Pages
[31]	πότερον ἂν βούλοιο ζῆν κακῶς	ἢ	ἀποθανεῖν καλῶς καὶ ἀνδρείως. Ἀποθανεῖν
[31]	τιμᾶν ταῦτα ὡς ἀγαθὰ ὄντα	ἢ	ἀτιμάζειν ὡς κακά, τοῦτο δέ
[31]	ἔτι προέχουσιν ἄρα, εἰ ἀκινητότεροι	ἢ	δυσμαθέστεροί εἰσι; Πῶς τοῦτο; ἔφην
[21]	τὴν Ἄγνοιαν καὶ τὸν Πλάνον.	ἢ	οὐ δοκεῖ σοι ταῦτα θηρία;
[31]	ἥξειν πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν;	ἢ	οὔ; Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία, ἔφη,
[1]	οὖν πάντες πίνουσι τὸν πλάνον	ἢ	οὔ; (Πάντες πίνουσιν, ἔφη, ἀλλ´
[31]	ζῆν καὶ τὸ κακῶς ζῆν.	ἢ	οὔ σοι φαίνεται; Ἀμέλει οὐδ´
[31]	νικᾶν καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσια;	ἢ	πάλιν τὰ ἐναντία πῶς οὐκ
[31]	τοίνυν παρ´ αὐτά τι ποιεῖ	ἢ	παρακούει, ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ
[21]	ὅταν δὲ στεφανωθῇ, τί ποιεῖ	ἢ	ποῖ βαδίζει; Ἄγουσιν αὐτὸν ὑπολαβοῦσαι
[21]	οὖν θεωρήσῃ πάντα, τί ποιεῖ	ἢ	ποῦ ἔτι βαδίζει; Ὅπου ἂν
[1]	(Ποίαν οὖν ὁδὸν κελεύει βαδίζειν	ἢ	πῶς; ἔφην ἐγώ. Ὁρᾷς οὖν,
[31]	συμφέρει ὑγιαίνειν, ἀλλὰ τοὐναντίον, ὅταν	ᾖ	περίστασις τοιαύτη. Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε
[11]	ἔπιον παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ	ἡ	ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις νὴ
[11]	τοίνυν ἐστὶν ἡ ὁδὸς, ἔφη,	ἡ	ἄγουσα πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν.
[31]	ἐκεῖ. Αὕτη οὖν τίς ἐστιν;	Ἡ	ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν συμφερόντων, ἔφη,
[1]	Ἀπάτης, οὐχ εὑρίσκουσι ποία ἐστὶν	ἡ	ἀληθινὴ ὁδὸς ἡ ἐν τῷ
[11]	Δία} καὶ μετ´ αὐτῆς γε	ἡ	ἀφροσύνη, καὶ οὐ μὴ ἀπέλθῃ
[1]	ἐπὶ τῆς ἐξηγήσεως ἔχει ταύτης.	ἡ	γὰρ ἀφροσύνη τοῖς ἀνθρώποις Σφίγξ
[1]	Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη,	ἡ	δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´ ἐστὶν
[11]	ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία ἐστίν,	ἡ	δὲ Ἀλήθεια, ἡ δὲ Πειθώ.
[1]	Ἀκρασία καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία,	ἡ	δὲ Ἀπληστία, ἡ δὲ Κολακεία.
[1]	τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία καλεῖται,	ἡ	δὲ Ἀσωτία, ἡ δὲ Ἀπληστία,
[1]	ἂν τύχῃ. (Ὁρῶ τούτους, ἔφην.	ἡ	δὲ γυνὴ ἐκείνη τίς ἐστιν
[11]	Ἡ μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη,	ἡ	δὲ Καρτερία· εἰσὶ δὲ ἀδελφαί.
[1]	δὲ Ἀσωτία, ἡ δὲ Ἀπληστία,	ἡ	δὲ Κολακεία. Τί οὖν ὧδε
[11]	Παιδεία ἐστίν, ἡ δὲ Ἀλήθεια,	ἡ	δὲ Πειθώ. Τί δὲ ἕστηκεν
[1]	ἐν τοῖς γόνασιν ἔχουσα Λύπη,	ἡ	δὲ τὰς τρίχας τίλλουσα ἑαυτῆς
[1]	τὴν μάστιγα ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία,	ἡ	δὲ τὴν κεφαλὴν ἐν τοῖς
[11]	μέγας ὁ κίνδυνος ἄλλος οὗτος.	ἡ	δὲ Ψευδοπαιδεία ποία ἐστίν; ἔφην
[1]	μέν τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι	ἡ	διατριβή, ἕως ἂν γαργαλίζῃ τὸν
[11]	μὴ ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´	ἡ	δόξα οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία
[11]	ἀφικνουμένοις καὶ τῶν διδομένων ἀσφαλὴς	ἡ	δόσις τοῖς λαμβάνουσι. Καὶ τίνα
[21]	ἐκεῖνο ἔτι μοι εἰπέ· τίς	ἡ	δύναμις τοῦ στεφάνου, ᾧ ἔφης
[1]	ποία ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς	ἡ	ἐν τῷ Βίῳ, ἀλλὰ πλανῶνται
[1]	γενόμενοι κακῶς βιώσεσθε. ἔστι γὰρ	ἡ	ἐξήγησις ἐοικυῖα τῷ τῆς Σφιγγὸς
[1]	ἀκοῦσαι, ὅτι ἐπικίνδυνόν τι ἔχει	ἡ	ἐξήγησις. Οἷον τί; ἔφην ἐγώ.
[11]	διατρίβουσιν αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ	ἡ	Εὐδαιμονία. Εἶεν, ἔφην ἐγώ, ὡς
[21]	Ἐμφαίνει οὕτως. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν	ἡ	Εὐδαιμονία, ἔφη. (Ὅταν οὖν ὧδέ
[11]	αὐτῶν οὔθ´ ἡ δόξα οὔθ´	ἡ	λοιπὴ κακία μέχρι ἂν ἀπογνόντες
[1]	εἰώθασι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν	ἡ	μὲν Ἀκρασία καλεῖται, ἡ δὲ
[1]	ἐὰν δέ τις γνῷ, ἀνάπαλιν	ἡ	μὲν ἀφροσύνη ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ
[11]	ἀλλὰ τίνες καλοῦνται, ἔφην, αὗται;	Ἡ	μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ
[11]	Ἐμφαίνει οὕτως ἔχειν. Τούτων τοίνυν	ἡ	μὲν ἐν τῷ μέσῳ Παιδεία
[11]	ἔφην. ἀλλὰ τίνες αὗται καλοῦνται;	Ἡ	μὲν πρώτη Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται,
[1]	Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν, ἔφη,	ἡ	μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα καλεῖται
[31]	ἐὰν μὴ καὶ τούτοις συνῇ	ἡ	Μεταμέλεια καὶ πεισθῶσιν, ὅτι οὐ
[1]	ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ	ἡ	Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως
[11]	συναντήσασα. ~Εἶτα τί γίνεται, ἐὰν	ἡ	Μετάνοια αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν
[1]	πολλοὶ οἴδασι, τί ποτε αὕτη	ἡ	μυθολογία δύναται· οὐδὲ γάρ ἐστι
[11]	τῶν μαθημάτων. (Ποία οὖν αὕτη	ἡ	ὁδός ἐστιν ἡ φέρουσα ἐπὶ
[11]	βαθεῖς. Ὁρῶ. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν	ἡ	ὁδὸς, ἔφη, ἡ ἄγουσα πρὸς
[31]	οὐχ ὁ πλοῦτος ποιεῖ, ἀλλὰ	ἡ	Παιδεία. Εἰκός γε. Ἐκ τούτου
[21]	Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς. εἶτα ὅταν	ἡ	Παιδεία παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν αὗται πάλιν
[1]	αὕτη; ἔφην. Ἀπάτη καλεῖται, φησίν,	ἡ	πάντας τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσα. Εἶτα
[1]	Οὐκ ἀσφαλὴς οὐδὲ βεβαία ἐστὶν	ἡ	παρ´ αὐτῆς δόσις. ἐκπτώσεις γὰρ
[11]	ὅτι ἀσφαλής τε καὶ βεβαία	ἡ	πρὸς αὐτὴν ὁδός ἐστι τοῖς
[31]	μνημονεύειν, ὅτι τοιαύτην φύσιν ἔχει	ἡ	Τύχη, ὥστε ἃ δέδωκεν ἀφελέσθαι
[11]	οὖν αὕτη ἡ ὁδός ἐστιν	ἡ	φέρουσα ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν;
[1]	δὲ γυνὴ ἐκείνη τίς ἐστιν	ἡ	ὥσπερ τυφλὴ καὶ μαινομένη τις
[21]	αὐτόν, ἔφη, τῇ ἑαυτῆς δυνάμει	ἥ	τε Εὐδαιμονία καὶ αἱ ἄλλαι
[11]	τὴν εἴσοδον γυνή τις ἕστηκεν,	ἣ	δοκεῖ πάνυ καθάριος καὶ εὔτακτος
[21]	Ὁρᾶτε, ἔφη, τὴν γυναῖκα ἐκείνην,	ἣ	δοκεῖ τυφλή τις εἶναι καὶ
[1]	τῷ ἤθει καὶ πιθανὴ φαινομένη,	ἣ	ἐν τῇ χειρὶ ἔχει ποτήριόν
[31]	τι ἂν παρ´ αὐτῆς τις	λάβῃ	μηδὲ ὡς ἴδια ἡγεῖσθαι. οὐδὲν
[21]	αὐτούς. εἶτα ὅταν ἡ Παιδεία	παραλάβῃ,	ἀνακάμπτουσιν αὗται πάλιν ἄλλους ἄξουσαι,
[1]	τινος ἡδεῖα δοκεῖ εἶναι ἡ	διατριβή,	ἕως ἂν γαργαλίζῃ τὸν ἄνθρωπον,
[21]	ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον, ὃν	δὴ	ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ
[1]	γὰρ καὶ σπουδαῖα διελέγετο. τότε	δὴ	καὶ περὶ ταύτης {δὲ} τῆς
[21]	ἄλλων τινῶν γεμίζονται. (Ταῦτα μὲν	δὴ	καλῶς μοι δοκεῖς, ἔφην, ἐξηγεῖσθαι.
[31]	ἀπόλλυται κακὸς κακῶς. (Ὁ μὲν	δὴ	μῦθος, ὦ ξένοι, ὁ ἐν
[31]	περίστασις τοιαύτη. Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε	δὴ	σκεψώμεθα καὶ περὶ τοῦ πλουτεῖν
[21]	ἀγάγωσι, καὶ ἀναγγέλλουσιν, ὅτι εὐδαίμονες	ἤδη	γεγόνασιν οὓς τότε ἀπήγαγον. Πότερον
[11]	πρόσωπον, μέσῃ δὲ καὶ κεκριμένῃ	ἤδη	τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν δ´ ἔχουσα
[31]	Πότερον οὖν, ἐὰν κακῶς τις	ζῇ,	ἀγαθὸν ἐκείνῳ τὸ ζῆν; Οὔ
[21]	τῶν συμφερόντων αὐτός τε καλῶς	ζῇ	καὶ τούτους θεωρεῖ ὡς κακῶς
[21]	ὄντα κακὰ κακά. διὸ καὶ	ἔζη	κακῶς, ὥσπερ οἱ ἄλλοι οἱ
[1]	εἶναι ἡ διατριβή, ἕως ἂν	γαργαλίζῃ	τὸν ἄνθρωπον, εἶτ´ οὐκέτι. ὅταν
[11]	τοὺς παραγινομένους, ἔφη, θεραπεύῃ καὶ	ποτίζῃ	τὴν καθαρτικὴν δύναμιν. εἶθ´ ὅταν
[21]	εἶναι, οὐκέτι φοβεῖται, μή τι	πάθῃ	ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ μὴ διοχληθήσεται
[31]	τοὐναντίον, ὅταν ᾖ περίστασις τοιαύτη.	Ἀληθῆ	λέγεις. (Ἄγε δὴ σκεψώμεθα καὶ
[31]	αὐτοῖς ὑπῆρχεν, ὅπερ ἐστὶ κακόν.	Ἀληθῆ	μοι δοκεῖς λέγειν. (Ἐπεὶ τοίνυν
[11]	ἡ ἀφροσύνη, καὶ οὐ μὴ	ἀπέλθῃ	ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´ ἡ δόξα
[11]	τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. (Ὅταν οὖν	καθαρθῇ,	ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει; Ἔνδον, ἔφη,
[11]	καὶ τὰ λοιπὰ πάντα, ὧν	ἀνεπλήσθη	ἐν τῷ πρώτῳ περιβόλῳ. (Ὅταν
[1]	ἔχοντα οὐδεμίαν. ἐὰν οὖν τις	πεισθῇ	ὑπ´ αὐτῶν εἰσελθεῖν εἰς τὴν
[21]	τὸ νίκημα λέγεις. ὅταν δὲ	στεφανωθῇ,	τί ποιεῖ ἢ ποῖ βαδίζει;
[31]	καὶ ὠφέλιμον καὶ βλαβερὸν ἂν	εἴη	καὶ αἱρετὸν καὶ φευκτὸν τὸ
[31]	καὶ τοῖς κακῶς, οὐκ ἂν	εἴη	οὔτε ἀγαθὸν εἶναι τὸ ζῆν
[31]	κακίας πολλῆς. ὥστε οὐκ ἂν	εἴη	ταῦτα ἀγαθὰ οὔτε κακά, ἀλλὰ
[1]	οὖν ἐὰν μέν τις μὴ	συνιῇ,	ἀπόλλυται ὑπ´ αὐτῆς, οὐκ εἰσάπαξ,
[1]	γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ ῥυπαραὶ καὶ	ῥάκη	ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ μάλα.
[31]	ταύτην τὴν δόξαν, ἀκινήτους αὐτοὺς	ἀνάγκη	εἶναι πρὸς τὸ ὁρμᾶν πρὸς
[31]	τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν; ἢ οὔ;	Ἀνάγκη	μὲν οὐδεμία, ἔφη, χρήσιμα μέντοι
[31]	δὲ γίνεται ἐκ κακῶν ἔργων,	ἀνάγκη	μὴ εἶναι ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον.
[31]	εἰς ἕτερα περισπῶνται. Πότερον δὲ	ἀνάγκη	ταῦτα λαβεῖν, εἰ μέλλει τις
[1]	ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν	εἰκῆ	καὶ ἀβεβαίως. διὸ καὶ τὸ
[31]	γὰρ ποιεῖ μετὰ λογισμοῦ, ἀλλ´	εἰκῆ	καὶ ὡς ἔτυχε πάντα, ὥσπερ
[1]	ἐν τῷ Βίῳ, ἀλλὰ πλανῶνται	εἰκῆ,	ὥσπερ ὁρᾷς καὶ τοὺς πρότερον
[21]	στεφάνου, ᾧ ἔφης στεφανοῦν αὐτόν;	Εὐδαιμονική,	ὦ νεανίσκε. ὁ γὰρ στεφανωθεὶς
[11]	δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ	ἐκβάλῃ	τὰ κακὰ πάντα ὅσα ἔχων
[1]	ἐγώ, εἰ μή τις σοι	μεγάλη	ἀσχολία τυγχάνει οὖσα, διήγησαι ἡμῖν·
[11]	κάλλιστε, ἔφην ἔγωγε, ὡς ἐν	μεγάλῃ	ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε, ἔφη,
[11]	ἔφη, ὅτι γυνή τις ἐστὶ	καλὴ	καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον, μέσῃ
[11]	αὐτοῖς τὴν ὁδόν, ὡς ἔστι	καλή	τε καὶ ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος
[11]	ὡς ἔστι καλή τε καὶ	ὁμαλὴ	καὶ εὐπόρευτος καὶ καθαρὰ παντὸς
[31]	βλέποντας πρὸς τὴν βεβαίαν καὶ	ἀσφαλῆ	δόσιν. (Ποίαν ταύτην; ἔφην ἐγώ.
[1]	καὶ εἰς βίον εὐδαίμονα καὶ	λυσιτελῆ.	οἱ δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν
[11]	ὧδε πρῶτον παραγίνονται. Πότερον οὖν	ἄλλη	ὁδὸς οὐκ ἔστιν ἐπὶ τὴν
[1]	γυμνός, καὶ μετ´ αὐτοῦ τις	ἄλλη	ὁμοία αὐτῷ αἰσχρὰ καὶ λεπτή,
[1]	δὲ ἐλάττω. ἦν δὲ καὶ	πύλη	ἐπὶ τοῦ πρώτου περιβόλου. πρὸς
[1]	πρώτου περιβόλου. πρὸς δὲ τῇ	πύλῃ	ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν πολὺς ἐφεστάναι,
[1]	Τύχη· ἔστι δὲ οὐ μόνον	τυφλὴ	καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ κωφή.
[1]	ἐκείνη τίς ἐστιν ἡ ὥσπερ	τυφλὴ	καὶ μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα
[21]	τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἣ δοκεῖ	τυφλή	τις εἶναι καὶ ἐπὶ λίθου
[11]	γε ἡ ἀφροσύνη, καὶ οὐ	μὴ	ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´ ἡ
[11]	ἐπὶ τὸν τόπον θαρρεῖν καὶ	μὴ	ἀποδειλιᾶν λέγουσαι ὅτι βραχὺ ἔτι
[1]	καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ δὲ	μή,	ἄφρονες καὶ κακοδαίμονες καὶ πικροὶ
[31]	αὐτῶν πολλάκις δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ	μὴ	διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα πάρεργα
[21]	τι πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ	μὴ	διοχληθήσεται οὐδὲν οὔτε ὑπὸ Ὀδύνης
[21]	τοῦτο δὲ πάσχουσι διὰ τὸ	μὴ	δύνασθαι τὴν ἐνθάδε ὁδὸν εὑρεῖν·
[31]	γίνεται ἐκ κακῶν ἔργων, ἀνάγκη	μὴ	εἶναι ἀγαθὸν τὸν πλοῦτον. Συμβαίνει
[31]	δύναμιν ἔχειν τοῖς νέοις, ἵνα	μὴ	εἰς ἕτερα περισπῶνται. Πότερον δὲ
[11]	καὶ ὑγείαν κατέστησεν, εἰ δὲ	μὴ	ἐπείθετο οἷς ἐπέταττεν, εὐλόγως ἂν
[31]	συμφέρει ἄρα ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν	μὴ	ἐπί– στωνται τῷ πλούτῳ χρῆσθαι.
[1]	καταστρέφει ἐν πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν	μὴ	ἡ Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ
[31]	τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει	μὴ	θαυμάζειν, ὅ τι ἂν πράττῃ
[31]	οὗτοι ἐκείνων βελτίους εἰσίν, ἐὰν	μὴ	καὶ τούτοις συνῇ ἡ Μεταμέλεια
[31]	ἐμπείρως, εὖ βιώσεται, εἰ δὲ	μή,	κακῶς. Ἀληθέστατά μοι δοκεῖς τοῦτο
[21]	πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει, τὰ	μὴ	ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι
[21]	ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι καὶ τὰ	μὴ	ὄντα κακὰ κακά. διὸ καὶ
[31]	ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ	μή,	οὐδὲν ὄφελος ὑμῖν ἔσται ὧν
[31]	ζῆν καὶ ἀγαθὸν εἶναι; Ἔγωγε.	(Μὴ	οὖν ἀπιθάνως λέγε. ἀδύνατον τὸ
[11]	ἐν τῷ βίῳ· εἰ δὲ	μή,	πάλιν πλανᾶται ὑπὸ τῆς Ψευδοδοξίας.
[1]	βίῳ. ὑμεῖς οὖν προσέχετε καὶ	μὴ	παρακούετε. (Ὦ Ἡράκλεις, ὡς εἰς
[31]	καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη,	μὴ	πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν νομίζειν
[31]	ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως ἀπαλλάττεσθαι καὶ	μὴ	πιστεύειν μηδὲ ταύταις μηδέν, ἕως
[1]	συνίει τις, ἐσώζετο, εἰ δὲ	μὴ	συνίει, ἀπώλετο ὑπὸ τῆς Σφιγγός.
[1]	ταῦτ´ οὖν ἐὰν μέν τις	μὴ	συνιῇ, ἀπόλλυται ὑπ´ αὐτῆς, οὐκ
[21]	ἔφης θηρία εἶναι, οὐκέτι φοβεῖται,	μή	τι πάθῃ ὑπ´ αὐτῶν; Οὐ
[1]	Διὸς τοίνυν, ἔφην ἐγώ, εἰ	μή	τις σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει
[11]	αὗται καλοῦνται; Ἡ μὲν πρώτη	Ἐπιστήμη,	ἔφη, καλεῖται, αἱ δὲ ἄλλαι
[11]	ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν;	Ἐπιστήμη,	ἔφη, τοῦ μηδὲν ἄν ποτε
[31]	οὖν τίς ἐστιν; Ἡ ἀληθὴς	ἐπιστήμη	τῶν συμφερόντων, ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς
[11]	ἡ ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις	νὴ	Δία} καὶ μετ´ αὐτῆς γε
[11]	Πότερον οὖν καὶ ὧδε εἰσπορεύονται;	Νὴ	Δία καὶ ὧδε, σπανίως δὲ
[11]	παντὸς κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς. Ἐμφαίνει	νὴ	Δία. (Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, καὶ
[21]	(Πάντα κακὰ λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν.	Νὴ	Δία πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν
[31]	δὲ ζῶντα τοῦτον καὶ ἀθλίως.	Νὴ	Δία, πολλούς γε. Οὐκοῦν οὐδὲν
[1]	γυνὴ πεπλασμένη τῷ ἤθει καὶ	πιθανὴ	φαινομένη, ἣ ἐν τῇ χειρὶ
[21]	τις κάθηται ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ	κεκοσμημένη	ἐλευθέρως καὶ ἀπεριέργως καὶ ἐστεφανωμένη
[11]	τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ καὶ	κεκριμένῃ	ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν δ´
[1]	δὲ οὐ μόνον τυφλὴ καὶ	μαινομένη,	ἀλλὰ καὶ κωφή. Αὕτη οὖν
[1]	ἐστιν ἡ ὥσπερ τυφλὴ καὶ	μαινομένη	τις εἶναι δοκοῦσα καὶ ἑστηκυῖα
[1]	πεπλασμένη τῷ ἤθει καὶ πιθανὴ	φαινομένη,	ἣ ἐν τῇ χειρὶ ἔχει
[1]	ὄχλος, ἐφ´ οὗ κάθηται γυνὴ	πεπλασμένη	τῷ ἤθει καὶ πιθανὴ φαινομένη,
[21]	κεκοσμημένη ἐλευθέρως καὶ ἀπεριέργως καὶ	ἐστεφανωμένη	στεφάνῳ εὐανθεῖ πάνυ καλῷ; Ἐμφαίνει
[1]	νεώ, ἐν ᾧ ἦν γραφὴ	ξένη	τις καὶ μύθους ἔχουσα ἰδίους,
[11]	ὑψηλὸς δοκεῖ εἶναι καὶ ἀνάβασις	στενὴ	πάνυ καὶ κρημνοὺς ἔχουσα ἔνθεν
[1]	τῷ τῆς Σφιγγὸς αἰνίγματι, ὃ	ἐκείνη	προεβάλλετο τοῖς ἀνθρώποις. εἰ μὲν
[1]	τούτους, ἔφην. ἡ δὲ γυνὴ	ἐκείνη	τίς ἐστιν ἡ ὥσπερ τυφλὴ
[1]	οὐχ εὑρίσκουσι ποία ἐστὶν ἡ	ἀληθινὴ	ὁδὸς ἡ ἐν τῷ Βίῳ,
[1]	(Ὁρῶ τούτους, ἔφην. ἡ δὲ	γυνὴ	ἐκείνη τίς ἐστιν ἡ ὥσπερ
[21]	Ὁρῶ. Οὐκοῦν ἐπὶ τοῦ προπυλαίου	γυνὴ	καθεστηκυῖα εὐειδής τις κάθηται ἐπὶ
[1]	ὁ ὄχλος, ἐφ´ οὗ κάθηται	γυνὴ	πεπλασμένη τῷ ἤθει καὶ πιθανὴ
[11]	τοῦ περιβόλου παρὰ τὴν εἴσοδον	γυνή	τις ἕστηκεν, ἣ δοκεῖ πάνυ
[11]	τὴν πύλην ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι	γυνή	τις ἐστὶ καλὴ καὶ καθεστηκυῖα
[1]	δὲ τὰς τρίχας τίλλουσα ἑαυτῆς	Ὀδύνη.	Ὁ δὲ ἄλλος οὗτος ὁ
[31]	εἰσίν, ἐὰν μὴ καὶ τούτοις	συνῇ	ἡ Μεταμέλεια καὶ πεισθῶσιν, ὅτι
[11]	δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία,	Δικαιοσύνη,	Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια,
[1]	τις γνῷ, ἀνάπαλιν ἡ μὲν	ἀφροσύνη	ἀπόλλυται, αὐτὸς δὲ σώζεται καὶ
[11]	καὶ μετ´ αὐτῆς γε ἡ	ἀφροσύνη,	καὶ οὐ μὴ ἀπέλθῃ ἀπ´
[1]	ἐξηγήσεως ἔχει ταύτης. ἡ γὰρ	ἀφροσύνη	τοῖς ἀνθρώποις Σφίγξ ἐστιν. αἰνίττεται
[11]	ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία,	Σωφροσύνη,	Εὐταξία, Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν. Καὶ μάλα γε	χαλεπὴ	προσιδεῖν. Οὐκοῦν καὶ ἄνω ἐπὶ
[1]	παραπλήσια. ὅταν οὖν πάντα αὐτοῖς	ἐπιλίπῃ,	παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ
[11]	οὔθ´ ἡ δόξα οὔθ´ ἡ	λοιπὴ	κακία μέχρι ἂν ἀπογνόντες τῆς
[1]	κεφαλὴν ἐν τοῖς γόνασιν ἔχουσα	Λύπη,	ἡ δὲ τὰς τρίχας τίλλουσα
[11]	ποτίξει τῇ ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως	ἐκκαθάρῃ	πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ τὰ κακὰ
[1]	τὸν λοιπὸν βίον καταστρέφει ἐν	πάσῃ	κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ ἡ Μετάνοια
[11]	καλὴ καὶ καθεστηκυῖα τὸ πρόσωπον,	μέσῃ	δὲ καὶ κεκριμένῃ ἤδη τῇ
[21]	ὡς κακῶς πράσσουσιν. (Ἐπειδὰν οὖν	θεωρήσῃ	πάντα, τί ποιεῖ ἢ ποῦ
[11]	γίνεται, ἐὰν ἡ Μετάνοια αὐτῷ	συναντήσῃ;	Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ τῶν κακῶν
[1]	σκληραὶ γίνονται, ὅταν τις αὐτῇ	πιστεύσῃ.	(Ὁ δὲ {τῶν ἀνθρώπων} πολὺς
[1]	καὶ ὑβρίζετο. διὸ καὶ ὅταν	ἀναλώσῃ	πάντα ὅσα ἔλαβε παρὰ τῆς
[21]	νεανίσκε. ὁ γὰρ στεφανωθεὶς ταύτῃ	τῇ	δυνάμει εὐδαίμων γίνεται καὶ μακάριος
[21]	τί ποιεῖ; Στεφανοῖ αὐτόν, ἔφη,	τῇ	ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε Εὐδαιμονία
[11]	παραγένηται, θεραπεύει αὐτὸν καὶ ποτίξει	τῇ	ἑαυτῆς δυνάμει, ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον
[1]	εἰσπορευομένους εἰς τὸν Βίον ποτίζει	τῇ	ἑαυτῆς δυνάμει. Τοῦτο δὲ τί
[1]	τινὰ ἐν τῇ χειρὶ καὶ	τῇ	ἑτέρᾳ ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος
[11]	μέσῃ δὲ καὶ κεκριμένῃ ἤδη	τῇ	ἡλικίᾳ, στολὴν δ´ ἔχουσα ἁπλῆν
[21]	εἰσπορεύεσθαι πρὸς τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ	τῇ	Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς. εἶτα ὅταν
[1]	τοῦ πρώτου περιβόλου. πρὸς δὲ	τῇ	πύλῃ ὄχλος ἐδόκει ἡμῖν πολὺς
[1]	οὖν πάντα αὐτοῖς ἐπιλίπῃ, παραδίδονται	τῇ	Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ ἐστιν αὕτη;
[1]	καὶ πιθανὴ φαινομένη, ἣ ἐν	τῇ	χειρὶ ἔχει ποτήριόν τι; Ὁρῶ.
[1]	ἑστηκὼς ἔχων χάρτην τινὰ ἐν	τῇ	χειρὶ καὶ τῇ ἑτέρᾳ ὥσπερ
[11]	σωθήσονται. ὧδε δὲ μένοντες παρὰ	τῇ	Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε ἀπολυθήσονται οὐδὲ ἐλλείψει
[1]	ἀλλὰ τίς ἐστιν αὕτη; ἔφην.	Ἀπάτη	καλεῖται, φησίν, ἡ πάντας τοὺς
[31]	πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ	ἀκρατῆ	εἶναι καὶ φιλάργυρον καὶ ἄδικον
[1]	ἄλλη ὁμοία αὐτῷ αἰσχρὰ καὶ	λεπτή,	τίς ἐστιν; Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς
[31]	μὴ θαυμάζειν, ὅ τι ἂν	πράττῃ	αὕτη, μηδὲ γίνεσθαι ὁμοίους τοῖς
[1]	καὶ σκληραὶ γίνονται, ὅταν τις	αὐτῇ	πιστεύσῃ. (Ὁ δὲ {τῶν ἀνθρώπων}
[1]	δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´ ἐστὶν	αὕτη	αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται καὶ
[21]	ἄγουσι; Πρὸς τὴν μητέρα, ἔφη.	Αὕτη	δὲ τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη.
[1]	τι; Ὁρῶ. ἀλλὰ τίς ἐστιν	αὕτη;	ἔφην. Ἀπάτη καλεῖται, φησίν, ἡ
[1]	ἐπιχωρίων πολλοὶ οἴδασι, τί ποτε	αὕτη	ἡ μυθολογία δύναται· οὐδὲ γάρ
[11]	τούτων τῶν μαθημάτων. (Ποία οὖν	αὕτη	ἡ ὁδός ἐστιν ἡ φέρουσα
[11]	Καὶ τίνα ἐστίν, ἃ δίδωσιν	αὕτη;	Θάρσος καὶ ἀφοβία, ἔφη ἐκεῖνος.
[31]	θαυμάζειν, ὅ τι ἂν πράττῃ	αὕτη,	μηδὲ γίνεσθαι ὁμοίους τοῖς κακοῖς
[1]	τῇ Τιμωρίᾳ. (Ποία δέ ἐστιν	αὕτη;	Ὁρᾷς ὀπίσω τι, ἔφη, αὐτῶν
[21]	Εὐδαιμονία, ἔφη. Ποία δ´ ἐστὶν	αὕτη;	Ὁρᾷς τὴν ὁδὸν ἐκείνην τὴν
[1]	καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ κωφή.	Αὕτη	οὖν τί ἔργον ἔχει; Περιπορεύεται
[31]	τῆς Παιδείας, ἢν διασωθῶσιν ἐκεῖ.	Αὕτη	οὖν τίς ἐστιν; Ἡ ἀληθὴς
[11]	δὲ ἕστηκεν ἐπὶ λίθου τετραγώνου	αὕτη;	Σημεῖον, ἔφη, ὅτι ἀσφαλής τε
[21]	εὐανθεῖ πάνυ καλῷ; Ἐμφαίνει οὕτως.	Αὕτη	τοίνυν ἐστὶν ἡ Εὐδαιμονία, ἔφη.
[11]	ἔνθεν καὶ ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ.	Αὕτη	τοίνυν ἐστὶν ἡ ὁδὸς, ἔφη,
[1]	ἀνθρώπους πλανῶσα. Εἶτα τί πράττει	αὕτη;	Τοὺς εἰσπορευομένους εἰς τὸν Βίον
[31]	ἀλλὰ τοὐναντίον, ὅταν ᾖ περίστασις	τοιαύτη.	Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε δὴ σκεψώμεθα
[31]	εἶπον ὅτι Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν.	~Ταύτῃ	κελεύει, ἔφη, μὴ πιστεύειν καὶ
[21]	ὦ νεανίσκε. ὁ γὰρ στεφανωθεὶς	ταύτῃ	τῇ δυνάμει εὐδαίμων γίνεται καὶ
[11]	τίνες αὗται καλοῦνται; Ἡ μὲν	πρώτη	Ἐπιστήμη, ἔφη, καλεῖται, αἱ δὲ
[11]	ἕστηκεν; Ὅπως τοὺς παραγινομένους, ἔφη,	θεραπεύῃ	καὶ ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν δύναμιν.
[1]	τοῦ νεώ, ἐν ᾧ ἦν	γραφὴ	ξένη τις καὶ μύθους ἔχουσα
[1]	οἱ δὲ ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα,	ἔφη,	ἃ παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις
[1]	Αἱ μὲν εἰς τὸ σώζεσθαι,	ἔφη,	αἱ δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι
[1]	πλάνον ἢ οὔ; (Πάντες πίνουσιν,	ἔφη,	ἀλλ´ οἱ μὲν πλεῖον, οἱ
[1]	μῦθος. Οὐδεὶς φθόνος, ὦ ξένοι,	ἔφη.	ἀλλὰ τουτὶ πρῶτον δεῖ ὑμᾶς
[1]	Οὐδὲν δεινὸν πάσχετε, ὦ ξένοι,	ἔφη,	ἀποροῦντες περὶ τῆς γραφῆς ταύτης.
[21]	ποῦ ἄγουσι; Πρὸς τὴν μητέρα,	ἔφη.	Αὕτη δὲ τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία,
[1]	γινώσκεις ἑωρακώς; Καὶ ἐθαύμασά γε,	ἔφη,	αὐτὸν πολυχρονιώτατον νεώτερος ὤν. πολλὰ
[1]	ἐστιν αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω τι,	ἔφη,	αὐτῶν ἄνω ὥσπερ θυρίον μικρὸν
[21]	εἰς τὸν Βίον ποιεῖν. Θαρρεῖν,	ἔφη.	διὸ καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε· πάντα
[31]	οὖν ἀγαθόν ἐστι τὸ ζῆν,	ἔφη,	εἴπερ τούτῳ ἐστὶ κακόν; Ὅτι
[31]	ἰδεῖν. Πῶς οὖν οὗτοι προέχουσιν,	ἔφη,	εἰς τὸ βελτίους ἄνδρας γενέσθαι
[11]	δίδωσιν αὕτη; Θάρσος καὶ ἀφοβία,	ἔφη	ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν;
[1]	πόμα λέγεις. Καὶ πᾶσαί γε,	ἔφη,	ἐπαγγέλλονται ὡς ἐπὶ τὰ βέλτιστα
[21]	αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία πάντα,	ἔφη,	ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ οὗτοι παραγένωνται
[11]	τίνες εἰσίν; Οἱ τῆς Ψευδοπαιδείας,	ἔφη,	ἐρασταὶ ἠπατημένοι καὶ οἰόμενοι μετὰ
[11]	Ἀρετάς. Ποίας ταύτας; Οὐχ ὁρᾷς,	ἔφη,	ἔσω τῆς πύλης χορὸν γυναικῶν,
[11]	Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ ὁδὸς,	ἔφη,	ἡ ἄγουσα πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[1]	ἐστιν; Ὁ μὲν Ὀδυρμὸς καλεῖται,	ἔφη,	ἡ δὲ Ἀθυμία, ἀδελφὴ δ´
[11]	αὗται; Ἡ μὲν Ἐγκράτεια καλεῖται,	ἔφη,	ἡ δὲ Καρτερία· εἰσὶ δὲ
[1]	συνεῖναι; Καὶ μάλα. Αὗται τοίνυν,	ἔφη,	ἡ μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα
[11]	περιβόλου ἕστηκεν; Ὅπως τοὺς παραγινομένους,	ἔφη,	θεραπεύῃ καὶ ποτίζῃ τὴν καθαρτικὴν
[21]	καὶ γελῶσαι τίνες καλοῦνται; Δόξαι,	ἔφη,	καὶ ἀγαγοῦσαι πρὸς τὴν Παιδείαν
[1]	τί ἐστι τὸ ποτόν; Πλάνος,	ἔφη,	καὶ ἄγνοια. Εἶτα τί; Πιόντες
[31]	Ἡ ἀληθὴς ἐπιστήμη τῶν συμφερόντων,	ἔφη,	καὶ ἀσφαλὴς δόσις καὶ βεβαία
[1]	ἔστιν ἀγαθά; Περὶ μὲν τούτων,	ἔφη,	καὶ αὖθις ἐκποιήσει διαλέγεσθαι, νῦν
[11]	Ἐμφαίνει νὴ Δία. (Ὁρᾷς οὖν,	ἔφη,	καὶ ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους ἐκείνου
[11]	μεγάλῃ ἐλπίδι ἐσμέν. Ἐὰν συνῆτε,	ἔφη,	καὶ ἕξιν περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε.
[21]	ἀκολουθοῦσαι τίνες εἰσὶν αὗται; Λῦπαι,	ἔφη,	καὶ Ὀδύναι καὶ Ἀθυμίαι καὶ
[1]	τί ἔργον ἔχει; Περιπορεύεται πανταχοῦ,	ἔφη·	καὶ παρ´ ὧν μὲν ἁρπάζει
[11]	ἐγώ. Τὸν αὐτὸν τοίνυν τρόπον,	ἔφη,	καὶ πρὸς τὴν Παιδείαν ὅταν
[1]	ἐγώ. Ὅτι εἰ μὲν προσέξετε,	ἔφη,	καὶ συνήσετε τὰ λεγόμενα, φρόνιμοι
[21]	αὐτός; ἔφην ἐγώ. Τοὺς μεγίστους,	ἔφη,	καὶ τὰ μέγιστα θηρία, ἃ
[31]	Ταῦτ´ οὖν τίνα ἐστί; Γράμματα,	ἔφη,	καὶ τῶν ἄλλων μαθημάτων ἃ
[11]	καλοῦνται; Ἡ μὲν πρώτη Ἐπιστήμη,	ἔφη,	καλεῖται, αἱ δὲ ἄλλαι ταύτης
[31]	Τύχη καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει,	ἔφη,	μὴ πιστεύειν καὶ βέβαιον μηδὲν
[11]	καλοῦνται οὗτοι; Οἱ μὲν ποιηταί,	ἔφη,	οἱ δὲ ῥήτορες, οἱ δὲ
[11]	οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ Ψευδοπαιδεία,	ἔφη.	οἱ μέν τοι σωζόμενοι ὁπόταν
[21]	Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ Εὐδαιμονία,	ἔφη.	(Ὅταν οὖν ὧδέ τις παραγένηται,
[31]	Καὶ τί τοῦτο ὠφελεῖ αὐτούς,	ἔφη,	ὅτε πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν παραγινομένους
[11]	ἐπὶ λίθου τετραγώνου αὕτη; Σημεῖον,	ἔφη,	ὅτι ἀσφαλής τε καὶ βεβαία
[11]	(Οὐκοῦν παρὰ τὴν πύλην ὁρᾷς,	ἔφη,	ὅτι γυνή τις ἐστὶ καλὴ
[21]	πρὸς τὰς Ἀρετὰς οὐκ εἰσπορεύονται;	{Ἔφη	οὔ. Οὐ γὰρ θέμις Δόξαν
[21]	Οὐκ ἀκριβῶς ᾔδει οὐδὲ ἠπίστατο,	ἔφη,	οὐδὲν τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσα; Οὐκ ἔστιν,	ἔφη.	(Οὗτοι δὲ οἱ ἄνθρωποι οἱ
[31]	καὶ ὑμεῖς τοίνυν, ὦ ξένοι,	ἔφη,	οὕτω ποιεῖτε καὶ ἐνδιατρίβετε τοῖς
[1]	ταῦθ´ οὕτως ἔχει. Ἀλλ´ ἔστιν,	ἔφη,	οὕτως ἔχοντα. Οὐκ ἂν φθάνοις
[21]	ἔτι βαδίζει; Ὅπου ἂν βούληται,	ἔφη.	πανταχοῦ γὰρ ἔστιν αὐτῷ ἀσφάλεια
[31]	δοκεῖ τὸ λεγόμενον. Ἄγε τοίνυν,	ἔφη,	πειρῶ ἀποκρίνασθαι τὸ φαινόμενον περὶ
[21]	Αὕτη δὲ τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία,	ἔφη.	Ποία δ´ ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς
[11]	τίνες εἰσίν; Αὐταὶ ἐκεῖναί εἰσιν,	ἔφη.	Πότερον οὖν καὶ ὧδε εἰσπορεύονται;
[11]	καθαρθῇ, ποῦ αὐτὸν ἀποστέλλει; Ἔνδον,	ἔφη,	πρὸς τὴν Ἐπιστήμην καὶ πρὸς
[11]	ἔφην ἔγωγε, ὡς μάλιστα. Τοιγαροῦν,	ἔφη,	σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν παραλάβωσιν αὐτὸν
[21]	παραγένηται, τί ποιεῖ; Στεφανοῖ αὐτόν,	ἔφη,	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε
[21]	γὰρ ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι. Πρῶτον μέν,	ἔφη,	τὴν Ἄγνοιαν καὶ τὸν Πλάνον.
[21]	οὖν τὴν χεῖρα πάλιν, Ὁρᾶτε,	ἔφη,	τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἣ δοκεῖ
[1]	ἐκτείνας πρὸς τὴν γραφήν, Ὁρᾶτε,	ἔφη,	τὸν περίβολον τοῦτον; Ὁρῶμεν. Τοῦτο
[11]	ἀληθινὴν Παιδείαν; {ἔφην} Ὁρᾷς ἄνω,	ἔφη,	τόπον τινὰ ἐκεῖνον, ὅπου οὐδεὶς
[11]	Ταῦτα δὲ τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη,	ἔφη,	τοῦ μηδὲν ἄν ποτε δεινὸν
[1]	οὖν ὧδε ἑστήκασιν αὗται; Παρατηροῦσιν,	ἔφη,	τοὺς εἰληφότας τι παρὰ τῆς
[11]	χεῖρας ἐκτετάκασι προθύμως οὕτως; Παρακαλοῦσιν,	ἔφη,	τοὺς παραγινομένους ἐπὶ τὸν τόπον
[1]	λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται μέν,	ἔφη,	Τύχη· ἔστι δὲ οὐ μόνον
[31]	ζῆν ἐστιν. Ἀλλ´ οὐ ταὐτό,	ἔφη,	ὑπάρχει τὸ ζῆν καὶ τὸ
[1]	τὰς χεῖρας; Οἱ μὲν δοκοῦντες,	ἔφη,	χαίρειν καὶ γελᾶν αὐτῶν οἱ
[31]	ἢ οὔ; Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία,	ἔφη,	χρήσιμα μέντοι ἐστὶ πρὸς τὸ
[11]	ὁ τόπος οὗτος; Εὐδαιμόνων οἰκητήριον,	ἔφη·	ὧδε γὰρ διατρίβουσιν αἱ Ἀρεταὶ
[11]	οὐ γὰρ συνίημι. Ἀλλὰ συνήσεις,	ἔφη.	ὡς ἄν, εἴ τις φιλοτίμως
[1]	καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ Ἀθυμία,	ἀδελφὴ	δ´ ἐστὶν αὕτη αὐτοῦ. τούτοις
[1]	τυφλὴ καὶ μαινομένη, ἀλλὰ καὶ	κωφή.	Αὕτη οὖν τί ἔργον ἔχει;
[31]	τὸ κακῶς ζῆν, ᾧ ἂν	ὑπάρχῃ,	κακόν τι αὐτῷ ὑπάρχει; οὐκοῦν
[1]	τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται μέν, ἔφη,	Τύχη·	ἔστι δὲ οὐ μόνον τυφλὴ
[21]	καὶ ἄρτι ὑμῖν εἶπον ὅτι	Τύχη	καλεῖται; Ὁρῶμεν. ~Ταύτῃ κελεύει, ἔφη,
[1]	εἰσπορευομένους ὡς περιάγονται ὅποι ἂν	τύχῃ.	(Ὁρῶ τούτους, ἔφην. ἡ δὲ
[31]	ὅτι τοιαύτην φύσιν ἔχει ἡ	Τύχη,	ὥστε ἃ δέδωκεν ἀφελέσθαι καὶ
[1]	ἂν μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ	ἐπιτύχῃ	ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα. ~Εἶτα τί
[1]	ἄνθρωπον, εἶτ´ οὐκέτι. ὅταν γὰρ	ἀνανήψῃ,	αἰσθάνεται ὅτι οὐκ ἤσθιεν, ἀλλ´

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 5/06/2008