Pages
[11]	ἔφης εἶναι τὴν Ἀκρασίαν {καὶ	αἱ	ἄλλαι αἱ μετ´ αὐτῶν} τίνες
[21]	δυνάμει ἥ τε Εὐδαιμονία καὶ	αἱ	ἄλλαι Ἀρεταὶ πᾶσαι ὥσπερ τοὺς
[11]	εἰσι καὶ οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι καθάπερ	αἱ	ἄλλαι; Ὁρῶ, ἔφην. ἀλλὰ τίνες
[21]	δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον ἐκεῖνον	αἱ	Ἀρεταί, ὅθεν ἥκει τὸ πρότερον.
[11]	οἰκητήριον, ἔφη· ὧδε γὰρ διατρίβουσιν	αἱ	Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ Εὐδαιμονία.
[21]	ποῖ βαδίζει; Ἄγουσιν αὐτὸν ὑπολαβοῦσαι	αἱ	Ἀρεταὶ πρὸς τὸν τόπον ἐκεῖνον,
[11]	μὲν πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται,	αἱ	δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία,
[21]	πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται ἀνοδίᾳ.	Αἱ	δὲ γυναῖκες αἱ μετ´ αὐτῶν
[11]	ὅσοι ἄλλοι τούτοις εἰσὶ παραπλήσιοι.	(Αἱ	δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ δοκοῦσαι
[1]	μὲν εἰς τὸ σώζεσθαι, ἔφη,	αἱ	δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι διὰ
[21]	ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι.	(Αἱ	δὲ ἕτεραι γυναῖκες αἱ ἐκεῖθεν
[11]	παραπλήσιοι. (Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι	αἱ	δοκοῦσαι περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς πρώταις,
[31]	ἕτερον οὐχ ὁρᾷς, ὅτι καὶ	αἱ	Δόξαι ἐκ τοῦ πρώτου περιβόλου
[11]	πρώτῳ περιβόλῳ. Πότερον οὖν καὶ	αἱ	Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ καὶ
[21]	εἶναι. (Αἱ δὲ ἕτεραι γυναῖκες	αἱ	ἐκεῖθεν παραγινόμεναι ἱλαραί τε καὶ
[1]	ἀπάγουσι. Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς;	Αἱ	μὲν εἰς τὸ σώζεσθαι, ἔφη,
[21]	πλανῶνται ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ γυναῖκες	αἱ	μετ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν
[11]	τὴν Ἀκρασίαν {καὶ αἱ ἄλλαι	αἱ	μετ´ αὐτῶν} τίνες εἰσίν; Αὐταὶ
[21]	αὗται πάλιν ἄλλους ἄξουσαι, ὥσπερ	αἱ	νῆες τὰ φορτία ἐξελόμεναι πάλιν
[31]	λεγόμενον. Ἄγε τοίνυν, ἔφη, πειρῶ	ἀποκρίνασθαι	τὸ φαινόμενον περὶ ὧν ἄν
[21]	δὲ πάσχουσι διὰ τὸ μὴ	δύνασθαι	τὴν ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν· ἐπελάθοντο
[31]	διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα	ἡγήσασθαι.	εἰ δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος
[31]	γε οὐδὲ δικαιοπραγεῖν οὐκ ἔστι	κτήσασθαι	ἐκ κακῶν ἔργων, ὡσαύτως δὲ
[31]	οὐδὲν κωλύει τὸν θέμενον πάλιν	κομίσασθαι.	ὡσαύτως τοίνυν κελεύει ἔχειν τὸ
[11]	πρὸς αὑτάς, εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς	διαναπαύσασθαι.	καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν
[31]	μηδὲν ἄλλο, ὃ προσποιοῦνταί γε	ἐπίστασθαι	οὐκ οἴδασιν. ἕως δ´ ἂν
[1]	τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις ἐκποιήσει	διαλέγεσθαι,	νῦν δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν
[31]	λέγω ἐκ τοῦ προδιδόναι καὶ	ληΐζεσθαι	καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν καὶ
[1]	οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν, προδιδόναι,	ληΐζεσθαι	καὶ πάνθ´ ὅσα τούτοις παραπλήσια.
[1]	αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν, εἰ μέλλουσι	σώζεσθαι	ἐν τῷ Βίῳ. (Ποίαν οὖν
[1]	αὐτούς; Αἱ μὲν εἰς τὸ	σώζεσθαι,	ἔφη, αἱ δὲ εἰς τὸ
[31]	ἐστιν. εἰ δὲ δεῖ τι	προσπυθέσθαι	περὶ ἑκάστου τούτων, οὐδεὶς φθόνος·
[21]	οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι καὶ	ἀφικέσθαι	ὧδε, ἀλλὰ ταράττονται διὰ παντὸς
[31]	πάλιν δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις δὲ	ἀφελέσθαι	ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον δέ,
[31]	οὐδὲν γὰρ κωλύει πάλιν ταῦτα	ἀφελέσθαι	καὶ ἑτέρῳ δοῦναι. πολλάκις γὰρ
[31]	ἡ Τύχη, ὥστε ἃ δέδωκεν	ἀφελέσθαι	καὶ ταχέως πάλιν δοῦναι πολλαπλάσια,
[31]	χρήσιμα εἶναι πρὸς τὸ βελτίους	γενέσθαι	ἄνδρας; Ἔστι γὰρ καὶ ἄνευ
[31]	ἔφη, εἰς τὸ βελτίους ἄνδρας	γενέσθαι	ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων; (Οὐδαμῶς
[31]	γὰρ καὶ ἄνευ τούτων βελτίους	γενέσθαι,	ὅμως δὲ οὐκ ἄχρηστα κἀκεῖνά
[31]	ἐλθεῖν. πρὸς δὲ τὸ βελτίους	γενέσθαι	οὐδὲν συμβάλλεται ταῦτα. Οὐδὲν ἄρα,
[31]	τῶν μαθημάτων οὐδὲν κωλύει βελτίους	γενέσθαι	(Πότερον οὖν οὐδὲ προέχουσιν οὗτοι
[31]	οἱ μαθηματικοὶ πρὸς τὸ βελτίους	γενέσθαι	τῶν ἄλλων ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ
[31]	τὰς παρ´ αὐτῆς δόσεις ἴσους	γίνεσθαι	καὶ μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ
[31]	τι ἂν πράττῃ αὕτη, μηδὲ	γίνεσθαι	ὁμοίους τοῖς κακοῖς τραπεζίταις. καὶ
[21]	δοκοῦντες ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ βουνοῦ	παραγίνεσθαι;	καὶ οἱ μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι
[31]	καλοῦνται, καὶ ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως	ἀπαλλάττεσθαι	καὶ μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις
[1]	τὴν πύλην ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες	εἰσπορεύεσθαι	εἰς τὸν Βίον οὗτοί εἰσιν.
[21]	οὔ. Οὐ γὰρ θέμις Δόξαν	εἰσπορεύεσθαι	πρὸς τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῇ
[31]	μὴ ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ	χρῆσθαι.	Δοκεῖ μοι. Πῶς οὖν τοῦτο
[31]	μέν τις ἐπίσταται τῷ πλούτῳ	χρῆσθαι	καλῶς καὶ ἐμπείρως, εὖ βιώσεται,
[31]	τις λάβῃ μηδὲ ὡς ἴδια	ἡγεῖσθαι.	οὐδὲν γὰρ κωλύει πάλιν ταῦτα
[21]	δὴ καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην,	ἐξηγεῖσθαι.	ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν δεδήλωκας,
[21]	τις ἐπὶ κεφαλαίου. τὸ γὰρ	εὐωχεῖσθαι	βοσκημάτων τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν
[1]	ἔφη, αἱ δὲ εἰς τὸ	ἀπόλλυσθαι	διὰ τὴν ἀπάτην. Ὦ δαιμόνιε,
[21]	κνήμας καὶ τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι	τετρῖφθαι,	κατέχονται δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων.
[1]	καὶ τέκνα καὶ τυραννίδες καὶ	βασιλεῖαι	καὶ τἆλλα ὅσα τούτοις παραπλήσια.
[21]	Λῦπαι, ἔφη, καὶ Ὀδύναι καὶ	Ἀθυμίαι	καὶ Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι. (Πάντα
[1]	Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι καὶ	Ἐπιθυμίαι	καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν οὖν
[21]	καὶ Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι καὶ	Ἀδοξίαι	καὶ Ἄγνοιαι. (Πάντα κακὰ λέγεις
[11]	γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ δοκοῦσαι περιτρέχειν	ὅμοιαι	ταῖς πρώταις, ἐν αἷς ἔφης
[21]	καὶ Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι καὶ	Ἄγνοιαι.	(Πάντα κακὰ λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν.
[1]	δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ	καὶ	ἀβεβαίως. διὸ καὶ τὸ σημεῖον
[21]	γελῶσαι τίνες καλοῦνται; Δόξαι, ἔφη,	καὶ	ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν Παιδείαν τοὺς
[1]	παρ´ αὐτῆς εἰσιν· οὗτοι δὲ	καὶ	ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν. οἱ
[31]	κακὸν ἄρα λέγεις τὸ ζῆν	καὶ	ἀγαθὸν εἶναι; Ἔγωγε. (Μὴ οὖν
[31]	ἀδύνατον τὸ αὐτὸ πρᾶγμα κακὸν	καὶ	ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο μὲν γὰρ
[1]	ἐστι τὸ ποτόν; Πλάνος, ἔφη,	καὶ	ἄγνοια. Εἶτα τί; Πιόντες τοῦτο
[21]	Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι	καὶ	Ἄγνοιαι. (Πάντα κακὰ λέγεις αὐτοῖς
[21]	ἐν τῷ βίῳ καὶ πλανῶνται	καὶ	ἄγονται κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων,
[31]	καὶ ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον	καὶ	ἄδικον καὶ προδότην καὶ τὸ
[21]	ἔφη, καὶ Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι	καὶ	Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι. (Πάντα κακὰ
[21]	τοὺς ἐκεῖσε βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι	καὶ	ἄθλιοί εἰσι καὶ κακοδαίμονες, οἳ
[21]	ὑπὸ τῆς Παιδείας ἀνακάμπτουσι κακῶς	καὶ	ἀθλίως διακείμενοι· οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες
[21]	ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς κακῶς διατρίβουσι	καὶ	ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς ναυαγοῦσιν
[31]	πλοῦτον, κακῶς δὲ ζῶντα τοῦτον	καὶ	ἀθλίως. Νὴ Δία, πολλούς γε.
[21]	αὗται; Λῦπαι, ἔφη, καὶ Ὀδύναι	καὶ	Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι.
[11]	αἷς ἔφης εἶναι τὴν Ἀκρασίαν	{καὶ	αἱ ἄλλαι αἱ μετ´ αὐτῶν}
[21]	ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε Εὐδαιμονία	καὶ	αἱ ἄλλαι Ἀρεταὶ πᾶσαι ὥσπερ
[31]	τὸ ἕτερον οὐχ ὁρᾷς, ὅτι	καὶ	αἱ Δόξαι ἐκ τοῦ πρώτου
[11]	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. Πότερον οὖν	καὶ	αἱ Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ
[31]	ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν ἂν εἴη	καὶ	αἱρετὸν καὶ φευκτὸν τὸ αὐτὸ
[31]	πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ κακῶν	καὶ	αἰσχρῶν ἔργων, οἷον λέγω ἐκ
[11]	στολὴν δ´ ἔχουσα ἁπλῆν τε	καὶ	ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε δὲ οὐκ ἐπὶ
[31]	μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον	καὶ	ἀκρατῆ εἶναι καὶ φιλάργυρον καὶ
[1]	ἱερῷ, ἐν ᾧ πολλὰ μὲν	καὶ	ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο δὲ
[1]	πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα ἃ δέδωκε	καὶ	ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως.
[21]	τὰ φορτία ἐξελόμεναι πάλιν ἀνακάμπτουσι	καὶ	ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν
[1]	ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ πικροὶ	καὶ	ἀμαθεῖς γενόμενοι κακῶς βιώσεσθε. ἔστι
[31]	καὶ ἀσφαλὴς δόσις καὶ βεβαία	καὶ	ἀμεταμέλητος. φεύγειν οὖν κελεύει συντόμως
[11]	βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ εἶναι	καὶ	ἀνάβασις στενὴ πάνυ καὶ κρημνοὺς
[21]	Ἀρετὰς ἀνακάμπτουσιν, ὅπως ἑτέρους ἀγάγωσι,	καὶ	ἀναγγέλλουσιν, ὅτι εὐδαίμονες ἤδη γεγόνασιν
[31]	ζῆν κακῶς ἢ ἀποθανεῖν καλῶς	καὶ	ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν ἔγωγε καλῶς. Οὐκοῦν
[31]	ἐκ τοῦ προδιδόναι καὶ ληΐζεσθαι	καὶ	ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν
[31]	βελτίους γενέσθαι ἄνδρας; Ἔστι γὰρ	καὶ	ἄνευ τούτων βελτίους γενέσθαι, ὅμως
[31]	γὰρ ἄν τι συνήκαμεν, οὕτω	καὶ	ἄνευ τούτων τῶν μαθημάτων οὐδὲν
[11]	μάλα γε χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν	καὶ	ἄνω ἐπὶ τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς
[1]	καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ κολακεύουσι	καὶ	ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς μένειν λέγουσαι
[21]	ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως	καὶ	ἀπεριέργως καὶ ἐστεφανωμένη στεφάνῳ εὐανθεῖ
[21]	ἐποίει δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε	καὶ	ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ καὶ κεκράτηκεν
[31]	κακά; πάνυ γὰρ παράδοξον ἡμῖν	καὶ	ἄπιστον δοκεῖ τὸ λεγόμενον. Ἄγε
[11]	καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν ἀτρύφερον	καὶ	ἁπλῆν ἔχουσιν· ἔτι τε ὡς
[1]	ὅτι βίον ἕξουσιν ἡδύν τε	καὶ	ἄπονον καὶ κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν.
[31]	ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν	καὶ	ἀποστερεῖν καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν
[21]	ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἑστάναι, ἣν	καὶ	ἄρτι ὑμῖν εἶπον ὅτι Τύχη
[31]	ἀπελθεῖν βλέποντας πρὸς τὴν βεβαίαν	καὶ	ἀσφαλῆ δόσιν. (Ποίαν ταύτην; ἔφην
[31]	ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν συμφερόντων, ἔφη,	καὶ	ἀσφαλὴς δόσις καὶ βεβαία καὶ
[1]	γυναιξὶ δουλεύειν καὶ πάνθ´ ὑπομένειν	καὶ	ἀσχημονεῖν καὶ ποιεῖν ἕνεκεν τούτων
[1]	ἀγαθά; Περὶ μὲν τούτων, ἔφη,	καὶ	αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν δὲ
[1]	Κρόνῳ. Πότερον οὖν, ἔφην ἐγώ,	καὶ	αὐτὸν τὸν ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς;
[31]	γε οὐκ ἄχρηστον ἦν ἡμᾶς	καὶ	αὐτοὺς τὴν φωνὴν εἰδέναι, ἀκριβέστερον
[21]	δεινῶν, οἷς δέδενται, ὥστε σωθῆναι	καὶ	ἀφικέσθαι ὧδε, ἀλλὰ ταράττονται διὰ
[11]	ἐστίν, ἃ δίδωσιν αὕτη; Θάρσος	καὶ	ἀφοβία, ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ
[31]	ὡσαύτως δὲ οὐδὲ τὸ ἀδικεῖν	καὶ	ἀφρονεῖν ἐκ καλῶν ἔργων, οὐδὲ
[1]	εὐγένεια καὶ τέκνα καὶ τυραννίδες	καὶ	βασιλεῖαι καὶ τἆλλα ὅσα τούτοις
[11]	Σημεῖον, ἔφη, ὅτι ἀσφαλής τε	καὶ	βεβαία ἡ πρὸς αὐτὴν ὁδός
[31]	συμφερόντων, ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς δόσις	καὶ	βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν οὖν
[31]	~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη, μὴ πιστεύειν	καὶ	βέβαιον μηδὲν νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς
[31]	τοῦτο μὲν γὰρ καὶ ὠφέλιμον	καὶ	βλαβερὸν ἂν εἴη καὶ αἱρετὸν
[31]	ἐστι τὸ ταράττον τοὺς ἀνθρώπους	καὶ	βλάπτον, ὅτι ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ
[11]	δοκούσης; Καὶ μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν	καὶ	βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ εἶναι
[31]	γίνεσθαι ὁμοίους τοῖς κακοῖς τραπεζίταις.	καὶ	γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν μὲν λάβωσι
[1]	Οἱ μὲν δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν	καὶ	γελᾶν αὐτῶν οἱ εἰληφότες τι
[21]	αἱ ἐκεῖθεν παραγινόμεναι ἱλαραί τε	καὶ	γελῶσαι τίνες καλοῦνται; Δόξαι, ἔφη,
[1]	αὐταῖς δυσειδής τις καὶ λεπτὸς	καὶ	γυμνός, καὶ μετ´ αὐτοῦ τις
[11]	ἀπόκρημνον; Ὁρῶ, ἔφην. (Ὁρᾷς οὖν	καὶ	γυναῖκας δύο ἑστηκυίας ἐπὶ τῆς
[1]	πύλην ταύτην, ἀνωτέρω ἄλλον περίβολον	καὶ	γυναῖκας ἔξω τοῦ περιβόλου ἑστηκυίας
[1]	καὶ σκοτεινόν; Καὶ μάλα. Οὐκοῦν	καὶ	γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ ῥυπαραὶ καὶ
[11]	καταστήσειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν	καὶ	δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς
[21]	τόπον ἐκεῖνον, ὅθεν ἦλθε πρῶτον,	καὶ	δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας
[31]	εἶναι, ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι	καὶ	δεινὰ οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες,
[1]	ποτὲ ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων	καὶ	δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ τε
[31]	πολλάκις γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν.	καὶ	διὰ ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν
[21]	οὐδὲν τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε	καὶ	διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν
[1]	οὖν τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι	καὶ	δόξα καὶ εὐγένεια καὶ τέκνα
[31]	τῷ αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ	καὶ	δόξαν καὶ τὸ νικᾶν καὶ
[21]	μὴ ὄντα κακὰ κακά. διὸ	καὶ	ἔζη κακῶς, ὥσπερ οἱ ἄλλοι
[1]	αὐτὸν τὸν ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς;	Καὶ	ἐθαύμασά γε, ἔφη, αὐτὸν πολυχρονιώτατον
[11]	μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ	καὶ	εἰκαῖοι τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν·
[1]	ὡς ἐπὶ τὰ βέλτιστα ἄξουσαι	καὶ	εἰς βίον εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ.
[11]	ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον	καὶ	ἐκβάλῃ τὰ κακὰ πάντα ὅσα
[11]	καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα ὅταν καθαρθῶσι	καὶ	ἐκβάλωσι τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα
[21]	θηρία, ἃ πρότερον αὐτὸν κατήσθιε	καὶ	ἐκόλαζε καὶ ἐποίει δοῦλον, ταῦτα
[1]	ἐστιν. Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον τινὰ	καὶ	ἐκτείνας πρὸς τὴν γραφήν, Ὁρᾶτε,
[1]	καλοῦσιν. οἱ δὲ δοκοῦντες κλαίειν	{καὶ	ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´ ὧν ἀφείλετο
[11]	Αὗται ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ προσκαταβαίνουσι	καὶ	ἕλκουσιν αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς,
[31]	ἐπίσταται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι καλῶς	καὶ	ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ δὲ
[11]	νὴ Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη,	καὶ	ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους ἐκείνου τόπον
[11]	αἱ Δόξαι; ἔφην. Μένει γὰρ	καὶ	ἐν τούτοις τὸ πόμα, ὃ
[31]	ὦ ξένοι, ἔφη, οὕτω ποιεῖτε	καὶ	ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις, μέχρι ἂν
[1]	ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι,	καὶ	ἔνδον δὲ ἐν τῷ περιβόλῳ
[11]	πάνυ καὶ κρημνοὺς ἔχουσα ἔνθεν	καὶ	ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη τοίνυν
[31]	ὅτι Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται,	καὶ	ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ
[31]	ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν	καὶ	ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ μοχθηρῶν.
[11]	ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη,	καὶ	ἕξιν περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε. Ἀλλὰ
[11]	μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος	καὶ	ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς καταστήσειν πρὸς τὴν
[21]	Κακοῦ οὐδενός. ἁπάντων γὰρ κυριεύει	καὶ	ἐπάνω πάντων ἐστὶ τῶν πρότερον
[21]	ἣ δοκεῖ τυφλή τις εἶναι	καὶ	ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἑστάναι, ἣν
[1]	ὑπὸ τῆς Σφιγγός. ὡσαύτως δὲ	καὶ	ἐπὶ τῆς ἐξηγήσεως ἔχει ταύτης.
[31]	τὸ πῶς τέμνειν, οὐκοῦν οὕτω	καὶ	ἐπὶ τοῦ ζῆν οὐκ ἔστι
[1]	ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν Δόξαι	καὶ	Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν
[11]	καὶ συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν	{καὶ	Ἐπιθυμίαν} τὴν εἰς τὴν ἀληθινὴν
[21]	πρότερον αὐτὸν κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε	καὶ	ἐποίει δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε
[1]	δεινὸς περὶ σοφίαν, λόγῳ τε	καὶ	ἔργῳ Πυθαγόρειόν τινα καὶ Παρμενίδειον
[21]	ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως καὶ ἀπεριέργως	καὶ	ἐστεφανωμένη στεφάνῳ εὐανθεῖ πάνυ καλῷ;
[1]	καὶ μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα	καὶ	ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου;
[1]	ὧν μὲν ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα	καὶ	ἑτέροις δίδωσι· παρὰ δὲ τῶν
[31]	γὰρ κωλύει πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι	καὶ	ἑτέρῳ δοῦναι. πολλάκις γὰρ εἴωθε
[31]	κακῶν ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι	καὶ	ἔτι κατεχόμενοι ὑπὸ πάσης κακίας;
[1]	ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα	καὶ	εὐγένεια καὶ τέκνα καὶ τυραννίδες
[1]	καὶ συνήσετε τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι	καὶ	εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ δὲ μή,
[1]	αὐτὸς δὲ σώζεται καὶ μακάριος	καὶ	εὐδαίμων γίνεται ἐν παντὶ τῷ
[11]	ὑπ´ αὐτῆς σώζεται καὶ μακάριος	καὶ	εὐδαίμων γίνεται ἐν τῷ βίῳ·
[11]	ἑστηκυίας ἐπὶ τῆς πέτρας λιπαρὰς	καὶ	εὐεκτούσας τῷ σώματι, ὡς ἐκτετάκασι
[11]	ἔστι καλή τε καὶ ὁμαλὴ	καὶ	εὐπόρευτος καὶ καθαρὰ παντὸς κακοῦ,
[11]	γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι	καὶ	εὔτακτοι καὶ στολὴν ἀτρύφερον καὶ
[11]	ἕστηκεν, ἣ δοκεῖ πάνυ καθάριος	καὶ	εὔτακτος εἶναι; Καὶ μάλα. Ταύτην
[21]	σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς τὴν Παιδείαν	καὶ	εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ δὲ
[11]	ὃ ἔπιον παρὰ τῆς Ἀπάτης,	καὶ	ἡ ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις
[11]	γὰρ διατρίβουσιν αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι	καὶ	ἡ Εὐδαιμονία. Εἶεν, ἔφην ἐγώ,
[1]	Αὗται τοίνυν Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι	καὶ	Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν οὖν εἰσπορεύηται
[31]	καὶ πρότερον εἶπον ὅτι Ἀκρασία	καὶ	Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ ἐντεῦθεν κελεύει
[11]	καὶ μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν	καὶ	θάρσος καὶ ἐπαγγέλλονται αὐτοὺς καταστήσειν
[11]	ἔρημος δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν	καὶ	θύραν τινὰ μικρὰν καὶ ὁδόν
[31]	ἀργύριον παρὰ τῶν ἀνθρώπων, χαίρουσι	καὶ	ἴδιον νομίζουσιν εἶναι, ὅταν δὲ
[11]	τε καὶ ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος	καὶ	καθαρὰ παντὸς κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς.
[11]	ὅτι γυνή τις ἐστὶ καλὴ	καὶ	καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ
[31]	κακόν· ὥσπερ οὐδὲ τὸ τέμνειν	καὶ	καίειν ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι
[1]	ἔσεσθε, εἰ δὲ μή, ἄφρονες	καὶ	κακοδαίμονες καὶ πικροὶ καὶ ἀμαθεῖς
[21]	ὡς ταλαίπωροι καὶ ἄθλιοί εἰσι	καὶ	κακοδαίμονες, οἳ τὸν βίον τὸν
[31]	εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν.	Καὶ	κακὸν ἄρα λέγεις τὸ ζῆν
[1]	ἕξουσιν ἡδύν τε καὶ ἄπονον	καὶ	κακοπάθειαν ἔχοντα οὐδεμίαν. ἐὰν οὖν
[31]	ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν	καὶ	κακῶν ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι
[21]	Ὢ καλῶν ἔργων, ἔφην ἐγώ,	καὶ	καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο ἔτι
[31]	γὰρ κωλύει εἰδέναι μὲν γράμματα	καὶ	κατέχειν τὰ μαθήματα πάντα, ὁμοίως
[21]	νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ	καὶ	κεκράτηκεν ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα νῦν
[11]	καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ	καὶ	κεκριμένῃ ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν
[1]	τί; Ἀναπηδῶσι καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς	καὶ	κολακεύουσι καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς
[11]	εἶναι καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ	καὶ	κρημνοὺς ἔχουσα ἔνθεν καὶ ἔνθεν
[11]	πέτραν τινὰ μεγάλην καὶ ὑψηλὴν	καὶ	κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ, ἔφην. (Ὁρᾷς
[1]	μόνον τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ	καὶ	κωφή. Αὕτη οὖν τί ἔργον
[31]	οὖν αὐτοῦ χρόνον τινὰ ἐνδιατρῖψαι	καὶ	λαβεῖν ὅ τι ἂν βούλωνται
[11]	ὃς δοκεῖ καλός τε εἶναι	καὶ	λειμωνοειδὴς καὶ φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος;
[1]	τις ἄλλη ὁμοία αὐτῷ αἰσχρὰ	καὶ	λεπτή, τίς ἐστιν; Ὁ μὲν
[1]	ὁ παρεστηκὼς αὐταῖς δυσειδής τις	καὶ	λεπτὸς καὶ γυμνός, καὶ μετ´
[31]	οἷον λέγω ἐκ τοῦ προδιδόναι	καὶ	ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ συκοφαντεῖν
[1]	ἄξουσαι καὶ εἰς βίον εὐδαίμονα	καὶ	λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ τὴν
[1]	ἔστι δὲ οὐ μόνον τυφλὴ	καὶ	μαινομένη, ἀλλὰ καὶ κωφή. Αὕτη
[1]	τίς ἐστιν ἡ ὥσπερ τυφλὴ	καὶ	μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα καὶ
[1]	ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται	καὶ	μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν
[11]	Παιδείαν, καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς σώζεται	καὶ	μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν
[21]	ταύτῃ τῇ δυνάμει εὐδαίμων γίνεται	καὶ	μακάριος καὶ οὐκ ἔχει ἐν
[1]	καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι;	Καὶ	μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ
[1]	ἑστηκυίας κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι;	Καὶ	μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ μὲν
[11]	ἄγουσα πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν.	Καὶ	μάλα γε χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν
[11]	ὁρᾷς τὸν ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον;	Καὶ	μάλα, ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω
[11]	τραχείας καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης;	Καὶ	μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν καὶ βουνός
[11]	λειμωνοειδὴς καὶ φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος;	Καὶ	μάλα. Κατανοεῖς οὖν ἐν μέσῳ
[1]	τόπον στενόν τινα καὶ σκοτεινόν;	Καὶ	μάλα. Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ
[11]	πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι;	Καὶ	μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ
[11]	μένει {ἐν τούτοις νὴ Δία}	καὶ	μετ´ αὐτῆς γε ἡ ἀφροσύνη,
[1]	τις καὶ λεπτὸς καὶ γυμνός,	καὶ	μετ´ αὐτοῦ τις ἄλλη ὁμοία
[11]	αὑτάς, εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι.	καὶ	μετὰ μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ
[11]	ἀλλ´ ἐπὶ τετραγώνου ἀσφαλῶς κειμένου.	καὶ	μετὰ ταύτης ἄλλαι δύο εἰσὶ
[1]	αὕτη αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται	καὶ	μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα
[11]	παραγινομένους ἐπὶ τὸν τόπον θαρρεῖν	καὶ	μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ
[31]	τῶν αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν	καὶ	μὴ διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα
[1]	τῷ βίῳ. ὑμεῖς οὖν προσέχετε	καὶ	μὴ παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς
[31]	καὶ ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι	καὶ	μὴ πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν,
[31]	παρ´ αὐτῆς δόσεις ἴσους γίνεσθαι	καὶ	μήτε χαίρειν ὅταν διδῷ μήτε
[31]	διδῷ μήτε ἀθυμεῖν ὅταν ἀφέληται	καὶ	μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν.
[31]	πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν	καὶ	μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν ἔχει
[31]	ἀποστερεῖν καὶ ἐξ ἄλλων πολλῶν	καὶ	μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα. (Εἰ τοίνυν
[1]	ᾧ ἦν γραφὴ ξένη τις	καὶ	μύθους ἔχουσα ἰδίους, οὓς οὐκ
[31]	λόγος καὶ περὶ τοῦ ὑγιαίνειν	καὶ	νοσεῖν. πολλάκις γὰρ οὐ συμφέρει
[1]	καλεῖται οὗτος ὁ τόπος Βίος.	καὶ	ὁ ὄχλος ὁ πολὺς ὁ
[11]	Οὐκοῦν καὶ θύραν τινὰ μικρὰν	καὶ	ὁδόν τινα πρὸ τῆς θύρας,
[21]	τίνες εἰσὶν αὗται; Λῦπαι, ἔφη,	καὶ	Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι
[31]	περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν ὥσπερ	καὶ	οἱ ἄλλοι καὶ ἔτι κατεχόμενοι
[21]	ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι;	καὶ	οἱ μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν
[11]	τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη, ἐρασταὶ ἠπατημένοι	καὶ	οἰόμενοι μετὰ τῆς ἀληθινῆς Παιδείας
[31]	βλάπτον, ὅτι ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ	καὶ	οἴωνται διὰ τούτων μόνων εἶναι
[11]	ὁδόν, ὡς ἔστι καλή τε	καὶ	ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος καὶ καθαρὰ
[31]	τὸ τέκνα ἔχειν, τὸ νικᾶν	καὶ	ὅσα τούτοις παραπλήσια; ἢ πάλιν
[11]	δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ περιπατητικοὶ	καὶ	ὅσοι ἄλλοι τούτοις εἰσὶ παραπλήσιοι.
[1]	αὐτῆς κατησθίετο καὶ ὑβρίζετο. διὸ	καὶ	ὅταν ἀναλώσῃ πάντα ὅσα ἔλαβε
[31]	οὖν κελεύει συντόμως πρὸς ταύτην,	καὶ	ὅταν ἔλθωσι πρὸς τὰς γυναῖκας
[21]	ἅπασαν Κακίαν. πάντων τούτων κρατεῖ	καὶ	οὐ κρατεῖται ὥσπερ πρότερον. Ὢ
[11]	μετ´ αὐτῆς γε ἡ ἀφροσύνη,	καὶ	οὐ μὴ ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν
[11]	ἔτι τε ὡς ἄπλαστοί εἰσι	καὶ	οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι καθάπερ αἱ ἄλλαι;
[21]	ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ ἐξηγήσομαι	καὶ	οὐδὲν παραλείψω. Καλῶς λέγεις, ἔφην
[21]	ἀθλίως διακείμενοι· οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες	καὶ	οὐκ ἀναβεβηκότες πρὸς τὴν Καρτερίαν
[21]	παρ´ αὐταῖς ἀπολιπόντες κακῶς ζῶσι	καὶ	οὐκ ἀπολαύουσι τῶν παρ´ αὐταῖς
[21]	δυνάμει εὐδαίμων γίνεται καὶ μακάριος	καὶ	οὐκ ἔχει ἐν ἑτέροις τὰς
[11]	Δία καὶ ὧδε, σπανίως δὲ	καὶ	οὐχὶ ὥσπερ ἐν τῷ πρώτῳ
[1]	ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν, προδιδόναι, ληΐζεσθαι	καὶ	πάνθ´ ὅσα τούτοις παραπλήσια. ὅταν
[1]	ἀναγκάζεται ταύταις ταῖς γυναιξὶ δουλεύειν	καὶ	πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν καὶ
[31]	τούτων μόνων εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν,	{καὶ}	πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα τούτων
[21]	τῷ τὸ Κωρύκιον ἄντρον ἔχοντι,	καὶ	πανταχοῦ, οὗ ἂν ἀφίκηται, πάντα
[1]	ἔργον ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη·	καὶ	παρ´ ὧν μὲν ἁρπάζει τὰ
[1]	τε καὶ ἔργῳ Πυθαγόρειόν τινα	καὶ	Παρμενίδειον ἐζηλωκὼς βίον, ὃς τό
[1]	ὡς χαλεπὸν τὸ πόμα λέγεις.	Καὶ	πᾶσαί γε, ἔφη, ἐπαγγέλλονται ὡς
[31]	καὶ τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια	καὶ	πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν ἔχουσιν,
[1]	καὶ σπουδαῖα διελέγετο. τότε δὴ	καὶ	περὶ ταύτης {δὲ} τῆς μυθολογίας
[31]	Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε δὴ σκεψώμεθα	καὶ	περὶ τοῦ πλουτεῖν οὕτως, εἴγε
[31]	ταῦτα. Οὐκοῦν ὁ αὐτὸς λόγος	καὶ	περὶ τοῦ ὑγιαίνειν καὶ νοσεῖν.
[1]	{τῆς εἰσόδου} τοῦ {πρώτου} πυλῶνος	{καὶ	περιβόλου} γέρων τις ἑστὼς ἔμφασιν
[11]	δι´ ἀνοδίας τινὸς καὶ τραχείας	καὶ	πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ μάλα,
[1]	κάθηται γυνὴ πεπλασμένη τῷ ἤθει	καὶ	πιθανὴ φαινομένη, ἣ ἐν τῇ
[1]	δὲ μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες	καὶ	πικροὶ καὶ ἀμαθεῖς γενόμενοι κακῶς
[1]	ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο δὲ	καὶ	πίναξ τις ἔμπροσθεν τοῦ νεώ,
[11]	εἰσέλθωσιν εἰς τὴν ἀληθινὴν ὁδὸν	καὶ	πίωσι τὰς τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις.
[21]	πρὸς τὴν Καρτερίαν πάλιν ἀνακάμπτουσι	καὶ	πλανῶνται ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ γυναῖκες
[21]	ὡς ναυαγοῦσιν ἐν τῷ βίῳ	καὶ	πλανῶνται καὶ ἄγονται κατακεκρατημένοι ὥσπερ
[31]	καὶ τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ	καὶ	Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ τινος
[1]	εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν αὗται	καὶ	πλέκονται πρὸς ἕκαστον, εἶτα ἀπάγουσι.
[1]	καὶ πάνθ´ ὑπομένειν καὶ ἀσχημονεῖν	καὶ	ποιεῖν ἕνεκεν τούτων πάντα ὅσα
[21]	τοὺς νενικηκότας τοὺς μεγίστους ἀγῶνας.	Καὶ	ποίους ἀγῶνας νενίκηκεν αὐτός; ἔφην
[21]	οὐ δοκεῖ σοι ταῦτα θηρία;	Καὶ	πονηρά γε, ἔφην ἐγώ. Εἶτα
[1]	οὓς οὐκ ἠδυνάμεθα συμβαλεῖν, τίνες	καί	ποτε ἦσαν. οὔτε γὰρ πόλις
[11]	Ὅπως τοὺς παραγινομένους, ἔφη, θεραπεύῃ	καὶ	ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´
[11]	ὅταν τις παραγένηται, θεραπεύει αὐτὸν	καὶ	ποτίξει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως
[31]	εἶναι καὶ φιλάργυρον καὶ ἄδικον	καὶ	προδότην καὶ τὸ πέρας ἄφρονα.
[11]	Ἔνδον, ἔφη, πρὸς τὴν Ἐπιστήμην	καὶ	πρὸς τὰς ἄλλας Ἀρετάς. Ποίας
[11]	Τὸν αὐτὸν τοίνυν τρόπον, ἔφη,	καὶ	πρὸς τὴν Παιδείαν ὅταν τις
[31]	τοίνυν κελεύει ἔχειν τὸ Δαιμόνιον	καὶ	πρὸς τὴν παρ´ αὐτῆς δόσιν
[31]	πρὸς τὰς γυναῖκας ἐκείνας, ἃς	καὶ	πρότερον εἶπον ὅτι Ἀκρασία καὶ
[1]	τὸν δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ	καὶ	πύλη ἐπὶ τοῦ πρώτου περιβόλου.
[11]	μέσῳ τῷ λειμῶνι περίβολον ἕτερον	καὶ	πύλην ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως. ἀλλὰ
[1]	καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ ῥυπαραὶ	καὶ	ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ
[1]	μάλα. Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ	καὶ	ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι
[1]	αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ μεγάλαι	καὶ	σκληραὶ γίνονται, ὅταν τις αὐτῇ
[1]	μικρὸν καὶ τόπον στενόν τινα	καὶ	σκοτεινόν; Καὶ μάλα. Οὐκοῦν καὶ
[1]	πολυχρονιώτατον νεώτερος ὤν. πολλὰ γὰρ	καὶ	σπουδαῖα διελέγετο. τότε δὴ καὶ
[11]	εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι καὶ εὔτακτοι	καὶ	στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν ἔχουσιν·
[31]	προδιδόναι καὶ ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν	καὶ	συκοφαντεῖν καὶ ἀποστερεῖν καὶ ἐξ
[1]	τῆς Τύχης. Εἶτα τί; Ἀναπηδῶσι	καὶ	συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ κολακεύουσι καὶ
[1]	Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε, ἔφη,	καὶ	συνήσετε τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι καὶ
[11]	Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ τῶν κακῶν	καὶ	συνίστησιν αὐτῷ ἑτέραν Δόξαν {καὶ
[31]	δίδωσι, λαβεῖν κελεύει παρ´ αὐτῆς	καὶ	συντόμως ἀπελθεῖν βλέποντας πρὸς τὴν
[31]	ἕνεκα τούτων καὶ τὰ ἀσεβέστατα	καὶ	τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα εἶναι οὐ
[31]	πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα τούτων	καὶ	τὰ ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα
[31]	καὶ δόξαν καὶ τὸ νικᾶν	καὶ	τὰ λοιπὰ ὅσα τούτοις παραπλήσια
[11]	τὸν θυμὸν καὶ τὴν φιλαργυρίαν	καὶ	τὰ λοιπὰ πάντα, ὧν ἀνεπλήσθη
[21]	ἔφην ἐγώ. Τοὺς μεγίστους, ἔφη,	καὶ	τὰ μέγιστα θηρία, ἃ πρότερον
[21]	ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι	καὶ	τὰ μὴ ὄντα κακὰ κακά.
[31]	δέδωκεν, οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ	καὶ	τὰ προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν δίδωσι,
[1]	τέκνα καὶ τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι	καὶ	τἆλλα ὅσα τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα
[21]	τινός, οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι λύπης	καὶ	ταραχῆς καὶ τὰς κνήμας καὶ
[11]	τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα ἔχουσι	καὶ	τὰς δόξας καὶ τὴν ἄγνοιαν
[21]	καὶ ταραχῆς καὶ τὰς κνήμας	καὶ	τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι, κατέχονται
[21]	δὲ ἀστεφάνωτοι λύπης καὶ ταραχῆς	καὶ	τὰς κνήμας καὶ τὰς κεφαλὰς
[31]	Τύχη, ὥστε ἃ δέδωκεν ἀφελέσθαι	καὶ	ταχέως πάλιν δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις
[1]	δηλονότι καὶ δόξα καὶ εὐγένεια	καὶ	τέκνα καὶ τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι
[1]	χάρτην τινὰ ἐν τῇ χειρὶ	καὶ	τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων τι,
[11]	ὅσα ἔχουσι καὶ τὰς δόξας	καὶ	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν λοιπὴν
[21]	τὸν Ὀδυρμὸν καὶ τὴν Φιλαργυρίαν	καὶ	τὴν Ἀκρασίαν καὶ τὴν λοιπὴν
[11]	τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὴν ἐπιθυμίαν	καὶ	τὴν ἀκρασίαν καὶ τὸν θυμὸν
[21]	πρῶτον περίβολον πρὸς τὴν Ἡδυπάθειαν	καὶ	τὴν Ἀκρασίαν, οὐχ ἑαυτοὺς αἰτιῶνται,
[21]	λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν	καὶ	τὴν ἀκρασίαν, ὡς εἴποι ἄν
[11]	ὃν ἐπεπώκει παρὰ τῆς Ἀπάτης,	καὶ	τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὴν ἐπιθυμίαν
[1]	ὃς τό τε ἱερὸν τοῦτο	καὶ	τὴν γραφὴν ἀνέθηκε τῷ Κρόνῳ.
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν, ἅμα δὲ	καὶ	τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην.
[11]	τῆς Ἀπάτης, καὶ τὴν ἀλαζονείαν	καὶ	τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν
[21]	τὴν Φιλαργυρίαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν	καὶ	τὴν λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν. πάντων
[11]	τὰς δόξας καὶ τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὴν λοιπὴν κακίαν πᾶσαν, τότε
[21]	αἰτιῶνται, ἀλλ´ εὐθὺς κακῶς λέγουσι	καὶ	τὴν Παιδείαν καὶ τοὺς ἐκεῖσε
[11]	τὴν ἀκρασίαν καὶ τὸν θυμὸν	καὶ	τὴν φιλαργυρίαν καὶ τὰ λοιπὰ
[21]	τὴν Λύπην καὶ τὸν Ὀδυρμὸν	καὶ	τὴν Φιλαργυρίαν καὶ τὴν Ἀκρασίαν
[31]	πρώτου περιβόλου ἀπὸ τῆς Ἀκρασίας	καὶ	τῆς ἄλλης Κακίας εἰς τὸν
[31]	ἐγγίζοντες πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν;	Καὶ	τί τοῦτο ὠφελεῖ αὐτούς, ἔφη,
[11]	ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς λαμβάνουσι.	Καὶ	τίνα ἐστίν, ἃ δίδωσιν αὕτη;
[1]	περὶ αὐτὴν ἑστηκὼς τί βούλεται	καὶ	τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται μὲν οὗτοι
[1]	ἡμῶν προσεξόντων οὐ παρέργως, ἐπείπερ	καὶ	τὸ ἐπιτίμιον τοιοῦτόν ἐστιν. Ἀναλαβὼν
[31]	ταὐτό, ἔφη, ὑπάρχει τὸ ζῆν	καὶ	τὸ κακῶς ζῆν. ἢ οὔ
[31]	δύναται. πλοῦτον δὲ καὶ δόξαν	καὶ	τὸ νικᾶν καὶ τὰ λοιπὰ
[31]	φιλάργυρον καὶ ἄδικον καὶ προδότην	καὶ	τὸ πέρας ἄφρονα. Ἀμέλει πολλοὺς
[1]	δίδωσιν εἰκῆ καὶ ἀβεβαίως. διὸ	καὶ	τὸ σημεῖον καλῶς μηνύει τὴν
[31]	Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο λέγειν.	(Καὶ	τὸ σύνολον δέ, ἔστι τὸ
[31]	ζῆν, καὶ τοῖς καλῶς ζῶσι	καὶ	τοῖς κακῶς, οὐκ ἂν εἴη
[31]	τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει τὸ ζῆν,	καὶ	τοῖς καλῶς ζῶσι καὶ τοῖς
[11]	τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν	καὶ	τὸν θυμὸν καὶ τὴν φιλαργυρίαν
[21]	ἔφην ἐγώ. Εἶτα τὴν Λύπην	καὶ	τὸν Ὀδυρμὸν καὶ τὴν Φιλαργυρίαν
[21]	Πρῶτον μέν, ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν	καὶ	τὸν Πλάνον. ἢ οὐ δοκεῖ
[21]	ἐνεδοίαζε καὶ διὰ τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὸν πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει,
[11]	ἦλθε. Ποῖα ταῦτα; Τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὸν πλάνον, ὃν ἐπεπώκει παρὰ
[1]	οἱ δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν	καὶ	τὸν πλάνον, ὃν πεπώκασι παρὰ
[1]	αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον μικρὸν	καὶ	τόπον στενόν τινα καὶ σκοτεινόν;
[21]	κακῶς λέγουσι καὶ τὴν Παιδείαν	καὶ	τοὺς ἐκεῖσε βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι
[1]	ἀλλὰ πλανῶνται εἰκῆ, ὥσπερ ὁρᾷς	καὶ	τοὺς πρότερον εἰσπορευομένους ὡς περιάγονται
[21]	(Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ	καὶ	τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ τί
[31]	ἐκείνων βελτίους εἰσίν, ἐὰν μὴ	καὶ	τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια καὶ
[21]	τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω	καὶ	τοῦτον οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ διὰ
[21]	συμφερόντων αὐτός τε καλῶς ζῇ	καὶ	τούτους θεωρεῖ ὡς κακῶς πράσσουσιν.
[11]	πορεύονται ὥσπερ δι´ ἀνοδίας τινὸς	καὶ	τραχείας καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης;
[1]	δόξα καὶ εὐγένεια καὶ τέκνα	καὶ	τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι καὶ τἆλλα
[31]	οὖν τίνα ἐστί; Γράμματα, ἔφη,	καὶ	τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ καὶ
[11]	αὐτὴν ὁδός ἐστι τοῖς ἀφικνουμένοις	καὶ	τῶν διδομένων ἀσφαλὴς ἡ δόσις
[1]	ἤσθιεν, ἀλλ´ ὑπ´ αὐτῆς κατησθίετο	καὶ	ὑβρίζετο. διὸ καὶ ὅταν ἀναλώσῃ
[11]	ὁ ἰατρὸς αὐτὸν εἰς ἀνάληψιν	καὶ	ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ μὴ
[31]	ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν	καὶ	ὑγιεινόν, ἀλλὰ τὸ πῶς τέμνειν,
[21]	Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν, ἔφη. διὸ	καὶ	ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ ἐξηγήσομαι
[31]	διακείμενοι οὐκ ἄν ποτε σωθεῖεν.	καὶ	ὑμεῖς τοίνυν, ὦ ξένοι, ἔφη,
[11]	βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν τινὰ μεγάλην	καὶ	ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ ἀπόκρημνον; Ὁρῶ,
[31]	βλαβερὸν ἂν εἴη καὶ αἱρετὸν	καὶ	φευκτὸν τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί.
[31]	δὲ μέθυσον καὶ ἀκρατῆ εἶναι	καὶ	φιλάργυρον καὶ ἄδικον καὶ προδότην
[11]	καλός τε εἶναι καὶ λειμωνοειδὴς	καὶ	φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα.
[11]	ἐκεῖναί εἰσιν, ἔφη. Πότερον οὖν	καὶ	ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ Δία καὶ
[11]	καὶ ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ Δία	καὶ	ὧδε, σπανίως δὲ καὶ οὐχὶ
[1]	οἶκον ῥίπτεται, εἰς τὴν Κακοδαιμονίαν,	καὶ	ὧδε τὸν λοιπὸν βίον καταστρέφει
[31]	ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ, ἀλλ´ εἰκῆ	καὶ	ὡς ἔτυχε πάντα, ὥσπερ πρότερον
[21]	κακῶς διατρίβουσι καὶ ἀθλίως ζῶσι	καὶ	ὡς ναυαγοῦσιν ἐν τῷ βίῳ
[31]	ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο μὲν γὰρ	καὶ	ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν ἂν εἴη
[1]	παρ´ αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ	μεγάλαι	καὶ σκληραὶ γίνονται, ὅταν τις
[1]	πολιτικὸν ἀνάθημα· ἀλλὰ ξένος τις	πάλαι	ποτὲ ἀφίκετο δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων
[11]	εἶναι τὴν Ἀκρασίαν {καὶ αἱ	ἄλλαι	αἱ μετ´ αὐτῶν} τίνες εἰσίν;
[21]	ἥ τε Εὐδαιμονία καὶ αἱ	ἄλλαι	Ἀρεταὶ πᾶσαι ὥσπερ τοὺς νενικηκότας
[11]	ἀσφαλῶς κειμένου. καὶ μετὰ ταύτης	ἄλλαι	δύο εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι
[11]	καὶ οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι καθάπερ αἱ	ἄλλαι;	Ὁρῶ, ἔφην. ἀλλὰ τίνες αὗται
[11]	Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται, αἱ δὲ	ἄλλαι	ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία,
[21]	καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα γὰρ	ἐξηγήσομαι	καὶ οὐδὲν παραλείψω. Καλῶς λέγεις,
[21]	εἶναι καὶ ἐπὶ λίθου στρογγύλου	ἑστάναι,	ἣν καὶ ἄρτι ὑμῖν εἶπον
[1]	πύλῃ ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν πολὺς	ἐφεστάναι,	καὶ ἔνδον δὲ ἐν τῷ
[31]	ἡμᾶς καὶ αὐτοὺς τὴν φωνὴν	εἰδέναι,	ἀκριβέστερον γὰρ ἄν τι συνήκαμεν,
[31]	πάσης κακίας; οὐδὲν γὰρ κωλύει	εἰδέναι	μὲν γράμματα καὶ κατέχειν τὰ
[1]	τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον δεῖ	εἰδέναι	ὑμᾶς, ὅτι καλεῖται οὗτος ὁ
[31]	ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ δεινὰ οἴονται	πεπονθέναι,	οὐ μνημονεύοντες, ὅτι ἐπὶ τούτῳ
[31]	αὐτῆς ὥσπερ ἐφόδιον, εἶτα ἐντεῦθεν	ἀπιέναι	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν συντόμως.
[21]	ὥσπερ αἱ νῆες τὰ φορτία	ἐξελόμεναι	πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ ἄλλων τινῶν
[21]	δὲ ἕτεραι γυναῖκες αἱ ἐκεῖθεν	παραγινόμεναι	ἱλαραί τε καὶ γελῶσαι τίνες
[1]	αἰσχραὶ καὶ ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη	ἠμφιεσμέναι	δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται
[11]	ὡς ἄπλαστοί εἰσι καὶ οὐδαμῶς	κεκαλλωπισμέναι	καθάπερ αἱ ἄλλαι; Ὁρῶ, ἔφην.
[21]	τῶν δεινῶν, οἷς δέδενται, ὥστε	σωθῆναι	καὶ ἀφικέσθαι ὧδε, ἀλλὰ ταράττονται
[1]	παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις δοκεῖ	εἶναι	ἀγαθά. Ταῦτα οὖν τίνα ἐστί;
[31]	ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη μὴ	εἶναι	ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον. Συμβαίνει οὕτως
[21]	τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν ἡγοῦνται	εἶναι.	(Αἱ δὲ ἕτεραι γυναῖκες αἱ
[1]	ὥσπερ τυφλὴ καὶ μαινομένη τις	εἶναι	δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου
[11]	τινὸς καὶ τραχείας καὶ πετρώδους	εἶναι	δοκούσης; Καὶ μάλα, ἔφην. Οὐκοῦν
[31]	λέγεις τὸ ζῆν καὶ ἀγαθὸν	εἶναι;	Ἔγωγε. (Μὴ οὖν ἀπιθάνως λέγε.
[11]	δύο εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι	εἶναι.	Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν
[1]	μέχρι μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ	εἶναι	ἡ διατριβή, ἕως ἂν γαργαλίζῃ
[11]	καὶ βουνός τις ὑψηλὸς δοκεῖ	εἶναι	καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ καὶ
[21]	ἐκείνην, ἣ δοκεῖ τυφλή τις	εἶναι	καὶ ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἑστάναι,
[11]	χορὸν γυναικῶν, ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν	εἶναι	καὶ εὔτακτοι καὶ στολὴν ἀτρύφερον
[11]	τινά, ὃς δοκεῖ καλός τε	εἶναι	καὶ λειμωνοειδὴς καὶ φωτὶ πολλῷ
[11]	δοκεῖ πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος	εἶναι;	Καὶ μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ
[21]	μὴ ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ	εἶναι	καὶ τὰ μὴ ὄντα κακὰ
[31]	ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ ἀκρατῆ	εἶναι	καὶ φιλάργυρον καὶ ἄδικον καὶ
[31]	βέβαιον μηδὲν νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς	εἶναι,	ὅ τι ἂν παρ´ αὐτῆς
[31]	τοῦτο ἄν τις κρίνοι ἀγαθὸν	εἶναι,	ὃ πολλάκις οὐ συμφέρει ὑπάρχειν;
[11]	οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´ ἔρημος δοκεῖ	εἶναι;	Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν τινὰ
[31]	ἀνθρώπων, χαίρουσι καὶ ἴδιον νομίζουσιν	εἶναι,	ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ
[31]	ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα	εἶναι	οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ πάσχουσι
[21]	τὰς γυναῖκας, ἃς ἔφης θηρία	εἶναι,	οὐκέτι φοβεῖται, μή τι πάθῃ
[11]	ὡς καλὸν λέγεις τὸν τόπον	εἶναι.	(Οὐκοῦν παρὰ τὴν πύλην ὁρᾷς,
[31]	φαῦλοί εἰσιν. Οὐκοῦν τὸ σπουδαίους	εἶναι	οὐχ ὁ πλοῦτος ποιεῖ, ἀλλὰ
[31]	ἄρα, ἔφην, λέγεις ταῦτα χρήσιμα	εἶναι	πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι ἄνδρας;
[31]	τὴν δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς ἀνάγκη	εἶναι	πρὸς τὸ ὁρμᾶν πρὸς τὴν
[31]	Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ δοκεῖ εὔχρηστα	εἶναι.	Ταῦτ´ οὖν τίνα ἐστί; Γράμματα,
[11]	ταῖς πρώταις, ἐν αἷς ἔφης	εἶναι	τὴν Ἀκρασίαν {καὶ αἱ ἄλλαι
[21]	ἀγαθῶν. Ποῖα δὲ λέγουσιν ἀγαθὰ	εἶναι;	Τὴν ἀσωτίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν,
[1]	οὔτε γὰρ πόλις ἐδόκει ἡμῖν	εἶναι	τὸ γεγραμμένον οὔτε στρατόπεδον, ἀλλὰ
[31]	καὶ οἴωνται διὰ τούτων μόνων	εἶναι	τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι
[31]	οὐκ ἂν εἴη οὔτε ἀγαθὸν	εἶναι	τὸ ζῆν οὔτε κακόν· ὥσπερ
[31]	Ἀμέλει οὐδ´ ἐμοὶ δοκεῖ ταὐτὸ	εἶναι.	Τὸ κακῶς τοίνυν ζῆν κακόν
[31]	κακῶς ζῶσι κακόν μοι δοκεῖ	εἶναι,	τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν. Καὶ
[31]	αὐτὸ πρᾶγμα κακὸν καὶ ἀγαθὸν	εἶναι.	τοῦτο μὲν γὰρ καὶ ὠφέλιμον
[31]	αὐτὸν εἰς τὸ βελ– τίους	εἶναι.	Φαίνεται οὕτως. Οὐδὲ συμφέρει ἄρα
[11]	εἰσὶ παραπλήσιοι. (Αἱ δὲ γυναῖκες	ἐκεῖναι	αἱ δοκοῦσαι περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς
[11]	μετ´ αὐτῶν} τίνες εἰσίν; Αὐταὶ	ἐκεῖναί	εἰσιν, ἔφη. Πότερον οὖν καὶ
[1]	ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι	συνεῖναι;	Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη,
[1]	τοίνυν Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ	Ἡδοναὶ	καλοῦνται. ὅταν οὖν εἰσπορεύηται ὁ
[31]	ἔργων, οἷον λέγω ἐκ τοῦ	προδιδόναι	καὶ ληΐζεσθαι καὶ ἀνδροφονεῖν καὶ
[1]	βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν,	προδιδόναι,	ληΐζεσθαι καὶ πάνθ´ ὅσα τούτοις
[21]	εἰσὶν αὗται; Λῦπαι, ἔφη, καὶ	Ὀδύναι	καὶ Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι καὶ
[31]	πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι καὶ ἑτέρῳ	δοῦναι.	πολλάκις γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν.
[31]	δέδωκεν ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν	δοῦναι	πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ
[31]	οὐχ ὁρᾷς, ὅτι καὶ αἱ	Δόξαι	ἐκ τοῦ πρώτου περιβόλου εἰσπορεύονται
[21]	τε καὶ γελῶσαι τίνες καλοῦνται;	Δόξαι,	ἔφη, καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν
[11]	περιβόλῳ. Πότερον οὖν καὶ αἱ	Δόξαι;	ἔφην. Μένει γὰρ καὶ ἐν
[1]	μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ. Αὗται τοίνυν	Δόξαι	καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται.
[21]	αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν αὗται;	Λῦπαι,	ἔφη, καὶ Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι
[21]	ἕτεραι γυναῖκες αἱ ἐκεῖθεν παραγινόμεναι	ἱλαραί	τε καὶ γελῶσαι τίνες καλοῦνται;
[1]	Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ	ῥυπαραὶ	καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι;
[21]	ἀγαθῶν ἡγοῦνται εἶναι. (Αἱ δὲ	ἕτεραι	γυναῖκες αἱ ἐκεῖθεν παραγινόμεναι ἱλαραί
[1]	δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ μεγάλαι καὶ	σκληραὶ	γίνονται, ὅταν τις αὐτῇ πιστεύσῃ.
[1]	τοῦ περιβόλου ἑστηκυίας κεκοσμημένας ὥσπερ	ἑταῖραι	εἰώθασι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν
[11]	οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ	γεωμέτραι,	οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ δὲ
[1]	Καὶ μάλα. Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες	αἰσχραὶ	καὶ ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι
[1]	χαλεπὸν τὸ πόμα λέγεις. Καὶ	πᾶσαί	γε, ἔφη, ἐπαγγέλλονται ὡς ἐπὶ
[11]	ὧδε γὰρ διατρίβουσιν αἱ Ἀρεταὶ	πᾶσαι	καὶ ἡ Εὐδαιμονία. Εἶεν, ἔφην
[21]	Εὐδαιμονία καὶ αἱ ἄλλαι Ἀρεταὶ	πᾶσαι	ὥσπερ τοὺς νενικηκότας τοὺς μεγίστους
[1]	σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει οὖσα,	διήγησαι	ἡμῖν· πάνυ γὰρ ἐπιθυμοῦμεν ἀκοῦσαι,
[31]	νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο δὲ	ἐξήγησαι,	πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά, ὅσα
[11]	λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι δεῖ	καρτερῆσαι	αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς ὁδὸν
[21]	Κακῶν. ἐξ ὧν οὐ δύνανται	ἐκλῦσαι	ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς δέδενται,
[21]	ἢ ποῖ βαδίζει; Ἄγουσιν αὐτὸν	ὑπολαβοῦσαι	αἱ Ἀρεταὶ πρὸς τὸν τόπον
[21]	τίνες καλοῦνται; Δόξαι, ἔφη, καὶ	ἀγαγοῦσαι	πρὸς τὴν Παιδείαν τοὺς εἰσελθόντας
[1]	καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς μένειν	λέγουσαι	ὅτι βίον ἕξουσιν ἡδύν τε
[11]	τόπον θαρρεῖν καὶ μὴ ἀποδειλιᾶν	λέγουσαι	ὅτι βραχὺ ἔτι δεῖ καρτερῆσαι
[21]	δὲ γυναῖκες αἱ μετ´ αὐτῶν	ἀκολουθοῦσαι	τίνες εἰσὶν αὗται; Λῦπαι, ἔφη,
[1]	ἀλλὰ τουτὶ πρῶτον δεῖ ὑμᾶς	ἀκοῦσαι,	ὅτι ἐπικίνδυνόν τι ἔχει ἡ
[21]	λέγεις θηρία; πάνυ γὰρ ἐπιποθῶ	ἀκοῦσαι.	Πρῶτον μέν, ἔφη, τὴν Ἄγνοιαν
[1]	διήγησαι ἡμῖν· πάνυ γὰρ ἐπιθυμοῦμεν	ἀκοῦσαι,	τί ποτέ ἐστιν ὁ μῦθος.
[11]	ἄλλαι δύο εἰσὶ θυγατέρες τινὲς	δοκοῦσαι	εἶναι. Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν. Τούτων
[11]	(Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ	δοκοῦσαι	περιτρέχειν ὅμοιαι ταῖς πρώταις, ἐν
[1]	ἐπαγγέλλονται ὡς ἐπὶ τὰ βέλτιστα	ἄξουσαι	καὶ εἰς βίον εὐδαίμονα καὶ
[21]	παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν αὗται πάλιν ἄλλους	ἄξουσαι,	ὥσπερ αἱ νῆες τὰ φορτία
[21]	ἐκεῖθεν παραγινόμεναι ἱλαραί τε καὶ	γελῶσαι	τίνες καλοῦνται; Δόξαι, ἔφη, καὶ
[11]	βίῳ· εἰ δὲ μή, πάλιν	πλανᾶται	ὑπὸ τῆς Ψευδοδοξίας. (Ὦ Ἡράκλεις,
[1]	τί ποτε αὕτη ἡ μυθολογία	δύναται·	οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν ἀνάθημα·
[31]	οὐδὲ ὑπάρχειν ἅμα τῷ αὐτῷ	δύναται.	πλοῦτον δὲ καὶ δόξαν καὶ
[31]	Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν εἰ μέν τις	ἐπίσταται	τῷ πλούτῳ χρῆσθαι καλῶς καὶ
[1]	ὅσα ἔλαβε παρὰ τῆς Τύχης,	ἀναγκάζεται	ταύταις ταῖς γυναιξὶ δουλεύειν καὶ
[1]	μὲν ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ	σώζεται	καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν, καθαρθεὶς ὑπ´ αὐτῆς	σώζεται	καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται
[31]	δὲ τὸ βελτίους γενέσθαι οὐδὲν	συμβάλλεται	ταῦτα. Οὐδὲν ἄρα, ἔφην, λέγεις
[1]	ὁ περὶ αὐτὴν ἑστηκὼς τί	βούλεται	καὶ τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται μὲν
[1]	εἶτ´ οὐκέτι. ὅταν γὰρ ἀνανήψῃ,	αἰσθάνεται	ὅτι οὐκ ἤσθιεν, ἀλλ´ ὑπ´
[31]	κακῶς ζῆν. ἢ οὔ σοι	φαίνεται;	Ἀμέλει οὐδ´ ἐμοὶ δοκεῖ ταὐτὸ
[31]	εἰς τὸ ζῆν καλῶς; Οὐ	φαίνεται·	αὐτοὶ γὰρ φαῦλοί εἰσιν. Οὐκοῦν
[31]	ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων; (Οὐδαμῶς	φαίνεται	ἐκ τούτου τοῦ λόγου. ἀλλὰ
[31]	εἰς τὸ βελ– τίους εἶναι.	Φαίνεται	οὕτως. Οὐδὲ συμφέρει ἄρα ἐνίοις
[11]	ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα. ~Εἶτα τί	γίνεται,	ἐὰν ἡ Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ;
[11]	τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην. Εἶτα τί	γίνεται;	Ἐὰν μέν, φησί, τὴν Δόξαν
[31]	μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα. (Εἰ τοίνυν	γίνεται	ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν μηδέν, ὥσπερ
[31]	ἄγνοιαν. ἀγνοοῦσι γὰρ ὅτι οὐ	γίνεται	ἐκ κακῶν ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ
[31]	μηδέν, ὥσπερ εἰκός, πλοῦτος δὲ	γίνεται	ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη μὴ
[1]	σώζεται καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων	γίνεται	ἐν παντὶ τῷ βίῳ. ὑμεῖς
[11]	σώζεται καὶ μακάριος καὶ εὐδαίμων	γίνεται	ἐν τῷ βίῳ· εἰ δὲ
[21]	στεφανωθεὶς ταύτῃ τῇ δυνάμει εὐδαίμων	γίνεται	καὶ μακάριος καὶ οὐκ ἔχει
[21]	αὐτῷ τὸν τόπον ἐκεῖνον αἱ	Ἀρεταί,	ὅθεν ἥκει τὸ πρότερον. Οὐκ
[11]	ἔφη· ὧδε γὰρ διατρίβουσιν αἱ	Ἀρεταὶ	πᾶσαι καὶ ἡ Εὐδαιμονία. Εἶεν,
[21]	τε Εὐδαιμονία καὶ αἱ ἄλλαι	Ἀρεταὶ	πᾶσαι ὥσπερ τοὺς νενικηκότας τοὺς
[21]	βαδίζει; Ἄγουσιν αὐτὸν ὑπολαβοῦσαι αἱ	Ἀρεταὶ	πρὸς τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὅθεν
[1]	μικρὸν ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ	καταφθείρεται	καθάπερ οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι.
[21]	πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ μὴ	διοχληθήσεται	οὐδὲν οὔτε ὑπὸ Ὀδύνης οὔτε
[31]	χρῆσθαι καλῶς καὶ ἐμπείρως, εὖ	βιώσεται,	εἰ δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά
[21]	οὗ ἂν ἀφίκηται, πάντα καλῶς	βιώσεται	μετὰ πάσης ἀσφαλείας. ὑποδέξονται γὰρ
[1]	πάλιν εἰς τὸν ἕτερον οἶκον	ῥίπτεται,	εἰς τὴν Κακοδαιμονίαν, καὶ ὧδε
[1]	ἀφροσύνη τοῖς ἀνθρώποις Σφίγξ ἐστιν.	αἰνίττεται	δὲ τάδε, τί ἀγαθόν, τί
[1]	Αὕτη οὖν τί ἔργον ἔχει;	Περιπορεύεται	πανταχοῦ, ἔφη· καὶ παρ´ ὧν
[1]	κατὰ τὸν τόπον, καθ´ ὃν	εἰσπορεύεται	ὁ ὄχλος, ἐφ´ οὗ κάθηται
[1]	εἰσπορεύεται ὁ ὄχλος, ἐφ´ οὗ	κάθηται	γυνὴ πεπλασμένη τῷ ἤθει καὶ
[21]	προπυλαίου γυνὴ καθεστηκυῖα εὐειδής τις	κάθηται	ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως
[11]	οὖν καλοῦνται οὗτοι; Οἱ μὲν	ποιηταί,	ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ
[21]	ἔχοντι, καὶ πανταχοῦ, οὗ ἂν	ἀφίκηται,	πάντα καλῶς βιώσεται μετὰ πάσης
[31]	ὅταν διδῷ μήτε ἀθυμεῖν ὅταν	ἀφέληται	καὶ μήτε ψέγειν αὐτὴν μήτε
[21]	ποῦ ἔτι βαδίζει; Ὅπου ἂν	βούληται,	ἔφη. πανταχοῦ γὰρ ἔστιν αὐτῷ
[11]	πρὸς τὴν Παιδείαν ὅταν τις	παραγένηται,	θεραπεύει αὐτὸν καὶ ποτίξει τῇ
[21]	ἔφη. (Ὅταν οὖν ὧδέ τις	παραγένηται,	τί ποιεῖ; Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη,
[11]	μέν, φησί, τὴν Δόξαν ταύτην	προσδέξηται	τὴν ἄξουσαν αὐτὸν εἰς τὴν
[1]	καὶ Ἡδοναὶ καλοῦνται. ὅταν οὖν	εἰσπορεύηται	ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν αὗται καὶ
[21]	ἃς ἔφης θηρία εἶναι, οὐκέτι	φοβεῖται,	μή τι πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν;
[11]	Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη,	καλεῖται,	αἱ δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ
[1]	τίς ἐστιν; Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς	καλεῖται,	ἔφη, ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ
[11]	ἔφην, αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια	καλεῖται,	ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ
[1]	Αὗται τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία	καλεῖται,	ἡ δὲ Ἀσωτία, ἡ δὲ
[1]	ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου;	Καλεῖται	μέν, ἔφη, Τύχη· ἔστι δὲ
[11]	ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως. ἀλλὰ τίς	καλεῖται	ὁ τόπος οὗτος; Εὐδαιμόνων οἰκητήριον,
[21]	ἄρτι ὑμῖν εἶπον ὅτι Τύχη	καλεῖται;	Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη, μὴ
[1]	πρῶτον δεῖ εἰδέναι ὑμᾶς, ὅτι	καλεῖται	οὗτος ὁ τόπος Βίος. καὶ
[1]	ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος Δαίμων	καλεῖται·	προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις, τί
[1]	ἡ μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα	καλεῖται	Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν κεφαλὴν
[1]	τίς ἐστιν αὕτη; ἔφην. Ἀπάτη	καλεῖται,	φησίν, ἡ πάντας τοὺς ἀνθρώπους
[11]	τῆς θύρας, ἥτις οὐ πολὺ	ὀχλεῖται,	ἀλλ´ ὀλίγοι πάνυ πορεύονται ὥσπερ
[1]	παρὰ δὲ τῶν αὐτῶν πάλιν	ἀφαιρεῖται	παραχρῆμα ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις
[21]	πάντων τούτων κρατεῖ καὶ οὐ	κρατεῖται	ὥσπερ πρότερον. Ὢ καλῶν ἔργων,
[21]	πρότερον αὐτὸν λυπούντων καθάπερ οἱ	ἐχιοδεῖκται.	τὰ γὰρ θηρία δήπου τὰ
[21]	ἑτέρων Κακῶν. ἐξ ὧν οὐ	δύνανται	ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς
[21]	ἐκλῦσαι ἑαυτοὺς τῶν δεινῶν, οἷς	δέδενται,	ὥστε σωθῆναι καὶ ἀφικέσθαι ὧδε,
[21]	τῷ βίῳ καὶ πλανῶνται καὶ	ἄγονται	κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων, οἱ
[1]	καὶ τοὺς πρότερον εἰσπορευομένους ὡς	περιάγονται	ὅποι ἂν τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους,
[1]	ὅταν οὖν πάντα αὐτοῖς ἐπιλίπῃ,	παραδίδονται	τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ ἐστιν
[21]	πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ ἄλλων τινῶν	γεμίζονται.	(Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς μοι
[31]	δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ δεινὰ	οἴονται	πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες, ὅτι ἐπὶ
[1]	ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν αὗται καὶ	πλέκονται	πρὸς ἕκαστον, εἶτα ἀπάγουσι. Ποῦ
[1]	Τύχης. Εἶτα τί; Ἀναπηδῶσι καὶ	συμπλέκονται	αὐτοῖς καὶ κολακεύουσι καὶ ἀξιοῦσι
[11]	διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος καὶ	ἐπαγγέλλονται	αὐτοὺς καταστήσειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[1]	λέγεις. Καὶ πᾶσαί γε, ἔφη,	ἐπαγγέλλονται	ὡς ἐπὶ τὰ βέλτιστα ἄξουσαι
[21]	εἰσὶ πρὸς τὴν Παιδείαν καὶ	εὐφραίνονται	τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι
[1]	ἐκπτώσεις γὰρ μεγάλαι καὶ σκληραὶ	γίνονται,	ὅταν τις αὐτῇ πιστεύσῃ. (Ὁ
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν ἐλθεῖν, ὧδε πρῶτον	παραγίνονται.	Πότερον οὖν ἄλλη ὁδὸς οὐκ
[21]	καλῶς βιώσεται μετὰ πάσης ἀσφαλείας.	ὑποδέξονται	γὰρ αὐτὸν ἀσμένως πάντες καθάπερ
[11]	μένοντες παρὰ τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε	ἀπολυθήσονται	οὐδὲ ἐλλείψει αὐτοὺς κακὸν οὐδὲν
[11]	κακίαν πᾶσαν, τότε ἂν οὕτω	σωθήσονται.	ὧδε δὲ μένοντες παρὰ τῇ
[21]	σωθῆναι καὶ ἀφικέσθαι ὧδε, ἀλλὰ	ταράττονται	διὰ παντὸς τοῦ βίου. τοῦτο
[1]	ἄγνοια. Εἶτα τί; Πιόντες τοῦτο	πορεύονται	εἰς τὸν Βίον. Πότερον οὖν
[11]	πολὺ ὀχλεῖται, ἀλλ´ ὀλίγοι πάνυ	πορεύονται	ὥσπερ δι´ ἀνοδίας τινὸς καὶ
[21]	εἴσω πρὸς τὰς Ἀρετὰς οὐκ	εἰσπορεύονται;	{Ἔφη οὔ. Οὐ γὰρ θέμις
[11]	ἔφη. Πότερον οὖν καὶ ὧδε	εἰσπορεύονται;	Νὴ Δία καὶ ὧδε, σπανίως
[31]	Δόξαι ἐκ τοῦ πρώτου περιβόλου	εἰσπορεύονται	πρὸς αὐτοὺς ὁμοίως; ὥστε οὐδὲν
[21]	καὶ τὰς κεφαλὰς δοκοῦσι τετρῖφθαι,	κατέχονται	δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ
[31]	(Ποίαν ταύτην; ἔφην ἐγώ. Ἣν	λήψονται	παρὰ τῆς Παιδείας, ἢν διασωθῶσιν
[21]	βοσκημάτων τρόπον ἀπόλαυσιν μεγίστων ἀγαθῶν	ἡγοῦνται	εἶναι. (Αἱ δὲ ἕτεραι γυναῖκες
[31]	περιβόλῳ, εἰ μηδὲν ἄλλο, ὃ	προσποιοῦνταί	γε ἐπίστασθαι οὐκ οἴδασιν. ἕως
[21]	ἱλαραί τε καὶ γελῶσαι τίνες	καλοῦνται;	Δόξαι, ἔφη, καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς
[11]	χεῖρας προθύμως; Ὁρῶ, ἀλλὰ τίνες	καλοῦνται,	ἔφην, αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια
[11]	Ὁρῶ, ἔφην. ἀλλὰ τίνες αὗται	καλοῦνται;	Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη,
[31]	εἶπον ὅτι Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια	καλοῦνται,	καὶ ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι
[1]	ἑστηκὼς τί βούλεται καὶ τίνες	καλοῦνται;	Καλοῦνται μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι
[1]	τί βούλεται καὶ τίνες καλοῦνται;	Καλοῦνται	μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ
[1]	Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ Ἡδοναὶ	καλοῦνται.	ὅταν οὖν εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος,
[11]	ἀληθινῆς Παιδείας συνομιλεῖν. Τίνες οὖν	καλοῦνται	οὗτοι; Οἱ μὲν ποιηταί, ἔφη,
[31]	τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα εἶναι οὐ	παραιτοῦνται.	ταῦτα δὲ πάσχουσι διὰ τὴν
[31]	ὅτι ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ καὶ	οἴωνται	διὰ τούτων μόνων εἶναι τὸ
[21]	καὶ τὴν Ἀκρασίαν, οὐχ ἑαυτοὺς	αἰτιῶνται,	ἀλλ´ εὐθὺς κακῶς λέγουσι καὶ
[31]	ἕως ἂν πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν	ἀφίκωνται.	κελεύει οὖν αὐτοῦ χρόνον τινὰ
[11]	οἱ μέν τοι σωζόμενοι ὁπόταν	βούλωνται	εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἐλθεῖν,
[31]	καὶ λαβεῖν ὅ τι ἂν	βούλωνται	παρ´ αὐτῆς ὥσπερ ἐφόδιον, εἶτα
[21]	τὴν Καρτερίαν πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ	πλανῶνται	ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ γυναῖκες αἱ
[1]	ἡ ἐν τῷ Βίῳ, ἀλλὰ	πλανῶνται	εἰκῆ, ὥσπερ ὁρᾷς καὶ τοὺς
[21]	ναυαγοῦσιν ἐν τῷ βίῳ καὶ	πλανῶνται	καὶ ἄγονται κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ
[21]	ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ οὗτοι	παραγένωνται	εἰς τὸν πρῶτον περίβολον πρὸς
[11]	εἰς ὁδὸν καλήν. Ὅταν οὖν	παραγένωνται	ἐπὶ τὴν πέτραν, πῶς ἀναβαίνουσιν;
[31]	Πῶς γὰρ μέλλουσι προέχειν, ἐπειδὰν	φαίνωνται	ἠπατημένοι περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν
[31]	νέοις, ἵνα μὴ εἰς ἕτερα	περισπῶνται.	Πότερον δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν,
[31]	ἔχουσιν, ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν	ἀπατῶνται.	οὕτω δὲ διακείμενοι οὐκ ἄν
[31]	ἴδιον νομίζουσιν εἶναι, ὅταν δὲ	ἀπαιτῶνται,	ἀγανακτοῦσι καὶ δεινὰ οἴονται πεπονθέναι,
[31]	ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν μὴ ἐπί–	στωνται	τῷ πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ μοι.
[1]	ἐστὶν αὕτη αὐτοῦ. τούτοις οὖν	παραδίδοται	καὶ μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος·
[11]	εἰσίν; Οἱ τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη,	ἐρασταὶ	ἠπατημένοι καὶ οἰόμενοι μετὰ τῆς
[31]	δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν	ἔσται	ὧν νῦν ἀκούετε. (Ποιήσομεν. τοῦτο
[11]	αἱ μετ´ αὐτῶν} τίνες εἰσίν;	Αὐταὶ	ἐκεῖναί εἰσιν, ἔφη. Πότερον οὖν
[11]	ὁδὸν φέρουσαν οὐδεμίαν ἐπ´ αὐτάς.	Αὗται	ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ προσκαταβαίνουσι καὶ
[21]	ἀπήγαγον. Πότερον οὖν, ἔφην ἐγώ,	αὗται	εἴσω πρὸς τὰς Ἀρετὰς οὐκ
[11]	Ὁρῶ, ἀλλὰ τίνες καλοῦνται, ἔφην,	αὗται;	Ἡ μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη,
[1]	οὖν εἰσπορεύηται ὁ ὄχλος, ἀναπηδῶσιν	αὗται	καὶ πλέκονται πρὸς ἕκαστον, εἶτα
[11]	ἄλλαι; Ὁρῶ, ἔφην. ἀλλὰ τίνες	αὗται	καλοῦνται; Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη,
[21]	μετ´ αὐτῶν ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν	αὗται;	Λῦπαι, ἔφη, καὶ Ὀδύναι καὶ
[21]	ὅταν ἡ Παιδεία παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν	αὗται	πάλιν ἄλλους ἄξουσαι, ὥσπερ αἱ
[1]	Κολακεία. Τί οὖν ὧδε ἑστήκασιν	αὗται;	Παρατηροῦσιν, ἔφη, τοὺς εἰληφότας τι
[21]	σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν παραλάβωσιν αὐτὸν	αὗται,	ποῦ ἄγουσι; Πρὸς τὴν μητέρα,
[1]	ἑτέρων παντοδαπὰς μορφὰς ἐχουσῶν; Ὁρῶ.	Αὗται	τοίνυν Δόξαι καὶ Ἐπιθυμίαι καὶ
[1]	ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ μάλα.	Αὗται	τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν τὴν
[1]	ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι; Καὶ μάλα.	Αὗται	τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία καλεῖται,
[1]	γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ μὲν ἀφροσύνη	ἀπόλλυται,	αὐτὸς δὲ σώζεται καὶ μακάριος
[31]	αὐτά τι ποιεῖ ἢ παρακούει,	ἀπόλλυται	κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν δὴ
[1]	ἐὰν μέν τις μὴ συνιῇ,	ἀπόλλυται	ὑπ´ αὐτῆς, οὐκ εἰσάπαξ, ὥσπερ
[11]	καλεῖται, αἱ δὲ ἄλλαι ταύτης	ἀδελφαὶ	Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία,
[11]	ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ δὲ	ἀδελφαί.	Τί οὖν τὰς χεῖρας ἐκτετάκασι
[31]	κελεύει οὖν αὐτοῦ χρόνον τινὰ	ἐνδιατρῖψαι	καὶ λαβεῖν ὅ τι ἂν
[11]	ἔφην ἔγωγε, ὡς ἐν μεγάλῃ	ἐλπίδι	ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη, καὶ
[31]	ὥστε πῶς ἔτι προέχουσιν ἄρα,	εἰ	ἀκινητότεροι ἢ δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς
[31]	τῷ πίνακι τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν.	εἰ	δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι περὶ
[1]	λεγόμενα, φρόνιμοι καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε,	εἰ	δὲ μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες
[11]	εἰς ἀνάληψιν καὶ ὑγείαν κατέστησεν,	εἰ	δὲ μὴ ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν,
[31]	καλῶς καὶ ἐμπείρως, εὖ βιώσεται,	εἰ	δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά μοι
[31]	τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι.	εἰ	δὲ μή, οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν
[11]	εὐδαίμων γίνεται ἐν τῷ βίῳ·	εἰ	δὲ μή, πάλιν πλανᾶται ὑπὸ
[1]	οὖν αὐτὸ συνίει τις, ἐσώζετο,	εἰ	δὲ μὴ συνίει, ἀπώλετο ὑπὸ
[31]	δὲ ζῆν οὐ κακόν. ἐπεὶ	εἰ	ἦν κακόν, τοῖς ζῶσι καλῶς
[31]	κακόν τι αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν	εἰ	κακόν τι ὑπάρχει αὐτῷ, κακὸν
[31]	Πότερον δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν,	εἰ	μέλλει τις ἥξειν πρὸς τὴν
[1]	ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν,	εἰ	μέλλουσι σώζεσθαι ἐν τῷ Βίῳ.
[1]	ὃ ἐκείνη προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις.	εἰ	μὲν οὖν αὐτὸ συνίει τις,
[1]	Οἷον τί; ἔφην ἐγώ. Ὅτι	εἰ	μὲν προσέξετε, ἔφη, καὶ συνήσετε
[31]	οὐ συμφέρει ὑπάρχειν; Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν	εἰ	μέν τις ἐπίσταται τῷ πλούτῳ
[1]	(Πρὸς Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ,	εἰ	μή τις σοι μεγάλη ἀσχολία
[31]	δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ,	εἰ	μηδὲν ἄλλο, ὃ προσποιοῦνταί γε
[1]	μεγάλην τινὰ ἐπιθυμίαν ἐμβέβληκας ἡμᾶς,	εἰ	ταῦθ´ οὕτως ἔχει. Ἀλλ´ ἔστιν,
[31]	πολλῶν καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι ταῦτα.	(Εἰ	τοίνυν γίνεται ἐκ κακοῦ ἀγαθὸν
[31]	τὸ κακῶς ζῆν. Ἔστι ταῦτα.	Εἰ	τοίνυν οὕτως ἔχει, θεώρησον, πότερον
[11]	Ἀλλὰ συνήσεις, ἔφη. ὡς ἄν,	εἴ	τις φιλοτίμως κάμνων ἐτύγχανε, πρὸς
[31]	καὶ φευκτὸν τὸ αὐτὸ πρᾶγμα	ἀεί.	Ἀπίθανον μέν. ἀλλὰ πῶς οὐχὶ
[11]	δύναμιν. εἶθ´ ὅταν καθαρθῶσιν, οὕτως	εἰσάγει	τούτους πρὸς τὰς Ἀρετάς. Πῶς
[1]	προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις, τί	δεῖ	αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς ἂν εἰσέλθωσιν
[1]	δεικνύει δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς	δεῖ	βαδίζειν, εἰ μέλλουσι σώζεσθαι ἐν
[1]	περίβολον τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο πρῶτον	δεῖ	εἰδέναι ὑμᾶς, ὅτι καλεῖται οὗτος
[31]	ἀλλὰ περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις	δεῖ	ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ
[11]	ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι	δεῖ	καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν εἰς
[31]	τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν. εἰ δὲ	δεῖ	τι προσπυθέσθαι περὶ ἑκάστου τούτων,
[1]	ξένοι, ἔφη. ἀλλὰ τουτὶ πρῶτον	δεῖ	ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν τι
[21]	ἥκει τὸ πρότερον. Οὐκ ἀκριβῶς	ᾔδει	οὐδὲ ἠπίστατο, ἔφη, οὐδὲν τῶν
[1]	ἔφη· καὶ παρ´ ὧν μὲν	ἁρπάζει	τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις δίδωσι·
[21]	στεφανωθῇ, τί ποιεῖ ἢ ποῖ	βαδίζει;	Ἄγουσιν αὐτὸν ὑπολαβοῦσαι αἱ Ἀρεταὶ
[21]	τί ποιεῖ ἢ ποῦ ἔτι	βαδίζει;	Ὅπου ἂν βούληται, ἔφη. πανταχοῦ
[1]	Τοὺς εἰσπορευομένους εἰς τὸν Βίον	ποτίζει	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο δὲ
[1]	οὗ κάθηται γυνὴ πεπλασμένη τῷ	ἤθει	καὶ πιθανὴ φαινομένη, ἣ ἐν
[31]	Οὐκοῦν οὐδὲν τούτοις ὁ πλοῦτος	βοηθεῖ	εἰς τὸ ζῆν καλῶς; Οὐ
[31]	πλοῦτος ἀγαθόν ἐστιν, εἴπερ οὐ	βοηθεῖ	τοῖς ἔχουσιν αὐτὸν εἰς τὸ
[21]	καὶ ἀπεριέργως καὶ ἐστεφανωμένη στεφάνῳ	εὐανθεῖ	πάνυ καλῷ; Ἐμφαίνει οὕτως. Αὕτη
[1]	τις, ἐσώζετο, εἰ δὲ μὴ	συνίει,	ἀπώλετο ὑπὸ τῆς Σφιγγός. ὡσαύτως
[1]	ἀνθρώποις. εἰ μὲν οὖν αὐτὸ	συνίει	τις, ἐσώζετο, εἰ δὲ μὴ
[31]	σπουδαίους εἶναι οὐχ ὁ πλοῦτος	ποιεῖ,	ἀλλὰ ἡ Παιδεία. Εἰκός γε.
[31]	ὅστις τοίνυν παρ´ αὐτά τι	ποιεῖ	ἢ παρακούει, ἀπόλλυται κακὸς κακῶς.
[21]	λέγεις. ὅταν δὲ στεφανωθῇ, τί	ποιεῖ	ἢ ποῖ βαδίζει; Ἄγουσιν αὐτὸν
[21]	(Ἐπειδὰν οὖν θεωρήσῃ πάντα, τί	ποιεῖ	ἢ ποῦ ἔτι βαδίζει; Ὅπου
[31]	αὐτὴν μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ	ποιεῖ	μετὰ λογισμοῦ, ἀλλ´ εἰκῆ καὶ
[21]	οὖν ὧδέ τις παραγένηται, τί	ποιεῖ;	Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη, τῇ ἑαυτῆς
[21]	αὐτὸν κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε καὶ	ἐποίει	δοῦλον, ταῦτα πάντα νενίκηκε καὶ
[1]	περιβόλου} γέρων τις ἑστὼς ἔμφασιν	ἐποίει	ὡς προστάττων τι τῷ εἰσιόντι
[21]	οὐδὲ ἠπίστατο, ἔφη, οὐδὲν τῶν	ἐκεῖ,	ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ διὰ τὴν
[31]	παρὰ τῆς Παιδείας, ἢν διασωθῶσιν	ἐκεῖ.	Αὕτη οὖν τίς ἐστιν; Ἡ
[21]	πρῶτον, καὶ δεικνύουσιν αὐτῷ τοὺς	ἐκεῖ	διατρίβοντας ὡς κακῶς διατρίβουσι καὶ
[21]	κακῶς, ὥσπερ οἱ ἄλλοι οἱ	ἐκεῖ	διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς τὴν
[21]	τόπον ἐκεῖνον αἱ Ἀρεταί, ὅθεν	ἥκει	τὸ πρότερον. Οὐκ ἀκριβῶς ᾔδει
[11]	τόπον τινὰ ἐκεῖνον, ὅπου οὐδεὶς	ἐπικατοικεῖ,	ἀλλ´ ἔρημος δοκεῖ εἶναι; Ὁρῶ.
[31]	ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ μοι	δοκεῖ,	ἀλλὰ κακόν, ἔφην ἐγώ. Πῶς
[1]	ἃ παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις	δοκεῖ	εἶναι ἀγαθά. Ταῦτα οὖν τίνα
[1]	Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος ἡδεῖα	δοκεῖ	εἶναι ἡ διατριβή, ἕως ἂν
[11]	Οὐκοῦν καὶ βουνός τις ὑψηλὸς	δοκεῖ	εἶναι καὶ ἀνάβασις στενὴ πάνυ
[11]	ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´ ἔρημος	δοκεῖ	εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν
[31]	μὲν κακῶς ζῶσι κακόν μοι	δοκεῖ	εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς ἀγαθόν.
[31]	παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ	δοκεῖ	εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα
[11]	ἄλσους ἐκείνου τόπον τινά, ὃς	δοκεῖ	καλός τε εἶναι καὶ λειμωνοειδὴς
[31]	ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι.	Δοκεῖ	μοι. Πῶς οὖν τοῦτο ἄν
[11]	εἴσοδον γυνή τις ἕστηκεν, ἣ	δοκεῖ	πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι;
[21]	καὶ τὸν Πλάνον. ἢ οὐ	δοκεῖ	σοι ταῦτα θηρία; Καὶ πονηρά
[31]	σοι φαίνεται; Ἀμέλει οὐδ´ ἐμοὶ	δοκεῖ	ταὐτὸ εἶναι. Τὸ κακῶς τοίνυν
[31]	γὰρ παράδοξον ἡμῖν καὶ ἄπιστον	δοκεῖ	τὸ λεγόμενον. Ἄγε τοίνυν, ἔφη,
[21]	ἔφη, τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἣ	δοκεῖ	τυφλή τις εἶναι καὶ ἐπὶ
[1]	ποτε ἦσαν. οὔτε γὰρ πόλις	ἐδόκει	ἡμῖν εἶναι τὸ γεγραμμένον οὔτε
[1]	πρὸς δὲ τῇ πύλῃ ὄχλος	ἐδόκει	ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι, καὶ ἔνδον
[11]	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν	ἐπεπώκει	παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ τὴν
[21]	καὶ τὸν πλάνον, ὃν δὴ	ἐπεπώκει,	τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν
[31]	ζῆν. ἢ οὔ σοι φαίνεται;	Ἀμέλει	οὐδ´ ἐμοὶ δοκεῖ ταὐτὸ εἶναι.
[31]	προδότην καὶ τὸ πέρας ἄφρονα.	Ἀμέλει	πολλοὺς τοιούτους ἔστιν ἰδεῖν. Πῶς
[31]	ἀληθινὴν Παιδείαν; Καὶ τί τοῦτο	ὠφελεῖ	αὐτούς, ἔφη, ὅτε πολλάκις ἔστιν
[31]	δὲ ἀνάγκη ταῦτα λαβεῖν, εἰ	μέλλει	τις ἥξειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[11]	(Ὅταν οὖν καθαρθῇ, ποῦ αὐτὸν	ἀποστέλλει;	Ἔνδον, ἔφη, πρὸς τὴν Ἐπιστήμην
[21]	ὁ γὰρ στεφανωθεὶς ταύτῃ τῇ	δυνάμει	εὐδαίμων γίνεται καὶ μακάριος καὶ
[21]	Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη, τῇ ἑαυτῆς	δυνάμει	ἥ τε Εὐδαιμονία καὶ αἱ
[11]	αὐτὸν καὶ ποτίξει τῇ ἑαυτῆς	δυνάμει,	ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ
[1]	τὸν Βίον ποτίζει τῇ ἑαυτῆς	δυνάμει.	Τοῦτο δὲ τί ἐστι τὸ
[31]	μαθημάτων ἃ καὶ Πλάτων φησὶν	ὡσανεὶ	χαλινοῦ τινος δύναμιν ἔχειν τοῖς
[1]	μή τις σοι μεγάλη ἀσχολία	τυγχάνει	οὖσα, διήγησαι ἡμῖν· πάνυ γὰρ
[11]	οὖν καὶ αἱ Δόξαι; ἔφην.	Μένει	γὰρ καὶ ἐν τούτοις τὸ
[11]	τῆς Ἀπάτης, καὶ ἡ ἄγνοια	μένει	{ἐν τούτοις νὴ Δία} καὶ
[31]	μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον.	Συμβαίνει	οὕτως ἐκ τούτου τοῦ λόγου.
[31]	δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις	συμβαίνει	τὸ ζῆν, καὶ τοῖς καλῶς
[1]	στρογγύλου ἕστηκεν. Εἶτα τί τοῦτο	σημαίνει;	Οὐκ ἀσφαλὴς οὐδὲ βεβαία ἐστὶν
[11]	καθαρὰ παντὸς κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς.	Ἐμφαίνει	νὴ Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη,
[21]	ἐστεφανωμένη στεφάνῳ εὐανθεῖ πάνυ καλῷ;	Ἐμφαίνει	οὕτως. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ
[11]	εἰσὶ θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι εἶναι.	Ἐμφαίνει	οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν ἡ
[11]	τις παραγένηται, θεραπεύει αὐτὸν καὶ	ποτίξει	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ
[31]	τὸ δὲ ζῆν οὐ κακόν.	ἐπεὶ	εἰ ἦν κακόν, τοῖς ζῶσι
[31]	ζῶσι καλῶς κακὸν ἂν ὑπῆρχεν,	ἐπεὶ	τὸ ζῆν αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ
[31]	κακόν. Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν.	(Ἐπεὶ	τοίνυν ἀμφοτέροις συμβαίνει τὸ ζῆν,
[21]	κακοποιοῦντα μέχρι θανάτου ἐκείνους οὐ	λυπεῖ	διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον αὐτούς.
[21]	οὕτω καὶ τοῦτον οὐκέτι οὐδὲν	λυπεῖ	διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς
[31]	τίους εἶναι. Φαίνεται οὕτως. Οὐδὲ	συμφέρει	ἄρα ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν μὴ
[31]	καὶ νοσεῖν. πολλάκις γὰρ οὐ	συμφέρει	ὑγιαίνειν, ἀλλὰ τοὐναντίον, ὅταν ᾖ
[31]	ἀγαθὸν εἶναι, ὃ πολλάκις οὐ	συμφέρει	ὑπάρχειν; Οὐδαμῶς. Οὐκοῦν εἰ μέν
[11]	ἐὰν ἡ Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ;	Ἐξαιρεῖ	αὐτὸν ἐκ τῶν κακῶν καὶ
[21]	τε καλῶς ζῇ καὶ τούτους	θεωρεῖ	ὡς κακῶς πράσσουσιν. (Ἐπειδὰν οὖν
[1]	μὲν τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις	ἐκποιήσει	διαλέγεσθαι, νῦν δὲ περὶ τὴν
[21]	λοιπὴν ἅπασαν Κακίαν. πάντων τούτων	κρατεῖ	καὶ οὐ κρατεῖται ὥσπερ πρότερον.
[1]	αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος αὐτῶν ἃ	ῥίπτει.	Πῶς οὖν οὐχ ὁμοίαν ἔχουσι
[1]	τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσα. Εἶτα τί	πράττει	αὕτη; Τοὺς εἰσπορευομένους εἰς τὸν
[1]	δεικνύων τι, οὗτος Δαίμων καλεῖται·	προστάττει	δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις, τί δεῖ
[31]	Παιδείαν συντόμως. ταῦτά ἐστιν ἃ	προστάττει	τὸ Δαιμόνιον. ὅστις τοίνυν παρ´
[21]	ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν δεδήλωκας, τί	προστάττει	τὸ Δαιμόνιον τοῖς εἰσπορευομένοις εἰς
[21]	ἄλλου Κακοῦ οὐδενός. ἁπάντων γὰρ	κυριεύει	καὶ ἐπάνω πάντων ἐστὶ τῶν
[31]	λέγεις, ἔφην ἐγώ. ἀλλὰ τί	κελεύει	αὐτοὺς τὸ Δαιμόνιον λαβεῖν παρὰ
[1]	τῷ Βίῳ. (Ποίαν οὖν ὁδὸν	κελεύει	βαδίζειν ἢ πῶς; ἔφην ἐγώ.
[31]	ὅτι Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ	κελεύει,	ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον
[31]	θέμενον πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως τοίνυν	κελεύει	ἔχειν τὸ Δαιμόνιον καὶ πρὸς
[31]	διὰ τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον	κελεύει	μὴ θαυμάζειν, ὅ τι ἂν
[31]	ἂν πρὸς τὴν Ψευδοπαιδείαν ἀφίκωνται.	κελεύει	οὖν αὐτοῦ χρόνον τινὰ ἐνδιατρῖψαι
[31]	προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν δίδωσι, λαβεῖν	κελεύει	παρ´ αὐτῆς καὶ συντόμως ἀπελθεῖν
[31]	διὰ ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν	κελεύει	πρὸς τὰς παρ´ αὐτῆς δόσεις
[31]	καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ ἐντεῦθεν	κελεύει	συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ μὴ πιστεύειν
[31]	βεβαία καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν οὖν	κελεύει	συντόμως πρὸς ταύτην, καὶ ὅταν
[11]	τὴν Παιδείαν ὅταν τις παραγένηται,	θεραπεύει	αὐτὸν καὶ ποτίξει τῇ ἑαυτῆς
[31]	ἄνευ τούτων τῶν μαθημάτων οὐδὲν	κωλύει	βελτίους γενέσθαι (Πότερον οὖν οὐδὲ
[31]	ὑπὸ πάσης κακίας; οὐδὲν γὰρ	κωλύει	εἰδέναι μὲν γράμματα καὶ κατέχειν
[31]	ὡς ἴδια ἡγεῖσθαι. οὐδὲν γὰρ	κωλύει	πάλιν ταῦτα ἀφελέσθαι καὶ ἑτέρῳ
[31]	τὰ θέματα, ἐφ´ ᾧ οὐδὲν	κωλύει	τὸν θέμενον πάλιν κομίσασθαι. ὡσαύτως
[31]	λοιπὰ ὅσα τούτοις παραπλήσια οὐδὲν	κωλύει	ὑπάρχειν τινὶ ἅμα μετὰ κακίας
[1]	διὸ καὶ τὸ σημεῖον καλῶς	μηνύει	τὴν φύσιν αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο;
[1]	ἂν εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Βίον·	δεικνύει	δὲ ποίαν ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ
[31]	παρ´ αὐτά τι ποιεῖ ἢ	παρακούει,	ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν
[1]	καὶ ὧδε τὸν λοιπὸν βίον	καταστρέφει	ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ
[1]	ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ ταῦθ´ οὕτως	ἔχει.	Ἀλλ´ ἔστιν, ἔφη, οὕτως ἔχοντα.
[21]	γίνεται καὶ μακάριος καὶ οὐκ	ἔχει	ἐν ἑτέροις τὰς ἐλπίδας τῆς
[1]	ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν τι	ἔχει	ἡ ἐξήγησις. Οἷον τί; ἔφην
[31]	καὶ μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν	ἔχει	ἡ Τύχη, ὥστε ἃ δέδωκεν
[31]	Ἔστι ταῦτα. Εἰ τοίνυν οὕτως	ἔχει,	θεώρησον, πότερον ἂν βούλοιο ζῆν
[1]	κωφή. Αὕτη οὖν τί ἔργον	ἔχει;	Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη· καὶ παρ´
[1]	φαινομένη, ἣ ἐν τῇ χειρὶ	ἔχει	ποτήριόν τι; Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς
[1]	δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ἐξηγήσεως	ἔχει	ταύτης. ἡ γὰρ ἀφροσύνη τοῖς
[31]	ὑπάρχει; οὐκοῦν εἰ κακόν τι	ὑπάρχει	αὐτῷ, κακὸν αὐτὸ τὸ ζῆν
[31]	ἂν ὑπάρχῃ, κακόν τι αὐτῷ	ὑπάρχει;	οὐκοῦν εἰ κακόν τι ὑπάρχει
[31]	ἐστιν. Ἀλλ´ οὐ ταὐτό, ἔφη,	ὑπάρχει	τὸ ζῆν καὶ τὸ κακῶς
[11]	τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε ἀπολυθήσονται οὐδὲ	ἐλλείψει	αὐτοὺς κακὸν οὐδὲν ἕνεκα τούτων
[31]	ὦ ξένοι, ὁ ἐν τῷ	πίνακι	τοιοῦτος ἡμῖν ἐστιν. εἰ δὲ
[11]	τοῦτο; ἔφην ἐγώ, οὐ γὰρ	συνίημι.	Ἀλλὰ συνήσεις, ἔφη. ὡς ἄν,
[11]	ὑπὸ τῆς νόσου— Ταῦτα μὲν	συνίημι,	ἔφην ἐγώ. Τὸν αὐτὸν τοίνυν
[31]	τούτοις παραπλήσια οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν	τινὶ	ἅμα μετὰ κακίας πολλῆς. ὥστε
[31]	ὡς πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν ὑπάρχοντά	τινι	πλοῦτον, κακῶς δὲ ζῶντα τοῦτον
[11]	Κατανοεῖς οὖν ἐν μέσῳ τῷ	λειμῶνι	περίβολον ἕτερον καὶ πύλην ἑτέραν;
[1]	τῆς Τύχης, ἀναγκάζεται ταύταις ταῖς	γυναιξὶ	δουλεύειν καὶ πάνθ´ ὑπομένειν καὶ
[31]	ἀγαθῶν καὶ κακῶν ὥσπερ καὶ	οἱ	ἄλλοι καὶ ἔτι κατεχόμενοι ὑπὸ
[21]	διὸ καὶ ἔζη κακῶς, ὥσπερ	οἱ	ἄλλοι οἱ ἐκεῖ διατρίβοντες. νῦν
[11]	Οὐκ ἔστιν, ἔφη. (Οὗτοι δὲ	οἱ	ἄνθρωποι οἱ ἔσω τοῦ περιβόλου
[31]	οὐκ ἔστιν ἀγαθά, ὅσα λαμβάνουσιν	οἱ	ἄνθρωποι παρὰ τῆς Τύχης, οἷον
[31]	μὲν ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ	οἱ	δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ,
[1]	οἱ μὲν αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν,	οἱ	δὲ ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς χεῖρας;
[1]	οὕτως οἱ μὲν λαμβάνοντες χαίρουσιν,	οἱ	δὲ ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα, ἔφη,
[21]	ἀνακάμπτουσι κακῶς καὶ ἀθλίως διακείμενοι·	οἱ	δὲ ἀποδεδειλιακότες καὶ οὐκ ἀναβεβηκότες
[11]	δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί,	οἱ	δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ γεωμέτραι,
[21]	ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός,	οἱ	δὲ ἀστεφάνωτοι λύπης καὶ ταραχῆς
[21]	Παιδείαν καὶ εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς.	οἱ	δὲ ἀστεφάνωτοι οἱ μὲν ἀπεγνωσμένοι
[11]	δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ γεωμέτραι,	οἱ	δὲ ἀστρολόγοι, οἱ δὲ κριτικοί,
[11]	δὲ μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί,	οἱ	δὲ γεωμέτραι, οἱ δὲ ἀστρολόγοι,
[1]	εἰς βίον εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ.	οἱ	δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ
[11]	ποιηταί, ἔφη, οἱ δὲ ῥήτορες,	οἱ	δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ μουσικοί,
[1]	καὶ ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν καλοῦσιν.	οἱ	δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες}
[11]	δὲ ἀστρολόγοι, οἱ δὲ κριτικοί,	οἱ	δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ περιπατητικοὶ
[1]	ἔφη, ἀλλ´ οἱ μὲν πλεῖον,	οἱ	δὲ ἧττον. Ἔτι δὲ οὐχ
[11]	δὲ γεωμέτραι, οἱ δὲ ἀστρολόγοι,	οἱ	δὲ κριτικοί, οἱ δὲ ἡδονικοί,
[11]	δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί,	οἱ	δὲ μουσικοί, οἱ δὲ ἀριθμητικοί,
[11]	δὲ κριτικοί, οἱ δὲ ἡδονικοί,	οἱ	δὲ περιπατητικοὶ καὶ ὅσοι ἄλλοι
[11]	οὗτοι; Οἱ μὲν ποιηταί, ἔφη,	οἱ	δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ διαλεκτικοί,
[21]	πολεμίων, οἱ μὲν ὑπ´ Ἀκρασίας,	οἱ	δὲ ὑπ´ Ἀλαζονείας, οἱ δὲ
[21]	Ἀκρασίας, οἱ δὲ ὑπ´ Ἀλαζονείας,	οἱ	δὲ ὑπὸ Φιλαργυρίας, ἕτεροι δὲ
[21]	Φιλαργυρίας, ἕτεροι δὲ ὑπὸ Κενοδοξίας,	οἱ	δὲ ὑφ´ ἑτέρων Κακῶν. ἐξ
[21]	μοι εἰπέ. τίνες εἰσὶν οὗτοι	οἱ	δοκοῦντες ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ βουνοῦ
[1]	ἔφη, χαίρειν καὶ γελᾶν αὐτῶν	οἱ	εἰληφότες τι παρ´ αὐτῆς εἰσιν·
[21]	ἔζη κακῶς, ὥσπερ οἱ ἄλλοι	οἱ	ἐκεῖ διατρίβοντες. νῦν δὲ ἀπειληφὼς
[1]	ὅλῳ τῷ βίῳ καταφθείρεται καθάπερ	οἱ	ἐπὶ τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι. ἐὰν δέ
[11]	ἔφη. (Οὗτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι	οἱ	ἔσω τοῦ περιβόλου ἀνακάμπτοντες τίνες
[21]	τῶν πρότερον αὐτὸν λυπούντων καθάπερ	οἱ	ἐχιοδεῖκται. τὰ γὰρ θηρία δήπου
[31]	(Πότερον οὖν οὐδὲ προέχουσιν οὗτοι	οἱ	μαθηματικοὶ πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι
[1]	ὁ παρὰ τὴν πύλην ἐφεστὼς	οἱ	μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν Βίον
[21]	τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι	οἱ	μὲν ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ τῆς Παιδείας
[1]	ὁμοίαν ἔχουσι τὴν μορφήν, ἀλλ´	οἱ	μὲν αὐτῶν δοκοῦσι χαίρειν, οἱ
[21]	ἀπὸ τοῦ βουνοῦ παραγίνεσθαι; καὶ	οἱ	μὲν αὐτῶν ἐστεφανωμένοι ἔμφασιν ποιοῦσιν
[1]	δὲ ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες τὰς χεῖρας;	Οἱ	μὲν δοκοῦντες, ἔφη, χαίρειν καὶ
[31]	Πῶς τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι	οἱ	μὲν ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ
[21]	κατέχονται δὲ ὑπὸ γυναικῶν τινων.	Οἱ	μὲν ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ
[1]	ἃ δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως	οἱ	μὲν λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ δὲ
[1]	οὔ; (Πάντες πίνουσιν, ἔφη, ἀλλ´	οἱ	μὲν πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον.
[11]	συνομιλεῖν. Τίνες οὖν καλοῦνται οὗτοι;	Οἱ	μὲν ποιηταί, ἔφη, οἱ δὲ
[11]	ἔστι δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη.	οἱ	μέν τοι σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται
[21]	ἄγονται κατακεκρατημένοι ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων,	οἱ	μὲν ὑπ´ Ἀκρασίας, οἱ δὲ
[21]	ἀσμένως πάντες καθάπερ τὸν ἰατρὸν	οἱ	πάσχοντες. Πότερον οὖν κἀκείνας τὰς
[11]	εἶναι; Καὶ μάλα. Ταύτην τοίνυν	οἱ	πολλοὶ καὶ εἰκαῖοι τῶν ἀνδρῶν
[21]	γυναικῶν τινων. Οἱ μὲν ἐστεφανωμένοι	οἱ	σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς τὴν Παιδείαν
[11]	τοῦ περιβόλου ἀνακάμπτοντες τίνες εἰσίν;	Οἱ	τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη, ἐρασταὶ ἠπατημένοι
[21]	καὶ ἄθλιοί εἰσι καὶ κακοδαίμονες,	οἳ	τὸν βίον τὸν παρ´ αὐταῖς
[31]	πρὸς τὴν Παιδείαν τὴν ἀληθινήν,	οἳ	τούτους τοὺς μαθηματικοὺς παραλλάττουσιν; ὥστε
[11]	ἥτις οὐ πολὺ ὀχλεῖται, ἀλλ´	ὀλίγοι	πάνυ πορεύονται ὥσπερ δι´ ἀνοδίας
[11]	οἱ δὲ γεωμέτραι, οἱ δὲ	ἀστρολόγοι,	οἱ δὲ κριτικοί, οἱ δὲ
[11]	Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ καὶ	εἰκαῖοι	τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ
[1]	οὖν παραδίδοται καὶ μετὰ τούτων	συμβιοῖ	τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα πάλιν εἰς
[21]	ἐκεῖσε βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι καὶ	ἄθλιοί	εἰσι καὶ κακοδαίμονες, οἳ τὸν
[11]	καὶ ὅσοι ἄλλοι τούτοις εἰσὶ	παραπλήσιοι.	(Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι αἱ
[11]	οἱ δὲ κριτικοί, οἱ δὲ	ἡδονικοί,	οἱ δὲ περιπατητικοὶ καὶ ὅσοι
[11]	οἱ δὲ διαλεκτικοί, οἱ δὲ	μουσικοί,	οἱ δὲ ἀριθμητικοί, οἱ δὲ
[31]	οὖν οὐδὲ προέχουσιν οὗτοι οἱ	μαθηματικοὶ	πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι τῶν
[11]	οἱ δὲ μουσικοί, οἱ δὲ	ἀριθμητικοί,	οἱ δὲ γεωμέτραι, οἱ δὲ
[11]	οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ	περιπατητικοὶ	καὶ ὅσοι ἄλλοι τούτοις εἰσὶ
[11]	οἱ δὲ ἀστρολόγοι, οἱ δὲ	κριτικοί,	οἱ δὲ ἡδονικοί, οἱ δὲ
[11]	οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ	διαλεκτικοί,	οἱ δὲ μουσικοί, οἱ δὲ
[31]	καὶ κακῶν ὥσπερ καὶ οἱ	ἄλλοι	καὶ ἔτι κατεχόμενοι ὑπὸ πάσης
[21]	καὶ ἔζη κακῶς, ὥσπερ οἱ	ἄλλοι	οἱ ἐκεῖ διατρίβοντες. νῦν δὲ
[11]	οἱ δὲ περιπατητικοὶ καὶ ὅσοι	ἄλλοι	τούτοις εἰσὶ παραπλήσιοι. (Αἱ δὲ
[11]	Καὶ μάλα. Ταύτην τοίνυν οἱ	πολλοὶ	καὶ εἰκαῖοι τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν
[1]	ταύτης. οὐδὲ γὰρ τῶν ἐπιχωρίων	πολλοὶ	οἴδασι, τί ποτε αὕτη ἡ
[31]	καλῶς; Οὐ φαίνεται· αὐτοὶ γὰρ	φαῦλοί	εἰσιν. Οὐκοῦν τὸ σπουδαίους εἶναι
[31]	ἀγαθὸν ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ	μοι	δοκεῖ, ἀλλὰ κακόν, ἔφην ἐγώ.
[31]	τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι κακόν	μοι	δοκεῖ εἶναι, τοῖς δὲ καλῶς
[21]	γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν δὴ καλῶς	μοι	δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι. ἀλλ´ ἐκεῖνο
[21]	παρὰ τοῦ Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς	μοι	δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο
[31]	ὑπῆρχεν, ὅπερ ἐστὶ κακόν. Ἀληθῆ	μοι	δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ τοίνυν ἀμφοτέροις
[31]	τὸ δὲ ἀφρονεῖν κακόν. Ἱκανῶς	μοι	δοκεῖς λέγειν, ἔφην.
[31]	εἰ δὲ μή, κακῶς. Ἀληθέστατά	μοι	δοκεῖς τοῦτο λέγειν. (Καὶ τὸ
[21]	δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό	μοι	εἰπέ. τίνες εἰσὶν οὗτοι οἱ
[21]	καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο ἔτι	μοι	εἰπέ· τίς ἡ δύναμις τοῦ
[31]	στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ	μοι.	Πῶς οὖν τοῦτο ἄν τις
[31]	οὔ σοι φαίνεται; Ἀμέλει οὐδ´	ἐμοὶ	δοκεῖ ταὐτὸ εἶναι. Τὸ κακῶς
[21]	διὰ τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς	ἐμοὶ	δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´ ἔτι τοῦτό
[1]	ἔφη, καὶ συνήσετε τὰ λεγόμενα,	φρόνιμοι	καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ δὲ
[21]	ὧδέ τις παραγένηται, τί ποιεῖ;	Στεφανοῖ	αὐτόν, ἔφη, τῇ ἑαυτῆς δυνάμει
[11]	Οἱ τῆς Ψευδοπαιδείας, ἔφη, ἐρασταὶ	ἠπατημένοι	καὶ οἰόμενοι μετὰ τῆς ἀληθινῆς
[31]	γὰρ μέλλουσι προέχειν, ἐπειδὰν φαίνωνται	ἠπατημένοι	περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν ὥσπερ
[21]	βίῳ καὶ πλανῶνται καὶ ἄγονται	κατακεκρατημένοι	ὥσπερ ὑπὸ πολεμίων, οἱ μὲν
[21]	Παιδείας ἀνακάμπτουσι κακῶς καὶ ἀθλίως	διακείμενοι·	οἱ δὲ ἀποδεδειλιακότες καὶ οὐκ
[31]	δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω δὲ	διακείμενοι	οὐκ ἄν ποτε σωθεῖεν. καὶ
[1]	καταφθείρεται καθάπερ οἱ ἐπὶ τιμωρίᾳ	παραδιδόμενοι.	ἐὰν δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν
[11]	Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ μέν τοι	σωζόμενοι	ὁπόταν βούλωνται εἰς τὴν ἀληθινὴν
[11]	Ψευδοπαιδείας, ἔφη, ἐρασταὶ ἠπατημένοι καὶ	οἰόμενοι	μετὰ τῆς ἀληθινῆς Παιδείας συνομιλεῖν.
[1]	κακοδαίμονες καὶ πικροὶ καὶ ἀμαθεῖς	γενόμενοι	κακῶς βιώσεσθε. ἔστι γὰρ ἡ
[31]	καὶ οἱ ἄλλοι καὶ ἔτι	κατεχόμενοι	ὑπὸ πάσης κακίας; οὐδὲν γὰρ
[21]	οἱ δὲ ἀστεφάνωτοι οἱ μὲν	ἀπεγνωσμένοι	ὑπὸ τῆς Παιδείας ἀνακάμπτουσι κακῶς
[21]	τινων. Οἱ μὲν ἐστεφανωμένοι οἱ	σεσωσμένοι	εἰσὶ πρὸς τὴν Παιδείαν καὶ
[21]	παραγίνεσθαι; καὶ οἱ μὲν αὐτῶν	ἐστεφανωμένοι	ἔμφασιν ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός, οἱ
[21]	ὑπὸ γυναικῶν τινων. Οἱ μὲν	ἐστεφανωμένοι	οἱ σεσωσμένοι εἰσὶ πρὸς τὴν
[1]	ὁ μῦθος. Οὐδεὶς φθόνος, ὦ	ξένοι,	ἔφη. ἀλλὰ τουτὶ πρῶτον δεῖ
[1]	παρεστώς, Οὐδὲν δεινὸν πάσχετε, ὦ	ξένοι,	ἔφη, ἀποροῦντες περὶ τῆς γραφῆς
[31]	σωθεῖεν. καὶ ὑμεῖς τοίνυν, ὦ	ξένοι,	ἔφη, οὕτω ποιεῖτε καὶ ἐνδιατρίβετε
[31]	(Ὁ μὲν δὴ μῦθος, ὦ	ξένοι,	ὁ ἐν τῷ πίνακι τοιοῦτος
[31]	τοῖς κακοῖς τραπεζίταις. καὶ γὰρ	ἐκεῖνοι	ὅταν μὲν λάβωσι τὸ ἀργύριον
[31]	Πῶς οὖν τοῦτο ἄν τις	κρίνοι	ἀγαθὸν εἶναι, ὃ πολλάκις οὐ
[21]	δὲ στεφανωθῇ, τί ποιεῖ ἢ	ποῖ	βαδίζει; Ἄγουσιν αὐτὸν ὑπολαβοῦσαι αἱ
[21]	ἀσωτίαν καὶ τὴν ἀκρασίαν, ὡς	εἴποι	ἄν τις ἐπὶ κεφαλαίου. τὸ
[1]	τοὺς πρότερον εἰσπορευομένους ὡς περιάγονται	ὅποι	ἂν τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους, ἔφην.
[11]	ἔστιν, ἔφη. (Οὗτοι δὲ οἱ	ἄνθρωποι	οἱ ἔσω τοῦ περιβόλου ἀνακάμπτοντες
[31]	ἔστιν ἀγαθά, ὅσα λαμβάνουσιν οἱ	ἄνθρωποι	παρὰ τῆς Τύχης, οἷον τὸ
[21]	Ἀλαζονείας, οἱ δὲ ὑπὸ Φιλαργυρίας,	ἕτεροι	δὲ ὑπὸ Κενοδοξίας, οἱ δὲ
[31]	πῶς ἔτι προέχουσιν ἄρα, εἰ	ἀκινητότεροι	ἢ δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς τοῦτο;
[31]	προέχουσιν ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ	δυσμαθέστεροί	εἰσι; Πῶς τοῦτο; ἔφην ἐγώ.
[1]	μή, ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ	πικροὶ	καὶ ἀμαθεῖς γενόμενοι κακῶς βιώσεσθε.
[21]	καὶ τοὺς ἐκεῖσε βαδίζοντας, ὡς	ταλαίπωροι	καὶ ἄθλιοί εἰσι καὶ κακοδαίμονες,
[1]	ἔφην ἐγώ, εἰ μή τις	σοι	μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει οὖσα, διήγησαι
[21]	τὸν Πλάνον. ἢ οὐ δοκεῖ	σοι	ταῦτα θηρία; Καὶ πονηρά γε,
[31]	τὸ κακῶς ζῆν. ἢ οὔ	σοι	φαίνεται; Ἀμέλει οὐδ´ ἐμοὶ δοκεῖ
[11]	ἡδονικοί, οἱ δὲ περιπατητικοὶ καὶ	ὅσοι	ἄλλοι τούτοις εἰσὶ παραπλήσιοι. (Αἱ
[11]	ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ μέν	τοι	σωζόμενοι ὁπόταν βούλωνται εἰς τὴν
[11]	ὡς εὐειδεῖς δοκοῦσιν εἶναι καὶ	εὔτακτοι	καὶ στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν
[31]	συμβάλλομεν τὰ λεγόμενά ποτε, ὅμως	μέντοι	γε οὐκ ἄχρηστον ἦν ἡμᾶς
[31]	Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα	μέντοι	ἐστὶ πρὸς τὸ συντομωτέρως ἐλθεῖν.
[11]	ἁπλῆν ἔχουσιν· ἔτι τε ὡς	ἄπλαστοί	εἰσι καὶ οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι καθάπερ
[31]	τὸ ζῆν καλῶς; Οὐ φαίνεται·	αὐτοὶ	γὰρ φαῦλοί εἰσιν. Οὐκοῦν τὸ
[1]	τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται μὲν οὗτοι	ἀπροβούλευτοι·	αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος αὐτῶν ἃ
[1]	καὶ τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται μὲν	οὗτοι	ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος αὐτῶν
[1]	εἰληφότες τι παρ´ αὐτῆς εἰσιν·	οὗτοι	δὲ καὶ ἀγαθὴν Τύχην αὐτὴν
[11]	Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν, ἔφη.	(Οὗτοι	δὲ οἱ ἄνθρωποι οἱ ἔσω
[1]	ἀφείλετο ἃ δέδωκε πρότερον αὐτοῖς.	οὗτοι	δὲ πάλιν αὐτὴν κακὴν Τύχην
[1]	μέλλοντες εἰσπορεύεσθαι εἰς τὸν Βίον	οὗτοί	εἰσιν. ὁ δὲ γέρων ὁ
[31]	πρὸς αὐτοὺς ὁμοίως; ὥστε οὐδὲν	οὗτοι	ἐκείνων βελτίους εἰσίν, ἐὰν μὴ
[21]	τοῦτό μοι εἰπέ. τίνες εἰσὶν	οὗτοι	οἱ δοκοῦντες ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ
[31]	γενέσθαι (Πότερον οὖν οὐδὲ προέχουσιν	οὗτοι	οἱ μαθηματικοὶ πρὸς τὸ βελτίους
[11]	Παιδείας συνομιλεῖν. Τίνες οὖν καλοῦνται	οὗτοι;	Οἱ μὲν ποιηταί, ἔφη, οἱ
[21]	πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ	οὗτοι	παραγένωνται εἰς τὸν πρῶτον περίβολον
[31]	τοιούτους ἔστιν ἰδεῖν. Πῶς οὖν	οὗτοι	προέχουσιν, ἔφη, εἰς τὸ βελτίους
[21]	ποιοῦσιν εὐφροσύνης τινός, οἱ δὲ	ἀστεφάνωτοι	λύπης καὶ ταραχῆς καὶ τὰς
[21]	εὐφραίνονται τετυχηκότες αὐτῆς. οἱ δὲ	ἀστεφάνωτοι	οἱ μὲν ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ τῆς
[1]	περιβόλῳ πλῆθός τι γυναικῶν ἑωρᾶτο.	ἐπὶ	δὲ {τῆς εἰσόδου} τοῦ {πρώτου}
[21]	γυνὴ καθεστηκυῖα εὐειδής τις κάθηται	ἐπὶ	θρόνου ὑψηλοῦ κεκοσμημένη ἐλευθέρως καὶ
[21]	ἀκρασίαν, ὡς εἴποι ἄν τις	ἐπὶ	κεφαλαίου. τὸ γὰρ εὐωχεῖσθαι βοσκημάτων
[21]	δοκεῖ τυφλή τις εἶναι καὶ	ἐπὶ	λίθου στρογγύλου ἑστάναι, ἣν καὶ
[1]	Ποῖον τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι	ἐπὶ	λίθου στρογγύλου ἕστηκεν. Εἶτα τί
[11]	δὲ Πειθώ. Τί δὲ ἕστηκεν	ἐπὶ	λίθου τετραγώνου αὕτη; Σημεῖον, ἔφη,
[1]	τις εἶναι δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα	ἐπὶ	λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται μέν,
[11]	καὶ ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε δὲ οὐκ	ἐπὶ	στρογγύλου λίθου, ἀλλ´ ἐπὶ τετραγώνου
[31]	ἄρα ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν μὴ	ἐπί–	στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι. Δοκεῖ
[1]	πᾶσαί γε, ἔφη, ἐπαγγέλλονται ὡς	ἐπὶ	τὰ βέλτιστα ἄξουσαι καὶ εἰς
[11]	οὐκ ἐπὶ στρογγύλου λίθου, ἀλλ´	ἐπὶ	τετραγώνου ἀσφαλῶς κειμένου. καὶ μετὰ
[11]	οὖν ἄλλη ὁδὸς οὐκ ἔστιν	ἐπὶ	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ
[11]	ἡ ὁδός ἐστιν ἡ φέρουσα	ἐπὶ	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν; {ἔφην} Ὁρᾷς
[11]	ὁδὸν καλήν. Ὅταν οὖν παραγένωνται	ἐπὶ	τὴν πέτραν, πῶς ἀναβαίνουσιν; ὁρῶ
[1]	τῆς Σφιγγός. ὡσαύτως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῆς ἐξηγήσεως ἔχει ταύτης. ἡ
[11]	οὖν καὶ γυναῖκας δύο ἑστηκυίας	ἐπὶ	τῆς πέτρας λιπαρὰς καὶ εὐεκτούσας
[1]	τῷ βίῳ καταφθείρεται καθάπερ οἱ	ἐπὶ	τιμωρίᾳ παραδιδόμενοι. ἐὰν δέ τις
[21]	τὴν ὁδὸν ἐκείνην τὴν φέρουσαν	ἐπὶ	τὸ ὑψηλὸν ἐκεῖνο, ὅ ἐστιν
[11]	οὕτως; Παρακαλοῦσιν, ἔφη, τοὺς παραγινομένους	ἐπὶ	τὸν τόπον θαρρεῖν καὶ μὴ
[11]	χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν καὶ ἄνω	ἐπὶ	τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν τινὰ
[31]	πῶς τέμνειν, οὐκοῦν οὕτω καὶ	ἐπὶ	τοῦ ζῆν οὐκ ἔστι κακὸν
[21]	τῶν περιβόλων πάντων; Ὁρῶ. Οὐκοῦν	ἐπὶ	τοῦ προπυλαίου γυνὴ καθεστηκυῖα εὐειδής
[1]	ἐλάττω. ἦν δὲ καὶ πύλη	ἐπὶ	τοῦ πρώτου περιβόλου. πρὸς δὲ
[31]	οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες, ὅτι	ἐπὶ	τούτῳ ἔλαβον τὰ θέματα, ἐφ´
[31]	μέλλουσι προέχειν, ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι	περὶ	ἀγαθῶν καὶ κακῶν ὥσπερ καὶ
[1]	ἀνθρώπων} πολὺς ὄχλος οὗτος ὁ	περὶ	αὐτὴν ἑστηκὼς τί βούλεται καὶ
[31]	εἰ δὲ δεῖ τι προσπυθέσθαι	περὶ	ἑκάστου τούτων, οὐδεὶς φθόνος· ἐγὼ
[1]	οὖν πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά;	Περὶ	μὲν τούτων, ἔφη, καὶ αὖθις
[1]	δεῦρο, ἀνὴρ ἔμφρων καὶ δεινὸς	περὶ	σοφίαν, λόγῳ τε καὶ ἔργῳ
[1]	σπουδαῖα διελέγετο. τότε δὴ καὶ	περὶ	ταύτης {δὲ} τῆς μυθολογίας πολλάκις
[1]	αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν δὲ	περὶ	τὴν μυθολογίαν γινώμεθα. Ἔστω οὕτως.
[1]	πάσχετε, ὦ ξένοι, ἔφη, ἀποροῦντες	περὶ	τῆς γραφῆς ταύτης. οὐδὲ γὰρ
[1]	εἰσιόντι ὄχλῳ. (Ἀπορούντων οὖν ἡμῶν	περὶ	τῆς μυθολογίας πρὸς ἀλλήλους πολὺν
[31]	λέγεις. (Ἄγε δὴ σκεψώμεθα καὶ	περὶ	τοῦ πλουτεῖν οὕτως, εἴγε θεωρεῖν
[31]	Οὐκοῦν ὁ αὐτὸς λόγος καὶ	περὶ	τοῦ ὑγιαίνειν καὶ νοσεῖν. πολλάκις
[31]	μέχρι ἂν ἕξιν λάβητε. ἀλλὰ	περὶ	τῶν αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν
[31]	ἔφη, πειρῶ ἀποκρίνασθαι τὸ φαινόμενον	περὶ	ὧν ἄν σε ἐρωτῶ. Ἀλλὰ
[1]	πιθανὴ φαινομένη, ἣ ἐν τῇ	χειρὶ	ἔχει ποτήριόν τι; Ὁρῶ. ἀλλὰ
[1]	ἔχων χάρτην τινὰ ἐν τῇ	χειρὶ	καὶ τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων
[11]	δόξα οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία	μέχρι	ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας εἰσέλθωσιν
[31]	ποιεῖτε καὶ ἐνδιατρίβετε τοῖς λεγομένοις,	μέχρι	ἂν ἕξιν λάβητε. ἀλλὰ περὶ
[21]	τὰ πάντας τοὺς ἄλλους κακοποιοῦντα	μέχρι	θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ διὰ
[1]	αὐτῶν εἰσελθεῖν εἰς τὴν Ἡδυπάθειαν,	μέχρι	μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι
[1]	οὐδὲ γὰρ τῶν ἐπιχωρίων πολλοὶ	οἴδασι,	τί ποτε αὕτη ἡ μυθολογία
[1]	περιβόλου ἑστηκυίας κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι	εἰώθασι;	Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ
[11]	ἀδελφαί. Τί οὖν τὰς χεῖρας	ἐκτετάκασι	προθύμως οὕτως; Παρακαλοῦσιν, ἔφη, τοὺς
[11]	καὶ εὐεκτούσας τῷ σώματι, ὡς	ἐκτετάκασι	τὰς χεῖρας προθύμως; Ὁρῶ, ἀλλὰ
[1]	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν	πεπώκασι	παρὰ τῆς Ἀπάτης, οὐχ εὑρίσκουσι
[11]	Εἶτα τί γίνεται; Ἐὰν μέν,	φησί,	τὴν Δόξαν ταύτην προσδέξηται τὴν
[11]	καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία·	εἰσὶ	δὲ ἀδελφαί. Τί οὖν τὰς
[11]	καὶ μετὰ ταύτης ἄλλαι δύο	εἰσὶ	θυγατέρες τινὲς δοκοῦσαι εἶναι. Ἐμφαίνει
[21]	βαδίζοντας, ὡς ταλαίπωροι καὶ ἄθλιοί	εἰσι	καὶ κακοδαίμονες, οἳ τὸν βίον
[11]	ἔχουσιν· ἔτι τε ὡς ἄπλαστοί	εἰσι	καὶ οὐδαμῶς κεκαλλωπισμέναι καθάπερ αἱ
[1]	δὲ δοκοῦντες κλαίειν {καὶ ἐκτετακότες}	εἰσὶ	παρ´ ὧν ἀφείλετο ἃ δέδωκε
[11]	περιπατητικοὶ καὶ ὅσοι ἄλλοι τούτοις	εἰσὶ	παραπλήσιοι. (Αἱ δὲ γυναῖκες ἐκεῖναι
[21]	Οἱ μὲν ἐστεφανωμένοι οἱ σεσωσμένοι	εἰσὶ	πρὸς τὴν Παιδείαν καὶ εὐφραίνονται
[31]	ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ δυσμαθέστεροί	εἰσι;	Πῶς τοῦτο; ἔφην ἐγώ. Ὅτι
[21]	τοὺς ἐκεῖ διατρίβοντας ὡς κακῶς	διατρίβουσι	καὶ ἀθλίως ζῶσι καὶ ὡς
[21]	οὖν παραλάβωσιν αὐτὸν αὗται, ποῦ	ἄγουσι;	Πρὸς τὴν μητέρα, ἔφη. Αὕτη
[1]	καὶ πλέκονται πρὸς ἕκαστον, εἶτα	ἀπάγουσι.	Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς; Αἱ
[21]	ἑαυτοὺς αἰτιῶνται, ἀλλ´ εὐθὺς κακῶς	λέγουσι	καὶ τὴν Παιδείαν καὶ τοὺς
[1]	λαμβάνοντες χαίρουσιν, οἱ δὲ ἀποβάλλοντες	κλαίουσι;	Ταῦτα, ἔφη, ἃ παρὰ τοῖς
[1]	συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ κολακεύουσι καὶ	ἀξιοῦσι	παρ´ αὑταῖς μένειν λέγουσαι ὅτι
[1]	καὶ ῥυπαραὶ καὶ ῥάκη ἠμφιεσμέναι	δοκοῦσι	συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν,
[21]	τὰς κνήμας καὶ τὰς κεφαλὰς	δοκοῦσι	τετρῖφθαι, κατέχονται δὲ ὑπὸ γυναικῶν
[1]	μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν αὐτῶν	δοκοῦσι	χαίρειν, οἱ δὲ ἀθυμοῦσιν ἐκτετακότες
[1]	πεπώκασι παρὰ τῆς Ἀπάτης, οὐχ	εὑρίσκουσι	ποία ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς
[1]	δὲ πάλιν αὐτὴν κακὴν Τύχην	καλοῦσι.	Τίνα οὖν ἐστιν ἃ δίδωσιν
[31]	τῶν ἄλλων ἀνθρώπων; Πῶς γὰρ	μέλλουσι	προέχειν, ἐπειδὰν φαίνωνται ἠπατημένοι περὶ
[1]	ὁδὸν αὐτοὺς δεῖ βαδίζειν, εἰ	μέλλουσι	σώζεσθαι ἐν τῷ Βίῳ. (Ποίαν
[11]	διδομένων ἀσφαλὴς ἡ δόσις τοῖς	λαμβάνουσι.	Καὶ τίνα ἐστίν, ἃ δίδωσιν
[31]	εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´	ὑπομένουσι	πράττειν ἕνεκα τούτων καὶ τὰ
[11]	αὐτάς. Αὗται ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ	προσκαταβαίνουσι	καὶ ἕλκουσιν αὐτοὺς ἄνω πρὸς
[1]	τὸν Βίον. Πότερον οὖν πάντες	πίνουσι	τὸν πλάνον ἢ οὔ; (Πάντες
[31]	διὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἄγνοιαν.	ἀγνοοῦσι	γὰρ ὅτι οὐ γίνεται ἐκ
[31]	τὸ ἀργύριον παρὰ τῶν ἀνθρώπων,	χαίρουσι	καὶ ἴδιον νομίζουσιν εἶναι, ὅταν
[1]	καλοῦνται; Καλοῦνται μὲν οὗτοι ἀπροβούλευτοι·	αἰτοῦσι	δὲ ἕκαστος αὐτῶν ἃ ῥίπτει.
[31]	νομίζουσιν εἶναι, ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται,	ἀγανακτοῦσι	καὶ δεινὰ οἴονται πεπονθέναι, οὐ
[21]	νῆες τὰ φορτία ἐξελόμεναι πάλιν	ἀνακάμπτουσι	καὶ ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα
[21]	ἀναβεβηκότες πρὸς τὴν Καρτερίαν πάλιν	ἀνακάμπτουσι	καὶ πλανῶνται ἀνοδίᾳ. Αἱ δὲ
[21]	μὲν ἀπεγνωσμένοι ὑπὸ τῆς Παιδείας	ἀνακάμπτουσι	κακῶς καὶ ἀθλίως διακείμενοι· οἱ
[21]	ἀπολιπόντες κακῶς ζῶσι καὶ οὐκ	ἀπολαύουσι	τῶν παρ´ αὐταῖς ἀγαθῶν. Ποῖα
[1]	Ἀναπηδῶσι καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ	κολακεύουσι	καὶ ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς μένειν
[21]	ἑαυτοῦ, ὥστε ἐκεῖνα νῦν τούτῳ	δουλεύουσι,	καθάπερ οὗτος ἐκείνοις πρότερον. (Ποῖα
[11]	ἐκβάλωσι τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα	ἔχουσι	καὶ τὰς δόξας καὶ τὴν
[1]	ῥίπτει. Πῶς οὖν οὐχ ὁμοίαν	ἔχουσι	τὴν μορφήν, ἀλλ´ οἱ μὲν
[31]	εἶναι οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ	πάσχουσι	διὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἄγνοιαν.
[21]	παντὸς τοῦ βίου. τοῦτο δὲ	πάσχουσι	διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὴν
[31]	καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν μὲν	λάβωσι	τὸ ἀργύριον παρὰ τῶν ἀνθρώπων,
[21]	τὰς Ἀρετὰς ἀνακάμπτουσιν, ὅπως ἑτέρους	ἀγάγωσι,	καὶ ἀναγγέλλουσιν, ὅτι εὐδαίμονες ἤδη
[1]	παρὰ τῆς Τύχης. Εἶτα τί;	Ἀναπηδῶσι	καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ κολακεύουσι
[31]	καὶ τὰ προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν	δίδωσι,	λαβεῖν κελεύει παρ´ αὐτῆς καὶ
[1]	ἁρπάζει τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις	δίδωσι·	παρὰ δὲ τῶν αὐτῶν πάλιν
[21]	τὸν παρ´ αὐταῖς ἀπολιπόντες κακῶς	ζῶσι	καὶ οὐκ ἀπολαύουσι τῶν παρ´
[31]	τὸ ζῆν, καὶ τοῖς καλῶς	ζῶσι	καὶ τοῖς κακῶς, οὐκ ἂν
[21]	ὡς κακῶς διατρίβουσι καὶ ἀθλίως	ζῶσι	καὶ ὡς ναυαγοῦσιν ἐν τῷ
[31]	κακόν; Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς	ζῶσι	κακόν μοι δοκεῖ εἶναι, τοῖς
[31]	ἐπεὶ εἰ ἦν κακόν, τοῖς	ζῶσι	καλῶς κακὸν ἂν ὑπῆρχεν, ἐπεὶ
[31]	συντόμως πρὸς ταύτην, καὶ ὅταν	ἔλθωσι	πρὸς τὰς γυναῖκας ἐκείνας, ἃς
[11]	τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα ὅταν	καθαρθῶσι	καὶ ἐκβάλωσι τὰ κακὰ πάνθ´
[11]	εἰς τὴν ἀληθινὴν ὁδὸν καὶ	πίωσι	τὰς τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις. εἶτα
[11]	δυνάμεις. εἶτα ὅταν καθαρθῶσι καὶ	ἐκβάλωσι	τὰ κακὰ πάνθ´ ὅσα ἔχουσι
[31]	οὐκ οἴδασιν. ἕως δ´ ἂν	ἔχωσι	ταύτην τὴν δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς
[1]	Σφίγξ ἐστιν. αἰνίττεται δὲ τάδε,	τί	ἀγαθόν, τί κακόν, τί οὔτε
[31]	τινὰ ἐνδιατρῖψαι καὶ λαβεῖν ὅ	τι	ἂν βούλωνται παρ´ αὐτῆς ὥσπερ
[31]	νομίζειν μηδὲ ἀσφαλὲς εἶναι, ὅ	τι	ἂν παρ´ αὐτῆς τις λάβῃ
[31]	Δαιμόνιον κελεύει μὴ θαυμάζειν, ὅ	τι	ἂν πράττῃ αὕτη, μηδὲ γίνεσθαι
[1]	τι παρὰ τῆς Τύχης. Εἶτα	τί;	Ἀναπηδῶσι καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς καὶ
[31]	ζῆν, ᾧ ἂν ὑπάρχῃ, κακόν	τι	αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν εἰ κακόν
[1]	οὗτος ὁ περὶ αὐτὴν ἑστηκὼς	τί	βούλεται καὶ τίνες καλοῦνται; Καλοῦνται
[11]	ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα. ~Εἶτα	τί	γίνεται, ἐὰν ἡ Μετάνοια αὐτῷ
[11]	εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην. Εἶτα	τί	γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί, τὴν
[1]	ὁρᾷς ἔνδον τῆς πύλης πλῆθός	τι	γυναικῶν ἑτέρων παντοδαπὰς μορφὰς ἐχουσῶν;
[1]	δὲ ἐν τῷ περιβόλῳ πλῆθός	τι	γυναικῶν ἑωρᾶτο. ἐπὶ δὲ {τῆς
[11]	δὲ Ἀλήθεια, ἡ δὲ Πειθώ.	Τί	δὲ ἕστηκεν ἐπὶ λίθου τετραγώνου
[1]	καλεῖται· προστάττει δὲ τοῖς εἰσπορευομένοις,	τί	δεῖ αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς ἂν
[21]	καὶ τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ	τί	δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον ἐκεῖνον
[1]	ἀλλὰ καὶ κωφή. Αὕτη οὖν	τί	ἔργον ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ, ἔφη·
[1]	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο δὲ	τί	ἐστι τὸ ποτόν; Πλάνος, ἔφη,
[31]	ἐκ τούτου τοῦ λόγου. ἀλλὰ	τί	ἐστιν, ἔφην ἐγώ, τὸ αἴτιον,
[1]	δέ ἐστιν αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω	τι,	ἔφη, αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον
[1]	τι ἔχει ἡ ἐξήγησις. Οἷον	τί;	ἔφην ἐγώ. Ὅτι εἰ μὲν
[1]	δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν	τι	ἔχει ἡ ἐξήγησις. Οἷον τί;
[1]	αἰνίττεται δὲ τάδε, τί ἀγαθόν,	τί	κακόν, τί οὔτε ἀγαθὸν οὔτε
[31]	Καλῶς λέγεις, ἔφην ἐγώ. ἀλλὰ	τί	κελεύει αὐτοὺς τὸ Δαιμόνιον λαβεῖν
[1]	ἐν τῇ χειρὶ ἔχει ποτήριόν	τι;	Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς ἐστιν αὕτη;
[11]	δὲ Καρτερία· εἰσὶ δὲ ἀδελφαί.	Τί	οὖν τὰς χεῖρας ἐκτετάκασι προθύμως
[1]	δὲ Ἀπληστία, ἡ δὲ Κολακεία.	Τί	οὖν ὧδε ἑστήκασιν αὗται; Παρατηροῦσιν,
[1]	τάδε, τί ἀγαθόν, τί κακόν,	τί	οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν ἐστιν
[1]	καὶ τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων	τι,	οὗτος Δαίμων καλεῖται· προστάττει δὲ
[21]	θηρία εἶναι, οὐκέτι φοβεῖται, μή	τι	πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ μὴ
[1]	καὶ γελᾶν αὐτῶν οἱ εἰληφότες	τι	παρ´ αὐτῆς εἰσιν· οὗτοι δὲ
[1]	αὗται; Παρατηροῦσιν, ἔφη, τοὺς εἰληφότας	τι	παρὰ τῆς Τύχης. Εἶτα τί;
[1]	Πλάνος, ἔφη, καὶ ἄγνοια. Εἶτα	τί;	Πιόντες τοῦτο πορεύονται εἰς τὸν
[31]	Δαιμόνιον. ὅστις τοίνυν παρ´ αὐτά	τι	ποιεῖ ἢ παρακούει, ἀπόλλυται κακὸς
[21]	νίκημα λέγεις. ὅταν δὲ στεφανωθῇ,	τί	ποιεῖ ἢ ποῖ βαδίζει; Ἄγουσιν
[21]	πράσσουσιν. (Ἐπειδὰν οὖν θεωρήσῃ πάντα,	τί	ποιεῖ ἢ ποῦ ἔτι βαδίζει;
[21]	(Ὅταν οὖν ὧδέ τις παραγένηται,	τί	ποιεῖ; Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη, τῇ
[1]	γὰρ τῶν ἐπιχωρίων πολλοὶ οἴδασι,	τί	ποτε αὕτη ἡ μυθολογία δύναται·
[1]	ἡμῖν· πάνυ γὰρ ἐπιθυμοῦμεν ἀκοῦσαι,	τί	ποτέ ἐστιν ὁ μῦθος. Οὐδεὶς
[1]	πάντας τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσα. Εἶτα	τί	πράττει αὕτη; Τοὺς εἰσπορευομένους εἰς
[31]	ἡμῖν ἐστιν. εἰ δὲ δεῖ	τι	προσπυθέσθαι περὶ ἑκάστου τούτων, οὐδεὶς
[21]	ἀλλ´ ἐκεῖνο οὐδέπω ἡμῖν δεδήλωκας,	τί	προστάττει τὸ Δαιμόνιον τοῖς εἰσπορευομένοις
[31]	φωνὴν εἰδέναι, ἀκριβέστερον γὰρ ἄν	τι	συνήκαμεν, οὕτω καὶ ἄνευ τούτων
[1]	ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἕστηκεν. Εἶτα	τί	τοῦτο σημαίνει; Οὐκ ἀσφαλὴς οὐδὲ
[31]	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν; Καὶ	τί	τοῦτο ὠφελεῖ αὐτούς, ἔφη, ὅτε
[1]	ἑστὼς ἔμφασιν ἐποίει ὡς προστάττων	τι	τῷ εἰσιόντι ὄχλῳ. (Ἀπορούντων οὖν
[31]	αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν εἰ κακόν	τι	ὑπάρχει αὐτῷ, κακὸν αὐτὸ τὸ
[1]	ἐξήγησις ἐοικυῖα τῷ τῆς Σφιγγὸς	αἰνίγματι,	ὃ ἐκείνη προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις.
[11]	πέτρας λιπαρὰς καὶ εὐεκτούσας τῷ	σώματι,	ὡς ἐκτετάκασι τὰς χεῖρας προθύμως;
[21]	πάντα, τί ποιεῖ ἢ ποῦ	ἔτι	βαδίζει; Ὅπου ἂν βούληται, ἔφη.
[1]	μὲν πλεῖον, οἱ δὲ ἧττον.	Ἔτι	δὲ οὐχ ὁρᾷς ἔνδον τῆς
[11]	μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ	ἔτι	δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς, εἶτα ἥξουσιν
[31]	ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι καὶ	ἔτι	κατεχόμενοι ὑπὸ πάσης κακίας; οὐδὲν
[21]	καὶ καλλίστης νίκης. ἀλλ´ ἐκεῖνο	ἔτι	μοι εἰπέ· τίς ἡ δύναμις
[31]	τοὺς μαθηματικοὺς παραλλάττουσιν; ὥστε πῶς	ἔτι	προέχουσιν ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι ἢ
[11]	στολὴν ἀτρύφερον καὶ ἁπλῆν ἔχουσιν·	ἔτι	τε ὡς ἄπλαστοί εἰσι καὶ
[21]	(Καλῶς ἐμοὶ δοκεῖς λέγειν. ἀλλ´	ἔτι	τοῦτό μοι εἰπέ. τίνες εἰσὶν
[1]	ἂν γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον, εἶτ´	οὐκέτι.	ὅταν γὰρ ἀνανήψῃ, αἰσθάνεται ὅτι
[21]	ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω καὶ τοῦτον	οὐκέτι	οὐδὲν λυπεῖ διὰ τὸ ἔχειν
[21]	γυναῖκας, ἃς ἔφης θηρία εἶναι,	οὐκέτι	φοβεῖται, μή τι πάθῃ ὑπ´
[1]	μακάριος καὶ εὐδαίμων γίνεται ἐν	παντὶ	τῷ βίῳ. ὑμεῖς οὖν προσέχετε
[1]	ἐποίει ὡς προστάττων τι τῷ	εἰσιόντι	ὄχλῳ. (Ἀπορούντων οὖν ἡμῶν περὶ
[21]	ὥσπερ τῷ τὸ Κωρύκιον ἄντρον	ἔχοντι,	καὶ πανταχοῦ, οὗ ἂν ἀφίκηται,
[31]	ἐκείνας, ἃς καὶ πρότερον εἶπον	ὅτι	Ἀκρασία καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ
[11]	λίθου τετραγώνου αὕτη; Σημεῖον, ἔφη,	ὅτι	ἀσφαλής τε καὶ βεβαία ἡ
[1]	ἀξιοῦσι παρ´ αὑταῖς μένειν λέγουσαι	ὅτι	βίον ἕξουσιν ἡδύν τε καὶ
[11]	θαρρεῖν καὶ μὴ ἀποδειλιᾶν λέγουσαι	ὅτι	βραχὺ ἔτι δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς,
[11]	παρὰ τὴν πύλην ὁρᾷς, ἔφη,	ὅτι	γυνή τις ἐστὶ καλὴ καὶ
[31]	ταράττον τοὺς ἀνθρώπους καὶ βλάπτον,	ὅτι	ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ καὶ οἴωνται
[1]	ἐξήγησις. Οἷον τί; ἔφην ἐγώ.	Ὅτι	εἰ μὲν προσέξετε, ἔφη, καὶ
[31]	ἐστιν, ἔφην ἐγώ, τὸ αἴτιον,	ὅτι	ἐν τῷ δευτέρῳ περιβόλῳ διατρίβουσιν
[1]	αὐτῆς. Ποῖον τοῦτο; ἔφην ἐγώ.	Ὅτι	ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἕστηκεν. Εἶτα
[31]	δεινὰ οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες,	ὅτι	ἐπὶ τούτῳ ἔλαβον τὰ θέματα,
[1]	τουτὶ πρῶτον δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι,	ὅτι	ἐπικίνδυνόν τι ἔχει ἡ ἐξήγησις.
[21]	ὅπως ἑτέρους ἀγάγωσι, καὶ ἀναγγέλλουσιν,	ὅτι	εὐδαίμονες ἤδη γεγόνασιν οὓς τότε
[31]	εἶτα τὸ ἕτερον οὐχ ὁρᾷς,	ὅτι	καὶ αἱ Δόξαι ἐκ τοῦ
[1]	Τοῦτο πρῶτον δεῖ εἰδέναι ὑμᾶς,	ὅτι	καλεῖται οὗτος ὁ τόπος Βίος.
[31]	εἰσι; Πῶς τοῦτο; ἔφην ἐγώ.	Ὅτι	οἱ μὲν ἐν τῷ πρώτῳ
[31]	τοῦ ἀγαθοῦ ἄγνοιαν. ἀγνοοῦσι γὰρ	ὅτι	οὐ γίνεται ἐκ κακῶν ἀγαθόν.
[31]	συνῇ ἡ Μεταμέλεια καὶ πεισθῶσιν,	ὅτι	οὐ παιδείαν ἔχουσιν, ἀλλὰ ψευδοπαιδείαν,
[1]	οὐκέτι. ὅταν γὰρ ἀνανήψῃ, αἰσθάνεται	ὅτι	οὐκ ἤσθιεν, ἀλλ´ ὑπ´ αὐτῆς
[1]	οὖν ἐστιν ἃ δίδωσιν αὐτοῖς,	ὅτι	οὕτως οἱ μὲν λαμβάνοντες χαίρουσιν,
[31]	παρ´ αὐτῆς δόσιν καὶ μνημονεύειν,	ὅτι	τοιαύτην φύσιν ἔχει ἡ Τύχη,
[31]	ἔφη, εἴπερ τούτῳ ἐστὶ κακόν;	Ὅτι	τοῖς μὲν κακῶς ζῶσι κακόν
[21]	ἣν καὶ ἄρτι ὑμῖν εἶπον	ὅτι	Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει,
[1]	Ταῦτα οὖν τίνα ἐστί; Πλοῦτος	δηλονότι	καὶ δόξα καὶ εὐγένεια καὶ
[21]	λίθου στρογγύλου ἑστάναι, ἣν καὶ	ἄρτι	ὑμῖν εἶπον ὅτι Τύχη καλεῖται;
[1]	ποιεῖν ἕνεκεν τούτων πάντα ὅσα	ἐστὶ	βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν,
[31]	εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα	ἐστί;	Γράμματα, ἔφη, καὶ τῶν ἄλλων
[31]	τὸ ζῆν αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ	ἐστὶ	κακόν. Ἀληθῆ μοι δοκεῖς λέγειν.
[31]	τὸ ζῆν, ἔφη, εἴπερ τούτῳ	ἐστὶ	κακόν; Ὅτι τοῖς μὲν κακῶς
[11]	ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι γυνή τις	ἐστὶ	καλὴ καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον,
[31]	καὶ καίειν ἐν τοῖς ἀρρωστοῦσίν	ἐστι	νοσερὸν καὶ ὑγιεινόν, ἀλλὰ τὸ
[1]	εἶναι ἀγαθά. Ταῦτα οὖν τίνα	ἐστί;	Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα καὶ
[1]	ἡ μυθολογία δύναται· οὐδὲ γάρ	ἐστι	πολιτικὸν ἀνάθημα· ἀλλὰ ξένος τις
[31]	ἀποθανεῖν κακόν ἐστιν, εἴπερ αἱρετώτερόν	ἐστι	πολλάκις τὸ ἀποθανεῖν τοῦ ζῆν.
[31]	μὲν οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα μέντοι	ἐστὶ	πρὸς τὸ συντομωτέρως ἐλθεῖν. πρὸς
[31]	Τὸ κακῶς τοίνυν ζῆν κακόν	ἐστι,	τὸ δὲ ζῆν οὐ κακόν.
[31]	ἔφην ἐγώ. Πῶς οὖν ἀγαθόν	ἐστι	τὸ ζῆν, ἔφη, εἴπερ τούτῳ
[1]	ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο δὲ τί	ἐστι	τὸ ποτόν; Πλάνος, ἔφη, καὶ
[31]	ἀτιμάζειν ὡς κακά, τοῦτο δέ	ἐστι	τὸ ταράττον τοὺς ἀνθρώπους καὶ
[11]	βεβαία ἡ πρὸς αὐτὴν ὁδός	ἐστι	τοῖς ἀφικνουμένοις καὶ τῶν διδομένων
[21]	γὰρ κυριεύει καὶ ἐπάνω πάντων	ἐστὶ	τῶν πρότερον αὐτὸν λυπούντων καθάπερ
[1]	καὶ ἀμαθεῖς γενόμενοι κακῶς βιώσεσθε.	ἔστι	γὰρ ἡ ἐξήγησις ἐοικυῖα τῷ
[31]	πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι ἄνδρας;	Ἔστι	γὰρ καὶ ἄνευ τούτων βελτίους
[11]	τῶν ἀνδρῶν Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ	ἔστι	δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ
[1]	στρογγύλου; Καλεῖται μέν, ἔφη, Τύχη·	ἔστι	δὲ οὐ μόνον τυφλὴ καὶ
[31]	πάλιν τὰ ἐναντία πῶς οὐκ	ἔστι	κακά; πάνυ γὰρ παράδοξον ἡμῖν
[31]	καὶ ἐπὶ τοῦ ζῆν οὐκ	ἔστι	κακὸν αὐτὸ τὸ ζῆν ἀλλὰ
[11]	δεικνύουσιν αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς	ἔστι	καλή τε καὶ ὁμαλὴ καὶ
[31]	φρονεῖν γε οὐδὲ δικαιοπραγεῖν οὐκ	ἔστι	κτήσασθαι ἐκ κακῶν ἔργων, ὡσαύτως
[31]	ἐκ κακῶν ἀγαθόν. πλοῦτον δὲ	ἔστι	πολλοὺς κτησαμένους ἰδεῖν ἐκ κακῶν
[31]	ἐξ ἄλλων πολλῶν καὶ μοχθηρῶν.	Ἔστι	ταῦτα. (Εἰ τοίνυν γίνεται ἐκ
[31]	ζῆν ἀλλὰ τὸ κακῶς ζῆν.	Ἔστι	ταῦτα. Εἰ τοίνυν οὕτως ἔχει,
[31]	πολλάκις τὸ ἀποθανεῖν τοῦ ζῆν.	Ἔστι	ταῦτα. Οὐκοῦν ὁ αὐτὸς λόγος
[31]	λέγειν. (Καὶ τὸ σύνολον δέ,	ἔστι	τὸ τιμᾶν ταῦτα ὡς ἀγαθὰ
[1]	φθόνος, ὦ ξένοι, ἔφη. ἀλλὰ	τουτὶ	πρῶτον δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι, ὅτι
[11]	τε εἶναι καὶ λειμωνοειδὴς καὶ	φωτὶ	πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ μάλα. Κατανοεῖς
[31]	ἀεί. Ἀπίθανον μέν. ἀλλὰ πῶς	οὐχὶ	τὸ κακῶς ζῆν, ᾧ ἂν
[11]	καὶ ὧδε, σπανίως δὲ καὶ	οὐχὶ	ὥσπερ ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ.