>

Livre, Chap.
[12, 24]	θύουσι Διὶ Καταιβάτῃ. ~Ιαπύγων τε	αὖ	τὸ γένος ἐκ Κρήτης ὄντων
[12, 49]	ὑπήνεγκεν ἡ (Σπάρτη οὔτ' ἂν	δύ'	Αλκιβιάδας Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο δὲ Αλκιβιάδης
[12, 44]	ὡς περιήγετο μὲν ἀεὶ νεανίσκους	δύ᾽	ἢ τρεῖς ἔχοντας κέρματα τούτοις
[12, 9]	Τοῖς γοῦν πορίσασί τι αὐτῷ	ἡδὺ	βρῶμα διδοὺς ἆθλα τοῦ πορισθέντος
[12, 7]	κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέθυ	ἡδύ.	Διόπερ καὶ Οδυσσεὺς τρυφὴν καὶ
[12, 39]	διηγούμενος ὅτι Τοῖς αὐτῷ πορίσασιν	ἡδύ	τι βρῶμα ἆθλα ἐτίθει. νοῦν
[12, 63]	οἱ τρυφῶντες πάσχουσι τὸ παρὸν	εὖ	ποιεῖν ἀξιοῦντες. Ὡμολόγησεν δ' αὐτοῦ
[12, 34]	κόρην φίλην εἷναι ἀνδράσιν μέλλουσιν	εὖ	σώματος ἔξειν καὶ Ἀττικῶν πεμμάτων
[12, 78]	θεοῦ λαβοῦσαν εἶτα τοὺς πόδας	ἐκέλευ'	ἀλείφειν πρῶτον, εἷτα τὰ γόνατα.
[12, 76]	τὴν ἰδέαν αὐτοῦ ἔφη Φθιῶτ'	Αχιλλεῦ.	Ἄλλοι δ' αὐτόν, ὡς καὶ
[12, 31]	παρὰ Λυδῶν ὄφρα τυραννίης ἦσαν	ἄνευ	στυγερῆς, (ᾔεσαν εἰς ἀγορὴν παναλουργέα
[12, 20]	ἐκωλύετο δὲ καὶ (ἡμέρας ἐξιέναι	ἄνευ	τῶν γυναικονόμων ἀκολουθούσης αὐτῇ μιᾶς
[12, 7]	πλήθωσι τράπεζαι σίτου καὶ κρειῶν,	μέθυ	δ' ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων οἰνοχόος
[12, 7]	δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ	μέθυ	ἡδύ. Διόπερ καὶ Οδυσσεὺς τρυφὴν
[12, 18]	περὶ τρυφῆς. Εἱτα μετ' οὐ	πολὺ	γινομένων αὐτοῖς σημείων πολλῶν τῆς
[12, 9]	ἑτέραις ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει,	πολὺ	δὲ μᾶλλον αὐτὸς ἀπολαύειν αὐτῶν,
[12, 42]	τι τῆς Θρᾴκης ἄλσος ἔχον	πολὺ	κατεσκευασμένον καλῶς καὶ πρὸς τὸ
[12, 65]	τύραννον θείῃ τις ἂν καίπερ	πολὺ	λειπόμενον· (ἐκεινῳ μὲν γὰρ ἥ
[12, 51]	ἀσελγῶς ἐχρήσατο καὶ χύδην ὥστε	πολὺ	μᾶλλον διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην
[12, 14]	μὲν σφόδρα καὶ ταῖς γυναιξί,	πολὺ	μέντοι γε μᾶλλον χαίρουσι συνόντες
[12, 45]	ἐκ Μεγάρων ἑταίρας καὶ τὸ	πολὺ	μέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην
[12, 47]	μορφὴν κόμην τε ἔτρεφεν ἐπὶ	πολὺ	τῆς ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα
[12, 64]	τῶν ἀρετῶν τούτων κατασκεύασμα καὶ	πολὺ	τῆς φύσεως ἀφεστηκὸς εἷναι. Ἡ
[12, 5]	ἀμαύρου, φησί, τέρψιν ἐν βίῳ·	πολύ	τοι φέριστον ἀνδρὶ τερπνὸς αἰών.
[12, 21]	και τὸν τῶν Ὀλυμπίων τῶν	πανυ	ἀγῶνα ἀμαυρῶσαι ἐθελήσαντες, καθ' ὃν
[12, 2]	λέγων φησί· (Φιλόμουσον εἶν' αὐτὸν	πάνυ	ἀκούσματ' εἰς τρυφήν τε παιδεύεσθ'
[12, 47]	Ανυτον ἀπηλλάσσετο. Ὁ δὲ Ανυτος	πάνυ	ἐλευθερίως καὶ ἐρωτικῶς, λεγόντων τινῶν
[12, 63]	καὶ τὴν τέχνην μὲν οὐ	πάνυ	ἐξέμαθε, τὴν δ' ἀρτηρίαν συνήρπασεν.
[12, 74]	Λέων ἱστορεῖ ὁ πολίτης αὐτοῦ,	πάνυ	ἦν παχὺς τὸ σῶμα καὶ
[12, 14]	πιεῖν δεινὰς καὶ τὰς ὄψεις	πάνυ	καλάς. Τρέφειν δὲ τοὺς Τυρρηνοὺς
[12, 14]	Καὶ γὰρ γίνονται παρ' αὐτοῖς	πάνυ	καλοὶ τὰς ὄψεις, ἅτε τρυφερῶς
[12, 14]	μὲν ἑταίρας, ὁτὲ δὲ παῖδας	πάνυ	καλούς, ὁτὲ δὲ καὶ γυναῖκας·
[12, 1]	(προειρημένοις ἕτερα προστιθέναι· ἀλλ' ἐπεὶ	πάνυ	λιπαρῶς ἡμᾶς ἀπαιτεῖς καὶ τὸν
[12, 4]	τινα ὠφέλειαν πρὸς εὐεξίαν παρέχεται;	Πάνυ	μὲν οὖν. Τί δαί; ἡ
[12, 21]	καὶ τοὺς εἰσάγοντας ἀτελεῖς ἐποίησαν.	~Πάνυ	οὖν ἐξοκείλαντες εἰς ὕβριν, τὸ
[12, 54]	ἐπετελέσθησαν οἱ γάμοι, καὶ ἐλειτούργησαν	πάνυ	πολλοὶ καὶ βαρράρων καὶ Ελλήνων,
[12, 12]	οὐδεπώποτε. Α. Θαυμαστὸν ἐμὸν εὕρημα·	πάνυ	πολὺν δ' ἐγὼ (ἐὰν παραθῶ
[12, 53]	~(Περὶ δὲ τῆς Αλεξάνδρου τοῦ	πάνυ	τρυφῆς Εφιππος μὲν ὁ Ολύνθιος
[12, 78]	τὴν κόμην, ἑρπυλλίνῳ δὲ τὸ	γόνυ	καὶ τὸν αὐχένα. Αναξανδρίπης δὲ
[12, 19]	ἅμα αὐλούντων ἀκούοντες οἱ ἵπποι	οὺ	μόνον ἐξωρχήσαντο, ἀλλὰ καὶ τοὺς
[12, 14]	ἐνίοτε δὲ καὶ πρὸς ἑαυτάς·	οὐ	γὰρ αἰσχρὸν εἷναι αὐταῖς φαίνεσθαι
[12, 40]	τῶν ἄνω λιμνῶν Σινδὸς κομήτης·	οὐ	γὰρ ἀλλὰ κηρύσσω· ἐγὼ Νίνος
[12, 67]	εἴρηκεν, τούτων μνησθήσομαι, φησὶν γάρ·	Οὐ	γὰρ ἔγωγε δύναμαι νοῆσαι τἀγαθὸν
[12, 7]	τῆς πολυθρυλήτου ἡδονῆς, ὅσπερ φησίν·	(Οὐ	γὰρ ἔγωγέ τι φημὶ τέλος
[12, 69]	καὶ τῆς πολυτελείας τῆς εἰρημένης·	οὐ	γὰρ ἔγωγε τοὺς λοιποὺς ὑπεξαιροῦμαι.
[12, 43]	ἀωρὶ κοκκύζοντα καὶ πλανώμενον κατέκοψεν·	οὐ	γὰρ εἶχεν οὐδέπω λόφον. ἕνα
[12, 34]	Αριστοφάνης φησὶν ἐν Δαιταλεῦσιν· Ἀλλ'	οὐ	γὰρ ἔμαθε ταῦτ' ἐμοῦ πέμποντος,
[12, 69]	γ' ἐθισμὸς ἱκανῶς ἡν ἄτοπος.	Οὐ	γὰρ ἵνα συρρυέντες ἐπὶ τὸ
[12, 79]	τε ταῦτα καὶ χαίρουσιν αὐτοῖς.	Οὐ	γὰρ μόνον στεφανουμένων τοῖς ὡραίοις
[12, 10]	ἵππων ἢ ἐπὶ τῶν εὐνῶν·	οὐ	γὰρ τῆς ἱππείας οὕτως ὡς
[12, 25]	Θάσου λέγων ὡς ἥσσονός φησιν·	Οὐ	γάρ τι καλὸς χῶρος οὐδ'
[12, 22]	ὑποδεδεμένον λευκὰς κρηπῖδας. Οἱ δὲ	οὐ	(διὰ τρυφήν φασι τοῦτο γεγονέναι,
[12, 63]	βακχεύμασιν οὖσ' ἥ γε σώφρων	οὐ	διαφθαρήσεται. Κωμῳδῶν δὲ αὐτὸν Αλεξις
[12, 78]	ἀνεπήδησεν. Καὶ ἐν Ζακυνθίῳ· Εἷτ'	οὐ	δικαίως εἰμὶ φιλογύνης ἐγὼ καὶ
[12, 40]	τοῦ θεοῦ ψαύων· οὐ μυθιήτης,	οὐ	δικασπόλος κεῖνος, οὐ λεωλογεῖν ἐμάνθαν'
[12, 36]	Κρότωνα καὶ Σύραριν παραδεδομένην φήμην.	Οὐ	δυνάμενοι οὖν, φησίν, φέρειν τὴν
[12, 43]	(Χαβρίου τοῦ Ἀθηναίου ἱστορῶν φησιν·	Οὐ	δυνάμενος δὲ ζῆν ἐν τῇ
[12, 18]	πολλῶν τῆς ἀπωλείας, περὶ ἧς	οὐ	κατεπείγει λέγειν, διεφθάρησαν. ~Εἰς τηλικοῦτον
[12, 52]	πρὸς ἡδονην βιώσας (ποῖοι γὰρ	οὐ	κόλακες ἢ τί πλῆθος οὐχ
[12, 40]	οὐ μυθιήτης, οὐ δικασπόλος κεῖνος,	οὐ	λεωλογεῖν ἐμάνθαν' οὐκ ἀμιθρῆσαι, (ἀλλ'
[12, 47]	ὡς ἀγνώμονα εἴη πεποιηκὼς Αλκιβιάδης,	Οὐ	μὰ Δί᾽ ἔφη, ἀλλ᾽ εὐγνωμονέθτατα·
[12, 9]	ἐκ τῶν πολυτελεστάτων ψήφων συντεθειμένους.	Οὐ	μακράν τε ταύτης ἀνακεῖσθαι κρατῆρα
[12, 31]	εἰς ἀγορὴν παναλουργέα φάρε' ἔχοντες,	οὐ	μείους ὥσπερ χίλιοι, εἰς ἐπίπαν,
[12, 76]	δ' ἀκούετε καθ' ἕκαστον ἐνιαυτόν;	Οὐ	μετὰ τούτου ποτὲ Απολλοφάνης καὶ
[12, 41]	δοκεῖν εὐδαίμονες εἷναι καὶ μακαριστοί.	Οὐ	μὴν περί γε τὴν τοῦ
[12, 76]	πρέπον μὲν ταῖς αὑτῶν τύχαις·	οὐ	μὴν ὡς τοῦτο διαπραττόμενοι τὴν
[12, 14]	Οὐδὲν δ' αἰσχρόν ἐστι Τυρρηνοῖς	οὐ	μόνον αὐτοὺς ἐν τῷ μέσῳ
[12, 11]	τὸν τόπον καλοῦσιν Γλυκὺν Ἀγκῶνα.	Οὐ	μόνον δὲ Λυδῶν γυναῖκες ἄφετοι
[12, 10]	ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ χειμῶνι	οὐ	μόνον κεφαλὴν καὶ σῶμα καὶ
[12, 77]	Αλει πτικῆς (Ἱπτπώνακτα τὸν ποιητὴν	οὐ	μόνον μικρὸν γενέσθαι τὸ σῶμα
[12, 64]	τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ἐσπουδακότα (καὶ	οὐ	μόνον τῷ ἔργῳ ἀλλὰ καὶ
[12, 47]	εἰσιὼν εἰς τὸ θέατρον, ἐθαυμάζετο	οὐ	μόνον ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν ἀλλὰ
[12, 67]	ἔρωτα, ἥτις καὶ Πλάτωνος ἠκηκόει.	~(Οὐ	μόνος δ' Αρίστιππος καὶ οἱ
[12, 40]	ἅξια, τοῦ ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν,	~Οὐ	μόνος δὲ ὁ Σαρδανάπαλλος διετέθρυπτο,
[12, 40]	νόμος, ῥάβδοισι τοῦ θεοῦ ψαύων·	οὐ	μυθιήτης, οὐ δικασπόλος κεῖνος, οὐ
[12, 64]	γνώριμον τῷ Αρχύτᾳ καὶ φιλοσοφίας	οὐ	παντελῶς ἀλλότριον ἀπαντᾶν εἰς τὰ
[12, 63]	δεσπότης, καὶ τὴν τέχνην μὲν	οὐ	πάνυ ἐξέμαθε, τὴν δ' ἀρτηρίαν
[12, 40]	ἴδ᾽ ἀστέρ' οὐδ' ἰδὼν ἐδίζητο,	οὐ	παρ' μάγοισι πῦρ ἱερὸν ἀνέστησεν,
[12, 14]	φαίνεσθαι γυμναῖς. Δειπνεῖν δὲ αὐτὰς	οὐ	παρὰ τοῖς ἀνδράσι τοῖς ἑαυτῶν,
[12, 18]	ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς. Εἱτα μετ'	οὐ	πολὺ γινομένων αὐτοῖς σημείων πολλῶν
[12, 58]	τοῦ στρώματος κυλινδούμενος. Τοιγαροῦν μετ᾽	οὐ	πολὺν χρόνον οἱ ὑβρισθέντες γυναῖκα
[12, 39]	εἰς Πέρσας κατεστρατοπεδεύσατο. Καὶ ἦν	οὐ	πόρρω τὸ τοῦ Σαρδαναπάλλου μνημεῖον,
[12, 40]	τὸν Χαλκηδόνιονι σκώπτων ὅτι οὐρῶν	οὐ	προσῆγε τὴν χεῖρα τῷ αἰδοίῳ
[12, 40]	στόματος, ἵνα μὴ μασώμενος πονέσειεν,	οὐ	πώποτε δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω
[12, 6]	γὰρ ἄν τις πρὸς τοὺς	οὐ	ταῦτα παραδεχομένους· Πόθεν, ὦ οὗτοι,
[12, 6]	μαρτυρεῖ, ὥς φησιν ὁ Μεγακλείδης,	οὐ	ταύτην αὐτῷ περιτίθησι τὴν στολήν,
[12, 77]	σὺ καινῶς μοι λάλει· ὅσον	οὐ	τέθνηκα. Α. Τοῦ ταλαιπώρου πάθους.
[12, 74]	διὰ τῆς ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς	οὐ	τῆς τυχούσης ἀδοξίας νομίζεσθαι, εἴ
[12, 68]	γὰρ ἡδονὰς ὅταν προδῶσιν ἄνδρες,	οὐ	τίθημ' ἐγὼ ζῆν τοῦτον, ἀλλ'
[12, 16]	ὑμῖν, ὦ οὗτοι, αἱ γυναῖκες	οὐ	τίκτουσιν παιδία; Παιδίοις γὰρ ἔχαιρεν
[12, 22]	τοὺς βωμοὺς μετὰ τοῦ πρυτάνεως·	οὐ	τρυφῆς χάριν οὐδὲ ὕβρεως, ἀλλ'
[12, 22]	τὸν ὑπηρέτην τοῦ πρυτανεύοντος. Ἐξ	οὗ	δὴ Περσικὴν ἔχων στολὴν περιέρχεται
[12, 39]	τὸ τοῦ Σαρδαναπάλλου μνημεῖον, ἐφ'	οὗ	ἑστάναι τύπον λίθινον συμβεβληκότα τῆς
[12, 55]	σκηνὴν χρυσοῦς ἐτίθετο δίφρος, ἐφ'	οὗ	καθήμενος ἐχρημάτιζεν ὁ Αλέξανδρος τῶν
[12, 44]	καὶ Κίμων μιμησάμενος ἐκεῖνον, περὶ	οὗ	καὶ αὐτοῦ ἱστορῶν ἐν τῇ
[12, 39]	Σαρδαναπάλλου τοῦ βασιλεύσαντος Νίνου, ἐφ'	οὗ	καὶ ἐπιγεγράφθαι ἐν στήλῃ λιθίνῃ
[12, 43]	Ἀδαῖος ὁ Αλεκτρυὼν ἐπικαλούμενος· περὶ	οὗ	καὶ Ηρακλείδης ὁ τῶν κωμῳδιῶν
[12, 77]	δ' ἦν καὶ Φιλιππίδης, καθ'	οὗ	λόγος ἐστὶν Ὑπερείδης τῷ ῥήτορι,
[12, 9]	πρὸς ποδῶν ἕτερον οἴκημα τρίκλινον,	οὗ	τάλαντα τρισχίλια ἔκειτο ἀργυρίου, καὶ
[12, 58]	μ άλιστα πάντων ἐκεῖνο θαυμάζεσθαι.	Οὗ	φασι κυριεύσαντα Διονύσιον τὸν πρεσβύτερον
[12, 71]	βελτίων Γοργίας ὁ Λεοντῖνος, (περὶ	οὗ	φησιν ὁ αὐτὸς Κλέαρχος ἐν
[12, 77]	Πανάρετος ἰατρῷ μὲν οὐδενὶ ὡμίλησεν,	Αρκεσιλάου	δὲ ἠκροᾶτο τοῦ φιλοσόφου, καὶ
[12, 3]	ἐτρύφησεν ὥσπερ ἐκεῖνοι. Οὐδὲ τὸν	Αγησιλάου	τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως, ἀλλὰ μᾶλλον,
[12, 29]	προτέρῳ περὶ τοῦ ἐν Εφέσῳ	Ναοῦ	διηγούμενος περὶ τῆς χλιδῆς αὐτῶν
[12, 3]	ὥσπερ οὐχὶ καὶ δειλίας καὶ	φόβου	καὶ τῶν ἄλλων παθημάτων κοινῶς
[12, 77]	τοῦ σώματος ἰσχνότητα σφαίρας ἐκ	μολύβου	πεποιημένας εἱχε περὶ τὼ πόδε
[12, 52]	Διόμνηοτος κύριος ἐγένετο τῶν τοῦ	στρατηγοῦ	χρημάτων. Ἔτυχεν γὰρ ἐν τῷ
[12, 8]	κατίοι, φησί, βασιλεύς, οὔτε καθήλλετο	ὀλίγου	ὄντος ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ
[12, 18]	καταφυγόντα εἰς τὰ ἱερὰ πάλιν	ἐμαστίγου·	ὡς δὲ τὸ τελευταῖον κατέδραμεν
[12, 69]	γενέσθαι. Ἅ δὴ πάντα ἐφαίνετο	λόγου	μὲν ἀλλότρια καὶ φιλοσοφίας εἱναι,
[12, 76]	κωμῳδούμενον ἐμφανίζεσθαι καὶ διὰ τοῦ	λόγου	τοιοῦτον δείκνυσθαι, λέγει δ' οὕτως
[12, 64]	(καὶ εἴ τίς που τυραννίδος	ἀξιολόγου	κύριος ὢν τυγχάνει πρότερον δὲ
[12, 64]	πάντα σχεδὸν ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν	παρέργου	τίθεσθαι χώρᾳ. Προφέρειν δ' ἔξεστι
[12, 80]	ἡδυπαθειῶν οἱ τότε ὡς καὶ	Καλλιπύγου	Ἀφροδίτης ἱερὸν ἱδρύσασθαι ἀπὸ τοιαύτης
[12, 48]	εἷναι θυγατέρα· εἰ δὲ Αξίοχος,	Αλκιβιάδου.	Κεκωμῴδηται δὲ καὶ ὑπὸ Εὐπόλιδος
[12, 48]	βασιλεῖς ἀφ' Ἡρακλέους ἀλλ᾽ ἀπ'	Αλκιβίάδου.	Στρατηγῶν δὲ συμπεριήγετο αὑτῷ τήν
[12, 28]	Ἀβυδηνῶν Ἀντιφῶν ἐν τῷ κατὰ	Ἀλκιβιάδου	λοιδορίας γράφει οὕτως· Ἐπειδὴ ἐδοκιμάσθης
[12, 47]	δὴ αὐτὸς αὐτόπτης γεγονὼς τοῦ	Αλκιριάδου	ἰσχυρὸν αὐτὸν καὶ ἀνδρώδη καὶ
[12, 47]	αὔτως. ~Περὶ δὲ τοῦ καλοῦ	Αλκιριάδου	Σάτυρος ἱστορῶν Λέγεται, φησίν, ὅτι
[12, 74]	ἔφη ὡς Λακεδαιμόνιοι Ναυκλείδην τὸν	Πολυριάδου	παντελῶς ὑπερσαρκοῦντα τῷ σώματι καὶ
[12, 75]	ὑπὸ τῶν ποιητῶν (φησιν εἰς	Αιδου	πέμπεσθαι πρὸς τοὺς ἐκεῖ ποιητὰς
[12, 3]	ὀφέλλει. Οὐδεὶς δὲ λέγει τὸν	Αριστείδου	βίον ἡδύν, ἀλλὰ τὸν Σμινδυρίδου
[12, 11]	ὁρμήσας καὶ τῇ παρ' αὐτοῖς	Μίδου	βασιλείᾳ βαρυνθείς, τοῦ μὲν Μίδου
[12, 11]	Μίδου βασιλείᾳ βαρυνθείς, τοῦ μὲν	Μίδου	ὑπ' ἀνανδρίας καὶ τρυφῆς ἐν'
[12, 5]	εἱναι χαριέστερον, ὅταν δαιτυμόνες μὲν	ἀοιδοῦ	ἀκουάζωνται, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι.
[12, 7]	δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται	ἀοιδοῦ	ἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι
[12, 53]	ἐπεισόδιόν τι μνημονεύσας ἐκ τῆς	Εὐριπίδου	Ανδρομέδας ἠγωνίσατο καὶ τὸν ἄκρατον
[12, 77]	ἡμέραις τρισὶν ὶσχνότερον αὐτὸν ἀποφανῶ	Φιλιππίδου.	Β. Οὕτως ἐν ἡμέραις ὀλίγαις
[12, 77]	φησιν· Ερμῆ νεκρῶν προπομπὲ καὶ	Φιλιππίδου	(κληροῦχε, Νυκτός τ' ὄμμα τῆς
[12, 77]	ὑμῶν τὸν καλὸν τοῦτον δακὼν	Φιλιππίδου	λεπτότερον ἀποδείξει νεκρόν. Ὅτι δὲ
[12, 58]	ἐν Καρχηδόνι Πέπλων. Περὶ δὲ	Σμινδυρίδου	τοῦ Συβαρίτου καὶ τῆς τούτου
[12, 3]	Αριστείδου βίον ἡδύν, ἀλλὰ τὸν	Σμινδυρίδου	τοῦ Συβαρίτου καὶ τὸν Σαρδαναπάλλου.
[12, 75]	ἀνάπηρά σοι θύουσιν ἤδη βούδια,	Λεωτροφίδου	λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος. Καὶ Αριστοφάνης
[12, 58]	ἐκείνου λαβόντες ὑποχείρια ἐπὶ τῆς	ὁδοῦ	στήσαντες μεθ' ὕβρεως ἐνηκολάσταινον αὐτοῖς·
[12, 18]	εὖτ' ἂν δὲ πρότερον θνητὸν	θεοῦ	ἄνδρα σεβίσσῃς, (τηνίκα σοι πόλεμός
[12, 18]	οὐδέποτε γὰρ τιμήσειν ἄνθρωπον μᾶλλον	θεοῦ.	Ἐγένετ' οὖν αὐτοῖς τῆς τύχης
[12, 78]	τε παῖδ' ἀλείμματα παρὰ τῆς	θεοῦ	λαβοῦσαν εἶτα τοὺς πόδας ἐκέλευ'
[12, 18]	Ἔπεμψαν δέ ποτε καὶ εἰς	θεοῦ	τοὺς χρησομένους, ὧν ἦν εἷς
[12, 18]	τόπος καὶ ὁ παρὰ τοῦ	θεοῦ	χρησμὸς συμπαροξῦναι πάντας ἐκτρυφῆσαι καὶ
[12, 40]	ἀνέστησεν, ὥσπερ νόμος, ῥάβδοισι τοῦ	θεοῦ	ψαύων· οὐ μυθιήτης, οὐ δικασπόλος
[12, 34]	ὑπὸ τὸν οὐρανὸν ἀνθρώπων ἐκ	νέου	ἐπιτηδεύων δύναιτο σωφρων δ' οὐδ'
[12, 38]	διεπράξατο διά τινος τῶν εὐνούχων	Σπαραμείζου	θεάσασθαι Σαρδανάπαλλον καὶ μόλις αὐτῷ
[12, 8]	ἐκ σμύρνης καὶ τοῦ καλουμένου	λαβύζου.	Εὐώδης δ' ἐστὶν ἡ λάβυζος
[12, 67]	φησιν· Ἀρχὴ καὶ ῥίζα παντὸς	ἀγαθοῦ	ἡ τῆς γαστρὸς ἡδονή· καὶ
[12, 12]	κνηστοῦ ἄρτου καὶ Φρυγίου τυροῦ	ἀνήθου	τε καὶ ζωμοῦ πίονος. Μνημονεύει
[12, 6]	τὴν Ομηρικήν. Πολλὰ δὲ τῶν	Ξάνθου	παραπεποίηκεν ὁ Στησίχορος, ὥσπερ καὶ
[12, 28]	νεανικῇ, σφριγει τε βραχιονων. Β.	σθου	τὸν Αβυδόθ' ὡς ἀνὴρ γεγένηται;
[12, 12]	φησιν ὁ Ταραντῖνος Ηγήσιππος ἐξ	ἑφθοῦ	κρέως καὶ κνηστοῦ ἄρτου καὶ
[12, 7]	γνώμης τὸν Ομηρον, προτάττοντα τοῦ	σπουδαίου	βίου πολλάκις τὸν καθ' ἡδονήν,
[12, 43]	τῶν Φιλιππικῶν περὶ (Χαβρίου τοῦ	Ἀθηναίου	ἱστορῶν φησιν· Οὐ δυνάμενος δὲ
[12, 75]	λέγει οὕτως· Μέλητον τὸν ἀπὸ	Ληναίου	νεκρόν. ~(Ἦν δ' ὄντως λεπτότατος
[12, 60]	Υπομνημάτων Δημήτριος, φησίν, ὁ Φαληρεὺς	Ιμεραίου	τοῦ ἀδελφοῦ ἀναιρεθέντος ὑπ' Αντιπάτρου
[12, 7]	παιδί· Ὦ τέκνον, ποντίου θηρὸς	πετραίου	χρωτὶ μάλιστα νόον προσφέρων πάσαις
[12, 26]	πόλις περιπέπτωκεν ἀτυχίαις διὰ τρυφὴν	βίου	καὶ πολιτικὰς ἔχθρας· οἳ τὸ
[12, 7]	τρυφὴν καὶ λαγνείαν τέλος τοῦ	βίου	παρὰ τῷ Αλκινόῳ τίθεται. ~Διαβόητοι
[12, 7]	τὸν Ομηρον, προτάττοντα τοῦ σπουδαίου	βίου	πολλάκις τὸν καθ' ἡδονήν, λέγοντα·
[12, 41]	μὴν περί γε τὴν τοῦ	βίου	τελευτὴν διηυτύχησαν, ἀλλ' ἀμφότεροι βιαίῳ
[12, 12]	κρέως καὶ κνηστοῦ ἄρτου καὶ	Φρυγίου	τυροῦ ἀνήθου τε καὶ ζωμοῦ
[12, 52]	περὶ ἡδονὴν βίος ὥστε μετὰ	γρᾳδίου	βαρβάρου διατελεῖν ἠναγκάσθη καὶ τῶν
[12, 55]	ἐν τοῖς περὶ Βίων περὶ	Δαρείου	λέγων τοῦ καθαιρεθέντος ὑπὸ τοῦ
[12, 22]	δ' ὁ Δημοκήδης Ατοσσαν τὴν	Δαρείου	μὲν γυναῖκα, Κύρου δὲ θυγατέρα,
[12, 26]	πολὺν χρόνον ἀπήλαυνεν αὐτοὺς τοῦ	μαντείου	καὶ ἐπερωτώντων διὰ τίνα αἰτίαν
[12, 72]	ἀπολαύσεων, κνισότερος ὢν τοῦ Οδυσσέως	Μελανθίου.	Πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι πᾶν
[12, 52]	τὸν βίον ἐτελεύτησεν. Τὸν δὲ	Νικίου,	φησί, τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον ἢ
[12, 61]	ὥς φησι Ρουτίλιος. Περὶ γὰρ	Απικίου	προειρήκαμεν. Παυσανίαν δὲ καὶ Λύσανδρον
[12, 68]	τοὺς Επικουρείους ἐξέβαλον τῆς πόλεως,	Λευκίου	τοῦ Ποστουμίου ὑπατεύοντος, δι' ἃς
[12, 11]	ὅλως αὐτοῖς ἐπιπίπτειν τὰς (τοῦ	ἡλίου	αὐγάς. Καὶ πόρρω προάγοντες ὕβρεως
[12, 20]	καὶ τήν ἐλευθέραν μὴ ἐκπορεύεσθαι	ἡλίου	δεδυκότος, ἐὰν μὴ μοιχευθησομένην· ἐκωλύετο
[12, 39]	ἐβασίλευσα καὶ ἄχρι ἑώρων τοῦ	ἡλίου	φῶς, ἔπιον, ἔφαγον, ἠφροδισίασα, εἰδὼς
[12, 52]	τούτων ἕνα γενέσθαι. ~(Περὶ δὲ	Καλλίου	καὶ τῶν τούτου κολάκων φθάνομεν
[12, 52]	Διομνήστου οἰκίας παρ' Ιππόνικον τὸν	Καλλίου	τὸν Αμμωνα ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ
[12, 9]	ἀνακεῖσθαι κρατῆρα χρυσοῦν (Θεοδώρου τοῦ	Σαμίου	ποίημα. Ἀγαθοκλῆς δ' ἐν τρίτῳ
[12, 68]	ἐξέβαλον τῆς πόλεως, Λευκίου τοῦ	Ποστουμίου	ὑπατεύοντος, δι' ἃς εἰσηγοῦντο ἡδονάς,
[12, 49]	Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο δὲ Αλκιβιάδης τὸν	Παυσανίου	μηδισμὸν καὶ καθομιλῶν Φαρνάραζον τὴν
[12, 76]	ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ (ὑπὲρ	Φανίου	παρανόμων ἐπιγραφομένῳ λόγῳ εἴρηκεν, φάσκων
[12, 50]	Δημητρίων Αθήνησιν ἐγράφετο ἐπὶ τοῦ	προσκηνίου	ἐπὶ τῆς Οἰκουμένης ὀχούμενος. Νύμφις
[12, 12]	ἐπὶ ταγηνιῶν, τυροῦ τροφάλια χλωρὰ	Κυθνίου	παρατεμών, βοτρύδιόν τι, χόριον, ἐν
[12, 58]	πολυτελείᾳ ὡς προτίθεσθαι αὐτὸ ἐπὶ	Λακινίου	ἐν τῇ πανηγύρει τῆς Ηρας,
[12, 21]	κακῶν ἐγένετο (ἀρχὴ μηνίσαντος τοῦ	δαιμονίου,	ἔδοξαν γοῦν μετ᾽ ὀλίγας ἡμέρας
[12, 59]	τῶν περὶ Αγαθοκλέα καὶ πλησίον	Ιππωνίου	πόλεως ἄλσος τι δείκνυσθαι κάλλει
[12, 39]	μνήματος τύπῳ τοῖς δακτύλοις ἀποκροτοῦντι	οἵου	καταγέλωτός ἐστιν ἄξια τὰ τῶν
[12, 70]	φιλοσόφῳ τὰ ἐκ τοῦ Αναξίλα	Λυροποιοῦ·	Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα λιπαίνων,
[12, 43]	τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν περὶ	(Χαβρίου	τοῦ Ἀθηναίου ἱστορῶν φησιν· Οὐ
[12, 2]	ἀσμένως ἀπηλλάχθαι αὐτῶν ὥσπερ (τινὸς	ἀγρίου	δεσπότου. Ἐγὼ δέ φημι καὶ
[12, 69]	τὸ αὐτὸ τῆς ἕως τοῦ	ὀρθρίου	γενομένης τραπέζης ἀπολαυσωσιν ἢ χάριν
[12, 32]	χρόνον καὶ τὴν πόλιν ἐπ'	ἐμπορίου	κειμένην ἔχειν καὶ τὸν δῆμον
[12, 51]	Αρχίδαμος ὁ Λάκων ἀποστὰς τῆς	πατρίου	διαίτης συνηθίσθη ξενικῶς καὶ μαλακῶς·
[12, 38]	ἐπέθηκεν μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας,	ἀργυρίου	δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ
[12, 9]	τρίκλινον, οὗ τάλαντα τρισχίλια ἔκειτο	ἀργυρίου,	καὶ προσηγορεύετο βασιλικὸν ὑποπόδιον. Ἦν
[12, 30]	ἐμπεπλεγμένον. Ἐστι δὲ τὰ τοῦ	Ασίου	ἔπη οὕτως ἔχοντα· (Οἱ δ'
[12, 30]	Σαμίων τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν παρατίθεται	Ασίου	ποιήματα, ὅτι ἐφόρουν χλιδῶνας περὶ
[12, 7]	σῶμα πουλύπους ὅπως πέτρᾳ τραπέσθαι	γνησίου	φρονήματος. Καὶ ὁ Θέογνις· Πουλύπου
[12, 76]	οὗτος ἐξημαρτηκόσιν. Περὶ μὲν οὗν	Κινησίου	ταῦτα ὁ ῥήτωρ εἴρηκεν. ~Λεπτότερος
[12, 58]	γράφει οὕτως· Διονύσιος δ' ὁ	Διονυσίου	ἁπάσης γενόμενος Σικελίας ἀλάστωρ εἰς
[12, 63]	ῥαινόμενος μὲν ὑπὸ τῶν τοῦ	Διονυσίου	θεραπόντων, σκωπτόμενος δ' ἐπὶ τῷ
[12, 63]	εἶχε τὴν ἑταίραν καὶ ταῖς	Διονυσίου	πολυτελείαις (ἔχαιρεν καίτοι πολλάκις ἐνυβριζόμενος.
[12, 63]	τυχὼν ἤνεγκεν ἐρωτήσαντός τε τοῦ	Διονυσίου	τί φαίνεται ἡ κατάκλισις πρὸς
[12, 64]	Αρχύτα Βίῳ ἀφικέσθαι φησὶ παρὰ	Διονυσίου	τοῦ νεωτέρου πρεσβευτὰς πρὸς τὴν
[12, 58]	τῆς ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς	Διονυσίου	τοῦ νεωτέρου Σικελίας τυράννου τρυφῆς
[12, 65]	Ασία ὅλη χορηγεῖ. τὸ δὲ	Διονυσίου	χορηγεῖον παντελῶς ἂν εὐτελές τι
[12, 38]	εἶναι ἔξοδον. Ἐνταῦθα ἐπέθηκεν μὲν	χρυσίου	μυριάδας χιλίας, ἀργυρίου δὲ μυρίας
[12, 9]	οἴκημά τι πεντάκλινον, ἐν ᾦ	χρυσίου	πεντακισχίλια διὰ παντὸς (ἔκειτο τάλαντα,
[12, 40]	ἐγὼ κλύω, Ασσύριος· ὅστις εἶχε	χρυσίου	πόντον, τάλαντα πολλῷ πλέονα Κασπίης
[12, 38]	ἐκεῖ βασιλέα, (δοὺς αὐτοῖς τρισχίλια	χρυσίου	τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ οἴκημα
[12, 7]	Αμφιλόχῳ τῷ παιδί· Ὦ τέκνον,	ποντίου	θηρὸς πετραίου χρωτὶ μάλιστα νόον
[12, 78]	οὑπερ ἀπέδοτο (ἐχθὲς Μελανώπῳ, πολυτελοῦς	Αἰγυπτίου,	ᾧ νῦν ἀλείφει τοὺς πόδας
[12, 38]	στρατιὰν καὶ καταλυθέντα ὑπὸ τοῦ	Αρράκου	τελευτῆσαι ἑαυτὸν ἐμπρήσαντα ἐν τοῖς
[12, 45]	τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων διὰ τοῦ	Κεραμεικοῦ	πληθύοντος ἑωθινὸς ἤλασεν. Ἀμφιβόλως δ'
[12, 9]	Ἀγαθοκλῆς δ' ἐν τρίτῳ περὶ	Κυζίκου	ἐν Πέρσαις φησὶν εἷναι καὶ
[12, 53]	Ηρακλῆς καλεῖσθαι ἤθελεν, Αλεξάνδρου τοῦ	Αριστοτελικοῦ	τοσούτοις αὑτὸν ἀφομοιοῦντος θεοῖς, ἀτὰρ
[12, 69]	παιδείας ἕνεκα ταῖς Αθήναις περὶ	συμβολικοῦ	κώθωνος καὶ πόσον ἑκάστη τῶν
[12, 73]	δὲ θαλαττίων (ἰχθύων ταρίχου τε	ξενικοῦ	πλείονα γένη· πολλάκις δέ τινες
[12, 63]	Κυρηναϊκὴ καλουμένη ἀπ' Αριστίππου τοῦ	Σωκρατικοῦ	τὴν ἀρχὴν λαβοῦσα, ὃς ἀποδεξάμενος
[12, 40]	ἀπέθαν ὡνήρ, πᾶσι κατέλιπε ῥῆσιν	ὅκου	Νίνος νῦν ἐστι καὶ τὸ
[12, 7]	ὁ Θέογνις· Πουλύπου ὀργὴν ἴσχε	πολυπλόκου.	Εἰσὶ δ' οἵ φασι ταύτης
[12, 36]	πίστιν εἰς τοσοῦτον καρτερίας ἦλθον	πολιορκού	μενοι (ὑπ' Αννίρα ὥστε μετὰ
[12, 80]	εἴη καλλιπυγοτέρα. Καί ποτε παριόντος	νεανίσκου	πατέρα πρεσβύτην καὶ πλούσιον ἔχοντος
[12, 24]	γένος ἐκ Κρήτης ὄντων κατὰ	Γλαύκου	ζήτησιν ἀφικομένων καὶ κατοικησάντων, (οἱ
[12, 47]	(γυναιξὶν αὔτως. ~Περὶ δὲ τοῦ	καλοῦ	Αλκιριάδου Σάτυρος ἱστορῶν Λέγεται, φησίν,
[12, 40]	δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω (τοῦ	ὀμφαλοῦ	προενέγκασθαι. Διὸ καὶ Αριστοτέλης Ξενοκράτην
[12, 59]	ῇ ὀγδόῃ τῶν Ιστοριῶν περὶ	Δαμοφίλου	λέγων τοῦ Σικελιώτου, δι' ὃν
[12, 74]	ἦσαν παρὰ Λακεδαιμονίοις κρέως σκευασίας,	ἄλλου	δ' οὐδενός. Κἀν τῇ δὲ
[12, 65]	κινδύνων ἀφείλαντο την βασιλείαν οὐκ	ἄλλου	τινὸς ἕνεκα ἥ τοῦ κυριεῦσαι
[12, 3]	Σμινδυρίδου τοῦ Συβαρίτου καὶ τὸν	Σαρδαναπάλλου.	Καίτοι κατά γε τὴν δόξαν,
[12, 39]	ἦν οὐ πόρρω τὸ τοῦ	Σαρδαναπάλλου	μνημεῖον, ἐφ' οὗ ἑστάναι τύπον
[12, 39]	δὲ τὸ χῶμα τοῦτ' εἷναι	Σαρδαναπάλλου	τοῦ βασιλεύσαντος Νίνου, ἐφ' οὗ
[12, 50]	ὑπόδεσιν ἣν εἷχεν κατεσκεύαζενο ἐκ	πολλοῦ	δαπανήματος· ἦν γὰρ κατὰ μὲν
[12, 47]	συνεπικωμάζοντος αὐτῷ τῶν ἑταίρων ἑνὸς	Θρασύλλου	(τῶν πενήτων δ' οὗτος ἧν)
[12, 77]	πολεμίων καὶ ἐπὶ ζυγὸν ἀναβληθέντα	ὀβολοῦ	ὁλκὴν εὑρεθῆναι ἔχοντα· οὕτως ἦν
[12, 77]	(κληροῦχε, Νυκτός τ' ὄμμα τῆς	μελαμπέπλου.	Καὶ Αριστοφῶν Πλάτωνι· Ἐν ἡμέραις
[12, 19]	ἐπεὶ ἤκουσαν οἱ ἵπποι τοῦ	αὐλοῦ,	ἔστησαν ἐπὶ τῶν ὀπισθίων ποδῶν
[12, 12]	ἀφανιεῖς τὴν ἡδονήν. Μνημονεύει τοῦ	κανδαύλου	καὶ Φιλήμων ἐν Παρεισιόντι οὕτως·
[12, 12]	Β. Ἄνθρωπ' ἐπίπαιζε· μόνον ἀπαλλάγηθί	μου,	τοὺς σοὺς δὲ κανδαύλους λέγων
[12, 37]	κεφαλάς, ἐπεὶ δ' ἀπέτυχον τοῦ	γάμου,	Κόμας ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς,
[12, 57]	ὡς Πολυκράτης ὁ τῆς ἁβρᾶς	Σάμου	τύραννος διὰ τὴν περὶ τὸν
[12, 25]	Σίριδος· ὡς δ' Αρχίλοχος, ἀπὸ	ποταμοῦ.	Οὐκ ὀλίγον δὲ πρὸς τὴν
[12, 63]	χθὲς δὲ ἠδόξει μὴ παρόντος	ἐμοῦ.	Καὶ ἐν ἄλλοις δέ (φησιν
[12, 74]	ἀλλα καὶ γυναῖκα ἔχω πολλῷ	ἐμοῦ	παχυτέραν. Ὅταν οὗν ὁμονοῶμεν, καὶ
[12, 34]	Ἀλλ' οὐ γὰρ ἔμαθε ταῦτ'	ἐμοῦ	πέμποντος, ἀλλὰ μᾶλλον, πινειν, ἔπειτ
[12, 63]	γάρ, ἔφησεν, ἀδοξεῖ τήμερον χωρισθεῖσα	ἐμοῦ,	χθὲς δὲ πασῶν ἦν ἐνδοξοτάτη
[12, 35]	λα' Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους εἷναι	πολέμου	διὰ τὸ ἐν εὐπορίᾳ καὶ
[12, 61]	τε ἀποδόντα τοῦ πρὸς Μιθριδάτην	πολέμου	ἐξοκεῖλαι εἰς πολυτελῆ δίαιταν ἐκ
[12, 77]	τὼ πόδε ὡς μὴ ὑπὸ	ἀνέμου	ἀνατραπείη. Πολέμων δ' ὁ περι
[12, 37]	εὐθὺς ἔσχομεν κλέος Κουρῆτες εἷναι,	κουρίμου	χάριν τριχός. Καὶ Κυμαῖοι δὲ
[12, 51]	τυχόντα προσφερομένους ἐπί τε τῆς	ἄμμου	χύδην ἐρριμμένους, εἱπεν· Ὦ τάλας
[12, 40]	πόντον, τάλαντα πολλῷ πλέονα Κασπίης	ψάμμου·	ὃς οὐκ ἴδ᾽ ἀστέρ' οὐδ'
[12, 53]	ἐνίοτε δὲ καὶ τὴν τοῦ	Ερμοῦ·	τὰ μὲν ἄλλα σχεδὸν καὶ
[12, 20]	τε ἱματίων καὶ τοῦ λοιποῦ	κόσμου	προάγωσιν οὕτως εἰς τὰς κλήσεις.
[12, 27]	αὐταῖς χαρακτὴρ εἰς ποικιλίαν καταριθμηθεὶς	κόσμου	προσηγορίᾳ τοὔνειδος ἐξαλείψη· πάντων δὲ
[12, 79]	μὴ ἄρα τοῦ περὶ αὑτοὺς	κόσμου	χάριν καθάπερ ἄλλο τι τῶν
[12, 56]	δὲ τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ τοῦ	ὁμωνύμου	αὐτοῦ Αντιόχου λέγων τοῦ ἐπ᾽
[12, 12]	Φρυγίου τυροῦ ἀνήθου τε καὶ	ζωμοῦ	πίονος. Μνημονεύει δ' αὐτοῦ Αλεξις
[12, 2]	δαιδαλεόδμοις σμύρνης τ' ἀκρήτου θυσίαις	λιβάνου	τε θυώδους, ξανθῶν τε σπονδὰς
[12, 61]	δυεῖν βασιλέων πλοῦτον Μιθριδάτου καὶ	Τιγράνου.	Διαβόητος δ' ἦν παρὰ (Ρωμαίοις
[12, 24]	μεθίστασθαι τοῖς κρείττοσιν. Διόπερ ἐξ	οὐρανοῦ	βαλλόμενοι πυρὶ καὶ χαλκῷ ταύτην
[12, 24]	μέχρι, πόρρω κεχαλκευμένα τῶν ἐξ	οὐρανοῦ	βελῶν· και πάντες οἱ ἀπ'
[12, 77]	ἔχεις, στρουθὶς ἀκαρὴς νὴ Δί'	ἐγένου.	(πεφιλιππίδωσαι. Β. Μὴ σὺ καινῶς
[12, 60]	δείπνοις παρασκευαζόμενα καθ' ἡμέραν ὥστε	χαρισαμένου	τῷ Μοσχίωνι τὰ λείψανα Μοσχίων
[12, 11]	ἀνανδρίας καὶ τρυφῆς ἐν' πορφύρᾳ	κειμένου	καὶ ταῖς γυναιξὶν ἐν τοῖς
[12, 18]	εἷναι ὅτι ἐκ τῆς χωρας,	ἀλιμένου	τῆς θαλάσσης παρηκούσης (καὶ τῶν
[12, 22]	Κρότωνα. Βουλομένου τε αὐτόθι καταμένειν,	ἐπιλαβομένου	τινὸς (τῶν Περσῶν καὶ λέγοντος
[12, 42]	ἡ θεὸς εἰς τὸν θάλαμον.	Ἀφικομένου	δ' ἐκείνου καὶ εἰπόντος μηδένα
[12, 22]	καὶ τυχὼν ἧκεν εἰς Κρότωνα.	Βουλομένου	τε αὐτόθι καταμένειν, ἐπιλαβομένου τινὸς
[12, 2]	δ' ἐν Κιθαριστῇ περί τινος	μουσικευομένου	λέγων φησί· (Φιλόμουσον εἶν' αὐτὸν
[12, 15]	τῶν ἀκουσάντων Αὐτὸς δὲ σοῦ	διηγουμένου	ἀκούων πεπονεκέναι τὴν πλευράν. Ἐν
[12, 8]	Δίνων, ἐκ σμύρνης καὶ τοῦ	καλουμένου	λαβύζου. Εὐώδης δ' ἐστὶν ἡ
[12, 52]	(ὄντα. Ὥστε Ιππόνικος ὁ ἀπ'	ἐκείνου	γεγονὼς τοῦ τὴν παρακαταθήκην λαβόντος
[12, 40]	ἕψαλλον δὲ αὖται καὶ ᾖδον	ἐκείνου	δειπνοῦντος. (Φοῖνιξ δ' ὁ Κολοφώνιος
[12, 38]	Σαρδανάπαλλον καὶ μόλις αὐτῷ ἐπετράπη	ἐκείνου	ἐθελήσαντος, ὡς εἰσελθὼν εἷδεν αὐτὸν
[12, 22]	τυράννῳ συνὼν καὶ μετὰ τὸν	ἐκείνου	θάνατον αἰχμαλωτισθεὶς ὑπὸ Περσῶν ἀνήχθη
[12, 42]	εἰς τὸν θάλαμον. Ἀφικομένου δ'	ἐκείνου	καὶ εἰπόντος μηδένα εἶναι ἐν
[12, 58]	οἱ ὑβρισθέντες γυναῖκα καὶ τέκνα	ἐκείνου	λαβόντες ὑποχείρια ἐπὶ τῆς ὁδοῦ
[12, 52]	γὰρ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ	ἐκείνου	σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς
[12, 44]	τὸ Αθήνησι τοῦ Διονύσου πρόσωπον	ἐκείνου	τινές φασιν εἰκόνα. ~Περικλέα δὲ
[12, 50]	ἄρχων Ελλάδος εὐρυχόρου, πόντου ἐπ'	Εὐξείνου,	Λακεδαιμόνιος γένος, υἱὸς Κλεομβρότου, ἀρχαίας
[12, 7]	ἁβροδίαιτον αὐτῶν ἀσπάζεσθαι, (προπυθόμενον τοῦ	Αλκίνου·	Αἰεὶ δ' ἡμῖν δαίς τε,
[12, 39]	τοῦτ' εἷναι Σαρδαναπάλλου τοῦ βασιλεύσαντος	Νίνου,	ἐφ' οὗ καὶ ἐπιγεγράφθαι ἐν
[12, 38]	σπουδάσαι, μάλιστα δὲ Νινύαν τὸν	Νίνου	καὶ Σεμιράμιδος (υἱόν. Καὶ οὗτος
[12, 40]	δ' ὁ Κολοφώνιος ποιητὴς περὶ	Νίνου	λέγων ἐν τῷ πρώτῳ τῶν
[12, 58]	μνηστείαν τῆς Κλεισθένους τοῦ Σικυωνίων	τυράννου	θυγατρὸς Αγαρίστης, φησίν, Ἀπὸ μὲν
[12, 58]	τῆς Διονυσίου τοῦ νεωτέρου Σικελίας	τυράννου	τρυφῆς Σάτυρος ὁ Περιπατητικὸς ἱστορῶν
[12, 20]	ποιεῖσθαι, ἵνα ἀξίως ποιούμεναι τοῦ	χρόνου	τὴν παρασκευὴν τῶν τε ἱματίων
[12, 68]	τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ' ἐγὼ	καπνοῦ	σκιᾶς οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ
[12, 12]	πως μέρος (ἐπιπαίζεται, κεφαλὴ δὲ	δείπνου	γίνεται, Β. Ἄνθρωπ' ἐπίπαιζε· μόνον
[12, 62]	φαντάζετο πολλάκι φοιτῶν Παρρασιῳ δι'	ὕπνου,	τοῖος ὅδ' ἐστὶν ὁρᾶν. ~Καὶ
[12, 73]	ἐγεγόνει καὶ Πτολεμαῖος ὁ ἕβδομος	Αἰγύπνου	βασιλεύσας, ὁ αὑτὸν μὲν Εὐεργέτην
[12, 57]	αἷγας δ' ἐκ Σκύρου καὶ	Νάξου,	πρόρατα δ' ἐκ Μιλήτου καὶ
[12, 63]	Ηγήσανδρος γοῦν φησιν ὡς καὶ	ἀδόξου	ποτὲ κλισίας παρ' αὐτῷ τυχὼν
[12, 37]	ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς, ἦ	που	ποθεινὸν χρῆμα παιζούση φρενί, ἐπώνυμον
[12, 65]	τὴν δικαιοσύνην ἔπαινος ηὐξήθη, καί	πού	τις καὶ ποιητὴς ἐφθέγξατο· Δικαιοσύνας
[12, 4]	ἂν εἴη; ἡ μέν γέ	που	τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία,
[12, 64]	Περσῶν βασιλεῖς (καὶ εἴ τίς	που	τυραννίδος ἀξιολόγου κύριος ὢν τυγχάνει
[12, 2]	τούτων ἡδυπαθείας. ~Η γὰρ ἀπόλαυσις	δήπου	μετ' ἐπιθυμίας πρῶτον, ἔπειτα, μεθ'
[12, 20]	τῶν τε ἱματίων καὶ τοῦ	λοιποῦ	κόσμου προάγωσιν οὕτως εἰς τὰς
[12, 43]	Ἐν δὲ τῷ ἐπιγαφομενῳ τοῦ	Θεοπόμπου	συγγράμματι περὶ τῶν ἐκ Δελφῶν
[12, 44]	καὶ ἐν πολλοῖς βαρὺς ἐγένετο,	ὅπου	καὶ τὸ Αθήνησι τοῦ Διονύσου
[12, 42]	(ὥρμησε, καὶ περιιὼν τὴν χώραν	ὅπου	κατίδοι τόπους δένδρεσι συσκίους καὶ
[12, 52]	τόπον ἵν' οἰκοδομήσηται τοῖς χρήμασιν	ὅπου	κείσεται, λέγων ὡς οὐκ ἀσφαλὲς
[12, 8]	Χάρης διὰ τὴν ὡραιότητα τοῦ	τόπου·	σοῦσον γὰρ εἷναι τῇ Ελλήνων
[12, 42]	α' τῶν Φιλιππικῶν Θεόπομπος περὶ	Φιλίππου	λέγων φησίν· Καὶ τριταῖος εἰς
[12, 43]	τῆς γενομένης μάχης πρὸς τοὺς	Φιλίππου	ξένους. Ὧν ἡγεῖτο μὲν Ἀδαῖος
[12, 43]	μέμνητα οὕτως· Αλεκτρυόνα τὸν τοῦ	Φιλίππου	παραλαβὼν ἀωρὶ κοκκύζοντα καὶ πλανώμενον
[12, 63]	ἥ γε Κυρηναϊκὴ καλουμένη ἀπ'	Αριστίππου	τοῦ Σωκρατικοῦ τὴν ἀρχὴν λαβοῦσα,
[12, 44]	καὶ τοῖς κήποις οὐδένα τοῦ	καρποῦ	καθίστα φύλακα, ὅπως οἱ βουλόμενοι
[12, 67]	βαδίζων λόγος τὴν ἅπασαν ἔχει	σπου	δήν. Καὶ ὁ Επίκουρος δέ
[12, 7]	γνησίου φρονήματος. Καὶ ὁ Θέογνις·	Πουλύπου	ὀργὴν ἴσχε πολυπλόκου. Εἰσὶ δ'
[12, 78]	τῆς Προκρίδος κυνὸς ὡς περὶ	ἀνθρώπου	τοῦ κυνὸς τὸν λόγον ποιοόμενος·
[12, 52]	ἡδονὴν βίος ὥστε μετὰ γρᾳδίου	βαρβάρου	διατελεῖν ἠναγκάσθη καὶ τῶν ἀναγκαίων
[12, 38]	Ανακυνδαράξεω λέγουσιν υἱόν, οἱ δὲ	Αναβαραξάρου.	Ὅτε δὴ οὖν Αρβάκης, εἱς
[12, 80]	οὐκ ἔπειθε, ἄγεται ἐκ τοῦ	ἀγροῦ	τὰς παῖδας αὐτοῖς, πείσας ἐκείνων
[12, 53]	τῷ περὶ τῆς Ηφαιστίωνος καὶ	Αλεξάνδρου	Τελευτῆς φησιν ὅτι ἐν τῷ
[12, 53]	λεοντῆς καὶ Ηρακλῆς καλεῖσθαι ἤθελεν,	Αλεξάνδρου	τοῦ Αριστοτελικοῦ τοσούτοις αὑτὸν ἀφομοιοῦντος
[12, 53]	βίον ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ δὲ τῆς	Αλεξάνδρου	τοῦ πάνυ τρυφῆς Εφιππος μὲν
[12, 55]	καὶ τοὺς ἑταίρους φησὶ τοὺς	Αλεξάνδρου	ὑπερβαλλούσῃ τρυφῄ χρήσασθαι. Ὧν εἷς
[12, 55]	λέγων τοῦ καθαιρεθέντος ὑπὸ τοῦ	Αλεξάνδρου	φησίν· Ὁ Περσῶν βασιλεὺς ἀθλοθετῶν
[12, 61]	ἱστοροῦσι. Διόπερ καὶ Αγις ἐπὶ	Λυσάνδρου	ἔφη ὅτι Δεύτερον τοῦτον ἡ
[12, 74]	τὸν βίον ἐπανορθώσοιτο, εἰπόντος τοῦ	Λυσάνδρου	ὄτι καὶ Αγησίλαος, ὅτε διέτριβεν
[12, 61]	Ελληνικῶν τἀναντία φησὶ περὶ τοῦ	Λυσάνδρου,	ὅτι Φιλόπονος ἦν καὶ θεραπεύειν
[12, 74]	εἰς μέσην τὴν ἐκκλησίαν καὶ	Λυσάνδρου	πολλὰ ὀνειδίσαντος ἐν τῷ κοινῷ
[12, 43]	Χάρητι, φησί τῷ Ἀθηναίῳ διὰ	Λυσάνδρου	τάλαντα ἑξήκοντα. Ἀφ' ὧν ἐδείπνισεν
[12, 71]	ἐτῶν, ἔφη Τὸ μηθὲν πώποτε	ἑτέρου	ἕνεκεν πεποιηκέναι. (Ωχος δὲ πολλῷ
[12, 11]	ὁ συγγραφεὺς μνημονεύει αὐτοῦ ὡς	παλαιοτέρου	ὄντος καὶ Ηροδότῳ τὰς ἀφορμὰς
[12, 48]	ἥν οὐκ ἔφαντο δύνασθαι γνῶναι	ὁποτέρου	εἴη. Ἐπεὶ δὲ ἦν ἀνδρὸς
[12, 64]	ἀφικέσθαι φησὶ παρὰ Διονυσίου τοῦ	νεωτέρου	πρεσβευτὰς πρὸς τὴν Ταραντίνων πόλιν,
[12, 58]	Περὶ δὲ τῆς Διονυσίου τοῦ	νεωτέρου	Σικελίας τυράννου τρυφῆς Σάτυρος ὁ
[12, 43]	(καὶ τεσσαρακοστῃ φησιν· Χάρητός τε	νωθροῦ	τε ὄντος καὶ βραδέος, καίτοι
[12, 51]	διάνοιαν καὶ διαφθαρῆναι ὑπὸ τῆς	ἀκαίρου	τρυφῆς ὥστε τὸν πάντα χρόνον
[12, 57]	πανταχόθενι συνάγειν, κύνας μὲν ἐξ	(Ἠπείρου,	αἷγας δὲ ἐκ Σκύρου, ἐκ
[12, 6]	δ᾽ ὁ μελοποιός, πρεσβύτερος ὢν	Στησιχόρου,	ὡς καὶ αὐτὸς ὁ Στησίχορος
[12, 50]	Ποσειδάωνι ἄνακτι Παυσανίας, ἄρχων Ελλάδος	εὐρυχόρου,	πόντου ἐπ' Εὐξείνου, Λακεδαιμόνιος γένος,
[12, 60]	Ιμεραίου τοῦ ἀδελφοῦ ἀναιρεθέντος ὑπ'	Αντιπάτρου	αὐτὸς μετὰ Νικάνορος διέτριρεν, αἰτίαν
[12, 5]	Ιέρωνι τῷ Συρακοσίων ἄρχοντι· Μηδ'	ἀμαύρου,	φησί, τέρψιν ἐν βίῳ· πολύ
[12, 22]	Ατοσσαν τὴν Δαρείου μὲν γυναῖκα,	Κύρου	δὲ θυγατέρα, τὸν μαστὸν ἀλνήσασαν,
[12, 57]	ἐξ (Ἠπείρου, αἷγας δὲ ἐκ	Σκύρου,	ἐκ δὲ Μιλήτου πρόρατα, ὗς
[12, 57]	Λακαίνας εἰσαγαγόντος, αἷγας δ' ἐκ	Σκύρου	καὶ Νάξου, πρόρατα δ' ἐκ
[12, 68]	γίνηται. (Τῆς δ' ἡδονῆς πρὸ	Επικούρου	εἰσηγητὴς ἐγένετο Σοφοκλῆς ὁ ποιητὴς
[12, 12]	καὶ κνηστοῦ ἄρτου καὶ Φρυγίου	τυροῦ	ἀνήθου τε καὶ ζωμοῦ πίονος.
[12, 12]	πυόν, μέλιτος ὀξύβαφον ἐπὶ ταγηνιῶν,	τυροῦ	τροφάλια χλωρὰ Κυθνίου παρατεμών, βοτρύδιόν
[12, 9]	τε ταύτης ἀνακεῖσθαι κρατῆρα χρυσοῦν	(Θεοδώρου	τοῦ Σαμίου ποίημα. Ἀγαθοκλῆς δ'
[12, 81]	γράφων Ὁ Αἰξωνεὺς Θράσυλλος ὁ	Πυθοδώρου	διετέθη ποτὲ ὑπὸ μανίας τοιαύτης
[12, 77]	ὅσον οὐ τέθνηκα. Α. Τοῦ	ταλαιπώρου	πάθους. Πολλῷ οὗν κάλλιόν ἐστι
[12, 15]	τινα τῶν ἀκουσάντων Αὐτὸς δὲ	σοῦ	διηγουμένου ἀκούων πεπονεκέναι τὴν πλευράν.
[12, 19]	δὲ ἀπεκρίνατο ὅτι μόλις ἄν	σου	ὑπήκουσα εἰ παρὰ τὴν θάλασσαν
[12, 25]	τὴν εὐδαιμονίαν. Περὶ γοῦν τῆς	Θάσου	λέγων ὡς ἥσσονός φησιν· Οὐ
[12, 31]	λαμβ άνειν ἀπὸ πρωὶ μέχρι	μέσου	ἡμέρας καὶ μέχρι λύχνων ἁφῶν·
[12, 62]	ἔγραψεν Παρράσιος κλεινῆς πατρίδος ἐξ	Εφέσου.	Οὐδὲ πατρὸς λαθόμην Εὐήνορος, ὅς
[12, 41]	μετεπέμπετο πολλὰς μὲν ἑταίρας ἐκ	Πελοποννήσου,	πολλὰς δὲ μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας,
[12, 22]	ἐκδύσαντες δὲ τὴν στολὴν τοῦ	Πέρσου	ἐνέδυσαν τὸν ὑπηρέτην τοῦ πρυτανεύοντος.
[12, 44]	ὅπου καὶ τὸ Αθήνησι τοῦ	Διονύσου	πρόσωπον ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα.
[12, 47]	ἤθελεν· ἀσπίδα γοῦν εἶχεν ἐκ	χρυσοῦ	καὶ ἐλέφαντος πεποιημένην, ἐφ' ἧς
[12, 50]	τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ δὲ	χρυσοῦ	πολλὴν ἐνύφαινον ποικιλίαν ὀπίσω καὶ
[12, 80]	γάμους οὐκ ἔπειθε, ἄγεται ἐκ	τοῦ	ἀγροῦ τὰς παῖδας αὐτοῖς, πείσας
[12, 60]	Δημήτριος, φησίν, ὁ Φαληρεὺς Ιμεραίου	τοῦ	ἀδελφοῦ ἀναιρεθέντος ὑπ' Αντιπάτρου αὐτὸς
[12, 60]	αἰτίαν ἔχων ὡς τὰ (ἐπιφάνεια	τοῦ	ἀδελφοῦ θύων. Κασάνδρῳ δὲ γενόμενος
[12, 43]	τρισκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν περὶ (Χαβρίου	τοῦ	Ἀθηναίου ἱστορῶν φησιν· Οὐ δυνάμενος
[12, 21]	κατεχάλκωσαν θυρίσι, ουλόμενοι στῆσαι τὴν	τοῦ	αἵματος ἀναφοράν. Διόπερ, ἀνάστατοι ἐγένοντο
[12, 55]	Δαρείου λέγων τοῦ καθαιρεθέντος ὑπὸ	τοῦ	Αλεξάνδρου φησίν· Ὁ Περσῶν βασιλεὺς
[12, 7]	τὸ ἁβροδίαιτον αὐτῶν ἀσπάζεσθαι, (προπυθόμενον	τοῦ	Αλκίνου· Αἰεὶ δ' ἡμῖν δαίς
[12, 47]	ὡς δὴ αὐτὸς αὐτόπτης γεγονὼς	τοῦ	Αλκιριάδου ἰσχυρὸν αὐτὸν καὶ ἀνδρώδη
[12, 53]	τοῖς δείπνοις, ὁτὲ μὲν τὴν	τοῦ	Αμμωνος πορφυρίδα καὶ περισχιδεῖς καὶ
[12, 70]	σοφῶ τούτῳ φιλοσόφῳ τὰ ἐκ	τοῦ	Αναξίλα Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς τε μύροις
[12, 51]	χρήματα ὑποσχομένων τοῖς πολεμίοις ὑσπὲρ	τοῦ	ἀνελέσθαι αὐτοῦ τὸ σῶμα. Φύλαρχος
[12, 39]	ὡς τἄλλα τούτου οὐκ ἅξια,	τοῦ	ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν, ~Οὐ μόνος
[12, 73]	Κυρήνῃ, ἐν ᾗ ὁ ἱερεὺς	τοῦ	Απολλωνος (ἐνιαύσιος δ' ἐστί) δειπνίζει
[12, 53]	καὶ Ηρακλῆς καλεῖσθαι ἤθελεν, Αλεξάνδρου	τοῦ	Αριστοτελικοῦ τοσούτοις αὑτὸν ἀφομοιοῦντος θεοῖς,
[12, 53]	τῆς Αρτέμιδος, ἥν καὶ ἐπὶ	τοῦ	ἅρματος ἐφόρει πολλάκις, ἔχων τὴν
[12, 8]	σμύρνης. Ὁπότε δὲ καὶ ἀπὸ	τοῦ	ἅρματος κατίοι, φησί, βασιλεύς, οὔτε
[12, 38]	πολλὴν στρατιὰν καὶ καταλυθέντα ὑπὸ	τοῦ	Αρράκου τελευτῆσαι ἑαυτὸν ἐμπρήσαντα ἐν
[12, 3]	ὁ Αρης ἀλκιμώτατος ὢν ὑπὸ	τοῦ	ἀσθενεστάτου Ἡφαίστου συνεποδίσθη καὶ ὦφλεν
[12, 30]	Ηραῖον ἐμπεπλεγμένον. Ἐστι δὲ τὰ	τοῦ	Ασίου ἔπη οὕτως ἔχοντα· (Οἱ
[12, 19]	Καὶ ἐπεὶ ἤκουσαν οἱ ἵπποι	τοῦ	αὐλοῦ, ἔστησαν ἐπὶ τῶν ὀπισθίων
[12, 39]	τὸ χῶμα τοῦτ' εἷναι Σαρδαναπάλλου	τοῦ	βασιλεύσαντος Νίνου, ἐφ' οὗ καὶ
[12, 48]	δὲ ὢν ἔφθειρε τὴν Αγιδος	τοῦ	βασιλέως γυναῖκα Τίμαιαν· ἐπιπληττόντων δ'
[12, 66]	(καὶ τὸν θάνατον δ' ἀποσημαίνων	τοῦ	βασιλέως φησίν· Ὡς ἀμφὶ κρητῆρα
[12, 7]	Οδυσσεὺς τρυφὴν καὶ λαγνείαν τέλος	τοῦ	βίου παρὰ τῷ Αλκινόῳ τίθεται.
[12, 41]	Οὐ μὴν περί γε τὴν	τοῦ	βίου τελευτὴν διηυτύχησαν, ἀλλ' ἀμφότεροι
[12, 71]	ἐρωτηθεὶς τί αὐτῷ γέγονεν αἵτιον	τοῦ	βιῶσαι πλείω τῶν ρ' ἐτῶν,
[12, 37]	τὰς κεφαλάς, ἐπεὶ δ' ἀπέτυχον	τοῦ	γάμου, Κόμας ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας
[12, 2]	εἷς ὢν, ἵνα μὴ κατηγορῇ	τοῦ	γήρως, εἰς σωφροσύνην ἔθετο τὴν
[12, 19]	ἐφ' ᾧ τὸν ἵππον ἀναλήψεται.	Τοῦ	δ᾽ οὕτως συμφωνήσαντος ἐνεβίβασέν τε
[12, 21]	τῶν κακῶν ἐγένετο (ἀρχὴ μηνίσαντος	τοῦ	δαιμονίου, ἔδοξαν γοῦν μετ᾽ ὀλίγας
[12, 54]	ταῦτα πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν.	Τοῦ	δὲ μένειν τὴν σκηνὴν ὑπέκειντο
[12, 52]	ηὐπόρουν. Οἱ οὖν καταλελειμμένοι τῆς	τοῦ	Διομνήστου οἰκίας παρ' Ιππόνικον τὸν
[12, 63]	Αρίστιππος ῥαινόμενος μὲν ὑπὸ τῶν	τοῦ	Διονυσίου θεραπόντων, σκωπτόμενος δ' ἐπὶ
[12, 63]	αὐτῷ τυχὼν ἤνεγκεν ἐρωτήσαντός τε	τοῦ	Διονυσίου τί φαίνεται ἡ κατάκλισις
[12, 44]	ἐγένετο, ὅπου καὶ τὸ Αθήνησι	τοῦ	Διονύσου πρόσωπον ἐκείνου τινές φασιν
[12, 7]	Οδυσσέα καθομιλοῦντα τοὺς καιρους ὑπὲρ	τοῦ	δοκεῖν ὁμοήθη τοῖς Φαίαξιν εἷναι
[12, 49]	τὴν φυγὴν κυρίους Αθηναίους ποιήσας	τοῦ	Ελλησπόντου καὶ πλείους τῶν πεντακισχιλίων
[12, 29]	Ἐφέσιος ἐν τῷ προτέρῳ περὶ	τοῦ	ἐν Εφέσῳ Ναοῦ διηγούμενος περὶ
[12, 73]	διηγούμενος ὅπως τε ἱερεὺς ἐγένετο	τοῦ	ἐν Κυρήνῃ (Απόλλωνος καὶ ὅπως
[12, 8]	δὲ (ἐν Βαρυλῶνι, τὸ λεῖπον	τοῦ	ἐνιαυτοῦ, καὶ τὸ παράσημον δὲ
[12, 8]	καὶ ἐν Βαρυλῶνι τὸ λεῖπον	τοῦ	ἐνιαυτοῦ μέρος. Καὶ οἱ Πάρθων
[12, 56]	τοῦ ὁμωνύμου αὐτοῦ Αντιόχου λέγων	τοῦ	ἐπ᾽ (Αρσάκην εἰς Μηδίαν στρατεύσαντός
[12, 53]	σιβύνην, ἐνίοτε δὲ καὶ τὴν	τοῦ	Ερμοῦ· τὰ μὲν ἄλλα σχεδὸν
[12, 11]	μηδ' ὅλως αὐτοῖς ἐπιπίπτειν τὰς	(τοῦ	ἡλίου αὐγάς. Καὶ πόρρω προάγοντες
[12, 39]	δὲ ἐβασίλευσα καὶ ἄχρι ἑώρων	τοῦ	ἡλίου φῶς, ἔπιον, ἔφαγον, ἠφροδισίασα,
[12, 43]	διοίκησιν. Ἐν δὲ τῷ ἐπιγαφομενῳ	τοῦ	Θεοπόμπου συγγράμματι περὶ τῶν ἐκ
[12, 18]	πόλεως τόπος καὶ ὁ παρὰ	τοῦ	θεοῦ χρησμὸς συμπαροξῦναι πάντας ἐκτρυφῆσαι
[12, 40]	ἱερὸν ἀνέστησεν, ὥσπερ νόμος, ῥάβδοισι	τοῦ	θεοῦ ψαύων· οὐ μυθιήτης, οὐ
[12, 17]	κροκωτοὺς ἐπὶ τοῖς θώραξιν, καὶ	τοῦ	θέρους οἱ νεώτεροι αὐτῶν εἰς
[12, 55]	περὶ Βίων περὶ Δαρείου λέγων	τοῦ	καθαιρεθέντος ὑπὸ τοῦ Αλεξάνδρου φησίν·
[12, 76]	σαφῶς αὑτὸς ὢν σημαινεται ἐκ	τοῦ	καὶ ἐπὶ ἀθεότητι κωμῳδούμενον ἐμφανίζεσθαι
[12, 47]	φορεῖ (γυναιξὶν αὔτως. ~Περὶ δὲ	τοῦ	καλοῦ Αλκιριάδου Σάτυρος ἱστορῶν Λέγεται,
[12, 8]	φησι Δίνων, ἐκ σμύρνης καὶ	τοῦ	καλουμένου λαβύζου. Εὐώδης δ' ἐστὶν
[12, 12]	Πᾶσαν ἀφανιεῖς τὴν ἡδονήν. Μνημονεύει	τοῦ	κανδαύλου καὶ Φιλήμων ἐν Παρεισιόντι
[12, 44]	ἀγροῖς καὶ τοῖς κήποις οὐδένα	τοῦ	καρποῦ καθίστα φύλακα, ὅπως οἱ
[12, 45]	ἐκφανῶς τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων διὰ	τοῦ	Κεραμεικοῦ πληθύοντος ἑωθινὸς ἤλασεν. Ἀμφιβόλως
[12, 78]	Προκρίδος κυνὸς ὡς περὶ ἀνθρώπου	τοῦ	κυνὸς τὸν λόγον ποιοόμενος· Οὐκοῦν
[12, 65]	οὐκ ἄλλου τινὸς ἕνεκα ἥ	τοῦ	κυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας, Μήδους
[12, 3]	ὥσπερ ἐκεῖνοι. Οὐδὲ τὸν Αγησιλάου	τοῦ	Λακεδαιμονίων βασιλέως, ἀλλὰ μᾶλλον, εἰ
[12, 76]	ἀθεότητι κωμῳδούμενον ἐμφανίζεσθαι καὶ διὰ	τοῦ	λόγου τοιοῦτον δείκνυσθαι, λέγει δ'
[12, 20]	παρασκευὴν τῶν τε ἱματίων καὶ	τοῦ	λοιποῦ κόσμου προάγωσιν οὕτως εἰς
[12, 74]	μὴ τὸν βίον ἐπανορθώσοιτο, εἰπόντος	τοῦ	Λυσάνδρου ὄτι καὶ Αγησίλαος, ὅτε
[12, 61]	τῶν Ελληνικῶν τἀναντία φησὶ περὶ	τοῦ	Λυσάνδρου, ὅτι Φιλόπονος ἦν καὶ
[12, 10]	γὰρ τῆς ἱππείας οὕτως ὡς	τοῦ	μαλακῶς καθῆσθαι (ἐπιμέλονται. Καὶ τοὺς
[12, 26]	ἐπὶ πολὺν χρόνον ἀπήλαυνεν αὐτοὺς	τοῦ	μαντείου καὶ ἐπερωτώντων διὰ τίνα
[12, 18]	πόλις αὐτῶν ἐν κοίλῳ κειμένη	τοῦ	μὲν θέρους ἕωθέν τε καὶ
[12, 11]	παρ' αὐτοῖς Μίδου βασιλείᾳ βαρυνθείς,	τοῦ	μὲν Μίδου ὑπ' ἀνανδρίας καὶ
[12, 15]	βαλανεῖα λουτροχόοι καὶ παραχύται πεπεδημένοι,	τοῦ	μὴ θᾶττον ἰέναι καὶ ὅπως
[12, 39]	καὶ τελευτήσας δείκνυσιν ἐν τῷ	τοῦ	μνήματος τύπῳ τοῖς δακτύλοις ἀποκροτοῦντι
[12, 64]	Βίῳ ἀφικέσθαι φησὶ παρὰ Διονυσίου	τοῦ	νεωτέρου πρεσβευτὰς πρὸς τὴν Ταραντίνων
[12, 58]	ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς Διονυσίου	τοῦ	νεωτέρου Σικελίας τυράννου τρυφῆς Σάτυρος
[12, 72]	ἐκ τῶν ἀπολαύσεων, κνισότερος ὢν	τοῦ	Οδυσσέως Μελανθίου. Πολλοὶ δὲ καὶ
[12, 40]	πώποτε δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω	(τοῦ	ὀμφαλοῦ προενέγκασθαι. Διὸ καὶ Αριστοτέλης
[12, 56]	Ἐν δὲ τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ	τοῦ	ὁμωνύμου αὐτοῦ Αντιόχου λέγων τοῦ
[12, 69]	ἐπὶ τὸ αὐτὸ τῆς ἕως	τοῦ	ὀρθρίου γενομένης τραπέζης ἀπολαυσωσιν ἢ
[12, 27]	μεταστάντες ἔτι καὶ νῦν ἀπὸ	τοῦ	πάθους ἔχουσι τὴν ἐπωνυμίαν. Αἱ
[12, 79]	οἱ ἐρῶντες οἷον ἐκτρυφῶντες ὑπὸ	τοῦ	πάθους καὶ ὡριαινόμενοι τοῖς ὡραίοις
[12, 3]	φύσιν εἶναι τὴν ἡδονὴν ἐκ	τοῦ	πάντα ζῷα δεδουλῶσθαι ταύτῃ, ὥσπερ
[12, 11]	διὰ τὴν τοῦ (φρονεῖν ἔνδειαν	τοῦ	πάντων ἀναισθητοτάτου ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν
[12, 53]	ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ δὲ τῆς Αλεξάνδρου	τοῦ	πάνυ τρυφῆς Εφιππος μὲν ὁ
[12, 2]	Ἐγὼ δέ φημι καὶ τὴν	τοῦ	Πάριδος κρίσιν ὑπὸ τῶν παλαιοτέρων
[12, 18]	τὸ τελευταῖον κατέδραμεν ἐπὶ τὰ	τοῦ	πατρὸς αὐτοῦ μνήματα, ἀφῆκεν αἰδεσθείς.
[12, 74]	τὸν ἔσχατον καιρὸν καὶ ὑπὸ	τοῦ	πάχους ἀποπνιγῆναι δι᾽ ἀργίαν σώματος
[12, 49]	κατέπλει μέχρι μὲν τῶν κλείθρων	τοῦ	Πειραιέως προέτρεχεν ἁλουργοῖς ἱστίοις· ὡς
[12, 52]	ἐτελεύτησεν. Τὸν δὲ Νικίου, φησί,	τοῦ	Περγασῆθεν πλοῦτον ἢ τὸν Ισχομάχου
[12, 79]	ἐρωμένων πόθος, εἰ μὴ ἄρα	τοῦ	περὶ αὑτοὺς κόσμου χάριν καθάπερ
[12, 69]	ἀκριβῶς ἠπίστατο. Ὕστερον δὲ κα	τοῦ	Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς φίλους
[12, 22]	Κροτωνιᾶται, ἐκδύσαντες δὲ τὴν στολὴν	τοῦ	Πέρσου ἐνέδυσαν τὸν ὑπηρέτην τοῦ
[12, 39]	γενναίως ἐτελεύτησεν. ~Κλέαρχος δὲ περὶ	τοῦ	Περσῶν βασιλέως διηγούμενος ὅτι Τοῖς
[12, 65]	τὰ περὶ τῆς θεραπείας τῆς	τοῦ	Περσῶν βασιλέως, οἵους καὶ ὅσους
[12, 57]	φησιν κοσμηθῆναι τὴν Σάμον ὑπὸ	τοῦ	Πολυκράτους, κύνας μὲν Μολοττικὰς καὶ
[12, 9]	αὐτῷ ἡδὺ βρῶμα διδοὺς ἆθλα	τοῦ	πορισθέντος οὐχ ἑτέραις ἡδύνων ταῦτα
[12, 68]	Επικουρείους ἐξέβαλον τῆς πόλεως, Λευκίου	τοῦ	Ποστουμίου ὑπατεύοντος, δι' ἃς εἰσηγοῦντο
[12, 14]	κατεσκεύασται πολλὰ καὶ τεχνῖται τούτου	τοῦ	πράγματός εἰσιν, ὥσπερ παρ' ἡμῖν
[12, 61]	καὶ θριαμβεύσαντα λόγον τε ἀποδόντα	τοῦ	πρὸς Μιθριδάτην πολέμου ἐξοκεῖλαι εἰς
[12, 50]	τῶν Δημητρίων Αθήνησιν ἐγράφετο ἐπὶ	τοῦ	προσκηνίου ἐπὶ τῆς Οἰκουμένης ὀχούμενος.
[12, 22]	τοῦ Πέρσου ἐνέδυσαν τὸν ὑπηρέτην	τοῦ	πρυτανεύοντος. Ἐξ οὗ δὴ Περσικὴν
[12, 22]	ταῖς ἑβδόμαις τοὺς βωμοὺς μετὰ	τοῦ	πρυτάνεως· οὐ τρυφῆς χάριν οὐδὲ
[12, 72]	Ηρακλείας Διονύσιος, φησίν, ὁ Κλεάρχου	τοῦ	πρώτου τυραννήσαντος ἐν Ηρακλείᾳ υἱὸς
[12, 9]	ταύτης ἀνακεῖσθαι κρατῆρα χρυσοῦν (Θεοδώρου	τοῦ	Σαμίου ποίημα. Ἀγαθοκλῆς δ' ἐν
[12, 75]	διαροίας ποταμὸς ἐξοιχήσεται. Περὶ δἐ	τοῦ	Σαννυρίωνος καὶ Στράττις ἐν Ψυχασταῖς
[12, 39]	Καὶ ἦν οὐ πόρρω τὸ	τοῦ	Σαρδαναπάλλου μνημεῖον, ἐφ' οὗ ἑστάναι
[12, 59]	τῶν Ιστοριῶν περὶ Δαμοφίλου λέγων	τοῦ	Σικελιώτου, δι' ὃν ὁ δουλικὸς
[12, 58]	ἐπὶ τὴν μνηστείαν τῆς Κλεισθένους	τοῦ	Σικυωνίων τυράννου θυγατρὸς Αγαρίστης, φησίν,
[12, 4]	εἴη; ἡ μέν γέ που	τοῦ	σίτου κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ
[12, 60]	χορὸς εἰς αὐτὸν ποιήματα Καστορίωνος	τοῦ	Σολεως, ἐν οἷς ἡλιόμορφος προοηγορεύετο·
[12, 7]	τῆς γνώμης τὸν Ομηρον, προτάττοντα	τοῦ	σπουδαίου βίου πολλάκις τὸν καθ'
[12, 72]	τινος ὑπὸ τῆς πεπωρωμένης ἐκ	τοῦ	στέατος σαρκὸς οὐκ ἐνεποίει τὴν
[12, 50]	ἀνακείμενον τοῖς θεοῖς τοῖς ἐπὶ	τοῦ	στόματος ἱδρυμένοις, ὃν ἔτι καὶ
[12, 52]	ἀνὴρ Διόμνηοτος κύριος ἐγένετο τῶν	τοῦ	στρατηγοῦ χρημάτων. Ἔτυχεν γὰρ ἐν
[12, 41]	τῷ ἐπιγραφομένῳ Βασιλέων Μεταλλαγαὶ περὶ	τοῦ	Στράτωνος τὰ αὐτὰ ἱστορήσας διημιλλῆσθαί
[12, 58]	γυμνῶν οὐδὲν αἰσχύνης παρέλιπεν ἐπὶ	τοῦ	στρώματος κυλινδούμενος. Τοιγαροῦν μετ᾽ οὐ
[12, 58]	Καρχηδόνι Πέπλων. Περὶ δὲ Σμινδυρίδου	τοῦ	Συβαρίτου καὶ τῆς τούτου τρυφῆς
[12, 3]	βίον ἡδύν, ἀλλὰ τὸν Σμινδυρίδου	τοῦ	Συβαρίτου καὶ τὸν Σαρδαναπάλλου. Καίτοι
[12, 25]	τὴν τρυφὴν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν	τοῦ	σύμπαντος τούτου κλίματος καὶ τὸ
[12, 63]	γε Κυρηναϊκὴ καλουμένη ἀπ' Αριστίππου	τοῦ	Σωκρατικοῦ τὴν ἀρχὴν λαβοῦσα, ὃς
[12, 77]	οὗν δι' οἰνοφλυγίαν καὶ πάχος	τοῦ	σώματος ἀσκὸν καλοῦσι πάντες οὑπιχώριοι.
[12, 72]	ἐποιεῖτο τοῖς βουλομένοις προτιθέμενος κιβωτὸν	τοῦ	σώματος ἵνα τὰ μὲν λοιπὰ
[12, 77]	ποιητής, ὃς καὶ διὰ τἠν	τοῦ	σώματος ἰσχνότητα σφαίρας ἐκ μολύβου
[12, 74]	ἀνανδρότερον ἔχων ἢ τὸν ὄγκον	τοῦ	σώματος προπετῆ ἐφαίνετο, γυμνῶν κατὰ
[12, 79]	καρπῶν αἴτησις εἰς ἀντίδοσιν τῆς	τοῦ	σώματος ὤρας προκαλεῖται τοὺς λαβόντας.
[12, 77]	λάλει· ὅσον οὐ τέθνηκα. Α.	Τοῦ	ταλαιπώρου πάθους. Πολλῷ οὗν κάλλιόν
[12, 21]	ἅπαντας αὐτοὺς ἀπέκτειναν καὶ πρὸ	τοῦ	τείχους τὰ σώματα ἐξέρριψαν καὶ
[12, 52]	Ιππόνικος ὁ ἀπ' ἐκείνου γεγονὼς	τοῦ	τὴν παρακαταθήκην λαβόντος ᾔτησεν Αθηναίους
[12, 78]	λέγει τις πῶς δεῖ ἐπιμελεῖσθαι	τοῦ	τῆς Προκρίδος κυνὸς ὡς περὶ
[12, 40]	σιτεῖσθαι μὲν μέχρι γήρως ἐκ	τοῦ	τῆς τίτθης στόματος, ἵνα μὴ
[12, 8]	καὶ Χάρης διὰ τὴν ὡραιότητα	τοῦ	τόπου· σοῦσον γὰρ εἷναι τῇ
[12, 57]	ἐπὶ μισθοῖς μεγίστοις. Πρὸ δὲ	τοῦ	τυραννῆσαι (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς καὶ
[12, 8]	ὀλίγου ὄντος ἐπὶ τὴν γῆν	τοῦ	ὕψους οὔτε διὰ χειρῶν ἐρειδόμενος,
[12, 4]	οὕτως Ἆρ' οὖν οὐχὶ ἡ	τοῦ	φαγεῖν μέχρις ὑγιείας (καὶ εὐεξίας
[12, 43]	ποιητὴς μέμνητα οὕτως· Αλεκτρυόνα τὸν	τοῦ	Φιλίππου παραλαβὼν ἀωρὶ κοκκύζοντα καὶ
[12, 77]	οὐδενὶ ὡμίλησεν, Αρκεσιλάου δὲ ἠκροᾶτο	τοῦ	φιλοσόφου, καὶ ὅτι συνεγένετο Πτολεμαίῳ
[12, 11]	ὤτων ἐξελκύσας, ὃς διὰ τὴν	τοῦ	(φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ πάντων ἀναισθητοτάτου
[12, 43]	Χαρρίας ἐν Αἰγύπτῳ. Καὶ περὶ	τοῦ	Χάρητος ἐν τῇ πέμπτῃ (καὶ
[12, 20]	κλῆσιν ποιεῖσθαι, ἵνα ἀξίως ποιούμεναι	τοῦ	χρόνου τὴν παρασκευὴν τῶν τε
[12, 27]	τὴν συμφορὰν προσαναγραψάμεναι τὰ λοιπὰ	τοῦ	χρωτός, ἵν' ὁ τῆς ὕβρεως
[12, 35]	ἀποδοῦναι τὰ δάνεια προσέκλιναν ταῖς	Μιθριδάτου	ἐλπίσιν, ἆθλον ἕξειν νομίσαντες χρεῶν
[12, 61]	γενέσθαι, καρπωσάμενον δυεῖν βασιλέων πλοῦτον	Μιθριδάτου	καὶ Τιγράνου. Διαβόητος δ' ἦν
[12, 69]	ἠπίστατο. Ὕστερον δὲ κα τοῦ	Περιπάτου	προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς φίλους ἀλαζονείᾳ
[12, 3]	εἰ ἔτυχεν, τὸν Ανάνιος οὕτως	ἀοράτου	(κατὰ δόξαν ὄντος, οὐδὲ τὸν
[12, 78]	ᾧ νῦν ἀλείφει τοὺς πόδας	Καλλιστράτου.	Καὶ τὸν ἐπὶ Θεμιστοκλέους δὲ
[12, 11]	τοῦ (φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ πάντων	ἀναισθητοτάτου	ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν ἔσχε· τὴν
[12, 3]	Αρης ἀλκιμώτατος ὢν ὑπὸ τοῦ	ἀσθενεστάτου	Ἡφαίστου συνεποδίσθη καὶ ὦφλεν αἰσχύνην
[12, 77]	ἐγένετο, ὑπὸ λύπης ἐκταραχθέντα (ἐκτεμεῖν	αἐτοῦ	τὰ αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης
[12, 75]	Σαννυρίωνος σκυτίνην ἐπικουρίαν. Περὶ δὲ	Μελήτου	αὐτὸς ὁ Σαννυρίων ἐν Γέλωτι
[12, 57]	καὶ Νάξου, πρόρατα δ' ἐκ	Μιλήτου	καὶ τῆς Αττικῆς· μετεστέλλετο δέ,
[12, 57]	ὁ Αριστοτελικὸς ἐν τοῖς περὶ	Μιλήτου	Πολυκράτην φησὶ τὸν Σαμίων τύραννον
[12, 57]	δὲ ἐκ Σκύρου, ἐκ δὲ	Μιλήτου	πρόρατα, ὗς δ' ἐκ Σικελίας.
[12, 78]	ἀληθῶς; ἀλλὰ τί; Β. Ἐκ	χρυσοκολλήτου	γε κάλπιδος μύρῳ Αἰγυπτίῳ μὲν
[12, 7]	ἡγεμὼν δοκεῖ γεγενῆσθαι Επικούρῳ τῆς	πολυθρυλήτου	ἡδονῆς, ὅσπερ φησίν· (Οὐ γὰρ
[12, 2]	μύροισί τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης τ'	ἀκρήτου	θυσίαις λιβάνου τε θυώδους, ξανθῶν
[12, 22]	ὑπὸ Περσῶν ἀνήχθη ὡς βασιλέα,	Οροίτου	τὸν Πολυκράτη ἀποκτείναντος. Θεραπεύσας δ'
[12, 58]	Πέπλων. Περὶ δὲ Σμινδυρίδου τοῦ	Συβαρίτου	καὶ τῆς τούτου τρυφῆς ἱστόρησεν
[12, 3]	ἡδύν, ἀλλὰ τὸν Σμινδυρίδου τοῦ	Συβαρίτου	καὶ τὸν Σαρδαναπάλλου. Καίτοι κατά
[12, 7]	ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι	σίτου	καὶ κρειῶν, μέθυ δ' ἐκ
[12, 4]	ὑγιείας (καὶ εὐεξίας καὶ αὐτοῦ	σίτου	καὶ ὄψου ἀναγκαῖος ἂν εἴη;
[12, 4]	ἡ μέν γέ που τοῦ	σίτου	κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ τε
[12, 50]	ἄνακτι Παυσανίας, ἄρχων Ελλάδος εὐρυχόρου,	πόντου	ἐπ' Εὐξείνου, Λακεδαιμόνιος γένος, υἱὸς
[12, 49]	φυγὴν κυρίους Αθηναίους ποιήσας τοῦ	Ελλησπόντου	καὶ πλείους τῶν πεντακισχιλίων Πελοποννησίους
[12, 14]	τὰ γινόμενα παιδία οὐκ εἰδότας	ὅτου	πατρός ἐστιν ἕκαστον. Ζῶσι δὲ
[12, 75]	Καὶ τίς νεκρῶν κευθμῶνα καὶ	σκότου	πύλας ἔτλη κατελθεῖν; Β. Ἕνα
[12, 2]	ἀπηλλάχθαι αὐτῶν ὥσπερ (τινὸς ἀγρίου	δεσπότου.	Ἐγὼ δέ φημι καὶ τὴν
[12, 50]	ἐπ' Εὐξείνου, Λακεδαιμόνιος γένος, υἱὸς	Κλεομβρότου,	ἀρχαίας Ηρακλέος γενεᾶς. ~Ετρύφησεν δὲ
[12, 35]	πολλὰ καὶ καταυλουμένους πρὸς χελωνίδος	πολυκρότου	ψόφον, ὥστε τὰς πόλεις ὅλας
[12, 51]	αὐτὸς Πτολεμαῖόν φησι τὸν δεύτερον	Αἰγύπτου	βασιλεύσαντα, πάντων σεμνότατον γένόμενον τῶν
[12, 73]	Ιστοριῶν οὕτως· Ὁ δὲ τῆς	Αἰγύπτου	δυνάστης μισούμενος μὲν ὑπὸ τῶν
[12, 12]	ἐξ ἑφθοῦ κρέως καὶ κνηστοῦ	ἄρτου	καὶ Φρυγίου τυροῦ ἀνήθου τε
[12, 69]	ἕνῃ καὶ νέᾳ λαβόντα ἀφ'	ἑκάστου	τῶν ἐπιχειρούντων ἐννέα ὀβολοὺς ὑπο
[12, 77]	αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς	ἀκολάστου	τρυφῆς. ~Εθος δ' ἦν Αθήνησι
[12, 6]	οἱ νεώτεροι ποιηταὶ κατασκευάζουσιν ἐν	λῃστοῦ	σχήματι μόνον περιπορευόμενον, ξύλον ἔχοντα
[12, 12]	Ηγήσιππος ἐξ ἑφθοῦ κρέως καὶ	κνηστοῦ	ἄρτου καὶ Φρυγίου τυροῦ ἀνήθου
[12, 52]	Οἱ οὖν καταλελειμμένοι τῆς τοῦ	Διομνήστου	οἰκίας παρ' Ιππόνικον τὸν Καλλίου
[12, 3]	ἀλκιμώτατος ὢν ὑπὸ τοῦ ἀσθενεστάτου	Ἡφαίστου	συνεποδίσθη καὶ ὦφλεν αἰσχύνην καὶ
[12, 47]	Εφέσιοι, τροφὴν δὲ τοῖς ἱπποις	αυτοῦ	Χῖοι παρεῖχον, ἱερεῖα δὲ παρίστασαν
[12, 73]	δ᾽ ἐπεδεδώκει καὶ ὁ υἱὸς	αὐτοῦ	Αλέξανδρος, ὁ τὴν ἑαυτοῦ μητέρα
[12, 12]	καὶ ζωμοῦ πίονος. Μνημονεύει δ'	αὐτοῦ	Αλεξις ἐν Παννυχίδι ἢ Ερίθοις·
[12, 47]	ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει, ἃ ἀπ'	αὐτοῦ	Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε δὲ χορηγοίη
[12, 56]	τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ τοῦ ὁμωνύμου	αὐτοῦ	Αντιόχου λέγων τοῦ ἐπ᾽ (Αρσάκην
[12, 52]	τῷ περὶ Ηδονῆς ἱστορεῖ περὶ	αὐτοῦ,	ἄνωθεν ἀναλαβὼν διηγήσομαι. Ὅτε τὸ
[12, 48]	ἀλλ' ἵνα ὁ γενόμενος ἐξ	αὐτοῦ	βασιλεύσῃ τε τῆς Σπάρτης καὶ
[12, 73]	ὅπως δεῖπνον παρεσκεύασε τοῖς πρὸ	αὐτοῦ	γενομένοις ἱερεῦσι, γράφων οὕτως· Ἀρτεμίτια
[12, 60]	πάντες οἱ παῖδες τὸν ἐρώμενον	αὐτοῦ	Δίογνινι, καὶ τοσοῦτον ἦν τῷ
[12, 66]	αὐτὸν Επιστολῃ κατὰ τῆς φιληδονίας	αὐτοῦ	εἰπὼν καὶ φιλαργυρίαν αὐτῷ ὀνειδίζει
[12, 58]	Ἱστορεῖ δὲ καὶ Πολέμων περὶ	αὐτοῦ	ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ τῶν
[12, 62]	ἀντελαμβάνετο καὶ ἐπέγραφεν τοῖς ὑπ'	αὐτοῦ	ἐπιτελουμένοις ἔργοις· (Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν
[12, 76]	παίζων οὖν εἰς τὴν ἰδέαν	αὐτοῦ	ἔφη Φθιῶτ' Αχιλλεῦ. Ἄλλοι δ'
[12, 9]	ἑβδομήκοντα, καὶ μηδένα πίνειν ἀπ'	αὐτοῦ	ἢ μόνον βασιλέα καὶ τὸν
[12, 55]	παρ' Αλεξανδρῳ δαπανης. Ἦν γὰρ	αὐτοῦ	ἡ σκηνὴ κλινῶν ρ' χρυσοῖ
[12, 50]	οἱ τεχνῖται. Αἱ δὲ χλαμύδες	αὐτοῦ	ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι τὸ φέγγος
[12, 73]	δ' ἐστί) δειπνίζει τοὺς πρὸ	αὐτοῦ	ἱερευσαμένους καὶ παρατίθησιν ἑκάστῳ τρύβλιον·
[12, 44]	μιμησάμενος ἐκεῖνον, περὶ οὗ καὶ	αὐτοῦ	ἱστορῶν ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν
[12, 73]	ἐδώκαμεν καὶ παρεκαλέσαμεν ἕκαστον ἐπὶ	αὐτοῦ	καθεσθέντα οἴκαδ' ἀπιέναι. Εἰς πάχος
[12, 62]	Ἐπέγραψεν δ' ἐπὶ πολλῶν ἔργων	αὐτοῦ	καὶ τάδε· Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν
[12, 58]	μάγειροι καὶ ὀρνιθευταί. Ἱστορεῖ περὶ	αὐτοῦ	καὶ Τίμαιος διὰ τῆς ἑβδόμης.
[12, 43]	τὴν ὕβριν ἀνήλισκε, τὰ δ'	αὐτοῦ	κατέλειπεν Αθήνησιν τοῖς τε λέγουσιν
[12, 81]	ἡδονης. Ἐπεὶ δε ὁ ἀδελφὸς,	αὐτοῦ	Κρίτων ἐκ Σικελίας ἐπιδημήσας συλλαβὼν
[12, 48]	ὁ ῥήτωρ περὶ τῆς τρυφῆς	αὐτοῦ	λέγων φησίν· Ἐκπλεύσαντες γὰρ κοινῇ
[12, 72]	διαλέγοιτο τοῖς ἀπαντῶσιν. Μνημονεύει δ'	αὐτοῦ	Μένανδρος ἥκιστά γ' ὢν λοίδορος
[12, 18]	κατέδραμεν ἐπὶ τὰ τοῦ πατρὸς	αὐτοῦ	μνήματα, ἀφῆκεν αἰδεσθείς. (Ἐξαναλώθησαν δὲ
[12, 65]	καὶ τῆς περὶ τὸν χρῶτα	αὐτοῦ	ὀδμῆς καὶ τῆς εὐμορφίας καὶ
[12, 74]	ὡς Λέων ἱστορεῖ ὁ πολίτης	αὐτοῦ,	πάνυ ἦν παχὺς τὸ σῶμα
[12, 66]	κείμεθα, δεικνύων καὶ τὸν θάνατον	αὐτοῦ	παρ' αὐταῖς ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς
[12, 60]	Δημητρίῳ, προσελθεῖν ὥστε μετ' ἄριστον	αὐτοῦ	(περιπατήσαντος παρὰ τοὺς Τριποδας συνῆλθον
[12, 73]	συμρασιλεύουσαν αὐτῷ. (Φησὶ γοῦν περὶ	αὐτοῦ	Ποσειδώνιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ καὶ
[12, 4]	μέχρις ὑγιείας (καὶ εὐεξίας καὶ	αὐτοῦ	σίτου καὶ ὄψου ἀναγκαῖος ἂν
[12, 67]	δ' Αρίστιππος καὶ οἱ ἀπ'	αὐτοῦ	τὴν κατὰ κίνησιν ἡδονὴν ἠσπάζοντο,
[12, 2]	εἰς σωφροσύνην ἔθετο τὴν ἀσθένειαν	αὐτοῦ	τὴν περὶ τὰς τῶν ἀφροδισίων
[12, 44]	καὶ τοὺς καθ' ἑκάστην ἡμέραν	αὐτοῦ	τι δεομένους, καὶ λέγουσιν ὡς
[12, 60]	Καὶ κατ' ἀρχὰς μὲν ἦν	αὐτοῦ	τὸ ἄριστον ὀξύραφα παντοδαπὰς ἐλάας
[12, 58]	μητρόπολιν (Δωρὶς γὰρ ἡ μήτηρ	αὐτοῦ	τὸ γένος ἦν Λοκρίς) στρώσας
[12, 51]	τοῖς πολεμίοις ὑσπὲρ τοῦ ἀνελέσθαι	αὐτοῦ	τὸ σῶμα. Φύλαρχος δὲ ἐν
[12, 72]	καὶ τριάκοντα, ἁπάντων τῶν πρὸ	αὐτοῦ	τυράννων πρᾳότητι καὶ ἐπιεικείᾳ διετὴνοχώς.
[12, 63]	εὖ ποιεῖν ἀξιοῦντες. Ὡμολόγησεν δ'	αὐτοῦ	τῷ δόγματι καὶ ὁ βίος,
[12, 78]	Κ. Καὶ τοὺς πόδας ἀλείψειτ'	αὐτου	τῷ Μεγαλλείῳ μύρῳ. Αντιφάνης δὲ
[12, 39]	γενόμενος Σαρδανάπαλλος· καὶ γὰρ ἐπιγέγραπται	αὐτοῦ	τῷ μνήματι· Σαρδανάπαλλος Ανακυνδαράξεω Αγχιάλην
[12, 9]	μόνον βασιλέα καὶ τὸν πρεσβύτατον	αὐτοῦ	τῶν παίδων· τῶν δ' ἄλλων
[12, 78]	θᾶττον ἡ παῖς δ' ἥψατ῏	αὐτοῦ	τῶν ποδῶν ἔτριψέ τ᾽ ἀνεπήδησεν.
[12, 65]	καὶ περὶ τῆς τῶν ἀφροδισίων	αὐτοῦ	χρήσεως καὶ τῆς περὶ τὸν
[12, 54]	εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ· Ἡ δὲ	αὐτοῦ	χρυσόπους ἦν. Συμπαρέλαβεν δὲ εἰς
[12, 11]	ὅτι Εφορος ὁ συγγραφεὺς μνημονεύει	αὐτοῦ	ὡς παλαιοτέρου ὄντος καὶ Ηροδότῳ
[12, 68]	καὶ πάντας τοὺς φιλοσόφους τῆς	αὑτοῦ	βασιλείας, γράψας τάδε· (Βασιλεὺς Αντίοχος
[12, 47]	τῶν Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν. (Τὴν δὲ	αὑτοῦ	γυναῖκα πειρῶν ὡς ἕτερος ἔπεμψεν
[12, 42]	οὗτός ποτε καὶ ζηλοτυπήσας τὴν	αὑτοῦ	γυναῖκα ταῖς αὑτοῦ χερσὶν ἀνέτεμε
[12, 50]	τὴν τρυφὴν καὶ ὑπερηφανίαν ἐπιλαθόμενος	αὑτοῦ·	Μνᾶμ' ἀρετᾶς ἀνέθηκε Ποσειδάωνι ἄνακτι
[12, 76]	καλῶν διὰ τὸ ἐν τῇ	αὑτοῦ	ποιήσει συνεχῶς τὸ Φθιῶτα λέγειν·
[12, 43]	καὶ διὰ τὴν πολυτέλειαν τὴν	αὑτοῦ	τὴν περὶ τὸν βίον, τὰ
[12, 72]	τούτων. Καὶ Μελάνθιος δὲ τὸν	αὑτοῦ	τράχηλον κατατείνων ἀπήγχετο ἐκ τῶν
[12, 42]	ζηλοτυπήσας τὴν αὑτοῦ γυναῖκα ταῖς	αὑτοῦ	χερσὶν ἀνέτεμε τὴν ἄνθρωπον ἀπὸ
[12, 81]	εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα ὑπολαμβάνειν	ἑαυτοῦ	εἱναι, καὶ ἀπεγράφετο αὐτὰ καὶ
[12, 73]	ὁ βασιλεὺς οὗτος, αὐτὸς περὶ	ἑαυτοῦ	μαρτυρεῖ ἐν τῷ ὀγδόῳ τῶν
[12, 73]	υἱὸς αὐτοῦ Αλέξανδρος, ὁ τὴν	ἑαυτοῦ	μητέρα ἀποκτείνας συμρασιλεύουσαν αὐτῷ. (Φησὶ
[12, 80]	διηγεῖται τὰ γεγενημένα τῷ ἀδελφῷ	ἑαυτοῦ	ὄντι νεωτέρῳ. Ὁ δε καὶ
[12, 54]	φησίν, εἷλε Δαρεῖον, γάμους συνετέλεσεν	ἑαυτοῦ	τε καὶ τῶν ἄλλων φίλων,
[12, 48]	ληρεῖς; (Οὐκ οἴκαδ' ἐλθὼν τὴν	σεαυτοῦ	γυμνάσεις δάμαρτα; Καὶ Φερεκράτης δέ
[12, 20]	εἶναι χρήσασθαι τούτῳ ἕτερον πρὸ	ἐνιαυτοῦ	ἀλλ' αὐτῷ τῷ εὑρόντι, τὸν
[12, 8]	(ἐν Βαρυλῶνι, τὸ λεῖπον τοῦ	ἐνιαυτοῦ,	καὶ τὸ παράσημον δὲ ὃ
[12, 8]	ἐν Βαρυλῶνι τὸ λεῖπον τοῦ	ἐνιαυτοῦ	μέρος. Καὶ οἱ Πάρθων δὲ
[12, 20]	εἰς τὰς θυσίας καλοῦντας πρὸ	ἐνιαυτοῦ	τὴν κλῆσιν ποιεῖσθαι, ἵνα ἀξίως
[12, 28]	προξενίας οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ τῇ	σαυτὸῦ	παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ τῆς γνώμης
[12, 28]	εἰς Ἄβυδον, οὔτε χρέος ἴδιον	σαυτοῦ	πραξόμενος ουδὲν οὔτε προξενίας οὐδεμιᾶς
[12, 28]	ἐπιτρόπων, παραλαβὼν παρ᾽ αὐτῶν τὰ	σαυτοῦ	χρήματα ᾤχου ἀποπλέων εἰς Ἄβυδον,
[12, 27]	ἕτεροι, τῶν πάντων εὐροίάς καὶ	πλούτου	καὶ τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας
[12, 14]	τοῦτο παρ' αὐτοῖς ἐστι. Και	τοσούτου	δέουσιν αἰσχρὸν ὑπολαμβάνειν ὥστε καὶ
[12, 38]	ἐστι καὶ Δοῦρις, ἱστοροῦσιν ὑπὸ	τούτου	ἀγανακτήσαντος εἰ τοιοῦτος αὐτῶν βασιλεύει
[12, 19]	ἐπ' αὐτούς, καὶ πυκνὰ, περὶ	τούτου	διελέγοντο ἐν τῷ κορσωτηρίῳ ἱζάνοντες.
[12, 67]	Επί κουρος καὶ οἱ ἀπὸ	τούτου,	καὶ ἵνα μὴ τοὺς καται
[12, 25]	καὶ τὴν εὐδαιμονίαν τοῦ σύμπαντος	τούτου	κλίματος καὶ τὸ πλῆθος ἐγένετο
[12, 52]	~(Περὶ δὲ Καλλίου καὶ τῶν	τούτου	κολάκων φθάνομεν καὶ πρότερον εἰπόντες·
[12, 39]	Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς τἄλλα	τούτου	οὐκ ἅξια, τοῦ ἀποκροτήματος ἔοικε
[12, 76]	τῆς τέχνης συκοφαντεῖν καὶ ἀπὸ	τούτου	πλουτεῖν. Ὅτι δὲ ὁ ποιητής
[12, 76]	καθ' ἕκαστον ἐνιαυτόν; Οὐ μετὰ	τούτου	ποτὲ Απολλοφάνης καὶ Μυσταλίδης καὶ
[12, 31]	μέχρι λύχνων ἁφῶν· ἀπὸ δὲ	τούτου	τὴν λοιπὴν νύκτα ἦσαν πρὸς
[12, 14]	ἐργαστήρια κατεσκεύασται πολλὰ καὶ τεχνῖται	τούτου	τοῦ πράγματός εἰσιν, ὥσπερ παρ'
[12, 58]	Σμινδυρίδου τοῦ Συβαρίτου καὶ τῆς	τούτου	τρυφῆς ἱστόρησεν Ηρόδοτος ἐν τ
[12, 59]	Ιστοριῶν περὶ Δαμοφίλου λέγων τοῦ	Σικελιώτου,	δι' ὃν ὁ δουλικὸς ἐκινήθη
[12, 56]	καὶ στεφάνων ἐκ σμύρνης καὶ	λιβανωτοῦ	σὺν ἀνδρομήκεσι λημνίσκων χρυσῶν πιλήμασιν
[12, 72]	Διονύσιος, φησίν, ὁ Κλεάρχου τοῦ	πρώτου	τυραννήσαντος ἐν Ηρακλείᾳ υἱὸς καὶ
[12, 60]	φησίν, ὁ Φαληρεὺς Ιμεραίου τοῦ	ἀδελφοῦ	ἀναιρεθέντος ὑπ' Αντιπάτρου αὐτὸς μετὰ
[12, 60]	ἔχων ὡς τὰ (ἐπιφάνεια τοῦ	ἀδελφοῦ	θύων. Κασάνδρῳ δὲ γενόμενος φίλος
[12, 77]	ὡμίλησεν, Αρκεσιλάου δὲ ἠκροᾶτο τοῦ	φιλοσόφου,	καὶ ὅτι συνεγένετο Πτολεμαίῳ τῷ
[12, 39]	πράγ ματα (οὐκ ἄξια ὄντα	ψόφου	δακτύλων ὃν πεποίηται ποιούμενος δὶς
[12, 52]	τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον ἢ τὸν	Ισχομάχου	τίνες ἀπώλεσαν; Οὐκ Αὐτοκλέης καὶ
[12, 73]	ὀρνίθων, ἔτι δὲ θαλαττίων (ἰχθύων	ταρίχου	τε ξενικοῦ πλείονα γένη· πολλάκις
[12, 48]	μὲν χρῷτο καὶ ἔχοι Αλκιβιάδης,	Αξιόχου	ἔφασκεν εἷναι θυγατέρα· εἰ δὲ
[12, 56]	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ τοῦ ὁμωνύμου αὐτοῦ	Αντιόχου	λέγων τοῦ ἐπ᾽ (Αρσάκην εἰς
[12, 72]	περὶ Ηρακλείας Διονύσιος, φησίν, ὁ	Κλεάρχου	τοῦ πρώτου τυραννήσαντος ἐν Ηρακλείᾳ
[12, 70]	ἀγαθὸς καὶ ἐπιδέξιος. ~Περὶ δὲ	Αναξάρχου	Κλέαρχος ὁ Σολεὺς ἐν πέμπτῳ
[12, 28]	παρ᾽ αὐτῶν τὰ σαυτοῦ χρήματα	ᾤχου	ἀποπλέων εἰς Ἄβυδον, οὔτε χρέος
[12, 4]	εὐεξίας καὶ αὐτοῦ σίτου καὶ	ὄψου	ἀναγκαῖος ἂν εἴη; ἡ μέν
[12, 4]	ζῶντας δυνατή; Ναί. Ἡ δὲ	ὄψου,	εἴ πῄ τινα ὠφέλειαν πρὸς
[12, 34]	φιλε, τράπεζαν καὶ Σικελικὴν ποικιλίαν	ὄψου,	(ὡς ἔοικας, οὐκ αἰνεῖς· ψέγεις
[12, 11]	(φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ πάντων ἀναισθητοτάτου	ζῴου	τὴν ἐπωνυμίαν ἔσχε· τὴν δὲ
[12, 77]	Δί' ἐγένου. (πεφιλιππίδωσαι. Β. Μὴ	σὺ	καινῶς μοι λάλει· ὅσον οὐ
[12, 18]	Πυθία ἔφη· Εὐδαίμων, Συβαρῖτα, πανευδαίμων	σὺ	μὲν αἰεὶ ἐν θαλίῃσιν ἔση,
[12, 78]	Τουτὶ γὰρ αὐτὸ πρῶτον ὃ	σὺ	ποεῖς παθεῖν, μαλακαῖς καλαῖς τε
[12, 80]	εἰς ἔρωτα ἐμπεσὼν (ἐλθὼν εἰς	ἄστυ	κλινήρης γίνεται καὶ διηγεῖται τὰ
[12, 64]	καινὴν ἡδονήν· καὶ μάλα ὀρθῶς.	Ταχὺ	γὰρ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἐμπίπλαται