HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

τ = 42 formes différentes pour 93 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

>
Livre, Chap.

[12, 2]   ζῴοισι μύροισί τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης τ' ἀκρήτου θυσίαις λιβάνου τε θυώδους,

[12, 41]   περὶ τρυφὴν καὶ ἀσέλγειαν, ἀποθανεῖν τ' ἀμφοτέρους βιαίως. ~Εν δὲ τῇ

[12, 78]   ἥψατ῏ αὐτοῦ τῶν ποδῶν ἔτριψέ τ᾽ ἀνεπήδησεν. Καὶ ἐν Ζακυνθίῳ· Εἷτ'

[12, 7]   τε. Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ. Διόπερ

[12, 46]   σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς, κόμην πώγωνά τ' ἐκτετιλμένος· νῦν δ' ἐπιβαίνει σατινέων,

[12, 77]   ὡς ὁ Περείδφης ἔφη. Αλεξίς τ' ἐν Θεσπρωτοῖς φησιν· Ερμῆ νεκρῶν

[12, 57]   τὰ Λυδῶν μαλακά. Ὅθεν τῷ τ' ἐν Σάρδεσιν Αγκῶνι Γλυκεῖ προσαγορευομένῳ

[12, 78]   Πρυτάνεσιν ἁβρὸν ὄντα παραδίδωσι. Κρατῖνος τ' ἐν Χείρωσι τὴν τρυφὴν ἐμφανίζων

[12, 7]   κίθαρίς τε χοροί τε εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ

[12, 34]   ᾄδειν κακῶς, Συρακοσίαν τράπεζαν Συραρίτιδάς τ' εὐωχίας καὶ Χῖον ἐκ Λακαινᾶν.

[12, 58]   τούτου τρυφῆς ἱστόρησεν Ηρόδοτος ἐν τ ῇ ἕκτῃ ὡς ἀποπλέων ἐπὶ

[12, 59]   Αγαθοκλέα Ιστοριῶν, Ποσειδώνιος δ' ἐν τ ῇ ὀγδόῃ τῶν Ιστοριῶν περὶ

[12, 57]   τοῖς Σαμίοις λαύραν ἀντικατεσκεύασεν ἐν τ ῇ πόλει καὶ τοῖς Λυδῶν

[12, 58]   Λοκρίς) στρώσας οἶκον τῶν ἐν τ ῇ πόλει τὸν μέγιστον ἑρπύλλοις

[12, 78]   δὲ μῆλον ἕκαστος ἔχων σκίπωνά τ' ἠγόραζον. ~Κλέαρχος δ' ὁ Σολεὺς

[12, 77]   προπομπὲ καὶ Φιλιππίδου (κληροῦχε, Νυκτός τ' ὄμμα τῆς μελαμπέπλου. Καὶ Αριστοφῶν

[12, 4]   μέν γέ που τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ τε ὠφέλιμος

[12, 38]   τοσαῦτα μνημονεύω. Περὶ δὲ τῶν κατ' ἄνδρα τάδ' ἤκουσα. Κτησίας ἐν

[12, 69]   ὥς φησιν Αντίγονος ὁ Καρύστιος, κατ' ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς

[12, 60]   γενόμενος φίλος μέγα ἴσχυσεν. Καὶ κατ' ἀρχὰς μὲν ἦν αὐτοῦ τὸ

[12, 60]   Ἱστοριῶν, χιλίων καὶ διακοσίων ταλάντων κατ' ἐνιαυτὸν κύριος γενόμενος καὶ ἀπὸ

[12, 29]   ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ δὲ κεφαλαὶ κατ᾽ ἴσα διειλημμέναι ζῴοις. (Καὶ σαράπεις

[12, 68]   ἡγοῦμαι νεκρόν. Πλούτει τε γὰρ κατ' οἱκον, εἰ βούλει, μέγα καὶ

[12, 67]   δὲ καὶ τὰς διὰ μορφῆς κατ' ὄψιν ἡδείας κινήσεις. Καὶ (Μητρόδωρος

[12, 29]   (πάντες εἰς τὴν εἴσω μοῖραν ἅμματ᾽ ἔχουσιν ἀνὰ μέσον. Τούτοις πᾶσι

[12, 66]   Αχιλλέα καὶ λέγοντα· Οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ' ἔχων. (καὶ τὸν θάνατον δ'

[12, 46]   τούτοις· Πρὶν μὲν ἔχων βερβέριον, καλύμματ' ἐσφηκωμένα, καὶ ξυλίνους ἀστραγάλους ἐν

[12, 2]   φησί· (Φιλόμουσον εἶν' αὐτὸν πάνυ ἀκούσματ' εἰς τρυφήν τε παιδεύεσθ' ἀεί.

[12, 7]   δῆμον ἅπαντα, δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἑξείης, παρὰ

[12, 7]   ἐῳνοχόει, τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσι δειδέχατ' ἀλλήλους. Καὶ ὁ Μενέλαος δὲ

[12, 78]   Ὡς θᾶττον ἡ παῖς δ' ἥψατ῏ αὐτοῦ τῶν ποδῶν ἔτριψέ τ᾽

[12, 40]   ἐγενόμην πνεῦμα, νῦν δ' οὐκ ἔτ' οὐδέν, ἀλλὰ γῆ πεποίημαι. Ἔχω

[12, 63]   πρὸς αὑτόν, τὸ μὲν ὡς οὐκέτ' ὄν, τὸ δὲ οὔπω καὶ

[12, 52]   Οὐκ Αὐτοκλέης καὶ Επικλέης, οἵ μετ' ἀλλήλων ζῆν προελόμενοι καὶ πάντ'

[12, 11]   ὑβρίσθη· εἰς τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ' ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις τὰς

[12, 14]   σωμάτων καὶ γυμνάζεσθαι πολλάκις καὶ μετ' ἀνδρῶν, ἐνίοτε δὲ καὶ πρὸς

[12, 6]   Ὃς μεθ' ἡδονῆς πλείστης τὸν μετ᾽ ἀνθρώπων βίον διετέλεσε, πλείστας μὲν

[12, 60]   ἦν τῷ Δημητρίῳ, προσελθεῖν ὥστε μετ' ἄριστον αὐτοῦ (περιπατήσαντος παρὰ τοὺς

[12, 45]   ἡδονῆς βίον (προείλετο ᾤκει τε μετ' Ασπασίας τῆς ἐκ Μεγάρων ἑταίρας

[12, 41]   τοὺς πότους, ὁ δὲ Στράτων μετ' αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν καὶ κιθαριστριῶν

[12, 12]   φησιν Ηρόδοτος. Καὶ Λακεδαιμόνιοι δὲ μετ' αὐλῶν ἐξορμῶσιν ἐπὶ τοὺς πολέμους,

[12, 38]   παλλακίδων ξαίνοντα (πορφύραν ἀναβάδην τε μετ' αὐτῶν καθήμενον, τὰς ὀφροῦς μεμελασμένον,

[12, 15]   τῶν ξύλων κατακείμενος καὶ δειπνῶν μετ' αὐτῶν, πρότερον μὲν ἔφη καταπεπλῆχθαι

[12, 2]   ἡδυπαθείας. ~Η γὰρ ἀπόλαυσις δήπου μετ' ἐπιθυμίας πρῶτον, ἔπειτα, μεθ' ἡδονῆς.

[12, 21]   μηνίσαντος τοῦ δαιμονίου, ἔδοξαν γοῦν μετ᾽ ὀλίγας ἡμέρας πάντες αὐτῶν οἱ

[12, 18]   ἄλλας ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς. Εἱτα μετ' οὐ πολὺ γινομένων αὐτοῖς σημείων

[12, 58]   ἐπὶ τοῦ στρώματος κυλινδούμενος. Τοιγαροῦν μετ᾽ οὐ πολὺν χρόνον οἱ ὑβρισθέντες

[12, 12]   στενῷ. Τί γὰρ τούτων διάπτωμ' ἐγένετ' ἢ ἁμάρτημα τί; (Καὶ Νικόστρατος

[12, 18]   γὰρ τιμήσειν ἄνθρωπον μᾶλλον θεοῦ. Ἐγένετ' οὖν αὐτοῖς τῆς τύχης ἡ

[12, 40]   Ιάμβων φησίν· Ἀνὴρ Νίνος τις ἐγένετ᾽ ὡς ἐγὼ κλύω, Ασσύριος· ὅστις

[12, 45]   ἑταίρας τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵππους εἴτ' ἀνεβίβασεν αὐτὰς ἐπὶ τὸ τέθριππον.

[12, 40]   καὶ τὸ σῆμ' ᾄδει· ἄκουσον, εἴτ' Ασσύριος εἴτε καὶ Μῆδος εἱς

[12, 12]   λευκὰ καὶ βλέπ' εἰς. Α. Εἷτ' ἀντακαῖον ἰχθύων τάριχος ἢ κρεῶν,

[12, 56]   πρῶτον ἀναδόσεις ἐγίγνοντο ὁλομελῶν βρωμάτων, εἷτ᾽ ἤδη καὶ ζώντων χηνῶν καὶ

[12, 78]   τ᾽ ἀνεπήδησεν. Καὶ ἐν Ζακυνθίῳ· Εἷτ' οὐ δικαίως εἰμὶ φιλογύνης ἐγὼ

[12, 72]   ἐξ Ηρακλείας· Παχὺς γὰρ ὑς ἔκειτ' ἐπὶ στόμα. Καὶ πάλιν· Ἐτρύφησεν,

[12, 34]   ἐμοῦ πέμποντος, ἀλλὰ μᾶλλον, πινειν, ἔπειτ ᾄδειν κακῶς, Συρακοσίαν τράπεζαν Συραρίτιδάς

[12, 78]   Κηφισόδωρος μὲν ἐν Τροφωνίῳ φησίν· Ἔπειτ' ἀλείφεσθαι τὸ σῶμά μοι· πρίω

[12, 26]   τρυφὴν διαδοῦναι καὶ τοῖς πλησιοχώροις, ἔπειτ' ὀνειδιζομένους λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι τὰ

[12, 78]   Ηράκλεις. Κ. Καὶ τοὺς πόδας ἀλείψειτ' αὐτου τῷ Μεγαλλείῳ μύρῳ. Αντιφάνης

[12, 52]   μετ' ἀλλήλων ζῆν προελόμενοι καὶ πάντ' ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς,

[12, 75]   Δία μάλιστά γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται. Πάντ' ἔχεις. Α. Καὶ τίνες ἂν

[12, 72]   μόλις λαλοῦντα καὶ τὸ πιεῦμ' ἔχοντ' ἄνω, ἐσθίοντα καὶ λέγοντα Σήπομ'

[12, 30]   αὐτῶν τέττιγες ὥς· χαῖται δ' ᾐωρεῦντ' ἀνέμῳ χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς, δαιδάλεοι

[12, 3]   Φησὶ γοῦν πρὸς τοὺς θεούς, ὅτ' ἦλθον αὐτὸν θεασόμενοι δεδεμένον· Οὐκ

[12, 7]   τῷ παρεόντι δ' ἐπαινήσαις ἑκὼν (ἄλλοτ' αλλοῖα φρόνει. Ὁμοίως φησὶν καὶ

[12, 40]   ἀλλὰ κηρύσσω· ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ' ἐγενόμην πνεῦμα, νῦν δ' οὐκ

[12, 63]   Α. Ὦ τάν, κατανοεῖς τίς ποτ' ἐστὶν οὑτοσὶ ὁ γέρων; Β.

[12, 26]   τις ἐγεννήθη ἐπ' αὐτῶν Πάλαι ποτ' ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι. Ηρακλείδης δ'

[12, 51]   ὑπὸ ποδάγρας πλείους ἡμέρας, ὥς ποτ' οὖν ἐρράισεν καὶ κατεῖδεν διά

[12, 31]   ὃ δὴ καὶ βασιλεῦσιν σπάνιον τότ' ἦν καὶ περισπούδαστον, ἰσοστάσιος γὰρ

[12, 54]   ψάλτης. Οἱ δὲ πεμφθέντες, φησί, στ έφανοι ὑπὸ τῶν πρεσβευτῶν καὶ

[12, 16]   πόσῳ κάλλιον, ἱκετεύω, τρέφειν ἄνθρωπον ἔστ' ἄνθρωπον, ἂν ἔχῃ βίον, ἢ

[12, 73]   Ποσειδώνιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ καὶ τεσσαρακοστ ῇ τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Ὁ

[12, 1]   δὲ δεῖ σε τἀπιτήδει' ἐμβαλεῖν, ὥστ' ἦν κράτιστον μηδὲ καλέσαι μηδένα.

[12, 71]   πρεσβύτατος τῶν υἱῶν τί πράσσων τοσαῦτ' ἔτη διαφυλάξειεν τὴν βασιλείαν, ἵνα

[12, 3]   Ζεὺς ἐφρόντιζεν ὑπὲρ τῶν Τρώων, ταῦτ' ἀπώλεσεν μεθ' ἡμέραν ὑφ ἡδονῆς

[12, 34]   Δαιταλεῦσιν· Ἀλλ' οὐ γὰρ ἔμαθε ταῦτ' ἐμοῦ πέμποντος, ἀλλὰ μᾶλλον, πινειν,

[12, 19]   χειρονομέοντες ὠρχοῦντο ἐξεπιστάμενοι τὰ αὐλήματα. Ταῦτ' οὖν ἐπιστάμενος ὁ Νάρις ἐκτήσατο

[12, 18]   ἔση, τιμῶν γένος αἰὲν ἐόντων, εὖτ' ἂν δὲ πρότερον θνητὸν θεοῦ

[12, 49]   δύο Λυσάνδρους ὑπήνεγκεν ἡ (Σπάρτη οὔτ' ἂν δύ' Αλκιβιάδας Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο

[12, 49]   Διὸ καὶ χαριέντως εἶπέν τις· Οὔτ' ἂν δύο Λυσάνδρους ὑπήνεγκεν ἡ

[12, 34]   Ἐκ γὰρ τούτων τῶν ἐθῶν οὔτ᾽ ἂν φρόνιμος οὐδείς ποτε γενέσθαι

[12, 40]   Ἅιδην οὔτε χρυσὸν οὔθ' ἵππον οὔτ' ἀργυρῆν ἅμαξαν ᾠχόμην ἕλκων· σποδὸς

[12, 19]   πλοῖον, ἐφ' ᾧ οὔτε ῥαντισθήσεται οὔτ' ἐμβήσεται ἕτερος καὶ ἐφ' ᾧ

[12, 64]   ἀντιτείνειν καὶ καταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας οὔτ' ἔμφρονος οὔτε εὐτυχοῦς οὔτε ξυνιέντος

[12, 3]   ἀκατάσκευος καὶ καθάπερ ἀνεύρετος ἦν, οὔτ' ἐπιμιξίας οὔσης οὔτε τῶν τεχνῶν

[12, 23]   αἷς καθ' ὅν ἀπώλοντο χρόνον οὔτ' οἰκτίζονται τοὺς ἀποιχομένους οὔτε τὰς

[12, 3]   πολλῷ μᾶλλον τῶν νῦν. Καὶ τοῦτ' εἰκότως. Ὁ μὲν γὰρ ἀκατάσκευος

[12, 39]   πόλει (λέγεσθαι δὲ τὸ χῶμα τοῦτ' εἷναι Σαρδαναπάλλου τοῦ βασιλεύσαντος Νίνου,

[12, 19]   ἵππους ἐθίσαι πρὸς αὐλὸν ὀρχεῖσθαι. Τοῦτ' οὖν εἰδότες οἱ Κροτωνιᾶται ὅτε

[12, 79]   ὥρας ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτ' οὖν οἱονεὶ δεῖγμα τῆς φύσεως

[12, 76]   εἰς τὴν ἰδέαν αὐτοῦ ἔφη Φθιῶτ' Αχιλλεῦ. Ἄλλοι δ' αὐτόν, ὡς

Livre, Chap.
[12, 2]	ζῴοισι μύροισί τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης	τ'	ἀκρήτου θυσίαις λιβάνου τε θυώδους,
[12, 41]	περὶ τρυφὴν καὶ ἀσέλγειαν, ἀποθανεῖν	τ'	ἀμφοτέρους βιαίως. ~Εν δὲ τῇ
[12, 78]	ἥψατ῏ αὐτοῦ τῶν ποδῶν ἔτριψέ	τ᾽	ἀνεπήδησεν. Καὶ ἐν Ζακυνθίῳ· Εἷτ'
[12, 7]	τε. Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι κρέα	τ'	ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ. Διόπερ
[12, 46]	σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς, κόμην πώγωνά	τ'	ἐκτετιλμένος· νῦν δ' ἐπιβαίνει σατινέων,
[12, 77]	ὡς ὁ Περείδφης ἔφη. Αλεξίς	τ'	ἐν Θεσπρωτοῖς φησιν· Ερμῆ νεκρῶν
[12, 57]	τὰ Λυδῶν μαλακά. Ὅθεν τῷ	τ'	ἐν Σάρδεσιν Αγκῶνι Γλυκεῖ προσαγορευομένῳ
[12, 78]	Πρυτάνεσιν ἁβρὸν ὄντα παραδίδωσι. Κρατῖνος	τ'	ἐν Χείρωσι τὴν τρυφὴν ἐμφανίζων
[12, 7]	κίθαρίς τε χοροί τε εἵματα	τ'	ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ
[12, 34]	ᾄδειν κακῶς, Συρακοσίαν τράπεζαν Συραρίτιδάς	τ'	εὐωχίας καὶ Χῖον ἐκ Λακαινᾶν.
[12, 58]	τούτου τρυφῆς ἱστόρησεν Ηρόδοτος ἐν	τ	ῇ ἕκτῃ ὡς ἀποπλέων ἐπὶ
[12, 59]	Αγαθοκλέα Ιστοριῶν, Ποσειδώνιος δ' ἐν	τ	ῇ ὀγδόῃ τῶν Ιστοριῶν περὶ
[12, 57]	τοῖς Σαμίοις λαύραν ἀντικατεσκεύασεν ἐν	τ	ῇ πόλει καὶ τοῖς Λυδῶν
[12, 58]	Λοκρίς) στρώσας οἶκον τῶν ἐν	τ	ῇ πόλει τὸν μέγιστον ἑρπύλλοις
[12, 78]	δὲ μῆλον ἕκαστος ἔχων σκίπωνά	τ'	ἠγόραζον. ~Κλέαρχος δ' ὁ Σολεὺς
[12, 77]	προπομπὲ καὶ Φιλιππίδου (κληροῦχε, Νυκτός	τ'	ὄμμα τῆς μελαμπέπλου. Καὶ Αριστοφῶν
[12, 4]	μέν γέ που τοῦ σίτου	κατ'	ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ τε ὠφέλιμος
[12, 38]	τοσαῦτα μνημονεύω. Περὶ δὲ τῶν	κατ'	ἄνδρα τάδ' ἤκουσα. Κτησίας ἐν
[12, 69]	ὥς φησιν Αντίγονος ὁ Καρύστιος,	κατ'	ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς
[12, 60]	γενόμενος φίλος μέγα ἴσχυσεν. Καὶ	κατ'	ἀρχὰς μὲν ἦν αὐτοῦ τὸ
[12, 60]	Ἱστοριῶν, χιλίων καὶ διακοσίων ταλάντων	κατ'	ἐνιαυτὸν κύριος γενόμενος καὶ ἀπὸ
[12, 29]	ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ δὲ κεφαλαὶ	κατ᾽	ἴσα διειλημμέναι ζῴοις. (Καὶ σαράπεις
[12, 68]	ἡγοῦμαι νεκρόν. Πλούτει τε γὰρ	κατ'	οἱκον, εἰ βούλει, μέγα καὶ
[12, 67]	δὲ καὶ τὰς διὰ μορφῆς	κατ'	ὄψιν ἡδείας κινήσεις. Καὶ (Μητρόδωρος
[12, 29]	(πάντες εἰς τὴν εἴσω μοῖραν	ἅμματ᾽	ἔχουσιν ἀνὰ μέσον. Τούτοις πᾶσι
[12, 66]	Αχιλλέα καὶ λέγοντα· Οἰνοβαρές, κυνὸς	ὄμματ'	ἔχων. (καὶ τὸν θάνατον δ'
[12, 46]	τούτοις· Πρὶν μὲν ἔχων βερβέριον,	καλύμματ'	ἐσφηκωμένα, καὶ ξυλίνους ἀστραγάλους ἐν
[12, 2]	φησί· (Φιλόμουσον εἶν' αὐτὸν πάνυ	ἀκούσματ'	εἰς τρυφήν τε παιδεύεσθ' ἀεί.
[12, 7]	δῆμον ἅπαντα, δαιτυμόνες δ' ἀνὰ	δώματ'	ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἑξείης, παρὰ
[12, 7]	ἐῳνοχόει, τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσι	δειδέχατ'	ἀλλήλους. Καὶ ὁ Μενέλαος δὲ
[12, 78]	Ὡς θᾶττον ἡ παῖς δ'	ἥψατ῏	αὐτοῦ τῶν ποδῶν ἔτριψέ τ᾽
[12, 40]	ἐγενόμην πνεῦμα, νῦν δ' οὐκ	ἔτ'	οὐδέν, ἀλλὰ γῆ πεποίημαι. Ἔχω
[12, 63]	πρὸς αὑτόν, τὸ μὲν ὡς	οὐκέτ'	ὄν, τὸ δὲ οὔπω καὶ
[12, 52]	Οὐκ Αὐτοκλέης καὶ Επικλέης, οἵ	μετ'	ἀλλήλων ζῆν προελόμενοι καὶ πάντ'
[12, 11]	ὑβρίσθη· εἰς τοῦτον οὖν συναθροίσασα	μετ'	ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις τὰς
[12, 14]	σωμάτων καὶ γυμνάζεσθαι πολλάκις καὶ	μετ'	ἀνδρῶν, ἐνίοτε δὲ καὶ πρὸς
[12, 6]	Ὃς μεθ' ἡδονῆς πλείστης τὸν	μετ᾽	ἀνθρώπων βίον διετέλεσε, πλείστας μὲν
[12, 60]	ἦν τῷ Δημητρίῳ, προσελθεῖν ὥστε	μετ'	ἄριστον αὐτοῦ (περιπατήσαντος παρὰ τοὺς
[12, 45]	ἡδονῆς βίον (προείλετο ᾤκει τε	μετ'	Ασπασίας τῆς ἐκ Μεγάρων ἑταίρας
[12, 41]	τοὺς πότους, ὁ δὲ Στράτων	μετ'	αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν καὶ κιθαριστριῶν
[12, 12]	φησιν Ηρόδοτος. Καὶ Λακεδαιμόνιοι δὲ	μετ'	αὐλῶν ἐξορμῶσιν ἐπὶ τοὺς πολέμους,
[12, 38]	παλλακίδων ξαίνοντα (πορφύραν ἀναβάδην τε	μετ'	αὐτῶν καθήμενον, τὰς ὀφροῦς μεμελασμένον,
[12, 15]	τῶν ξύλων κατακείμενος καὶ δειπνῶν	μετ'	αὐτῶν, πρότερον μὲν ἔφη καταπεπλῆχθαι
[12, 2]	ἡδυπαθείας. ~Η γὰρ ἀπόλαυσις δήπου	μετ'	ἐπιθυμίας πρῶτον, ἔπειτα, μεθ' ἡδονῆς.
[12, 21]	μηνίσαντος τοῦ δαιμονίου, ἔδοξαν γοῦν	μετ᾽	ὀλίγας ἡμέρας πάντες αὐτῶν οἱ
[12, 18]	ἄλλας ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς. Εἱτα	μετ'	οὐ πολὺ γινομένων αὐτοῖς σημείων
[12, 58]	ἐπὶ τοῦ στρώματος κυλινδούμενος. Τοιγαροῦν	μετ᾽	οὐ πολὺν χρόνον οἱ ὑβρισθέντες
[12, 12]	στενῷ. Τί γὰρ τούτων διάπτωμ'	ἐγένετ'	ἢ ἁμάρτημα τί; (Καὶ Νικόστρατος
[12, 18]	γὰρ τιμήσειν ἄνθρωπον μᾶλλον θεοῦ.	Ἐγένετ'	οὖν αὐτοῖς τῆς τύχης ἡ
[12, 40]	Ιάμβων φησίν· Ἀνὴρ Νίνος τις	ἐγένετ᾽	ὡς ἐγὼ κλύω, Ασσύριος· ὅστις
[12, 45]	ἑταίρας τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵππους	εἴτ'	ἀνεβίβασεν αὐτὰς ἐπὶ τὸ τέθριππον.
[12, 40]	καὶ τὸ σῆμ' ᾄδει· ἄκουσον,	εἴτ'	Ασσύριος εἴτε καὶ Μῆδος εἱς
[12, 12]	λευκὰ καὶ βλέπ' εἰς. Α.	Εἷτ'	ἀντακαῖον ἰχθύων τάριχος ἢ κρεῶν,
[12, 56]	πρῶτον ἀναδόσεις ἐγίγνοντο ὁλομελῶν βρωμάτων,	εἷτ᾽	ἤδη καὶ ζώντων χηνῶν καὶ
[12, 78]	τ᾽ ἀνεπήδησεν. Καὶ ἐν Ζακυνθίῳ·	Εἷτ'	οὐ δικαίως εἰμὶ φιλογύνης ἐγὼ
[12, 72]	ἐξ Ηρακλείας· Παχὺς γὰρ ὑς	ἔκειτ'	ἐπὶ στόμα. Καὶ πάλιν· Ἐτρύφησεν,
[12, 34]	ἐμοῦ πέμποντος, ἀλλὰ μᾶλλον, πινειν,	ἔπειτ	ᾄδειν κακῶς, Συρακοσίαν τράπεζαν Συραρίτιδάς
[12, 78]	Κηφισόδωρος μὲν ἐν Τροφωνίῳ φησίν·	Ἔπειτ'	ἀλείφεσθαι τὸ σῶμά μοι· πρίω
[12, 26]	τρυφὴν διαδοῦναι καὶ τοῖς πλησιοχώροις,	ἔπειτ'	ὀνειδιζομένους λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι τὰ
[12, 78]	Ηράκλεις. Κ. Καὶ τοὺς πόδας	ἀλείψειτ'	αὐτου τῷ Μεγαλλείῳ μύρῳ. Αντιφάνης
[12, 52]	μετ' ἀλλήλων ζῆν προελόμενοι καὶ	πάντ'	ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς,
[12, 75]	Δία μάλιστά γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται.	Πάντ'	ἔχεις. Α. Καὶ τίνες ἂν
[12, 72]	μόλις λαλοῦντα καὶ τὸ πιεῦμ'	ἔχοντ'	ἄνω, ἐσθίοντα καὶ λέγοντα Σήπομ'
[12, 30]	αὐτῶν τέττιγες ὥς· χαῖται δ'	ᾐωρεῦντ'	ἀνέμῳ χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς, δαιδάλεοι
[12, 3]	Φησὶ γοῦν πρὸς τοὺς θεούς,	ὅτ'	ἦλθον αὐτὸν θεασόμενοι δεδεμένον· Οὐκ
[12, 7]	τῷ παρεόντι δ' ἐπαινήσαις ἑκὼν	(ἄλλοτ'	αλλοῖα φρόνει. Ὁμοίως φησὶν καὶ
[12, 40]	ἀλλὰ κηρύσσω· ἐγὼ Νίνος πάλαι	ποτ'	ἐγενόμην πνεῦμα, νῦν δ' οὐκ
[12, 63]	Α. Ὦ τάν, κατανοεῖς τίς	ποτ'	ἐστὶν οὑτοσὶ ὁ γέρων; Β.
[12, 26]	τις ἐγεννήθη ἐπ' αὐτῶν Πάλαι	ποτ'	ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι. Ηρακλείδης δ'
[12, 51]	ὑπὸ ποδάγρας πλείους ἡμέρας, ὥς	ποτ'	οὖν ἐρράισεν καὶ κατεῖδεν διά
[12, 31]	ὃ δὴ καὶ βασιλεῦσιν σπάνιον	τότ'	ἦν καὶ περισπούδαστον, ἰσοστάσιος γὰρ
[12, 54]	ψάλτης. Οἱ δὲ πεμφθέντες, φησί,	στ	έφανοι ὑπὸ τῶν πρεσβευτῶν καὶ
[12, 16]	πόσῳ κάλλιον, ἱκετεύω, τρέφειν ἄνθρωπον	ἔστ'	ἄνθρωπον, ἂν ἔχῃ βίον, ἢ
[12, 73]	Ποσειδώνιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ καὶ	τεσσαρακοστ	ῇ τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Ὁ
[12, 1]	δὲ δεῖ σε τἀπιτήδει' ἐμβαλεῖν,	ὥστ'	ἦν κράτιστον μηδὲ καλέσαι μηδένα.
[12, 71]	πρεσβύτατος τῶν υἱῶν τί πράσσων	τοσαῦτ'	ἔτη διαφυλάξειεν τὴν βασιλείαν, ἵνα
[12, 3]	Ζεὺς ἐφρόντιζεν ὑπὲρ τῶν Τρώων,	ταῦτ'	ἀπώλεσεν μεθ' ἡμέραν ὑφ ἡδονῆς
[12, 34]	Δαιταλεῦσιν· Ἀλλ' οὐ γὰρ ἔμαθε	ταῦτ'	ἐμοῦ πέμποντος, ἀλλὰ μᾶλλον, πινειν,
[12, 19]	χειρονομέοντες ὠρχοῦντο ἐξεπιστάμενοι τὰ αὐλήματα.	Ταῦτ'	οὖν ἐπιστάμενος ὁ Νάρις ἐκτήσατο
[12, 18]	ἔση, τιμῶν γένος αἰὲν ἐόντων,	εὖτ'	ἂν δὲ πρότερον θνητὸν θεοῦ
[12, 49]	δύο Λυσάνδρους ὑπήνεγκεν ἡ (Σπάρτη	οὔτ'	ἂν δύ' Αλκιβιάδας Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο
[12, 49]	Διὸ καὶ χαριέντως εἶπέν τις·	Οὔτ'	ἂν δύο Λυσάνδρους ὑπήνεγκεν ἡ
[12, 34]	Ἐκ γὰρ τούτων τῶν ἐθῶν	οὔτ᾽	ἂν φρόνιμος οὐδείς ποτε γενέσθαι
[12, 40]	Ἅιδην οὔτε χρυσὸν οὔθ' ἵππον	οὔτ'	ἀργυρῆν ἅμαξαν ᾠχόμην ἕλκων· σποδὸς
[12, 19]	πλοῖον, ἐφ' ᾧ οὔτε ῥαντισθήσεται	οὔτ'	ἐμβήσεται ἕτερος καὶ ἐφ' ᾧ
[12, 64]	ἀντιτείνειν καὶ καταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας	οὔτ'	ἔμφρονος οὔτε εὐτυχοῦς οὔτε ξυνιέντος
[12, 3]	ἀκατάσκευος καὶ καθάπερ ἀνεύρετος ἦν,	οὔτ'	ἐπιμιξίας οὔσης οὔτε τῶν τεχνῶν
[12, 23]	αἷς καθ' ὅν ἀπώλοντο χρόνον	οὔτ'	οἰκτίζονται τοὺς ἀποιχομένους οὔτε τὰς
[12, 3]	πολλῷ μᾶλλον τῶν νῦν. Καὶ	τοῦτ'	εἰκότως. Ὁ μὲν γὰρ ἀκατάσκευος
[12, 39]	πόλει (λέγεσθαι δὲ τὸ χῶμα	τοῦτ'	εἷναι Σαρδαναπάλλου τοῦ βασιλεύσαντος Νίνου,
[12, 19]	ἵππους ἐθίσαι πρὸς αὐλὸν ὀρχεῖσθαι.	Τοῦτ'	οὖν εἰδότες οἱ Κροτωνιᾶται ὅτε
[12, 79]	ὥρας ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ	τοῦτ'	οὖν οἱονεὶ δεῖγμα τῆς φύσεως
[12, 76]	εἰς τὴν ἰδέαν αὐτοῦ ἔφη	Φθιῶτ'	Αχιλλεῦ. Ἄλλοι δ' αὐτόν, ὡς

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 24/11/2005