὶ μάλα γε χαλεπὴ	προσιδεῖν.	Οὐκοῦν καὶ ἄνω ἐπὶ τοῦ
[31]	ταῦτα ὡς ἀγαθὰ ὄντα ἢ	ἀτιμάζειν	ὡς κακά, τοῦτο δέ ἐστι
[31]	οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει μὴ	θαυμάζειν,	ὅ τι ἂν πράττῃ αὕτη,
[1]	δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ	βαδίζειν,	εἰ μέλλουσι σώζεσθαι ἐν τῷ
[1]	Βίῳ. (Ποίαν οὖν ὁδὸν κελεύει	βαδίζειν	ἢ πῶς; ἔφην ἐγώ. Ὁρᾷς
[31]	μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν	νομίζειν	μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ τι
[11]	τοῦ μηδὲν ἄν ποτε δεινὸν	παθεῖν	ἐν τῷ βίῳ. (Ὦ Ἡράκλεις
[31]	μέντοι ἐστὶ πρὸς τὸ συντομωτέρως	ἐλθεῖν.	πρὸς δὲ τὸ βελτίους γενέσθαι
[11]	βούλωνται εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν	ἐλθεῖν,	ὧδε πρῶτον παραγίνονται. Πότερον οὖν
[31]	κελεύει παρ´ αὐτῆς καὶ συντόμως	ἀπελθεῖν	βλέποντας πρὸς τὴν βεβαίαν καὶ
[1]	οὖν τις πεισθῇ ὑπ´ αὐτῶν	εἰσελθεῖν	εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν
[21]	Ἄγνοιαι. (Πάντα κακὰ λέγεις αὐτοῖς	ἀκολουθεῖν.	Νὴ Δία πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν.
[31]	ὥσπερ οὐδὲ τὸ τέμνειν καὶ	καίειν	ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν
[1]	αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες	κλαίειν	{καὶ ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´ ὧν
[1]	πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν καὶ	ποιεῖν	ἕνεκεν τούτων πάντα ὅσα ἐστὶ
[21]	τοῖς εἰσπορευομένοις εἰς τὸν Βίον	ποιεῖν.	Θαρρεῖν, ἔφη. διὸ καὶ ὑμεῖς
[31]	δοῦναι. πολλάκις γὰρ εἴωθε τοῦτο	ποιεῖν.	καὶ διὰ ταύτην οὖν τὴν
[1]	τοῖς εἰσπορευομένοις, τί δεῖ αὐτοὺς	ποιεῖν,	ὡς ἂν εἰσέλθωσιν εἰς τὸν
[31]	ἔργων, ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ	ἀδικεῖν	καὶ ἀφρονεῖν ἐκ καλῶν ἔργων,
[1]	ἐστὶ βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν,	ἐπιορκεῖν,	προδιδόναι, ληΐζεσθαι καὶ πάνθ´ ὅσα
[1]	ἔχουσα ἰδίους, οὓς οὐκ ἠδυνάμεθα	συμβαλεῖν,	τίνες καί ποτε ἦσαν. οὔτε
[11]	οἰόμενοι μετὰ τῆς ἀληθινῆς Παιδείας	συνομιλεῖν.	Τίνες οὖν καλοῦνται οὗτοι; Οἱ
[1]	ὅσα ἐστὶ βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν,	ἱεροσυλεῖν,	ἐπιορκεῖν, προδιδόναι, ληΐζεσθαι καὶ πάνθ´
[31]	τὸ ὑγιαίνειν, τὸ πλουτεῖν, τὸ	εὐδοκιμεῖν,	τὸ τέκνα ἔχειν, τὸ νικᾶν
[31]	μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε	ἀθυμεῖν	ὅταν ἀφέληται καὶ μήτε ψέγειν
[31]	ἢ ἀποθανεῖν καλῶς καὶ ἀνδρείως.	Ἀποθανεῖν	ἔγωγε καλῶς. Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ
[31]	ἔγωγε καλῶς. Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ	ἀποθανεῖν	κακόν ἐστιν, εἴπερ αἱρετώτερόν ἐστι
[31]	ἂν βούλοιο ζῆν κακῶς ἢ	ἀποθανεῖν	καλῶς καὶ ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν ἔγωγε
[31]	εἴπερ αἱρετώτερόν ἐστι πολλάκις τὸ	ἀποθανεῖν	τοῦ ζῆν. Ἔστι ταῦτα. Οὐκοῦν
[1]	κολακεύουσι καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς	μένειν	λέγουσαι ὅτι βίον ἕξουσιν ἡδύν
[1]	ταῖς γυναιξὶ δουλεύειν καὶ πάνθ´	ὑπομένειν	καὶ ἀσχημονεῖν καὶ ποιεῖν ἕνεκεν
[31]	νοσεῖν. πολλάκις γὰρ οὐ συμφέρει	ὑγιαίνειν,	ἀλλὰ τοὐναντίον, ὅταν ᾖ περίστασις
[31]	αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ	ὑγιαίνειν	καὶ νοσεῖν. πολλάκις γὰρ οὐ
[31]	Τύχης, οἷον τὸ ζῆν, τὸ	ὑγιαίνειν,	τὸ πλουτεῖν, τὸ εὐδοκιμεῖν, τὸ
[31]	καὶ μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε	ἐπαινεῖν.	οὐδὲν γὰρ ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ,
[31]	οὔτε κακόν· ὥσπερ οὐδὲ τὸ	τέμνειν	καὶ καίειν ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν
[31]	καὶ ὑγιεινόν, ἀλλὰ τὸ πῶς	τέμνειν,	οὐκοῦν οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ
[1]	δουλεύειν καὶ πάνθ´ ὑπομένειν καὶ	ἀσχημονεῖν	καὶ ποιεῖν ἕνεκεν τούτων πάντα
[31]	διὰ τούτων μόνων εἶναι τὸ	εὐδαιμονεῖν,	{καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα
[31]	τοῦ λόγου. Ἀλλ´ οὐδὲ τὸ	φρονεῖν	γε οὐδὲ δικαιοπραγεῖν οὐκ ἔστι
[31]	ἀγαθὰ οὔτε κακά, ἀλλὰ τὸ	φρονεῖν	μόνον ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀφρονεῖν
[31]	δὲ οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν καὶ	ἀφρονεῖν	ἐκ καλῶν ἔργων, οὐδὲ ὑπάρχειν
[31]	φρονεῖν μόνον ἀγαθόν, τὸ δὲ	ἀφρονεῖν	κακόν. Ἱκανῶς μοι δοκεῖς λέγειν,
[31]	τοῦ προδιδόναι καὶ ληΐζεσθαι καὶ	ἀνδροφονεῖν	καὶ συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν καὶ
[31]	ταῦτα λαβεῖν, εἰ μέλλει τις	ἥξειν	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν; ἢ
[1]	{δὲ} τῆς μυθολογίας πολλάκις αὐτοῦ	ἠκηκόειν	διεξιόντος. (Πρὸς Διὸς τοίνυν, ἔφην
[31]	πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ	διαλείπειν,	τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι.
[31]	περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις δεῖ	ἐπισκοπεῖν	καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ δ´
[1]	πάντα ὅσα ἐστὶ βλαβερά, οἷον	ἀποστερεῖν,	ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν, προδιδόναι, ληΐζεσθαι καὶ
[31]	καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν καὶ	ἀποστερεῖν	καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ
[1]	χεῖρας; Οἱ μὲν δοκοῦντες, ἔφη,	χαίρειν	καὶ γελᾶν αὐτῶν οἱ εἰληφότες
[1]	ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν δοκοῦσι	χαίρειν,	οἱ δὲ ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς
[31]	δόσεις ἴσους γίνεσθαι καὶ μήτε	χαίρειν	ὅταν διδῷ μήτε ἀθυμεῖν ὅταν
[21]	εἰσπορευομένοις εἰς τὸν Βίον ποιεῖν.	Θαρρεῖν,	ἔφη. διὸ καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε·
[11]	τοὺς παραγινομένους ἐπὶ τὸν τόπον	θαρρεῖν	καὶ μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι
[21]	μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε ὁδὸν	εὑρεῖν·	ἐπελάθοντο γὰρ τὸ παρὰ τοῦ
[31]	περὶ τοῦ πλουτεῖν οὕτως, εἴγε	θεωρεῖν	ἔστιν— ὡς πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν
[11]	καὶ θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς	καταστήσειν	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν καὶ
[31]	καὶ περὶ τοῦ ὑγιαίνειν καὶ	νοσεῖν.	πολλάκις γὰρ οὐ συμφέρει ὑγιαίνειν,
[31]	καὶ ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ	συκοφαντεῖν	καὶ ἀποστερεῖν καὶ ἐξ ἄλλων
[31]	τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι	πράττειν	ἕνεκα τούτων καὶ τὰ ἀσεβέστατα
[31]	οὕτως. Οὐδὲ συμφέρει ἄρα ἐνίοις	πλουτεῖν,	ὅταν μὴ ἐπί– στωνται τῷ
[31]	δὴ σκεψώμεθα καὶ περὶ τοῦ	πλουτεῖν	οὕτως, εἴγε θεωρεῖν ἔστιν— ὡς
[31]	τὸ ζῆν, τὸ ὑγιαίνειν, τὸ	πλουτεῖν,	τὸ εὐδοκιμεῖν, τὸ τέκνα ἔχειν,
[1]	Τύχης, ἀναγκάζεται ταύταις ταῖς γυναιξὶ	δουλεύειν	καὶ πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν
[31]	τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν καὶ	μνημονεύειν,	ὅτι τοιαύτην φύσιν ἔχει ἡ
[31]	Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη, μὴ	πιστεύειν	καὶ βέβαιον μηδὲν νομίζειν μηδὲ
[31]	κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ	πιστεύειν	μηδὲ ταύταις μηδέν, ἕως ἂν
[21]	ἐκείνους οὐ λυπεῖ διὰ τὸ	ἔχειν	ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω καὶ τοῦτον
[21]	οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ διὰ τὸ	ἔχειν	ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ δοκεῖς λέγειν.
[31]	πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως τοίνυν κελεύει	ἔχειν	τὸ Δαιμόνιον καὶ πρὸς τὴν
[31]	πλουτεῖν, τὸ εὐδοκιμεῖν, τὸ τέκνα	ἔχειν,	τὸ νικᾶν καὶ ὅσα τούτοις
[31]	φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος δύναμιν	ἔχειν	τοῖς νέοις, ἵνα μὴ εἰς
[11]	τινὲς δοκοῦσαι εἶναι. Ἐμφαίνει οὕτως	ἔχειν.	Τούτων τοίνυν ἡ μὲν ἐν
[31]	ἄλλων ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ μέλλουσι	προέχειν,	ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν
[11]	δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ δοκοῦσαι	περιτρέχειν	ὅμοιαι ταῖς πρώταις, ἐν αἷς
[31]	κωλύει εἰδέναι μὲν γράμματα καὶ	κατέχειν	τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ
[31]	ἀφρονεῖν ἐκ καλῶν ἔργων, οὐδὲ	ὑπάρχειν	ἅμα τῷ αὐτῷ δύναται. πλοῦτον
[31]	εἶναι, ὃ πολλάκις οὐ συμφέρει	ὑπάρχειν;	Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν εἰ μέν τις
[31]	ὅσα τούτοις παραπλήσια οὐδὲν κωλύει	ὑπάρχειν	τινὶ ἅμα μετὰ κακίας πολλῆς.
[21]	ἡ Παιδεία παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν αὗται	πάλιν	ἄλλους ἄξουσαι, ὥσπερ αἱ νῆες
[21]	αἱ νῆες τὰ φορτία ἐξελόμεναι	πάλιν	ἀνακάμπτουσι καὶ ἄλλων τινῶν γεμίζονται.
[21]	οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς τὴν Καρτερίαν	πάλιν	ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται ἀνοδίᾳ. Αἱ
[21]	δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο	πάλιν	ἀπορῶ, διὰ τί δεικνύουσιν αὐτῷ
[1]	δέδωκε πρότερον αὐτοῖς. οὗτοι δὲ	πάλιν	αὐτὴν κακὴν Τύχην καλοῦσι. Τίνα
[1]	δίδωσι· παρὰ δὲ τῶν αὐτῶν	πάλιν	ἀφαιρεῖται παραχρῆμα ἃ δέδωκε καὶ
[31]	ἃ δέδωκεν ἀφελέσθαι καὶ ταχέως	πάλιν	δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι
[1]	τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα	πάλιν	εἰς τὸν ἕτερον οἶκον ῥίπτεται,
[31]	ᾧ οὐδὲν κωλύει τὸν θέμενον	πάλιν	κομίσασθαι. ὡσαύτως τοίνυν κελεύει ἔχειν
[21]	ἐγώ. Ἐκτείνας οὖν τὴν χεῖρα	πάλιν,	Ὁρᾶτε, ἔφη, τὴν γυναῖκα ἐκείνην,
[11]	τῷ βίῳ· εἰ δὲ μή,	πάλιν	πλανᾶται ὑπὸ τῆς Ψευδοδοξίας. (Ὦ
[31]	καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσια; ἢ	πάλιν	τὰ ἐναντία πῶς οὐκ ἔστι
[31]	ἴδια ἡγεῖσθαι. οὐδὲν γὰρ κωλύει	πάλιν	ταῦτα ἀφελέσθαι καὶ ἑτέρῳ δοῦναι.
[1]	παραδιδόμενοι. ἐὰν δέ τις γνῷ,	ἀνάπαλιν	ἡ μὲν ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς
[11]	θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν	δύναμιν.	εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως εἰσάγει
[31]	Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος	δύναμιν	ἔχειν τοῖς νέοις, ἵνα μὴ
[21]	ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω	ἡμῖν	δεδήλωκας, τί προστάττει τὸ Δαιμόνιον
[1]	ἦσαν. οὔτε γὰρ πόλις ἐδόκει	ἡμῖν	εἶναι τὸ γεγραμμένον οὔτε στρατόπεδον,
[31]	ὁ ἐν τῷ πίνακι τοιοῦτος	ἡμῖν	ἐστιν. εἰ δὲ δεῖ τι
[31]	ἔστι κακά; πάνυ γὰρ παράδοξον	ἡμῖν	καὶ ἄπιστον δοκεῖ τὸ λεγόμενον.
[1]	μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει οὖσα, διήγησαι	ἡμῖν·	πάνυ γὰρ ἐπιθυμοῦμεν ἀκοῦσαι, τί
[1]	δὲ τῇ πύλῃ ὄχλος ἐδόκει	ἡμῖν	πολὺς ἐφεστάναι, καὶ ἔνδον δὲ
[21]	στρογγύλου ἑστάναι, ἣν καὶ ἄρτι	ὑμῖν	εἶπον ὅτι Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν.
[31]	ὡς ἔτυχε πάντα, ὥσπερ πρότερον	ὑμῖν	ἔλεξα. διὰ τοῦτο οὖν τὸ
[31]	εἰ δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος	ὑμῖν	ἔσται ὧν νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν.
[31]	τούτων, οὐδεὶς φθόνος· ἐγὼ γὰρ	ὑμῖν	φράσω. Καλῶς λέγεις, ἔφην ἐγώ.
[31]	ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις, μέχρι ἂν	ἕξιν	λάβητε. ἀλλὰ περὶ τῶν αὐτῶν
[11]	ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη, καὶ	ἕξιν	περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ προσέξομεν,
[31]	ὃ προσποιοῦνταί γε ἐπίστασθαι οὐκ	οἴδασιν.	ἕως δ´ ἂν ἔχωσι ταύτην
[1]	δὲ Κολακεία. Τί οὖν ὧδε	ἑστήκασιν	αὗται; Παρατηροῦσιν, ἔφη, τοὺς εἰληφότας
[1]	δὲ τὴν κεφαλὴν ἐν τοῖς	γόνασιν	ἔχουσα Λύπη, ἡ δὲ τὰς
[21]	καὶ ἀναγγέλλουσιν, ὅτι εὐδαίμονες ἤδη	γεγόνασιν	οὓς τότε ἀπήγαγον. Πότερον οὖν,
[11]	αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν	διδόασιν	ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται
[21]	τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῇ Παιδείᾳ	παραδιδόασιν	αὐτούς. εἶτα ὅταν ἡ Παιδεία
[1]	{καὶ περιβόλου} γέρων τις ἑστὼς	ἔμφασιν	ἐποίει ὡς προστάττων τι τῷ
[21]	καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι	ἔμφασιν	ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός, οἱ δὲ
[11]	αὐτὸν ἐκ τῶν κακῶν καὶ	συνίστησιν	αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν {καὶ Ἐπιθυμίαν}
[1]	ἐστιν αὕτη; ἔφην. Ἀπάτη καλεῖται,	φησίν,	ἡ πάντας τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσα.
[31]	ἄλλων μαθημάτων ἃ καὶ Πλάτων	φησὶν	ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος δύναμιν ἔχειν
[11]	ἄλλαι αἱ μετ´ αὐτῶν} τίνες	εἰσίν;	Αὐταὶ ἐκεῖναί εἰσιν, ἔφη. Πότερον
[21]	αἱ μετ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι τίνες	εἰσὶν	αὗται; Λῦπαι, ἔφη, καὶ Ὀδύναι
[31]	ὥστε οὐδὲν οὗτοι ἐκείνων βελτίους	εἰσίν,	ἐὰν μὴ καὶ τούτοις συνῇ
[11]	αὐτῶν} τίνες εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί	εἰσιν,	ἔφη. Πότερον οὖν καὶ ὧδε
[1]	εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν Βίον οὗτοί	εἰσιν.	ὁ δὲ γέρων ὁ ἄνω
[11]	ἔσω τοῦ περιβόλου ἀνακάμπτοντες τίνες	εἰσίν;	Οἱ τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη, ἐρασταὶ
[31]	Οὐ φαίνεται· αὐτοὶ γὰρ φαῦλοί	εἰσιν.	Οὐκοῦν τὸ σπουδαίους εἶναι οὐχ
[1]	οἱ εἰληφότες τι παρ´ αὐτῆς	εἰσιν·	οὗτοι δὲ καὶ ἀγαθὴν Τύχην
[21]	ἔτι τοῦτό μοι εἰπέ. τίνες	εἰσὶν	οὗτοι οἱ δοκοῦντες ἐκεῖθεν ἀπὸ
[31]	καὶ πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς	δόσιν	καὶ μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν
[31]	πρὸς τὴν βεβαίαν καὶ ἀσφαλῆ	δόσιν.	(Ποίαν ταύτην; ἔφην ἐγώ. Ἣν
[21]	τὸ γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων τρόπον	ἀπόλαυσιν	μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ
[11]	Εὐδαιμόνων οἰκητήριον, ἔφη· ὧδε γὰρ	διατρίβουσιν	αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ
[31]	ὅτι ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ	διατρίβουσιν	ὥσπερ ἐγγίζοντες πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[21]	τί ποιεῖ ἢ ποῖ βαδίζει;	Ἄγουσιν	αὐτὸν ὑπολαβοῦσαι αἱ Ἀρεταὶ πρὸς
[1]	ἕκαστον, εἶτα ἀπάγουσι. Ποῦ δὲ	ἀπάγουσιν	αὐτούς; Αἱ μὲν εἰς τὸ
[21]	καὶ ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς	ναυαγοῦσιν	ἐν τῷ βίῳ καὶ πλανῶνται
[21]	παρ´ αὐταῖς ἀγαθῶν. Ποῖα δὲ	λέγουσιν	ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν καὶ
[31]	τῶν ἀνθρώπων, χαίρουσι καὶ ἴδιον	νομίζουσιν	εἶναι, ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι
[21]	ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία πάντα, ἔφη,	ἐπακολουθοῦσιν.	ὅταν δὲ οὗτοι παραγένωνται εἰς
[21]	οἱ μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν	ποιοῦσιν	εὐφροσύνης τινός, οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι
[11]	ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ προσκαταβαίνουσι καὶ	ἕλκουσιν	αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς, εἶτα
[11]	πύλης χορὸν γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς	δοκοῦσιν	εἶναι καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν
[1]	δὲ καὶ ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν	καλοῦσιν.	οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ
[11]	καὶ εἰκαῖοι τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν	καλοῦσιν·	οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία,
[11]	τὰς χεῖρας ἐκτετάκασι προθύμως οὕτως;	Παρακαλοῦσιν,	ἔφη, τοὺς παραγινομένους ἐπὶ τὸν
[21]	ἀνακάμπτουσιν, ὅπως ἑτέρους ἀγάγωσι, καὶ	ἀναγγέλλουσιν,	ὅτι εὐδαίμονες ἤδη γεγόνασιν οὓς
[1]	αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ	ἀθυμοῦσιν	ἐκτετακότες τὰς χεῖρας; Οἱ μὲν
[31]	πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά, ὅσα	λαμβάνουσιν	οἱ ἄνθρωποι παρὰ τῆς Τύχης,
[11]	παραγένωνται ἐπὶ τὴν πέτραν, πῶς	ἀναβαίνουσιν;	ὁρῶ γὰρ ὁδὸν φέρουσαν οὐδεμίαν
[1]	τὸν πλάνον ἢ οὔ; (Πάντες	πίνουσιν,	ἔφη, ἀλλ´ οἱ μὲν πλεῖον,
[1]	αὑταῖς μένειν λέγουσαι ὅτι βίον	ἕξουσιν	ἡδύν τε καὶ ἄπονον καὶ
[11]	ἔτι δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα	ἥξουσιν	εἰς ὁδὸν καλήν. Ὅταν οὖν
[1]	Τί οὖν ὧδε ἑστήκασιν αὗται;	Παρατηροῦσιν,	ἔφη, τοὺς εἰληφότας τι παρὰ
[1]	ὅτι οὕτως οἱ μὲν λαμβάνοντες	χαίρουσιν,	οἱ δὲ ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα,
[21]	καὶ τούτους θεωρεῖ ὡς κακῶς	πράσσουσιν.	(Ἐπειδὰν οὖν θεωρήσῃ πάντα, τί
[21]	εἶτα ὅταν ἡ Παιδεία παραλάβῃ,	ἀνακάμπτουσιν	αὗται πάλιν ἄλλους ἄξουσαι, ὥσπερ
[21]	τοὺς εἰσελθόντας πρὸς τὰς Ἀρετὰς	ἀνακάμπτουσιν,	ὅπως ἑτέρους ἀγάγωσι, καὶ ἀναγγέλλουσιν,
[31]	τέμνειν καὶ καίειν ἐν τοῖς	ἀρρωστοῦσίν	ἐστι νοσερὸν καὶ ὑγιεινόν, ἀλλὰ
[31]	ἀληθινήν, οἳ τούτους τοὺς μαθηματικοὺς	παραλλάττουσιν;	ὥστε πῶς ἔτι προέχουσιν ἄρα,
[11]	αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς, εἶτα	κελεύουσιν	αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν
[11]	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν καὶ	δεικνύουσιν	αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς ἔστι
[21]	τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ τί	δεικνύουσιν	αὐτῷ τὸν τόπον ἐκεῖνον αἱ
[21]	ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε πρῶτον, καὶ	δεικνύουσιν	αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς
[31]	καὶ πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν	ἔχουσιν,	ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν ἀπατῶνται.
[31]	ἐστιν, εἴπερ οὐ βοηθεῖ τοῖς	ἔχουσιν	αὐτὸν εἰς τὸ βελ– τίους
[11]	καὶ στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν	ἔχουσιν·	ἔτι τε ὡς ἄπλαστοί εἰσι
[31]	μαθηματικοὺς παραλλάττουσιν; ὥστε πῶς ἔτι	προέχουσιν	ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ δυσμαθέστεροί
[31]	ἔστιν ἰδεῖν. Πῶς οὖν οὗτοι	προέχουσιν,	ἔφη, εἰς τὸ βελτίους ἄνδρας
[31]	βελτίους γενέσθαι (Πότερον οὖν οὐδὲ	προέχουσιν	οὗτοι οἱ μαθηματικοὶ πρὸς τὸ
[1]	τὸ σημεῖον καλῶς μηνύει τὴν	φύσιν	αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο; ἔφην ἐγώ.
[31]	δόσιν καὶ μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην	φύσιν	ἔχει ἡ Τύχη, ὥστε ἃ
[21]	Τοιγαροῦν, ἔφη, σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν	παραλάβωσιν	αὐτὸν αὗται, ποῦ ἄγουσι; Πρὸς
[1]	ὅταν οὖν εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος,	ἀναπηδῶσιν	αὗται καὶ πλέκονται πρὸς ἕκαστον,
[11]	λαμβάνουσι. Καὶ τίνα ἐστίν, ἃ	δίδωσιν	αὕτη; Θάρσος καὶ ἀφοβία, ἔφη
[1]	καλοῦσι. Τίνα οὖν ἐστιν ἃ	δίδωσιν	αὐτοῖς, ὅτι οὕτως οἱ μὲν
[1]	παραχρῆμα ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις	δίδωσιν	εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως. διὸ καὶ
[11]	μέχρι ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας	εἰσέλθωσιν	εἰς τὴν ἀληθινὴν ὁδὸν καὶ
[1]	δεῖ αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς ἂν	εἰσέλθωσιν	εἰς τὸν Βίον· δεικνύει δὲ
[11]	τὴν καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´ ὅταν	καθαρθῶσιν,	οὕτως εἰσάγει τούτους πρὸς τὰς
[31]	τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια καὶ	πεισθῶσιν,	ὅτι οὐ παιδείαν ἔχουσιν, ἀλλὰ
[31]	λήψονται παρὰ τῆς Παιδείας, ἢν	διασωθῶσιν	ἐκεῖ. Αὕτη οὖν τίς ἐστιν;
[31]	ἀνθρώπους καὶ βλάπτον, ὅτι ἐὰν	τιμῶσιν	αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ τούτων
[11]	δόσις τοῖς λαμβάνουσι. Καὶ τίνα	ἐστίν,	ἃ δίδωσιν αὕτη; Θάρσος καὶ
[1]	κακὴν Τύχην καλοῦσι. Τίνα οὖν	ἐστιν	ἃ δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως
[31]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν συντόμως. ταῦτά	ἐστιν	ἃ προστάττει τὸ Δαιμόνιον. ὅστις
[1]	γὰρ ἀφροσύνη τοῖς ἀνθρώποις Σφίγξ	ἐστιν.	αἰνίττεται δὲ τάδε, τί ἀγαθόν,
[21]	ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν ἐκεῖνο, ὅ	ἐστιν	ἀκρόπολις τῶν περιβόλων πάντων; Ὁρῶ.
[31]	αὐτῷ, κακὸν αὐτὸ τὸ ζῆν	ἐστιν.	Ἀλλ´ οὐ ταὐτό, ἔφη, ὑπάρχει
[1]	ἐπείπερ καὶ τὸ ἐπιτίμιον τοιοῦτόν	ἐστιν.	Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον τινὰ καὶ
[1]	ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´	ἐστὶν	αὕτη αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται
[1]	ποτήριόν τι; Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς	ἐστιν	αὕτη; ἔφην. Ἀπάτη καλεῖται, φησίν,
[1]	παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ	ἐστιν	αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω τι, ἔφη,
[21]	ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία δ´	ἐστὶν	αὕτη; Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν ἐκείνην
[31]	ἐν τῷ πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν	ἐστιν.	εἰ δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι
[31]	Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν κακόν	ἐστιν,	εἴπερ αἱρετώτερόν ἐστι πολλάκις τὸ
[31]	λόγου οὐδὲ ὁ πλοῦτος ἀγαθόν	ἐστιν,	εἴπερ οὐ βοηθεῖ τοῖς ἔχουσιν
[1]	τί οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν	ἐστιν	ἐν τῷ βίῳ. ταῦτ´ οὖν
[11]	ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα	ἐστίν;	Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν
[21]	μητέρα, ἔφη. Αὕτη δὲ τίς	ἐστιν;	Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία δ´ ἐστὶν
[11]	οὗτος. ἡ δὲ Ψευδοπαιδεία ποία	ἐστίν;	ἔφην ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς τὸν
[31]	τούτου τοῦ λόγου. ἀλλὰ τί	ἐστιν,	ἔφην ἐγώ, τὸ αἴτιον, ὅτι
[31]	διασωθῶσιν ἐκεῖ. Αὕτη οὖν τίς	ἐστιν;	Ἡ ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν συμφερόντων,
[1]	τῆς Ἀπάτης, οὐχ εὑρίσκουσι ποία	ἐστὶν	ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς ἡ ἐν
[11]	μὲν ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία	ἐστίν,	ἡ δὲ Ἀλήθεια, ἡ δὲ
[21]	καλῷ; Ἐμφαίνει οὕτως. Αὕτη τοίνυν	ἐστὶν	ἡ Εὐδαιμονία, ἔφη. (Ὅταν οὖν
[11]	ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη τοίνυν	ἐστὶν	ἡ ὁδὸς, ἔφη, ἡ ἄγουσα
[1]	σημαίνει; Οὐκ ἀσφαλὴς οὐδὲ βεβαία	ἐστὶν	ἡ παρ´ αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις
[11]	(Ποία οὖν αὕτη ἡ ὁδός	ἐστιν	ἡ φέρουσα ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν
[1]	ἡ δὲ γυνὴ ἐκείνη τίς	ἐστιν	ἡ ὥσπερ τυφλὴ καὶ μαινομένη
[1]	αὐτῷ αἰσχρὰ καὶ λεπτή, τίς	ἐστιν;	Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη,
[1]	γὰρ ἐπιθυμοῦμεν ἀκοῦσαι, τί ποτέ	ἐστιν	ὁ μῦθος. Οὐδεὶς φθόνος, ὦ
[31]	ὅμως δὲ οὐκ ἄχρηστα κἀκεῖνά	ἐστιν.	ὡς γὰρ δι´ ἑρμηνέως συμβάλλομεν
[31]	τοῦτο δὲ ἐξήγησαι, πῶς οὐκ	ἔστιν	ἀγαθά, ὅσα λαμβάνουσιν οἱ ἄνθρωποι
[1]	παραπλήσια. Ταῦτα οὖν πῶς οὐκ	ἔστιν	ἀγαθά; Περὶ μὲν τούτων, ἔφη,
[21]	ἂν βούληται, ἔφη. πανταχοῦ γὰρ	ἔστιν	αὐτῷ ἀσφάλεια ὥσπερ τῷ τὸ
[11]	Πότερον οὖν ἄλλη ὁδὸς οὐκ	ἔστιν	ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα;
[11]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ	ἔστιν,	ἔφη. (Οὗτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι
[1]	εἰ ταῦθ´ οὕτως ἔχει. Ἀλλ´	ἔστιν,	ἔφη, οὕτως ἔχοντα. Οὐκ ἂν
[31]	ὠφελεῖ αὐτούς, ἔφη, ὅτε πολλάκις	ἔστιν	ἰδεῖν παραγινομένους ἐκ τοῦ πρώτου
[31]	πέρας ἄφρονα. Ἀμέλει πολλοὺς τοιούτους	ἔστιν	ἰδεῖν. Πῶς οὖν οὗτοι προέχουσιν,
[31]	εἴγε θεωρεῖν ἔστιν— ὡς πολλάκις	ἔστιν	ἰδεῖν ὑπάρχοντά τινι πλοῦτον, κακῶς
[11]	περίβολον ἕτερον καὶ πύλην ἑτέραν;	Ἔστιν	οὕτως. ἀλλὰ τίς καλεῖται ὁ
[31]	τοῦ πλουτεῖν οὕτως, εἴγε θεωρεῖν	ἔστιν—	ὡς πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν ὑπάρχοντά
[11]	ἂν ὁ ἰατρὸς αὐτὸν εἰς	ἀνάληψιν	καὶ ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ
[21]	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,	ὃν	δὴ ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα
[1]	κείμενον κατὰ τὸν τόπον, καθ´	ὃν	εἰσπορεύεται ὁ ὄχλος, ἐφ´ οὗ
[11]	Τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,	ὃν	ἐπεπώκει παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ
[1]	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,	ὃν	πεπώκασι παρὰ τῆς Ἀπάτης, οὐχ
[31]	οὐ μνημονεύοντες, ὅτι ἐπὶ τούτῳ	ἔλαβον	τὰ θέματα, ἐφ´ ᾧ οὐδὲν
[21]	εὐδαίμονες ἤδη γεγόνασιν οὓς τότε	ἀπήγαγον.	Πότερον οὖν, ἔφην ἐγώ, αὗται
[1]	καὶ κωφή. Αὕτη οὖν τί	ἔργον	ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη· καὶ
[1]	ἐπιτίμιον τοιοῦτόν ἐστιν. Ἀναλαβὼν οὖν	ῥάβδον	τινὰ καὶ ἐκτείνας πρὸς τὴν
[1]	ἡμῖν εἶναι τὸ γεγραμμένον οὔτε	στρατόπεδον,	ἀλλὰ περίβολος ἦν ἐν αὑτῷ
[1]	ἐδόκει ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι, καὶ	ἔνδον	δὲ ἐν τῷ περιβόλῳ πλῆθός
[11]	οὖν καθαρθῇ, ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει;	Ἔνδον,	ἔφη, πρὸς τὴν Ἐπιστήμην καὶ
[1]	ἧττον. Ἔτι δὲ οὐχ ὁρᾷς	ἔνδον	τῆς πύλης πλῆθός τι γυναικῶν
[1]	τὸν Βίον· δεικνύει δὲ ποίαν	ὁδὸν	αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν, εἰ μέλλουσι
[21]	δ´ ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς τὴν	ὁδὸν	ἐκείνην τὴν φέρουσαν ἐπὶ τὸ
[21]	τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε	ὁδὸν	εὑρεῖν· ἐπελάθοντο γὰρ τὸ παρὰ
[11]	Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν εἰς τὴν ἀληθινὴν	ὁδὸν	καὶ πίωσι τὰς τούτων καθαρτικὰς
[11]	καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς	ὁδὸν	καλήν. Ὅταν οὖν παραγένωνται ἐπὶ
[1]	ἐν τῷ Βίῳ. (Ποίαν οὖν	ὁδὸν	κελεύει βαδίζειν ἢ πῶς; ἔφην
[11]	καὶ θύραν τινὰ μικρὰν καὶ	ὁδόν	τινα πρὸ τῆς θύρας, ἥτις
[11]	πέτραν, πῶς ἀναβαίνουσιν; ὁρῶ γὰρ	ὁδὸν	φέρουσαν οὐδεμίαν ἐπ´ αὐτάς. Αὗται
[11]	Παιδείαν καὶ δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν	ὁδόν,	ὡς ἔστι καλή τε καὶ
[11]	ἔξω τοῦ περιβόλου παρὰ τὴν	εἴσοδον	γυνή τις ἕστηκεν, ἣ δοκεῖ
[31]	ἄρα λέγεις τὸ ζῆν καὶ	ἀγαθὸν	εἶναι; Ἔγωγε. (Μὴ οὖν ἀπιθάνως
[31]	οὖν τοῦτο ἄν τις κρίνοι	ἀγαθὸν	εἶναι, ὃ πολλάκις οὐ συμφέρει
[31]	κακῶς, οὐκ ἂν εἴη οὔτε	ἀγαθὸν	εἶναι τὸ ζῆν οὔτε κακόν·
[31]	τὸ αὐτὸ πρᾶγμα κακὸν καὶ	ἀγαθὸν	εἶναι. τοῦτο μὲν γὰρ καὶ
[31]	οὖν, ἐὰν κακῶς τις ζῇ,	ἀγαθὸν	ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ μοι
[31]	κακόν, ἔφην ἐγώ. Πῶς οὖν	ἀγαθόν	ἐστι τὸ ζῆν, ἔφη, εἴπερ
[31]	τοῦ λόγου οὐδὲ ὁ πλοῦτος	ἀγαθόν	ἐστιν, εἴπερ οὐ βοηθεῖ τοῖς
[31]	δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς	ἀγαθόν.	Καὶ κακὸν ἄρα λέγεις τὸ
[31]	(Εἰ τοίνυν γίνεται ἐκ κακοῦ	ἀγαθὸν	μηδέν, ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος δὲ
[1]	ἀγαθόν, τί κακόν, τί οὔτε	ἀγαθὸν	οὔτε κακόν ἐστιν ἐν τῷ
[31]	ὅτι οὐ γίνεται ἐκ κακῶν	ἀγαθόν.	πλοῦτον δὲ ἔστι πολλοὺς κτησαμένους
[1]	ἐστιν. αἰνίττεται δὲ τάδε, τί	ἀγαθόν,	τί κακόν, τί οὔτε ἀγαθὸν
[31]	κακά, ἀλλὰ τὸ φρονεῖν μόνον	ἀγαθόν,	τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς
[31]	κακῶν ἔργων, ἀνάγκη μὴ εἶναι	ἀγαθὸν	τὸν πλοῦτον. Συμβαίνει οὕτως ἐκ
[31]	κελεύει, ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ	βέβαιον	μηδὲν νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι,
[1]	ὡς ἂν εἰσέλθωσιν εἰς τὸν	Βίον·	δεικνύει δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς
[1]	παρ´ αὑταῖς μένειν λέγουσαι ὅτι	βίον	ἕξουσιν ἡδύν τε καὶ ἄπονον
[1]	τὰ βέλτιστα ἄξουσαι καὶ εἰς	βίον	εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ
[1]	Κακοδαιμονίαν, καὶ ὧδε τὸν λοιπὸν	βίον	καταστρέφει ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν
[1]	Πυθαγόρειόν τινα καὶ Παρμενίδειον ἐζηλωκὼς	βίον,	ὃς τό τε ἱερὸν τοῦτο
[1]	οἱ μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν	Βίον	οὗτοί εἰσιν. ὁ δὲ γέρων
[21]	Δαιμόνιον τοῖς εἰσπορευομένοις εἰς τὸν	Βίον	ποιεῖν. Θαρρεῖν, ἔφη. διὸ καὶ
[1]	Πιόντες τοῦτο πορεύονται εἰς τὸν	Βίον.	Πότερον οὖν πάντες πίνουσι τὸν
[1]	αὕτη; Τοὺς εἰσπορευομένους εἰς τὸν	Βίον	ποτίζει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο
[21]	εἰσι καὶ κακοδαίμονες, οἳ τὸν	βίον	τὸν παρ´ αὐταῖς ἀπολιπόντες κακῶς
[31]	παρὰ τῶν ἀνθρώπων, χαίρουσι καὶ	ἴδιον	νομίζουσιν εἶναι, ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται,
[31]	ἂν βούλωνται παρ´ αὐτῆς ὥσπερ	ἐφόδιον,	εἶτα ἐντεῦθεν ἀπιέναι πρὸς τὴν
[1]	καὶ ἔργῳ Πυθαγόρειόν τινα καὶ	Παρμενίδειον	ἐζηλωκὼς βίον, ὃς τό τε
[1]	πίνουσιν, ἔφη, ἀλλ´ οἱ μὲν	πλεῖον,	οἱ δὲ ἧττον. Ἔτι δὲ
[11]	ἕστηκεν ἐπὶ λίθου τετραγώνου αὕτη;	Σημεῖον,	ἔφη, ὅτι ἀσφαλής τε καὶ
[1]	καὶ ἀβεβαίως. διὸ καὶ τὸ	σημεῖον	καλῶς μηνύει τὴν φύσιν αὐτῆς.
[1]	σοφίαν, λόγῳ τε καὶ ἔργῳ	Πυθαγόρειόν	τινα καὶ Παρμενίδειον ἐζηλωκὼς βίον,
[21]	αὐτῷ ἀσφάλεια ὥσπερ τῷ τὸ	Κωρύκιον	ἄντρον ἔχοντι, καὶ πανταχοῦ, οὗ
[1]	οὐ παρέργως, ἐπείπερ καὶ τὸ	ἐπιτίμιον	τοιοῦτόν ἐστιν. Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον
[31]	ὡσαύτως τοίνυν κελεύει ἔχειν τὸ	Δαιμόνιον	καὶ πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς
[31]	ἔλεξα. διὰ τοῦτο οὖν τὸ	Δαιμόνιον	κελεύει μὴ θαυμάζειν, ὅ τι
[31]	ἀλλὰ τί κελεύει αὐτοὺς τὸ	Δαιμόνιον	λαβεῖν παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα
[31]	ταῦτά ἐστιν ἃ προστάττει τὸ	Δαιμόνιον.	ὅστις τοίνυν παρ´ αὐτά τι
[21]	ἡμῖν δεδήλωκας, τί προστάττει τὸ	Δαιμόνιον	τοῖς εἰσπορευομένοις εἰς τὸν Βίον
[1]	τούτων πάντα ὅσα ἐστὶ βλαβερά,	οἷον	ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν, προδιδόναι, ληΐζεσθαι
[31]	ἐκ κακῶν καὶ αἰσχρῶν ἔργων,	οἷον	λέγω ἐκ τοῦ προδιδόναι καὶ
[1]	ἐπικίνδυνόν τι ἔχει ἡ ἐξήγησις.	Οἷον	τί; ἔφην ἐγώ. Ὅτι εἰ
[31]	οἱ ἄνθρωποι παρὰ τῆς Τύχης,	οἷον	τὸ ζῆν, τὸ ὑγιαίνειν, τὸ
[1]	καλῶς μηνύει τὴν φύσιν αὐτῆς.	Ποῖον	τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι ἐπὶ
[11]	ἐν τούτοις τὸ πόμα, ὃ	ἔπιον	παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ ἡ
[11]	καλεῖται ὁ τόπος οὗτος; Εὐδαιμόνων	οἰκητήριον,	ἔφη· ὧδε γὰρ διατρίβουσιν αἱ
[1]	ἣ ἐν τῇ χειρὶ ἔχει	ποτήριόν	τι; Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς ἐστιν
[31]	ἐκεῖνοι ὅταν μὲν λάβωσι τὸ	ἀργύριον	παρὰ τῶν ἀνθρώπων, χαίρουσι καὶ
[1]	τι, ἔφη, αὐτῶν ἄνω ὥσπερ	θυρίον	μικρὸν καὶ τόπον στενόν τινα
[31]	τί ἐστιν, ἔφην ἐγώ, τὸ	αἴτιον,	ὅτι ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ
[31]	γὰρ οὐ συμφέρει ὑγιαίνειν, ἀλλὰ	τοὐναντίον,	ὅταν ᾖ περίστασις τοιαύτη. Ἀληθῆ
[31]	ζῆν αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ ἐστὶ	κακόν.	Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ
[31]	ἦν κακόν, τοῖς ζῶσι καλῶς	κακὸν	ἂν ὑπῆρχεν, ἐπεὶ τὸ ζῆν
[31]	τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν. Καὶ	κακὸν	ἄρα λέγεις τὸ ζῆν καὶ
[31]	ἐπὶ τοῦ ζῆν οὐκ ἔστι	κακὸν	αὐτὸ τὸ ζῆν ἀλλὰ τὸ
[31]	εἰ κακόν τι ὑπάρχει αὐτῷ,	κακὸν	αὐτὸ τὸ ζῆν ἐστιν. Ἀλλ´
[31]	ἐστι, τὸ δὲ ζῆν οὐ	κακόν.	ἐπεὶ εἰ ἦν κακόν, τοῖς
[31]	εἶναι. Τὸ κακῶς τοίνυν ζῆν	κακόν	ἐστι, τὸ δὲ ζῆν οὐ
[31]	καλῶς. Οὐκοῦν οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν	κακόν	ἐστιν, εἴπερ αἱρετώτερόν ἐστι πολλάκις
[1]	κακόν, τί οὔτε ἀγαθὸν οὔτε	κακόν	ἐστιν ἐν τῷ βίῳ. ταῦτ´
[31]	ζῆν; Οὔ μοι δοκεῖ, ἀλλὰ	κακόν,	ἔφην ἐγώ. Πῶς οὖν ἀγαθόν
[31]	μόνον ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀφρονεῖν	κακόν.	Ἱκανῶς μοι δοκεῖς λέγειν, ἔφην.
[31]	λέγε. ἀδύνατον τὸ αὐτὸ πρᾶγμα	κακὸν	καὶ ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο μὲν
[31]	Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι	κακόν	μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ
[31]	ζῆν, ἔφη, εἴπερ τούτῳ ἐστὶ	κακόν;	Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι
[11]	οὐδέποτε ἀπολυθήσονται οὐδὲ ἐλλείψει αὐτοὺς	κακὸν	οὐδὲν ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων.
[31]	κακῶς ζῆν, ᾧ ἂν ὑπάρχῃ,	κακόν	τι αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν εἰ
[1]	δὲ τάδε, τί ἀγαθόν, τί	κακόν,	τί οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν
[31]	τι αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν εἰ	κακόν	τι ὑπάρχει αὐτῷ, κακὸν αὐτὸ
[31]	οὐ κακόν. ἐπεὶ εἰ ἦν	κακόν,	τοῖς ζῶσι καλῶς κακὸν ἂν
[31]	ἀγαθὸν εἶναι τὸ ζῆν οὔτε	κακόν·	ὥσπερ οὐδὲ τὸ τέμνειν καὶ
[21]	οὐ λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν	ἀντιφάρμακον	αὐτούς. οὕτω καὶ τοῦτον οὐκέτι
[21]	οὐδὲν λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν	ἀντιφάρμακον.	(Καλῶς ἐμοὶ δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´
[31]	ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον καὶ	ἄδικον	καὶ προδότην καὶ τὸ πέρας
[1]	ἐνταῦθα πάλιν εἰς τὸν ἕτερον	οἶκον	ῥίπτεται, εἰς τὴν Κακοδαιμονίαν, καὶ
[1]	μυθολογία δύναται· οὐδὲ γάρ ἐστι	πολιτικὸν	ἀνάθημα· ἀλλὰ ξένος τις πάλαι
[11]	Εὐδαιμονία. Εἶεν, ἔφην ἐγώ, ὡς	καλὸν	λέγεις τὸν τόπον εἶναι. (Οὐκοῦν
[21]	εὐδαιμονίας, ἀλλ´ ἐν αὑτῷ. (Ὡς	καλὸν	τὸ νίκημα λέγεις. ὅταν δὲ
[21]	ἐκείνην τὴν φέρουσαν ἐπὶ τὸ	ὑψηλὸν	ἐκεῖνο, ὅ ἐστιν ἀκρόπολις τῶν
[1]	παρέλθῃς τὴν πύλην ταύτην, ἀνωτέρω	ἄλλον	περίβολον καὶ γυναῖκας ἔξω τοῦ
[11]	ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς τὸν ἕτερον	περίβολον	ἐκεῖνον; Καὶ μάλα, ἔφην ἐγώ.
[11]	οὖν ἐν μέσῳ τῷ λειμῶνι	περίβολον	ἕτερον καὶ πύλην ἑτέραν; Ἔστιν
[1]	τὴν πύλην ταύτην, ἀνωτέρω ἄλλον	περίβολον	καὶ γυναῖκας ἔξω τοῦ περιβόλου
[21]	οὗτοι παραγένωνται εἰς τὸν πρῶτον	περίβολον	πρὸς τὴν Ἡδυπάθειαν καὶ τὴν
[31]	ἄλλης Κακίας εἰς τὸν τρίτον	περίβολον	πρὸς τὴν Παιδείαν τὴν ἀληθινήν,
[1]	τὴν γραφήν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὸν	περίβολον	τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον δεῖ
[31]	δοκεῖς τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ	σύνολον	δέ, ἔστι τὸ τιμᾶν ταῦτα
[21]	κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε καὶ ἐποίει	δοῦλον,	ταῦτα πάντα νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν
[31]	εἶναι. τοῦτο μὲν γὰρ καὶ	ὠφέλιμον	καὶ βλαβερὸν ἂν εἴη καὶ
[21]	Εἶτα τὴν Λύπην καὶ τὸν	Ὀδυρμὸν	καὶ τὴν Φιλαργυρίαν καὶ τὴν
[11]	καὶ τὴν ἀκρασίαν καὶ τὸν	θυμὸν	καὶ τὴν φιλαργυρίαν καὶ τὰ
[31]	φευκτὸν τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί.	Ἀπίθανον	μέν. ἀλλὰ πῶς οὐχὶ τὸ
[21]	ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν καὶ τὸν	Πλάνον.	ἢ οὐ δοκεῖ σοι ταῦτα
[1]	Πότερον οὖν πάντες πίνουσι τὸν	πλάνον	ἢ οὔ; (Πάντες πίνουσιν, ἔφη,
[21]	διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν	πλάνον,	ὃν δὴ ἐπεπώκει, τὰ μὴ
[11]	ταῦτα; Τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν	πλάνον,	ὃν ἐπεπώκει παρὰ τῆς Ἀπάτης,
[1]	διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν	πλάνον,	ὃν πεπώκασι παρὰ τῆς Ἀπάτης,
[31]	ἐφ´ ᾧ οὐδὲν κωλύει τὸν	θέμενον	πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως τοίνυν κελεύει
[1]	παρὰ τὴν πύλην θρόνον τινὰ	κείμενον	κατὰ τὸν τόπον, καθ´ ὃν
[1]	πόλις ἐδόκει ἡμῖν εἶναι τὸ	γεγραμμένον	οὔτε στρατόπεδον, ἀλλὰ περίβολος ἦν
[31]	ἡμῖν καὶ ἄπιστον δοκεῖ τὸ	λεγόμενον.	Ἄγε τοίνυν, ἔφη, πειρῶ ἀποκρίνασθαι
[31]	τοίνυν, ἔφη, πειρῶ ἀποκρίνασθαι τὸ	φαινόμενον	περὶ ὧν ἄν σε ἐρωτῶ.
[1]	ὥσπερ θυρίον μικρὸν καὶ τόπον	στενόν	τινα καὶ σκοτεινόν; Καὶ μάλα.
[11]	ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν ποτε	δεινὸν	παθεῖν ἐν τῷ βίῳ. (Ὦ
[1]	χρόνον πρεσβύτης τις παρεστώς, Οὐδὲν	δεινὸν	πάσχετε, ὦ ξένοι, ἔφη, ἀποροῦντες
[31]	τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν καὶ	ὑγιεινόν,	ἀλλὰ τὸ πῶς τέμνειν, οὐκοῦν
[21]	τί δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον	ἐκεῖνον	αἱ Ἀρεταί, ὅθεν ἥκει τὸ
[11]	Οὐχ ὁρᾷς τὸν ἕτερον περίβολον	ἐκεῖνον;	Καὶ μάλα, ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν
[21]	αἱ Ἀρεταὶ πρὸς τὸν τόπον	ἐκεῖνον,	ὅθεν ἦλθε πρῶτον, καὶ δεικνύουσιν
[11]	Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη, τόπον τινὰ	ἐκεῖνον,	ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´ ἔρημος
[1]	καὶ τόπον στενόν τινα καὶ	σκοτεινόν;	Καὶ μάλα. Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες
[11]	μεγάλην καὶ ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ	ἀπόκρημνον;	Ὁρῶ, ἔφην. (Ὁρᾷς οὖν καὶ
[31]	οὔτε κακά, ἀλλὰ τὸ φρονεῖν	μόνον	ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν.
[31]	δὲ ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν, οὐ	μόνον	δέ, ἀλλὰ καὶ τὰ προϋπάρχοντα.
[1]	ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ οὐ	μόνον	τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ
[1]	βίον ἕξουσιν ἡδύν τε καὶ	ἄπονον	καὶ κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν. ἐὰν
[1]	οὖν, εἶπε, παρὰ τὴν πύλην	θρόνον	τινὰ κείμενον κατὰ τὸν τόπον,
[1]	τῆς μυθολογίας πρὸς ἀλλήλους πολὺν	χρόνον	πρεσβύτης τις παρεστώς, Οὐδὲν δεινὸν
[31]	Ψευδοπαιδείαν ἀφίκωνται. κελεύει οὖν αὐτοῦ	χρόνον	τινὰ ἐνδιατρῖψαι καὶ λαβεῖν ὅ
[1]	πρῶτον δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι	ἐπικίνδυνόν	τι ἔχει ἡ ἐξήγησις. Οἷον
[31]	οὐκ ἔστι κακά; πάνυ γὰρ	παράδοξον	ἡμῖν καὶ ἄπιστον δοκεῖ τὸ
[1]	τὴν ἀπάτην. Ὦ δαιμόνιε, ὡς	χαλεπὸν	τὸ πόμα λέγεις. Καὶ πᾶσαί
[31]	γυναῖκας ἐκείνας, ἃς καὶ πρότερον	εἶπον	ὅτι Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται,
[21]	ἑστάναι, ἣν καὶ ἄρτι ὑμῖν	εἶπον	ὅτι Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ
[1]	τὴν Κακοδαιμονίαν, καὶ ὧδε τὸν	λοιπὸν	βίον καταστρέφει ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ,
[21]	κεφαλαίου. τὸ γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων	τρόπον	ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι.
[11]	ἔφην ἐγώ. Τὸν αὐτὸν τοίνυν	τρόπον,	ἔφη, καὶ πρὸς τὴν Παιδείαν
[11]	ἐγώ, ὡς καλὸν λέγεις τὸν	τόπον	εἶναι. (Οὐκοῦν παρὰ τὴν πύλην
[21]	διὰ τί δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν	τόπον	ἐκεῖνον αἱ Ἀρεταί, ὅθεν ἥκει
[21]	ὑπολαβοῦσαι αἱ Ἀρεταὶ πρὸς τὸν	τόπον	ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε πρῶτον, καὶ
[11]	ἔφη, τοὺς παραγινομένους ἐπὶ τὸν	τόπον	θαρρεῖν καὶ μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι
[1]	θρόνον τινὰ κείμενον κατὰ τὸν	τόπον,	καθ´ ὃν εἰσπορεύεται ὁ ὄχλος,
[1]	ἄνω ὥσπερ θυρίον μικρὸν καὶ	τόπον	στενόν τινα καὶ σκοτεινόν; Καὶ
[11]	Παιδείαν; {ἔφην} Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη,	τόπον	τινὰ ἐκεῖνον, ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ,
[11]	καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους ἐκείνου	τόπον	τινά, ὃς δοκεῖ καλός τε
[1]	διατριβή, ἕως ἂν γαργαλίζῃ τὸν	ἄνθρωπον,	εἶτ´ οὐκέτι. ὅταν γὰρ ἀνανήψῃ,
[11]	ἐστὶ καλὴ καὶ καθεστηκυῖα τὸ	πρόσωπον,	μέσῃ δὲ καὶ κεκριμένῃ ἤδη
[31]	μὲν γὰρ καὶ ὠφέλιμον καὶ	βλαβερὸν	ἂν εἴη καὶ αἱρετὸν καὶ
[1]	ἐζηλωκὼς βίον, ὃς τό τε	ἱερὸν	τοῦτο καὶ τὴν γραφὴν ἀνέθηκε
[31]	καίειν ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι	νοσερὸν	καὶ ὑγιεινόν, ἀλλὰ τὸ πῶς
[11]	ἐν μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον	ἕτερον	καὶ πύλην ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως.
[1]	εἶτα ἐνταῦθα πάλιν εἰς τὸν	ἕτερον	οἶκον ῥίπτεται, εἰς τὴν Κακοδαιμονίαν,
[31]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν. εἶτα τὸ	ἕτερον	οὐχ ὁρᾷς, ὅτι καὶ αἱ
[11]	ἔφην ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς τὸν	ἕτερον	περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ μάλα, ἔφην
[31]	Εἰ τοίνυν οὕτως ἔχει, θεώρησον,	πότερον	ἂν βούλοιο ζῆν κακῶς ἢ
[31]	ἵνα μὴ εἰς ἕτερα περισπῶνται.	Πότερον	δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν, εἰ
[11]	Παιδείαν ἐλθεῖν, ὧδε πρῶτον παραγίνονται.	Πότερον	οὖν ἄλλη ὁδὸς οὐκ ἔστιν
[31]	Ἀλλὰ ποιήσω τοῦτο, ἔφην ἐγώ.	Πότερον	οὖν, ἐὰν κακῶς τις ζῇ,
[21]	ἤδη γεγόνασιν οὓς τότε ἀπήγαγον.	Πότερον	οὖν, ἔφην ἐγώ, αὗται εἴσω
[1]	τὴν γραφὴν ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ.	Πότερον	οὖν, ἔφην ἐγώ, καὶ αὐτὸν
[11]	ὥσπερ ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ.	Πότερον	οὖν καὶ αἱ Δόξαι; ἔφην.
[11]	εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί εἰσιν, ἔφη.	Πότερον	οὖν καὶ ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ
[21]	καθάπερ τὸν ἰατρὸν οἱ πάσχοντες.	Πότερον	οὖν κἀκείνας τὰς γυναῖκας, ἃς
[31]	μαθημάτων οὐδὲν κωλύει βελτίους γενέσθαι	(Πότερον	οὖν οὐδὲ προέχουσιν οὗτοι οἱ
[1]	τοῦτο πορεύονται εἰς τὸν Βίον.	Πότερον	οὖν πάντες πίνουσι τὸν πλάνον
[1]	παρ´ ὧν ἀφείλετο ἃ δέδωκε	πρότερον	αὐτοῖς. οὗτοι δὲ πάλιν αὐτὴν
[21]	καὶ τὰ μέγιστα θηρία, ἃ	πρότερον	αὐτὸν κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε καὶ
[21]	καὶ ἐπάνω πάντων ἐστὶ τῶν	πρότερον	αὐτὸν λυπούντων καθάπερ οἱ ἐχιοδεῖκται.
[31]	τὰς γυναῖκας ἐκείνας, ἃς καὶ	πρότερον	εἶπον ὅτι Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια
[1]	εἰκῆ, ὥσπερ ὁρᾷς καὶ τοὺς	πρότερον	εἰσπορευομένους ὡς περιάγονται ὅποι ἂν
[11]	πρὸς ἰατρὸν ἂν δήπου γενόμενος	πρότερον	καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε τὰ νοσοποιοῦντα, εἶτα
[21]	αἱ Ἀρεταί, ὅθεν ἥκει τὸ	πρότερον.	Οὐκ ἀκριβῶς ᾔδει οὐδὲ ἠπίστατο,
[21]	τούτῳ δουλεύουσι, καθάπερ οὗτος ἐκείνοις	πρότερον.	(Ποῖα ταῦτα λέγεις θηρία; πάνυ
[31]	καὶ ὡς ἔτυχε πάντα, ὥσπερ	πρότερον	ὑμῖν ἔλεξα. διὰ τοῦτο οὖν
[21]	κρατεῖ καὶ οὐ κρατεῖται ὥσπερ	πρότερον.	Ὢ καλῶν ἔργων, ἔφην ἐγώ,
[31]	καὶ αὐτοὺς τὴν φωνὴν εἰδέναι,	ἀκριβέστερον	γὰρ ἄν τι συνήκαμεν, οὕτω
[31]	τὸ ἀποθανεῖν κακόν ἐστιν, εἴπερ	αἱρετώτερόν	ἐστι πολλάκις τὸ ἀποθανεῖν τοῦ
[11]	εἶναι καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν	ἀτρύφερον	καὶ ἁπλῆν ἔχουσιν· ἔτι τε
[11]	κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ	μικρὸν	διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ
[1]	Σφιγγὸς καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ κατὰ	μικρὸν	ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ καταφθείρεται
[1]	ἔφη, αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον	μικρὸν	καὶ τόπον στενόν τινα καὶ
[11]	ὁρᾷς, ἔφη, ἔσω τῆς πύλης	χορὸν	γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι
[11]	τις φιλοτίμως κάμνων ἐτύγχανε, πρὸς	ἰατρὸν	ἂν δήπου γενόμενος πρότερον καθαρτικοῖς
[21]	αὐτὸν ἀσμένως πάντες καθάπερ τὸν	ἰατρὸν	οἱ πάσχοντες. Πότερον οὖν κἀκείνας
[21]	ἀσφάλεια ὥσπερ τῷ τὸ Κωρύκιον	ἄντρον	ἔχοντι, καὶ πανταχοῦ, οὗ ἂν
[31]	μέθυσον καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ	φιλάργυρον	καὶ ἄδικον καὶ προδότην καὶ
[31]	ταῦτα. Εἰ τοίνυν οὕτως ἔχει,	θεώρησον,	πότερον ἂν βούλοιο ζῆν κακῶς
[31]	τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ	μέθυσον	καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον
[1]	οὖν, ἔφην ἐγώ, καὶ αὐτὸν	τὸν	ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς; Καὶ ἐθαύμασά
[1]	ἡ διατριβή, ἕως ἂν γαργαλίζῃ	τὸν	ἄνθρωπον, εἶτ´ οὐκέτι. ὅταν γὰρ
[11]	Ταῦτα μὲν συνίημι, ἔφην ἐγώ.	Τὸν	αὐτὸν τοίνυν τρόπον, ἔφη, καὶ
[1]	ποιεῖν, ὡς ἂν εἰσέλθωσιν εἰς	τὸν	Βίον· δεικνύει δὲ ποίαν ὁδὸν
[1]	ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι εἰς	τὸν	Βίον οὗτοί εἰσιν. ὁ δὲ
[21]	τὸ Δαιμόνιον τοῖς εἰσπορευομένοις εἰς	τὸν	Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν, ἔφη. διὸ
[1]	τί; Πιόντες τοῦτο πορεύονται εἰς	τὸν	Βίον. Πότερον οὖν πάντες πίνουσι
[1]	πράττει αὕτη; Τοὺς εἰσπορευομένους εἰς	τὸν	Βίον ποτίζει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει.
[21]	ἄθλιοί εἰσι καὶ κακοδαίμονες, οἳ	τὸν	βίον τὸν παρ´ αὐταῖς ἀπολιπόντες
[1]	περιβόλους δύο, τὸν μὲν μείζω,	τὸν	δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ καὶ
[1]	τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα πάλιν εἰς	τὸν	ἕτερον οἶκον ῥίπτεται, εἰς τὴν
[11]	ἐστίν; ἔφην ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς	τὸν	ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ μάλα,
[31]	θέματα, ἐφ´ ᾧ οὐδὲν κωλύει	τὸν	θέμενον πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως τοίνυν
[11]	ἐπιθυμίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν καὶ	τὸν	θυμὸν καὶ τὴν φιλαργυρίαν καὶ
[21]	γὰρ αὐτὸν ἀσμένως πάντες καθάπερ	τὸν	ἰατρὸν οἱ πάσχοντες. Πότερον οὖν
[1]	εἰς τὴν Κακοδαιμονίαν, καὶ ὧδε	τὸν	λοιπὸν βίον καταστρέφει ἐν πάσῃ
[1]	αὑτῷ ἔχων ἑτέρους περιβόλους δύο,	τὸν	μὲν μείζω, τὸν δὲ ἐλάττω.
[21]	ἐγώ. Εἶτα τὴν Λύπην καὶ	τὸν	Ὀδυρμὸν καὶ τὴν Φιλαργυρίαν καὶ
[21]	καὶ κακοδαίμονες, οἳ τὸν βίον	τὸν	παρ´ αὐταῖς ἀπολιπόντες κακῶς ζῶσι
[1]	πρὸς τὴν γραφήν, Ὁρᾶτε, ἔφη,	τὸν	περίβολον τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον
[21]	μέν, ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν καὶ	τὸν	Πλάνον. ἢ οὐ δοκεῖ σοι
[1]	Βίον. Πότερον οὖν πάντες πίνουσι	τὸν	πλάνον ἢ οὔ; (Πάντες πίνουσιν,
[21]	καὶ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ	τὸν	πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει, τὰ
[11]	Ποῖα ταῦτα; Τὴν ἄγνοιαν καὶ	τὸν	πλάνον, ὃν ἐπεπώκει παρὰ τῆς
[1]	δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ	τὸν	πλάνον, ὃν πεπώκασι παρὰ τῆς
[31]	ἔργων, ἀνάγκη μὴ εἶναι ἀγαθὸν	τὸν	πλοῦτον. Συμβαίνει οὕτως ἐκ τούτου
[21]	ὅταν δὲ οὗτοι παραγένωνται εἰς	τὸν	πρῶτον περίβολον πρὸς τὴν Ἡδυπάθειαν
[11]	ἔφην ἐγώ, ὡς καλὸν λέγεις	τὸν	τόπον εἶναι. (Οὐκοῦν παρὰ τὴν
[21]	ἀπορῶ, διὰ τί δεικνύουσιν αὐτῷ	τὸν	τόπον ἐκεῖνον αἱ Ἀρεταί, ὅθεν
[21]	αὐτὸν ὑπολαβοῦσαι αἱ Ἀρεταὶ πρὸς	τὸν	τόπον ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε πρῶτον,
[11]	Παρακαλοῦσιν, ἔφη, τοὺς παραγινομένους ἐπὶ	τὸν	τόπον θαρρεῖν καὶ μὴ ἀποδειλιᾶν
[1]	πύλην θρόνον τινὰ κείμενον κατὰ	τὸν	τόπον, καθ´ ὃν εἰσπορεύεται ὁ
[31]	καὶ τῆς ἄλλης Κακίας εἰς	τὸν	τρίτον περίβολον πρὸς τὴν Παιδείαν
[31]	Ἔγωγε. (Μὴ οὖν ἀπιθάνως λέγε.	ἀδύνατον	τὸ αὐτὸ πρᾶγμα κακὸν καὶ
[1]	Καὶ ἐθαύμασά γε, ἔφη, αὐτὸν	πολυχρονιώτατον	νεώτερος ὤν. πολλὰ γὰρ καὶ
[31]	καὶ βλαβερὸν ἂν εἴη καὶ	αἱρετὸν	καὶ φευκτὸν τὸ αὐτὸ πρᾶγμα
[31]	τῆς ἄλλης Κακίας εἰς τὸν	τρίτον	περίβολον πρὸς τὴν Παιδείαν τὴν
[31]	ἂν εἴη καὶ αἱρετὸν καὶ	φευκτὸν	τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί. Ἀπίθανον
[1]	Τοῦτο δὲ τί ἐστι τὸ	ποτόν;	Πλάνος, ἔφη, καὶ ἄγνοια. Εἶτα
[31]	τὸ ταράττον τοὺς ἀνθρώπους καὶ	βλάπτον,	ὅτι ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ καὶ
[1]	ἀναπηδῶσιν αὗται καὶ πλέκονται πρὸς	ἕκαστον,	εἶτα ἀπάγουσι. Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν
[31]	ποτε, ὅμως μέντοι γε οὐκ	ἄχρηστον	ἦν ἡμᾶς καὶ αὐτοὺς τὴν
[31]	πάνυ γὰρ παράδοξον ἡμῖν καὶ	ἄπιστον	δοκεῖ τὸ λεγόμενον. Ἄγε τοίνυν,
[11]	δ´ ἔχουσα ἁπλῆν τε καὶ	ἀκαλλώπιστον;	ἕστηκε δὲ οὐκ ἐπὶ στρογγύλου
[31]	κακά, τοῦτο δέ ἐστι τὸ	ταράττον	τοὺς ἀνθρώπους καὶ βλάπτον, ὅτι
[1]	οἱ μὲν πλεῖον, οἱ δὲ	ἧττον.	Ἔτι δὲ οὐχ ὁρᾷς ἔνδον
[11]	περιβόλῳ. (Ὅταν οὖν καθαρθῇ, ποῦ	αὐτὸν	ἀποστέλλει; Ἔνδον, ἔφη, πρὸς τὴν
[21]	μετὰ πάσης ἀσφαλείας. ὑποδέξονται γὰρ	αὐτὸν	ἀσμένως πάντες καθάπερ τὸν ἰατρὸν
[21]	ἔφη, σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν παραλάβωσιν	αὐτὸν	αὗται, ποῦ ἄγουσι; Πρὸς τὴν
[11]	εἶτα οὕτως ἂν ὁ ἰατρὸς	αὐτὸν	εἰς ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν κατέστησεν,
[11]	Δόξαν ταύτην προσδέξηται τὴν ἄξουσαν	αὐτὸν	εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν, καθαρθεὶς
[31]	εἴπερ οὐ βοηθεῖ τοῖς ἔχουσιν	αὐτὸν	εἰς τὸ βελ– τίους εἶναι.
[11]	ἡ Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ	αὐτὸν	ἐκ τῶν κακῶν καὶ συνίστησιν
[21]	τοῦ στεφάνου, ᾧ ἔφης στεφανοῦν	αὐτόν;	Εὐδαιμονική, ὦ νεανίσκε. ὁ γὰρ
[21]	τις παραγένηται, τί ποιεῖ; Στεφανοῖ	αὐτόν,	ἔφη, τῇ ἑαυτῆς δυνάμει ἥ
[11]	Παιδείαν ὅταν τις παραγένηται, θεραπεύει	αὐτὸν	καὶ ποτίξει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει,
[21]	τὰ μέγιστα θηρία, ἃ πρότερον	αὐτὸν	κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε καὶ ἐποίει
[21]	ἐπάνω πάντων ἐστὶ τῶν πρότερον	αὐτὸν	λυπούντων καθάπερ οἱ ἐχιοδεῖκται. τὰ
[1]	ἑωρακώς; Καὶ ἐθαύμασά γε, ἔφη,	αὐτὸν	πολυχρονιώτατον νεώτερος ὤν. πολλὰ γὰρ
[11]	μὲν συνίημι, ἔφην ἐγώ. Τὸν	αὐτὸν	τοίνυν τρόπον, ἔφη, καὶ πρὸς
[1]	Πότερον οὖν, ἔφην ἐγώ, καὶ	αὐτὸν	τὸν ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς; Καὶ
[21]	ποιεῖ ἢ ποῖ βαδίζει; Ἄγουσιν	αὐτὸν	ὑπολαβοῦσαι αἱ Ἀρεταὶ πρὸς τὸν
[1]	παρέργως, ἐπείπερ καὶ τὸ ἐπιτίμιον	τοιοῦτόν	ἐστιν. Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον τινὰ
[31]	οὐ γίνεται ἐκ κακῶν ἀγαθόν.	πλοῦτον	δὲ ἔστι πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν
[31]	ὑπάρχειν ἅμα τῷ αὐτῷ δύναται.	πλοῦτον	δὲ καὶ δόξαν καὶ τὸ
[31]	πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν ὑπάρχοντά τινι	πλοῦτον,	κακῶς δὲ ζῶντα τοῦτον καὶ
[31]	ἀνάγκη μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὸν	πλοῦτον.	Συμβαίνει οὕτως ἐκ τούτου τοῦ
[31]	τινι πλοῦτον, κακῶς δὲ ζῶντα	τοῦτον	καὶ ἀθλίως. Νὴ Δία, πολλούς
[1]	γραφήν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὸν περίβολον	τοῦτον;	Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον δεῖ εἰδέναι
[21]	ἔχειν ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω καὶ	τοῦτον	οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ διὰ τὸ
[1]	τὸν περίβολον τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο	πρῶτον	δεῖ εἰδέναι ὑμᾶς, ὅτι καλεῖται
[1]	ὦ ξένοι, ἔφη. ἀλλὰ τουτὶ	πρῶτον	δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν
[21]	τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε	πρῶτον,	καὶ δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ
[11]	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ	πρῶτον	καὶ ἐκβάλῃ τὰ κακὰ πάντα
[21]	θηρία; πάνυ γὰρ ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι.	Πρῶτον	μέν, ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν καὶ
[11]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἐλθεῖν, ὧδε	πρῶτον	παραγίνονται. Πότερον οὖν ἄλλη ὁδὸς
[21]	δὲ οὗτοι παραγένωνται εἰς τὸν	πρῶτον	περίβολον πρὸς τὴν Ἡδυπάθειαν καὶ
[1]	μένειν λέγουσαι ὅτι βίον ἕξουσιν	ἡδύν	τε καὶ ἄπονον καὶ κακοπάθειαν
[1]	περὶ τῆς μυθολογίας πρὸς ἀλλήλους	πολὺν	χρόνον πρεσβύτης τις παρεστώς, Οὐδὲν
[31]	οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν ἔσται ὧν	νῦν	ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο δὲ ἐξήγησαι,
[21]	οἱ ἄλλοι οἱ ἐκεῖ διατρίβοντες.	νῦν	δὲ ἀπειληφὼς τὴν ἐπιστήμην τῶν
[1]	ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι,	νῦν	δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν γινώμεθα.
[21]	καὶ κεκράτηκεν ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα	νῦν	τούτῳ δουλεύουσι, καθάπερ οὗτος ἐκείνοις
[31]	Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ	τοίνυν	ἀμφοτέροις συμβαίνει τὸ ζῆν, καὶ
[31]	καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα. (Εἰ	τοίνυν	γίνεται ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν μηδέν,
[1]	οὕτως ἔχοντα. Οὐκ ἂν φθάνοις	τοίνυν	διηγούμενος ὡς ἡμῶν προσεξόντων οὐ
[1]	παντοδαπὰς μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται	τοίνυν	Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ
[21]	πάνυ καλῷ; Ἐμφαίνει οὕτως. Αὕτη	τοίνυν	ἐστὶν ἡ Εὐδαιμονία, ἔφη. (Ὅταν
[11]	καὶ ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη	τοίνυν	ἐστὶν ἡ ὁδὸς, ἔφη, ἡ
[1]	δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται	τοίνυν,	ἔφη, ἡ μὲν τὴν μάστιγα
[31]	ἄπιστον δοκεῖ τὸ λεγόμενον. Ἄγε	τοίνυν,	ἔφη, πειρῶ ἀποκρίνασθαι τὸ φαινόμενον
[1]	αὐτοῦ ἠκηκόειν διεξιόντος. (Πρὸς Διὸς	τοίνυν,	ἔφην ἐγώ, εἰ μή τις
[31]	δοκεῖ ταὐτὸ εἶναι. Τὸ κακῶς	τοίνυν	ζῆν κακόν ἐστι, τὸ δὲ
[1]	ἑταῖραι εἰώθασι; Καὶ μάλα. Αὗται	τοίνυν	ἡ μὲν Ἀκρασία καλεῖται, ἡ
[11]	εἶναι. Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν. Τούτων	τοίνυν	ἡ μὲν ἐν τῷ μέσῳ
[31]	τὸν θέμενον πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως	τοίνυν	κελεύει ἔχειν τὸ Δαιμόνιον καὶ
[11]	εὔτακτος εἶναι; Καὶ μάλα. Ταύτην	τοίνυν	οἱ πολλοὶ καὶ εἰκαῖοι τῶν
[31]	κακῶς ζῆν. Ἔστι ταῦτα. Εἰ	τοίνυν	οὕτως ἔχει, θεώρησον, πότερον ἂν
[31]	ἃ προστάττει τὸ Δαιμόνιον. ὅστις	τοίνυν	παρ´ αὐτά τι ποιεῖ ἢ
[11]	συνίημι, ἔφην ἐγώ. Τὸν αὐτὸν	τοίνυν	τρόπον, ἔφη, καὶ πρὸς τὴν
[31]	ἄν ποτε σωθεῖεν. καὶ ὑμεῖς	τοίνυν,	ὦ ξένοι, ἔφη, οὕτω ποιεῖτε
[31]	ἀλλὰ κακόν, ἔφην ἐγώ. Πῶς	οὖν	ἀγαθόν ἐστι τὸ ζῆν, ἔφη,
[11]	ἐλθεῖν, ὧδε πρῶτον παραγίνονται. Πότερον	οὖν	ἄλλη ὁδὸς οὐκ ἔστιν ἐπὶ
[31]	καὶ ἀγαθὸν εἶναι; Ἔγωγε. (Μὴ	οὖν	ἀπιθάνως λέγε. ἀδύνατον τὸ αὐτὸ
[11]	ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων. (Ποία	οὖν	αὕτη ἡ ὁδός ἐστιν ἡ
[1]	προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις. εἰ μὲν	οὖν	αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο, εἰ
[31]	πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν ἀφίκωνται. κελεύει	οὖν	αὐτοῦ χρόνον τινὰ ἐνδιατρῖψαι καὶ
[31]	ποιήσω τοῦτο, ἔφην ἐγώ. Πότερον	οὖν,	ἐὰν κακῶς τις ζῇ, ἀγαθὸν
[1]	ἐστιν ἐν τῷ βίῳ. ταῦτ´	οὖν	ἐὰν μέν τις μὴ συνιῇ,
[1]	ἢ πῶς; ἔφην ἐγώ. Ὁρᾷς	οὖν,	εἶπε, παρὰ τὴν πύλην θρόνον
[1]	Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν	οὖν	εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν αὗται
[11]	πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα. Κατανοεῖς	οὖν	ἐν μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον
[1]	αὐτὴν κακὴν Τύχην καλοῦσι. Τίνα	οὖν	ἐστιν ἃ δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι
[11]	ὁρᾷς. Ἐμφαίνει νὴ Δία. (Ὁρᾷς	οὖν,	ἔφη, καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους
[21]	γεγόνασιν οὓς τότε ἀπήγαγον. Πότερον	οὖν,	ἔφην ἐγώ, αὗται εἴσω πρὸς
[1]	γραφὴν ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ. Πότερον	οὖν,	ἔφην ἐγώ, καὶ αὐτὸν τὸν
[1]	τι τῷ εἰσιόντι ὄχλῳ. (Ἀπορούντων	οὖν	ἡμῶν περὶ τῆς μυθολογίας πρὸς
[21]	θεωρεῖ ὡς κακῶς πράσσουσιν. (Ἐπειδὰν	οὖν	θεωρήσῃ πάντα, τί ποιεῖ ἢ
[11]	ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. (Ὅταν	οὖν	καθαρθῇ, ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει; Ἔνδον,
[11]	ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. Πότερον	οὖν	καὶ αἱ Δόξαι; ἔφην. Μένει
[11]	κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ, ἔφην. (Ὁρᾷς	οὖν	καὶ γυναῖκας δύο ἑστηκυίας ἐπὶ
[11]	Αὐταὶ ἐκεῖναί εἰσιν, ἔφη. Πότερον	οὖν	καὶ ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ Δία
[21]	τὸν ἰατρὸν οἱ πάσχοντες. Πότερον	οὖν	κἀκείνας τὰς γυναῖκας, ἃς ἔφης
[11]	τῆς ἀληθινῆς Παιδείας συνομιλεῖν. Τίνες	οὖν	καλοῦνται οὗτοι; Οἱ μὲν ποιηταί,
[31]	καὶ βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν	οὖν	κελεύει συντόμως πρὸς ταύτην, καὶ
[1]	σώζεσθαι ἐν τῷ Βίῳ. (Ποίαν	οὖν	ὁδὸν κελεύει βαδίζειν ἢ πῶς;
[31]	οὐδὲν κωλύει βελτίους γενέσθαι (Πότερον	οὖν	οὐδὲ προέχουσιν οὗτοι οἱ μαθηματικοὶ
[31]	πολλοὺς τοιούτους ἔστιν ἰδεῖν. Πῶς	οὖν	οὗτοι προέχουσιν, ἔφη, εἰς τὸ
[1]	ἕκαστος αὐτῶν ἃ ῥίπτει. Πῶς	οὖν	οὐχ ὁμοίαν ἔχουσι τὴν μορφήν,
[1]	πάνθ´ ὅσα τούτοις παραπλήσια. ὅταν	οὖν	πάντα αὐτοῖς ἐπιλίπῃ, παραδίδονται τῇ
[1]	πορεύονται εἰς τὸν Βίον. Πότερον	οὖν	πάντες πίνουσι τὸν πλάνον ἢ
[11]	ἥξουσιν εἰς ὁδὸν καλήν. Ὅταν	οὖν	παραγένωνται ἐπὶ τὴν πέτραν, πῶς
[1]	δ´ ἐστὶν αὕτη αὐτοῦ. τούτοις	οὖν	παραδίδοται καὶ μετὰ τούτων συμβιοῖ
[21]	μάλιστα. Τοιγαροῦν, ἔφη, σωθήσεσθε. ~Ὅταν	οὖν	παραλάβωσιν αὐτὸν αὗται, ποῦ ἄγουσι;
[1]	ἐν παντὶ τῷ βίῳ. ὑμεῖς	οὖν	προσέχετε καὶ μὴ παρακούετε. (Ὦ
[1]	τἆλλα ὅσα τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα	οὖν	πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά; Περὶ
[1]	τὸ ἐπιτίμιον τοιοῦτόν ἐστιν. Ἀναλαβὼν	οὖν	ῥάβδον τινὰ καὶ ἐκτείνας πρὸς
[11]	Καρτερία· εἰσὶ δὲ ἀδελφαί. Τί	οὖν	τὰς χεῖρας ἐκτετάκασι προθύμως οὕτως;
[31]	τοῦτο ποιεῖν. καὶ διὰ ταύτην	οὖν	τὴν αἰτίαν κελεύει πρὸς τὰς
[21]	Καλῶς λέγεις, ἔφην ἐγώ. Ἐκτείνας	οὖν	τὴν χεῖρα πάλιν, Ὁρᾶτε, ἔφη,
[1]	μαινομένη, ἀλλὰ καὶ κωφή. Αὕτη	οὖν	τί ἔργον ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ,
[31]	ἃ δοκεῖ εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´	οὖν	τίνα ἐστί; Γράμματα, ἔφη, καὶ
[1]	ἀνθρώποις δοκεῖ εἶναι ἀγαθά. Ταῦτα	οὖν	τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ
[31]	Παιδείας, ἢν διασωθῶσιν ἐκεῖ. Αὕτη	οὖν	τίς ἐστιν; Ἡ ἀληθὴς ἐπιστήμη
[1]	καὶ κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν. ἐὰν	οὖν	τις πεισθῇ ὑπ´ αὐτῶν εἰσελθεῖν
[31]	πρότερον ὑμῖν ἔλεξα. διὰ τοῦτο	οὖν	τὸ Δαιμόνιον κελεύει μὴ θαυμάζειν,
[31]	πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ μοι. Πῶς	οὖν	τοῦτο ἄν τις κρίνοι ἀγαθὸν
[1]	Ἀπληστία, ἡ δὲ Κολακεία. Τί	οὖν	ὧδε ἑστήκασιν αὗται; Παρατηροῦσιν, ἔφη,
[21]	ἐστὶν ἡ Εὐδαιμονία, ἔφη. (Ὅταν	οὖν	ὧδέ τις παραγένηται, τί ποιεῖ;
[1]	μυθολογίαν γινώμεθα. Ἔστω οὕτως. (Ὁρᾷς	οὖν,	ὡς ἂν παρέλθῃς τὴν πύλην
[31]	ἀλλὰ καὶ τὰ προϋπάρχοντα. ἃ	γοῦν	δίδωσι, λαβεῖν κελεύει παρ´ αὐτῆς
[31]	ὑπάρχῃ, κακόν τι αὐτῷ ὑπάρχει;	οὐκοῦν	εἰ κακόν τι ὑπάρχει αὐτῷ,
[31]	πολλάκις οὐ συμφέρει ὑπάρχειν; Οὐδαμῶς.	Οὐκοῦν	εἰ μέν τις ἐπίσταται τῷ
[11]	ἐκεῖνον; Καὶ μάλα, ἔφην ἐγώ.	Οὐκοῦν	ἔξω τοῦ περιβόλου παρὰ τὴν
[21]	ἀκρόπολις τῶν περιβόλων πάντων; Ὁρῶ.	Οὐκοῦν	ἐπὶ τοῦ προπυλαίου γυνὴ καθεστηκυῖα
[11]	Καὶ μάλα γε χαλεπὴ προσιδεῖν.	Οὐκοῦν	καὶ ἄνω ἐπὶ τοῦ βουνοῦ
[11]	εἶναι δοκούσης; Καὶ μάλα, ἔφην.	Οὐκοῦν	καὶ βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ
[1]	τινα καὶ σκοτεινόν; Καὶ μάλα.	Οὐκοῦν	καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ ῥυπαραὶ
[11]	ἀλλ´ ἔρημος δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ.	Οὐκοῦν	καὶ θύραν τινὰ μικρὰν καὶ
[31]	ἀποθανεῖν τοῦ ζῆν. Ἔστι ταῦτα.	Οὐκοῦν	ὁ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ
[31]	καὶ ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν ἔγωγε καλῶς.	Οὐκοῦν	οὐδὲ τὸ ἀποθανεῖν κακόν ἐστιν,
[31]	ἀθλίως. Νὴ Δία, πολλούς γε.	Οὐκοῦν	οὐδὲν τούτοις ὁ πλοῦτος βοηθεῖ
[31]	ὑγιεινόν, ἀλλὰ τὸ πῶς τέμνειν,	οὐκοῦν	οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ ζῆν
[11]	καλὸν λέγεις τὸν τόπον εἶναι.	(Οὐκοῦν	παρὰ τὴν πύλην ὁρᾷς, ἔφη,
[31]	φαίνεται· αὐτοὶ γὰρ φαῦλοί εἰσιν.	Οὐκοῦν	τὸ σπουδαίους εἶναι οὐχ ὁ
[21]	δύναμις τοῦ στεφάνου, ᾧ ἔφης	στεφανοῦν	αὐτόν; Εὐδαιμονική, ὦ νεανίσκε. ὁ
[11]	προσέξομεν, ἔφην ἔγωγε, ὡς μάλιστα.	Τοιγαροῦν,	ἔφη, σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν παραλάβωσιν
[11]	διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν	ἰσχὺν	καὶ θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς
[1]	γε, ἔφη, αὐτὸν πολυχρονιώτατον νεώτερος	ὤν.	πολλὰ γὰρ καὶ σπουδαῖα διελέγετο.
[11]	συνῆτε, ἔφη, καὶ ἕξιν περιποιήσησθε	ὧν	ἀκούετε. Ἀλλὰ προσέξομεν, ἔφην ἔγωγε,
[31]	πειρῶ ἀποκρίνασθαι τὸ φαινόμενον περὶ	ὧν	ἄν σε ἐρωτῶ. Ἀλλὰ ποιήσω
[11]	φιλαργυρίαν καὶ τὰ λοιπὰ πάντα,	ὧν	ἀνεπλήσθη ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ.
[1]	κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´	ὧν	ἀφείλετο ἃ δέδωκε πρότερον αὐτοῖς.
[1]	Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη· καὶ παρ´	ὧν	μὲν ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ
[31]	μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν ἔσται	ὧν	νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο δὲ
[21]	δὲ ὑφ´ ἑτέρων Κακῶν. ἐξ	ὧν	οὐ δύνανται ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν
[31]	ἀποκρίνασθαι τὸ φαινόμενον περὶ ὧν	ἄν	σε ἐρωτῶ. Ἀλλὰ ποιήσω τοῦτο,
[1]	καὶ τὸ ἐπιτίμιον τοιοῦτόν ἐστιν.	Ἀναλαβὼν	οὖν ῥάβδον τινὰ καὶ ἐκτείνας
[31]	πλοῦτος δὲ γίνεται ἐκ κακῶν	ἔργων,	ἀνάγκη μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὸν
[21]	κρατεῖται ὥσπερ πρότερον. Ὢ καλῶν	ἔργων,	ἔφην ἐγώ, καὶ καλλίστης νίκης.
[31]	ἰδεῖν ἐκ κακῶν καὶ αἰσχρῶν	ἔργων,	οἷον λέγω ἐκ τοῦ προδιδόναι
[31]	ἀδικεῖν καὶ ἀφρονεῖν ἐκ καλῶν	ἔργων,	οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα τῷ αὐτῷ
[31]	οὐκ ἔστι κτήσασθαι ἐκ κακῶν	ἔργων,	ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν
[21]	εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων	ἀγαθῶν	ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ δὲ ἕτεραι
[31]	προέχειν, ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ	ἀγαθῶν	καὶ κακῶν ὥσπερ καὶ οἱ
[21]	οὐκ ἀπολαύουσι τῶν παρ´ αὐταῖς	ἀγαθῶν.	Ποῖα δὲ λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι;
[21]	καὶ ἄγονται κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ	πολεμίων,	οἱ μὲν ὑπ´ Ἀκρασίας, οἱ
[1]	γραφῆς ταύτης. οὐδὲ γὰρ τῶν	ἐπιχωρίων	πολλοὶ οἴδασι, τί ποτε αὕτη
[31]	γὰρ ὅτι οὐ γίνεται ἐκ	κακῶν	ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ ἔστι πολλοὺς
[21]	Κενοδοξίας, οἱ δὲ ὑφ´ ἑτέρων	Κακῶν.	ἐξ ὧν οὐ δύνανται ἐκλῦσαι
[31]	εἰκός, πλοῦτος δὲ γίνεται ἐκ	κακῶν	ἔργων, ἀνάγκη μὴ εἶναι ἀγαθὸν
[31]	δικαιοπραγεῖν οὐκ ἔστι κτήσασθαι ἐκ	κακῶν	ἔργων, ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ
[31]	ἔστι πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ	κακῶν	καὶ αἰσχρῶν ἔργων, οἷον λέγω
[11]	συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ τῶν	κακῶν	καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν
[31]	φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν καὶ	κακῶν	ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι καὶ
[1]	ἔνδον τῆς πύλης πλῆθός τι	γυναικῶν	ἑτέρων παντοδαπὰς μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ.
[1]	ἐν τῷ περιβόλῳ πλῆθός τι	γυναικῶν	ἑωρᾶτο. ἐπὶ δὲ {τῆς εἰσόδου}
[21]	δοκοῦσι τετρῖφθαι, κατέχονται δὲ ὑπὸ	γυναικῶν	τινων. Οἱ μὲν ἐστεφανωμένοι οἱ
[11]	ἔφη, ἔσω τῆς πύλης χορὸν	γυναικῶν,	ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι καὶ
[21]	οὐ κρατεῖται ὥσπερ πρότερον. Ὢ	καλῶν	ἔργων, ἔφην ἐγώ, καὶ καλλίστης
[31]	τὸ ἀδικεῖν καὶ ἀφρονεῖν ἐκ	καλῶν	ἔργων, οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα τῷ
[31]	πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι τῶν	ἄλλων	ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ μέλλουσι προέχειν,
[31]	ἐστί; Γράμματα, ἔφη, καὶ τῶν	ἄλλων	μαθημάτων ἃ καὶ Πλάτων φησὶν
[31]	συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν καὶ ἐξ	ἄλλων	πολλῶν καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα.
[21]	φορτία ἐξελόμεναι πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ	ἄλλων	τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ
[31]	καὶ ἀποστερεῖν καὶ ἐξ ἄλλων	πολλῶν	καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα. (Εἰ
[21]	ἐκεῖνο, ὅ ἐστιν ἀκρόπολις τῶν	περιβόλων	πάντων; Ὁρῶ. Οὐκοῦν ἐπὶ τοῦ
[1]	τῷ εἰσιόντι ὄχλῳ. (Ἀπορούντων οὖν	ἡμῶν	περὶ τῆς μυθολογίας πρὸς ἀλλήλους
[1]	ἂν φθάνοις τοίνυν διηγούμενος ὡς	ἡμῶν	προσεξόντων οὐ παρέργως, ἐπείπερ καὶ
[1]	ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος	Δαίμων	καλεῖται· προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις,
[1]	δὲ σώζεται καὶ μακάριος καὶ	εὐδαίμων	γίνεται ἐν παντὶ τῷ βίῳ.
[11]	αὐτῆς σώζεται καὶ μακάριος καὶ	εὐδαίμων	γίνεται ἐν τῷ βίῳ· εἰ
[21]	γὰρ στεφανωθεὶς ταύτῃ τῇ δυνάμει	εὐδαίμων	γίνεται καὶ μακάριος καὶ οὐκ
[11]	ἐστι τοῖς ἀφικνουμένοις καὶ τῶν	διδομένων	ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς λαμβάνουσι.
[21]	οὐ δύνανται ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν	δεινῶν,	οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι καὶ
[31]	αὐτοὺς ὁμοίως; ὥστε οὐδὲν οὗτοι	ἐκείνων	βελτίους εἰσίν, ἐὰν μὴ καὶ
[21]	ἐξελόμεναι πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ ἄλλων	τινῶν	γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς
[21]	τετρῖφθαι, κατέχονται δὲ ὑπὸ γυναικῶν	τινων.	Οἱ μὲν ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι
[11]	ὡς ἄν, εἴ τις φιλοτίμως	κάμνων	ἐτύγχανε, πρὸς ἰατρὸν ἂν δήπου
[31]	αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ τούτων	μόνων	εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´
[11]	τίς καλεῖται ὁ τόπος οὗτος;	Εὐδαιμόνων	οἰκητήριον, ἔφη· ὧδε γὰρ διατρίβουσιν
[1]	αὐτῇ πιστεύσῃ. (Ὁ δὲ {τῶν	ἀνθρώπων}	πολὺς ὄχλος οὗτος ὁ περὶ
[31]	τὸ βελτίους γενέσθαι τῶν ἄλλων	ἀνθρώπων;	Πῶς γὰρ μέλλουσι προέχειν, ἐπειδὰν
[31]	λάβωσι τὸ ἀργύριον παρὰ τῶν	ἀνθρώπων,	χαίρουσι καὶ ἴδιον νομίζουσιν εἶναι,
[11]	οἱ πολλοὶ καὶ εἰκαῖοι τῶν	ἀνδρῶν	Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ ἔστι δέ,
[1]	Βίον οὗτοί εἰσιν. ὁ δὲ	γέρων	ὁ ἄνω ἑστηκὼς ἔχων χάρτην
[1]	τοῦ {πρώτου} πυλῶνος {καὶ περιβόλου}	γέρων	τις ἑστὼς ἔμφασιν ἐποίει ὡς
[21]	ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ δὲ ὑφ´	ἑτέρων	Κακῶν. ἐξ ὧν οὐ δύνανται
[1]	τῆς πύλης πλῆθός τι γυναικῶν	ἑτέρων	παντοδαπὰς μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται
[31]	καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ	μοχθηρῶν.	Ἔστι ταῦτα. (Εἰ τοίνυν γίνεται
[1]	πάλαι ποτὲ ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ	ἔμφρων	καὶ δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ
[31]	κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ κακῶν καὶ	αἰσχρῶν	ἔργων, οἷον λέγω ἐκ τοῦ
[1]	τι γυναικῶν ἑτέρων παντοδαπὰς μορφὰς	ἐχουσῶν;	Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι καὶ
[31]	μαθηματικοὶ πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι	τῶν	ἄλλων ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ μέλλουσι
[31]	τίνα ἐστί; Γράμματα, ἔφη, καὶ	τῶν	ἄλλων μαθημάτων ἃ καὶ Πλάτων
[11]	τοίνυν οἱ πολλοὶ καὶ εἰκαῖοι	τῶν	ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ ἔστι
[1]	τις αὐτῇ πιστεύσῃ. (Ὁ δὲ	{τῶν	ἀνθρώπων} πολὺς ὄχλος οὗτος ὁ
[31]	μὲν λάβωσι τὸ ἀργύριον παρὰ	τῶν	ἀνθρώπων, χαίρουσι καὶ ἴδιον νομίζουσιν
[1]	καὶ ἑτέροις δίδωσι· παρὰ δὲ	τῶν	αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα ἃ
[31]	ἂν ἕξιν λάβητε. ἀλλὰ περὶ	τῶν	αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ
[21]	ὧν οὐ δύνανται ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς	τῶν	δεινῶν, οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι
[11]	ὁδός ἐστι τοῖς ἀφικνουμένοις καὶ	τῶν	διδομένων ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς
[21]	ᾔδει οὐδὲ ἠπίστατο, ἔφη, οὐδὲν	τῶν	ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ διὰ
[1]	τῆς γραφῆς ταύτης. οὐδὲ γὰρ	τῶν	ἐπιχωρίων πολλοὶ οἴδασι, τί ποτε
[11]	αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ	τῶν	κακῶν καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν
[31]	βελτίους ἄνδρας γενέσθαι ἕνεκα τούτων	τῶν	μαθημάτων; (Οὐδαμῶς φαίνεται ἐκ τούτου
[31]	συνήκαμεν, οὕτω καὶ ἄνευ τούτων	τῶν	μαθημάτων οὐδὲν κωλύει βελτίους γενέσθαι
[11]	αὐτοὺς κακὸν οὐδὲν ἕνεκα τούτων	τῶν	μαθημάτων. (Ποία οὖν αὕτη ἡ
[21]	κακῶς ζῶσι καὶ οὐκ ἀπολαύουσι	τῶν	παρ´ αὐταῖς ἀγαθῶν. Ποῖα δὲ
[21]	ὑψηλὸν ἐκεῖνο, ὅ ἐστιν ἀκρόπολις	τῶν	περιβόλων πάντων; Ὁρῶ. Οὐκοῦν ἐπὶ
[21]	κυριεύει καὶ ἐπάνω πάντων ἐστὶ	τῶν	πρότερον αὐτὸν λυπούντων καθάπερ οἱ
[21]	νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν ἐπιστήμην	τῶν	συμφερόντων αὐτός τε καλῶς ζῇ
[31]	τίς ἐστιν; Ἡ ἀληθὴς ἐπιστήμη	τῶν	συμφερόντων, ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς δόσις
[31]	τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ καὶ	Πλάτων	φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος δύναμιν
[31]	Γράμματα, ἔφη, καὶ τῶν ἄλλων	μαθημάτων	ἃ καὶ Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ
[31]	ἄνδρας γενέσθαι ἕνεκα τούτων τῶν	μαθημάτων;	(Οὐδαμῶς φαίνεται ἐκ τούτου τοῦ
[31]	οὕτω καὶ ἄνευ τούτων τῶν	μαθημάτων	οὐδὲν κωλύει βελτίους γενέσθαι (Πότερον
[11]	κακὸν οὐδὲν ἕνεκα τούτων τῶν	μαθημάτων.	(Ποία οὖν αὕτη ἡ ὁδός
[21]	ἐπὶ κεφαλαίου. τὸ γὰρ εὐωχεῖσθαι	βοσκημάτων	τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται
[21]	ἁπάντων γὰρ κυριεύει καὶ ἐπάνω	πάντων	ἐστὶ τῶν πρότερον αὐτὸν λυπούντων
[21]	ὅ ἐστιν ἀκρόπολις τῶν περιβόλων	πάντων;	Ὁρῶ. Οὐκοῦν ἐπὶ τοῦ προπυλαίου
[21]	καὶ τὴν λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν.	πάντων	τούτων κρατεῖ καὶ οὐ κρατεῖται
[21]	οὔτε ὑπὸ ἄλλου Κακοῦ οὐδενός.	ἁπάντων	γὰρ κυριεύει καὶ ἐπάνω πάντων
[1]	φθάνοις τοίνυν διηγούμενος ὡς ἡμῶν	προσεξόντων	οὐ παρέργως, ἐπείπερ καὶ τὸ
[21]	δὲ ἀπειληφὼς τὴν ἐπιστήμην τῶν	συμφερόντων	αὐτός τε καλῶς ζῇ καὶ
[31]	ἐστιν; Ἡ ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν	συμφερόντων,	ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς δόσις καὶ
[21]	πάντων ἐστὶ τῶν πρότερον αὐτὸν	λυπούντων	καθάπερ οἱ ἐχιοδεῖκται. τὰ γὰρ
[1]	προστάττων τι τῷ εἰσιόντι ὄχλῳ.	(Ἀπορούντων	οὖν ἡμῶν περὶ τῆς μυθολογίας
[21]	γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων τρόπον ἀπόλαυσιν	μεγίστων	ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ δὲ
[1]	τις ἑστὼς ἔμφασιν ἐποίει ὡς	προστάττων	τι τῷ εἰσιόντι ὄχλῳ. (Ἀπορούντων
[1]	οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος	αὐτῶν	ἃ ῥίπτει. Πῶς οὖν οὐχ
[21]	Αἱ δὲ γυναῖκες αἱ μετ´	αὐτῶν	ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν αὗται; Λῦπαι,
[1]	αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω τι, ἔφη,	αὐτῶν	ἄνω ὥσπερ θυρίον μικρὸν καὶ
[1]	τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν	αὐτῶν	δοκοῦσι χαίρειν, οἱ δὲ ἀθυμοῦσιν
[1]	ἐὰν οὖν τις πεισθῇ ὑπ´	αὐτῶν	εἰσελθεῖν εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι
[21]	βουνοῦ παραγίνεσθαι; καὶ οἱ μὲν	αὐτῶν	ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός,
[1]	δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν καὶ γελᾶν	αὐτῶν	οἱ εἰληφότες τι παρ´ αὐτῆς
[21]	φοβεῖται, μή τι πάθῃ ὑπ´	αὐτῶν;	Οὐ μὴ διοχληθήσεται οὐδὲν οὔτε
[11]	καὶ οὐ μὴ ἀπέλθῃ ἀπ´	αὐτῶν	οὔθ´ ἡ δόξα οὔθ´ ἡ
[1]	ἑτέροις δίδωσι· παρὰ δὲ τῶν	αὐτῶν	πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα ἃ δέδωκε
[31]	ἕξιν λάβητε. ἀλλὰ περὶ τῶν	αὐτῶν	πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ
[11]	{καὶ αἱ ἄλλαι αἱ μετ´	αὐτῶν}	τίνες εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί εἰσιν,
[31]	ἄνδρας; Ἔστι γὰρ καὶ ἄνευ	τούτων	βελτίους γενέσθαι, ὅμως δὲ οὐκ
[1]	οὐκ ἔστιν ἀγαθά; Περὶ μὲν	τούτων,	ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι,
[11]	ἀληθινὴν ὁδὸν καὶ πίωσι τὰς	τούτων	καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα ὅταν καθαρθῶσι
[31]	{καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα	τούτων	καὶ τὰ ἀσεβέστατα καὶ τὰ
[21]	τὴν λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν. πάντων	τούτων	κρατεῖ καὶ οὐ κρατεῖται ὥσπερ
[31]	τιμῶσιν αὐτὰ καὶ οἴωνται διὰ	τούτων	μόνων εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ}
[31]	δεῖ τι προσπυθέσθαι περὶ ἑκάστου	τούτων,	οὐδεὶς φθόνος· ἐγὼ γὰρ ὑμῖν
[1]	καὶ ἀσχημονεῖν καὶ ποιεῖν ἕνεκεν	τούτων	πάντα ὅσα ἐστὶ βλαβερά, οἷον
[1]	τούτοις οὖν παραδίδοται καὶ μετὰ	τούτων	συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα πάλιν
[11]	δοκοῦσαι εἶναι. Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν.	Τούτων	τοίνυν ἡ μὲν ἐν τῷ
[31]	τὸ βελτίους ἄνδρας γενέσθαι ἕνεκα	τούτων	τῶν μαθημάτων; (Οὐδαμῶς φαίνεται ἐκ
[31]	τι συνήκαμεν, οὕτω καὶ ἄνευ	τούτων	τῶν μαθημάτων οὐδὲν κωλύει βελτίους
[11]	ἐλλείψει αὐτοὺς κακὸν οὐδὲν ἕνεκα	τούτων	τῶν μαθημάτων. (Ποία οὖν αὕτη
[1]	χειρὶ καὶ τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ	δεικνύων	τι, οὗτος Δαίμων καλεῖται· προστάττει
[1]	ἀλλὰ περίβολος ἦν ἐν αὑτῷ	ἔχων	ἑτέρους περιβόλους δύο, τὸν μὲν
[11]	ἐκβάλῃ τὰ κακὰ πάντα ὅσα	ἔχων	ἦλθε. Ποῖα ταῦτα; Τὴν ἄγνοιαν
[1]	δὲ γέρων ὁ ἄνω ἑστηκὼς	ἔχων	χάρτην τινὰ ἐν τῇ χειρὶ