Pages
[31]	δέ, ἀλλὰ καὶ τὰ προϋπάρχοντα.	ἃ	γοῦν δίδωσι, λαβεῖν κελεύει παρ´
[1]	τῶν αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται παραχρῆμα	ἃ	δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν εἰκῆ
[1]	ἐκτετακότες} εἰσὶ παρ´ ὧν ἀφείλετο	ἃ	δέδωκε πρότερον αὐτοῖς. οὗτοι δὲ
[31]	φύσιν ἔχει ἡ Τύχη, ὥστε	ἃ	δέδωκεν ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν
[31]	δοῦναι πολλαπλάσια, αὖθις δὲ ἀφελέσθαι	ἃ	δέδωκεν, οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ
[11]	τοῖς λαμβάνουσι. Καὶ τίνα ἐστίν,	ἃ	δίδωσιν αὕτη; Θάρσος καὶ ἀφοβία,
[1]	Τύχην καλοῦσι. Τίνα οὖν ἐστιν	ἃ	δίδωσιν αὐτοῖς, ὅτι οὕτως οἱ
[31]	λαβεῖν παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα	ἃ	δοκεῖ εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´ οὖν
[31]	ἔφη, καὶ τῶν ἄλλων μαθημάτων	ἃ	καὶ Πλάτων φησὶν ὡσανεὶ χαλινοῦ
[1]	δὲ ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα, ἔφη,	ἃ	παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις δοκεῖ
[31]	ἀληθινὴν Παιδείαν συντόμως. ταῦτά ἐστιν	ἃ	προστάττει τὸ Δαιμόνιον. ὅστις τοίνυν
[21]	ἔφη, καὶ τὰ μέγιστα θηρία,	ἃ	πρότερον αὐτὸν κατήσθιε καὶ ἐκόλαζε
[1]	ἀπροβούλευτοι· αἰτοῦσι δὲ ἕκαστος αὐτῶν	ἃ	ῥίπτει. Πῶς οὖν οὐχ ὁμοίαν
[1]	τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν τὴν	μάστιγα	ἔχουσα καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ
[31]	μὴ διαλείπειν, τὰ δ´ ἄλλα	πάρεργα	ἡγήσασθαι. εἰ δὲ μή, οὐδὲν
[21]	τὰ μὴ ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν	ἀγαθὰ	εἶναι καὶ τὰ μὴ ὄντα
[21]	αὐταῖς ἀγαθῶν. Ποῖα δὲ λέγουσιν	ἀγαθὰ	εἶναι; Τὴν ἀσωτίαν καὶ τὴν
[21]	δὴ ἐπεπώκει, τὰ μὴ ὄντα	ἀγαθὰ	ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι καὶ τὰ
[31]	ἔστι τὸ τιμᾶν ταῦτα ὡς	ἀγαθὰ	ὄντα ἢ ἀτιμάζειν ὡς κακά,
[31]	δὲ ἐξήγησαι, πῶς οὐκ ἔστιν	ἀγαθά,	ὅσα λαμβάνουσιν οἱ ἄνθρωποι παρὰ
[31]	ὥστε οὐκ ἂν εἴη ταῦτα	ἀγαθὰ	οὔτε κακά, ἀλλὰ τὸ φρονεῖν
[1]	Ταῦτα οὖν πῶς οὐκ ἔστιν	ἀγαθά;	Περὶ μὲν τούτων, ἔφη, καὶ
[1]	τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις δοκεῖ εἶναι	ἀγαθά.	Ταῦτα οὖν τίνα ἐστί; Πλοῦτος
[1]	μύθους ἔχουσα ἰδίους, οὓς οὐκ	ἠδυνάμεθα	συμβαλεῖν, τίνες καί ποτε ἦσαν.
[1]	νῦν δὲ περὶ τὴν μυθολογίαν	γινώμεθα.	Ἔστω οὕτως. (Ὁρᾷς οὖν, ὡς
[31]	τοιαύτη. Ἀληθῆ λέγεις. (Ἄγε δὴ	σκεψώμεθα	καὶ περὶ τοῦ πλουτεῖν οὕτως,
[1]	μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα	ἐνταῦθα	πάλιν εἰς τὸν ἕτερον οἶκον
[1]	τοῦτο σημαίνει; Οὐκ ἀσφαλὴς οὐδὲ	βεβαία	ἐστὶν ἡ παρ´ αὐτῆς δόσις.
[11]	ἔφη, ὅτι ἀσφαλής τε καὶ	βεβαία	ἡ πρὸς αὐτὴν ὁδός ἐστι
[31]	ἔφη, καὶ ἀσφαλὴς δόσις καὶ	βεβαία	καὶ ἀμεταμέλητος. φεύγειν οὖν κελεύει
[1]	νεώτερος ὤν. πολλὰ γὰρ καὶ	σπουδαῖα	διελέγετο. τότε δὴ καὶ περὶ
[11]	ἃ δίδωσιν αὕτη; Θάρσος καὶ	ἀφοβία,	ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ τίνα
[1]	οἴδασι, τί ποτε αὕτη ἡ	μυθολογία	δύναται· οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν
[11]	ἄγνοια μένει {ἐν τούτοις νὴ	Δία}	καὶ μετ´ αὐτῆς γε ἡ
[11]	οὖν καὶ ὧδε εἰσπορεύονται; Νὴ	Δία	καὶ ὧδε, σπανίως δὲ καὶ
[11]	κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς. Ἐμφαίνει νὴ	Δία.	(Ὁρᾷς οὖν, ἔφη, καὶ ἔμπροσθεν
[21]	κακὰ λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ	Δία	πάντα, ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ
[21]	καὶ ἀφικέσθαι ὧδε, ἀλλὰ ταράττονται	διὰ	παντὸς τοῦ βίου. τοῦτο δὲ
[31]	ζῶντα τοῦτον καὶ ἀθλίως. Νὴ	Δία,	πολλούς γε. Οὐκοῦν οὐδὲν τούτοις
[31]	γὰρ εἴωθε τοῦτο ποιεῖν. καὶ	διὰ	ταύτην οὖν τὴν αἰτίαν κελεύει
[21]	τῶν ἐκεῖ, ἀλλ´ ἐνεδοίαζε καὶ	διὰ	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,
[1]	εὐδαίμονα καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ	διὰ	τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,
[1]	αἱ δὲ εἰς τὸ ἀπόλλυσθαι	διὰ	τὴν ἀπάτην. Ὦ δαιμόνιε, ὡς
[31]	οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ πάσχουσι	διὰ	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἄγνοιαν. ἀγνοοῦσι
[21]	ἀλλὰ καὶ τοῦτο πάλιν ἀπορῶ,	διὰ	τί δεικνύουσιν αὐτῷ τὸν τόπον
[21]	μέχρι θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ	διὰ	τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον αὐτούς. οὕτω
[21]	καὶ τοῦτον οὐκέτι οὐδὲν λυπεῖ	διὰ	τὸ ἔχειν ἀντιφάρμακον. (Καλῶς ἐμοὶ
[21]	τοῦ βίου. τοῦτο δὲ πάσχουσι	διὰ	τὸ μὴ δύνασθαι τὴν ἐνθάδε
[31]	πάντα, ὥσπερ πρότερον ὑμῖν ἔλεξα.	διὰ	τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον κελεύει
[31]	ἐὰν τιμῶσιν αὐτὰ καὶ οἴωνται	διὰ	τούτων μόνων εἶναι τὸ εὐδαιμονεῖν,
[31]	αὐτῆς τις λάβῃ μηδὲ ὡς	ἴδια	ἡγεῖσθαι. οὐδὲν γὰρ κωλύει πάλιν
[21]	Καρτερίαν πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ πλανῶνται	ἀνοδίᾳ.	Αἱ δὲ γυναῖκες αἱ μετ´
[1]	τὴν Ἡδυπάθειαν, μέχρι μέν τινος	ἡδεῖα	δοκεῖ εἶναι ἡ διατριβή, ἕως
[31]	ὁ πλοῦτος ποιεῖ, ἀλλὰ ἡ	Παιδεία.	Εἰκός γε. Ἐκ τούτου ἄρα
[11]	ἡ μὲν ἐν τῷ μέσῳ	Παιδεία	ἐστίν, ἡ δὲ Ἀλήθεια, ἡ
[21]	πρὸς τὴν Ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῇ	Παιδείᾳ	παραδιδόασιν αὐτούς. εἶτα ὅταν ἡ
[21]	παραδιδόασιν αὐτούς. εἶτα ὅταν ἡ	Παιδεία	παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν αὗται πάλιν ἄλλους
[11]	καλοῦσιν· οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ	Ψευδοπαιδεία,	ἔφη. οἱ μέν τοι σωζόμενοι
[11]	ὧδε δὲ μένοντες παρὰ τῇ	Ψευδοπαιδείᾳ	οὐδέποτε ἀπολυθήσονται οὐδὲ ἐλλείψει αὐτοὺς
[11]	κίνδυνος ἄλλος οὗτος. ἡ δὲ	Ψευδοπαιδεία	ποία ἐστίν; ἔφην ἐγώ. Οὐχ
[31]	πρότερον εἶπον ὅτι Ἀκρασία καὶ	Ἡδυπάθεια	καλοῦνται, καὶ ἐντεῦθεν κελεύει συντόμως
[11]	μέσῳ Παιδεία ἐστίν, ἡ δὲ	Ἀλήθεια,	ἡ δὲ Πειθώ. Τί δὲ
[1]	ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ δὲ	Κολακεία.	Τί οὖν ὧδε ἑστήκασιν αὗται;
[21]	ἔφη. πανταχοῦ γὰρ ἔστιν αὐτῷ	ἀσφάλεια	ὥσπερ τῷ τὸ Κωρύκιον ἄντρον
[31]	μὴ καὶ τούτοις συνῇ ἡ	Μεταμέλεια	καὶ πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν
[1]	Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα καὶ	εὐγένεια	καὶ τέκνα καὶ τυραννίδες καὶ
[11]	αἱ δὲ ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ	Ἀνδρεία,	Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία,
[11]	καλοῦνται, ἔφην, αὗται; Ἡ μὲν	Ἐγκράτεια	καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ Καρτερία·
[11]	Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία,	Ἐγκράτεια,	Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε, ἔφην ἔγωγε,
[11]	ἄλλαι ταύτης ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη,	Καλοκἀγαθία,	Σωφροσύνη, Εὐταξία, Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης.
[11]	ἡ δόξα οὔθ´ ἡ λοιπὴ	κακία	μέχρι ἂν ἀπογνόντες τῆς Ψευδοπαιδείας
[11]	δὲ καὶ κεκριμένῃ ἤδη τῇ	ἡλικίᾳ,	στολὴν δ´ ἔχουσα ἁπλῆν τε
[1]	εἰ μή τις σοι μεγάλη	ἀσχολία	τυγχάνει οὖσα, διήγησαι ἡμῖν· πάνυ
[31]	Παιδείαν; ἢ οὔ; Ἀνάγκη μὲν	οὐδεμία,	ἔφη, χρήσιμα μέντοι ἐστὶ πρὸς
[1]	Ὀδυρμὸς καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ	Ἀθυμία,	ἀδελφὴ δ´ ἐστὶν αὕτη αὐτοῦ.
[1]	λοιπὸν βίον καταστρέφει ἐν πάσῃ	κακοδαιμονίᾳ,	ἂν μὴ ἡ Μετάνοια αὐτῷ
[11]	αἱ Ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ ἡ	Εὐδαιμονία.	Εἶεν, ἔφην ἐγώ, ὡς καλὸν
[21]	οὕτως. Αὕτη τοίνυν ἐστὶν ἡ	Εὐδαιμονία,	ἔφη. (Ὅταν οὖν ὧδέ τις
[21]	ἔφη. Αὕτη δὲ τίς ἐστιν;	Εὐδαιμονία,	ἔφη. Ποία δ´ ἐστὶν αὕτη;
[21]	τῇ ἑαυτῆς δυνάμει ἥ τε	Εὐδαιμονία	καὶ αἱ ἄλλαι Ἀρεταὶ πᾶσαι
[11]	ἀδελφαὶ Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη,	Εὐταξία,	Ἐλευθερία, Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε,
[1]	καὶ μετ´ αὐτοῦ τις ἄλλη	ὁμοία	αὐτῷ αἰσχρὰ καὶ λεπτή, τίς
[1]	πάσῃ κακοδαιμονίᾳ, ἂν μὴ ἡ	Μετάνοια	αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα.
[11]	~Εἶτα τί γίνεται, ἐὰν ἡ	Μετάνοια	αὐτῷ συναντήσῃ; Ἐξαιρεῖ αὐτὸν ἐκ
[1]	τὸ ποτόν; Πλάνος, ἔφη, καὶ	ἄγνοια.	Εἶτα τί; Πιόντες τοῦτο πορεύονται
[11]	παρὰ τῆς Ἀπάτης, καὶ ἡ	ἄγνοια	μένει {ἐν τούτοις νὴ Δία}
[21]	δὲ τίς ἐστιν; Εὐδαιμονία, ἔφη.	Ποία	δ´ ἐστὶν αὕτη; Ὁρᾷς τὴν
[1]	αὐτοῖς ἐπιλίπῃ, παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ.	(Ποία	δέ ἐστιν αὕτη; Ὁρᾷς ὀπίσω
[21]	ἀπολαύουσι τῶν παρ´ αὐταῖς ἀγαθῶν.	Ποῖα	δὲ λέγουσιν ἀγαθὰ εἶναι; Τὴν
[11]	ἄλλος οὗτος. ἡ δὲ Ψευδοπαιδεία	ποία	ἐστίν; ἔφην ἐγώ. Οὐχ ὁρᾷς
[1]	παρὰ τῆς Ἀπάτης, οὐχ εὑρίσκουσι	ποία	ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ ὁδὸς ἡ
[11]	οὐδὲν ἕνεκα τούτων τῶν μαθημάτων.	(Ποία	οὖν αὕτη ἡ ὁδός ἐστιν
[21]	δουλεύουσι, καθάπερ οὗτος ἐκείνοις πρότερον.	(Ποῖα	ταῦτα λέγεις θηρία; πάνυ γὰρ
[11]	κακὰ πάντα ὅσα ἔχων ἦλθε.	Ποῖα	ταῦτα; Τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν
[11]	Ἀνδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκἀγαθία, Σωφροσύνη, Εὐταξία,	Ἐλευθερία,	Ἐγκράτεια, Πρᾳότης. Ὦ κάλλιστε, ἔφην
[11]	Ἐγκράτεια καλεῖται, ἔφη, ἡ δὲ	Καρτερία·	εἰσὶ δὲ ἀδελφαί. Τί οὖν
[21]	μεγίστους, ἔφη, καὶ τὰ μέγιστα	θηρία,	ἃ πρότερον αὐτὸν κατήσθιε καὶ
[21]	καθάπερ οἱ ἐχιοδεῖκται. τὰ γὰρ	θηρία	δήπου τὰ πάντας τοὺς ἄλλους
[21]	κἀκείνας τὰς γυναῖκας, ἃς ἔφης	θηρία	εἶναι, οὐκέτι φοβεῖται, μή τι
[21]	ἢ οὐ δοκεῖ σοι ταῦτα	θηρία;	Καὶ πονηρά γε, ἔφην ἐγώ.
[21]	ἐκείνοις πρότερον. (Ποῖα ταῦτα λέγεις	θηρία;	πάνυ γὰρ ἐπιποθῶ ἀκοῦσαι. Πρῶτον
[1]	μὲν τὴν μάστιγα ἔχουσα καλεῖται	Τιμωρία,	ἡ δὲ τὴν κεφαλὴν ἐν
[1]	βίῳ καταφθείρεται καθάπερ οἱ ἐπὶ	τιμωρίᾳ	παραδιδόμενοι. ἐὰν δέ τις γνῷ,
[1]	πάντα αὐτοῖς ἐπιλίπῃ, παραδίδονται τῇ	Τιμωρίᾳ.	(Ποία δέ ἐστιν αὕτη; Ὁρᾷς
[31]	ἀφελέσθαι καὶ ταχέως πάλιν δοῦναι	πολλαπλάσια,	αὖθις δὲ ἀφελέσθαι ἃ δέδωκεν,
[31]	ἃς καὶ πρότερον εἶπον ὅτι	Ἀκρασία	καὶ Ἡδυπάθεια καλοῦνται, καὶ ἐντεῦθεν
[1]	μάλα. Αὗται τοίνυν ἡ μὲν	Ἀκρασία	καλεῖται, ἡ δὲ Ἀσωτία, ἡ
[31]	τὸ νικᾶν καὶ ὅσα τούτοις	παραπλήσια;	ἢ πάλιν τὰ ἐναντία πῶς
[1]	ληΐζεσθαι καὶ πάνθ´ ὅσα τούτοις	παραπλήσια.	ὅταν οὖν πάντα αὐτοῖς ἐπιλίπῃ,
[31]	καὶ τὰ λοιπὰ ὅσα τούτοις	παραπλήσια	οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν τινὶ ἅμα
[1]	βασιλεῖαι καὶ τἆλλα ὅσα τούτοις	παραπλήσια.	Ταῦτα οὖν πῶς οὐκ ἔστιν
[31]	τούτοις παραπλήσια; ἢ πάλιν τὰ	ἐναντία	πῶς οὐκ ἔστι κακά; πάνυ
[21]	ἄξουσαι, ὥσπερ αἱ νῆες τὰ	φορτία	ἐξελόμεναι πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ ἄλλων
[1]	ἡ δὲ Ἀσωτία, ἡ δὲ	Ἀπληστία,	ἡ δὲ Κολακεία. Τί οὖν
[1]	μὲν Ἀκρασία καλεῖται, ἡ δὲ	Ἀσωτία,	ἡ δὲ Ἀπληστία, ἡ δὲ
[1]	μαινομένη τις εἶναι δοκοῦσα καὶ	ἑστηκυῖα	ἐπὶ λίθου τινὸς στρογγύλου; Καλεῖται
[21]	Οὐκοῦν ἐπὶ τοῦ προπυλαίου γυνὴ	καθεστηκυῖα	εὐειδής τις κάθηται ἐπὶ θρόνου
[11]	γυνή τις ἐστὶ καλὴ καὶ	καθεστηκυῖα	τὸ πρόσωπον, μέσῃ δὲ καὶ
[1]	βιώσεσθε. ἔστι γὰρ ἡ ἐξήγησις	ἐοικυῖα	τῷ τῆς Σφιγγὸς αἰνίγματι, ὃ
[31]	ἂν εἴη ταῦτα ἀγαθὰ οὔτε	κακά,	ἀλλὰ τὸ φρονεῖν μόνον ἀγαθόν,
[21]	καὶ τὰ μὴ ὄντα κακὰ	κακά.	διὸ καὶ ἔζη κακῶς, ὥσπερ
[21]	εἶναι καὶ τὰ μὴ ὄντα	κακὰ	κακά. διὸ καὶ ἔζη κακῶς,
[21]	καὶ Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι. (Πάντα	κακὰ	λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία
[11]	ὅταν καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι τὰ	κακὰ	πάνθ´ ὅσα ἔχουσι καὶ τὰς
[11]	ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ τὰ	κακὰ	πάντα ὅσα ἔχων ἦλθε. Ποῖα
[31]	τὰ ἐναντία πῶς οὐκ ἔστι	κακά;	πάνυ γὰρ παράδοξον ἡμῖν καὶ
[31]	ἀγαθὰ ὄντα ἢ ἀτιμάζειν ὡς	κακά,	τοῦτο δέ ἐστι τὸ ταράττον
[31]	εὐδαιμονεῖν, {καὶ} πάνθ´ ὑπομένουσι πράττειν	ἕνεκα	τούτων καὶ τὰ ἀσεβέστατα καὶ
[31]	εἰς τὸ βελτίους ἄνδρας γενέσθαι	ἕνεκα	τούτων τῶν μαθημάτων; (Οὐδαμῶς φαίνεται
[11]	οὐδὲ ἐλλείψει αὐτοὺς κακὸν οὐδὲν	ἕνεκα	τούτων τῶν μαθημάτων. (Ποία οὖν
[21]	χεῖρα πάλιν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὴν	γυναῖκα	ἐκείνην, ἣ δοκεῖ τυφλή τις
[11]	τῷ βίῳ. (Ὦ Ἡράκλεις ὡς	καλά,	ἔφην, τὰ δῶρα. ἀλλὰ τίνος
[1]	ῥάκη ἠμφιεσμέναι δοκοῦσι συνεῖναι; Καὶ	μάλα.	Αὗται τοίνυν, ἔφη, ἡ μὲν
[1]	κεκοσμημένας ὥσπερ ἑταῖραι εἰώθασι; Καὶ	μάλα.	Αὗται τοίνυν ἡ μὲν Ἀκρασία
[11]	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν. Καὶ	μάλα	γε χαλεπὴ προσιδεῖν. Οὐκοῦν καὶ
[11]	τὸν ἕτερον περίβολον ἐκεῖνον; Καὶ	μάλα,	ἔφην ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω τοῦ
[11]	καὶ πετρώδους εἶναι δοκούσης; Καὶ	μάλα,	ἔφην. Οὐκοῦν καὶ βουνός τις
[11]	καὶ φωτὶ πολλῷ καταλαμπόμενος; Καὶ	μάλα.	Κατανοεῖς οὖν ἐν μέσῳ τῷ
[1]	στενόν τινα καὶ σκοτεινόν; Καὶ	μάλα.	Οὐκοῦν καὶ γυναῖκες αἰσχραὶ καὶ
[11]	καθάριος καὶ εὔτακτος εἶναι; Καὶ	μάλα.	Ταύτην τοίνυν οἱ πολλοὶ καὶ
[31]	εἶναι οὐχ ὁ πλοῦτος ποιεῖ,	ἀλλὰ	ἡ Παιδεία. Εἰκός γε. Ἐκ
[1]	οὐ μόνον τυφλὴ καὶ μαινομένη,	ἀλλὰ	καὶ κωφή. Αὕτη οὖν τί
[31]	ἃ δέδωκεν, οὐ μόνον δέ,	ἀλλὰ	καὶ τὰ προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν
[21]	πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν.	ἀλλὰ	καὶ τοῦτο πάλιν ἀπορῶ, διὰ
[31]	τὸ ζῆν; Οὔ μοι δοκεῖ,	ἀλλὰ	κακόν, ἔφην ἐγώ. Πῶς οὖν
[1]	ὑπὸ τῆς Σφιγγὸς καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν,	ἀλλὰ	κατὰ μικρὸν ἐν ὅλῳ τῷ
[1]	οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν ἀνάθημα·	ἀλλὰ	ξένος τις πάλαι ποτὲ ἀφίκετο
[31]	λεγομένοις, μέχρι ἂν ἕξιν λάβητε.	ἀλλὰ	περὶ τῶν αὐτῶν πολλάκις δεῖ
[1]	εἶναι τὸ γεγραμμένον οὔτε στρατόπεδον,	ἀλλὰ	περίβολος ἦν ἐν αὑτῷ ἔχων
[1]	ὁδὸς ἡ ἐν τῷ Βίῳ,	ἀλλὰ	πλανῶνται εἰκῆ, ὥσπερ ὁρᾷς καὶ
[31]	περὶ ὧν ἄν σε ἐρωτῶ.	Ἀλλὰ	ποιήσω τοῦτο, ἔφην ἐγώ. Πότερον
[11]	καὶ ἕξιν περιποιήσησθε ὧν ἀκούετε.	Ἀλλὰ	προσέξομεν, ἔφην ἔγωγε, ὡς μάλιστα.
[31]	αὐτὸ πρᾶγμα ἀεί. Ἀπίθανον μέν.	ἀλλὰ	πῶς οὐχὶ τὸ κακῶς ζῆν,
[11]	ἔφην ἐγώ, οὐ γὰρ συνίημι.	Ἀλλὰ	συνήσεις, ἔφη. ὡς ἄν, εἴ
[21]	ὥστε σωθῆναι καὶ ἀφικέσθαι ὧδε,	ἀλλὰ	ταράττονται διὰ παντὸς τοῦ βίου.
[21]	Δόξαν εἰσπορεύεσθαι πρὸς τὴν Ἐπιστήμην,	ἀλλὰ	τῇ Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς. εἶτα
[31]	φαίνεται ἐκ τούτου τοῦ λόγου.	ἀλλὰ	τί ἐστιν, ἔφην ἐγώ, τὸ
[31]	φράσω. Καλῶς λέγεις, ἔφην ἐγώ.	ἀλλὰ	τί κελεύει αὐτοὺς τὸ Δαιμόνιον
[11]	καθάπερ αἱ ἄλλαι; Ὁρῶ, ἔφην.	ἀλλὰ	τίνες αὗται καλοῦνται; Ἡ μὲν
[11]	ἐκτετάκασι τὰς χεῖρας προθύμως; Ὁρῶ,	ἀλλὰ	τίνες καλοῦνται, ἔφην, αὗται; Ἡ
[11]	ὡς καλά, ἔφην, τὰ δῶρα.	ἀλλὰ	τίνος ἕνεκεν οὕτως ἔξω τοῦ
[1]	χειρὶ ἔχει ποτήριόν τι; Ὁρῶ.	ἀλλὰ	τίς ἐστιν αὕτη; ἔφην. Ἀπάτη
[11]	καὶ πύλην ἑτέραν; Ἔστιν οὕτως.	ἀλλὰ	τίς καλεῖται ὁ τόπος οὗτος;
[31]	ἔστι κακὸν αὐτὸ τὸ ζῆν	ἀλλὰ	τὸ κακῶς ζῆν. Ἔστι ταῦτα.
[31]	ἀρρωστοῦσίν ἐστι νοσερὸν καὶ ὑγιεινόν,	ἀλλὰ	τὸ πῶς τέμνειν, οὐκοῦν οὕτω
[31]	εἴη ταῦτα ἀγαθὰ οὔτε κακά,	ἀλλὰ	τὸ φρονεῖν μόνον ἀγαθόν, τὸ
[31]	πολλάκις γὰρ οὐ συμφέρει ὑγιαίνειν,	ἀλλὰ	τοὐναντίον, ὅταν ᾖ περίστασις τοιαύτη.
[1]	Οὐδεὶς φθόνος, ὦ ξένοι, ἔφη.	ἀλλὰ	τουτὶ πρῶτον δεῖ ὑμᾶς ἀκοῦσαι,
[11]	Παιδείαν καλοῦσιν· οὐκ ἔστι δέ,	ἀλλὰ	Ψευδοπαιδεία, ἔφη. οἱ μέν τοι
[31]	πεισθῶσιν, ὅτι οὐ παιδείαν ἔχουσιν,	ἀλλὰ	ψευδοπαιδείαν, δι´ ἣν ἀπατῶνται. οὕτω
[1]	ἐν ᾧ πολλὰ μὲν καὶ	ἄλλα	ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο δὲ καὶ
[31]	καὶ μὴ διαλείπειν, τὰ δ´	ἄλλα	πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ δὲ μή,
[1]	καὶ τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι καὶ	τἆλλα	ὅσα τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα οὖν
[1]	ἔφη, αὐτὸν πολυχρονιώτατον νεώτερος ὤν.	πολλὰ	γὰρ καὶ σπουδαῖα διελέγετο. τότε
[1]	τοῦ Κρόνου ἱερῷ, ἐν ᾧ	πολλὰ	μὲν καὶ ἄλλα ἀναθήματα ἐθεωροῦμεν·
[11]	εἰς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν ἄγουσαν,	ἅμα	δὲ καὶ τὴν εἰς τὴν
[31]	παραπλήσια οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν τινὶ	ἅμα	μετὰ κακίας πολλῆς. ὥστε οὐκ
[31]	ἐκ καλῶν ἔργων, οὐδὲ ὑπάρχειν	ἅμα	τῷ αὐτῷ δύναται. πλοῦτον δὲ
[31]	αἱρετὸν καὶ φευκτὸν τὸ αὐτὸ	πρᾶγμα	ἀεί. Ἀπίθανον μέν. ἀλλὰ πῶς
[31]	ἀπιθάνως λέγε. ἀδύνατον τὸ αὐτὸ	πρᾶγμα	κακὸν καὶ ἀγαθὸν εἶναι. τοῦτο
[21]	γὰρ τὸ παρὰ τοῦ Δαιμονίου	πρόσταγμα.	(Ὀρθῶς μοι δοκεῖς λέγειν. ἀλλὰ
[1]	δύναται· οὐδὲ γάρ ἐστι πολιτικὸν	ἀνάθημα·	ἀλλὰ ξένος τις πάλαι ποτὲ
[21]	ἐν αὑτῷ. (Ὡς καλὸν τὸ	νίκημα	λέγεις. ὅταν δὲ στεφανωθῇ, τί
[1]	δὲ τῶν αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται	παραχρῆμα	ἃ δέδωκε καὶ ἄλλοις δίδωσιν
[31]	Οὐδὲν ἄρα, ἔφην, λέγεις ταῦτα	χρήσιμα	εἶναι πρὸς τὸ βελτίους γενέσθαι
[31]	οὔ; Ἀνάγκη μὲν οὐδεμία, ἔφη,	χρήσιμα	μέντοι ἐστὶ πρὸς τὸ συντομωτέρως
[1]	Ὦ δαιμόνιε, ὡς χαλεπὸν τὸ	πόμα	λέγεις. Καὶ πᾶσαί γε, ἔφη,
[11]	γὰρ καὶ ἐν τούτοις τὸ	πόμα,	ὃ ἔπιον παρὰ τῆς Ἀπάτης,
[31]	γὰρ δι´ ἑρμηνέως συμβάλλομεν τὰ	λεγόμενά	ποτε, ὅμως μέντοι γε οὐκ
[1]	προσέξετε, ἔφη, καὶ συνήσετε τὰ	λεγόμενα,	φρόνιμοι καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε, εἰ
[31]	τινος δύναμιν ἔχειν τοῖς νέοις,	ἵνα	μὴ εἰς ἕτερα περισπῶνται. Πότερον
[31]	ὅταν δὲ ἀπαιτῶνται, ἀγανακτοῦσι καὶ	δεινὰ	οἴονται πεπονθέναι, οὐ μνημονεύοντες, ὅτι
[31]	γενέσθαι, ὅμως δὲ οὐκ ἄχρηστα	κἀκεῖνά	ἐστιν. ὡς γὰρ δι´ ἑρμηνέως
[21]	ἑαυτοῦ καὶ κεκράτηκεν ἑαυτοῦ, ὥστε	ἐκεῖνα	νῦν τούτῳ δουλεύουσι, καθάπερ οὗτος
[11]	{ἔφην} Ὁρᾷς ἄνω, ἔφη, τόπον	τινὰ	ἐκεῖνον, ὅπου οὐδεὶς ἐπικατοικεῖ, ἀλλ´
[1]	ὁ ἄνω ἑστηκὼς ἔχων χάρτην	τινὰ	ἐν τῇ χειρὶ καὶ τῇ
[31]	ἀφίκωνται. κελεύει οὖν αὐτοῦ χρόνον	τινὰ	ἐνδιατρῖψαι καὶ λαβεῖν ὅ τι
[1]	(Ὦ Ἡράκλεις, ὡς εἰς μεγάλην	τινὰ	ἐπιθυμίαν ἐμβέβληκας ἡμᾶς, εἰ ταῦθ´
[31]	δοκεῖ εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´ οὖν	τίνα	ἐστί; Γράμματα, ἔφη, καὶ τῶν
[1]	δοκεῖ εἶναι ἀγαθά. Ταῦτα οὖν	τίνα	ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ δόξα
[11]	ἡ δόσις τοῖς λαμβάνουσι. Καὶ	τίνα	ἐστίν, ἃ δίδωσιν αὕτη; Θάρσος
[11]	ἀφοβία, ἔφη ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ	τίνα	ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη, τοῦ μηδὲν
[1]	τοιοῦτόν ἐστιν. Ἀναλαβὼν οὖν ῥάβδον	τινὰ	καὶ ἐκτείνας πρὸς τὴν γραφήν,
[1]	λόγῳ τε καὶ ἔργῳ Πυθαγόρειόν	τινα	καὶ Παρμενίδειον ἐζηλωκὼς βίον, ὃς
[1]	θυρίον μικρὸν καὶ τόπον στενόν	τινα	καὶ σκοτεινόν; Καὶ μάλα. Οὐκοῦν
[1]	εἶπε, παρὰ τὴν πύλην θρόνον	τινὰ	κείμενον κατὰ τὸν τόπον, καθ´
[11]	ἐπὶ τοῦ βουνοῦ ὁρᾷς πέτραν	τινὰ	μεγάλην καὶ ὑψηλὴν καὶ κύκλῳ
[11]	εἶναι; Ὁρῶ. Οὐκοῦν καὶ θύραν	τινὰ	μικρὰν καὶ ὁδόν τινα πρὸ
[11]	ἔμπροσθεν τοῦ ἄλσους ἐκείνου τόπον	τινά,	ὃς δοκεῖ καλός τε εἶναι
[1]	πάλιν αὐτὴν κακὴν Τύχην καλοῦσι.	Τίνα	οὖν ἐστιν ἃ δίδωσιν αὐτοῖς,
[11]	θύραν τινὰ μικρὰν καὶ ὁδόν	τινα	πρὸ τῆς θύρας, ἥτις οὐ
[31]	τὸ πλουτεῖν, τὸ εὐδοκιμεῖν, τὸ	τέκνα	ἔχειν, τὸ νικᾶν καὶ ὅσα
[1]	καὶ δόξα καὶ εὐγένεια καὶ	τέκνα	καὶ τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι καὶ
[1]	βέλτιστα ἄξουσαι καὶ εἰς βίον	εὐδαίμονα	καὶ λυσιτελῆ. οἱ δὲ διὰ
[31]	καὶ προδότην καὶ τὸ πέρας	ἄφρονα.	Ἀμέλει πολλοὺς τοιούτους ἔστιν ἰδεῖν.
[31]	ἔτυχε πάντα, ὥσπερ πρότερον ὑμῖν	ἔλεξα.	διὰ τοῦτο οὖν τὸ Δαιμόνιον
[1]	τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι καὶ	δόξα	καὶ εὐγένεια καὶ τέκνα καὶ
[11]	ἀπέλθῃ ἀπ´ αὐτῶν οὔθ´ ἡ	δόξα	οὔθ´ ἡ λοιπὴ κακία μέχρι
[31]	καὶ τὸ νικᾶν καὶ τὰ	λοιπὰ	ὅσα τούτοις παραπλήσια οὐδὲν κωλύει
[11]	καὶ τὴν φιλαργυρίαν καὶ τὰ	λοιπὰ	πάντα, ὧν ἀνεπλήσθη ἐν τῷ
[31]	παραλλάττουσιν; ὥστε πῶς ἔτι προέχουσιν	ἄρα,	εἰ ἀκινητότεροι ἢ δυσμαθέστεροί εἰσι;
[31]	εἶναι. Φαίνεται οὕτως. Οὐδὲ συμφέρει	ἄρα	ἐνίοις πλουτεῖν, ὅταν μὴ ἐπί–
[31]	γενέσθαι οὐδὲν συμβάλλεται ταῦτα. Οὐδὲν	ἄρα,	ἔφην, λέγεις ταῦτα χρήσιμα εἶναι
[31]	δὲ καλῶς ἀγαθόν. Καὶ κακὸν	ἄρα	λέγεις τὸ ζῆν καὶ ἀγαθὸν
[31]	Παιδεία. Εἰκός γε. Ἐκ τούτου	ἄρα	τοῦ λόγου οὐδὲ ὁ πλοῦτος
[11]	καὶ ὁμαλὴ καὶ εὐπόρευτος καὶ	καθαρὰ	παντὸς κακοῦ, ὥσπερ ὁρᾷς. Ἐμφαίνει
[1]	τὰ ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις δίδωσι·	παρὰ	δὲ τῶν αὐτῶν πάλιν ἀφαιρεῖται
[11]	οὕτω σωθήσονται. ὧδε δὲ μένοντες	παρὰ	τῇ Ψευδοπαιδείᾳ οὐδέποτε ἀπολυθήσονται οὐδὲ
[11]	ἐγώ. Οὐκοῦν ἔξω τοῦ περιβόλου	παρὰ	τὴν εἴσοδον γυνή τις ἕστηκεν,
[1]	ὁ ὄχλος ὁ πολὺς ὁ	παρὰ	τὴν πύλην ἐφεστὼς οἱ μέλλοντες
[1]	ἔφην ἐγώ. Ὁρᾷς οὖν, εἶπε,	παρὰ	τὴν πύλην θρόνον τινὰ κείμενον
[11]	λέγεις τὸν τόπον εἶναι. (Οὐκοῦν	παρὰ	τὴν πύλην ὁρᾷς, ἔφη, ὅτι
[11]	τούτοις τὸ πόμα, ὃ ἔπιον	παρὰ	τῆς Ἀπάτης, καὶ ἡ ἄγνοια
[11]	καὶ τὸν πλάνον, ὃν ἐπεπώκει	παρὰ	τῆς Ἀπάτης, καὶ τὴν ἀλαζονείαν
[1]	καὶ τὸν πλάνον, ὃν πεπώκασι	παρὰ	τῆς Ἀπάτης, οὐχ εὑρίσκουσι ποία
[31]	ταύτην; ἔφην ἐγώ. Ἣν λήψονται	παρὰ	τῆς Παιδείας, ἢν διασωθῶσιν ἐκεῖ.
[1]	ὅταν ἀναλώσῃ πάντα ὅσα ἔλαβε	παρὰ	τῆς Τύχης, ἀναγκάζεται ταύταις ταῖς
[1]	Παρατηροῦσιν, ἔφη, τοὺς εἰληφότας τι	παρὰ	τῆς Τύχης. Εἶτα τί; Ἀναπηδῶσι
[31]	ἀγαθά, ὅσα λαμβάνουσιν οἱ ἄνθρωποι	παρὰ	τῆς Τύχης, οἷον τὸ ζῆν,
[31]	κελεύει αὐτοὺς τὸ Δαιμόνιον λαβεῖν	παρὰ	τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ δοκεῖ
[1]	ἀποβάλλοντες κλαίουσι; Ταῦτα, ἔφη, ἃ	παρὰ	τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις δοκεῖ εἶναι
[21]	ὁδὸν εὑρεῖν· ἐπελάθοντο γὰρ τὸ	παρὰ	τοῦ Δαιμονίου πρόσταγμα. (Ὀρθῶς μοι
[31]	ὅταν μὲν λάβωσι τὸ ἀργύριον	παρὰ	τῶν ἀνθρώπων, χαίρουσι καὶ ἴδιον
[1]	ἔφην ἐγώ, καὶ αὐτὸν τὸν	ἄνδρα	γινώσκεις ἑωρακώς; Καὶ ἐθαύμασά γε,
[1]	ἕνεκεν τούτων πάντα ὅσα ἐστὶ	βλαβερά,	οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν, ἐπιορκεῖν, προδιδόναι,
[1]	ἐν τῇ χειρὶ καὶ τῇ	ἑτέρᾳ	ὥσπερ δεικνύων τι, οὗτος Δαίμων
[31]	τοῖς νέοις, ἵνα μὴ εἰς	ἕτερα	περισπῶνται. Πότερον δὲ ἀνάγκη ταῦτα
[21]	αὗται, ποῦ ἄγουσι; Πρὸς τὴν	μητέρα,	ἔφη. Αὕτη δὲ τίς ἐστιν;
[21]	δοκεῖ σοι ταῦτα θηρία; Καὶ	πονηρά	γε, ἔφην ἐγώ. Εἶτα τὴν
[21]	ἔφην ἐγώ. Ἐκτείνας οὖν τὴν	χεῖρα	πάλιν, Ὁρᾶτε, ἔφη, τὴν γυναῖκα
[1]	αὐτοῦ τις ἄλλη ὁμοία αὐτῷ	αἰσχρὰ	καὶ λεπτή, τίς ἐστιν; Ὁ
[11]	Ἡράκλεις ὡς καλά, ἔφην, τὰ	δῶρα.	ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν οὕτως ἔξω
[1]	τὸν ἄνδρα γινώσκεις ἑωρακώς; Καὶ	ἐθαύμασά	γε, ἔφη, αὐτὸν πολυχρονιώτατον νεώτερος
[1]	Μετάνοια αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως	συναντήσασα.	~Εἶτα τί γίνεται, ἐὰν ἡ
[1]	διὸ καὶ ὅταν ἀναλώσῃ πάντα	ὅσα	ἔλαβε παρὰ τῆς Τύχης, ἀναγκάζεται
[1]	καὶ ποιεῖν ἕνεκεν τούτων πάντα	ὅσα	ἐστὶ βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν, ἱεροσυλεῖν,
[11]	καὶ ἐκβάλωσι τὰ κακὰ πάνθ´	ὅσα	ἔχουσι καὶ τὰς δόξας καὶ
[11]	καὶ ἐκβάλῃ τὰ κακὰ πάντα	ὅσα	ἔχων ἦλθε. Ποῖα ταῦτα; Τὴν
[31]	ἐξήγησαι, πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά,	ὅσα	λαμβάνουσιν οἱ ἄνθρωποι παρὰ τῆς
[31]	τέκνα ἔχειν, τὸ νικᾶν καὶ	ὅσα	τούτοις παραπλήσια; ἢ πάλιν τὰ
[1]	ἐπιορκεῖν, προδιδόναι, ληΐζεσθαι καὶ πάνθ´	ὅσα	τούτοις παραπλήσια. ὅταν οὖν πάντα
[31]	τὸ νικᾶν καὶ τὰ λοιπὰ	ὅσα	τούτοις παραπλήσια οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν
[1]	τυραννίδες καὶ βασιλεῖαι καὶ τἆλλα	ὅσα	τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα οὖν πῶς
[1]	τις σοι μεγάλη ἀσχολία τυγχάνει	οὖσα,	διήγησαι ἡμῖν· πάνυ γὰρ ἐπιθυμοῦμεν
[11]	ἔστιν ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν	ἄγουσα;	Οὐκ ἔστιν, ἔφη. (Οὗτοι δὲ
[11]	ἐστὶν ἡ ὁδὸς, ἔφη, ἡ	ἄγουσα	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν. Καὶ
[1]	τυφλὴ καὶ μαινομένη τις εἶναι	δοκοῦσα	καὶ ἑστηκυῖα ἐπὶ λίθου τινὸς
[1]	Λύπη, ἡ δὲ τὰς τρίχας	τίλλουσα	ἑαυτῆς Ὀδύνη. Ὁ δὲ ἄλλος
[11]	αὕτη ἡ ὁδός ἐστιν ἡ	φέρουσα	ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν; {ἔφην}
[11]	ἤδη τῇ ἡλικίᾳ, στολὴν δ´	ἔχουσα	ἁπλῆν τε καὶ ἀκαλλώπιστον; ἕστηκε
[11]	ἀνάβασις στενὴ πάνυ καὶ κρημνοὺς	ἔχουσα	ἔνθεν καὶ ἔνθεν βαθεῖς. Ὁρῶ.
[1]	γραφὴ ξένη τις καὶ μύθους	ἔχουσα	ἰδίους, οὓς οὐκ ἠδυνάμεθα συμβαλεῖν,
[1]	ἔφη, ἡ μὲν τὴν μάστιγα	ἔχουσα	καλεῖται Τιμωρία, ἡ δὲ τὴν
[1]	τὴν κεφαλὴν ἐν τοῖς γόνασιν	ἔχουσα	Λύπη, ἡ δὲ τὰς τρίχας
[1]	φησίν, ἡ πάντας τοὺς ἀνθρώπους	πλανῶσα.	Εἶτα τί πράττει αὕτη; Τοὺς
[31]	τούτων καὶ τὰ ἀσεβέστατα καὶ	τὰ	αἰσχρότατα δοκοῦντα εἶναι οὐ παραιτοῦνται.
[31]	ὑπομένουσι πράττειν ἕνεκα τούτων καὶ	τὰ	ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα
[1]	γε, ἔφη, ἐπαγγέλλονται ὡς ἐπὶ	τὰ	βέλτιστα ἄξουσαι καὶ εἰς βίον
[21]	αὐτὸν λυπούντων καθάπερ οἱ ἐχιοδεῖκται.	τὰ	γὰρ θηρία δήπου τὰ πάντας
[31]	δεῖ ἐπισκοπεῖν καὶ μὴ διαλείπειν,	τὰ	δ´ ἄλλα πάρεργα ἡγήσασθαι. εἰ
[11]	(Ὦ Ἡράκλεις ὡς καλά, ἔφην,	τὰ	δῶρα. ἀλλὰ τίνος ἕνεκεν οὕτως
[31]	ὅσα τούτοις παραπλήσια; ἢ πάλιν	τὰ	ἐναντία πῶς οὐκ ἔστι κακά;
[31]	μνημονεύοντες, ὅτι ἐπὶ τούτῳ ἔλαβον	τὰ	θέματα, ἐφ´ ᾧ οὐδὲν κωλύει
[11]	εἶτα ὅταν καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι	τὰ	κακὰ πάνθ´ ὅσα ἔχουσι καὶ
[11]	ὅπως ἐκκαθάρῃ πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ	τὰ	κακὰ πάντα ὅσα ἔχων ἦλθε.
[31]	ὡς γὰρ δι´ ἑρμηνέως συμβάλλομεν	τὰ	λεγόμενά ποτε, ὅμως μέντοι γε
[1]	μὲν προσέξετε, ἔφη, καὶ συνήσετε	τὰ	λεγόμενα, φρόνιμοι καὶ εὐδαίμονες ἔσεσθε,
[31]	δόξαν καὶ τὸ νικᾶν καὶ	τὰ	λοιπὰ ὅσα τούτοις παραπλήσια οὐδὲν
[11]	θυμὸν καὶ τὴν φιλαργυρίαν καὶ	τὰ	λοιπὰ πάντα, ὧν ἀνεπλήσθη ἐν
[31]	εἰδέναι μὲν γράμματα καὶ κατέχειν	τὰ	μαθήματα πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον
[21]	ἐγώ. Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ	τὰ	μέγιστα θηρία, ἃ πρότερον αὐτὸν
[21]	τὸν πλάνον, ὃν δὴ ἐπεπώκει,	τὰ	μὴ ὄντα ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ
[21]	ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι καὶ	τὰ	μὴ ὄντα κακὰ κακά. διὸ
[11]	δήπου γενόμενος πρότερον καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε	τὰ	νοσοποιοῦντα, εἶτα οὕτως ἂν ὁ
[21]	ἐχιοδεῖκται. τὰ γὰρ θηρία δήπου	τὰ	πάντας τοὺς ἄλλους κακοποιοῦντα μέχρι
[31]	οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ	τὰ	προϋπάρχοντα. ἃ γοῦν δίδωσι, λαβεῖν
[1]	καὶ παρ´ ὧν μὲν ἁρπάζει	τὰ	ὑπάρχοντα καὶ ἑτέροις δίδωσι· παρὰ
[21]	ἄλλους ἄξουσαι, ὥσπερ αἱ νῆες	τὰ	φορτία ἐξελόμεναι πάλιν ἀνακάμπτουσι καὶ
[1]	τῆς Σφιγγὸς καταβρωθεὶς ἀπέθνησκεν, ἀλλὰ	κατὰ	μικρὸν ἐν ὅλῳ τῷ βίῳ
[1]	τὴν πύλην θρόνον τινὰ κείμενον	κατὰ	τὸν τόπον, καθ´ ὃν εἰσπορεύεται
[31]	ὅτι ἐπὶ τούτῳ ἔλαβον τὰ	θέματα,	ἐφ´ ᾧ οὐδὲν κωλύει τὸν
[31]	μὲν γράμματα καὶ κατέχειν τὰ	μαθήματα	πάντα, ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ
[1]	ᾧ πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα	ἀναθήματα	ἐθεωροῦμεν· ἀνέκειτο δὲ καὶ πίναξ
[31]	εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα ἐστί;	Γράμματα,	ἔφη, καὶ τῶν ἄλλων μαθημάτων
[31]	οὐδὲν γὰρ κωλύει εἰδέναι μὲν	γράμματα	καὶ κατέχειν τὰ μαθήματα πάντα,
[31]	καὶ τὰ ἀσεβέστατα καὶ τὰ	αἰσχρότατα	δοκοῦντα εἶναι οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα
[31]	πράττειν ἕνεκα τούτων καὶ τὰ	ἀσεβέστατα	καὶ τὰ αἰσχρότατα δοκοῦντα εἶναι
[31]	βιώσεται, εἰ δὲ μή, κακῶς.	Ἀληθέστατά	μοι δοκεῖς τοῦτο λέγειν. (Καὶ
[31]	οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν τινὶ ἅμα	μετὰ	κακίας πολλῆς. ὥστε οὐκ ἂν
[31]	μήτε ἐπαινεῖν. οὐδὲν γὰρ ποιεῖ	μετὰ	λογισμοῦ, ἀλλ´ εἰκῆ καὶ ὡς
[11]	εἶτα κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ	μετὰ	μικρὸν διδόασιν ἰσχὺν καὶ θάρσος
[21]	ἂν ἀφίκηται, πάντα καλῶς βιώσεται	μετὰ	πάσης ἀσφαλείας. ὑποδέξονται γὰρ αὐτὸν
[11]	ἐπὶ τετραγώνου ἀσφαλῶς κειμένου. καὶ	μετὰ	ταύτης ἄλλαι δύο εἰσὶ θυγατέρες
[11]	ἔφη, ἐρασταὶ ἠπατημένοι καὶ οἰόμενοι	μετὰ	τῆς ἀληθινῆς Παιδείας συνομιλεῖν. Τίνες
[1]	αὐτοῦ. τούτοις οὖν παραδίδοται καὶ	μετὰ	τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος· εἶτα ἐνταῦθα
[1]	αὗται καὶ πλέκονται πρὸς ἕκαστον,	εἶτα	ἀπάγουσι. Ποῦ δὲ ἀπάγουσιν αὐτούς;
[1]	καὶ μετὰ τούτων συμβιοῖ τιμωρούμενος·	εἶτα	ἐνταῦθα πάλιν εἰς τὸν ἕτερον
[31]	βούλωνται παρ´ αὐτῆς ὥσπερ ἐφόδιον,	εἶτα	ἐντεῦθεν ἀπιέναι πρὸς τὴν ἀληθινὴν
[11]	βραχὺ ἔτι δεῖ καρτερῆσαι αὐτοὺς,	εἶτα	ἥξουσιν εἰς ὁδὸν καλήν. Ὅταν
[11]	ἕλκουσιν αὐτοὺς ἄνω πρὸς αὑτάς,	εἶτα	κελεύουσιν αὐτοὺς διαναπαύσασθαι. καὶ μετὰ
[21]	ἀλλὰ τῇ Παιδείᾳ παραδιδόασιν αὐτούς.	εἶτα	ὅταν ἡ Παιδεία παραλάβῃ, ἀνακάμπτουσιν
[11]	πίωσι τὰς τούτων καθαρτικὰς δυνάμεις.	εἶτα	ὅταν καθαρθῶσι καὶ ἐκβάλωσι τὰ
[11]	πρότερον καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε τὰ νοσοποιοῦντα,	εἶτα	οὕτως ἂν ὁ ἰατρὸς αὐτὸν
[21]	Καὶ πονηρά γε, ἔφην ἐγώ.	Εἶτα	τὴν Λύπην καὶ τὸν Ὀδυρμὸν
[1]	εἰληφότας τι παρὰ τῆς Τύχης.	Εἶτα	τί; Ἀναπηδῶσι καὶ συμπλέκονται αὐτοῖς
[11]	αὐτῷ ἐπιτύχῃ ἐκ προαιρέσεως συναντήσασα.	~Εἶτα	τί γίνεται, ἐὰν ἡ Μετάνοια
[11]	τὴν εἰς τὴν Ψευδοπαιδείαν καλουμένην.	Εἶτα	τί γίνεται; Ἐὰν μέν, φησί,
[1]	ποτόν; Πλάνος, ἔφη, καὶ ἄγνοια.	Εἶτα	τί; Πιόντες τοῦτο πορεύονται εἰς
[1]	ἡ πάντας τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσα.	Εἶτα	τί πράττει αὕτη; Τοὺς εἰσπορευομένους
[1]	Ὅτι ἐπὶ λίθου στρογγύλου ἕστηκεν.	Εἶτα	τί τοῦτο σημαίνει; Οὐκ ἀσφαλὴς
[31]	ὁρμᾶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν.	εἶτα	τὸ ἕτερον οὐχ ὁρᾷς, ὅτι
[1]	ὅσα τούτοις παραπλήσια. ὅταν οὖν	πάντα	αὐτοῖς ἐπιλίπῃ, παραδίδονται τῇ Τιμωρίᾳ.
[21]	ἔφη. διὸ καὶ ὑμεῖς θαρρεῖτε·	πάντα	γὰρ ἐξηγήσομαι καὶ οὐδὲν παραλείψω.
[21]	λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ Δία	πάντα,	ἔφη, ἐπακολουθοῦσιν. ὅταν δὲ οὗτοι
[21]	Ἀθυμίαι καὶ Ἀδοξίαι καὶ Ἄγνοιαι.	(Πάντα	κακὰ λέγεις αὐτοῖς ἀκολουθεῖν. Νὴ
[21]	καὶ πανταχοῦ, οὗ ἂν ἀφίκηται,	πάντα	καλῶς βιώσεται μετὰ πάσης ἀσφαλείας.
[21]	ἐκόλαζε καὶ ἐποίει δοῦλον, ταῦτα	πάντα	νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν ἀφ´ ἑαυτοῦ
[31]	γράμματα καὶ κατέχειν τὰ μαθήματα	πάντα,	ὁμοίως δὲ μέθυσον καὶ ἀκρατῆ
[1]	ὑβρίζετο. διὸ καὶ ὅταν ἀναλώσῃ	πάντα	ὅσα ἔλαβε παρὰ τῆς Τύχης,
[1]	ἀσχημονεῖν καὶ ποιεῖν ἕνεκεν τούτων	πάντα	ὅσα ἐστὶ βλαβερά, οἷον ἀποστερεῖν,
[11]	πρῶτον καὶ ἐκβάλῃ τὰ κακὰ	πάντα	ὅσα ἔχων ἦλθε. Ποῖα ταῦτα;
[21]	κακῶς πράσσουσιν. (Ἐπειδὰν οὖν θεωρήσῃ	πάντα,	τί ποιεῖ ἢ ποῦ ἔτι
[11]	τὴν φιλαργυρίαν καὶ τὰ λοιπὰ	πάντα,	ὧν ἀνεπλήσθη ἐν τῷ πρώτῳ
[31]	ἀλλ´ εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε	πάντα,	ὥσπερ πρότερον ὑμῖν ἔλεξα. διὰ
[21]	ὃν δὴ ἐπεπώκει, τὰ μὴ	ὄντα	ἀγαθὰ ἐνόμιζεν ἀγαθὰ εἶναι καὶ
[31]	τὸ τιμᾶν ταῦτα ὡς ἀγαθὰ	ὄντα	ἢ ἀτιμάζειν ὡς κακά, τοῦτο
[21]	ἀγαθὰ εἶναι καὶ τὰ μὴ	ὄντα	κακὰ κακά. διὸ καὶ ἔζη
[1]	τε καὶ ἄπονον καὶ κακοπάθειαν	ἔχοντα	οὐδεμίαν. ἐὰν οὖν τις πεισθῇ
[1]	ἔχει. Ἀλλ´ ἔστιν, ἔφη, οὕτως	ἔχοντα.	Οὐκ ἂν φθάνοις τοίνυν διηγούμενος
[1]	παρ´ ὧν μὲν ἁρπάζει τὰ	ὑπάρχοντα	καὶ ἑτέροις δίδωσι· παρὰ δὲ
[31]	ἔστιν— ὡς πολλάκις ἔστιν ἰδεῖν	ὑπάρχοντά	τινι πλοῦτον, κακῶς δὲ ζῶντα
[31]	μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ τὰ	προϋπάρχοντα.	ἃ γοῦν δίδωσι, λαβεῖν κελεύει
[21]	δήπου τὰ πάντας τοὺς ἄλλους	κακοποιοῦντα	μέχρι θανάτου ἐκείνους οὐ λυπεῖ
[11]	γενόμενος πρότερον καθαρτικοῖς ἐξέβαλλε τὰ	νοσοποιοῦντα,	εἶτα οὕτως ἂν ὁ ἰατρὸς
[31]	τὰ ἀσεβέστατα καὶ τὰ αἰσχρότατα	δοκοῦντα	εἶναι οὐ παραιτοῦνται. ταῦτα δὲ
[31]	ὑπάρχοντά τινι πλοῦτον, κακῶς δὲ	ζῶντα	τοῦτον καὶ ἀθλίως. Νὴ Δία,
[31]	βελτίους γενέσθαι, ὅμως δὲ οὐκ	ἄχρηστα	κἀκεῖνά ἐστιν. ὡς γὰρ δι´
[31]	τῆς Ψευδοπαιδείας; Ταῦτα ἃ δοκεῖ	εὔχρηστα	εἶναι. Ταῦτ´ οὖν τίνα ἐστί;
[21]	Τοὺς μεγίστους, ἔφη, καὶ τὰ	μέγιστα	θηρία, ἃ πρότερον αὐτὸν κατήσθιε
[11]	Ἀλλὰ προσέξομεν, ἔφην ἔγωγε, ὡς	μάλιστα.	Τοιγαροῦν, ἔφη, σωθήσεσθε. ~Ὅταν οὖν
[1]	ἔφη, ἐπαγγέλλονται ὡς ἐπὶ τὰ	βέλτιστα	ἄξουσαι καὶ εἰς βίον εὐδαίμονα
[31]	καὶ βλάπτον, ὅτι ἐὰν τιμῶσιν	αὐτὰ	καὶ οἴωνται διὰ τούτων μόνων
[31]	τὸ Δαιμόνιον. ὅστις τοίνυν παρ´	αὐτά	τι ποιεῖ ἢ παρακούει, ἀπόλλυται
[31]	Δαιμόνιον λαβεῖν παρὰ τῆς Ψευδοπαιδείας;	Ταῦτα	ἃ δοκεῖ εὔχρηστα εἶναι. Ταῦτ´
[31]	πολλῆς. ὥστε οὐκ ἂν εἴη	ταῦτα	ἀγαθὰ οὔτε κακά, ἀλλὰ τὸ
[31]	ἡγεῖσθαι. οὐδὲν γὰρ κωλύει πάλιν	ταῦτα	ἀφελέσθαι καὶ ἑτέρῳ δοῦναι. πολλάκις
[31]	αἰσχρότατα δοκοῦντα εἶναι οὐ παραιτοῦνται.	ταῦτα	δὲ πάσχουσι διὰ τὴν τοῦ
[11]	Θάρσος καὶ ἀφοβία, ἔφη ἐκεῖνος.	Ταῦτα	δὲ τίνα ἐστίν; Ἐπιστήμη, ἔφη,
[31]	ἄλλων πολλῶν καὶ μοχθηρῶν. Ἔστι	ταῦτα.	(Εἰ τοίνυν γίνεται ἐκ κακοῦ
[31]	ἀλλὰ τὸ κακῶς ζῆν. Ἔστι	ταῦτα.	Εἰ τοίνυν οὕτως ἔχει, θεώρησον,
[31]	πρὸς τὴν ἀληθινὴν Παιδείαν συντόμως.	ταῦτά	ἐστιν ἃ προστάττει τὸ Δαιμόνιον.
[1]	χαίρουσιν, οἱ δὲ ἀποβάλλοντες κλαίουσι;	Ταῦτα,	ἔφη, ἃ παρὰ τοῖς πολλοῖς
[21]	Πλάνον. ἢ οὐ δοκεῖ σοι	ταῦτα	θηρία; Καὶ πονηρά γε, ἔφην
[31]	ἕτερα περισπῶνται. Πότερον δὲ ἀνάγκη	ταῦτα	λαβεῖν, εἰ μέλλει τις ἥξειν
[21]	καθάπερ οὗτος ἐκείνοις πρότερον. (Ποῖα	ταῦτα	λέγεις θηρία; πάνυ γὰρ ἐπιποθῶ
[21]	ἀνακάμπτουσι καὶ ἄλλων τινῶν γεμίζονται.	(Ταῦτα	μὲν δὴ καλῶς μοι δοκεῖς,
[11]	ἀπωσθεὶς ἐξώλετο ὑπὸ τῆς νόσου—	Ταῦτα	μὲν συνίημι, ἔφην ἐγώ. Τὸν
[31]	τὸ βελτίους γενέσθαι οὐδὲν συμβάλλεται	ταῦτα.	Οὐδὲν ἄρα, ἔφην, λέγεις ταῦτα
[31]	τὸ ἀποθανεῖν τοῦ ζῆν. Ἔστι	ταῦτα.	Οὐκοῦν ὁ αὐτὸς λόγος καὶ
[1]	καὶ τἆλλα ὅσα τούτοις παραπλήσια.	Ταῦτα	οὖν πῶς οὐκ ἔστιν ἀγαθά;
[1]	πολλοῖς ἀνθρώποις δοκεῖ εἶναι ἀγαθά.	Ταῦτα	οὖν τίνα ἐστί; Πλοῦτος δηλονότι
[21]	καὶ ἐκόλαζε καὶ ἐποίει δοῦλον,	ταῦτα	πάντα νενίκηκε καὶ ἀπέρριψεν ἀφ´
[11]	πάντα ὅσα ἔχων ἦλθε. Ποῖα	ταῦτα;	Τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν πλάνον,
[31]	ταῦτα. Οὐδὲν ἄρα, ἔφην, λέγεις	ταῦτα	χρήσιμα εἶναι πρὸς τὸ βελτίους
[31]	σύνολον δέ, ἔστι τὸ τιμᾶν	ταῦτα	ὡς ἀγαθὰ ὄντα ἢ ἀτιμάζειν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 5/06/2008