HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ς = 2125 formes différentes pour 4335 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

>
Livre, Chap.

[12, 28]   ὅκως ἔχων τὁν παῖδα πωλήσει ς Χίον, ἕτερος δ' ὅκως ἐς

[12, 72]   βελόνας λὲπτὰς τῷ μήκει διαφερούσας, ἅς διὰ τῶν πλευρῶν καὶ τῆς

[12, 17]   Πρῶτοι δὲ καὶ ἀμίδας ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον εἰς τὰ συμπόσια. Καταγελῶντες

[12, 68]   Λευκίου τοῦ Ποστουμίου ὑπατεύοντος, δι' ἃς εἰσηγοῦντο ἡδονάς, ὁμοίως δὲ καὶ

[12, 60]   αὐτοῦ τὸ ἄριστον ὀξύραφα παντοδαπὰς ἐλάας ἔχοντα καὶ τυρὸν νησιωτικόν. Ὡς

[12, 73]   κεραμεοῦν ἄγγος ἐπιδεχόμενον ὡς εἴκοσι ἀρτάβας, ἐν ᾧ πολλὰ μὲν τῶν

[12, 14]   ἀλλήλους, ὡς δὲ τὰ πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ τὰς κλίνας, αἳ

[12, 57]   μὲν Μολοττικὰς καὶ Λακαίνας εἰσαγαγόντος, αἷγας δ' ἐκ Σκύρου καὶ Νάξου,

[12, 57]   συνάγειν, κύνας μὲν ἐξ (Ἠπείρου, αἷγας δὲ ἐκ Σκύρου, ἐκ δὲ

[12, 21]   τοῦ δαιμονίου, ἔδοξαν γοῦν μετ᾽ ὀλίγας ἡμέρας πάντες αὐτῶν οἱ ἄρχοντες

[12, 5]   δ' ἀναδούμενοι τῶν τριχῶν χρυσοῦς τέττιγας περὶ τὸ μέτωπον καὶ τὰς

[12, 55]   Ἤθελεν γὰρ τοὺς ἑταίρους ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς

[12, 11]   αὐτοῖς ἐπιπίπτειν τὰς (τοῦ ἡλίου αὐγάς. Καὶ πόρρω προάγοντες ὕβρεως τὰς

[12, 3]   ἀπόλαυσιν καὶ πρὸς τὰς ἄλλας διαγωγάς. ~Πλάτων δ' ἐν τῷ Φιλήβῳ

[12, 9]   καλούμενον ὕδωρ, εἷναι δὲ τοῦτο λιβάδας ἑβδομήκοντα, καὶ μηδένα πίνειν ἀπ'

[12, 49]   ἡ (Σπάρτη οὔτ' ἂν δύ' Αλκιβιάδας Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο δὲ Αλκιβιάδης τὸν

[12, 10]   σκιαί, ἀλλ' ἐν ταύταις ἑτέρας σκιάδας ἄνθρωποι μηχανώμενοι αυτοῖς παρεστᾶσι. Κἀν

[12, 38]   μυριάδας χιλίας, ἀργυρίου δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ ἱμάτια καὶ πορφύρας

[12, 38]   ἔξοδον. Ἐνταῦθα ἐπέθηκεν μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας, ἀργυρίου δὲ μυρίας μυριάδας

[12, 72]   οὗτος φαίνεται εὐθάνατος, ἕχοντα πολλὰς χολλάδας κεῖσθαι παχὺν (ὕπτιον, μόλις λαλοῦντα

[12, 53]   τι μνημονεύσας ἐκ τῆς Εὐριπίδου Ανδρομέδας ἠγωνίσατο καὶ τὸν ἄκρατον (προθύμως

[12, 76]   διακειμένοις οὐκ ἀεὶ εἰς τοὺς παῖδας ἀποτίθενται τὰς τιμωρίας, ἀλλ' αὐτοὺς

[12, 80]   ἄγεται ἐκ τοῦ ἀγροῦ τὰς παῖδας αὐτοῖς, πείσας ἐκείνων τὸν πατέρα,

[12, 80]   τοὺς ἀγροὺς καὶ θεασάμενος τὰς παῖδας ἐρᾷ καὶ αὐτὸς τῆς ἑτέρας.

[12, 23]   Ιαπύγων ἐποίησαν Κάρβιναν, (ἐξ ἧς παῖδας καὶ παρθένους καὶ τὰς ἐν

[12, 57]   ὅτι οὐδαμόθεν ἀναγέγραπται γυναῖκας ἢ παῖδας μεταπεμψάμενος, καίτοι περὶ τὰς τῶν

[12, 16]   δὲ παρ' αὐτοῖς καὶ τοὺς παῖδας μέχρι τῆς τῶν ἐφήβων ἡλικίας

[12, 14]   ὁτὲ μὲν ἑταίρας, ὁτὲ δὲ παῖδας πάνυ καλούς, ὁτὲ δὲ καὶ

[12, 60]   ἔτεσι δύο τρεῖς συνοικίας ἐωνήσατο παῖδάς τε ἐλευθέρους ὕβριζεν καὶ γυναῖκας

[12, 16]   μέχρι τῆς τῶν ἐφήβων ἡλικίας ἁλουργίδας τε φορεῖν καὶ πλοκαμῖδας ἀναδεδεμένους

[12, 80]   ἐκαλοῦντο, ὡς καὶ ὁ Μεγαλοπολίτης Κερκιδᾶς ἐν τοῖς Ιάμβοις ἱστορεῖ λέγων·

[12, 17]   κατακείμενοι ἐπυριῶντο. Πρῶτοι δὲ καὶ ἀμίδας ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον εἰς τὰ

[12, 16]   ἡλικίας ἁλουργίδας τε φορεῖν καὶ πλοκαμῖδας ἀναδεδεμένους χρυσοφορεῖν. Ἐπιχωριάζείν δὲ παρ'

[12, 70]   Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα λιπαίνων, χλανίδας θ' ἕλκων, βλαύτας σύρων, βολβοὺς

[12, 22]   ἐστεφανωμένον χρυσῷ στεφάνῳ, ὑποδεδεμένον λευκὰς κρηπῖδας. Οἱ δὲ οὐ (διὰ τρυφήν

[12, 10]   καὶ περὶ ἄκραις ταῖς χερσὶν χειρίδας δασείας καὶ δακτυλήθρας ἔχουσιν. Ἒν

[12, 73]   ἐνδεδυκὼς ποδήρη μέχρι τῶν καρπῶν χειρίδας ἔχοντα. Προήει δὲ οὐδέποτε πεζὸς

[12, 70]   χρωμένων ἀκρασίαν. Ὁ δὲ σιτοποιὸς χειρίδας (ἔχων καὶ περὶ τῷ στόματι

[12, 55]   κοιμᾶσθαί φησι τὸν Αλέξανδρον καὶ αὐλητρίδας αὐτῷ καὶ αὐλητὰς αἰεὶ ἕπεσθαι

[12, 31]   καὶ ἐφ' ἡμῶν ἦν, τὰς αὐλητρίδας καὶ τὰς ψαλτρίας καὶ πάντα

[12, 43]   ζῶντος· ὅς γε περιήγετο στρατευόμενος αὐλητρίδας καὶ ψαλτρίας καὶ πεζὰς ἑταίρας,

[12, 44]   ~Ιδομενεὺς δέ φησι καὶ τοὺς Πεισιστρατίδας Ιππίαν καὶ Ἵππαρχον εὑρεῖν θαλίας

[12, 34]   ἔπειτ ᾄδειν κακῶς, Συρακοσίαν τράπεζαν Συραρίτιδάς τ' εὐωχίας καὶ Χῖον ἐκ

[12, 2]   λιβάνου τε θυώδους, ξανθῶν τε σπονδὰς μελίτων ῥίπτοντες ἐς οὖδας. Καὶ

[12, 78]   Β. Ηράκλεις. Κ. Καὶ τοὺς πόδας ἀλείψειτ' αὐτου τῷ Μεγαλλείῳ μύρῳ.

[12, 10]   μόνον κεφαλὴν καὶ σῶμα καὶ πόδας αὐτοῖς ἀρκεῖ ἐσκεπάσθαι, ἀλλὰ καὶ

[12, 78]   τῆς θεοῦ λαβοῦσαν εἶτα τοὺς πόδας ἐκέλευ' ἀλείφειν πρῶτον, εἷτα τὰ

[12, 78]   ἐλαίῳ τινὰ ποιεῖ (χριόμενον τοὺς πόδας. Ἐν δὲ Μητραγύρτῃ φησί· Τήν

[12, 10]   ἤδη καὶ τῶν κλινῶν τοὺς πόδας ἐπὶ ταπίδων τιθέασιν, ὅπως μὴ

[12, 78]   κάλπιδος μύρῳ Αἰγυπτίῳ μὲν τοὺς πόδας καὶ τὰ σκέλη, φοινικίνῳ δὲ

[12, 78]   Αἰγυπτίου, ᾧ νῦν ἀλείφει τοὺς πόδας Καλλιστράτου. Καὶ τὸν ἐπὶ Θεμιστοκλέους

[12, 78]   μαλακαῖς καλαῖς τε χερσὶ τριφθῆναι πόδας, (πῶς οὐχὶ σεμνόν ἐστιν; Καὶ

[12, 78]   δ' ἦν Αθήνησι καὶ τοὺς πόδας τῶν τρυφώντων ἐναλείφειν μύροις, ὡς

[12, 60]   ἄριστον αὐτοῦ (περιπατήσαντος παρὰ τοὺς Τριποδας συνῆλθον εἰς τὸν τόπον παῖδες

[12, 2]   τε σπονδὰς μελίτων ῥίπτοντες ἐς οὖδας. Καὶ Μένανδρος δ' ἐν Κιθαριστῇ

[12, 6]   ὦ οὗτοι, τὴν περὶ τὰς (ἐδωδὰς αὐτῷ σπουδὴν ἀνατίθετε, ἢ πόθεν

[12, 62]   ἀνασπαστοῖς ἐπέσφιγγε τῶν βλαυτῶν τοὺς ἀναγωγέας, ἀλλ' οὐδὲ τὰ κατὰ τὴν

[12, 31]   Ξενοφάνης φησίν· Ἀβροσύνας δὲ μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν ὄφρα τυραννίης ἦσαν

[12, 7]   παρ' αὐτῷ φησιν· Οὐδέ κεν ἡμέας ἄλλο διέκρινεν φιλέοντέ τε τερπομένω

[12, 50]   γένος, υἱὸς Κλεομβρότου, ἀρχαίας Ηρακλέος γενεᾶς. ~Ετρύφησεν δὲ καὶ Φάραξ ὁ

[12, 40]   καὶ γυναικὸς εὐπρεπέστερον ἐκοσμεῖτο, ὡς Μνασέας φησὶν ἐν τρίτῳ Εὐρώπης. Κλέαρχος

[12, 43]   στρατευόμενος αὐλητρίδας καὶ ψαλτρίας καὶ πεζὰς ἑταίρας, καὶ τῶν χρημάτων τῶν

[12, 38]   ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα καὶ ἴσας τραπεζάς καὶ ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε δὲ

[12, 33]   σπουδάζουσιν ὅπως ὄψων παντοδαπῶν τὰς τραπέζας παραθήσονται πλήρεις ἢ τὸν αὑτῶν

[12, 66]   βασιλέως φησίν· Ὡς ἀμφὶ κρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας κείμεθα, δεικνύων καὶ

[12, 26]   και τῶν δημοτῶν, οὓς ἐκεῖνοι Γέργιθας ἐκάλουν, πρῶτον μὲν κρατήσας ὁ

[12, 26]   ἕως μὲν οὐκ ἐτρύφων, ἐνίκων Σκύθας, ὥς φησιν Ἔφορος, καὶ τάς

[12, 6]   εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ τῆς λοιβαίας κύλικος μηδὲν ὑπολείπεσθαι, εἰ μὴ

[12, 61]   εἰς πολυτελῆ δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης τρυφῆς τε πρῶτον εἰς

[12, 11]   ἑταιρισμῷ τὰς (ἑαυτῶν κόρας ἀφοσιούντων, παλαιᾶς τινος ὕβρεως ἐοίκασιν εἷναι πρὸς

[12, 50]   πατρίδος Παυσανίας, φησίν, ὁ περὶ Πλαταιὰς νικήσας Μαρδόνιον, τὰ τῆς Σπάρτης

[12, 29]   τις, φησίν, καὶ τὰς καλουμένας ἀκταίας, ὅπερ ἐστὶ καὶ πολυτελέστατον ἐν

[12, 50]   Εὐξείνου, Λακεδαιμόνιος γένος, υἱὸς Κλεομβρότου, ἀρχαίας Ηρακλέος γενεᾶς. ~Ετρύφησεν δὲ καὶ

[12, 11]   γυναικὸς ἄρχεσθαι ὑβριζομενους σημεῖόν (ἐστι βίας. Οὖσα οὖν καὶ αὐτὴ ἀκόλαστος

[12, 72]   τρυφῆς καὶ τῆς καθ' ἡμέραν (ἀδηφαγίας ἔλαθεν ὑπερσαρκήσας, ὥστε διὰ τὸ

[12, 27]   πλούτου καὶ τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας κατασχούσης. Τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ

[12, 69]   βραχείας καὶ τῆς τυχούσης ὁρμώμενοι χορηγίας, ὅ γ' ἐθισμὸς ἱκανῶς ἡν

[12, 69]   τὸ πλεῖστον, ἕνεκεν ἀνέσεως καὶ φιλολογίας. Ἃ δὴ πάντα γέγονεν δεύτερα

[12, 71]   καλά. ~Πόσῳ γὰρ τούτων βελτίων Γοργίας ὁ Λεοντῖνος, (περὶ οὗ φησιν

[12, 71]   Βυζάντιος ἐν τετάρτῳ περὶ Ποιημάτων Γοργίας, φησίν, ὁ Λεοντῖνος ἐρωτηθεὶς τί

[12, 59]   Τρυφῆς οὖν δοῦλος ἦν καὶ κακουργίας, διὰ μὲν τῆς χώρας τετρακύκλους

[12, 5]   μέτωπον καὶ τὰς κόρρας ἐφόρουν· ὀκλαδίας τε αὐτοῖς δίφρους ἔφερον οἱ

[12, 16]   ἐν τῷ περὶ Σπουδῆς καὶ Παιδιᾶς Αρχύταν φησὶ τὸν Ταραντῖνον πολιτικον

[12, 54]   τε καὶ ναυτίκὴν καὶ τὰς πρεσβείας καὶ τοὺς (παρεπιδημσῦντας ἐν τῇ

[12, 67]   τὰς διὰ μορφῆς κατ' ὄψιν ἡδείας κινήσεις. Καὶ (Μητρόδωρος ἐν ταῖς

[12, 51]   σεμνότατον γένόμενον τῶν δυναστῶν καὶ παιδείας εἴ τινα καὶ ἄλλον καὶ

[12, 69]   ὁ Καρύστιος, κατ' ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς Αθήναις περὶ συμβολικοῦ

[12, 10]   ζημία. ~Ξενοφῶν δὲ, ἐν ὀγδόῳ Παιδείας Ἐχρῶντο, φησιν, ἔτι τότε τῇ

[12, 39]   τοῦτον πολλὰς ἔχοντα μεταβολὰς καὶ κακοπαθείας, καὶ ὧν ἂν καταλίπω ἀγαθῶν

[12, 35]   ἀπὸ τῆς περὶ τὰ ἀναγκαῖα κακοπαθείας συνόδους νεμόντων πλείονας, ἐν αἷς

[12, 8]   οὐδ' αὐτὸ ἠρνεῖτο τὴν τῆς ἡδυπαθείας ἀπόλαυσιν. Κατεσκευάζετο γάρ, ὥς φησι

[12, 12]   τρεῖς· οὕτως ἐξήσκηντο πρὸς τὰς ἡδυπαθείας. Γίνεσθαι δ᾽ αὐτόν φησιν ὁ

[12, 1]   γενομένων λόγον καὶ τῆς τούτων ἡδυπαθείας. ~Η γὰρ ἀπόλαυσις δήπου μετ'

[12, 42]   τῇ Θράκῃ γεγενημένων μάλιστα πρὸς ἡδυπαθείας καὶ τρυφὰς (ὥρμησε, καὶ περιιὼν

[12, 34]   Ἀττικῶν πεμμάτων τὰς δοκούσας εἷναι εὐπαθείας, ~Ποσειδώνιος δ' ἑκκαιδεκάτῃ Ιστοριῶν περὶ

[12, 59]   καὶ τόπον τινὰ εἶναι καλούμενον Αμαλθείας Κέρας, ὃ τὸν Γέλωνα κατασκευάσαι,

[12, 4]   οὐχὶ ἡ τοῦ φαγεῖν μέχρις ὑγιείας (καὶ εὐεξίας καὶ αὐτοῦ σίτου

[12, 62]   τὰ τῆς τρυφῆς καὶ τῆς πολυτελείας ἠσκεῖτο ὡς καὶ Παρράσιον τὸν

[12, 69]   τῶν τε χλανίδων καὶ τῆς πολυτελείας τῆς εἰρημένης· οὐ γὰρ ἔγωγε

[12, 41]   παρασκευὰς τῶν οἰκιῶν καὶ τὰς πολυτελείας τῶν θυσιῶν τὰς παρ' ἑκατέρῳ

[12, 68]   πάντας τοὺς φιλοσόφους τῆς αὑτοῦ βασιλείας, γράψας τάδε· (Βασιλεὺς Αντίοχος Φανίᾳ.

[12, 72]   Ηρακλεώτης ἐν τῷ ιβ' περὶ Ηρακλείας Διονύσιος, φησίν, ὁ Κλεάρχου τοῦ

[12, 72]   ὑποστησάμενος ὑπέρ τινων φυγάδων ἐξ Ηρακλείας· Παχὺς γὰρ ὑς ἔκειτ' ἐπὶ

[12, 27]   ὥστε οὐδένων ἄδακρυς ἡ τῆς δουλείας ὑπουργία γιγνομένη διήγγειλεν εἰς τοὺς

[12, 18]   γινομένων αὐτοῖς σημείων πολλῶν τῆς ἀπωλείας, περὶ ἧς οὐ κατεπείγει λέγειν,

[12, 14]   συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας, ἢ κατὰ συγγενείας, ποιοῦσιν οὕτως· πρῶτον μὲν ὅταν

[12, 66]   φιλαργυρίαν αὐτῷ ὀνειδίζει καὶ τὸν Λασθενείας τῆς Αρκαδικῆς ἔρωτα, ἥτις καὶ

[12, 69]   ὑπεξαιροῦμαι. Ὁ δὲ Λύκων ὑπ' ἀλαζονείας καὶ ἐν τῷ ἐπιφανεστάτω τῆς

[12, 65]   τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ τῆς θεραπείας τῆς τοῦ Περσῶν βασιλέως, οἵους

[12, 10]   τῶν εὐνῶν· οὐ γὰρ τῆς ἱππείας οὕτως ὡς τοῦ μαλακῶς καθῆσθαι

[12, 22]   τρυφῆς χάριν οὐδὲ ὕβρεως, ἀλλ' ἐπηρείας τῆς εἰς τοὺς Πέρσας τοῦτο

[12, 10]   περὶ ἄκραις ταῖς χερσὶν χειρίδας δασείας καὶ δακτυλήθρας ἔχουσιν. Ἒν γε

[12, 25]   γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν καὶ παροιμία παρῆλθε Πλεύσειας εἰς Μασσαλίαν. Καὶ οἱ τὴν

[12, 32]   πρὶν μὲν μετασχεῖν αὐτοῖς τῆς πολιτείας ἅπαντες ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ βίῳ

[12, 19]   καὶ Αριστοτέλης ἱστορεῖ (διὰ τῆς Πολιτείας αὐτῶν, ἐνέδοσαν τοῖς ἵπποις τὸ

[12, 34]   ποτὲ γενέσθαι. Κἀν τρίτῳ δὲ Πολιτείας γράφει οὕτως· Συρακοσίαν δε, ὦ

[12, 4]   Ἐν δὲ τῷ ὀγδόῳ τῆς Πολιτείας ὁ αὐτὸς Πλάτων πρότερος ὑπέδειξε

[12, 69]   δυναμένων εἰς ταῦτα ἀναλίσκειν ἀπὸ βραχείας καὶ τῆς τυχούσης ὁρμώμενοι χορηγίας,

[12, 48]   αὑτῷ τήν τε Λαίδος τῆς Κορινθίας μητέρα Τιμάνδραν καὶ Θεοδότην τὴν

[12, 16]   παῖδας μέχρι τῆς τῶν ἐφήβων ἡλικίας ἁλουργίδας τε φορεῖν καὶ πλοκαμῖδας

[12, 47]   τε ἔτρεφεν ἐπὶ πολὺ τῆς ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει, ἃ

[12, 47]   καὶ τολμηρὸν καὶ ὡραῖον ἐφ' ἡλικίας πάσης γενέσθαι φησίν. Εἰς δὲ

[12, 14]   ὅταν ὁ μὲν δεσπότης τῆς οἰκίας (ἀφροδισιάζηται, ζητῇ δέ τις αὐτόν,

[12, 52]   οὖν καταλελειμμένοι τῆς τοῦ Διομνήστου οἰκίας παρ' Ιππόνικον τὸν Καλλίου τὸν

[12, 24]   μὲν πολλοὺς αὐτῶν καλλίονας τὰς οἰκίας ποιῆσαι τῶν ἱερῶν, τοὺς δ᾽

[12, 52]   εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς οἰκίας· (τελευτησάντων δὲ πάντων διελέθεν ἔχων

[12, 45]   Ηδονῆς ὡς ἀπήλλαξεν ἐκ τῆς οἰκίας τὴν γυναῖκα καὶ τὸν μεθ'

[12, 60]   Μοσχίων ἐν ἔτεσι δύο τρεῖς συνοικίας ἐωνήσατο παῖδάς τε ἐλευθέρους ὕβριζεν

[12, 68]   τὸ χαίρειν, τἄλλ' ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς

[12, 35]   πέμπτῃ τῶν Εὐρωπιακῶν (Ἀρυκανδεῖς, φησί, Λυκίας ὅμοροι ὄντες Λιμυρεῦσι διὰ τὴν

[12, 44]   Πεισιστρατίδας Ιππίαν καὶ Ἵππαρχον εὑρεῖν θαλίας καὶ κώμους· διὸ καὶ ἵππων

[12, 17]   ἠγάπων (γὰρ τῶν μὲν ἐξ Ιταλίας Τυρρηνούς, τῶν δ' ἕωθεν τοὺς

[12, 58]   δ' ὁ Διονυσίου ἁπάσης γενόμενος Σικελίας ἀλάστωρ εἰς τὴν Λοκρῶν πόλιν

[12, 57]   Μιλήτου πρόρατα, ὗς δ' ἐκ Σικελίας. Αλεξις δ' ἐν τρίτῳ Σαμίων

[12, 81]   ὁ ἀδελφὸς, αὐτοῦ Κρίτων ἐκ Σικελίας ἐπιδημήσας συλλαβὼν αὐτὸν παρέδωκεν ἰατρῷ

[12, 59]   βασιλέα. Ἡ δὲ Πανορμῖτις τῆς Σικελίας πᾶσα κῆπος προσαγορεύεται διὰ τὸ

[12, 50]   Περσικὴν ἐνεδύετο στολήν. Ὁ δὲ Σικελίας τύραννος Διονύσιος ξυστίδα καὶ χρυσοῦν

[12, 66]   σχολῆς. Διονύσιος γοῦν ὁ τῆς Σικελίας τύραννος ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν

[12, 58]   δὲ τῆς Διονυσίου τοῦ νεωτέρου Σικελίας τυράννου τρυφῆς Σάτυρος ὁ Περιπατητικὸς

[12, 3]   δεδουλῶσθαι ταύτῃ, ὥσπερ οὐχὶ καὶ δειλίας καὶ φόβου καὶ τῶν ἄλλων

[12, 57]   καίτοι περὶ τὰς τῶν ἀρρένων ὁμιλίας ἐπτοημένος, ὡς καὶ ἀντερᾶν Ανακρέοντι

[12, 65]   καὶ τῆς εὐμορφίας καὶ τῆς ὁμιλίας καὶ περὶ τῶν θεωρημάτων καὶ

[12, 72]   διὰ τῶν πλευρῶν καὶ τῆς κοιλίας διωθεῖν ὅταν εἰς ὕπνον τύχῃ

[12, 45]   Κλέαρχος δὲ ἐν πρώτῳ περὶ Φιλίας τὸν Θεμιστοκλέα φησὶ τρίκλινον οἰκοδομησάμενον

[12, 38]   Ἐνταῦθα ἐπέθηκεν μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας, ἀργυρίου δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων

[12, 59]   πλήρης δένδρων ἡμέρων, ὥς φησιν Καλλίας ἐν ὀγδόῃ τῶν (περὶ Αγαθοκλέα

[12, 28]   ~Τοὺς δὲ σύμπαντας Ιωνας ἐπισκώπτων Καλλίας ἤ Διοκλῆς ἐν Κύκλωψί φησιν·

[12, 52]   μετενόησεν. Τούτων οὖν τῶν χρημάτων Καλλίας κύριος γενόμενος καὶ πρὸς ἡδονην

[12, 20]   ἄνευ τῶν γυναικονόμων ἀκολουθούσης αὐτῇ μιᾶς θεραπαινίδος. Συβαρῖται, φησίν, ἐξοκειλαντες εἰς

[12, 28]   σαυτοῦ πραξόμενος ουδὲν οὔτε προξενίας οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ τῇ σαυτὸῦ παρανομίᾳ

[12, 47]   γενέσθαι φησίν. Εἰς δὲ (τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοίτο, τέσσαρσι τῶν συμμαχίδων

[12, 30]   νόμιμον τοῦτο μαρτυρεῖσθαι καὶ ὑπὸ παροιμίας τῆσδε βαδίζειν εἰς Ηραῖον ἐμπεπλεγμένον.

[12, 43]   εἰς τὰς κοινὰς ἑστιάσεις καὶ κρεανομίας ἥπερ εἰς τὴν τῆς πόλεως

[12, 47]   παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί, Λέσβιοι δὲ οἷνον πάρεῖχον

[12, 24]   τῆς Κρητῶν περὶ τὸν βίον εὐκοσμίας εἰς τοῦτο τρυφῆς, εἱθ' ὕστερον

[12, 69]   (αὕτη δ' ἦν ἐπὶ τῆς εὐκοσμίας τῶν ἐπιχείρούντων) τριάκονθ' ἡμέρας, εἱτα

[12, 64]   δὲ ἀντιτείνειν καὶ καταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας οὔτ' ἔμφρονος οὔτε εὐτυχοῦς οὔτε

[12, 2]   ~Η γὰρ ἀπόλαυσις δήπου μετ' ἐπιθυμίας πρῶτον, ἔπειτα, μεθ' ἡδονῆς. Καίτοι

[12, 81]   αὐτὸν παρέδωκεν ἰατρῷ καὶ τῆς μανίας ἐπαύσατο, διηγεῖτο πολλάκις περὶ τῆς

[12, 81]   ὁ Πυθοδώρου διετέθη ποτὲ ὑπὸ μανίας τοιαύτης ὡς πάντα τὰ πλοῖα

[12, 50]   Μνᾶμ' ἀρετᾶς ἀνέθηκε Ποσειδάωνι ἄνακτι Παυσανίας, ἄρχων Ελλάδος εὐρυχόρου, πόντου ἐπ'

[12, 50]   δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῃ τῶν Ιστοριῶν Παυσανίας μέν, φησίν, ὁ τῶν Σπαρτιατῶν

[12, 50]   ἕκτῳ τῶν περὶ τῆς πατρίδος Παυσανίας, φησίν, ὁ περὶ Πλαταιὰς νικήσας

[12, 21]   καὶ οὐδὲ οὕτως ἔληξαν τῆς ὑπερηφανίας ἕως πάντες ὑπὸ Κροτωνιατῶν ἀπώλοντο.

[12, 28]   ἴδιον σαυτοῦ πραξόμενος ουδὲν οὔτε προξενίας οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ τῇ σαυτὸῦ

[12, 46]   Καὶ γὰρ Ανακρέων αὐτὸν ἐκ πενίας εἰς τρυφὴν ὁρμῆσαί φησιν ἐν

[12, 69]   γενομένης τραπέζης ἀπολαυσωσιν ἢ χάριν ἐξοινίας ἐποιήσαντο τὰς συνόδους, ταύτας οἱ

[12, 66]   πρὸς αὐτὸν Επιστολῃ κατὰ τῆς φιληδονίας αὐτοῦ εἰπὼν καὶ φιλαργυρίαν αὐτῷ

[12, 18]   γεφύραις. ~Δοκεῖ δὲ μέγα τῆς εὐδαιμονιας αἴτιον εἷναι ὅτι ἐκ τῆς

[12, 62]   ἱστορεῖ Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ Εὐδαιμονίας. Τερατευόμενος δὲ ἔλεγεν, ὅτε τὸν

[12, 41]   Πελοποννήσου, πολλὰς δὲ μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας δὲ παιδίσκας ἐξ ἁπάσης

[12, 26]   τὰ τέκνα τῶν φυγόντων εἰς ἁλωνίας συναγαγών, βουσὶ συνηλοίησαν καὶ παρανομωτάτῳ

[12, 40]   τὸν βασιλέως ὕπαρχον καὶ τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα στολῇ χρῆσθαι γυναικείᾳ καὶ

[12, 39]   ἑστάναι τύπον λίθινον συμβεβληκότα τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοὺς δακτύλους, ὡς ἂν

[12, 65]   οὗν τῶν νομοθετῶν τῷ τῆς πλεονεξίας γένει πρῶτον μὲν ὁ περὶ

[12, 4]   τοῦ φαγεῖν μέχρις ὑγιείας (καὶ εὐεξίας καὶ αὐτοῦ σίτου καὶ ὄψου

[12, 3]   καὶ καθάπερ ἀνεύρετος ἦν, οὔτ' ἐπιμιξίας οὔσης οὔτε τῶν τεχνῶν διηκριβωμένων,

[12, 74]   καὶ εἰκοστῆς οὐ τῆς τυχούσης ἀδοξίας νομίζεσθαι, εἴ τις ἢ τὸ

[12, 52]   οὐχ ἑταίρων (περὶ αὐτὸν ἦσαν, ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα κεῖνος;

[12, 75]   πολλῷ ξυνέλθῃ, ξυλλαβων ὁ τῆς διαροίας ποταμὸς ἐξοιχήσεται. Περὶ δἐ τοῦ

[12, 3]   τὸν τῶν ἡμιθέων τῶν ἐπὶ Τροίας, ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον τῶν νῦν.

[12, 25]   ἣν πρῶτοι κατέσχον οἱ ἀπὸ Τροίας ἐλθόντες, ὕστερον δὲ Κολοφώνιοι, ὥς

[12, 27]   ὡς οὐδένες ἕτεροι, τῶν πάντων εὐροίάς καὶ πλούτου καὶ τῆς λοιπῆς

[12, 47]   δίαιταν. Ἀφικόμενος δ᾽ Αθήνησιν ἐξ Ολυμπίας δύο πίνακας ἀνέθηκεν, Αγλαοφῶντος γραφήν·

[12, 11]   βαρυνθείς, τοῦ μὲν Μίδου ὑπ' ἀνανδρίας καὶ τρυφῆς ἐν' πορφύρᾳ κειμένου

[12, 9]   δορυφορούντων τρυφῆς εἰς ὅσον ἦλθον ἀνανδρίας ὑπόμνημα. Δύναται γάρ, ὡς ἔοικεν,

[12, 36]   πρὸς Ρωμαίους πίστιν εἰς τοσοῦτον καρτερίας ἦλθον πολιορκού μενοι (ὑπ' Αννίρα

[12, 14]   πρᾶγμα. Ἐπειδαν δὲ συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας, ἢ κατὰ συγγενείας, ποιοῦσιν οὕτως·

[12, 37]   διὰ τὴν τρυφὴν τυχεῖν τῆς προσηγορίας Χλιδῶν τε πλόκαμος ὥστε παρθένοις

[12, 28]   Ἀντιφῶν ἐν τῷ κατὰ Ἀλκιβιάδου λοιδορίας γράφει οὕτως· Ἐπειδὴ ἐδοκιμάσθης ὑπὸ

[12, 64]   τῶν λόγων, ἐμπεσούσης δέ ποτε ἀπορίας καὶ σκέψεως περί τε τῶν

[12, 11]   ὁ τὰς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένας ἱστορίας (συγγεγραφώς Διονύσιος δ' ὁ Σκυτορραχίων,

[12, 43]   ἐν Σιγείῳ, καὶ αὐτὸς ὁ Χαρρίας ἐν Αἰγύπτῳ. Καὶ περὶ τοῦ

[12, 31]   ἦν, τὰς αὐλητρίδας καὶ τὰς ψαλτρίας καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα (τῶν

[12, 43]   γε περιήγετο στρατευόμενος αὐλητρίδας καὶ ψαλτρίας καὶ πεζὰς ἑταίρας, καὶ τῶν

[12, 38]   χρυσίου μυριάδας χιλίας, ἀργυρίου δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ ἱμάτια καὶ

[12, 76]   εἰς τοὺς παῖδας ἀποτίθενται τὰς τιμωρίας, ἀλλ' αὐτοὺς κακῶς ἀπολλύουσι, μείζους

[12, 11]   εἷναι πρὸς ἀλήθειαν ὑπόμνημα καὶ τιμωρίας. Πρὸς ἣν εἷς τῶν Λυδῶν

[12, 11]   κατῆρξε τῆς εἰς Λυδοὺς πρεπούσης τιμωρίας· τὸ γὰρ ὑπὸ γυναικὸς ἄρχεσθαι

[12, 5]   μάχην καὶ μόνοι τὴν τῆς Ασίας ἁπάσης δύναμιν χειρωσάμενοι, καὶ οἱ

[12, 50]   τραγικόν. Αλέξανδρος δ' ὡς τῆς Ασίας ἐκυρίευσεν Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς. Δημήτριος

[12, 55]   Κνίδιος ἐν τῷ δεκάτῳ περὶ (Ασίας καὶ τοὺς ἑταίρους φησὶ τοὺς

[12, 38]   μέν φησι τοὺς βασιλεύσαντας τῆς Ασίας περὶ τρυφὴν σπουδάσαι, μάλιστα δὲ

[12, 50]   κατὰ μὲν τὸ σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων τῆς

[12, 45]   βίον (προείλετο ᾤκει τε μετ' Ασπασίας τῆς ἐκ Μεγάρων ἑταίρας καὶ

[12, 48]   ἐπιπληττόντων δ' αὐτῷ τινων οὐκ ἀκρασίας ἕνεκεν συνελθεῖν ἔφη, ἀλλ' ἵνα

[12, 74]   ὀψοποιοὶ ἦσαν παρὰ Λακεδαιμονίοις κρέως σκευασίας, ἄλλου δ' οὐδενός. Κἀν τῇ

[12, 12]   καρύκην ἐξεῦρον, περὶ ἧς τῆς σκευασίας οἱ τὰ Οψαρτυτικὰ συνθέντες εἰρήκασιν,

[12, 12]   τούτοις δὲ Στέφανος, Αρχύτας, Ακέστιος, Ακεσίας, Διοκλῇς, Φιλιστίων. Τοσούτους γὰρ οἷδα

[12, 75]   ἑκάστης τέχνης εἱλόμεθα κοινῇ γενομένης ἐκκλησίας, οὕς ᾖσμεν ὄντας ᾁδοφοίτας καὶ

[12, 75]   Μέλητος, ἀπὸ δὲ τῶν κυκλίων Κινησίας. Εἶθ' ἐξῆς φησιν· Ὡς σφόδρ'

[12, 76]   ὄντως λεπτότατος καὶ μακρότατος ὁ Κινησίας, εἰς ὃν καὶ ὅλον δρᾶμα

[12, 76]   εἰ μὴ βαρέως φέρετε ὅτι Κινησίας ἐστὶν ὁ τοῖς νόμοις βοηθός,

[12, 76]   ἰσχνότητα. Ὅτι δὲ ἦν ὁ Κινησίας νοσώδης καὶ δεινὸς τἄλλα Λυσίας

[12, 40]   φρὴν δ' ἔχει μίασμά τι. Κτησίας δὲ ἱστορεῖ Ανναρον τὸν βασιλέως

[12, 38]   τοιοῦτος αὐτῶν βασιλεύει συγκεντηθέντα ἀποθανεῖν. (Κτησίας δὲ λέγει εἰς πόλεμον αὐτὸν

[12, 38]   τῶν κατ' ἄνδρα τάδ' ἤκουσα. Κτησίας ἐν τρίτῃ Περσικῶν καὶ πάντας

[12, 63]   φησιν ὡς καὶ ἀδόξου ποτὲ κλισίας παρ' αὐτῷ τυχὼν ἤνεγκεν ἐρωτήσαντός

[12, 54]   μετὰ τῶν χορῶν, Τιμόθεος, Φρύνιχος, Καφισίας, Διόφαντος, ἔτι δὲ Εὔιος ὁ

[12, 49]   τὰς αἰχμαλώτους ναῦς ἠκρωτηριασμένας (εἰς διακοσίας ἱππαγωγούς τε ἄγων σκύλων καὶ

[12, 11]   ἀμφοτέρους ἐκόλασε, τὸν μὲν ὑπὸ ἀπαιδευσίας κεκωφημένον τῶν ὤτων ἐξελκύσας, ὃς

[12, 65]   (παρ' ἐνίοις καὶ βωμοὺς καὶ θυσίας γίνεσθαι Δίκῃ. Μετὰ ταύτην δὲ

[12, 38]   τὸν καπνὸν καὶ ἐδόκουν αὐτὸν (θυσίας ἐπιτελεῖν ταῦτα δὲ μόνοι ᾔδεσαν

[12, 47]   ἱερεῖα δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί, Λέσβιοι δὲ

[12, 20]   καλεῖν καὶ τοὺς εἰς τὰς θυσίας καλοῦντας πρὸ ἐνιαυτοῦ τὴν κλῆσιν

[12, 42]   φοιτῶν εἰς ἑκάστους ὁπότε τύχοι θυσίας τε τοῖς θεοῖς ἐποιεῖτο καὶ

[12, 48]   ἅπαντα λαβεῖν τὰ ἡμίση κατέλιπεν. ~Λυσίας δὲ ὁ ῥήτωρ περὶ τῆς

[12, 76]   Κινησίας νοσώδης καὶ δεινὸς τἄλλα Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ (ὑπὲρ

[12, 45]   καὶ τὸ πολὺ μέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοκλῆς δὲ

[12, 26]   ἐχθρούς. (Στασιαζοντων γὰρ τῶν τας οὐσίας ἐχόντων και τῶν δημοτῶν, οὓς

[12, 80]   ἐν Συρακούυσαις. Αὖται οὖν ἐπιλαβόμεναι οὐσίας λαμπρᾶς ἱδρύσαντο (Ἀφροδίτης ἱερὸν κάλέσασαι

[12, 41]   ψαλτριῶν καὶ κιθαριστριῶν κατεσκευάζετοι τὰς συνουσίας καὶ μετεπέμπετο πολλὰς μὲν ἑταίρας

[12, 14]   ἀφροδισιάζουσιν δὲ καὶ ποιοῦνται τὰς συνουσίας ὁτὲ μὲν ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς

[12, 70]   τὴν τῶν χορηγησάντων ἄγνοιαν περιπεσούσης ἐξουσίας γυμνὴ μὲν ᾠνοχόει παιδίσκη πρόσηρος

[12, 64]   εἷναι τὸ πάντας ἀνθρώπους, ὅταν ἐξουσίας ἐπιλάβωνται μέγεθος ἀξιόχρεων ἐχούσης, ἐπὶ

[12, 65]   ἥ τοῦ κυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας, Μήδους δὲ Πέρσαι διὰ τὴν

[12, 64]   τοῦτο νομίζειν τέλος εἷναι τῆς ἐξουσίας, τὰ δὲ ἄλλα πάντα σχεδὸν

[12, 79]   Ἐκκρούεται γὰρ ὑπο τῆς τούτων παρουσίας ὁ τῶν ἐρωμένων πόθος, εἰ

[12, 32]   ὄντες, ἐπεὶ δὲ τῆς δημο κρατίας (τῶν Βυζαντίωνι ἐγεύσαντο, διεφθάρησαν εἰς

[12, 80]   Ἀφροδίτης ἱερὸν ἱδρύσασθαι ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας. Ἀνδρὶ ἀγροίκῳ ἐγένοντο δύο καλαὶ

[12, 33]   δ' οἱ Θετταλοί, ὡς (καὶ Κριτίας φησί, πάντων Ελλήνων πολυτελέστατοι γεγενῆσθαι

[12, 69]   ἐφαίνετο λόγου μὲν ἀλλότρια καὶ φιλοσοφίας εἱναι, τρυφῆς δὲ καὶ περιστάσεως

[12, 64]   δὲ γνώριμον τῷ Αρχύτᾳ καὶ φιλοσοφίας οὐ παντελῶς ἀλλότριον ἀπαντᾶν εἰς

[12, 65]   χρῶτα αὐτοῦ ὀδμῆς καὶ τῆς εὐμορφίας καὶ τῆς ὁμιλίας καὶ περὶ

[12, 51]   διατρίβειν. Καὶ Ταραντίνων πρεσβευσαμένων περὶ συμμαχίας ἔσπευσε συνεξελθεῖν (αὐτοῖς βοηθός· κἀκεῖ

[12, 79]   ταῦτα περιφέρουσιν· ἀρχή τε γὰρ ἐντυχίας καὶ παράδειγμα τῆς βουλήσεως αὐτοῖς

[12, 34]   κακῶς, Συρακοσίαν τράπεζαν Συραρίτιδάς τ' εὐωχίας καὶ Χῖον ἐκ Λακαινᾶν. Πλάτων

[12, 19]   ἐληλακότες ὡς καὶ παρὰ τὰς εὐωχίας τοὺς ἵππους ἐθίσαι πρὸς αὐλὸν

[12, 53]   ἐγίνετο ὑπερήφανα καὶ τῆς Περσικῆς ὑπεροψίας (αὐθαδέστερα. Ἄλλων γὰρ ἄλλο τι

[12, 41]   πάντας ἀνθρώπους. Οἳα γὰρ τοὺς Φαίακας Ὅμηρος ποιεῖν μεμυθολόγηκεν ἑορτάζοντας καὶ

[12, 6]   ἱερά, ἢ διὰ τί τὰς μαλακὰς στρωμνὰς Ηρακλέους κοίτας εἰώθασι καλεῖν,

[12, 44]   χωρίοις οὐδ' ἐν τοῖς κήποις φύλακας (ἐφίστα, ὡς Θεόπομπος ἱστορεῖ ἐν

[12, 47]   δ᾽ Αθήνησιν ἐξ Ολυμπίας δύο πίνακας ἀνέθηκεν, Αγλαοφῶντος γραφήν· ὧν ὁ

[12, 23]   παρθένους καὶ τὰς ἐν ἀκμῇ γυναῖκας ἀθροίσαντες είς τὰ τῶν Καρβινατῶν

[12, 6]   ἀνθρώπων βίον διετέλεσε, πλείστας μὲν γυναῖκας γήμας, ἐκ πλείστων δὲ λάθρᾳ

[12, 20]   εἰς τρυφὴν ἔγραψαν νόμον τὰς γυναῖκας εἰς τὰς ἑορτὰς καλεῖν καὶ

[12, 48]   ὑπὸ Εὐπόλιδος ὡς ἀκόλαστος πρὸς γυναῖκας ἐν Κόλαξιν οὕτως· Αλκιβιάδης ἐκ

[12, 27]   πρὸς ἑσπέραν καὶ ἄρκτον περιοίκων γυναῖκας ἐποίκιλλον τὰ σώματα, περόναις γράφην

[12, 11]   ἦλθον τρυφῆς ὡς καὶ πρῶτοι γυναῖκας εὐνουχίσαι, ὡς ἱστορεῖ Ξάνθος ὁ

[12, 11]   φησὶ τὸν Λυδῶν βασιλέα, πρῶτον γυναῖκας εὐνουχίσαντα χρῆσθαι αὐταῖς ἀντὶ ἀνδρῶν

[12, 57]   τὸν τύραννον ὅτι οὐδαμόθεν ἀναγέγραπται γυναῖκας ἢ παῖδας μεταπεμψάμενος, καίτοι περὶ

[12, 11]   προάγοντες ὕβρεως τὰς τῶν ἄλλων γυναῖκας καὶ παρθένους εἰς τὸν τόπον

[12, 13]   βασιλέα καὶ τὰς περὶ αὐτὸν γυναῖκας καὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα

[12, 20]   παρὰ Συρακοσίοις νόμος ἦν τὰς γυναῖκας μὴ κοσμεῖσθαι χρυσῷ μηδ' ἀνθινὰ

[12, 60]   δημιουργῶν, ἦσαν δὲ καὶ πρὸς γυναῖκας ὁμιλίαι σιωπιύμεναι καὶ νεανίσκων ἔρωτες

[12, 14]   πάνυ καλούς, ὁτὲ δὲ καὶ γυναῖκας· ὅταν δὲ τούτων ἀπολαύσωσιν, αὖθις

[12, 60]   παῖδάς τε ἐλευθέρους ὕβριζεν καὶ γυναῖκας τὰς τῶν ἐπι φανεοτάτων, ἐζηλοτύπουν

[12, 14]   τοῖς Τυρρηνοῖς κοινὰς ὑπάρχειν τὰς γυναῖκας· ταύτας δ' ἐπιμελεῖσθαι σφόδρα τῶν

[12, 65]   τὸ χρύσεον ὄμμα τὸ τᾶς Δίκας. Ἀπεθεώθη δὲ καὶ αὐτὸ τὸ

[12, 41]   ἁπάσης τῆς Ελλάδος, τὰς μὲν ᾠδικάς, (τὰς δὲ ὀρχηστρικάς, ὧν εἴθιστο

[12, 62]   εἷχεν σκίπωνί τε ἐπεστηρίζετο χρυσᾶς ἴλικας ἐμπεπαισμένῳ χρυσοῖς τε ἀνασπαστοῖς ἐπέσφιγγε

[12, 56]   ὅτι ὑποδοχὰς ἐποιεῖτο καθ' ἡμέραν ὀχλικάς· ἐν αἷς χωρὶς τῶν ἀναλισκομένων

[12, 60]   τῇ δὲ καθαρειότητι Κυπρίους καὶ φοίνικας· ῥάσματά τε μύρων ἔπιπτεν (ἐπὶ

[12, 55]   διεσκευασμένον ἐφειστήκει καὶ Μακεδόνες χίλιοι Μακεδονικὰς στολὰς ἔχοντες, εἷτα μύριοι Πέρσαι,

[12, 34]   καὶ Σικελικὴν ποικιλίαν ὄψου, (ὡς ἔοικας, οὐκ αἰνεῖς· ψέγεις δὲ καὶ

[12, 41]   τὰς μὲν ᾠδικάς, (τὰς δὲ ὀρχηστρικάς, ὧν εἴθιστο μετὰ τῶν φίλων

[12, 64]   ἡδυπαθῆ ἐπικαλούμενον, ἄνδρα περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ἐσπουδακότα (καὶ οὐ μόνον

[12, 65]   πολλῶν φήμῃ μετριάζειν περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονάς, ~Καὶ Δοῦρις δέ φησιν

[12, 64]   μέγεθος ἀξιόχρεων ἐχούσης, ἐπὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς καταφέρεσθαι καὶ τοῦτο νομίζειν

[12, 26]   ἀτυχίαις διὰ τρυφὴν βίου καὶ πολιτικὰς ἔχθρας· οἳ τὸ ἐπιεικὲς οὐκ

[12, 49]   εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς Αττικὰς τριήρεις θαλλῷ καὶ μίτραις καὶ

[12, 57]   ὑπὸ τοῦ Πολυκράτους, κύνας μὲν Μολοττικὰς καὶ Λακαίνας εἰσαγαγόντος, αἷγας δ'

[12, 58]   ἀνόσιον ἀρὰν κατήλεσαν αὐτῶν τὰς σάρκας, ίν' ἡ τροφὴ σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ·

[12, 41]   μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας δὲ παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς Ελλάδος, τὰς

[12, 22]   καὶ ἐστεφανωμένον χρυσῷ στεφάνῳ, ὑποδεδεμένον λευκὰς κρηπῖδας. Οἱ δὲ οὐ (διὰ

[12, 70]   τρώγων, τυροὺς κάπτων, ᾠὰ κολάπτων, κήρυκας ἔδων, Χῖον πίνων, καὶ πρὸς

[12, 73]   Ἡμεῖς δὲ περιειλόμεθα τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους κατασκευάσαντες, τὸ τίμημα

[12, 14]   δεινὰς καὶ τὰς ὄψεις πάνυ καλάς. Τρέφειν δὲ τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα

[12, 51]   ἄμμου χύδην ἐρριμμένους, εἱπεν· Ὦ τάλας ἐγώ, τὸ μηδὲ τούτων ἕνα

[12, 37]   ἐξησκημένους ἐλθεῖν καὶ κομῶντας τὰς κεφαλάς, ἐπεὶ δ' ἀπέτυχον τοῦ γάμου,

[12, 23]   εἰς Ιαπυγίαν ἐκπεμφθέντων τοσαύτας ἔχει στήλας πρὸ τῶν θυρῶν· ἐφ αἷς

[12, 3]   πρὸς ἀπόλαυσιν καὶ πρὸς τὰς ἄλλας διαγωγάς. ~Πλάτων δ' ἐν τῷ

[12, 18]   πόλις δὲ πρὸς ἁπάσας τὰς ἄλλας ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς. Εἱτα μετ'

[12, 25]   τῶν ἀνθρώπων. Διὸ καὶ Μεγάλη Ελλὰς ἐκλήθη πᾶσα σχεδὸν ἡ κατὰ

[12, 41]   πολλὰς μὲν ἑταίρας ἐκ Πελοποννήσου, πολλὰς δὲ μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας

[12, 39]   ζῶσιν οἱ ἄνθρωποι καὶ τοῦτον πολλὰς ἔχοντα μεταβολὰς καὶ κακοπαθείας, καὶ

[12, 17]   διακομίζεσθαι. Ποιοῦνται δὲ καὶ δημοσίᾳ πολλὰς καὶ πυκνὰς ἑστιάσεις καὶ τοὺς

[12, 41]   κατεσκευάζετοι τὰς συνουσίας καὶ μετεπέμπετο πολλὰς μὲν ἑταίρας ἐκ Πελοποννήσου, πολλὰς

[12, 72]   θάνατος οὗτος φαίνεται εὐθάνατος, ἕχοντα πολλὰς χολλάδας κεῖσθαι παχὺν (ὕπτιον, μόλις

[12, 35]   πολυκρότου ψόφον, ὥστε τὰς πόλεις ὅλας τοιούτοις κελάδοις συνηχεῖσθαι. Αγαθαρχίδης δ'

[12, 39]   ἄνθρωποι καὶ τοῦτον πολλὰς ἔχοντα μεταβολὰς καὶ κακοπαθείας, καὶ ὧν ἂν

[12, 54]   ἐκλήθησαν διὰ τὰς τῶν δώρων ὑπερβολάς, ἐφ οἷς καὶ ἥσθη ὁ

[12, 55]   τοὺς ἑταίρους ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς Χίοις

[12, 31]   φησὶν ἄνδρας αὐτῶν ἁλουργεῖς φοροῦντας στολὰς ἀστυπολεῖν· ὃ δὴ καὶ βασιλεῦσιν

[12, 55]   ἐφειστήκει καὶ Μακεδόνες χίλιοι Μακεδονικὰς στολὰς ἔχοντες, εἷτα μύριοι Πέρσαι, τό

[12, 24]   ἐντριψάμενοι καὶ προκόμια περίθετα λαβόντες στολὰς μὲν ἀνθινὰς φορῆσαι, τὸ δὲ

[12, 38]   καὶ ἱμάτια καὶ πορφύρας καὶ στολὰς παντοδαπάς. Ἔπειτα ὑφάψαι ἐκέλευσε τὴν

[12, 75]   τίς νεκρῶν κευθμῶνα καὶ σκότου πύλας ἔτλη κατελθεῖν; Β. Ἕνα γὰρ

[12, 1]   προστιθέναι· ἀλλ' ἐπεὶ πάνυ λιπαρῶς ἡμᾶς ἀπαιτεῖς καὶ τὸν περὶ τῶν

[12, 63]   δὲ πασῶν ἦν ἐνδοξοτάτη δι' ἡμᾶς, αὕτη τε τήμερον καὶ ἔνδοξος

[12, 53]   οὖν θαυμαστὸν εἰ καὶ καθ' ἡμᾶς Κόμμοδος ὁ αὐτοκράτωρ ἐπὶ τῶν

[12, 74]   οὗν ὁμονοῶμεν, καὶ τὸ τυχὸν ἡμᾶς σκιμπόδιον δέχεται· ἐὰν δὲ στασιάσωμεν,

[12, 6]   βίον διετέλεσε, πλείστας μὲν γυναῖκας γήμας, ἐκ πλείστων δὲ λάθρᾳ παρθένων

[12, 37]   ἐπεὶ δ' ἀπέτυχον τοῦ γάμου, Κόμας ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς, ἦ

[12, 30]   τῶν Ηραίων ἐβάδιζον κατεκτενισμένοι τὰς κόμας ἐπὶ τὸ μετάφρενον καὶ τοὺς

[12, 27]   τῶν βίων ὄλβον καὶ τὰς κόμας περιεσπάσθησαν, παντὸς ἔθνους οἱ ἔξω

[12, 31]   συμμαχίαν ποιησάμενοι, προῄεσαν διησκημένοι τὰς κόμας χρυσῷ κόσμῳ, ὡς καὶ Ξενοφάνης

[12, 11]   παλαιοτέρου ὄντος καὶ Ηροδότῳ τὰς ἀφορμὰς δεδωκότος ὁ δὲ οὖν Ξάνθος

[12, 68]   λυμαίνεσθαι διὰ τὸ μηθὲν πεποιηκέναι ὑμᾶς ὧν ἐγράψαμεν περὶ τούτων. Ὡς

[12, 52]   (περὶ αὐτὸν ἦσαν, ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα κεῖνος; ἀλλ' ὅμως

[12, 77]   σώματος ἰσχνότητα σφαίρας ἐκ μολύβου πεποιημένας εἱχε περὶ τὼ πόδε ὡς

[12, 64]   σπανίων, ὅσα καὶ (κατὰ τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριρωμένα φαίνεται, ~Εἰπὼν δὲ

[12, 28]   Χίον, ἕτερος δ' ὅκως ἐς Κλαζομενάς, ἕτερος δ' ὅκως (ἔς Εφεσον,

[12, 11]   αὐτὴ ἀκόλαστος καὶ ἀμυνομένη τὰς γενομένας αὐτῇ πρότερον ὕβρεις τοῖς ἐν

[12, 41]   τῶν θυσιῶν τὰς παρ' ἑκατέρῳ γινομένας ἐφιλονίκουν ὑπερράλλεσθαι τοῖς τοιούτοις ἀλλήλους.

[12, 11]   ἢ ὁ τὰς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένας ἱστορίας (συγγεγραφώς Διονύσιος δ' ὁ

[12, 49]   καὶ ἀναψάμενος τὰς αἰχμαλώτους ναῦς ἠκρωτηριασμένας (εἰς διακοσίας ἱππαγωγούς τε ἄγων

[12, 29]   ἄν τις, φησίν, καὶ τὰς καλουμένας ἀκταίας, ὅπερ ἐστὶ καὶ πολυτελέστατον

[12, 52]   ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς Αθήνας, καὶ ἀνασκευασθέντων ὑπὸ τῶν Περσῶν

[12, 42]   Κότυς ὡς γαμουμένης αὐτῷ τῆς Αθηνᾶς καὶ θάλαμον κατασκευάσας ἀνέμενεν μεθύων

[12, 49]   Πελοποννησίους λαβὼν ἀνέπεμψεν εἰς τὰς Αθήνας. Κατιών τε μετὰ ταῦτα εἰς

[12, 53]   στεφανοῖ χρυσοῖς τρισχιλίοις, καὶ ὅταν Αθήνας πολιορκῇ, μυρίαις πανοπλίαις καὶ τοῖς

[12, 36]   τοὺς ἁπαλοὺς πτόρθους ἀναλῶσαι ἕνδεκα μῆνας ὑπομείναντες τὴν πολιορκίαν οὐδενὸς βοηθοῦντος

[12, 59]   διὰ μὲν τῆς χώρας τετρακύκλους ἀπήνας περιαγόμενος καὶ ἵππους καὶ θεράποντας

[12, 57]   Πολυκράτους, κύνας μὲν Μολοττικὰς καὶ Λακαίνας εἰσαγαγόντος, αἷγας δ' ἐκ Σκύρου

[12, 57]   τινας πήξας ἀπὸ τῆς πατρίδος Σαμαίνας ἐκάλεσεν. (Κλεαρχος δέ φησιν ὡς

[12, 29]   λάβοι δ᾽ ἄν τις καὶ φλογίνας καὶ θαλασσοειδεῖς· ὑπάρχουσιν δὲ καὶ

[12, 14]   (βουληθῶσιν. Εἷναι δὲ καὶ πιεῖν δεινὰς καὶ τὰς ὄψεις πάνυ καλάς.

[12, 73]   Αλέξανδρος, ὁ τὴν ἑαυτοῦ μητέρα ἀποκτείνας συμρασιλεύουσαν αὐτῷ. (Φησὶ γοῦν περὶ

[12, 24]   προκόμια περίθετα λαβόντες στολὰς μὲν ἀνθινὰς φορῆσαι, τὸ δὲ ἐργάσασθαι καὶ

[12, 14]   πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ τὰς κλίνας, αἳ πεπλεγμέναι εἰσὶν ἐκ ῥάβδων,

[12, 38]   πλέθρων ἐφ' ἧς ἐπέθηκεν χρυσᾶς κλίνας ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα καὶ ἴσας

[12, 38]   οἴκημα ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων κἀνταῦθα κλίνας ὑπεστόρεσε καὶ κατεκνλίθη αὐτός τε

[12, 60]   διὰ τὴν ἔμφυτον ἀκρασίαν ἠφάνιζεν, θοίνας καθ' ἑκάστην ἡμέραν λαμπρὰς ἐπιτελῶν

[12, 43]   ἅπαντα πλείω καταναλίσκειν εἰς τὰς κοινὰς ἑστιάσεις καὶ κρεανομίας ἥπερ εἰς

[12, 14]   εἶναί φησιν παρὰ τοῖς Τυρρηνοῖς κοινὰς ὑπάρχειν τὰς γυναῖκας· ταύτας δ'

[12, 11]   ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις τὰς δεσποίνας. Ὅθεν οἱ Λυδοὶ τὸ πικρὸν

[12, 27]   εἰς οὕς ἀφίκοιντο ἠκρωτηρίαζον τας ρῖνας ὧν οἱ ἀπογόνοι μεταστάντες ἔτι

[12, 64]   πάντα γὰρ δὴ ταῦτα συμβάλλεσθαί τινας ἡδονάς, ὅταν ᾖ ἡ ὑποκειμένη

[12, 57]   δ' ὁ Πολυκράτης καὶ ναῦς τινας πήξας ἀπὸ τῆς πατρίδος Σαμαίνας

[12, 32]   διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν παρωκεανιτῶν δέ τινάς φησι Θεόπομπος ἐν ὀγδόῃ Φιλιππικῶν

[12, 17]   δὲ καὶ δημοσίᾳ πολλὰς καὶ πυκνὰς ἑστιάσεις καὶ τοὺς λαμπρῶς φιλοτιμηθέντας

[12, 6]   ἢ διὰ τί τὰς μαλακὰς στρωμνὰς Ηρακλέους κοίτας εἰώθασι καλεῖν, εἰ

[12, 57]   Πρὸ δὲ τοῦ τυραννῆσαι (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς καὶ ποτήρια ἐπέτρεπε χρῆσθαι

[12, 5]   μὲν οὑτωσὶ λέγων· Τίς γὰρ, ἁδονᾶς ἄτερ θνατῶν βίος ποθεινὸς ἢ

[12, 60]   ταῖς εἰς τὰ δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε, τῇ δὲ καθαρειότητι Κυπρίους

[12, 55]   Περσῶν βασιλεὺς ἀθλοθετῶν τοῖς τὰς ἡδονὰς αὐτῷ πορίζουσιν ὑπὸ πάντων τῶν

[12, 67]   ἀφαιρῶν μὲν τὰς διὰ χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν δὲ τὰς δι' ἀφροδισίων,

[12, 3]   λογισμῷ χρωμένοις ἀποδοκιμαζομένων. Τὸ οὖν ἡδονὰς διώκειν προπετῶς λύπας ἐστὶ θηρεύειν.

[12, 6]   εἰ μὴ τὰ περὶ τὰς ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν, ἢ διὰ τί τὰ

[12, 64]   ἐπικαλούμενον, ἄνδρα περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ἐσπουδακότα (καὶ οὐ μόνον τῷ

[12, 65]   φήμῃ μετριάζειν περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονάς, ~Καὶ Δοῦρις δέ φησιν ἐν

[12, 64]   ἀξιόχρεων ἐχούσης, ἐπὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς καταφέρεσθαι καὶ τοῦτο νομίζειν τέλος

[12, 72]   σῶμα διεστράφησαν διὰ τὰς ἀκαίρους ἡδονάς, οἱ δὲ καὶ εἰς πάχος

[12, 68]   Ποστουμίου ὑπατεύοντος, δι' ἃς εἰσηγοῦντο ἡδονάς, ὁμοίως δὲ καὶ Μεσσήνιοι κατὰ

[12, 61]   πόλεων οὔτε πρὸς τὰς ἀφροδισίους ἡδονὰς ὁρμήσας οὔτε μέθαις καὶ πότοις

[12, 41]   μᾶλλον ἐκείνων παρεκεκινήκειι πρὸς τὰς ἡδονὰς ὅσον οἱ μὲν Φαίακες, ὥς

[12, 64]   γὰρ δὴ ταῦτα συμβάλλεσθαί τινας ἡδονάς, ὅταν ᾖ ἡ ὑποκειμένη ὕλη

[12, 68]   Αντιγόνῃ τοιαῦτα εἰπών· Τὰς γὰρ ἡδονὰς ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ'

[12, 57]   χρῆσθαι τοῖς ἢ γάμον ἢ μείζονας ὑποδοχὰς ποιουμένοις, Εκ πάντων οὖν

[12, 35]   τὰ ἀναγκαῖα κακοπαθείας συνόδους νεμόντων πλείονας, ἐν αἷς εὐωχοῦντο συνεχῶς, τοῖς

[12, 24]   Καὶ τοὺς μὲν πολλοὺς αὐτῶν καλλίονας τὰς οἰκίας ποιῆσαι τῶν ἱερῶν,

[12, 72]   Διὸ συνέταξαν οἱ ἰατροὶ κατασκευάσαι βελόνας λὲπτὰς τῷ μήκει διαφερούσας, ἅς

[12, 27]   καὶ νῦν ὑπολειπούσης περὶ τοὺς ἡγεμόνας αὐτῶν ἐσθῆτός τε (καὶ διαίτης,

[12, 24]   ποιῆσαι τῶν ἱερῶν, τοὺς δ᾽ ἡγεμόνας τῶν Ιαπύγων ἐφυβρίζοντας τὸ θεῖον

[12, 54]   πολυτελετῖς αὐλαῖαι ζῳωτοὶ καὶ διάχρυσοι, κανόνας ἔχουσαι περιχρύσους καὶ περιαργύρους, τῆς

[12, 10]   γὰρ πρῶτον μὲν οὐκέτι τὰς εὐνὰς μόνον ἀρκεῖ μαλακῶς ὑποστόρνυσθαι, ἀλλ'

[12, 57]   ὑπὸ τρυφῆς τὰ πανταχόθενι συνάγειν, κύνας μὲν ἐξ (Ἠπείρου, αἷγας δὲ

[12, 57]   τὴν Σάμον ὑπὸ τοῦ Πολυκράτους, κύνας μὲν Μολοττικὰς καὶ Λακαίνας εἰσαγαγόντος,

[12, 65]   πού τις καὶ ποιητὴς ἐφθέγξατο· Δικαιοσύνας τὸ χρύσεον πρόσωπον, καὶ πάλιν

[12, 31]   κόσμῳ, ὡς καὶ Ξενοφάνης φησίν· Ἀβροσύνας δὲ μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν

[12, 64]   ὅσα καὶ (κατὰ τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριρωμένα φαίνεται, ~Εἰπὼν δὲ τούτοις

[12, 15]   Συβαρῖται καὶ τὰς ποιούσας ψόφον τέχνας οὐκ ἐῶσιν ἐπιδημεῖν τῇ πόλει,

[12, 41]   ὧν εἴθιστο μετὰ τῶν φίλων ἀγῶνας τιθέναι καὶ μεθ' ὧν συνουσιάζων

[12, 30]   παρατίθεται Ασίου ποιήματα, ὅτι ἐφόρουν χλιδῶνας περὶ τοῖς βραχίοσιν καὶ τὴν

[12, 28]   ἀπεσκυθίσθαι προσηγόρευσαν, ~Τοὺς δὲ σύμπαντας Ιωνας ἐπισκώπτων Καλλίας ἤ Διοκλῆς ἐν

[12, 17]   Τυρρηνούς, τῶν δ' ἕωθεν τοὺς Ιωνας ὅτι τρυφῇ προσεῖχον. Οί δ'

[12, 31]   Ηδονῆς καὶ δὴ καὶ τοὺς Ιωνάς φησι διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς

[12, 47]   καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων ἐνίκα τοὺς Λάκωνας, ὑπερῆρεν δὲ καὶ τὴν τῶν

[12, 16]   Τίμαιος, τοὺς καλουμένους παρά τισι στίλπωνας καὶ κυνάρια Μελιταῖα, ἅπερ αὐτοῖς

[12, 5]   (ἠμπίσχοντο ἱμάτια, ποικίλους δ' ὑπέδυνον χιτῶνας, κορυμβους δ' ἀναδούμενοι τῶν τριχῶν

[12, 25]   παρ' αὐτοῖς ἐπεχωρίασεν φορεῖν ἀνθινοὺς χιτῶνας, οὓς ἐζώννυντο μίτραις πολυτελέσιν, καὶ

[12, 25]   μιτροχίτωνες, ἐπεὶ Ομηρος τοὺς ἀζώστους ἀμιτροχίτωνας καλεῖ. Καὶ Ἀρχίλοχος δ' ὁ

[12, 71]   Οὐδὲν πώποτε, εἷπεν, ἡδονῆς ἕνεκεν πράξας. Δημήτριος δὲ ὁ Βυζάντιος ἐν

[12, 52]   ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ερέτριαν στράτευμα, προστάξας ἀνάστατον ποιῆσαι τὴν πόλιν, εἰκότως

[12, 57]   ὁ Πολυκράτης καὶ ναῦς τινας πήξας ἀπὸ τῆς πατρίδος Σαμαίνας ἐκάλεσεν.

[12, 45]   οὐδ' ἑταίραις χρωμένων ἐκφανῶς τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων διὰ τοῦ Κεραμεικοῦ πληθύοντος

[12, 25]   οὐδ' ἐρατός, οἷος ἀμφὶ Σίριος ῥοάς. Ὠνομάσθη δ' ἡ Σῖρις, ὡς

[12, 50]   ὄρφνινον ἔχουσαι τὸ φέγγος τῆς χρόας, τὸ δὲ πᾶν ἐνύφαντο χρυσοῦς

[12, 23]   ἀποιχομένους οὔτε τὰς νομίμους χέονται χοάς, ἀλλὰ θύουσι Διὶ Καταιβάτῃ. ~Ιαπύγων

[12, 60]   ἦν αὐτοῦ τὸ ἄριστον ὀξύραφα παντοδαπὰς ἐλάας ἔχοντα καὶ τυρὸν νησιωτικόν.

[12, 38]   ἱμάτια καὶ πορφύρας καὶ στολὰς παντοδαπάς. Ἔπειτα ὑφάψαι ἐκέλευσε τὴν πυράν,

[12, 35]   ἐλπίσιν, ἆθλον ἕξειν νομίσαντες χρεῶν ἀποκοπάς. Ἐν δὲ τῇ λα' Ζακυνθίους

[12, 3]   Τὸ οὖν ἡδονὰς διώκειν προπετῶς λύπας ἐστὶ θηρεύειν. Διόπερ Ομηρος ἐπονείδιστον

[12, 49]   δ' ἐντὸς ἦν καὶ τὰς κώπας ἔλαβον οἱ ἐρέται, Χρυσόγονος μὲν

[12, 45]   εἵρηκεν ὁ Ιδομενεύς, εἴτε ἑταίρας τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵππους εἴτ' ἀνεβίβασεν

[12, 81]   διῴκει καὶ καταπλέοντα ἀπεδέχετο μετὰ χαρᾶς τοσαύτης ὅσησπερ (ἅν τις ἡσθείη

[12, 57]   φησιν ὡς Πολυκράτης ὁ τῆς ἁβρᾶς Σάμου τύραννος διὰ τὴν περὶ

[12, 51]   τὴν ἀθανασίαν. Κατατεινόμενον οὖν ὑπὸ ποδάγρας πλείους ἡμέρας, ὥς ποτ' οὖν

[12, 5]   τε ἦν καὶ μεγαλοψυχοτάτους ἔτρεφεν ἄνδρας. Ἁλουργῆ μὲν γὰρ (ἠμπίσχοντο ἱμάτια,

[12, 31]   ἐν πεντεκαιδεκάτῃ Ιστοριῶν χιλίους φησὶν ἄνδρας αὐτῶν ἁλουργεῖς φοροῦντας στολὰς ἀστυπολεῖν·

[12, 74]   μὲν ἆθλα μεγάλα, πρὸς δ' ἄνδρας εὐτελεῖς ὁ ἀγὼν συνέστηκε, προθυμότερον

[12, 19]   ἐν τῷ κορσωτηρίῳ ἱζάνοντες. Και ἀποδρὰς ἐκ τῆς Καρδίης εἰς τὴν

[12, 53]   φησιν ὡς Αλέξανδρος καὶ τὰς ἱερὰς ἐσθῆτας ἐφόρει ἐν τοῖς δείπνοις,

[12, 59]   τόπον τινὰ εἶναι καλούμενον Αμαλθείας Κέρας, ὃ τὸν Γέλωνα κατασκευάσαι, Σιληνὸς

[12, 35]   ἐνδιαιτώμενοι, καὶ τὸ πλεῖον τῆς ἡμέρας γαστριζόμενοι ἐν αὐτοῖς οἴνοις καὶ

[12, 13]   Τὰ δ' ἀναλώματα λέγεται τῆς ἡμέρας εἰς τὸν βασιλέα καὶ τὰς

[12, 69]   τῆς εὐκοσμίας τῶν ἐπιχείρούντων) τριάκονθ' ἡμέρας, εἱτα τῇ ἕνῃ καὶ νέᾳ

[12, 34]   οὐδαμῶς ἤρεσεν, δίς τε τῆς ἡμέρας ἐμπιπλάμενον ζῆν καὶ μηδέποτε κοιμώμενον

[12, 20]   μὴ μοιχευθησομένην· ἐκωλύετο δὲ καὶ (ἡμέρας ἐξιέναι ἄνευ τῶν γυναικονόμων ἀκολουθούσης

[12, 54]   τὸ στρατόπεδον. Ἐπὶ πέντε δὲ ἡμέρας ἐπετελέσθησαν οἱ γάμοι, καὶ ἐλειτούργησαν

[12, 31]   άνειν ἀπὸ πρωὶ μέχρι μέσου ἡμέρας καὶ μέχρι λύχνων ἁφῶν· ἀπὸ

[12, 18]   ἔχει, τὸ δὲ μέσον τῆς ἡμέρας καῦμα ἀνύποιστον· ὥστε τοὺς πλείστους

[12, 8]   Περσικῶν. Αὗται δὲ τὰς μὲν ἡμέρας κοιμῶνται ἵνα νυκτὸς ἐγρηγορῶσι, τῆς

[12, 38]   τὴν πυράν, καὶ ἐκαίετο πεντεκαίδεκα ἡμέρας. Οἱ δὲ ἐθαύμαζον ὁρῶντες τὸν

[12, 21]   δαιμονίου, ἔδοξαν γοῦν μετ᾽ ὀλίγας ἡμέρας πάντες αὐτῶν οἱ ἄρχοντες τὴν

[12, 74]   προπετῆ ἐφαίνετο, γυμνῶν κατὰ δέκα ἡμέρας παρισταμένων τοῖς ἐφόροις τῶν νέων.

[12, 23]   καὶ σκηνοποιησάμενοι γυμνὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα παρεῖχον θεωρεῖν καὶ

[12, 51]   Κατατεινόμενον οὖν ὑπὸ ποδάγρας πλείους ἡμέρας, ὥς ποτ' οὖν ἐρράισεν καὶ

[12, 38]   γὰρ τρεῖς υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας ὁρῶν τὰ πράγματα κακούμενα προπεπόμφει

[12, 41]   πολλὰς δὲ μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας δὲ παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς

[12, 80]   παῖδας ἐρᾷ καὶ αὐτὸς τῆς ἑτέρας. Ὁ γοῦν πατὴρ ἐπεὶ παρακαλῶν

[12, 10]   πετρῶν σκιαί, ἀλλ' ἐν ταύταις ἑτέρας σκιάδας ἄνθρωποι μηχανώμενοι αυτοῖς παρεστᾶσι.

[12, 3]   τοὺς μεγίστους οὐδὲν ὑπὸ τῆς σφετέρας ὠφελεῖσθαι δυνάμεως, ἀλλὰ τὰ μέγιστα

[12, 5]   εἰληφότες πεῖραν τὴν ἡδονὴν προκρίνουσιν, μεγαλοψυχοτέρας ποιούσης τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν

[12, 50]   τὸ δὲ πᾶν ἐνύφαντο χρυσοῦς ἀστέρας ἔχον καὶ τὰ δώδεκα (ζῴδια.

[12, 73]   ἀπὸ μετεώρων κλινῶν καθαλλόμενος ἀνυπόδητος συντονωτέρας αυτὰς τῶν ἠσκηκότων ἐποιεῖτο. ~Αγαθαρχίδης

[12, 76]   αὐτοὺς κακῶς ἀπολλύουσι, μείζους καὶ (χαλεπωτέρας καὶ τὰς συμφορὰς καὶ τὰς

[12, 21]   τούτοις ἀπεστράφη μὲν τὸ τῆς Ηρας ἄγαλμα, τὸ δὲ ἔδαφος ἀνῆκε

[12, 58]   Λακινίου ἐν τῇ πανηγύρει τῆς Ηρας, εἰς ἥν συμπορεύονται πάντες Ιταλιῶται,

[12, 30]   φοίτεσκον ὅπως πλοκάμους κτενίσαιντο εἰς Ηρας τέμενος, πεπυκασμένοι εἵμασι καλοῖς, χιονέοισι

[12, 55]   ἑκατὸν ἠκολούθουν, αἷς περιιστάντες τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς δὲ χρυσᾶς πλατάνους

[12, 65]   βασιλέως, οἵους καὶ ὅσους ἔχει θεραπευτῆρας, καὶ περὶ τῆς τῶν ἀφροδισίων

[12, 10]   ταῖς χερσὶν χειρίδας δασείας καὶ δακτυλήθρας ἔχουσιν. Ἒν γε μὴν τῷ

[12, 26]   διὰ τρυφὴν βίου καὶ πολιτικὰς ἔχθρας· οἳ τὸ ἐπιεικὲς οὐκ ἀγαπῶντες

[12, 41]   συνουσίας καὶ μετεπέμπετο πολλὰς μὲν ἑταίρας ἐκ Πελοποννήσου, πολλὰς δὲ μουσουργοὺς

[12, 78]   εἰμὶ φιλογύνης ἐγὼ καὶ τὰς ἑταίρας ἡδέως πάσας ἔχω; Τουτὶ γὰρ

[12, 45]   μετ' Ασπασίας τῆς ἐκ Μεγάρων ἑταίρας καὶ τὸ πολὺ μέρος τῆς

[12, 43]   αὐλητρίδας καὶ ψαλτρίας καὶ πεζὰς ἑταίρας, καὶ τῶν χρημάτων τῶν εἰσφερομένων

[12, 14]   λύχνων ἔτι καιομένων ὁτὲ μὲν ἑταίρας, ὁτὲ δὲ παῖδας πάνυ καλούς,

[12, 45]   αὐτὸ εἵρηκεν ὁ Ιδομενεύς, εἴτε ἑταίρας τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵππους εἴτ'

[12, 77]   διὰ τἠν τοῦ σώματος ἰσχνότητα σφαίρας ἐκ μολύβου πεποιημένας εἱχε περὶ

[12, 79]   Ερωτικοῖς Διὰ τί, φησί, μετὰ χεῖρας ἄνθη καὶ μῆλα καὶ τὰ

[12, 79]   ὡραίοις ἄνθεσιν, ἀλλὰ καὶ μετὰ χεῖρας ἐχόντων τὸ πᾶν εἶδος ἐπικοσμεῖται.

[12, 79]   τῆς φύσεως τὰ ὡραῖα μετὰ χεῖρας ἔχουσιν καὶ χαίρουσιν αὐτοῖς; Ἢ

[12, 18]   βουλόμενον ἐν Συβάρει μὴ πρὸ μοίρας ἀποθανεῖν οὔτε δυόμενον οὔτε ἀνίσχοντα

[12, 11]   ἁπλῶς τῶν ἑταιρισμῷ τὰς (ἑαυτῶν κόρας ἀφοσιούντων, παλαιᾶς τινος ὕβρεως ἐοίκασιν

[12, 76]   μείζους καὶ (χαλεπωτέρας καὶ τὰς συμφορὰς καὶ τὰς νόσους ἢ τοῖς

[12, 56]   ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεις ἐπιτελοῦντα (ὑποδοχας λαμπρὰς ἐπιτελεῖν. Ἐν αἷς τὸ μὲν

[12, 60]   ἠφάνιζεν, θοίνας καθ' ἑκάστην ἡμέραν λαμπρὰς ἐπιτελῶν καὶ πλῆθός τι συνδείπνων

[12, 80]   Συρακούυσαις. Αὖται οὖν ἐπιλαβόμεναι οὐσίας λαμπρᾶς ἱδρύσαντο (Ἀφροδίτης ἱερὸν κάλέσασαι Καλλίπυγον

[12, 5]   περὶ τὸ μέτωπον καὶ τὰς κόρρας ἐφόρουν· ὀκλαδίας τε αὐτοῖς δίφρους

[12, 12]   τοὺς πολέμους, καθάπερ Κρῆτες μετὰ λύρας. ~(Ηρακλείδης δ' ὁ Κυμαῖος ὁ

[12, 76]   εἰρήκασι φιλύρινον Κινησίαν διὰ τὸ φιλύρας λαμβάνοντα σανίδα συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ

[12, 12]   οὕτως· Τοὺς ἐν τῇ πόλει μάρτυρας ἔχω γὰρ ὄτι μόνος φύσκην

[12, 37]   τοῦ γάμου, Κόμας ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς, ἦ που ποθεινὸν χρῆμα

[12, 20]   ἀνθινὰ φορεῖν μηδ' ἐσθῆτας ἔχειν πορφυρᾶς ἐχούσας παρυφὰς έὰν μή τις

[12, 38]   μυριάδας ταλάντων καὶ ἱμάτια καὶ πορφύρας καὶ στολὰς παντοδαπάς. Ἔπειτα ὑφάψαι

[12, 50]   ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ δὲ χρυσοῦ πολλὴν ἐνύφαινον

[12, 79]   εἰς ἀντίδοσιν τῆς τοῦ σώματος ὤρας προκαλεῖται τοὺς λαβόντας. Ἢ τὴν

[12, 79]   (ἡ φύσις μηνύει τοὺς τῆς ὥρας ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτ'

[12, 79]   δεῖ καὶ αὐτοὺς μεταδιδόναι τῆς ὥρας. Ἡ γὰρ τῶν ὡραίων ἀνθῶν

[12, 79]   τῆς ὀπώρας καὶ τὸ τῆς ὥρας ὄντως πρόσωπον ἔν τε καρποῖσι

[12, 79]   παραμυθίαν τῆς ἐπὶ τῶν ἐρωμένων ὥρας ταῖς ἐπιθυμίαις χαίροντες ἔχουσιν αὑτοῖς.

[12, 79]   ἔχειν. Καλὸν γὰρ τὸ τῆς ὀπώρας καὶ τὸ τῆς ὥρας ὄντως

[12, 18]   αἴτιον εἷναι ὅτι ἐκ τῆς χωρας, ἀλιμένου τῆς θαλάσσης παρηκούσης (καὶ

[12, 35]   ἀνθρώπων διὰ τὴν εὐβοσίαν τῆς χώρας ἀπὸ τῆς περὶ τὰ ἀναγκαῖα

[12, 17]   ἀφειμένων τὸν μὲν ἔξω τῆς χώρας πιπράσκεσθαι, τὸν δὲ εἰς τὴν

[12, 59]   καὶ κακουργίας, διὰ μὲν τῆς χώρας τετρακύκλους ἀπήνας περιαγόμενος καὶ ἵππους

[12, 63]   ὁ Σωκράτης καὶ τὴν ἠθοποιίαν πλάσας τῆς Αρετῆς καὶ τῆς Ηδονῆς

[12, 47]   ἦν ἐπίσημον Ερως κεραυνὸν ἠγκυλημένος. Ἐπικωμάσας δέ ποτε ὡς Ανυτον ἐραστὴν

[12, 78]   ἐγὼ καὶ τὰς ἑταίρας ἡδέως πάσας ἔχω; Τουτὶ γὰρ αὐτὸ πρῶτον

[12, 18]   καὶ ἡ πόλις δὲ πρὸς ἁπάσας τὰς ἄλλας ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς.

[12, 42]   αὐτῷ τῆς Αθηνᾶς καὶ θάλαμον κατασκευάσας ἀνέμενεν μεθύων τὴν θεόν. Ἤδη

[12, 77]   λαμβάνων· ἦν δὲ ίσχνότατος, ἄνοσος διατελέσας· Μητρόδωρος δ' ὁ Σκήψιος ἐν

[12, 62]   σέβων τάδ' ἔγραψεν. Καί τις ὑπεραλγήσας ἐπὶ τούτῳ παρέγραψεν Ῥαβδοδίαιτος ἀνήρ.

[12, 38]   Ὁ μὲν οὗν Σαρδανάπαλλος ἐκτόπως ἡδυπαθήσας ὡς ἐνῆν γενναίως ἐτελεύτησεν. ~Κλέαρχος

[12, 37]   ὥς φησιν Υπέροχος ἢ ὁ ποιήσας τὰ εἰς αὐτὸν ἀναφερόμενα Κυμαϊκά,

[12, 49]   δὲ τὴν φυγὴν κυρίους Αθηναίους ποιήσας τοῦ Ελλησπόντου καὶ πλείους τῶν

[12, 53]   εἷναι μελαγχολικός. Ἐν Εκβατάνοις δὲ ποιήσας τῷ Διονύσῳ θυσίαν καὶ πάντων

[12, 50]   Παυσανίας, φησίν, ὁ περὶ Πλαταιὰς νικήσας Μαρδόνιον, τὰ τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν

[12, 72]   τῆς καθ' ἡμέραν (ἀδηφαγίας ἔλαθεν ὑπερσαρκήσας, ὥστε διὰ τὸ πάχος ἐν

[12, 69]   Αντίγονος ὁ Καρύστιος, κατ' ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς Αθήναις περὶ

[12, 81]   ἀδελφὸς, αὐτοῦ Κρίτων ἐκ Σικελίας ἐπιδημήσας συλλαβὼν αὐτὸν παρέδωκεν ἰατρῷ καὶ

[12, 73]   Ποσειδώνιος γοῦν ὁ στωϊκός, συν αποδημήσας (Σκιπίωνι τῷ Αφρικανῷ κληθέντι εἰς

[12, 39]   ὁ παρ' ὅλον τὸν βίον τιμήσας τὰς ἀπολαύσεις, καὶ τελευτήσας δείκνυσιν

[12, 11]   εἷς τῶν Λυδῶν εὐγενὴς ἀνὴρ ὁρμήσας καὶ τῇ παρ' αὐτοῖς Μίδου

[12, 61]   οὔτε πρὸς τὰς ἀφροδισίους ἡδονὰς ὁρμήσας οὔτε μέθαις καὶ πότοις ἀκαίροις

[12, 13]   ἀποθνήσκουσιν ἐὰν δὲ δικαίως, ὁ κινήσας τὴν θυρίδα ἀπόλλυται. Τὰ δ'

[12, 72]   υἱὸς καὶ αὐτὸς τῆς πατρίδος τυραννήσας ὑπὸ τρυφῆς καὶ τῆς καθ'

[12, 42]   δὲ βασιλεὺς οὗτός ποτε καὶ ζηλοτυπήσας τὴν αὑτοῦ γυναῖκα ταῖς αὑτοῦ

[12, 41]   περὶ τοῦ Στράτωνος τὰ αὐτὰ ἱστορήσας διημιλλῆσθαί φησιν αὐτὸν Νικοκλεῖ τῷ

[12, 26]   ἐκεῖνοι Γέργιθας ἐκάλουν, πρῶτον μὲν κρατήσας ὁ δῆμος καὶ τοὺς πλουσίους

[12, 39]   βίον τιμήσας τὰς ἀπολαύσεις, καὶ τελευτήσας δείκνυσιν ἐν τῷ τοῦ μνήματος

[12, 2]   περὶ τὰς τῶν ἀφροδισίων ἀπολαύσεις, φήσας ἀσμένως ἀπηλλάχθαι αὐτῶν ὥσπερ (τινὸς

[12, 62]   παρὰ μέλος ὑπὲρ τὴν γραφικὴν τρυφήσας λόγῳ τῆς ἀρετῆς ἀντελαμβάνετο καὶ

[12, 38]   κλίνας ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα καὶ ἴσας τραπεζάς καὶ ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε

[12, 80]   τοῦ ἀγροῦ τὰς παῖδας αὐτοῖς, πείσας ἐκείνων τὸν πατέρα, καὶ ζεύγνυσι

[12, 33]   κατὰ τῆς Ελλάδος ἐπαγαγεῖν τοὺς Πέρσας, ζηλώσαντας τὴν τούτων τρυφὴν καὶ

[12, 39]   φησί, Σαρδανάπαλλος, Αλέξανδρος ἀναβαίνων εἰς Πέρσας κατεστρατοπεδεύσατο. Καὶ ἦν οὐ πόρρω

[12, 22]   ἀλλ' ἐπηρείας τῆς εἰς τοὺς Πέρσας τοῦτο πράττοντες. Ὕστερον δὲ καὶ

[12, 73]   καὶ Πτολεμαῖος ὁ ἕβδομος Αἰγύπνου βασιλεύσας, ὁ αὑτὸν μὲν Εὐεργέτην ἀνακηρύττων,

[12, 19]   Καρδίῃ (ἐπράθη καί τινι Καρδιηνῷ δουλεύσας κορσωτεὺς ἐγένετο. Καρδιηνοῖς δὲ λόγιον

[12, 53]   αὐτὸς ὁ Αλέξανδρος ἐπεισόδιόν τι μνημονεύσας ἐκ τῆς Εὐριπίδου Ανδρομέδας ἠγωνίσατο

[12, 42]   μηδένα εἶναι ἐν τῷ θαλάμῳ, τοξεύσας τοῦτον ἀπέκτεινεν καὶ ἄλλον δεύτερον

[12, 22]   βασιλέα, Οροίτου τὸν Πολυκράτη ἀποκτείναντος. Θεραπεύσας δ' ὁ Δημοκήδης Ατοσσαν τὴν

[12, 43]   ἐδείπνισεν Αθηναίους (ἐν τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης μάχης

[12, 11]   ὑπὸ ἀπαιδευσίας κεκωφημένον τῶν ὤτων ἐξελκύσας, ὃς διὰ τὴν τοῦ (φρονεῖν

[12, 66]   Ὡς ἀμφὶ κρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας κείμεθα, δεικνύων καὶ τὸν θάνατον

[12, 15]   Πρῶτοι δὲ Συβαρῖται καὶ τὰς ποιούσας ψόφον τέχνας οὐκ ἐῶσιν ἐπιδημεῖν

[12, 59]   Καλακτῖνος ἐν τρίτῳ Σικελικῶν περὶ Συρακούσας φησὶν κῆπον εἱναι πολυτελῶς κατεσκευασμένον

[12, 34]   ἔξειν καὶ Ἀττικῶν πεμμάτων τὰς δοκούσας εἷναι εὐπαθείας, ~Ποσειδώνιος δ' ἑκκαιδεκάτῃ

[12, 47]   μὲν εἷχεν Ολυμπιάδα καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν, ἐν δὲ θατέρῳ Νεμέα

[12, 72]   κατασκευάσαι βελόνας λὲπτὰς τῷ μήκει διαφερούσας, ἅς διὰ τῶν πλευρῶν καὶ

[12, 20]   φορεῖν μηδ' ἐσθῆτας ἔχειν πορφυρᾶς ἐχούσας παρυφὰς έὰν μή τις αὐτῶν

[12, 38]   καὶ ἴσας τραπεζάς καὶ ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε δὲ ἐν τῇ πυρᾷ

[12, 62]   κεφαλῆς εἷχεν σκίπωνί τε ἐπεστηρίζετο χρυσᾶς ἴλικας ἐμπεπαισμένῳ χρυσοῖς τε ἀνασπαστοῖς

[12, 38]   τεσσάρων πλέθρων ἐφ' ἧς ἐπέθηκεν χρυσᾶς κλίνας ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα καὶ

[12, 55]   τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς δὲ χρυσᾶς πλατάνους καὶ τὴν χρυσῆν ἄμπελον

[12, 72]   ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἀπέθανεν δὲ βιώσας ἔτη πέντε πρὸς τοῖς πεντήκοντα,

[12, 52]   κύριος γενόμενος καὶ πρὸς ἡδονην βιώσας (ποῖοι γὰρ οὐ κόλακες ἢ

[12, 57]   περὶ τὸν βίον ἀκολασίαν ἀπώλετο, ζηλώσας τὰ Λυδῶν μαλακά. Ὅθεν τῷ

[12, 58]   αὐτοῦ τὸ γένος ἦν Λοκρίς) στρώσας οἶκον τῶν ἐν τ ῇ

[12, 52]   ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς Αθήνας, καὶ ἀνασκευασθέντων ὑπὸ τῶν

[12, 49]   πεντακισχιλίων Πελοποννησίους λαβὼν ἀνέπεμψεν εἰς τὰς Αθήνας. Κατιών τε μετὰ ταῦτα

[12, 49]   μίτραις καὶ ταινίαις, καὶ ἀναψάμενος τὰς αἰχμαλώτους ναῦς ἠκρωτηριασμένας (εἰς διακοσίας

[12, 72]   πᾶν τὸ σῶμα διεστράφησαν διὰ τὰς ἀκαίρους ἡδονάς, οἱ δὲ καὶ

[12, 3]   καὶ πρὸς ἀπόλαυσιν καὶ πρὸς τὰς ἄλλας διαγωγάς. ~Πλάτων δ' ἐν

[12, 18]   ἡ πόλις δὲ πρὸς ἁπάσας τὰς ἄλλας ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς. Εἱτα

[12, 64]   καὶ σπανίων, ὅσα καὶ (κατὰ τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριρωμένα φαίνεται, ~Εἰπὼν

[12, 47]   πάσης γενέσθαι φησίν. Εἰς δὲ (τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοίτο, τέσσαρσι τῶν

[12, 39]   ἂν καταλίπω ἀγαθῶν ἄλλοι ἕξουσι τὰς ἀπολαύσεις. Διὸ κἀγὼ ἡμέραν οὐδεμίαν

[12, 39]   παρ' ὅλον τὸν βίον τιμήσας τὰς ἀπολαύσεις, καὶ τελευτήσας δείκνυσιν ἐν

[12, 67]   φησίν· Τιμητέον τὸ καλὸν καὶ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰ τοιουτότροπα, ἐὰν

[12, 49]   ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς Αττικὰς τριήρεις θαλλῷ καὶ μίτραις

[12, 31]   ἔτι καὶ ἐφ' ἡμῶν ἦν, τὰς αὐλητρίδας καὶ τὰς ψαλτρίας καὶ

[12, 11]   ὡς παλαιοτέρου ὄντος καὶ Ηροδότῳ τὰς ἀφορμὰς δεδωκότος ὁ δὲ οὖν

[12, 61]   φανήσεται τῶν πόλεων οὔτε πρὸς τὰς ἀφροδισίους ἡδονὰς ὁρμήσας οὔτε μέθαις

[12, 68]   ποιητὴς ἐν Αντιγόνῃ τοιαῦτα εἰπών· Τὰς γὰρ ἡδονὰς ὅταν προδῶσιν ἄνδρες,

[12, 11]   καὶ αὐτὴ ἀκόλαστος καὶ ἀμυνομένη τὰς γενομένας αὐτῇ πρότερον ὕβρεις τοῖς

[12, 78]   καὶ τὰ σκέλη, φοινικίνῳ δὲ τὰς γνᾴθους καὶ τιτθία, σισυμβρίνῳ, δὲ

[12, 20]   ἐξοκειλαντες εἰς τρυφὴν ἔγραψαν νόμον τὰς γυναῖκας εἰς τὰς ἑορτὰς καλεῖν

[12, 20]   ὅτι παρὰ Συρακοσίοις νόμος ἦν τὰς γυναῖκας μὴ κοσμεῖσθαι χρυσῷ μηδ'

[12, 14]   παρὰ τοῖς Τυρρηνοῖς κοινὰς ὑπάρχειν τὰς γυναῖκας· ταύτας δ' ἐπιμελεῖσθαι σφόδρα

[12, 41]   τῆς Ελλάδος, τὰς μὲν ᾠδικάς, (τὰς δὲ ὀρχηστρικάς, ὧν εἴθιστο μετὰ

[12, 55]   αἷς περιιστάντες τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς δὲ χρυσᾶς πλατάνους καὶ τὴν

[12, 11]   μετ' ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις τὰς δεσποίνας. Ὅθεν οἱ Λυδοὶ τὸ

[12, 67]   τὰς δι' ἀφροδισίων, ἀφαιρῶν δἐ τὰς δι' ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν δὲ καὶ

[12, 67]   διὰ χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν δὲ τὰς δι' ἀφροδισίων, ἀφαιρῶν δἐ τὰς

[12, 67]   δι' ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν δὲ καὶ τὰς διὰ μορφῆς κατ' ὄψιν ἡδείας

[12, 67]   δύναμαι νοῆσαι τἀγαθὸν ἀφαιρῶν μὲν τὰς διὰ χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν δὲ

[12, 65]   πάλιν τὸ χρύσεον ὄμμα τὸ τᾶς Δίκας. Ἀπεθεώθη δὲ καὶ αὐτὸ

[12, 34]   σώματος ἔξειν καὶ Ἀττικῶν πεμμάτων τὰς δοκούσας εἷναι εὐπαθείας, ~Ποσειδώνιος δ'

[12, 11]   καὶ πάντων ἁπλῶς τῶν ἑταιρισμῷ τὰς (ἑαυτῶν κόρας ἀφοσιούντων, παλαιᾶς τινος

[12, 20]   τοιούτοις. Ὡσούτως δὲ μηδὲ τοὺς τὰς ἐγχέλεις πωλοῦντας τέλος ἀποτίνειν μηδὲ

[12, 6]   Πόθεν, ὦ οὗτοι, τὴν περὶ τὰς (ἐδωδὰς αὐτῷ σπουδὴν ἀνατίθετε, ἢ

[12, 11]   Ξάνθος ὁ Λυδὸς ἢ ὁ τὰς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένας ἱστορίας (συγγεγραφώς

[12, 23]   ἧς παῖδας καὶ παρθένους καὶ τὰς ἐν ἀκμῇ γυναῖκας ἀθροίσαντες είς

[12, 73]   δυσὶν ἐπαπερειδόμενος ἐπορεύετο. Εἰς δὲ τὰς ἐν τοῖς συμποσίοις ὀρχήσεις ἀπὸ

[12, 20]   ἔγραψαν νόμον τὰς γυναῖκας εἰς τὰς ἑορτὰς καλεῖν καὶ τοὺς εἰς

[12, 56]   ὀγδόῃ και εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῷν τὰς ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεις ἐπιτελοῦντα (ὑποδοχας

[12, 64]   τὸ δὲ ἀντιτείνειν καὶ καταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας οὔτ' ἔμφρονος οὔτε εὐτυχοῦς

[12, 78]   δικαίως εἰμὶ φιλογύνης ἐγὼ καὶ τὰς ἑταίρας ἡδέως πάσας ἔχω; Τουτὶ

[12, 10]   Ἐκείνοις γὰρ πρῶτον μὲν οὐκέτι τὰς εὐνὰς μόνον ἀρκεῖ μαλακῶς ὑποστόρνυσθαι,

[12, 19]   τρυφῆς ἐληλακότες ὡς καὶ παρὰ τὰς εὐωχίας τοὺς ἵππους ἐθίσαι πρὸς

[12, 55]   Ὁ Περσῶν βασιλεὺς ἀθλοθετῶν τοῖς τὰς ἡδονὰς αὐτῷ πορίζουσιν ὑπὸ πάντων

[12, 6]   ὑπολείπεσθαι, εἰ μὴ τὰ περὶ τὰς ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν, ἢ διὰ τί

[12, 41]   τοσούτῳ μᾶλλον ἐκείνων παρεκεκινήκειι πρὸς τὰς ἡδονὰς ὅσον οἱ μὲν Φαίακες,

[12, 12]   ἀλλὰ τρεῖς· οὕτως ἐξήσκηντο πρὸς τὰς ἡδυπαθείας. Γίνεσθαι δ᾽ αὐτόν φησιν

[12, 55]   σταδίων ἑκατὸν ἠκολούθουν, αἷς περιιστάντες τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς δὲ χρυσᾶς

[12, 27]   ἐπωνυμίαν. Αἱ δὲ γυναῖκες αὐτῶν τὰς Θρᾳκῶν τῶν πρὸς ἑσπέραν καὶ

[12, 47]   παρεῖχον, ἱερεῖα δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί, Λέσβιοι

[12, 20]   ἑορτὰς καλεῖν καὶ τοὺς εἰς τὰς θυσίας καλοῦντας πρὸ ἐνιαυτοῦ τὴν

[12, 53]   δέ φησιν ὡς Αλέξανδρος καὶ τὰς ἱερὰς ἐσθῆτας ἐφόρει ἐν τοῖς

[12, 29]   δ' ἄν τις, φησίν, καὶ τὰς καλουμένας ἀκταίας, ὅπερ ἐστὶ καὶ

[12, 37]   πᾶσιν ἐξησκημένους ἐλθεῖν καὶ κομῶντας τὰς κεφαλάς, ἐπεὶ δ' ἀπέτυχον τοῦ

[12, 20]   λοιποῦ κόσμου προάγωσιν οὕτως εἰς τὰς κλήσεις. Εἰ δέ τις τῶν

[12, 14]   τὰ πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ τὰς κλίνας, αἳ πεπλεγμέναι εἰσὶν ἐκ

[12, 43]   δῆμον ἅπαντα πλείω καταναλίσκειν εἰς τὰς κοινὰς ἑστιάσεις καὶ κρεανομίας ἥπερ

[12, 30]   ἄγοντες τῶν Ηραίων ἐβάδιζον κατεκτενισμένοι τὰς κόμας ἐπὶ τὸ μετάφρενον καὶ

[12, 27]   τε τῶν βίων ὄλβον καὶ τὰς κόμας περιεσπάσθησαν, παντὸς ἔθνους οἱ

[12, 31]   καὶ συμμαχίαν ποιησάμενοι, προῄεσαν διησκημένοι τὰς κόμας χρυσῷ κόσμῳ, ὡς καὶ

[12, 5]   τέττιγας περὶ τὸ μέτωπον καὶ τὰς κόρρας ἐφόρουν· ὀκλαδίας τε αὐτοῖς

[12, 49]   ὡς δ' ἐντὸς ἦν καὶ τὰς κώπας ἔλαβον οἱ ἐρέται, Χρυσόγονος

[12, 58]   ῥόδοις μετεπέμπετο μὲν ἐν μέρει τὰς Λοκρῶν παρθένους καὶ γυμνὸς μετὰ

[12, 6]   εἶναι ἱερά, ἢ διὰ τί τὰς μαλακὰς στρωμνὰς Ηρακλέους κοίτας εἰώθασι

[12, 8]   ἐν α' Περσικῶν. Αὗται δὲ τὰς μὲν ἡμέρας κοιμῶνται ἵνα νυκτὸς

[12, 41]   παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς Ελλάδος, τὰς μὲν ᾠδικάς, (τὰς δὲ ὀρχηστρικάς,

[12, 23]   οὔτ' οἰκτίζονται τοὺς ἀποιχομένους οὔτε τὰς νομίμους χέονται χοάς, ἀλλὰ θύουσι

[12, 76]   (χαλεπωτέρας καὶ τὰς συμφορὰς καὶ τὰς νόσους ἢ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις

[12, 24]   τοὺς μὲν πολλοὺς αὐτῶν καλλίονας τὰς οἰκίας ποιῆσαι τῶν ἱερῶν, τοὺς

[12, 26]   τοὺς ἐχθρούς. (Στασιαζοντων γὰρ τῶν τας οὐσίας ἐχόντων και τῶν δημοτῶν,

[12, 38]   ἀναβάδην τε μετ' αὐτῶν καθήμενον, τὰς ὀφροῦς μεμελασμένον, γυναίκειαν δὲ στολὴν

[12, 78]   τὸν ἕτερον βραχίονα, ἀμαρακίνῳ δὲ τὰς ὀφρῦς καὶ τὴν κόμην, ἑρπυλλίνῳ

[12, 14]   γίνονται παρ' αὐτοῖς πάνυ καλοὶ τὰς ὄψεις, ἅτε τρυφερῶς διαιτώμενοι καὶ

[12, 14]   δὲ καὶ πιεῖν δεινὰς καὶ τὰς ὄψεις πάνυ καλάς. Τρέφειν δὲ

[12, 80]   ἔπειθε, ἄγεται ἐκ τοῦ ἀγροῦ τὰς παῖδας αὐτοῖς, πείσας ἐκείνων τὸν

[12, 80]   εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ θεασάμενος τὰς παῖδας ἐρᾷ καὶ αὐτὸς τῆς

[12, 41]   καὶ τὰς πολυτελείας τῶν θυσιῶν τὰς παρ' ἑκατέρῳ γινομένας ἐφιλονίκουν ὑπερράλλεσθαι

[12, 13]   ἡμέρας εἰς τὸν βασιλέα καὶ τὰς περὶ αὐτὸν γυναῖκας καὶ φίλους

[12, 15]   λουομένους. Πρῶτοι δὲ Συβαρῖται καὶ τὰς ποιούσας ψόφον τέχνας οὐκ ἐῶσιν

[12, 35]   πρὸς χελωνίδος πολυκρότου ψόφον, ὥστε τὰς πόλεις ὅλας τοιούτοις κελάδοις συνηχεῖσθαι.

[12, 41]   τε παρασκευὰς τῶν οἰκιῶν καὶ τὰς πολυτελείας τῶν θυσιῶν τὰς παρ'

[12, 54]   πεζήν τε καὶ ναυτίκὴν καὶ τὰς πρεσβείας καὶ τοὺς (παρεπιδημσῦντας ἐν

[12, 27]   ἀνθρώπων εἰς οὕς ἀφίκοιντο ἠκρωτηρίαζον τας ρῖνας ὧν οἱ ἀπογόνοι μεταστάντες

[12, 58]   τὴν ἀνόσιον ἀρὰν κατήλεσαν αὐτῶν τὰς σάρκας, ίν' ἡ τροφὴ σιτοποιουμένων

[12, 76]   ἀπολλύουσι, μείζους καὶ (χαλεπωτέρας καὶ τὰς συμφορὰς καὶ τὰς νόσους ἢ

[12, 69]   ἀπολαυσωσιν ἢ χάριν ἐξοινίας ἐποιήσαντο τὰς συνόδους, ταύτας οἱ περὶ Πλάτωνα

[12, 41]   καὶ ψαλτριῶν καὶ κιθαριστριῶν κατεσκευάζετοι τὰς συνουσίας καὶ μετεπέμπετο πολλὰς μὲν

[12, 14]   ἐκείνοις, ἀφροδισιάζουσιν δὲ καὶ ποιοῦνται τὰς συνουσίας ὁτὲ μὲν ὁρῶντες ἀλλήλους,

[12, 64]   τὸν ἡδυπαθῆ ἐπικαλούμενον, ἄνδρα περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ἐσπουδακότα (καὶ οὐ

[12, 65]   τῶν πολλῶν φήμῃ μετριάζειν περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονάς, ~Καὶ Δοῦρις δέ

[12, 64]   ἐπιλάβωνται μέγεθος ἀξιόχρεων ἐχούσης, ἐπὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς καταφέρεσθαι καὶ τοῦτο

[12, 26]   Σκύθας, ὥς φησιν Ἔφορος, καὶ τάς τε ἐφ' Ἑλλησπόντῳ πόλεις ἔκτισαν

[12, 41]   ὥστε πυνθανόμενοι παρὰ τῶν (ἀφικνουμένων τάς τε παρασκευὰς τῶν οἰκιῶν καὶ

[12, 76]   ἀεὶ εἰς τοὺς παῖδας ἀποτίθενται τὰς τιμωρίας, ἀλλ' αὐτοὺς κακῶς ἀπολλύουσι,

[12, 11]   τὸ μηδ' ὅλως αὐτοῖς ἐπιπίπτειν τὰς (τοῦ ἡλίου αὐγάς. Καὶ πόρρω

[12, 33]   μᾶλλον σπουδάζουσιν ὅπως ὄψων παντοδαπῶν τὰς τραπέζας παραθήσονται πλήρεις ἢ τὸν

[12, 11]   αὐγάς. Καὶ πόρρω προάγοντες ὕβρεως τὰς τῶν ἄλλων γυναῖκας καὶ παρθένους

[12, 5]   προκρίνουσιν, μεγαλοψυχοτέρας ποιούσης τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρωπών φύσεις. Ἅπαντες γοῦν

[12, 57]   ἢ παῖδας μεταπεμψάμενος, καίτοι περὶ τὰς τῶν ἀρρένων ὁμιλίας ἐπτοημένος, ὡς

[12, 2]   τὴν ἀσθένειαν αὐτοῦ τὴν περὶ τὰς τῶν ἀφροδισίων ἀπολαύσεις, φήσας ἀσμένως

[12, 11]   τοῖς ἐν τῇ πόλει δούλοις τὰς τῶν δεσποτῶν παρθένους ἐξέδωκεν ἐν

[12, 54]   καλούμενοι Διονυσοκόλακες Αλεξανδροκόλακες ἐκλήθησαν διὰ τὰς τῶν δώρων ὑπερβολάς, ἐφ οἷς

[12, 60]   τε ἐλευθέρους ὕβριζεν καὶ γυναῖκας τὰς τῶν ἐπι φανεοτάτων, ἐζηλοτύπουν δὲ

[12, 69]   ὃς ἦν ἐπιτήδειος αὐτῷ πρὸς τὰς ὑποδοχάς. Ἦν δὲ ὁ Λύκων

[12, 5]   διὸ καὶ συστέλλονται οὗτοι καὶ τὰς φύσεις. Καὶ ἡ Αθηναίων πόλις,

[12, 31]   ἡμῶν ἦν, τὰς αὐλητρίδας καὶ τὰς ψαλτρίας καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα

[12, 11]   κληθέντα συνάγοντες ὕβριζον. Καὶ τέλος τὰς ψυχὰς ἀποθηλυνθέντες ἠλλάξαντο τὸν τῶν

[12, 5]   τὸ τρυφᾶν ἐλευθέρων· ἀνίησι γὰρ τὰς ψυχὰς καὶ αὔξει· τὸ δὲ

[12, 19]   μόνον ἐξωρχήσαντο, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀναβάτας ἔχοντες ηὐτομόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας.

[12, 15]   ποτε πορευόμενος ἔφη ἰδὼν τοὺς ἐργάτας σκάπτοντας αὐτὸς ῥῆγμα λαβεῖν· πρὸς

[12, 19]   ἀναβάτας ἔχοντες ηὐτομόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Τὰ ὅμοια ἱστόρησε καὶ περὶ

[12, 16]   ἅμα και φιλόσοφον γενομενον πλείστους οἰκέτας ἔχοντα αἰεὶ τούτοις παρὰ τὴν

[12, 15]   λέγοντες, εἰ τηλικαύτην ἔχοντες πόλιν οἰκέτας μὴ κέκτηνται τοὺς σκάψοντας ἑαυτοῖς

[12, 60]   οἷς ἡλιόμορφος προοηγορεύετο· Ἐξόχως δ᾽ εὐγενέτας ἡλιόμορφος ζαθέοισ' ἄρχων σε τιμαῖσι

[12, 50]   καὶ ὑπερηφανίαν ἐπιλαθόμενος αὑτοῦ· Μνᾶμ' ἀρετᾶς ἀνέθηκε Ποσειδάωνι ἄνακτι Παυσανίας, ἄρχων

[12, 67]   Τιμητέον τὸ καλὸν καὶ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰ τοιουτότροπα, ἐὰν ἡδονὴν

[12, 53]   ὡς Αλέξανδρος καὶ τὰς ἱερὰς ἐσθῆτας ἐφόρει ἐν τοῖς δείπνοις, ὁτὲ

[12, 20]   χρυσῷ μηδ' ἀνθινὰ φορεῖν μηδ' ἐσθῆτας ἔχειν πορφυρᾶς ἐχούσας παρυφὰς έὰν

[12, 75]   Αιδου πέμπεσθαι πρὸς τοὺς ἐκεῖ ποιητὰς λέγων οὑτωσί· Καὶ τίς νεκρῶν

[12, 10]   ὄψα γε ὡσαύτως· καὶ γὰρ (καινοποιητὰς ἀμφοτέρων τούτων κέκτηνται. ἀλλὰ καὶ

[12, 21]   ὡς αὑτοὺς καλεῖν ἐπεχείρουν τοὺς ἀθλητάς. ~Καὶ Κροτωνιᾶται δ᾽ ὥς φησι

[12, 55]   Αλέξανδρον καὶ αὐλητρίδας αὐτῷ καὶ αὐλητὰς αἰεὶ ἕπεσθαι ἐπὶ τὸ στρατόπεδον

[12, 19]   εἰς τοὺς Βισάλτας ἐδίδαξε πολλοὺς αὐλητάς· μεθ' ὧν δὴ καὶ στρατεύεναι

[12, 10]   κατακοιμίζοντας καὶ ἀνιστάντας καὶ τοὺς κοσμητὰς οἵ ὑποχρίουσί τε καὶ ἐντρίρουσιν

[12, 37]   Ρωμαίων παρέδοσαν ἑαυτούς. ~Τοὺς δὲ Κουρῆτας Φύλαρχος διὰ τῆς ια' τῶν

[12, 77]   εἴρηκεν. ~Λεπτότερος δ' ἦν καὶ Φιλίτας ὁ Κῷος ποιητής, ὃς καὶ

[12, 57]   Αττικῆς· μετεστέλλετο δέ, φησί, καὶ τεχνίτας ἐπὶ μισθοῖς μεγίστοις. Πρὸ δὲ

[12, 6]   τί τὰς μαλακὰς στρωμνὰς Ηρακλέους κοίτας εἰώθασι καλεῖν, εἰ κατεφρόνει τῶν

[12, 75]   γενομένης ἐκκλησίας, οὕς ᾖσμεν ὄντας ᾁδοφοίτας καὶ θαμὰ ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας. Α.

[12, 22]   σφόδρα πλούσιον ἀγῶνα. Οἱ δὲ Συβαρίτας τοῦτο ποιῆσαι λέγουσιν. ~Ταραντίνους δέ

[12, 22]   φησι Τίμαιος, μετὰ τὸ ἐξελεῖν Συραρίτας ἐξώκειλαν εἰς τρυφήν· ὥστε καὶ

[12, 30]   τὴν πρὸς ἀλλήλους μικρολογίαν ὥσπερ Συραρίτας τὴν πόλιν ἀπολέσαι. ~Κολοφώνιοι δ᾽

[12, 19]   ἀφικομένη ἡ αὐλητρὶς εἰς τοὺς Βισάλτας ἐδίδαξε πολλοὺς αὐλητάς· μεθ' ὧν

[12, 19]   Καρδίης εἰς τὴν πατρίδα τοὺς Βισάλτας ἔστειλεν ἐπὶ τοὺς Καρδιηνοὺς ἀποδειχθεὶς

[12, 53]   ὁ σατράπης τοὺς στρατιώτας εἱσίτασε πάντας. Ἀθροισθέντων δὲ πολλῶν ἐπὶ τὴν

[12, 41]   βασιλέα ὑπεβαλεῖν ἡδυπαθειᾳ καὶ τρυφῇ πάντας ἀνθρώπους. Οἳα γὰρ τοὺς Φαίακας

[12, 64]   τεκμήριον δ' ἰσχυρὸν εἷναι τὸ πάντας ἀνθρώπους, ὅταν ἐξουσίας ἐπιλάβωνται μέγεθος

[12, 74]   δ' οὕτως ἀχρείους ὄντας, γυμνοὺς πάντας ἐκέλευσε τοὺς ἁλισκομένους ἐπὶ τὸν

[12, 18]   παρὰ τοῦ θεοῦ χρησμὸς συμπαροξῦναι πάντας ἐκτρυφῆσαι καὶ ποιῆσαι ζῆσαι ὑπὲρ

[12, 23]   τοὺς ἐν Καρβίνη (παρανομήσαντας ἐκεραύνὠσεν πάντας. Καὶ μέχρι καὶ νῦν, ἐν

[12, 38]   Κτησίας ἐν τρίτῃ Περσικῶν καὶ πάντας μέν φησι τοὺς βασιλεύσαντας τῆς

[12, 51]   Κροβύζων βασιλέα γενέσθαι Ισάνθην, τρυφῇ πάντας τοὺς καθ' ἑαυτὸν ὑπερβαλλόμενον. Ἦν

[12, 11]   τοῖς ἱστοῖς συνταλασιουργοῦντος, Ομφάλης δἐ πάντας τοὺς συγκατακλιθέντας αὑτῇ ξενοκτονούσης ἀμφοτέρους

[12, 68]   Αντίοχος δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ πάντας τοὺς φιλοσόφους τῆς αὑτοῦ βασιλείας,

[12, 50]   Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς. Δημήτριος δὲ πάντας ὑπεβέραλεν· τὴν μὲν γὰρ ὑπόδεσιν

[12, 53]   εὐφημία τε καὶ σιγὴ κατεῖχε πάντας ὑπὸ δέους τοὺς παρόντας. Ἀφορητος

[12, 55]   (ἀποστείλωσιν. Ἤθελεν γὰρ τοὺς ἑταίρους ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ

[12, 71]   Τὰ δίκαια πράττων, εἷπε, πρὸς ἅπαντας ἀνθρώπους καὶ θεούς. Καρύστιος δ'

[12, 21]   παρὰ Κροτωνιατῶν λ' πρεσβευτῶν ἡκόντων ἅπαντας αὐτοὺς ἀπέκτειναν καὶ πρὸ τοῦ

[12, 54]   τὸ συμπόσιον καὶ τοὺς ἰδιοξένους ἅπαντας καὶ κατέκλινεν ἀντιπροσώπους ἑαυτῷ τε

[12, 26]   Τοιγάρτοι πάλιν οἱ πλούσιοι κρατήσαντες ἅπαντας ὧν κύριοι κατέστησαν μετὰ τῶν

[12, 28]   κουρὰν ἀπεσκυθίσθαι προσηγόρευσαν, ~Τοὺς δὲ σύμπαντας Ιωνας ἐπισκώπτων Καλλίας ἤ Διοκλῆς

[12, 17]   μαγείρων τοὺς ἄριστα τὰ παρατεθέντα διασκευάσαντας. Παρὰ Συβαρίταις δ' εὑρέθησαν καὶ

[12, 23]   ὥστε Ταραντίνων τοὺς ἐν Καρβίνη (παρανομήσαντας ἐκεραύνὠσεν πάντας. Καὶ μέχρι καὶ

[12, 30]   Ηδονῆς (Σαμίους φησὶ καθ' ὑπερβολὴν τρυφήσαντας διὰ τὴν πρὸς ἀλλήλους μικρολογίαν

[12, 38]   καὶ πάντας μέν φησι τοὺς βασιλεύσαντας τῆς Ασίας περὶ τρυφὴν σπουδάσαι,

[12, 33]   τῆς Ελλάδος ἐπαγαγεῖν τοὺς Πέρσας, ζηλώσαντας τὴν τούτων τρυφὴν καὶ πολυτέλειαν.

[12, 26]   Κλέαρχος δὲ ἐν τετάρτῳ Βίων ζηλώσαντάς φησι τοὺς Μιλησίους τὴν Κολοφωνίων

[12, 10]   καὶ ἀναιροῦντας καὶ κατακοιμίζοντας καὶ ἀνιστάντας καὶ τοὺς κοσμητὰς οἵ ὑποχρίουσί

[12, 12]   Διοκλῇς, Φιλιστίων. Τοσούτους γὰρ οἷδα γράψαντας Ὀψαρτυτικά. Καὶ κάνδαυλον (δέ τινα

[12, 17]   πυκνὰς ἑστιάσεις καὶ τοὺς λαμπρῶς φιλοτιμηθέντας χρυσοῖς στεφάνοις τιμῶσι καὶ τούτους

[12, 11]   συνταλασιουργοῦντος, Ομφάλης δἐ πάντας τοὺς συγκατακλιθέντας αὑτῇ ξενοκτονούσης ἀμφοτέρους ἐκόλασε, τὸν

[12, 10]   τοὺς ὀψοποιοὺς καὶ οἰνοχόους καὶ παρατιθέντας καὶ ἀναιροῦντας καὶ κατακοιμίζοντας καὶ

[12, 3]   δυνάμεως, ἀλλὰ τὰ μέγιστα βλάπτεσθαι παρενεχθέντας ὑπ' αὐτῆς. Ὅσα μὲν γὰρ

[12, 75]   κοινῇ γενομένης ἐκκλησίας, οὕς ᾖσμεν ὄντας ᾁδοφοίτας καὶ θαμὰ ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας.

[12, 74]   τοῖς σώμασιν δ' οὕτως ἀχρείους ὄντας, γυμνοὺς πάντας ἐκέλευσε τοὺς ἁλισκομένους

[12, 79]   τοῦ σώματος ὤρας προκαλεῖται τοὺς λαβόντας. Ἢ τὴν τούτων ὥραν παραψυχὴν

[12, 20]   τὴν θαλαττίαν βάπτοντας καὶ τοὺς εἰσάγοντας ἀτελεῖς ἐποίησαν. ~Πάνυ οὖν ἐξοκείλαντες

[12, 29]   πᾶσι χρῆσθαί φησι τοὺς Εφεσίους ἐπιδόντας εἰς τρυφήν. ~Περὶ δὲ τῆς

[12, 14]   δὲ τούτων ἀπολαύσωσιν, αὖθις νεανίσκους ἀκμάζοντας, οἳ πλησιάζουσιν αὐτοὶ ἐκείνοις, ἀφροδισιάζουσιν

[12, 41]   τοὺς Φαίακας Ὅμηρος ποιεῖν μεμυθολόγηκεν ἑορτάζοντας καὶ πίνοντας καὶ κιθαρῳδῶν (καὶ

[12, 10]   καὶ παρατιθέντας καὶ ἀναιροῦντας καὶ κατακοιμίζοντας καὶ ἀνιστάντας καὶ τοὺς κοσμητὰς

[12, 24]   τοὺς δ᾽ ἡγεμόνας τῶν Ιαπύγων ἐφυβρίζοντας τὸ θεῖον (πορθεῖν ἐκ τῶν

[12, 14]   αἰσχυνόμενοι τοὺς ὁρῶντας οὐδὲ τοὺς παριόντας. Χρῶνται δὲ τούτῳ τῷ νόμῳ

[12, 44]   τοὺς ἀπόρους προσιόντας τῶν Αθηναίων εἰσιόντας δειπνεῖν. Ἐθεράπευεν δὲ καὶ τοὺς

[12, 44]   πολλοῖς ἀνθρώποις καὶ τοὺς ἀπόρους προσιόντας τῶν Αθηναίων εἰσιόντας δειπνεῖν. Ἐθεράπευεν

[12, 69]   μόνον αὐτοὺς τοὺς τὴν συμβολὴν εἰσενεγκόντας, ἀλλὰ καὶ οὗς παρακαλέσειεν ὁ

[12, 41]   Ὅμηρος ποιεῖν μεμυθολόγηκεν ἑορτάζοντας καὶ πίνοντας καὶ κιθαρῳδῶν (καὶ ῥαψῳδῶν ἀκροωμένους,

[12, 59]   ἀπήνας περιαγόμενος καὶ ἵππους καὶ θεράποντας ὡραίους καὶ παραδρομὴν ἀνάγωγον κολάκων

[12, 24]   ἱερῶν τὰ τῶν θεῶν ἀγάλματα, προειπόντας μεθίστασθαι τοῖς κρείττοσιν. Διόπερ ἐξ

[12, 53]   κατεῖχε πάντας ὑπὸ δέους τοὺς παρόντας. Ἀφορητος γὰρ ἦν καὶ φονικός.

[12, 20]   τοὺς τὴν πορφύραν τὴν θαλαττίαν βάπτοντας καὶ τοὺς εἰσάγοντας ἀτελεῖς ἐποίησαν.

[12, 15]   πορευόμενος ἔφη ἰδὼν τοὺς ἐργάτας σκάπτοντας αὐτὸς ῥῆγμα λαβεῖν· πρὸς ὃν

[12, 20]   πωλοῦντας τέλος ἀποτίνειν μηδὲ τοὺς θηρεύοντας, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τοὺς

[12, 37]   Θυέστῃ τοὺς τὴν Πρώνακτος θυγατέρα μνηστεύοντας τοῖς τε λοιποῖς πᾶσιν ἐξησκημένους

[12, 44]   ἀεὶ νεανίσκους δύ᾽ ἢ τρεῖς ἔχοντας κέρματα τούτοις τε διδόναι προσέταττεν,

[12, 79]   φύσις μηνύει τοὺς τῆς ὥρας ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτ' οὖν

[12, 14]   μέσῳ τι ποιοῦντας, ἀλλ' οὐδὲ πάσχοντας φαίνεσθαι· Ἐπιχώριον γὰρ καὶ τοῦτο

[12, 21]   τὴν Τήλυος τυραννίδα καταλύσαντες τοὺς (μετασχόντας τῶν πραγμάτων ἀναιροῦντες καὶ φονεύοντες

[12, 15]   πόλιν οἰκέτας μὴ κέκτηνται τοὺς σκάψοντας ἑαυτοῖς τὴν παλαίστραν. (Ἄλλος δὲ

[12, 5]   δὲ θεούς φησιν εἷναι ῥεῖα ζώοντας (τὸ δὲ ῥεῖα ἐστὶν ἀπόνως)

[12, 39]   μιῇ ἡμέρῃ, ἀλλὰ νῦν τέθνηκεν. Αμύντας δὲ ἐν τρίτῳ Σταθμῶν ἐν

[12, 9]   κλίνης. Τὴν δ' ἄμπελον ταύτην Αμύντας φησὶν ἐν τοῖς Σταθμοῖς καὶ

[12, 14]   αὐτοὺς ἐν τῷ μέσῳ τι ποιοῦντας, ἀλλ' οὐδὲ πάσχοντας φαίνεσθαι· Ἐπιχώριον

[12, 20]   καὶ τοὺς εἰς τὰς θυσίας καλοῦντας πρὸ ἐνιαυτοῦ τὴν κλῆσιν ποιεῖσθαι,

[12, 20]   δὲ μηδὲ τοὺς τὰς ἐγχέλεις πωλοῦντας τέλος ἀποτίνειν μηδὲ τοὺς θηρεύοντας,

[12, 20]   ἔχῃ, πρὸς τὸ τοὺς ἄλλους φιλοπονοῦντας αὑτοὺς ὑπερβάλλεσθαι τοῖς τοιούτοις. Ὡσούτως

[12, 10]   καὶ οἰνοχόους καὶ παρατιθέντας καὶ ἀναιροῦντας καὶ κατακοιμίζοντας καὶ ἀνιστάντας καὶ

[12, 31]   χιλίους φησὶν ἄνδρας αὐτῶν ἁλουργεῖς φοροῦντας στολὰς ἀστυπολεῖν· ὃ δὴ καὶ

[12, 75]   ὄντας ᾁδοφοίτας καὶ θαμὰ ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας. Α. Εἰσὶ γάρ τινες ἄνδρες

[12, 75]   καταλέγει Ἕρμιππος ἐν Κέρκωψιν ἢ ὑπερπλουτοῦντας τῷ Ταναγραίῳ κήτει ἐοικέναι, καθάπερ

[12, 54]   καὶ τὰς πρεσβείας καὶ τοὺς (παρεπιδημσῦντας ἐν τῇ αὐλῇ. Κατεσκεύαστο δὲ

[12, 4]   τε ὠφέλιμος ᾗ τε παῦσαι ζῶντας δυνατή; Ναί. Ἡ δὲ ὄψου,

[12, 37]   λοιποῖς πᾶσιν ἐξησκημένους ἐλθεῖν καὶ κομῶντας τὰς κεφαλάς, ἐπεὶ δ' ἀπέτυχον

[12, 14]   πάντα τρόπον, οὐθὲν αἰσχυνόμενοι τοὺς ὁρῶντας οὐδὲ τοὺς παριόντας. Χρῶνται δὲ

[12, 69]   ἔτι δὲ καὶ τοὺς ἐπιμελῶς συναντῶντας τῶν πρεσβυτέρων (εἰς τὴν σχολήν,

[12, 35]   τὸ ἐν εὐπορίᾳ καὶ πλούτῳ τρυφῶντας ἐθίζεσθαι. ~Πολύβιος δ' ἐν τῇ

[12, 14]   πάντα τὰ γινόμενα παιδία οὐκ εἰδότας ὅτου πατρός ἐστιν ἕκαστον. Ζῶσι

[12, 16]   μεθ' ἃ ἀπέπεμπε πρὸς τοὺς γεγεννηκότας, παραγινομένων ἄλλων. Τὰ δ' αὐτὰ

[12, 72]   συνέταξαν οἱ ἰατροὶ κατασκευάσαι βελόνας λὲπτὰς τῷ μήκει διαφερούσας, ἅς διὰ

[12, 20]   νόμον τὰς γυναῖκας εἰς τὰς ἑορτὰς καλεῖν καὶ τοὺς εἰς τὰς

[12, 9]   καὶ τοὺς ταῖς λόγχαις καθωπλισμένους ἀγύρτας ἀποφαίνειν (Καὶ προελθὼν δὲ γράφει·

[12, 13]   αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς πλησιάζει, (ἀλλὰ δικαστὰς ἀποδεικνύει· καὶ ἐάν τις αὐτοὺς

[12, 49]   καὶ ὅπλων Λακωνικῶν καὶ Πελοποννησιακῶν μεστὰς εἰσέπλε. Ἡ δὲ τριήρης ἐφ'

[12, 6]   τὸν μετ᾽ ἀνθρώπων βίον διετέλεσε, πλείστας μὲν γυναῖκας γήμας, ἐκ πλείστων

[12, 76]   τῶν ἀποφράδων, ἀντὶ δε νουμηνιαστῶν κακοδαιμονιστὰς σφίσιν αὐτοῖς τοὔνομα θέμενοι, πρέπον

[12, 51]   φησὶν ὡς Αρχίδαμος ὁ Λάκων ἀποστὰς τῆς πατρίου διαίτης συνηθίσθη ξενικῶς

[12, 69]   Ὕστερον δὲ κα τοῦ Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς φίλους ἀλαζονείᾳ καὶ

[12, 73]   μετεώρων κλινῶν καθαλλόμενος ἀνυπόδητος συντονωτέρας αυτὰς τῶν ἠσκηκότων ἐποιεῖτο. ~Αγαθαρχίδης δ'

[12, 45]   συνυπέζευξεν ὡς ἵππους εἴτ' ἀνεβίβασεν αὐτὰς ἐπὶ τὸ τέθριππον. Πόσσις δ'

[12, 14]   αὐταῖς φαίνεσθαι γυμναῖς. Δειπνεῖν δὲ αὐτὰς οὐ παρὰ τοῖς ἀνδράσι τοῖς

[12, 80]   πρεσβύτην καὶ πλούσιον ἔχοντος ἐπέδειξαν ἑαυτὰς καὶ τούτῳ· καὶ ὅς θεασάμενος

[12, 14]   ἀνδρῶν, ἐνίοτε δὲ καὶ πρὸς ἑαυτάς· οὐ γὰρ αἰσχρὸν εἷναι αὐταῖς

[12, 80]   θυγατέρες· αὗται φιλονικήσασαί ποτε πρὸς ἑαυτὰς προελθοῦσαι ἐπὶ τὴν λεωφόρον διεκρίνοιτο

[12, 70]   χρῶτα λιπαίνων, χλανίδας θ' ἕλκων, βλαύτας σύρων, βολβοὺς τρώγων, τυροὺς κάπτων,

[12, 23]   ὑπεδέξατο τῶν εἰς Ιαπυγίαν ἐκπεμφθέντων τοσαύτας ἔχει στήλας πρὸ τῶν θυρῶν·

[12, 14]   Τυρρηνοῖς κοινὰς ὑπάρχειν τὰς γυναῖκας· ταύτας δ' ἐπιμελεῖσθαι σφόδρα τῶν σωμάτων

[12, 69]   χάριν ἐξοινίας ἐποιήσαντο τὰς συνόδους, ταύτας οἱ περὶ Πλάτωνα καὶ (Σπεύσιππον,

[12, 38]   πεντήκοντα καὶ ἴσας τραπεζάς καὶ ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε δὲ ἐν τῇ

[12, 64]   φησὶ παρὰ Διονυσίου τοῦ νεωτέρου πρεσβευτὰς πρὸς τὴν Ταραντίνων πόλιν, ἐν

[12, 12]   Κρίτων, πρὸς τούτοις δὲ Στέφανος, Αρχύτας, Ακέστιος, Ακεσίας, Διοκλῇς, Φιλιστίων. Τοσούτους

[12, 61]   ἦν καὶ θεραπεύειν δυνάμενος καὶ ἰδιώτας καὶ βασιλεῖς, σώφρων ὢν καὶ

[12, 53]   καὶ Σατραβάτης ὁ σατράπης τοὺς στρατιώτας εἱσίτασε πάντας. Ἀθροισθέντων δὲ πολλῶν

[12, 60]   τούτων βραχέα δαπανῶν εἰς τοὺς στρατιώτας καὶ τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν

[12, 41]   παρὰ τῶν (ἀφικνουμένων τάς τε παρασκευὰς τῶν οἰκιῶν καὶ τὰς πολυτελείας

[12, 9]   φησὶν ἐν τοῖς Σταθμοῖς καὶ βότρυας ἔχειν ἐκ τῶν πολυτελεστάτων ψήφων

[12, 63]   Κυρηναῖος ἦν ἐνταῦθά τις, ὥς φασ᾽ Αρίστιππος, σοφιστὴς εὐφυής, (μᾶλλον δὲ

[12, 20]   μηδ' ἐσθῆτας ἔχειν πορφυρᾶς ἐχούσας παρυφὰς έὰν μή τις αὐτῶν συγχωρῃ

[12, 42]   γεγενημένων μάλιστα πρὸς ἡδυπαθείας καὶ τρυφὰς (ὥρμησε, καὶ περιιὼν τὴν χώραν

[12, 56]   εἰς Μηδίαν στρατεύσαντός φησιν ὅτι ὑποδοχὰς ἐποιεῖτο καθ' ἡμέραν ὀχλικάς· ἐν

[12, 69]   ἦν ἐπιτήδειος αὐτῷ πρὸς τὰς ὑποδοχάς. Ἦν δὲ ὁ Λύκων καὶ

[12, 56]   τὰς ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεις ἐπιτελοῦντα (ὑποδοχας λαμπρὰς ἐπιτελεῖν. Ἐν αἷς τὸ

[12, 57]   τοῖς ἢ γάμον ἢ μείζονας ὑποδοχὰς ποιουμένοις, Εκ πάντων οὖν τούτων

[12, 69]   φησιν Αντίγονος ὁ Καρύστιος, κατ' ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς Αθήναις

[12, 60]   φίλος μέγα ἴσχυσεν. Καὶ κατ' ἀρχὰς μὲν ἦν αὐτοῦ τὸ ἄριστον

[12, 58]   κεντοῦντες ὑπὸ τοὺς (τῶν χειρῶν ὄνυχας βελόναις ἀνεῖλον αὐτούς. Καὶ τελευτησάντων

[12, 11]   συνάγοντες ὕβριζον. Καὶ τέλος τὰς ψυχὰς ἀποθηλυνθέντες ἠλλάξαντο τὸν τῶν γυναικῶν

[12, 5]   τρυφᾶν ἐλευθέρων· ἀνίησι γὰρ τὰς ψυχὰς καὶ αὔξει· τὸ δὲ πονεῖν

[12, 68]   τοὺς φιλοσόφους τῆς αὑτοῦ βασιλείας, γράψας τάδε· (Βασιλεὺς Αντίοχος Φανίᾳ. Ἐγράψαμεν

[12, 13]   ὁ Κυμαῖος ὁ τὰ Περσικὰ συγγράψας ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις, Παρασκευαστικοῖς εἰπὼν

[12, 43]   γὰρ εἶχεν οὐδέπω λόφον. ἕνα κατακόψας μάλα συχνοὺς ἐδείπνισεν Χάρης Ἀθηναίων

[12, 25]   ὡς μὲν Τίμαιός φησιν καὶ Εὐριπιδς ἐν Δισμώτιδι Μελανίππῃ, ἀπὸ γυναικός

[12, 28]   ὅκως (ἔς Εφεσον, ὁ δ' ἐς Αβυδον. Ἦν δὲ πάνθ᾽ ὅκως.

[12, 40]   ἔριφον αἱ Βάκχαι. Ἐγὼ δ' ἐς Ἅιδην οὔτε χρυσὸν οὔθ' ἵππον

[12, 28]   ς Χίον, ἕτερος δ' ὅκως ἐς Κλαζομενάς, ἕτερος δ' ὅκως (ἔς

[12, 2]   ξανθῶν τε σπονδὰς μελίτων ῥίπτοντες ἐς οὖδας. Καὶ Μένανδρος δ' ἐν

[12, 28]   ἐς Κλαζομενάς, ἕτερος δ' ὅκως (ἔς Εφεσον, ὁ δ' ἐς Αβυδον.

[12, 30]   χρύσειαι δὲ κορύμβαι ἐπ' αὐτῶν τέττιγες ὥς· χαῖται δ' ᾐωρεῦντ' ἀνέμῳ

[12, 47]   παρηλλαγμένα ἐφόρει, ἃ ἀπ' αὐτοῦ Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε δὲ χορηγοίη πομπεύων

[12, 5]   τε αὐτοῖς δίφρους ἔφερον οἱ παῖδες, ἵνα μὴ καθίζοιεν ὡς ἔτυχεν.

[12, 60]   Τριποδας συνῆλθον εἰς τὸν τόπον παῖδες οἱ κάλλιστοι ταῖς ἑξῆς ἡμέραις,

[12, 60]   φανεοτάτων, ἐζηλοτύπουν δὲ πάντες οἱ παῖδες τὸν ἐρώμενον αὐτοῦ Δίογνινι, καὶ

[12, 8]   ἐπὶ θήραν ἐξίοι, καὶ αἱ παλλακίδες αὐτῷ συνεξᾐεσαν. Ὁ δὲ θρόνος

[12, 38]   καὶ τῆς γυναικὸς καὶ αἱ ποιλλακίδες ἐν ταῖς ἄλλαις κλίναις, τοὺς

[12, 10]   τὸ δάπεδον, ἀλλ' ὑπείκωσιν αἱ τάπιδες. Καὶ μὴν τὰ πεττόμενα ἐπὶ

[12, 55]   εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν δὲ τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες πεντακόσιοι. Κατὰ δὲ μέσην

[12, 1]   ὀκτωκαίδεκ' ἄλλοι καὶ δέκα ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις δὲ δεῖ

[12, 53]   αὐτῷ χρυσοῦς θρόνος καὶ κλῖναι ἀργυρόποδες, ἐφ ὧν καθεζόμενος ἐχρημάτιζε μετὰ

[12, 50]   ἐνιέντες οἱ τεχνῖται. Αἱ δὲ χλαμύδες αὐτοῦ ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι τὸ

[12, 63]   γέγονεν διὰ τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, χθὲς δὲ ἠδόξει μὴ παρόντος ἐμοῦ.

[12, 63]   ἔφησεν, ἀδοξεῖ τήμερον χωρισθεῖσα ἐμοῦ, χθὲς δὲ πασῶν ἦν ἐνδοξοτάτη δι'

[12, 63]   φαίνεται ἡ κατάκλισις πρὸς τὴν χθὲς ἔφησεν παραπλησίαν εἷναι. Ἐκείνη τε

[12, 78]   τε παρὰ Πέρωνος, οὑπερ ἀπέδοτο (ἐχθὲς Μελανώπῳ, πολυτελοῦς Αἰγυπτίου, ᾧ νῦν

[12, 41]   τὰς ἡδονὰς ὅσον οἱ μὲν Φαίακες, ὥς φησιν Ομηρος, μετὰ τῶν

[12, 52]   ἡδονην βιώσας (ποῖοι γὰρ οὐ κόλακες ἢ τί πλῆθος οὐχ ἑταίρων

[12, 54]   ἔκτοτε οἱ πρότερον καλούμενοι Διονυσοκόλακες Αλεξανδροκόλακες ἐκλήθησαν διὰ τὰς τῶν δώρων

[12, 54]   καὶ ἔκτοτε οἱ πρότερον καλούμενοι Διονυσοκόλακες Αλεξανδροκόλακες ἐκλήθησαν διὰ τὰς τῶν

[12, 27]   ἔχουσι τὴν ἐπωνυμίαν. Αἱ δὲ γυναῖκες αὐτῶν τὰς Θρᾳκῶν τῶν πρὸς

[12, 11]   Ἀγκῶνα. Οὐ μόνον δὲ Λυδῶν γυναῖκες ἄφετοι οὖσαι τοῖς ἐντυχοῦσιν, ἀλλὰ

[12, 40]   καὶ ἑκατὸν ψάλλουσαι καὶ ᾄδουσαι γυναῖκες· ἕψαλλον δὲ αὖται καὶ ᾖδον

[12, 27]   ὕστερον αἱ ὑβρισθεῖσαι τῶν Θρᾳκῶν γυναῖκες (ἰδίως ἐξηλείψαντο τὴν συμφορὰν προσαναγραψάμεναι

[12, 16]   Παρ᾽ ὑμῖν, ὦ οὗτοι, αἱ γυναῖκες οὐ τίκτουσιν παιδία; Παιδίοις γὰρ

[12, 8]   Φυλάσσουσί τε αὐτον καὶ τριακόσιαι γυναῖκες, ὡς ἱστορεῖ ὁ Κυμαῖος Ηρακλείδης

[12, 26]   καὶ πολιτικὰς ἔχθρας· οἳ τὸ ἐπιεικὲς οὐκ ἀγαπῶντες ἐκ ῥιζῶν ἀνεῖλον

[12, 52]   ὅπου κείσεται, λέγων ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ἐν ἰδιωτικῇ οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα

[12, 44]   κοινὴν (ἅπασι· καὶ δεῖπνον αἰεὶ εὐτελὲς παρασκευάζεσθαι πολλοῖς ἀνθρώποις καὶ τοὺς

[12, 65]   δὲ Διονυσίου χορηγεῖον παντελῶς ἂν εὐτελές τι φανείη πρὸς ἐκεῖνο συγκρινόμενον.

[12, 26]   τε μόρος καὶ δένδρεον αἰεὶ ἀθαλλές. Κλέαρχος δὲ ἐν τετάρτῳ Βίων

[12, 19]   ὑπήκουσα εἰ παρὰ τὴν θάλασσαν ἔμελλες πεζεύειν καὶ μὴ παρὰ τὴν

[12, 27]   ὕβριν. Ἐτρύφησαν μὲν γὰρ ὡς οὐδένες ἕτεροι, τῶν πάντων εὐροίάς καὶ

[12, 75]   Θρᾳκοφοῖται. Πάντ' ἔχεις. Α. Καὶ τίνες ἂν εἷεν; Β. Πρῶτα μὲν

[12, 75]   ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας. Α. Εἰσὶ γάρ τινες ἄνδρες παρ' ὑμῖν ᾁδοφοῖται; Β.

[12, 52]   Περγασῆθεν πλοῦτον ἢ τὸν Ισχομάχου τίνες ἀπώλεσαν; Οὐκ Αὐτοκλέης καὶ Επικλέης,

[12, 17]   τρισὶν ἡμέραις διήνυον. Ἦσαν δέ τινες αὐτοῖς καὶ τῶν εἰς (τοὺς

[12, 31]   διὰ τὴν ἄκαιρον μέθην ὥστε τινὲς αὐτῶν οὔτε ἀνατέλλοντα τὸν ἥλιον

[12, 73]   ξενικοῦ πλείονα γένη· πολλάκις δέ τινες καὶ καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν. Ἡμεῖς

[12, 15]   τὴν τῶν ἀθλούντων κόνιν ἐπιστάντες τινὲς Συβαριτῶν ἐθαύμαζον λέγοντες, εἰ τηλικαύτην

[12, 69]   οἰκειότερα. Καὶ γὰρ εἰ παρίεντό τινες τῶν μὴ δυναμένων εἰς ταῦτα

[12, 3]   τρυφήν τε παιδεύεσθ' ἀεί. ~Καίτοι τινές φασι κατὰ φύσιν εἶναι τὴν

[12, 44]   Αθήνησι τοῦ Διονύσου πρόσωπον ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα. ~Περικλέα δὲ τὸν

[12, 15]   καὶ αἱ τῶν Σικελῶν τράπεζαι, οἵτινες καὶ τὴν παρ' αὐτοῖς θάλατταν

[12, 55]   περιρόλαια. Προειστήκεσαν δὲ τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες πεντακόσιοι. Κατὰ δὲ μέσην τὴν

[12, 55]   ἐλεφάντων ἄγημα διεσκευασμένον ἐφειστήκει καὶ Μακεδόνες χίλιοι Μακεδονικὰς στολὰς ἔχοντες, εἷτα

[12, 54]   δὲ μένειν τὴν σκηνὴν ὑπέκειντο κίονες εἰκοσαπήχεις περίχρυσοι καὶ διάλιθοι καὶ

[12, 55]   σκηνὴ κλινῶν ρ' χρυσοῖ δὲ κίονες ν' κατεῖχον (αὐτήν. Οἱ δὲ

[12, 41]   τοιούτοις ἀλλήλους. Ἐσπούδαζον δὲ δοκεῖν εὐδαίμονες εἷναι καὶ μακαριστοί. Οὐ μὴν

[12, 7]   μὲν ἔχη κάτα' δῆμον ἅπαντα, δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ

[12, 5]   τέλος φησὶν εἱναι χαριέστερον, ὅταν δαιτυμόνες μὲν ἀοιδοῦ ἀκουάζωνται, παρὰ δὲ

[12, 30]   χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς, δαιδάλεοι δὲ χλιδῶνες ἄρ' ἀμφὶ βραχίοσιν ἧσαν, τες

[12, 17]   Τοῖς δὲ πλείστοις αὐτῶν ὑπάρχουσιν οἰνῶνες ἐγγὺς τῆς θαλάσσης, εἰς οὓς

[12, 25]   διὰ τοῦτο ὑπὸ τῶν περιοίκων μιτροχίτωνες, ἐπεὶ Ομηρος τοὺς ἀζώστους ἀμιτροχίτωνας

[12, 66]   λοιδορούμενον τὸν Αχιλλέα καὶ λέγοντα· Οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ' ἔχων. (καὶ τὸν

[12, 54]   αὐλῆς ἧν τὸ περίμετρον στάδιοι τέσσαρες. Ἐγίνετο δὲ τὰ δεῖπνα πρὸς

[12, 8]   καθήμενος χρυσοῦς ἦν, ὃν περιειστήκεσαν τέσσαρες κιονίσκοι λιθοκόλλητοι χρυσοῖ, ἐφ ὧν

[12, 68]   Τὰς γὰρ ἡδονὰς ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ' ἐγὼ ζῆν τοῦτον,

[12, 75]   φιλοχωροῦντας. Α. Εἰσὶ γάρ τινες ἄνδρες παρ' ὑμῖν ᾁδοφοῖται; Β. Νὴ

[12, 74]   εἰς φιλίαν ἔλεγεν· Ὁρᾶτέ με, ἄνδρες πολῖται, οἷός εἰμι τὸ σῶμα·

[12, 64]   ὁ Πολύαρχος· Ἐμοὶ μὲν, ὦ ἄνδρες, πολλάκις ἤδη πέφηνεν ἐπισκοποῦντι κομιδῇ

[12, 75]   κήτει ἐοικέναι, καθάπερ οἱ προειρημένοι ἄνδρες. Φησὶ δ᾽ οὕτως, ὁ Ερμιππος

[12, 80]   Ἀνδρὶ ἀγροίκῳ ἐγένοντο δύο καλαὶ θυγατέρες· αὗται φιλονικήσασαί ποτε πρὸς ἑαυτὰς

[12, 68]   γινόμενοι διότι κρεμήσονται, καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν ἐν αἰτίαις ἔσονται ταῖς

[12, 25]   τῶν πρὶν ὑπαρξάντων ἀγαθῶν σπανίζοντες. ~Ἴβηρες δὲ καίτοι ἐν τραγικαῖς στολαῖς

[12, 69]   πονηρὸν καὶ χορηγιῶν καὶ λειτουργιῶν πλῆρες εὐλαρουμένους προσάγειν, ἔδει γὰρ ἄρξαι

[12, 40]   τὴν χεῖρα τῷ αἰδοίῳ ἕλεγεν· Χεῖρες μὲν ἁγναί, φρὴν δ' ἔχει

[12, 30]   χλιδῶνες ἄρ' ἀμφὶ βραχίοσιν ἧσαν, τες ὑπασπίδιον πολεμιστήν. Ἡρακλείδης δ' ὁ

[12, 1]   κατὰ τὸν Ἀλέξιδος Τυνδάρεων, ἑταῖρε Τιμόκρατες· Κἀκεῖ γὰρ ἄν τις ἐπὶ

[12, 75]   ~Πόσῳ οὖν κάλλιόν ἐστιν, ἀγαθὲ Τιμόκρατες, (πενόμενον εἶναι λεπτότερον ὦν καταλέγει

[12, 67]   φησιν· Περὶ γαστέρα, ὦ φυσιολόγε Τιμόκρατες, περὶ γαστέρα ὁ κατὰ φύσιν

[12, 29]   χρῆσθαι αὐτοῖς. ~(Απώλοντο δὲ καὶ Μάγνητες οἱ πρὸς τῷ Μαιάνδρῳ διὰ

[12, 12]   ἐξορμῶσιν ἐπὶ τοὺς πολέμους, καθάπερ Κρῆτες μετὰ λύρας. ~(Ηρακλείδης δ' ὁ

[12, 37]   ἐπώνυμον γοῦν εὐθὺς ἔσχομεν κλέος Κουρῆτες εἷναι, κουρίμου χάριν τριχός. Καὶ

[12, 74]   ὀλίγον ἐξέβαλον ἐκ τῆς πόλεως, ἀπειλήσαιτες τοῦτο (ποιήσειν εἰ μὴ τὸν

[12, 20]   αὐτῇ μιᾶς θεραπαινίδος. Συβαρῖται, φησίν, ἐξοκειλαντες εἰς τρυφὴν ἔγραψαν νόμον τὰς

[12, 21]   εἰσάγοντας ἀτελεῖς ἐποίησαν. ~Πάνυ οὖν ἐξοκείλαντες εἰς ὕβριν, τὸ τελευταῖον παρὰ

[12, 36]   ἁπαλοὺς πτόρθους ἀναλῶσαι ἕνδεκα μῆνας ὑπομείναντες τὴν πολιορκίαν οὐδενὸς βοηθοῦντος οὐδὲ

[12, 68]   ποιήσασθαι ὅπως οἱ μὲν φιλόσοφοι πάντες ἀπαλλάσσωνται ἐκ τῶν τόπων ἤδη,

[12, 21]   ἔδοξαν γοῦν μετ᾽ ὀλίγας ἡμέρας πάντες αὐτῶν οἱ ἄρχοντες τὴν αὐτὴν

[12, 14]   διαιτώμενοι καὶ λεαινόμενοι τὰ σώματα. Πάντες δὲ οἱ πρὸς ἑσπέραν οἰκοῦντες

[12, 29]   οἱ δὲ κέγχροι νήματι πορφυρῷ (πάντες εἰς τὴν εἴσω μοῖραν ἅμματ᾽

[12, 76]   τοῖς νόμοις βοηθός, ὃν ὑμεῖς πάντες ἐπίστασθε ἀσεβέστατον ἁπάντων καὶ παρανομώτατον

[12, 6]   τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς γῆς πάντες Ηρακλέους φασὶν εἶναι ἱερά, ἢ

[12, 61]   ἐπὶ τρυφῇ διαβοήτους γενέσθαι σχεδὸν πάντες ἱστοροῦσι. Διόπερ καὶ Αγις ἐπὶ

[12, 58]   τῆς Ηρας, εἰς ἥν συμπορεύονται πάντες Ιταλιῶται, (καὶ τῶν δεικνυμένων μ

[12, 53]   φησιν ὅτι παρὰ τὸ δεῖπνον πάντες οἱ ἀγωνισταὶ ἐσπούδαζον τέρπειν τὸν

[12, 24]   τῶν ἐξ οὐρανοῦ βελῶν· και πάντες οἱ ἀπ' ἐκείνων μέχρι τήμερον

[12, 79]   καρποῖσι καὶ ἄνθεσι θεωρούμενον. Ἢ πάντες οἱ ἐρῶντες οἷον ἐκτρυφῶντες ὑπὸ

[12, 60]   τῶν ἐπι φανεοτάτων, ἐζηλοτύπουν δὲ πάντες οἱ παῖδες τὸν ἐρώμενον αὐτοῦ

[12, 23]   δέ, φησίν, καὶ παρυφὴν διαφανῆ πάντες, οἷς νῦν ὁ τῶν γυναικῶν

[12, 77]   πάχος τοῦ σώματος ἀσκὸν καλοῦσι πάντες οὑπιχώριοι. Ηρακλειδης δὲ ὁ Ποντικὸς

[12, 8]   τῶν δορυφόρων, καὶ τῷ γένει πάντες Πέρσαι, ἐπὶ τῶν στυράκων μῆλα

[12, 19]   τῶν Βισαλτέων, οἱ δὲ Καρδιηνοὶ πάντες τοὺς ἵππους ἐδίδαξαν ἐν τοῖς

[12, 21]   οὕτως ἔληξαν τῆς ὑπερηφανίας ἕως πάντες ὑπὸ Κροτωνιατῶν ἀπώλοντο. Ηρακλείδης δ'

[12, 26]   Πόντον κατῴκισαν πόλεσι λαμπραῖς καὶ πάντες ὑπο τὴν (Μίλητον ἔθεον. Ὡς

[12, 5]   ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρωπών φύσεις. Ἅπαντες γοῦν οἱ τὴν ἡδονὴν τιμῶντες

[12, 32]   μὲν μετασχεῖν αὐτοῖς τῆς πολιτείας ἅπαντες ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ βίῳ βελτίονι

[12, 21]   καὶ φονεύοντες ἐπὶ τῶν βωμῶν ἅπαντες. καὶ ἐπὶ τοῖς φόνοις τούτοις

[12, 21]   Διόπερ, ἀνάστατοι ἐγένοντο καὶ διεφθάρησαν (ἅπαντες, οἱ και τὸν τῶν Ὀλυμπίων

[12, 74]   καὶ παχὺν διὰ τρυφὴν γενόμενον καταβιβάσαντες εἰς μέσην τὴν ἐκκλησίαν καὶ

[12, 13]   ἐὰν φαίνωνται οἱ δικασταὶ ἀδίκως δικάσαντες, ἀποθνήσκουσιν ἐὰν δὲ δικαίως, ὁ

[12, 73]   τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους κατασκευάσαντες, τὸ τίμημα ἔχουσαν ἑκάστην ἧς

[12, 11]   παραδείσους κατασκευασάμενοι καὶ κηπαίους αὐτοὺς ποιήσαντες ἐσκιατροφοῦντο, τρυφερώτερον ἡγησάμενοι τὸ μηδ'

[12, 5]   ἦσαν οἱ τὴν ἐν Μαραθῶνι νικήσαντες μάχην καὶ μόνοι τὴν τῆς

[12, 21]   Ὀλυμπίων τῶν πανυ ἀγῶνα ἀμαυρῶσαι ἐθελήσαντες, καθ' ὃν γὰρ ἄγεται καιρὸν

[12, 27]   τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τὸ τρυφᾶν ὁρμήσαντες εἰς τοῦτο προῆλθον ὕβρεως ὥστε

[12, 36]   Ρωμαίων ἀνήκεσταβ ἔπαθον, Πετηλῖνοι δὲ τηρήσαντες τὴν πρὸς Ρωμαίους πίστιν εἰς

[12, 21]   καθ' ὃν γὰρ ἄγεται καιρὸν ἐπιτηρήσαντες ἄθλων ὑπερβολῇ ὡς αὑτοὺς καλεῖν

[12, 26]   διέφθειραν. Τοιγάρτοι πάλιν οἱ πλούσιοι κρατήσαντες ἅπαντας ὧν κύριοι κατέστησαν μετὰ

[12, 58]   λαβόντες ὑποχείρια ἐπὶ τῆς ὁδοῦ στήσαντες μεθ' ὕβρεως ἐνηκολάσταινον αὐτοῖς· καὶ

[12, 27]   αὐτῶν ἐσθῆτός τε (καὶ διαίτης, τρυφήσαντες δὲ καὶ μάλιστα δὴ καὶ

[12, 35]   ταῖς Μιθριδάτου ἐλπίσιν, ἆθλον ἕξειν νομίσαντες χρεῶν ἀποκοπάς. Ἐν δὲ τῇ

[12, 23]   καὶ τὰς ἐν ἀκμῇ γυναῖκας ἀθροίσαντες είς τὰ τῶν Καρβινατῶν ἱερὰ

[12, 22]   ἐκεῖνον μὲν ἀφείλαντο οἱ Κροτωνιᾶται, ἐκδύσαντες δὲ τὴν στολὴν τοῦ Πέρσου

[12, 48]   τῆς τρυφῆς αὐτοῦ λέγων φησίν· Ἐκπλεύσαντες γὰρ κοινῇ Αξίοχος καὶ Αλκιβιάδης

[12, 14]   ὅτι πάσχει τὸ καὶ τό, προσαγορεύσαντες αἰσχρῶς τὸ πρᾶγμα. Ἐπειδαν δὲ

[12, 21]   φησίν· Συβαρῖται τὴν Τήλυος τυραννίδα καταλύσαντες τοὺς (μετασχόντας τῶν πραγμάτων ἀναιροῦντες

[12, 18]   και ἔμφυλος στάσις ἥξει. Τούτων ἀκούσαντες ἔδοξαν λέγειν αὐτοῖς τὸν θεὸν

[12, 27]   τας ρῖνας ὧν οἱ ἀπογόνοι μεταστάντες ἔτι καὶ νῦν ἀπὸ τοῦ

[12, 55]   αὐλαῖαι σταδίων ἑκατὸν ἠκολούθουν, αἷς περιιστάντες τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς δὲ

[12, 15]   τινι τὴν τῶν ἀθλούντων κόνιν ἐπιστάντες τινὲς Συβαριτῶν ἐθαύμαζον λέγοντες, εἰ

[12, 23]   ὑπὸ τῆς τρυφῆς εἰς ὕβριν ποδηγηθέντες ἀνάστατον μίαν πόλιν Ιαπύγων ἐποίησαν

[12, 65]   ἀπόλαυσις. Οἱ δἐ νομοθέται ὁμαλίζειν βουληθέντες τὸ τῶν (ἀνθρώπων γένος καὶ

[12, 11]   ὕβριζον. Καὶ τέλος τὰς ψυχὰς ἀποθηλυνθέντες ἠλλάξαντο τὸν τῶν γυναικῶν βίον,

[12, 12]   τῆς σκευασίας οἱ τὰ Οψαρτυτικὰ συνθέντες εἰρήκασιν, Γλαῦκός τε ὁ Λοκρὸς

[12, 22]   πανήγυριν καταλῦσαι, τῷ αὐτῷ χρόνῳ προθέντες (ἀργυρικὸν σφόδρα πλούσιον ἀγῶνα. Οἱ

[12, 58]   μετ᾽ οὐ πολὺν χρόνον οἱ ὑβρισθέντες γυναῖκα καὶ τέκνα ἐκείνου λαβόντες

[12, 54]   Φασίμηλος ὁ ψάλτης. Οἱ δὲ πεμφθέντες, φησί, στ έφανοι ὑπὸ τῶν

[12, 50]   ἐνύφαινον ποικιλίαν ὀπίσω καὶ ἔμπροσθεν ἐνιέντες οἱ τεχνῖται. Αἱ δὲ χλαμύδες

[12, 69]   ἡν ἄτοπος. Οὐ γὰρ ἵνα συρρυέντες ἐπὶ τὸ αὐτὸ τῆς ἕως

[12, 32]   ἐπιτηδεύμασι καὶ βίῳ βελτίονι διετέλουν ὄντες, ἐπεὶ δὲ τῆς δημο κρατίας

[12, 17]   τῶν Συαριτῶν ὑπὲρ τοὺς πεντακισχιλίους ὄντες ἐπόμπευον ἔχοντες κροκωτοὺς ἐπὶ τοῖς

[12, 5]   ἀνδρειότατοι καὶ μεγαλοψυχότατοι τῶν βαρβάρων ὄντες. Ἐστὶ γὰρ τὸ μὲν ἥδεσθαι

[12, 5]   καὶ οἱ βασιλεῖς τῶν ἀγαθῶν ὄντες κύριοι καὶ πάντων εἰληφότες πεῖραν

[12, 35]   Εὐρωπιακῶν (Ἀρυκανδεῖς, φησί, Λυκίας ὅμοροι ὄντες Λιμυρεῦσι διὰ τὴν περὶ τὸν

[12, 31]   ὥς φησι Φύλαρχος, τὴν ἀρχὴν ὅντες σκληροὶ ἐν ταῖς ἀγωγαῖς, ἐπεὶ

[12, 55]   πρότερον ἢ τὸ σκῆπτρον ἕτεροι λαβόντες ἀνεκηρύχθησαν, Φύλαρχος δ' ἐν τῇ

[12, 24]   πρόσωπον ἐντριψάμενοι καὶ προκόμια περίθετα λαβόντες στολὰς μὲν ἀνθινὰς φορῆσαι, τὸ

[12, 24]   κατοικησάντων, (οἱ μετὰ τούτους λήθην λαβόντες τῆς Κρητῶν περὶ τὸν βίον

[12, 58]   ὑβρισθέντες γυναῖκα καὶ τέκνα ἐκείνου λαβόντες ὑποχείρια ἐπὶ τῆς ὁδοῦ στήσαντες

[12, 33]   ταῖς ὀρχηστρίσιν καὶ ταῖς αὐλητρίσιν διατρίβοντες, οἱ δ' ἐν κύβοις καὶ

[12, 30]   τοῖς βραχίοσιν καὶ τὴν ἑορτὴν ἄγοντες τῶν Ηραίων ἐβάδιζον κατεκτενισμένοι τὰς

[12, 11]   διὰ τὴν πρᾶξιν Ἁγνεῶνα κληθέντα συνάγοντες ὕβριζον. Καὶ τέλος τὰς ψυχὰς

[12, 11]   (τοῦ ἡλίου αὐγάς. Καὶ πόρρω προάγοντες ὕβρεως τὰς τῶν ἄλλων γυναῖκας

[12, 15]   κόνιν ἐπιστάντες τινὲς Συβαριτῶν ἐθαύμαζον λέγοντες, εἰ τηλικαύτην ἔχοντες πόλιν οἰκέτας

[12, 21]   αὐτῇ νυκτί· τὴν γὰρ Ηραν ἰδόντες ἐλθοῦσαν εἰς μέσην τὴν ἀγορὰν

[12, 15]   θᾶττον ἰέναι καὶ ὅπως μὴ σπεύδοντες κατακαίωσι τοὺς λουομένους. Πρῶτοι δὲ

[12, 19]   ποδῶν ἱστάμενοι τοῖς προσθίοις ὥσπερ χειρονομέοντες ὠρχοῦντο ἐξεπιστάμενοι τὰ αὐλήματα. Ταῦτ'

[12, 14]   πότους τὰ πολλὰ ποιούμενοι καὶ πλησιάζοντες ταῖς γυναιξὶν ἁπάσαις. Οὐδὲν δ'

[12, 24]   πάντων τῶν πρὶν ὑπαρξάντων ἀγαθῶν σπανίζοντες. ~Ἴβηρες δὲ καίτοι ἐν τραγικαῖς

[12, 31]   καὶ Ξενοφάνης φησίν· Ἀβροσύνας δὲ μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν ὄφρα τυραννίης

[12, 14]   Ελλήνων τῶν τὴν Ιταλίαν οἰκούντων, μαθόντες παρὰ Σαυνιτῶν καὶ Μεσσαπίων. Ὑπὸ

[12, 25]   πρῶτοι κατέσχον οἱ ἀπὸ Τροίας ἐλθόντες, ὕστερον δὲ Κολοφώνιοι, ὥς φησι

[12, 40]   τὰ δ' ὄλβι' ἡμέων, δήιοι, συνελθόντες (φέρουσιν, ὥσπερ ὠμὸν ἔριφον αἱ

[12, 37]   μετὰ γυναικῶν εἰς τοὺς ἀγροὺς ἐξιόντες ἐπὶ ζευγῶν ὀχούμενοι. ~Περὶ μὲν

[12, 12]   Καὶ εἰς τοὺς πολέμους δὲ ἐξιόντες οἱ Λυδοὶ παρατάττονται μετὰ συρίγγων

[12, 25]   ἐν τραγικαῖς στολαῖς καὶ ποικιλαις προιόντες και χιτῶσι ποδήρεσι χρώμενοι οὐδὲν

[12, 52]   ἡδονῆς, ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν, κώνειον πιόντες ἅμα τὸν βίον ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ

[12, 44]   ὅπως οἱ βουλόμενοι τῶν πολιτῶν εἰσιόντες ὀπωρίζωνται καὶ λαμβάνωσιν εἴ τινος

[12, 74]   τούτων ἱματισμόν, ὅπως οἱ σύμμαχοι γιγνώσκοντες διότι πρὸς μὲν ἆθλα μεγάλα,

[12, 14]   ὡς δὲ τὰ πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ τὰς κλίνας, αἳ πεπλεγμέναι

[12, 76]   νόσους ἢ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις προσράλλοντες. Τὸ μὲν γὰρ ἀποθανεῖν ἢ

[12, 55]   σταδιαῖαι τοῖς μεγέθεσιν, ὑφ' αἷς περιλαμβάνοντες τόπον ἐν ταῖς καταστρατοπεδείαις ἐγυμνάζοντο·

[12, 19]   τούτου διελέγοντο ἐν τῷ κορσωτηρίῳ ἱζάνοντες. Και ἀποδρὰς ἐκ τῆς Καρδίης

[12, 55]   ν' κατεῖχον (αὐτήν. Οἱ δὲ ὑπερτείνοντες οὐρανίσκοι διάχρυσοι ποικίλμασιν ἐκπεπονημένοι πολυτελέσιν

[12, 14]   οὕτως· πρῶτον μὲν ὅταν παύσωνται πίνοντες καὶ μέλλωσι καθεύδειν, εἰσάγουσι παρ'

[12, 14]   πολὺ μέντοι γε μᾶλλον χαίρουσι συνόντες τοῖς παισὶ καὶ τοῖς μειρακίοις.

[12, 54]   ἀπὸ τῆς Ινδικῆς θαυματοποιοὶ ἦσαν διαπρέποντες, ἔτι δὲ Σκύμνος Ταραντῖνος καὶ

[12, 52]   τούτου κολάκων φθάνομεν καὶ πρότερον εἰπόντες· ἀλλ' ἐπεὶ καινῶς Ηρακλείδης ὁ

[12, 79]   τῶν ἐρωμένων ὥρας ταῖς ἐπιθυμίαις χαίροντες ἔχουσιν αὑτοῖς. Ἐκκρούεται γὰρ ὑπο

[12, 15]   αὐτοῖς θάλατταν λέγουσιν εἷναι γλυκεῖαν, χαίροντες τοῖς ἐξ αὐτῆς γινομένοις ἐδέσμασιν,

[12, 2]   θυώδους, ξανθῶν τε σπονδὰς μελίτων ῥίπτοντες ἐς οὖδας. Καὶ Μένανδρος δ'

[12, 22]   τῆς εἰς τοὺς Πέρσας τοῦτο πράττοντες. Ὕστερον δὲ καὶ οἱ Κροτωνιᾶται,

[12, 17]   δημοσίαις θυσίαις καὶ τοῖς ἀγῶσιν, προσκηρύττοντες οὐκ εὔνοιαν, ἀλλὰ τὴν εἰς

[12, 21]   (μετασχόντας τῶν πραγμάτων ἀναιροῦντες καὶ φονεύοντες ἐπὶ τῶν βωμῶν ἅπαντες. καὶ

[12, 33]   πότοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀκολασίαις διημερεύοντες, καὶ μᾶλλον σπουδάζουσιν ὅπως ὄψων

[12, 19]   στρατιωτικῇ σκευῇ· καὶ ἅμα αὐλούντων ἀκούοντες οἱ ἵπποι οὺ μόνον ἐξωρχήσαντο,

[12, 55]   καὶ Μακεδόνες χίλιοι Μακεδονικὰς στολὰς ἔχοντες, εἷτα μύριοι Πέρσαι, τό τε

[12, 19]   ἐξωρχήσαντο, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀναβάτας ἔχοντες ηὐτομόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Τὰ

[12, 17]   ὑπὲρ τοὺς πεντακισχιλίους ὄντες ἐπόμπευον ἔχοντες κροκωτοὺς ἐπὶ τοῖς θώραξιν, καὶ

[12, 5]   καὶ μεγίστην δόξαν ἐπὶ σοφίᾳ ἔχοντες μέγιστον ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν εἷναι

[12, 31]   (ᾔεσαν εἰς ἀγορὴν παναλουργέα φάρε' ἔχοντες, οὐ μείους ὥσπερ χίλιοι, εἰς

[12, 15]   Συβαριτῶν ἐθαύμαζον λέγοντες, εἰ τηλικαύτην ἔχοντες πόλιν οἰκέτας μὴ κέκτηνται τοὺς

[12, 41]   Νικοκλέα φιλοτιμούμενος. Ἐτύγχανον γὰρ ὑπερφιλοτίμως ἔχοντες πρὸς ἀλλήλους καὶ σπουδάζων ἑκάτερος

[12, 8]   ἐπὶ τῶν στυράκων μῆλα χρυσᾶ ἔχοντες, χίλιοι τὸν ἀριθμόν, ἀριστίνδην (ἐκλεγόμενοι

[12, 21]   ὀλίγας ἡμέρας πάντες αὐτῶν οἱ ἄρχοντες τὴν αὐτὴν ἰδεῖν ὄψιν ἐν

[12, 25]   ταῖς ψυχαῖς μαλακίαν, διὰ τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν καὶ παροιμία παρῆλθε Πλεύσειας

[12, 63]   πάσχουσι τὸ παρὸν εὖ ποιεῖν ἀξιοῦντες. Ὡμολόγησεν δ' αὐτοῦ τῷ δόγματι

[12, 68]   μηδεμίαν ἡδονὴν ποιῇ. ~Καλῶς ἄρα ποιοῦντες Ρωμαῖοι οί πάντα ἄριστοι Αλκαῖον

[12, 14]   Πάντες δὲ οἱ πρὸς ἑσπέραν οἰκοῦντες βάρβαροι πιττοῦνται καὶ ξυροῦνται τὰ

[12, 25]   Καὶ οἱ τὴν Σῖριν δὲ κατοικοῦντες, ἣν πρῶτοι κατέσχον οἱ ἀπὸ

[12, 17]   τῶν Νυμφῶν ἄντρα τῶν Λουσιάδων ἀποδημοῦντες διετέλουν μετὰ πάσης τρυφῆς. Οἱ

[12, 21]   καταλύσαντες τοὺς (μετασχόντας τῶν πραγμάτων ἀναιροῦντες καὶ φονεύοντες ἐπὶ τῶν βωμῶν

[12, 25]   τὸν αὐτὸν Ιβηρσι τῆς ἐσθῆτος φοροῦντες κόσμον. Ἀσχημονοῦσι γοῦν διὰ τὴν

[12, 37]   εἰς αὐτὸν ἀναφερόμενα Κυμαϊκά, (διετέλεσαν χρυσοφοροῦντες καὶ ἀνθιναῖς ἐσθῆσι χρώμενοι και

[12, 35]   διὰ τὴν ἀργίαν καὶ φιληδονίαν ἀδυνατοῦντες ἀποδοῦναι τὰ δάνεια προσέκλιναν ταῖς

[12, 58]   ἐπεὶ τῆς ὕβρεως πλήρεις ἐγένοντο, κεντοῦντες ὑπὸ τοὺς (τῶν χειρῶν ὄνυχας

[12, 17]   ἃς εἰσέφερον εἰς τὰ συμπόσια. Καταγελῶντες δὲ τῶν ἀποδημούντων ἐκ τῶν

[12, 76]   τὴν διάνοιαν ἔσχον, ἀλλ' ὡς καταγελῶντες τῶν θεῶν καὶ τῶν νόμων

[12, 69]   ἵνα φαίνωνται και τὸ θεῖον τιμῶντες καὶ μουσικῶς ἀλλήλοις συμπεριφερόμενοι, καὶ

[12, 5]   Ἅπαντες γοῦν οἱ τὴν ἡδονὴν τιμῶντες καὶ τρυφᾶν προῃρημένοι μεγαλόψυχοι καὶ

[12, 26]   ἔχθρας· οἳ τὸ ἐπιεικὲς οὐκ ἀγαπῶντες ἐκ ῥιζῶν ἀνεῖλον τοὺς ἐχθρούς.

[12, 79]   ἄνθεσι θεωρούμενον. Ἢ πάντες οἱ ἐρῶντες οἷον ἐκτρυφῶντες ὑπὸ τοῦ πάθους

[12, 14]   ποιοῦνται τὰς συνουσίας ὁτὲ μὲν ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς δὲ τὰ πολλὰ

[12, 38]   πεντεκαίδεκα ἡμέρας. Οἱ δὲ ἐθαύμαζον ὁρῶντες τὸν καπνὸν καὶ ἐδόκουν αὐτὸν

[12, 18]   τὸν θεὸν ὡς οὐδέποτε παύσοιντο τρυφῶντες· οὐδέποτε γὰρ τιμήσειν ἄνθρωπον μᾶλλον

[12, 63]   καὶ ἄδηλον· ὁποῖον καὶ οἱ τρυφῶντες πάσχουσι τὸ παρὸν εὖ ποιεῖν

[12, 79]   Ἢ πάντες οἱ ἐρῶντες οἷον ἐκτρυφῶντες ὑπὸ τοῦ πάθους καὶ ὡριαινόμενοι

[12, 28]   ἀνειμένοι τὴν δίαιτάν εἰσιν καὶ κατεαγότες, ὡς παρίστησιν Ερμιππος ἐν Στρατιώταις·

[12, 19]   πρὸς αὐλὸν ὀρχεῖσθαι. Τοῦτ' οὖν εἰδότες οἱ Κροτωνιᾶται ὅτε αὐτοῖς ἐπολέμουν,

[12, 19]   ~Εἰς τηλικοῦτον δ' ἦσαν τρυφῆς ἐληλακότες ὡς καὶ παρὰ τὰς εὐωχίας

[12, 55]   ἀριθμὸν χίλιοι, οἱ μὲν φλόγινα ἐνδεδυκότες, οἱ δὲ ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ δὲ

[12, 5]   ἀγαθῶν ὄντες κύριοι καὶ πάντων εἰληφότες πεῖραν τὴν ἡδονὴν προκρίνουσιν, μεγαλοψυχοτέρας

[12, 60]   γυναῖκας ὁμιλίαι σιωπιύμεναι καὶ νεανίσκων ἔρωτες νυκτερινοί, καὶ ὁ τοῖς ἄλλοις

[12, 49]   εἰσέπλε. Ἡ δὲ τριήρης ἐφ' ἧς αὐτὸς κατέπλει μέχρι μὲν τῶν

[12, 38]   νήσαντα ὕψος τεσσάρων πλέθρων ἐφ' ἧς ἐπέθηκεν χρυσᾶς κλίνας ἑκατὸν καὶ

[12, 47]   χρυσοῦ καὶ ἐλέφαντος πεποιημένην, ἐφ' ἧς ἦν ἐπίσημον Ερως κεραυνὸν ἠγκυλημένος.

[12, 80]   ὅς θεασάμενος ἔκρινε τὴν πρεσρυτέραν· ἧς καὶ εἰς ἔρωτα ἐμπεσὼν (ἐλθὼν

[12, 71]   (καθάπερ τοὺς στρωματεῖς εὐτελῆ, ἐφ ἧς κατακεῖσθαι, κάδους δὲ χαλκοῦς καὶ

[12, 18]   σημείων πολλῶν τῆς ἀπωλείας, περὶ ἧς οὐ κατεπείγει λέγειν, διεφθάρησαν. ~Εἰς

[12, 23]   πόλιν Ιαπύγων ἐποίησαν Κάρβιναν, (ἐξ ἧς παῖδας καὶ παρθένους καὶ τὰς

[12, 73]   κατασκευάσαντες, τὸ τίμημα ἔχουσαν ἑκάστην ἧς προειρήκαμεν δαπάνης, ἵππον τε κατεσκευασμένον

[12, 12]   καὶ τὴν καρύκην ἐξεῦρον, περὶ ἧς τῆς σκευασίας οἱ τὰ Οψαρτυτικὰ

[12, 73]   ἣν δυσπερίληπτον εἷναι συνέραινεν· ἐφ' ἧς χιτωνίσκον ἐνδεδυκὼς ποδήρη μέχρι τῶν

[12, 68]   περὶ τούτων. Ὡς ἂν οὖν λάβῃς τὴν ἐπιστολήν, σύνταξον κήρυγμα ποιήσασθαι

[12, 81]   πολλάκις περὶ τῆς ἐν μανίᾳ διατριβῆς, οὐδεπώποτε φάσκων κατὰ τὸν βίον

[12, 6]   λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς γῆς πάντες Ηρακλέους φασὶν εἶναι ἱερά,

[12, 36]   (Καμπανιᾳ διὰ τὴν ἀρετην τῆς γῆς πλοῦτον περιβαλομένους ἐξοκεῖλαι εἰς τρυφὴν

[12, 63]   Διονυσίῳ διηνέχθη τισὶ περὶ τῆς ἐκλογῆς (τῶν τριῶν γυναικῶν, καὶ μύροις

[12, 11]   ὁ Κασανδρεὺς ἐν τῷ περὶ Συναγωγῆς Βιρλίων, ἀγνοῶν ὅτι Εφορος ὁ

[12, 48]   εἰ μὲν χρῷτο καὶ ἔχοι Αλκιβιάδης, Αξιόχου ἔφασκεν εἷναι θυγατέρα· εἰ

[12, 48]   Ἐκπλεύσαντες γὰρ κοινῇ Αξίοχος καὶ Αλκιβιάδης εἰς Ελλήσποντον ἔγημαν ἐν Αβύδῳ

[12, 48]   πρὸς γυναῖκας ἐν Κόλαξιν οὕτως· Αλκιβιάδης ἐκ τῶν γυναικῶν ἐξίτω. ΑΛΚ.

[12, 47]   τινῶν ὡς ἀγνώμονα εἴη πεποιηκὼς Αλκιβιάδης, Οὐ μὰ Δί᾽ ἔφη, ἀλλ᾽

[12, 49]   δύ' Αλκιβιάδας Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο δὲ Αλκιβιάδης τὸν Παυσανίου μηδισμὸν καὶ καθομιλῶν

[12, 48]   φησιν· Οὐκ ὢν ἀνὴρ γὰρ Αλκιβιάδης, ὡς δοκεῖν, ἀνὴρ ἁπασῶν τῶν

[12, 47]   καὶ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς (Ἀλκιβιάδης, καλλίων φαινόμενος τῶν γυναικείων προσώπων.

[12, 22]   Πολυκράτη ἀποκτείναντος. Θεραπεύσας δ' ὁ Δημοκήδης Ατοσσαν τὴν Δαρείου μὲν γυναῖκα,

[12, 6]   καὶ ὁ πόνος. ~(Διόπερ καὶ Μεγακλείδης ἐπιτιμᾷ τοῖς μεθ᾽ Ομηρον καὶ

[12, 6]   Στησίχορος μαρτυρεῖ, ὥς φησιν ὁ Μεγακλείδης, οὐ ταύτην αὐτῷ περιτίθησι τὴν

[12, 7]   φρεσὶν εἴδεται εἷναι. Ὁ δὲ Μεγακλείδης φησὶ τὸν Οδυσσέα καθομιλοῦντα τοὺς

[12, 13]   πολέμους, καθάπερ Κρῆτες μετὰ λύρας. ~(Ηρακλείδης δ' ὁ Κυμαῖος ὁ τὰ

[12, 26]   Πάλαι ποτ' ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι. Ηρακλείδης δ' ὁ Ποντικὸς ἐν δευτέρῳ

[12, 21]   ἕως πάντες ὑπὸ Κροτωνιατῶν ἀπώλοντο. Ηρακλείδης δ' ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ

[12, 77]   σώματος ἀσκὸν καλοῦσι πάντες οὑπιχώριοι. Ηρακλειδης δὲ ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ

[12, 8]   γυναῖκες, ὡς ἱστορεῖ ὁ Κυμαῖος Ηρακλείδης ἐν α' Περσικῶν. Αὗται δὲ

[12, 52]   πρότερον εἰπόντες· ἀλλ' ἐπεὶ καινῶς Ηρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ

[12, 45]   ~Περικλέα δὲ τὸν Ολύμπιόν φησιν Ηρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ

[12, 43]   Αλεκτρυὼν ἐπικαλούμενος· περὶ οὗ καὶ Ηρακλείδης ὁ τῶν κωμῳδιῶν ποιητὴς μέμνητα

[12, 30]   βραχίοσιν ἧσαν, τες ὑπασπίδιον πολεμιστήν. Ἡρακλείδης δ' ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ

[12, 5]   ἂν καλοῖτο; Ὀρθότατα μὲν οὖν. ~Ἡρακλείδης δ' ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ

[12, 81]   γενομένην οὐκ ἀηδῶς ὁ Ποντικὸς Ἡρακλείδης διηγεῖται ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς

[12, 78]   τὸν ἐπὶ Θεμιστοκλέους δὲ βίον Τηλεκλείδης ἐν Πρυτάνεσιν ἁβρὸν ὄντα παραδίδωσι.

[12, 77]   Φιλιππίδης, καθ' οὗ λόγος ἐστὶν Ὑπερείδης τῷ ῥήτορι, λέγων αὐτὸν ἕνα

[12, 76]   μετὰ τούτου ποτὲ Απολλοφάνης καὶ Μυσταλίδης καὶ Λυσίθεος συνειστιῶντο, μίαν ἡμέραν

[12, 29]   Εφέσῳ Ναοῦ διηγούμενος περὶ τῆς χλιδῆς αὐτῶν καὶ ὧν ἐφόρουν βαπτῶν

[12, 58]   Συβαρίτης, ὅς ἐπὶ πλεῖστον δὴ χλιδῆς εἷς (ἀνὴρ ἀφίκετο. Εἵποντο γοῦν

[12, 5]   ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν εἷναι νομίζουσιν, Σιμωνίδης μὲν οὑτωσὶ λέγων· Τίς γὰρ,

[12, 77]   φοράν. Λεπτὸς δ' ἦν καὶ Φιλιππίδης, καθ' οὗ λόγος ἐστὶν Ὑπερείδης

[12, 49]   τριηρικὸν ἐνδεδυκὼς τὴν Πυθικὴν στολήν, Καλλιππίδης δ' ὁ τραγῳδὸς ἐκέλευε τὴν

[12, 58]   φησίν, Ἀπὸ μὲν Ιταλίης ἦλθε Σμινδυρίδης ὁ Ιπποκράτεος Συβαρίτης, ὅς ἐπὶ

[12, 54]   ἔτι δὲ Σκύμνος Ταραντῖνος καὶ Φιλιστίδης Συρακόσιος Ηράκλειτός τε ὁ Μιτυληναῖος·

[12, 33]   τῶν βίων πολυτέλειαν κατάχρεοι ἐγένοντο. Αγαθαρχίδης δ᾽ ἐν δωδεκάτῃ Ιστοριῶν Αἰτωλοί,

[12, 74]   συντονωτέρας αυτὰς τῶν ἠσκηκότων ἐποιεῖτο. ~Αγαθαρχίδης δ' ἐν τῇ ἑκκαιδεκάτῃ Εὐρωπιακῶν

[12, 35]   πόλεις ὅλας τοιούτοις κελάδοις συνηχεῖσθαι. Αγαθαρχίδης δ' ἐν τῇ τριακοστῃ πέμπτῃ

[12, 74]   δὲ ἑβδόμῃ καὶ εἰκοστῇ ὁ Αγαθαρχίδης ἔφη ὡς Λακεδαιμόνιοι Ναυκλείδην τὸν

[12, 55]   καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν καὶ Αγαθαρχίδης ὁ Κνίδιος ἐν τῷ δεκάτῳ

[12, 16]   Αθηνόδωρος δὲ ἐν τῷ περὶ Σπουδῆς καὶ Παιδιᾶς Αρχύταν φησὶ τὸν

[12, 76]   Ὅτι δὲ ἦν ὁ Κινησίας νοσώδης καὶ δεινὸς τἄλλα Λυσίας ὁ

[12, 8]   σμύρνης καὶ τοῦ καλουμένου λαβύζου. Εὐώδης δ' ἐστὶν ἡ λάβυζος καὶ

[12, 52]   τῶν ἀναγκαίων τῶν καθ' ἡμέραν ἐνδεὴς γενόμενος τὸν βίον ἐτελεύτησεν. Τὸν

[12, 52]   τίνες ἀπώλεσαν; Οὐκ Αὐτοκλέης καὶ Επικλέης, οἵ μετ' ἀλλήλων ζῆν προελόμενοι

[12, 52]   τὸν Ισχομάχου τίνες ἀπώλεσαν; Οὐκ Αὐτοκλέης καὶ Επικλέης, οἵ μετ' ἀλλήλων

[12, 69]   τῆς ἕως τοῦ ὀρθρίου γενομένης τραπέζης ἀπολαυσωσιν ἢ χάριν ἐξοινίας ἐποιήσαντο

[12, 31]   ἤ τις Ιώνων τρυφεραμπεχόνων ἁβρὸς ἡδυπαθὴς ὄχλος ὥρμηται; Θεόφραστος δ' ἐν

[12, 66]   παρ' αὐταῖς ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς μέθης γενόμενον. Φιλήδονος ἦν καὶ Σπεύσιππος

[12, 66]   παλαιὸν τοῖς δυνάσταις ἐπιθυμία τῆς μέθης. Διὸ ποιεῖν τὸν Ομηρον τῷ

[12, 28]   Ἀλκιβιάδου λοιδορίας γράφει οὕτως· Ἐπειδὴ ἐδοκιμάσθης ὑπὸ τῶν ἐπιτρόπων, παραλαβὼν παρ᾽

[12, 40]   μέχρι γήρως ἐκ τοῦ τῆς τίτθης στόματος, ἵνα μὴ μασώμενος πονέσειεν,

[12, 19]   ὁ Νάρις ἐκτήσατο (ἐκ τῆς Καρδίης αὐλητρίδα, καὶ ἀφικομένη ἡ αὐλητρὶς

[12, 19]   ἱζάνοντες. Και ἀποδρὰς ἐκ τῆς Καρδίης εἰς τὴν πατρίδα τοὺς Βισάλτας

[12, 7]   ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι σίτου

[12, 58]   θυγατρὸς Αγαρίστης, φησίν, Ἀπὸ μὲν Ιταλίης ἦλθε Σμινδυρίδης ὁ Ιπποκράτεος Συβαρίτης,

[12, 31]   μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν ὄφρα τυραννίης ἦσαν ἄνευ στυγερῆς, (ᾔεσαν εἰς

[12, 40]   χρυσίου πόντον, τάλαντα πολλῷ πλέονα Κασπίης ψάμμου· ὃς οὐκ ἴδ᾽ ἀστέρ'

[12, 38]   δὲ Αναβαραξάρου. Ὅτε δὴ οὖν Αρβάκης, εἱς τῶν ὑπ' αὐτὸν στρατηγῶν

[12, 46]   πλευρῇσι δέρρριον βοός, νήπλυτον εἴλυμα κακῆς ἀσπίδος, ἀρτοπώλισιν (κἀθελοπόρνοισιν ὁμιλέων ὁ

[12, 42]   Ονόκαρσιν ἀφικνεῖται, χωρίον τι τῆς Θρᾴκης ἄλσος ἔχον πολὺ κατεσκευασμένον καλῶς

[12, 11]   εἰς τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ' ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις τὰς δεσποίνας.

[12, 59]   ὁ Σικελιώτης ἐν τοῖς περὶ Βιβλιοθήκης (Ακραγαντίνους φησὶ κατασκευάσαι Γέλωνι κολυμβήθραν

[12, 65]   δὲ καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης ὄνομα ὥστε (παρ' ἐνίοις καὶ

[12, 66]   ὀνειδίζει καὶ τὸν Λασθενείας τῆς Αρκαδικῆς ἔρωτα, ἥτις καὶ Πλάτωνος ἠκηκόει.

[12, 54]   Ελλήνων, καὶ οἱ ἀπὸ τῆς Ινδικῆς θαυματοποιοὶ ἦσαν διαπρέποντες, ἔτι δὲ

[12, 9]   Περσῶν βασιλεῖς ὥστε ἔχεσθαι τῆς βασιλικῆς κλίνης ὑπὲρ κεφαλῆς οἴκημά τι

[12, 53]   κηρύγματα ἐγίνετο ὑπερήφανα καὶ τῆς Περσικῆς ὑπεροψίας (αὐθαδέστερα. Ἄλλων γὰρ ἄλλο

[12, 77]   Σκήψιος ἐν δευτέρῷ περὶ Αλει πτικῆς (Ἱπτπώνακτα τὸν ποιητὴν οὐ μόνον

[12, 57]   δ' ἐκ Μιλήτου καὶ τῆς Αττικῆς· μετεστέλλετο δέ, φησί, καὶ τεχνίτας

[12, 46]   σατινέων, χρύσεα φορέων καθέρματα, πάις Κύκης, καὶ σκιαδίσκην ἐλεφαντίνην φορεῖ (γυναιξὶν

[12, 65]   τῆς λοιπῆς διαίτης, ὅπως ᾗ ὁμαλής, πολεμούντων οὗν τῶν νομοθετῶν τῷ

[12, 62]   καὶ στρόφιον λευκὸν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς εἷχεν σκίπωνί τε ἐπεστηρίζετο χρυσᾶς

[12, 62]   ἀμπέχεσθαι, χρυσοῦν στέφανον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ἔχοντα, ὡς ἱστορεῖ Κλέαρχος ἐν

[12, 60]   τε τρίχα τὴν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ξανθιζόμενος καὶ παιδέρωτι τὸ πρόσωπον

[12, 9]   ἔχεσθαι τῆς βασιλικῆς κλίνης ὑπὲρ κεφαλῆς οἴκημά τι πεντάκλινον, ἐν ᾦ

[12, 11]   γυναιξὶν ἐν τοῖς ἱστοῖς συνταλασιουργοῦντος, Ομφάλης δἐ πάντας τοὺς συγκατακλιθέντας αὑτῇ

[12, 25]   Κολοφώνιοι, ὥς φησι Τίμαιος καὶ Αριστοτέλης, εἰς (τρυφὴν ἐξώκειλαν οὐχ ἦσσον

[12, 19]   ὅτε αὐτοῖς ἐπολέμουν, ὡς καὶ Αριστοτέλης ἱστορεῖ (διὰ τῆς Πολιτείας αὐτῶν,

[12, 26]   τῆς πόλεως ἀνδρεῖον, φησὶν ὁ Αριστοτέλης, καὶ παροιμία τις ἐγεννήθη ἐπ'

[12, 40]   (τοῦ ὀμφαλοῦ προενέγκασθαι. Διὸ καὶ Αριστοτέλης Ξενοκράτην τὸν Χαλκηδόνιονι σκώπτων ὅτι

[12, 58]   ~Αλκισθένην δὲ τὸν Συραρίτην φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς Θαυμασίοις ὑπο τρυφῆς

[12, 77]   τῶν πολιτευομένων εῖναί. Ἦν, δ' εὐτελὴς τὸ σῶμα διὰ λεπτότητα, ὡς

[12, 53]   ῥόπαλον ὑπεστρωμένης αὐτῷ λεοντῆς καὶ Ηρακλῆς καλεῖσθαι ἤθελεν, Αλεξάνδρου τοῦ Αριστοτελικοῦ

[12, 53]   λεοντῆν καὶ ῥόπαλον ὥσπερ ὁ Ηρακλῆς. Τί οὖν θαυμαστὸν εἰ καὶ

[12, 9]   χρυσοῦν (Θεοδώρου τοῦ Σαμίου ποίημα. Ἀγαθοκλῆς δ' ἐν τρίτῳ περὶ Κυζίκου

[12, 28]   σύμπαντας Ιωνας ἐπισκώπτων Καλλίας ἤ Διοκλῆς ἐν Κύκλωψί φησιν· Τί γὰρ

[12, 12]   δὲ Στέφανος, Αρχύτας, Ακέστιος, Ακεσίας, Διοκλῇς, Φιλιστίων. Τοσούτους γὰρ οἷδα γράψαντας

[12, 45]   τῆς οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοκλῆς δὲ οὔπω Αθηναίων μεθυσκομένων οὐδ'

[12, 49]   Περσικὴν ἔμαθε φωνήν, καθάπερ καὶ Θεμιστοκλῆς. ~Δοῦρις δ' ἐν τῇ δευτέρᾳ

[12, 2]   πρῶτον, ἔπειτα, μεθ' ἡδονῆς. Καίτοι Σοφοκλῆς, γ' ὁ ποιητής, τῶν ἀπολαυστικῶν

[12, 7]   αλλοῖα φρόνει. Ὁμοίως φησὶν καὶ Σοφοκλῆς ἐν Ιφιγενείᾳ· Νόει πρὸς ἀνδρί,

[12, 68]   ἡδονῆς πρὸ Επικούρου εἰσηγητὴς ἐγένετο Σοφοκλῆς ὁ ποιητὴς ἐν Αντιγόνῃ τοιαῦτα

[12, 55]   ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς Χίοις παρὼν Θεόκριτος ὁ σοφιστὴς

[12, 66]   συγ γενὴς καὶ διάδοχος τῆς σχολῆς. Διονύσιος γοῦν ὁ τῆς Σικελίας

[12, 54]   περιχρύσους καὶ περιαργύρους, τῆς δ' αὐλῆς ἧν τὸ περίμετρον στάδιοι τέσσαρες.

[12, 8]   βασιλεὺς διὰ τῆς τῶν μηλοφόρων αὐλῆς. Ἦσαν δὲ οὗτοι τῶν δορυφόρων,

[12, 8]   Καὶ διῄει διὰ τῆς τούτων αὐλῆς πεζὸς ὑποτιθεμένων ψιλοταπίδων Σαρδιανῶν, ἐφ'

[12, 65]   τῆς περὶ τὸν χρῶτα αὐτοῦ ὀδμῆς καὶ τῆς εὐμορφίας καὶ τῆς

[12, 74]   ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ διὰ τῆς ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς οὐ τῆς τυχούσης

[12, 58]   αὐτοῦ καὶ Τίμαιος διὰ τῆς ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς Διονυσίου τοῦ

[12, 28]   σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ τῆς γνώμης ὅμοίους ἔργων τρόπους μαθησόμενος παρὰ

[12, 7]   οἵ φασι ταύτης εἷναι τῆς γνώμης τὸν Ομηρον, προτάττοντα τοῦ σπουδαίου

[12, 25]   ἐμποδίζονται τῆς πρὸς τοὺς πολέμους ῥώμης. (Μασσαλιῶται δ' ἐθηλύνθησαν οἱ τὸν

[12, 55]   ἡμέραν ἑκαστοτε γινέμενης παρ' Αλεξανδρῳ δαπανης. Ἦν γὰρ αὐτοῦ ἡ σκηνὴ

[12, 73]   τίμημα ἔχουσαν ἑκάστην ἧς προειρήκαμεν δαπάνης, ἵππον τε κατεσκευασμένον σὺν ἱπποκόμῳ

[12, 63]   ἐξέμαθε, τὴν δ' ἀρτηρίαν συνήρπασεν. Αντιφάνης δ' ἐν Ανταίῳ περὶ τῆς

[12, 78]   ἀλείψειτ' αὐτου τῷ Μεγαλλείῳ μύρῳ. Αντιφάνης δὲ ἐν μὲν Αλκήστιδι ἐλαίῳ

[12, 77]   τὴν ἰδέαν ἢ ὥς φησιν Αντιφάνης ἐν Αἰόλῳ· Τοῦτον οὗν δι'

[12, 31]   δὲ περὶ πάντων Ιώνων τρυφῆς Αντιφάνης ἐν Δωδώνῃ τάδε λέγει· πόθεν

[12, 76]   ἐνιαυτόν; Οὐ μετὰ τούτου ποτὲ Απολλοφάνης καὶ Μυσταλίδης καὶ Λυσίθεος συνειστιῶντο,

[12, 31]   κόμας χρυσῷ κόσμῳ, ὡς καὶ Ξενοφάνης φησίν· Ἀβροσύνας δὲ μαθόντες ἀνωφελέας

[12, 75]   Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος. Καὶ Αριστοφάνης δ' ἐν Γηρυτάδῃ λεπτοὺς τούσδε

[12, 76]   Ἄλλοι δ' αὐτόν, ὡς καὶ Αριστοφάνης, πολλάκις εἰρήκασι φιλύρινον Κινησίαν διὰ

[12, 28]   Αβυδόθ' ὡς ἀνὴρ γεγένηται; Καὶ Αριστοφάνης Τριφάλητι παρακωμῳδῶν πολλοὺς τῶν Ιώνων·

[12, 34]   τε καὶ Συρακόσιοι, ὡς καὶ Αριστοφάνης φησὶν ἐν Δαιταλεῦσιν· Ἀλλ' οὐ

[12, 66]   καὶ Σπεύσιππος ὁ Πλάτωνος συγ γενὴς καὶ διάδοχος τῆς σχολῆς. Διονύσιος

[12, 31]   Ταὐτὰ εἴρηκεν περὶ αὐτῶν καὶ Διογένης ὁ Βαρυλώνιος ἐν τῷ πρώτῳ

[12, 11]   Πρὸς ἣν εἷς τῶν Λυδῶν εὐγενὴς ἀνὴρ ὁρμήσας καὶ τῇ παρ'

[12, 6]   ὥσπερ καὶ τὴν Ορέστειαν καλουμένην. Αντισθένης δὲ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν εἶναι

[12, 47]   ὑπὸ τῶν γυναικῶν. Διὸ καὶ Αντισθένης ὁ Σωκρατικὸς ὡς δὴ αὐτὸς

[12, 55]   φαίνεσθαι τῆς καθ' ἡμέραν ἑκαστοτε γινέμενης παρ' Αλεξανδρῳ δαπανης. Ἦν γὰρ

[12, 69]   χλανίδων καὶ τῆς πολυτελείας τῆς εἰρημένης· οὐ γὰρ ἔγωγε τοὺς λοιποὺς

[12, 41]   ἀλλ' ἀμφότεροι βιαίῳ θανάτῳ διεφθάρησαν. Αναξιμένης δ' ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Βασιλέων

[12, 75]   ἀφ' ἑκάστης τέχνης εἱλόμεθα κοινῇ γενομένης ἐκκλησίας, οὕς ᾖσμεν ὄντας ᾁδοφοίτας

[12, 43]   ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης μάχης πρὸς τοὺς Φιλίππου ξένους.

[12, 69]   αὐτὸ τῆς ἕως τοῦ ὀρθρίου γενομένης τραπέζης ἀπολαυσωσιν ἢ χάριν ἐξοινίας

[12, 50]   ἐπὶ τοῦ προσκηνίου ἐπὶ τῆς Οἰκουμένης ὀχούμενος. Νύμφις δ' ὁ Ηρακλεώτης

[12, 42]   δεῖπνον κατεσκεύασεν ὁ Κότυς ὡς γαμουμένης αὐτῷ τῆς Αθηνᾶς καὶ θάλαμον

[12, 53]   παρακείμενον εἶχεν τὸ Ηράκλειον ῥόπαλον ὑπεστρωμένης αὐτῷ λεοντῆς καὶ Ηρακλῆς καλεῖσθαι

[12, 72]   μὲν οὖν τινος ὑπὸ τῆς πεπωρωμένης ἐκ τοῦ στέατος σαρκὸς οὐκ

[12, 49]   τραγῳδὸς ἐκέλευε τὴν ἐπὶ τῆς σκηνῆς στολὴν ἠμφιεσμένος. Διὸ καὶ χαριέντως

[12, 55]   ἐφεστηκότων. Ἔξωθεν δὲ κύκλῳ τῆς σκηνῆς τὸ τῶν ἐλεφάντων ἄγημα διεσκευασμένον

[12, 74]   ἑκκαιδεκάτῃ Εὐρωπιακῶν Μήγαν φησὶ τὸν Κυρήνης βασιλεύσαντα ἔτη πεντήκοντα (ἀπολέμητον γενόμενον

[12, 67]   τὴν ἀρετὴν (τῆς ἡδονῆς καὶ θεραπαινης τάξιν ἐπέχουσαν, κἀν ἄλ λοις

[12, 62]   τε σέβων τάδ' ἔγραψεν Παρράσιος κλεινῆς πατρίδος ἐξ Εφέσου. Οὐδὲ πατρὸς

[12, 46]   τὸ τρυφερῶς βιοῦντα περιφερέσθαι ἐπὶ κλίνης. Καὶ γὰρ Ανακρέων αὐτὸν ἐκ

[12, 55]   τῶν Ιστοριῶν καὶ ἐπὶ χρυσῆς κλίνης κοιμᾶσθαί φησι τὸν Αλέξανδρον καὶ

[12, 9]   λιθοκόλλητος ἄμπελος χρυσῆ ὑπὲρ τῆς κλίνης. Τὴν δ' ἄμπελον ταύτην Αμύντας

[12, 9]   βασιλεῖς ὥστε ἔχεσθαι τῆς βασιλικῆς κλίνης ὑπὲρ κεφαλῆς οἴκημά τι πεντάκλινον,

[12, 64]   ὕλη τῶν θαυμαζομένων ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως· ὃ δὴ πεπονθέναι δοκεῖ

[12, 64]   τίς ποτε ἐστὶν ἡ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως σύστασις· τεκμήριον δ' ἰσχυρὸν

[12, 69]   αὐτὰ ἀκροαμάτων καὶ ἀργυρωμάτων καὶ στρωμνῆς ἡ λοιπὴ παρασκευὴ καὶ ἡ

[12, 77]   ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς Δεινίαν φησὶ τὸν μυροπωλην δια

[12, 63]   πλάσας τῆς Αρετῆς καὶ τῆς Ηδονῆς εἰσῆγεν. Ὁ δ' Αρίστιππος ἐπὶ

[12, 3]   δόξαν, φησὶν ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς Θεόφραστος, οὐχ ὁμοίως λαμπρός ἐστιν·

[12, 52]   ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς ἱστορεῖ περὶ αὐτοῦ, ἄνωθεν ἀναλαβὼν

[12, 31]   Θεόφραστος δ' ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς καὶ δὴ καὶ τοὺς Ιωνάς

[12, 81]   Ἡρακλείδης διηγεῖται ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς οὕτω γράφων Ὁ Αἰξωνεὺς Θράσυλλος

[12, 30]   ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς (Σαμίους φησὶ καθ' ὑπερβολὴν τρυφήσαντας

[12, 5]   ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς τάδε λέγει· Οἱ τύραννοι καὶ

[12, 45]   ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς ὡς ἀπήλλαξεν ἐκ τῆς οἰκίας

[12, 64]   τοὺς Σύρων· οἷς οὐδὲν γένος ἡδονῆς ἀζήτητον γενέσθαι, ἀλλὰ καὶ δῶρα

[12, 72]   καὶ λέγοντα Σήπομ' ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἀπέθανεν δὲ βιώσας ἔτη πέντε

[12, 45]   τὴν γυναῖκα καὶ τὸν μεθ' ἡδονῆς βίον (προείλετο ᾤκει τε μετ'

[12, 71]   χρόνον ζήσειεν, Οὐδὲν πώποτε, εἷπεν, ἡδονῆς ἕνεκεν πράξας. Δημήτριος δὲ ὁ

[12, 81]   ἔχαιρεν καὶ διῆγεν μετὰ πλείστης ἡδονης. Ἐπεὶ δε ὁ ἀδελφὸς, αὐτοῦ

[12, 52]   πάντ' ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς, ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν, κώνειον πιόντες

[12, 67]   τούτοις ποιῶν τὴν ἀρετὴν (τῆς ἡδονῆς καὶ θεραπαινης τάξιν ἐπέχουσαν, κἀν

[12, 2]   μετ' ἐπιθυμίας πρῶτον, ἔπειτα, μεθ' ἡδονῆς. Καίτοι Σοφοκλῆς, γ' ὁ ποιητής,

[12, 3]   ταῦτ' ἀπώλεσεν μεθ' ἡμέραν ὑφ ἡδονῆς κρατηθείς, καὶ ὁ Αρης ἀλκιμώτατος

[12, 7]   δοκεῖ γεγενῆσθαι Επικούρῳ τῆς πολυθρυλήτου ἡδονῆς, ὅσπερ φησίν· (Οὐ γὰρ ἔγωγέ

[12, 6]   καὶ πόλεις ἥρει· Ὃς μεθ' ἡδονῆς πλείστης τὸν μετ᾽ ἀνθρώπων βίον

[12, 68]   μὴ άλλως γίνηται. (Τῆς δ' ἡδονῆς πρὸ Επικούρου εἰσηγητὴς ἐγένετο Σοφοκλῆς

[12, 2]   κρίσιν ὑπὸ τῶν παλαιοτέρων πεποιῆσθαι ἡδονῆς πρὸς ἀρετὴν οὖσαν σύγκρισιν· προκριθείσης

[12, 5]   ἡδονὴν προκρίνουσιν, μεγαλοψυχοτέρας ποιούσης τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρωπών φύσεις. Ἅπαντες

[12, 56]   ταῦτα μελιπήκτων καὶ στεφάνων ἐκ σμύρνης καὶ λιβανωτοῦ σὺν ἀνδρομήκεσι λημνίσκων

[12, 8]   γάρ, ὥς φησι Δίνων, ἐκ σμύρνης καὶ τοῦ καλουμένου λαβύζου. Εὐώδης

[12, 8]   ἡ λάβυζος καὶ πολυτιμοτέρα τῆς σμύρνης. Ὁπότε δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ

[12, 2]   τε ζῴοισι μύροισί τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης τ' ἀκρήτου θυσίαις λιβάνου τε

[12, 78]   Ζακυνθίῳ· Εἷτ' οὐ δικαίως εἰμὶ φιλογύνης ἐγὼ καὶ τὰς ἑταίρας ἡδέως

[12, 26]   ὁ Ποντικὸς ἐν δευτέρῳ περὶ Δικαιοσύνης φησίν· Ἡ Μιλησίων πόλις περιπέπτωκεν

[12, 21]   ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Δικαιοσύνης φησίν· Συβαρῖται τὴν Τήλυος τυραννίδα

[12, 61]   πολυτελῆ δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης τρυφῆς τε πρῶτον εἰς ἅπαν

[12, 27]   ὁ τῆς ὕβρεως καὶ τῆς αἰσχύνης ἐπ' αὐταῖς χαρακτὴρ εἰς ποικιλίαν

[12, 58]   καὶ γυμνὸς μετὰ γυμνῶν οὐδὲν αἰσχύνης παρέλιπεν ἐπὶ τοῦ στρώματος κυλινδούμενος.

[12, 75]   Β. Ἕνα γὰρ ἀφ' ἑκάστης τέχνης εἱλόμεθα κοινῇ γενομένης ἐκκλησίας, οὕς

[12, 62]   λέγω τάδε· φημὶ γὰρ ἤδη τέχνης εὑρῆσθαι τέρματα τῆσδε σαφῆ χειρὸς

[12, 62]   ἔφυσε γνήσιον, Ελλήνων πρῶτα φέροντα τέχνης. Ηὔχησε δ' ἀνεμεσήτως ἐν τούτοις·

[12, 76]   εἴρηκεν, φάσκων αὐτὸν ἀφέμενον τῆς τέχνης συκοφαντεῖν καὶ ἀπὸ τούτου πλουτεῖν.

[12, 75]   δὲ τῶν κυκλίων Κινησίας. Εἶθ' ἐξῆς φησιν· Ὡς σφόδρ' ἐπὶ λεπτῶν

[12, 10]   μηχανώμενοι αυτοῖς παρεστᾶσι. Κἀν τοῖς ἑξῆς δέ φησι περὶ αὐτῶν οὑτωσί·

[12, 60]   τόπον παῖδες οἱ κάλλιστοι ταῖς ἑξῆς ἡμέραις, ἵν' ὀφθεῖεν αὐτῷ, ~Νικόλαος

[12, 54]   πρῶτον τὸ Πυθικὸν ηὔλησαν, εἱθ' ἑξῆς μετὰ τῶν χορῶν, Τιμόθεος, Φρύνιχος,

[12, 27]   μέσῳ. ~Καὶ περὶ Σκυθῶν δ' ἑξῆς ὁ Κλέαρχος τάδε ἱστορεῖ· Μόνον

[12, 42]   καὶ πλημμελεῖν ἐπεχείρησεν. Διηγεῖταί τε ἑξῆς ὁ συγγραφεὺς ὅτι δεῖπνον κατεσκεύασεν

[12, 65]   διηκριρωμένα φαίνεται, ~Εἰπὼν δὲ τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ τῆς θεραπείας τῆς

[12, 53]   θοίνῃ παρασκευασθέντων, καὶ Σατραβάτης ὁ σατράπης τοὺς στρατιώτας εἱσίτασε πάντας. Ἀθροισθέντων

[12, 27]   εὐροίάς καὶ πλούτου καὶ τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας κατασχούσης. Τοῦτο δὲ

[12, 65]   καὶ περὶ ἐσθῆτος καὶ τῆς λοιπῆς διαίτης, ὅπως ᾗ ὁμαλής, πολεμούντων

[12, 78]   τὸ γόνυ καὶ τὸν αὐχένα. Αναξανδρίπης δὲ ἐν Πρωτεσιλάῳ· Μύρον τε

[12, 77]   ἔξω τῶν ἐπιθυμιῶν ἐγένετο, ὑπὸ λύπης ἐκταραχθέντα (ἐκτεμεῖν αἐτοῦ τὰ αἰδοῖα·

[12, 40]   ὡς Μνασέας φησὶν ἐν τρίτῳ Εὐρώπης. Κλέαρχος δ' ἐν πέμπτῳ Βίων

[12, 3]   ὑφ ἡδονῆς κρατηθείς, καὶ ὁ Αρης ἀλκιμώτατος ὢν ὑπὸ τοῦ ἀσθενεστάτου

[12, 2]   Εμπεδοκλέα· Οὐδέ τις ἦν κείνοισιν Αρης θεὸς οὐδὲ Κυδοιμὸς (οὐδὲ Ζεὺς

[12, 77]   Μανδραγοριζομένῃ φησίν· Κακῶς ἔχεις, στρουθὶς ἀκαρὴς νὴ Δί' ἐγένου. (πεφιλιππίδωσαι. Β.

[12, 43]   ἕνα κατακόψας μάλα συχνοὺς ἐδείπνισεν Χάρης Ἀθηναίων τόθ' ὡς γενναῖος ἦν.

[12, 43]   Κύπρῳ, Τιμόθεος δ' ἐν Λέσβῳ, Χάρης δ' ἐν Σιγείῳ, καὶ αὐτὸς

[12, 54]   βέλεσιν εἰς τὸν πόλεμον ἱκανοῖς. ~Χάρης δ' ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν

[12, 9]   Διὸς ἅμα καὶ βασιλέως ἐγκέφαλος. Χάρης δ' ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῇ

[12, 8]   τὰ Σοῦσά φησιν Αριστόρουλος καὶ Χάρης διὰ τὴν ὡραιότητα τοῦ τόπου·

[12, 31]   Λυδῶν ὄφρα τυραννίης ἦσαν ἄνευ στυγερῆς, (ᾔεσαν εἰς ἀγορὴν παναλουργέα φάρε'

[12, 62]   τέρματα τῆσδε σαφῆ χειρὸς ὑφ' ἡμετέρης· ἀνυπέρβλητος δὲ πέπηγεν οὖρος· ἀμώμητον

[12, 49]   Πελοποννησιακῶν μεστὰς εἰσέπλε. Ἡ δὲ τριήρης ἐφ' ἧς αὐτὸς κατέπλει μέχρι

[12, 59]   προσαγορεύεται διὰ τὸ πᾶσα εἷναι πλήρης δένδρων ἡμέρων, ὥς φησιν Καλλίας

[12, 80]   ἔρωτα ἐμπεσὼν (ἐλθὼν εἰς ἄστυ κλινήρης γίνεται καὶ διηγεῖται τὰ γεγενημένα

[12, 47]   τολμηρὸν καὶ ὡραῖον ἐφ' ἡλικίας πάσης γενέσθαι φησίν. Εἰς δὲ (τὰς

[12, 17]   τῶν Λουσιάδων ἀποδημοῦντες διετέλουν μετὰ πάσης τρυφῆς. Οἱ δ' εὔποροι αὐτῶν

[12, 58]   οὕτως· Διονύσιος δ' ὁ Διονυσίου ἁπάσης γενόμενος Σικελίας ἀλάστωρ εἰς τὴν

[12, 5]   καὶ μόνοι τὴν τῆς Ασίας ἁπάσης δύναμιν χειρωσάμενοι, καὶ οἱ φρονιμώτατοι

[12, 61]   Γενόμενος γοῦν τῆς Ελλάδος σχεδὸν ἁπάσης (κύριος ἐν οὐδεμιᾷ φανήσεται τῶν

[12, 41]   Ιωνίας, ἑτέρας δὲ παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς Ελλάδος, τὰς μὲν ᾠδικάς,

[12, 57]   κάλλη διάφορα. Ἔτι δὲ τῆς συμπάσης πόλεως ἐν ἑορταῖς τε καὶ

[12, 2]   ἡδονῆς πρὸς ἀρετὴν οὖσαν σύγκρισιν· προκριθείσης γοῦν τῆς Αφροδίτης, αὕτη δ'

[12, 55]   ἑταίρους ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς Χίοις παρὼν

[12, 17]   αὐτῶν ὑπάρχουσιν οἰνῶνες ἐγγὺς τῆς θαλάσσης, εἰς οὓς δι' ὀχετῶν τῶν

[12, 18]   ἐκ τῆς χωρας, ἀλιμένου τῆς θαλάσσης παρηκούσης (καὶ τῶν καρπῶν σχεδὸν

[12, 16]   παιδία; Παιδίοις γὰρ ἔχαιρεν ὁ Μασσανάσσης καὶ εἷχεν (παρ' αὑτῷ τρεφόμενα

[12, 16]   οὓς καὶ τοὺς ὁμοίους τούτοις Μασσανάσσης ὁ τῶν Μαυρουσίων βασιλεὺς ἀπεκρίνατο,

[12, 18]   δὲ πρότερον θνητὸν θεοῦ ἄνδρα σεβίσσῃς, (τηνίκα σοι πόλεμός τε και

[12, 3]   καθάπερ ἀνεύρετος ἦν, οὔτ' ἐπιμιξίας οὔσης οὔτε τῶν τεχνῶν διηκριβωμένων, ὁ

[12, 20]   (ἡμέρας ἐξιέναι ἄνευ τῶν γυναικονόμων ἀκολουθούσης αὐτῇ μιᾶς θεραπαινίδος. Συβαρῖται, φησίν,

[12, 77]   αἐτοῦ τὰ αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀκολάστου τρυφῆς. ~Εθος δ'

[12, 5]   πεῖραν τὴν ἡδονὴν προκρίνουσιν, μεγαλοψυχοτέρας ποιούσης τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρωπών

[12, 18]   τῆς χωρας, ἀλιμένου τῆς θαλάσσης παρηκούσης (καὶ τῶν καρπῶν σχεδὸν ἁπάντων

[12, 11]   δἐ πάντας τοὺς συγκατακλιθέντας αὑτῇ ξενοκτονούσης ἀμφοτέρους ἐκόλασε, τὸν μὲν ὑπὸ

[12, 11]   πρώτη κατῆρξε τῆς εἰς Λυδοὺς πρεπούσης τιμωρίας· τὸ γὰρ ὑπὸ γυναικὸς

[12, 27]   ἐκ τῆς ἔτι καὶ νῦν ὑπολειπούσης περὶ τοὺς ἡγεμόνας αὐτῶν ἐσθῆτός

[12, 70]   διὰ τὴν τῶν χορηγησάντων ἄγνοιαν περιπεσούσης ἐξουσίας γυμνὴ μὲν ᾠνοχόει παιδίσκη

[12, 64]   τὸν Αρχύταν ἀκροώμενον τῶν λόγων, ἐμπεσούσης δέ ποτε ἀπορίας καὶ σκέψεως

[12, 64]   ὅταν ἐξουσίας ἐπιλάβωνται μέγεθος ἀξιόχρεων ἐχούσης, ἐπὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς καταφέρεσθαι

[12, 27]   καὶ τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας κατασχούσης. Τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῆς

[12, 74]   ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς οὐ τῆς τυχούσης ἀδοξίας νομίζεσθαι, εἴ τις ἢ

[12, 69]   ἀναλίσκειν ἀπὸ βραχείας καὶ τῆς τυχούσης ὁρμώμενοι χορηγίας, ὅ γ' ἐθισμὸς

[12, 55]   ὀγδόῃ τῶν Ιστοριῶν καὶ ἐπὶ χρυσῆς κλίνης κοιμᾶσθαί φησι τὸν Αλέξανδρον

[12, 57]   δέ φησιν ὡς Πολυκράτης ὁ τῆς ἁβρᾶς Σάμου τύραννος διὰ τὴν

[12, 42]   ὁ Κότυς ὡς γαμουμένης αὐτῷ τῆς Αθηνᾶς καὶ θάλαμον κατασκευάσας ἀνέμενεν

[12, 73]   τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Ὁ δὲ τῆς Αἰγύπτου δυνάστης μισούμενος μὲν ὑπὸ

[12, 27]   ἵν' ὁ τῆς ὕβρεως καὶ τῆς αἰσχύνης ἐπ' αὐταῖς χαρακτὴρ εἰς

[12, 51]   τὴν διάνοιαν καὶ διαφθαρῆναι ὑπὸ τῆς ἀκαίρου τρυφῆς ὥστε τὸν πάντα

[12, 77]   τὰ αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀκολάστου τρυφῆς. ~Εθος δ' ἦν

[12, 53]   τὸν βίον ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ δὲ τῆς Αλεξάνδρου τοῦ πάνυ τρυφῆς Εφιππος

[12, 13]   οὗν ἡγούμενος ἀδίκως δεδικάσθαι ἐπιλαμβάνεται τῆς ἁλύσεως καὶ ἕλκει τὴν θυρίδα,

[12, 51]   τὰ τυχόντα προσφερομένους ἐπί τε τῆς ἄμμου χύδην ἐρριμμένους, εἱπεν· Ὦ

[12, 64]   ὑποκειμένη ὕλη τῶν θαυμαζομένων ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως· ὃ δὴ πεπονθέναι

[12, 64]   εἶναι τίς ποτε ἐστὶν ἡ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως σύστασις· τεκμήριον δ'

[12, 18]   πολὺ γινομένων αὐτοῖς σημείων πολλῶν τῆς ἀπωλείας, περὶ ἧς οὐ κατεπείγει

[12, 63]   Σωκράτης καὶ τὴν ἠθοποιίαν πλάσας τῆς Αρετῆς καὶ τῆς Ηδονῆς εἰσῆγεν.

[12, 62]   ὑπὲρ τὴν γραφικὴν τρυφήσας λόγῳ τῆς ἀρετῆς ἀντελαμβάνετο καὶ ἐπέγραφεν τοῖς

[12, 66]   αὐτῷ ὀνειδίζει καὶ τὸν Λασθενείας τῆς Αρκαδικῆς ἔρωτα, ἥτις καὶ Πλάτωνος

[12, 53]   ὁ θεός, ὁτὲ δὲ τὴν τῆς Αρτέμιδος, ἥν καὶ ἐπὶ τοῦ

[12, 5]   νικήσαντες μάχην καὶ μόνοι τὴν τῆς Ασίας ἁπάσης δύναμιν χειρωσάμενοι, καὶ

[12, 50]   μετελάμβανε τραγικόν. Αλέξανδρος δ' ὡς τῆς Ασίας ἐκυρίευσεν Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς.

[12, 38]   πάντας μέν φησι τοὺς βασιλεύσαντας τῆς Ασίας περὶ τρυφὴν σπουδάσαι, μάλιστα

[12, 57]   πρόρατα δ' ἐκ Μιλήτου καὶ τῆς Αττικῆς· μετεστέλλετο δέ, φησί, καὶ

[12, 68]   βασιλεὺς καὶ πάντας τοὺς φιλοσόφους τῆς αὑτοῦ βασιλείας, γράψας τάδε· (Βασιλεὺς

[12, 2]   ἀρετὴν οὖσαν σύγκρισιν· προκριθείσης γοῦν τῆς Αφροδίτης, αὕτη δ' ἐστὶν ἡ

[12, 40]   Ανναρον τὸν βασιλέως ὕπαρχον καὶ τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα στολῇ χρῆσθαι γυναικείᾳ

[12, 9]   τῶν Περσῶν βασιλεῖς ὥστε ἔχεσθαι τῆς βασιλικῆς κλίνης ὑπὲρ κεφαλῆς οἴκημά

[12, 79]   τε γὰρ ἐντυχίας καὶ παράδειγμα τῆς βουλήσεως αὐτοῖς γίνεται διὰ τούτων,

[12, 67]   καὶ ῥίζα παντὸς ἀγαθοῦ ἡ τῆς γαστρὸς ἡδονή· καὶ τὰ σοφὰ

[12, 43]   τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης μάχης πρὸς τοὺς Φιλίππου

[12, 6]   θερμὰ λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς γῆς πάντες Ηρακλέους φασὶν εἶναι

[12, 36]   ἐν (Καμπανιᾳ διὰ τὴν ἀρετην τῆς γῆς πλοῦτον περιβαλομένους ἐξοκεῖλαι εἰς

[12, 28]   τῇ σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ τῆς γνώμης ὅμοίους ἔργων τρόπους μαθησόμενος

[12, 7]   δ' οἵ φασι ταύτης εἷναι τῆς γνώμης τὸν Ομηρον, προτάττοντα τοῦ

[12, 62]   θεὸς σχηματίζοι αὑτὸν πρὸς τὴν τῆς γραφῆς ἐπιτηδειότητα. Ὅθεν καὶ ἐπέγραψεν

[12, 38]   κατεκνλίθη αὐτός τε μετὰ καὶ τῆς γυναικὸς καὶ αἱ ποιλλακίδες ἐν

[12, 54]   κανόνας ἔχουσαι περιχρύσους καὶ περιαργύρους, τῆς δ' αὐλῆς ἧν τὸ περίμετρον

[12, 68]   μεγίσταις· καὶ μὴ άλλως γίνηται. (Τῆς δ' ἡδονῆς πρὸ Επικούρου εἰσηγητὴς

[12, 8]   ἡμέρας κοιμῶνται ἵνα νυκτὸς ἐγρηγορῶσι, τῆς δὲ νυκτὸς ᾄδουσαι καὶ ψάλλουσαι

[12, 39]   οὗ ἑστάναι τύπον λίθινον συμβεβληκότα τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοὺς δακτύλους, ὡς

[12, 32]   βελτίονι διετέλουν ὄντες, ἐπεὶ δὲ τῆς δημο κρατίας (τῶν Βυζαντίωνι ἐγεύσαντο,

[12, 75]   ἣν πολλῷ ξυνέλθῃ, ξυλλαβων ὁ τῆς διαροίας ποταμὸς ἐξοιχήσεται. Περὶ δἐ

[12, 65]   Ἀπεθεώθη δὲ καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης ὄνομα ὥστε (παρ' ἐνίοις

[12, 58]   διὰ τῆς ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς Διονυσίου τοῦ νεωτέρου Σικελίας τυράννου

[12, 27]   προέστησαν ὥστε οὐδένων ἄδακρυς ἡ τῆς δουλείας ὑπουργία γιγνομένη διήγγειλεν εἰς

[12, 74]   Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ διὰ τῆς ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς οὐ τῆς

[12, 58]   περὶ αὐτοῦ καὶ Τίμαιος διὰ τῆς ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς Διονυσίου

[12, 69]   τε χλανίδων καὶ τῆς πολυτελείας τῆς εἰρημένης· οὐ γὰρ ἔγωγε τοὺς

[12, 11]   ὑβρισθεισῶν Ομφάλην· ἥτις πρώτη κατῆρξε τῆς εἰς Λυδοὺς πρεπούσης τιμωρίας· τὸ

[12, 22]   χάριν οὐδὲ ὕβρεως, ἀλλ' ἐπηρείας τῆς εἰς τοὺς Πέρσας τοῦτο πράττοντες.

[12, 45]   (προείλετο ᾤκει τε μετ' Ασπασίας τῆς ἐκ Μεγάρων ἑταίρας καὶ τὸ

[12, 63]   παρὰ Διονυσίῳ διηνέχθη τισὶ περὶ τῆς ἐκλογῆς (τῶν τριῶν γυναικῶν, καὶ

[12, 33]   ὅπερ αὐτοῖς αἴτιον ἐγένετο κατὰ τῆς Ελλάδος ἐπαγαγεῖν τοὺς Πέρσας, ζηλώσαντας

[12, 61]   ἡδονῶν ἁπασῶν κρείττων. Γενόμενος γοῦν τῆς Ελλάδος σχεδὸν ἁπάσης (κύριος ἐν

[12, 41]   ἑτέρας δὲ παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς Ελλάδος, τὰς μὲν ᾠδικάς, (τὰς

[12, 41]   διημιλλῆσθαί φησιν αὐτὸν Νικοκλεῖ τῷ τῆς ἐν Κύπρῳ Σαλαμῖνος βασιλεύσαντι (ἐσπουδακότι

[12, 81]   μανίας ἐπαύσατο, διηγεῖτο πολλάκις περὶ τῆς ἐν μανίᾳ διατριβῆς, οὐδεπώποτε φάσκων

[12, 64]   καὶ τοῦτο νομίζειν τέλος εἷναι τῆς ἐξουσίας, τὰ δὲ ἄλλα πάντα

[12, 79]   τούτων ὥραν παραψυχὴν καὶ παραμυθίαν τῆς ἐπὶ τῶν ἐρωμένων ὥρας ταῖς

[12, 55]   ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς Χίοις παρὼν Θεόκριτος ὁ

[12, 50]   γὰρ κατὰ μὲν τὸ σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων

[12, 25]   ἐθηλύνθησαν οἱ τὸν αὐτὸν Ιβηρσι τῆς ἐσθῆτος φοροῦντες κόσμον. Ἀσχημονοῦσι γοῦν

[12, 80]   τὰς παῖδας ἐρᾷ καὶ αὐτὸς τῆς ἑτέρας. Ὁ γοῦν πατὴρ ἐπεὶ

[12, 27]   κατασχούσης. Τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῆς ἔτι καὶ νῦν ὑπολειπούσης περὶ

[12, 18]   ποταμῶν γεφύραις. ~Δοκεῖ δὲ μέγα τῆς εὐδαιμονιας αἴτιον εἷναι ὅτι ἐκ

[12, 69]   ἀρχὴν (αὕτη δ' ἦν ἐπὶ τῆς εὐκοσμίας τῶν ἐπιχείρούντων) τριάκονθ' ἡμέρας,

[12, 65]   τὸν χρῶτα αὐτοῦ ὀδμῆς καὶ τῆς εὐμορφίας καὶ τῆς ὁμιλίας καὶ

[12, 53]   Αλέξανδρος ἐπεισόδιόν τι μνημονεύσας ἐκ τῆς Εὐριπίδου Ανδρομέδας ἠγωνίσατο καὶ τὸν

[12, 55]   στρατόπεδον καὶ πίνειν ὀ ἄχρι τῆς ἕω. Κλέαρχος δ' ἐν τοῖς

[12, 72]   τρυφῆς ἀλλότριον. ~Τιθωνὸν δ' ἀπὸ τῆς ἕω μέχρι δυσμῶν κοιμώμενον μόλις

[12, 69]   ἵνα συρρυέντες ἐπὶ τὸ αὐτὸ τῆς ἕως τοῦ ὀρθρίου γενομένης τραπέζης

[12, 63]   ἠθοποιίαν πλάσας τῆς Αρετῆς καὶ τῆς Ηδονῆς εἰσῆγεν. Ὁ δ' Αρίστιππος

[12, 72]   ἐσθίοντα καὶ λέγοντα Σήπομ' ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἀπέθανεν δὲ βιώσας ἔτη

[12, 52]   καὶ πάντ' ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς, ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν, κώνειον

[12, 67]   ἐν τούτοις ποιῶν τὴν ἀρετὴν (τῆς ἡδονῆς καὶ θεραπαινης τάξιν ἐπέχουσαν,

[12, 5]   τὴν ἡδονὴν προκρίνουσιν, μεγαλοψυχοτέρας ποιούσης τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρωπών φύσεις.

[12, 8]   βασιλεῖς οὐδ' αὐτὸ ἠρνεῖτο τὴν τῆς ἡδυπαθείας ἀπόλαυσιν. Κατεσκευάζετο γάρ, ὥς

[12, 47]   κόμην τε ἔτρεφεν ἐπὶ πολὺ τῆς ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει,

[12, 35]   οἰκητηρίοις ἐνδιαιτώμενοι, καὶ τὸ πλεῖον τῆς ἡμέρας γαστριζόμενοι ἐν αὐτοῖς οἴνοις

[12, 13]   ἀπόλλυται. Τὰ δ' ἀναλώματα λέγεται τῆς ἡμέρας εἰς τὸν βασιλέα καὶ

[12, 34]   οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἤρεσεν, δίς τε τῆς ἡμέρας ἐμπιπλάμενον ζῆν καὶ μηδέποτε

[12, 18]   ὑπερβάλλον ἔχει, τὸ δὲ μέσον τῆς ἡμέρας καῦμα ἀνύποιστον· ὥστε τοὺς

[12, 23]   ἱερὰ καὶ σκηνοποιησάμενοι γυμνὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα παρεῖχον θεωρεῖν

[12, 21]   φόνοις τούτοις ἀπεστράφη μὲν τὸ τῆς Ηρας ἄγαλμα, τὸ δὲ ἔδαφος

[12, 58]   ἐπὶ Λακινίου ἐν τῇ πανηγύρει τῆς Ηρας, εἰς ἥν συμπορεύονται πάντες

[12, 53]   ὁ Ολύνθιος ἐν τῷ περὶ τῆς Ηφαιστίωνος καὶ Αλεξάνδρου Τελευτῆς φησιν

[12, 17]   πλείστοις αὐτῶν ὑπάρχουσιν οἰνῶνες ἐγγὺς τῆς θαλάσσης, εἰς οὓς δι' ὀχετῶν

[12, 18]   ὅτι ἐκ τῆς χωρας, ἀλιμένου τῆς θαλάσσης παρηκούσης (καὶ τῶν καρπῶν

[12, 25]   διὰ τὴν εὐδαιμονίαν. Περὶ γοῦν τῆς Θάσου λέγων ὡς ἥσσονός φησιν·

[12, 78]   Τήν τε παῖδ' ἀλείμματα παρὰ τῆς θεοῦ λαβοῦσαν εἶτα τοὺς πόδας

[12, 65]   δὲ τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ τῆς θεραπείας τῆς τοῦ Περσῶν βασιλέως,

[12, 42]   εἰς Ονόκαρσιν ἀφικνεῖται, χωρίον τι τῆς Θρᾴκης ἄλσος ἔχον πολὺ κατεσκευασμένον

[12, 37]   ~Τοὺς δὲ Κουρῆτας Φύλαρχος διὰ τῆς ια' τῶν Ιστοριῶν Αἰσχύλον ἱστορεῖν

[12, 54]   καὶ Ελλήνων, καὶ οἱ ἀπὸ τῆς Ινδικῆς θαυματοποιοὶ ἦσαν διαπρέποντες, ἔτι

[12, 10]   ἐπὶ τῶν εὐνῶν· οὐ γὰρ τῆς ἱππείας οὕτως ὡς τοῦ μαλακῶς

[12, 72]   πατρίδος τυραννήσας ὑπὸ τρυφῆς καὶ τῆς καθ' ἡμέραν (ἀδηφαγίας ἔλαθεν ὑπερσαρκήσας,

[12, 55]   ἐλάττω φησιν ὁ Φύλαρχος φαίνεσθαι τῆς καθ' ἡμέραν ἑκαστοτε γινέμενης παρ'

[12, 19]   ἐπιστάμενος ὁ Νάρις ἐκτήσατο (ἐκ τῆς Καρδίης αὐλητρίδα, καὶ ἀφικομένη ἡ

[12, 19]   κορσωτηρίῳ ἱζάνοντες. Και ἀποδρὰς ἐκ τῆς Καρδίης εἰς τὴν πατρίδα τοὺς

[12, 62]   πορφυρίδα καὶ στρόφιον λευκὸν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς εἷχεν σκίπωνί τε ἐπεστηρίζετο

[12, 62]   πορφύραν ἀμπέχεσθαι, χρυσοῦν στέφανον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ἔχοντα, ὡς ἱστορεῖ Κλέαρχος

[12, 60]   τήν τε τρίχα τὴν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ξανθιζόμενος καὶ παιδέρωτι τὸ

[12, 58]   ὡς ἀποπλέων ἐπὶ τὴν μνηστείαν τῆς Κλεισθένους τοῦ Σικυωνίων τυράννου θυγατρὸς

[12, 9]   καὶ λιθοκόλλητος ἄμπελος χρυσῆ ὑπὲρ τῆς κλίνης. Τὴν δ' ἄμπελον ταύτην

[12, 72]   ἅς διὰ τῶν πλευρῶν καὶ τῆς κοιλίας διωθεῖν ὅταν εἰς ὕπνον

[12, 48]   συμπεριήγετο αὑτῷ τήν τε Λαίδος τῆς Κορινθίας μητέρα Τιμάνδραν καὶ Θεοδότην

[12, 24]   (οἱ μετὰ τούτους λήθην λαβόντες τῆς Κρητῶν περὶ τὸν βίον εὐκοσμίας

[12, 63]   εἰσῆγεν. Ὁ δ' Αρίστιππος ἐπὶ τῆς Λαίδος ἔλεγεν Ἔχω καὶ οὐκ

[12, 6]   παρῆλθεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ τῆς λοιβαίας κύλικος μηδὲν ὑπολείπεσθαι, εἰ

[12, 27]   πάντων εὐροίάς καὶ πλούτου καὶ τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας κατασχούσης. Τοῦτο

[12, 65]   δὴ καὶ περὶ ἐσθῆτος καὶ τῆς λοιπῆς διαίτης, ὅπως ᾗ ὁμαλής,

[12, 81]   συλλαβὼν αὐτὸν παρέδωκεν ἰατρῷ καὶ τῆς μανίας ἐπαύσατο, διηγεῖτο πολλάκις περὶ

[12, 66]   αὐτοῦ παρ' αὐταῖς ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς μέθης γενόμενον. Φιλήδονος ἦν καὶ

[12, 66]   τὸ παλαιὸν τοῖς δυνάσταις ἐπιθυμία τῆς μέθης. Διὸ ποιεῖν τὸν Ομηρον

[12, 77]   Φιλιππίδου (κληροῦχε, Νυκτός τ' ὄμμα τῆς μελαμπέπλου. Καὶ Αριστοφῶν Πλάτωνι· Ἐν

[12, 63]   οὑτοσὶ ὁ γέρων; Β. Ἀπὸ τῆς μὲν ὄψεως Ελληνικός· (λευκὴ χλανίς,

[12, 9]   ἐν τετάρτῳ Βίων προειπὼν περὶ τῆς Μήδων τρυφῆς καὶ ὅτι διὰ

[12, 58]   τέκνα ἐκείνου λαβόντες ὑποχείρια ἐπὶ τῆς ὁδοῦ στήσαντες μεθ' ὕβρεως ἐνηκολάσταινον

[12, 14]   λέγουσιν, ὅταν ὁ μὲν δεσπότης τῆς οἰκίας (ἀφροδισιάζηται, ζητῇ δέ τις

[12, 52]   χρήματα εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς οἰκίας· (τελευτησάντων δὲ πάντων διελέθεν

[12, 45]   περὶ Ηδονῆς ὡς ἀπήλλαξεν ἐκ τῆς οἰκίας τὴν γυναῖκα καὶ τὸν

[12, 50]   ἐγράφετο ἐπὶ τοῦ προσκηνίου ἐπὶ τῆς Οἰκουμένης ὀχούμενος. Νύμφις δ' ὁ

[12, 65]   ὀδμῆς καὶ τῆς εὐμορφίας καὶ τῆς ὁμιλίας καὶ περὶ τῶν θεωρημάτων

[12, 79]   φιλικῶς ἔχειν. Καλὸν γὰρ τὸ τῆς ὀπώρας καὶ τὸ τῆς ὥρας

[12, 45]   ἑταίρας καὶ τὸ πολὺ μέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοκλῆς

[12, 60]   βίον κατεσκεύαζεν. Ἐπεμελεῖτο δὲ καὶ τῆς ὄψεως, τήν τε τρίχα τὴν

[12, 61]   ἐξοκεῖλαι εἰς πολυτελῆ δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης τρυφῆς τε πρῶτον

[12, 50]   Ηρακλεώτης ἐν ἕκτῳ τῶν περὶ τῆς πατρίδος Παυσανίας, φησίν, ὁ περὶ

[12, 57]   καὶ ναῦς τινας πήξας ἀπὸ τῆς πατρίδος Σαμαίνας ἐκάλεσεν. (Κλεαρχος δέ

[12, 72]   ἐν Ηρακλείᾳ υἱὸς καὶ αὐτὸς τῆς πατρίδος τυραννήσας ὑπὸ τρυφῆς καὶ

[12, 51]   ὡς Αρχίδαμος ὁ Λάκων ἀποστὰς τῆς πατρίου διαίτης συνηθίσθη ξενικῶς καὶ

[12, 72]   Μέχρι μὲν οὖν τινος ὑπὸ τῆς πεπωρωμένης ἐκ τοῦ στέατος σαρκὸς

[12, 35]   τὴν εὐβοσίαν τῆς χώρας ἀπὸ τῆς περὶ τὰ ἀναγκαῖα κακοπαθείας συνόδους

[12, 63]   ~Καὶ φιλοσόφων δὲ αἱρέσεις ὅλαι τῆς περὶ τὴν τρυφὴν αἱρέσεως ἀιτεποιήσαντο·

[12, 65]   τῶν ἀφροδισίων αὐτοῦ χρήσεως καὶ τῆς περὶ τὸν χρῶτα αὐτοῦ ὀδμῆς

[12, 53]   Εφιππος, κηρύγματα ἐγίνετο ὑπερήφανα καὶ τῆς Περσικῆς ὑπεροψίας (αὐθαδέστερα. Ἄλλων γὰρ

[12, 65]   πολεμούντων οὗν τῶν νομοθετῶν τῷ τῆς πλεονεξίας γένει πρῶτον μὲν ὁ

[12, 26]   ἡδονῆ και τρυφῆ, κατερρύη τὸ τῆς πόλεως ἀνδρεῖον, φησὶν ὁ Αριστοτέλης,

[12, 74]   τρυφῶντι παρ᾽ ὀλίγον ἐξέβαλον ἐκ τῆς πόλεως, ἀπειλήσαιτες τοῦτο (ποιήσειν εἰ

[12, 43]   καὶ κρεανομίας ἥπερ εἰς τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν. Ἐν δὲ τῷ

[12, 60]   εἰς τοὺς στρατιώτας καὶ τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν τὰ λοιπὰ πάντα

[12, 43]   εἵλοντο αὐτῶν οἱ ἔνδοξοι ἔξω τῆς πόλεως καταβιοῦν, Ιφικράτης μὲν ἐν

[12, 68]   καὶ Φιλίσκον τοὺς Επικουρείους ἐξέβαλον τῆς πόλεως, Λευκίου τοῦ Ποστουμίου ὑπατεύοντος,

[12, 18]   τῶν πολιτῶν καταναλισκομένων, ὅ τε, τῆς πόλεως τόπος καὶ ὁ παρὰ

[12, 69]   ἀλαζονείας καὶ ἐν τῷ ἐπιφανεστάτω τῆς πόλεως (τόπῳ ἐν τῇ Κόνωνος

[12, 32]   δὲ πρὶν μὲν μετασχεῖν αὐτοῖς τῆς πολιτείας ἅπαντες ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ

[12, 19]   ὡς καὶ Αριστοτέλης ἱστορεῖ (διὰ τῆς Πολιτείας αὐτῶν, ἐνέδοσαν τοῖς ἵπποις

[12, 4]   κεκτημένων. Ἐν δὲ τῷ ὀγδόῳ τῆς Πολιτείας ὁ αὐτὸς Πλάτων πρότερος

[12, 7]   Οδυσσεὺς ἡγεμὼν δοκεῖ γεγενῆσθαι Επικούρῳ τῆς πολυθρυλήτου ἡδονῆς, ὅσπερ φησίν· (Οὐ

[12, 62]   ἀρχαίοις τὰ τῆς τρυφῆς καὶ τῆς πολυτελείας ἠσκεῖτο ὡς καὶ Παρράσιον

[12, 69]   ὕστερον τῶν τε χλανίδων καὶ τῆς πολυτελείας τῆς εἰρημένης· οὐ γὰρ

[12, 50]   ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ δὲ χρυσοῦ

[12, 11]   Ὅθεν οἱ Λυδοὶ τὸ πικρὸν τῆς πράξεως ὑποκοριζόμενοι τὸν τόπον καλοῦσιν

[12, 78]   τις πῶς δεῖ ἐπιμελεῖσθαι τοῦ τῆς Προκρίδος κυνὸς ὡς περὶ ἀνθρώπου

[12, 25]   χιτῶσι ποδήρεσι χρώμενοι οὐδὲν ἐμποδίζονται τῆς πρὸς τοὺς πολέμους ῥώμης. (Μασσαλιῶται

[12, 37]   ἱστορεῖν διὰ τὴν τρυφὴν τυχεῖν τῆς προσηγορίας Χλιδῶν τε πλόκαμος ὥστε

[12, 30]   ἐπιδόντας εἰς τρυφήν. ~Περὶ δὲ τῆς Σαμίων τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν παρατίθεται

[12, 59]   τὸν βασιλέα. Ἡ δὲ Πανορμῖτις τῆς Σικελίας πᾶσα κῆπος προσαγορεύεται διὰ

[12, 66]   τῆς σχολῆς. Διονύσιος γοῦν ὁ τῆς Σικελίας τύραννος ἐν τῇ πρὸς

[12, 12]   τὴν καρύκην ἐξεῦρον, περὶ ἧς τῆς σκευασίας οἱ τὰ Οψαρτυτικὰ συνθέντες

[12, 49]   ὁ τραγῳδὸς ἐκέλευε τὴν ἐπὶ τῆς σκηνῆς στολὴν ἠμφιεσμένος. Διὸ καὶ

[12, 55]   (πανταχόθεν ἐφεστηκότων. Ἔξωθεν δὲ κύκλῳ τῆς σκηνῆς τὸ τῶν ἐλεφάντων ἄγημα

[12, 8]   ἐστὶν ἡ λάβυζος καὶ πολυτιμοτέρα τῆς σμύρνης. Ὁπότε δὲ καὶ ἀπὸ

[12, 50]   περὶ Πλαταιὰς νικήσας Μαρδόνιον, τὰ τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν νόμιμα καὶ εἰς

[12, 48]   γενόμενος ἐξ αὐτοῦ βασιλεύσῃ τε τῆς Σπάρτης καὶ (μηκέτι λέγωνται οἱ

[12, 19]   Κρότωνά ποτε διαπλεῦσαι βουληθεὶς ἐκ τῆς Συβάρεως ἰδιόστολον ἐναυλώσατο πλοῖον, ἐφ'

[12, 57]   ἀνδρῶν κάλλη διάφορα. Ἔτι δὲ τῆς συμπάσης πόλεως ἐν ἑορταῖς τε

[12, 39]   φησιν Σαρδανάπαλλον μετὰ τὴν ἀπόπτωσιν τῆς Σύρων ἀρχῆς. (Αριστόρουλος δ' Ἐν

[12, 65]   τινὸς ἕνεκα ἥ τοῦ κυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας, Μήδους δὲ Πέρσαι

[12, 3]   φησι τοὺς μεγίστους οὐδὲν ὑπὸ τῆς σφετέρας ὠφελεῖσθαι δυνάμεως, ἀλλὰ τὰ

[12, 66]   Πλάτωνος συγ γενὴς καὶ διάδοχος τῆς σχολῆς. Διονύσιος γοῦν ὁ τῆς

[12, 76]   λόγῳ εἴρηκεν, φάσκων αὐτὸν ἀφέμενον τῆς τέχνης συκοφαντεῖν καὶ ἀπὸ τούτου

[12, 40]   μὲν μέχρι γήρως ἐκ τοῦ τῆς τίτθης στόματος, ἵνα μὴ μασώμενος

[12, 52]   χρημάτων ηὐπόρουν. Οἱ οὖν καταλελειμμένοι τῆς τοῦ Διομνήστου οἰκίας παρ' Ιππόνικον

[12, 65]   ἑξῆς τὰ περὶ τῆς θεραπείας τῆς τοῦ Περσῶν βασιλέως, οἵους καὶ

[12, 79]   καὶ καρπῶν αἴτησις εἰς ἀντίδοσιν τῆς τοῦ σώματος ὤρας προκαλεῖται τοὺς

[12, 58]   δὲ Σμινδυρίδου τοῦ Συβαρίτου καὶ τῆς τούτου τρυφῆς ἱστόρησεν Ηρόδοτος ἐν

[12, 79]   φέρομεν; Πότερον ὅτι καὶ διὰ τῆς τούτων ἀγαπήσεως (ἡ φύσις μηνύει

[12, 8]   Αθανάτων καλουμένων. Καὶ διῄει διὰ τῆς τούτων αὐλῆς πεζὸς ὑποτιθεμένων ψιλοταπίδων

[12, 1]   τρυφῇ διαβοήτων γενομένων λόγον καὶ τῆς τούτων ἡδυπαθείας. ~Η γὰρ ἀπόλαυσις

[12, 79]   ἔχουσιν αὑτοῖς. Ἐκκρούεται γὰρ ὑπο τῆς τούτων παρουσίας ὁ τῶν ἐρωμένων

[12, 48]   ~Λυσίας δὲ ὁ ῥήτωρ περὶ τῆς τρυφῆς αὐτοῦ λέγων φησίν· Ἐκπλεύσαντες

[12, 23]   ἁβρύνεται βίος. Ὕστερον δ' ὑπὸ τῆς τρυφῆς εἰς ὕβριν ποδηγηθέντες ἀνάστατον

[12, 31]   Ιωνάς φησι διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς τρυφῆς. ἔτι καὶ νῦν ἡ

[12, 62]   δὲ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ τῆς τρυφῆς καὶ τῆς πολυτελείας ἠσκεῖτο

[12, 14]   Σαυνιτῶν καὶ Μεσσαπίων. Ὑπὸ δὲ τῆς τρυφῆς οἱ Τυρρηνοί, ὡς Αλκιμος

[12, 18]   μᾶλλον θεοῦ. Ἐγένετ' οὖν αὐτοῖς τῆς τύχης ἡ μεταρολὴ ἐπεί τις

[12, 74]   τῆς ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς οὐ τῆς τυχούσης ἀδοξίας νομίζεσθαι, εἴ τις

[12, 69]   ταῦτα ἀναλίσκειν ἀπὸ βραχείας καὶ τῆς τυχούσης ὁρμώμενοι χορηγίας, ὅ γ'

[12, 65]   ὅσους ἔχει θεραπευτῆρας, καὶ περὶ τῆς τῶν ἀφροδισίων αὐτοῦ χρήσεως καὶ

[12, 9]   ὧν ἔπαθον τιμωρίαν, ἀλλὰ καὶ τῆς τῶν δορυφορούντων τρυφῆς εἰς ὅσον

[12, 16]   αὐτοῖς καὶ τοὺς παῖδας μέχρι τῆς τῶν ἐφήβων ἡλικίας ἁλουργίδας τε

[12, 8]   καὶ παλλακίσιν ὁ βασιλεὺς διὰ τῆς τῶν μηλοφόρων αὐλῆς. Ἦσαν δὲ

[12, 63]   Αντιφάνης δ' ἐν Ανταίῳ περὶ τῆς τῶν φιλοσόφων τρυφερότητος διαλεγόμενός φησιν·

[12, 27]   λοιπὰ τοῦ χρωτός, ἵν' ὁ τῆς ὕβρεως καὶ τῆς αἰσχύνης ἐπ'

[12, 58]   ὕβρεως ἐνηκολάσταινον αὐτοῖς· καὶ ἐπεὶ τῆς ὕβρεως πλήρεις ἐγένοντο, κεντοῦντες ὑπὸ

[12, 21]   αὐτῆς· καὶ οὐδὲ οὕτως ἔληξαν τῆς ὑπερηφανίας ἕως πάντες ὑπὸ Κροτωνιατῶν

[12, 66]   τῇ πρὸς αὐτὸν Επιστολῃ κατὰ τῆς φιληδονίας αὐτοῦ εἰπὼν καὶ φιλαργυρίαν

[12, 64]   ἀρετῶν τούτων κατασκεύασμα καὶ πολὺ τῆς φύσεως ἀφεστηκὸς εἷναι. Ἡ γὰρ

[12, 79]   Διὰ τοῦτ' οὖν οἱονεὶ δεῖγμα τῆς φύσεως τὰ ὡραῖα μετὰ χεῖρας

[12, 29]   ἐν Εφέσῳ Ναοῦ διηγούμενος περὶ τῆς χλιδῆς αὐτῶν καὶ ὧν ἐφόρουν

[12, 50]   ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι τὸ φέγγος τῆς χρόας, τὸ δὲ πᾶν ἐνύφαντο

[12, 18]   εὐδαιμονιας αἴτιον εἷναι ὅτι ἐκ τῆς χωρας, ἀλιμένου τῆς θαλάσσης παρηκούσης

[12, 35]   πόλεσιν ἀνθρώπων διὰ τὴν εὐβοσίαν τῆς χώρας ἀπὸ τῆς περὶ τὰ

[12, 17]   ἀγρῶν ἀφειμένων τὸν μὲν ἔξω τῆς χώρας πιπράσκεσθαι, τὸν δὲ εἰς

[12, 59]   ἦν καὶ κακουργίας, διὰ μὲν τῆς χώρας τετρακύκλους ἀπήνας περιαγόμενος καὶ

[12, 23]   τὸν ὅλον χρῶτα παραλεαίνεσθαι καὶ τῆς ψιλώσεως ταύτης τοῖς λοιποῖς κατάρξαι.

[12, 79]   ἀγαπήσεως (ἡ φύσις μηνύει τοὺς τῆς ὥρας ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ

[12, 79]   (ὅτι δεῖ καὶ αὐτοὺς μεταδιδόναι τῆς ὥρας. Ἡ γὰρ τῶν ὡραίων

[12, 79]   τὸ τῆς ὀπώρας καὶ τὸ τῆς ὥρας ὄντως πρόσωπον ἔν τε

[12, 53]   ἐν τῇ θοίνῃ παρασκευασθέντων, καὶ Σατραβάτης ὁ σατράπης τοὺς στρατιώτας εἱσίτασε

[12, 50]   τὸ σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας·

[12, 22]   ὃς τὸ μὲν γένος ἦν Κροτωνιάτης, Πολυκράτει δὲ τῷ Σαμίων τυράννῳ

[12, 48]   τὴν σεαυτοῦ γυμνάσεις δάμαρτα; Καὶ Φερεκράτης δέ φησιν· Οὐκ ὢν ἀνὴρ

[12, 43]   ἔνδοξοι ἔξω τῆς πόλεως καταβιοῦν, Ιφικράτης μὲν ἐν Θρᾴκῃ, Κόνων δ'

[12, 54]   Ηράκλειτός τε ὁ Ταραντῖνος καὶ Αριστοκράτης ὁ Θηραῖος. Αὐλῳδοὶ δὲ παρῆλθον

[12, 57]   τὸν ἐρώμενον, πρῶτος δ' ὁ Πολυκράτης καὶ ναῦς τινας πήξας ἀπὸ

[12, 57]   ἐκάλεσεν. (Κλεαρχος δέ φησιν ὡς Πολυκράτης ὁ τῆς ἁβρᾶς Σάμου τύραννος

[12, 63]   ὅτι πολλάκις ἐνουθέτει αὐτὸν ὁ Σωκράτης καὶ τὴν ἠθοποιίαν πλάσας τῆς

[12, 50]   σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ δὲ χρυσοῦ πολλὴν

[12, 73]   Εὐεργέτην ἀνακηρύττων, ὑπὸ δὲ Αλεξανδρέων Κακεργέτης ὀνομαζόμενος. Ποσειδώνιος γοῦν ὁ στωϊκός,

[12, 63]   καὶ τὴν ἠθοποιίαν πλάσας τῆς Αρετῆς καὶ τῆς Ηδονῆς εἰσῆγεν. Ὁ

[12, 62]   τὴν γραφικὴν τρυφήσας λόγῳ τῆς ἀρετῆς ἀντελαμβάνετο καὶ ἐπέγραφεν τοῖς ὑπ'

[12, 77]   ἀνατραπείη. Πολέμων δ' ὁ περι ηγητὴς (ἐν τῷ περὶ Θαυμασίων Αρχέστρατόν

[12, 68]   (Τῆς δ' ἡδονῆς πρὸ Επικούρου εἰσηγητὴς ἐγένετο Σοφοκλῆς ὁ ποιητὴς ἐν

[12, 63]   γεγονότων διαφέρων. Τούτῳ τάλαντον δοὺς μαθητὴς γίνεται ὁ δεσπότης, καὶ τὴν

[12, 40]   ῥάβδοισι τοῦ θεοῦ ψαύων· οὐ μυθιήτης, οὐ δικασπόλος κεῖνος, οὐ λεωλογεῖν

[12, 68]   Επικούρου εἰσηγητὴς ἐγένετο Σοφοκλῆς ὁ ποιητὴς ἐν Αντιγόνῃ τοιαῦτα εἰπών· Τὰς

[12, 76]   τούτου πλουτεῖν. Ὅτι δὲ ὁ ποιητής ἐστι καὶ οὐχ ἕτερος, σαφῶς

[12, 65]   ηὐξήθη, καί πού τις καὶ ποιητὴς ἐφθέγξατο· Δικαιοσύνας τὸ χρύσεον πρόσωπον,

[12, 43]   καὶ Ηρακλείδης ὁ τῶν κωμῳδιῶν ποιητὴς μέμνητα οὕτως· Αλεκτρυόνα τὸν τοῦ

[12, 77]   ἦν καὶ Φιλίτας ὁ Κῷος ποιητής, ὃς καὶ διὰ τἠν τοῦ

[12, 40]   δειπνοῦντος. (Φοῖνιξ δ' ὁ Κολοφώνιος ποιητὴς περὶ Νίνου λέγων ἐν τῷ

[12, 2]   ἡδονῆς. Καίτοι Σοφοκλῆς, γ' ὁ ποιητής, τῶν ἀπολαυστικῶν εἷς ὢν, ἵνα

[12, 25]   καλεῖ. Καὶ Ἀρχίλοχος δ' ὁ ποιητὴς ὑπερτεθαύμακε τὴν χώραν τῶν Σιριτῶν

[12, 40]   ἀπὸ τῶν ἄνω λιμνῶν Σινδὸς κομήτης· οὐ γὰρ ἀλλὰ κηρύσσω· ἐγὼ

[12, 24]   τε αὖ τὸ γένος ἐκ Κρήτης ὄντων κατὰ Γλαύκου ζήτησιν ἀφικομένων

[12, 65]   περὶ ἐσθῆτος καὶ τῆς λοιπῆς διαίτης, ὅπως ᾗ ὁμαλής, πολεμούντων οὗν

[12, 51]   ὁ Λάκων ἀποστὰς τῆς πατρίου διαίτης συνηθίσθη ξενικῶς καὶ μαλακῶς· διόπερ

[12, 27]   ἡγεμόνας αὐτῶν ἐσθῆτός τε (καὶ διαίτης, τρυφήσαντες δὲ καὶ μάλιστα δὴ

[12, 2]   οὖσαν σύγκρισιν· προκριθείσης γοῦν τῆς Αφροδίτης, αὕτη δ' ἐστὶν ἡ ἡδονή,

[12, 80]   οἱ τότε ὡς καὶ Καλλιπύγου Ἀφροδίτης ἱερὸν ἱδρύσασθαι ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας.

[12, 80]   οὖν ἐπιλαβόμεναι οὐσίας λαμπρᾶς ἱδρύσαντο (Ἀφροδίτης ἱερὸν κάλέσασαι Καλλίπυγον τὴν θεόν,

[12, 74]   ῥήτωρ, ὡς Λέων ἱστορεῖ ὁ πολίτης αὐτοῦ, πάνυ ἦν παχὺς τὸ

[12, 80]   καλλίπυγοι ἐκαλοῦντο, ὡς καὶ ὁ Μεγαλοπολίτης Κερκιδᾶς ἐν τοῖς Ιάμβοις ἱστορεῖ

[12, 15]   περὶ αὐτῶν Τίμαιος ὅτι ἀνὴρ Συβαρίτης εἰς ἀγρόν ποτε πορευόμενος ἔφη

[12, 58]   Ιταλίης ἦλθε Σμινδυρίδης ὁ Ιπποκράτεος Συβαρίτης, ὅς ἐπὶ πλεῖστον δὴ χλιδῆς

[12, 15]   ἑαυτοῖς τὴν παλαίστραν. (Ἄλλος δὲ Συβαρίτης παραγενόμενος εἰς Λακεδαίμονα καὶ κληθεὶς

[12, 54]   Παρῆν δὲ καὶ Φασίμηλος ὁ ψάλτης. Οἱ δὲ πεμφθέντες, φησί, στ

[12, 53]   τὸ Ηράκλειον ῥόπαλον ὑπεστρωμένης αὐτῷ λεοντῆς καὶ Ηρακλῆς καλεῖσθαι ἤθελεν, Αλεξάνδρου

[12, 64]   ἐπεὶ μεγάλην ἔχει δύναμιν ἡ καινότης πρὸς τὸ μείζω φανῆναι τὴν

[12, 63]   τάλαντον δοὺς μαθητὴς γίνεται ὁ δεσπότης, καὶ τὴν τέχνην μὲν οὐ

[12, 63]   τινος τῶν μαθητῶν τάδε· Ὁ δεσπότης οὑμὸς περὶ λόγους γάρ ποτε

[12, 14]   καὶ λέγουσιν, ὅταν ὁ μὲν δεσπότης τῆς οἰκίας (ἀφροδισιάζηται, ζητῇ δέ

[12, 47]   ὁ Σωκρατικὸς ὡς δὴ αὐτὸς αὐτόπτης γεγονὼς τοῦ Αλκιριάδου ἰσχυρὸν αὐτὸν

[12, 50]   Πλαταιὰς νικήσας Μαρδόνιον, τὰ τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν νόμιμα καὶ εἰς ὑπερηφανίαν

[12, 48]   ἐξ αὐτοῦ βασιλεύσῃ τε τῆς Σπάρτης καὶ (μηκέτι λέγωνται οἱ βασιλεῖς

[12, 75]   κατελθεῖν; Β. Ἕνα γὰρ ἀφ' ἑκάστης τέχνης εἱλόμεθα κοινῇ γενομένης ἐκκλησίας,

[12, 73]   οὕτως· Ὁ δὲ τῆς Αἰγύπτου δυνάστης μισούμενος μὲν ὑπὸ τῶν ὄχλων,

[12, 81]   σῳζόμἐνοις ἔχαιρεν καὶ διῆγεν μετὰ πλείστης ἡδονης. Ἐπεὶ δε ὁ ἀδελφὸς,

[12, 6]   πόλεις ἥρει· Ὃς μεθ' ἡδονῆς πλείστης τὸν μετ᾽ ἀνθρώπων βίον διετέλεσε,

[12, 58]   Κλεισθένους τοῦ Σικυωνίων τυράννου θυγατρὸς Αγαρίστης, φησίν, Ἀπὸ μὲν Ιταλίης ἦλθε

[12, 69]   Ἦν δὲ ὁ Λύκων καὶ σφαιριστὴς ἀγαθὸς καὶ ἐπιδέξιος. ~Περὶ δὲ

[12, 63]   ἐνταῦθά τις, ὥς φασ᾽ Αρίστιππος, σοφιστὴς εὐφυής, (μᾶλλον δὲ πρωτεύων ἁπάντων

[12, 55]   ἐπιστολῆς Χίοις παρὼν Θεόκριτος ὁ σοφιστὴς νῦν ἐγνωκέναι ἔφη τὸ παρ'

[12, 74]   ἱστορεῖ διὰ τῆς ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς οὐ τῆς τυχούσης ἀδοξίας νομίζεσθαι,

[12, 47]   καθημένη καὶ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς (Ἀλκιβιάδης, καλλίων φαινόμενος τῶν γυναικείων

[12, 15]   εἷναι γλυκεῖαν, χαίροντες τοῖς ἐξ αὐτῆς γινομένοις ἐδέσμασιν, ὥς φησι Κλέαρχος

[12, 21]   αἵματος πηγὴ ἐν τῷ ἱερῷ αὐτῆς· καὶ οὐδὲ οὕτως ἔληξαν τῆς

[12, 3]   τὰ μέγιστα βλάπτεσθαι παρενεχθέντας ὑπ' αὐτῆς. Ὅσα μὲν γὰρ ἀγρυπνῶν ὁ

[12, 64]   οὐκ (ὀλιγωρητέον, ἀλλὰ πολλὴν ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον, διὰ ταύτην δὲ τὴν

[12, 64]   γὰρ φύσις ὅταν φθέγγηται τὴν ἑαυτῆς φωνήν, ἀκολουθεῖν κελεύει ταῖς ἡδοναῖς

[12, 80]   Καλλιπύγου Ἀφροδίτης ἱερὸν ἱδρύσασθαι ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας. Ἀνδρὶ ἀγροίκῳ ἐγένοντο δύο

[12, 81]   Πυθοδώρου διετέθη ποτὲ ὑπὸ μανίας τοιαύτης ὡς πάντα τὰ πλοῖα τὰ

[12, 81]   καὶ καταπλέοντα ἀπεδέχετο μετὰ χαρᾶς τοσαύτης ὅσησπερ (ἅν τις ἡσθείη τοσούτων

[12, 9]   ψήφων συντεθειμένους. Οὐ μακράν τε ταύτης ἀνακεῖσθαι κρατῆρα χρυσοῦν (Θεοδώρου τοῦ

[12, 7]   πολυπλόκου. Εἰσὶ δ' οἵ φασι ταύτης εἷναι τῆς γνώμης τὸν Ομηρον,

[12, 23]   χρῶτα παραλεαίνεσθαι καὶ τῆς ψιλώσεως ταύτης τοῖς λοιποῖς κατάρξαι. Ἐφόρουν δέ,

[12, 53]   περὶ τῆς Ηφαιστίωνος καὶ Αλεξάνδρου Τελευτῆς φησιν ὅτι ἐν τῷ παραδείσῳ

[12, 50]   Οἰκουμένης ὀχούμενος. Νύμφις δ' ὁ Ηρακλεώτης ἐν ἕκτῳ τῶν περὶ τῆς

[12, 72]   πολλὴν τρυφήν. Νύμφις γοῦν ὁ Ηρακλεώτης ἐν τῷ ιβ' περὶ Ηρακλείας

[12, 54]   Αὐλῳδοὶ δὲ παρῆλθον Διονύσιος ὁ Ηρακλεώτης, Υπέρρολος Κυζικηνός· παρῆλθον δὲ καὶ

[12, 59]   τὴν ὕβριν. ~Διόδωρος δ' ὁ Σικελιώτης ἐν τοῖς περὶ Βιβλιοθήκης (Ακραγαντίνους

[12, 63]   τις, ὥς φασ᾽ Αρίστιππος, σοφιστὴς εὐφυής, (μᾶλλον δὲ πρωτεύων ἁπάντων τῶν

[12, 62]   σχηματίζοι αὑτὸν πρὸς τὴν τῆς γραφῆς ἐπιτηδειότητα. Ὅθεν καὶ ἐπέγραψεν τῷ

[12, 51]   ἐν τῷ πολέμῳ ἀποθανὼν οὐδὲ ταφῆς κατηξιώθη, καίτοι Ταραντίνων πολλὰ χρήματα

[12, 77]   σῶμα διὰ λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης ἔφη. Αλεξίς τ' ἐν Θεσπρωτοῖς

[12, 74]   σώματος καὶ τῷ προσφέρεσθαι πλῆθος τροφῆς· παρὰ δὲ Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς

[12, 67]   ἀφαιρῶν δὲ καὶ τὰς διὰ μορφῆς κατ' ὄψιν ἡδείας κινήσεις. Καὶ

[12, 71]   ὀλίγα· γεγονέναι γὰρ ὀλιγοδίαιτον καὶ τρυφῆς ἀλλότριον. ~Τιθωνὸν δ' ἀπὸ τῆς

[12, 31]   Κοινῶς δὲ περὶ πάντων Ιώνων τρυφῆς Αντιφάνης ἐν Δωδώνῃ τάδε λέγει·

[12, 48]   δὲ ὁ ῥήτωρ περὶ τῆς τρυφῆς αὐτοῦ λέγων φησίν· Ἐκπλεύσαντες γὰρ

[12, 69]   μὲν ἀλλότρια καὶ φιλοσοφίας εἱναι, τρυφῆς δὲ καὶ περιστάσεως οἰκειότερα. Καὶ

[12, 30]   τρυφήν. ~Περὶ δὲ τῆς Σαμίων τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν παρατίθεται Ασίου ποιήματα,

[12, 77]   ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀκολάστου τρυφῆς. ~Εθος δ' ἦν Αθήνησι καὶ

[12, 24]   τὸν βίον εὐκοσμίας εἰς τοῦτο τρυφῆς, εἱθ' ὕστερον ὕβρεως ἦλθον ὥστε

[12, 9]   ἀλλὰ καὶ τῆς τῶν δορυφορούντων τρυφῆς εἰς ὅσον ἦλθον ἀνανδρίας ὑπόμνημα.

[12, 23]   βίος. Ὕστερον δ' ὑπὸ τῆς τρυφῆς εἰς ὕβριν ποδηγηθέντες ἀνάστατον μίαν

[12, 18]   ἁπάσας τὰς ἄλλας ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς. Εἱτα μετ' οὐ πολὺ γινομένων

[12, 19]   διεφθάρησαν. ~Εἰς τηλικοῦτον δ' ἦσαν τρυφῆς ἐληλακότες ὡς καὶ παρὰ τὰς

[12, 11]   μὲν Μίδου ὑπ' ἀνανδρίας καὶ τρυφῆς ἐν' πορφύρᾳ κειμένου καὶ ταῖς

[12, 31]   φησι διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς τρυφῆς. ἔτι καὶ νῦν ἡ χρυσῆ

[12, 53]   δὲ τῆς Αλεξάνδρου τοῦ πάνυ τρυφῆς Εφιππος μὲν ὁ Ολύνθιος ἐν

[12, 37]   γάμου, Κόμας ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς, ἦ που ποθεινὸν χρῆμα παιζούση

[12, 59]   ὁ δουλικὸς ἐκινήθη πόλεμος, ὅτι τρυφῆς ἦν οἰκεῖος, γράφει καὶ ταῦτα·

[12, 58]   Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς Θαυμασίοις ὑπο τρυφῆς ἱμ άτιον τοιοῦτον κατασκευάσασθαι τῇ

[12, 58]   τοῦ Συβαρίτου καὶ τῆς τούτου τρυφῆς ἱστόρησεν Ηρόδοτος ἐν τ ῇ

[12, 9]   Βίων προειπὼν περὶ τῆς Μήδων τρυφῆς καὶ ὅτι διὰ ταύτην πολλοὺς

[12, 72]   αὐτὸς τῆς πατρίδος τυραννήσας ὑπὸ τρυφῆς καὶ τῆς καθ' ἡμέραν (ἀδηφαγίας

[12, 62]   παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ τῆς τρυφῆς καὶ τῆς πολυτελείας ἠσκεῖτο ὡς

[12, 17]   Λουσιάδων ἀποδημοῦντες διετέλουν μετὰ πάσης τρυφῆς. Οἱ δ' εὔποροι αὐτῶν ὁπότε

[12, 14]   καὶ Μεσσαπίων. Ὑπὸ δὲ τῆς τρυφῆς οἱ Τυρρηνοί, ὡς Αλκιμος ἱστορεῖ,

[12, 9]   Ἱστοριῶν Εἰς τοῦτο, φησιν, ἥκον τρυφῆς οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς ὥστε

[12, 73]   μὴ διὰ Σκιπίωνα. Ὅτι δὲ τρυφῆς οὐκ ἦν ἀλλότριος ὁ βασιλεὺς

[12, 59]   ἦν οἰκεῖος, γράφει καὶ ταῦτα· Τρυφῆς οὖν δοῦλος ἦν καὶ κακουργίας,

[12, 62]   δεύτερον ἡττηθέντι. (ἐφόρει δὲ ὑπὸ τρυφῆς πορφυρίδα καὶ στρόφιον λευκὸν ἐπὶ

[12, 23]   καὶ δύναμιν κτησαμένους εἰς τοσοῦτο τρυφῆς προελθεῖν ὥστε τὸν ὅλον χρῶτα

[12, 58]   Διονυσίου τοῦ νεωτέρου Σικελίας τυράννου τρυφῆς Σάτυρος ὁ Περιπατητικὸς ἱστορῶν ἐν

[12, 40]   Σάγαρίν φησι τὸν Μαριανδυνὸν ὑπὸ τρυφῆς σιτεῖσθαι μὲν μέχρι γήρως ἐκ

[12, 57]   φησὶ τὸν Σαμίων τύραννον ὑπὸ τρυφῆς τὰ πανταχόθενι συνάγειν, κύνας μὲν

[12, 61]   δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης τρυφῆς τε πρῶτον εἰς ἅπαν Ρωμαίοις

[12, 38]   μὲν οὖν ἐθνῶν καὶ πόλεων τρυφῆς τοσαῦτα μνημονεύω. Περὶ δὲ τῶν

[12, 22]   βωμοὺς μετὰ τοῦ πρυτάνεως· οὐ τρυφῆς χάριν οὐδὲ ὕβρεως, ἀλλ' ἐπηρείας

[12, 11]   ~Λυδοὶ δὲ εἰς τοσοῦτον ἦλθον τρυφῆς ὡς καὶ πρῶτοι γυναῖκας εὐνουχίσαι,

[12, 51]   καὶ διαφθαρῆναι ὑπὸ τῆς ἀκαίρου τρυφῆς ὥστε τὸν πάντα χρόνον ὑπολαβεῖν

[12, 43]   θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης μάχης πρὸς τοὺς Φιλίππου ξένους. Ὧν

[12, 39]   μετὰ τὴν ἀπόπτωσιν τῆς Σύρων ἀρχῆς. (Αριστόρουλος δ' Ἐν Αγχιάλῃ, ἣν

[12, 18]   θεοῦ. Ἐγένετ' οὖν αὐτοῖς τῆς τύχης ἡ μεταρολὴ ἐπεί τις τῶν

[12, 35]   κακοπαθείας συνόδους νεμόντων πλείονας, ἐν αἷς εὐωχοῦντο συνεχῶς, τοῖς μὲν γυμνασίοις

[12, 23]   στήλας πρὸ τῶν θυρῶν· ἐφ αἷς καθ' ὅν ἀπώλοντο χρόνον οὔτ'

[12, 17]   δ' εὑρέθησαν καὶ πύελοι ἐν αἷς κατακείμενοι ἐπυριῶντο. Πρῶτοι δὲ καὶ

[12, 55]   οὖσιν αὐλαῖαι σταδίων ἑκατὸν ἠκολούθουν, αἷς περιιστάντες τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς

[12, 55]   διφθέραι σταδιαῖαι τοῖς μεγέθεσιν, ὑφ' αἷς περιλαμβάνοντες τόπον ἐν ταῖς καταστρατοπεδείαις

[12, 56]   ἐπιτελοῦντα (ὑποδοχας λαμπρὰς ἐπιτελεῖν. Ἐν αἷς τὸ μὲν πρῶτον ἀναδόσεις ἐγίγνοντο

[12, 56]   ἐποιεῖτο καθ' ἡμέραν ὀχλικάς· ἐν αἷς χωρὶς τῶν ἀναλισκομένων καὶ ἐκφατνιζομένων

[12, 47]   ὢν Ιώνων ἐφαίνετο τρυφερώτερος, ἐν Θήβαις δὲ σωμασκῶν καὶ γυμναζόμενος τῶν

[12, 8]   δὲ βασιλεῖς ἐαρίζουσι μὲν ἐν Ράγαις, χειμάζουσι δὲ (ἐν Βαρυλῶνι, τὸ

[12, 77]   Φιλιππίδου. Β. Οὕτως ἐν ἡμέραις ὀλίγαις νεκροὺς ποιεῖς; Μένανδρος δὲ Οργῇ·

[12, 31]   ἀρχὴν ὅντες σκληροὶ ἐν ταῖς ἀγωγαῖς, ἐπεὶ εἰς τρυφὴν ἐξώκειλαν πρὸς

[12, 7]   τοῦ Αλκίνου· Αἰεὶ δ' ἡμῖν δαίς τε, φίλη κίθαρίς τε χοροί

[12, 61]   τὰς ἀφροδισίους ἡδονὰς ὁρμήσας οὔτε μέθαις καὶ πότοις ἀκαίροις χρησάμενος. ~Οὕτω

[12, 57]   πόλεως ἐν ἑορταῖς τε καὶ μέθαις. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Κλέαρχος.

[12, 55]   αἷς περιλαμβάνοντες τόπον ἐν ταῖς καταστρατοπεδείαις ἐγυμνάζοντο· ἠκολούθει δὲ αὐτοῖς καὶ

[12, 63]   τὴν ἑταίραν καὶ ταῖς Διονυσίου πολυτελείαις (ἔχαιρεν καίτοι πολλάκις ἐνυβριζόμενος. Ηγήσανδρος

[12, 55]   παντοδαπῶν λίθων, ὑπερβαλλόν των ταῖς πολυτείαις, ἐλάττω φησιν ὁ Φύλαρχος φαίνεσθαι

[12, 38]   οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις, ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ

[12, 53]   καὶ ὅταν Αθήνας πολιορκῇ, μυρίαις πανοπλίαις καὶ τοῖς ἴσοις καταπέλταις καὶ

[12, 72]   συγκοιμᾶσθαι λεχθείς, διὰ τὸ ταῖς ἐπιθυμίαις ἐμπεπλέχθαι ἐπὶ γήρως ἐν ταλάρῳ

[12, 23]   ἀτυχῆ παραπηδῶν ἀγέλην ἐθοινᾶτο ταῖς ἐπιθυμίαις τὴν τῶν ἀθροισθέντων ὥραν, πάντων

[12, 66]   θάνατον αὐτοῦ παρ' αὐταῖς ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς μέθης γενόμενον. Φιλήδονος ἦν

[12, 79]   ἐπὶ τῶν ἐρωμένων ὥρας ταῖς ἐπιθυμίαις χαίροντες ἔχουσιν αὑτοῖς. Ἐκκρούεται γὰρ

[12, 49]   τριήρεις θαλλῷ καὶ μίτραις καὶ ταινίαις, καὶ ἀναψάμενος τὰς αἰχμαλώτους ναῦς

[12, 53]   τρισχιλίοις, καὶ ὅταν Αθήνας πολιορκῇ, μυρίαις πανοπλίαις καὶ τοῖς ἴσοις καταπέλταις

[12, 33]   καὶ πότοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀκολασίαις διημερεύοντες, καὶ μᾶλλον σπουδάζουσιν ὅπως

[12, 17]   καὶ τούτους ἀνακηρύττουσιν ἐν ταῖς δημοσίαις θυσίαις καὶ τοῖς ἀγῶσιν, προσκηρύττοντες

[12, 17]   τούτους ἀνακηρύττουσιν ἐν ταῖς δημοσίαις θυσίαις καὶ τοῖς ἀγῶσιν, προσκηρύττοντες οὐκ

[12, 2]   τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης τ' ἀκρήτου θυσίαις λιβάνου τε θυώδους, ξανθῶν τε

[12, 68]   καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν ἐν αἰτίαις ἔσονται ταῖς μεγίσταις· καὶ μὴ

[12, 43]   καὶ κύβοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀσωτίαις, τὸν δὲ δῆμον ἅπαντα πλείω

[12, 26]   φησίν· Ἡ Μιλησίων πόλις περιπέπτωκεν ἀτυχίαις διὰ τρυφὴν βίου καὶ πολιτικὰς

[12, 78]   πρῶτον ὃ σὺ ποεῖς παθεῖν, μαλακαῖς καλαῖς τε χερσὶ τριφθῆναι πόδας,

[12, 25]   σπανίζοντες. ~Ἴβηρες δὲ καίτοι ἐν τραγικαῖς στολαῖς καὶ ποικιλαις προιόντες και

[12, 50]   δ' ὡς τῆς Ασίας ἐκυρίευσεν Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς. Δημήτριος δὲ πάντας

[12, 38]   ἐπεστέγασεν δὲ τὸ οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις, ἔπειτα ἐν

[12, 78]   ὃ σὺ ποεῖς παθεῖν, μαλακαῖς καλαῖς τε χερσὶ τριφθῆναι πόδας, (πῶς

[12, 25]   καίτοι ἐν τραγικαῖς στολαῖς καὶ ποικιλαις προιόντες και χιτῶσι ποδήρεσι χρώμενοι

[12, 38]   καὶ αἱ ποιλλακίδες ἐν ταῖς ἄλλαις κλίναις, τοὺς γὰρ τρεῖς υἱοὺς

[12, 50]   τῆς Ασίας ἐκυρίευσεν Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς. Δημήτριος δὲ πάντας ὑπεβέραλεν· τὴν

[12, 25]   ~Ἴβηρες δὲ καίτοι ἐν τραγικαῖς στολαῖς καὶ ποικιλαις προιόντες και χιτῶσι

[12, 74]   ὁρῶν τοὺς Ασιαγενεῖς ταῖς μὲν στολαῖς πολυτελῶς ἠσκημένους, τοῖς σώμασιν δ'

[12, 67]   κινήσεις. Καὶ (Μητρόδωρος ἐν ταῖς Επιστολαῖς φησιν· Περὶ γαστέρα, ὦ φυσιολόγε

[12, 34]   Λακαινᾶν. Πλάτων δ' ἐν ταῖς Επιστολαῖς φησιν· Ταύτην δὴ τὴν διάνοιαν

[12, 9]   πορισθέντος οὐχ ἑτέραις ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει, πολὺ δὲ μᾶλλον αὐτὸς

[12, 22]   Περσικὴν ἔχων στολὴν περιέρχεται ταῖς ἑβδόμαις τοὺς βωμοὺς μετὰ τοῦ πρυτάνεως·

[12, 60]   συνδείπνων ἔχων. Καὶ ταῖς μὲν δαπάναις ταῖς εἰς τὰ δεῖπνα τοὺς

[12, 69]   ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς Αθήναις περὶ συμβολικοῦ κώθωνος καὶ πόσον

[12, 47]   τέσσαρσι τῶν συμμαχίδων πόλεων ὥσπερ θεραπαίναις ἐχρῆτο. Σκηνὴν μὲν γὰρ αὐτῷ

[12, 37]   ἀναφερόμενα Κυμαϊκά, (διετέλεσαν χρυσοφοροῦντες καὶ ἀνθιναῖς ἐσθῆσι χρώμενοι και μετὰ γυναικῶν

[12, 55]   αὐτὴν ἐντὸς εἱστήκεσαν πορφυραῖς καὶ μηλίναις ἐσθῆσιν ἐξησκημένοι· μετὰ δὲ τούτους

[12, 38]   αἱ ποιλλακίδες ἐν ταῖς ἄλλαις κλίναις, τοὺς γὰρ τρεῖς υἱοὺς καὶ

[12, 14]   γὰρ αἰσχρὸν εἷναι αὐταῖς φαίνεσθαι γυμναῖς. Δειπνεῖν δὲ αὐτὰς οὐ παρὰ

[12, 64]   ἑαυτῆς φωνήν, ἀκολουθεῖν κελεύει ταῖς ἡδοναῖς καὶ τοῦτό φησιν (εἶναι νοῦν

[12, 51]   τῇ τεσσαρακοστῃ ἱστορεῖ· καὶ ταῖς ἡδοναῖς οὕτως ἀσελγῶς ἐχρήσατο καὶ χύδην

[12, 4]   δὲ λόγος, καὶ ἐν (ταῖς ἡδοναῖς ταῖς περὶ τὰ ἀφροδίσια, αἳ

[12, 44]   αὐτῶν Πεισίστρατος μετρίως ἐχρῆτο ταῖς ἡδοναῖς· ὥστε οὐδ᾽ ἐν τοῖς χωρίοις

[12, 58]   ὑπὸ τοὺς (τῶν χειρῶν ὄνυχας βελόναις ἀνεῖλον αὐτούς. Καὶ τελευτησάντων τὰ

[12, 27]   περιοίκων γυναῖκας ἐποίκιλλον τὰ σώματα, περόναις γράφην ἐνεῖσαι. Ὅθεν πολλοῖς ἔτεσιν

[12, 39]   αὐτῷ Ασσυρίοις γράμμασι· Σαρδανάπαλλος Ανακυνδαράξεω παῖς Αγχιάλην καὶ Ταρσὸν (ἔδειμεν ἡμέρῃ

[12, 78]   τὰ γόνατα. Ὡς θᾶττον ἡ παῖς δ' ἥψατ῏ αὐτοῦ τῶν ποδῶν

[12, 46]   ἐπιβαίνει σατινέων, χρύσεα φορέων καθέρματα, πάις Κύκης, καὶ σκιαδίσκην ἐλεφαντίνην φορεῖ

[12, 19]   ᾖν ὁ Νάρις. Οὑτος δὲ παῖς ὢν ἐν τῇ Καρδίῃ (ἐπράθη

[12, 37]   Χλιδῶν τε πλόκαμος ὥστε παρθένοις ἁβραῖς, ὅθεν καλεῖν Κουρῆτα λαὸν ᾔνεσαν,

[12, 17]   τὴν ἡμερησίαν πορείαν ἐν τρισὶν ἡμέραις διήνυον. Ἦσαν δέ τινες αὐτοῖς

[12, 60]   παῖδες οἱ κάλλιστοι ταῖς ἑξῆς ἡμέραις, ἵν' ὀφθεῖεν αὐτῷ, ~Νικόλαος δ'

[12, 77]   ἀποφανῶ Φιλιππίδου. Β. Οὕτως ἐν ἡμέραις ὀλίγαις νεκροὺς ποιεῖς; Μένανδρος δὲ

[12, 77]   μελαμπέπλου. Καὶ Αριστοφῶν Πλάτωνι· Ἐν ἡμέραις τρισὶν ὶσχνότερον αὐτὸν ἀποφανῶ Φιλιππίδου.

[12, 9]   διδοὺς ἆθλα τοῦ πορισθέντος οὐχ ἑτέραις ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει, πολὺ

[12, 43]   τοῖς αὐλητριδίοις καὶ παρὰ ταῖς ἑταίραις διατρίβειν, τοὺς δὲ μικρὸν ἐκείνων

[12, 45]   δὲ οὔπω Αθηναίων μεθυσκομένων οὐδ' ἑταίραις χρωμένων ἐκφανῶς τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων

[12, 10]   ἀρκεῖ ἐσκεπάσθαι, ἀλλὰ καὶ περὶ ἄκραις ταῖς χερσὶν χειρίδας δασείας καὶ

[12, 26]   τὸν Εὔξεινον Πόντον κατῴκισαν πόλεσι λαμπραῖς καὶ πάντες ὑπο τὴν (Μίλητον

[12, 49]   τὰς Αττικὰς τριήρεις θαλλῷ καὶ μίτραις καὶ ταινίαις, καὶ ἀναψάμενος τὰς

[12, 25]   φορεῖν ἀνθινοὺς χιτῶνας, οὓς ἐζώννυντο μίτραις πολυτελέσιν, καὶ ἐκαλοῦντο διὰ τοῦτο

[12, 17]   γεγηρακέναι ἐπὶ ταῖς τῶν ποταμῶν γεφύραις. ~Δοκεῖ δὲ μέγα τῆς εὐδαιμονιας

[12, 55]   μηλοφόροι περὶ αὐτὴν ἐντὸς εἱστήκεσαν πορφυραῖς καὶ μηλίναις ἐσθῆσιν ἐξησκημένοι· μετὰ

[12, 7]   πετραίου χρωτὶ μάλιστα νόον προσφέρων πάσαις πολίεσσιν ὁμίλει· τῷ παρεόντι δ'

[12, 14]   ποιούμενοι καὶ πλησιάζοντες ταῖς γυναιξὶν ἁπάσαις. Οὐδὲν δ' αἰσχρόν ἐστι Τυρρηνοῖς

[12, 7]   πολίεσσιν ὁμίλει· τῷ παρεόντι δ' ἐπαινήσαις ἑκὼν (ἄλλοτ' αλλοῖα φρόνει. Ὁμοίως

[12, 9]   καὶ τὴν παρὰ Μήδων γενέσθαι Πέρσαις μηλοφορίαν μὴ μόνον ὧν ἔπαθον

[12, 64]   ἀλλὰ καὶ δῶρα παρὰ τοῖς Πέρσαις προκεῖσθαι λέγεται τοῖς δυναμένοις ἐξευρίσκειν

[12, 9]   ἐν τρίτῳ περὶ Κυζίκου ἐν Πέρσαις φησὶν εἷναι καὶ χρυσοῦν καλούμενον

[12, 80]   λέγων· Ἦν καλλιπύγων ζεῦγος ἐν Συρακούυσαις. Αὖται οὖν ἐπιλαβόμεναι οὐσίας λαμπρᾶς

[12, 31]   τὴν ἀρχὴν ὅντες σκληροὶ ἐν ταῖς ἀγωγαῖς, ἐπεὶ εἰς τρυφὴν ἐξώκειλαν

[12, 69]   κατ' ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς Αθήναις περὶ συμβολικοῦ κώθωνος καὶ

[12, 38]   γυναικὸς καὶ αἱ ποιλλακίδες ἐν ταῖς ἄλλαις κλίναις, τοὺς γὰρ τρεῖς

[12, 33]   μὲν σὺν ταῖς ὀρχηστρίσιν καὶ ταῖς αὐλητρίσιν διατρίβοντες, οἱ δ' ἐν

[12, 42]   καὶ ζηλοτυπήσας τὴν αὑτοῦ γυναῖκα ταῖς αὑτοῦ χερσὶν ἀνέτεμε τὴν ἄνθρωπον

[12, 76]   αὐτοῖς τοὔνομα θέμενοι, πρέπον μὲν ταῖς αὑτῶν τύχαις· οὐ μὴν ὡς

[12, 14]   Καὶ πλησιάζουσι μὲν σφόδρα καὶ ταῖς γυναιξί, πολὺ μέντοι γε μᾶλλον

[12, 14]   τὰ πολλὰ ποιούμενοι καὶ πλησιάζοντες ταῖς γυναιξὶν ἁπάσαις. Οὐδὲν δ' αἰσχρόν

[12, 11]   τρυφῆς ἐν' πορφύρᾳ κειμένου καὶ ταῖς γυναιξὶν ἐν τοῖς ἱστοῖς συνταλασιουργοῦντος,

[12, 17]   τιμῶσι καὶ τούτους ἀνακηρύττουσιν ἐν ταῖς δημοσίαις θυσίαις καὶ τοῖς ἀγῶσιν,

[12, 63]   ἀναφανδὸν εἶχε τὴν ἑταίραν καὶ ταῖς Διονυσίου πολυτελείαις (ἔχαιρεν καίτοι πολλάκις

[12, 22]   δὴ Περσικὴν ἔχων στολὴν περιέρχεται ταῖς ἑβδόμαις τοὺς βωμοὺς μετὰ τοῦ

[12, 32]   Κἀν τῇ πρώτῃ δὲ πρὸς ταῖς εἴκοσι τῶν φιλιππικῶν τὸ τῶν

[12, 60]   ἔχων. Καὶ ταῖς μὲν δαπάναις ταῖς εἰς τὰ δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας

[12, 55]   Ἔγραψεν δὲ καί ποτε Αλέξανδρος ταῖς ἐν Ιωνίᾳ πόλεσιν καὶ πρώτοις

[12, 60]   τὸν τόπον παῖδες οἱ κάλλιστοι ταῖς ἑξῆς ἡμέραις, ἵν' ὀφθεῖεν αὐτῷ,

[12, 72]   Ηοῖ συγκοιμᾶσθαι λεχθείς, διὰ τὸ ταῖς ἐπιθυμίαις ἐμπεπλέχθαι ἐπὶ γήρως ἐν

[12, 23]   εἰς ἀτυχῆ παραπηδῶν ἀγέλην ἐθοινᾶτο ταῖς ἐπιθυμίαις τὴν τῶν ἀθροισθέντων ὥραν,

[12, 66]   τὸν θάνατον αὐτοῦ παρ' αὐταῖς ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς μέθης γενόμενον. Φιλήδονος

[12, 79]   τῆς ἐπὶ τῶν ἐρωμένων ὥρας ταῖς ἐπιθυμίαις χαίροντες ἔχουσιν αὑτοῖς. Ἐκκρούεται

[12, 67]   ἡδείας κινήσεις. Καὶ (Μητρόδωρος ἐν ταῖς Επιστολαῖς φησιν· Περὶ γαστέρα, ὦ

[12, 34]   ἐκ Λακαινᾶν. Πλάτων δ' ἐν ταῖς Επιστολαῖς φησιν· Ταύτην δὴ τὴν

[12, 43]   ἐν τοῖς αὐλητριδίοις καὶ παρὰ ταῖς ἑταίραις διατρίβειν, τοὺς δὲ μικρὸν

[12, 64]   τὴν ἑαυτῆς φωνήν, ἀκολουθεῖν κελεύει ταῖς ἡδοναῖς καὶ τοῦτό φησιν (εἶναι

[12, 51]   ἐν τῇ τεσσαρακοστῃ ἱστορεῖ· καὶ ταῖς ἡδοναῖς οὕτως ἀσελγῶς ἐχρήσατο καὶ

[12, 4]   Ὡς δὲ λόγος, καὶ ἐν (ταῖς ἡδοναῖς ταῖς περὶ τὰ ἀφροδίσια,

[12, 44]   πατὴρ αὐτῶν Πεισίστρατος μετρίως ἐχρῆτο ταῖς ἡδοναῖς· ὥστε οὐδ᾽ ἐν τοῖς

[12, 55]   ὑφ' αἷς περιλαμβάνοντες τόπον ἐν ταῖς καταστρατοπεδείαις ἐγυμνάζοντο· ἠκολούθει δὲ αὐτοῖς

[12, 55]   καὶ Αγνων χρυσοῦς ἥλους ἐν ταῖς κρηπῖσι ἐφόρει. Κλεῖτος δ' ὁ

[12, 9]   τὸν βίον τρυφὴ καὶ τοὺς ταῖς λόγχαις καθωπλισμένους ἀγύρτας ἀποφαίνειν (Καὶ

[12, 68]   πατέρες αὐτῶν ἐν αἰτίαις ἔσονται ταῖς μεγίσταις· καὶ μὴ άλλως γίνηται.

[12, 60]   πλῆθός τι συνδείπνων ἔχων. Καὶ ταῖς μὲν δαπάναις ταῖς εἰς τὰ

[12, 74]   τοῖς βαρβάροις, ὁρῶν τοὺς Ασιαγενεῖς ταῖς μὲν στολαῖς πολυτελῶς ἠσκημένους, τοῖς

[12, 35]   ἀδυνατοῦντες ἀποδοῦναι τὰ δάνεια προσέκλιναν ταῖς Μιθριδάτου ἐλπίσιν, ἆθλον ἕξειν νομίσαντες

[12, 33]   ὅτι Ζῶσιν οἱ μὲν σὺν ταῖς ὀρχηστρίσιν καὶ ταῖς αὐλητρίσιν διατρίβοντες,

[12, 4]   λόγος, καὶ ἐν (ταῖς ἡδοναῖς ταῖς περὶ τὰ ἀφροδίσια, αἳ δὴ

[12, 35]   καὶ ταῦτα· Τῶν γοῦν ἐν ταῖς πόλεσιν ἀνθρώπων διὰ τὴν εὐβοσίαν

[12, 17]   ὧν δὴ καὶ αἱ φιλίαι ταῖς πόλεσιν ἐγένοντο, ὡς ὁ Τίμαιος

[12, 55]   τε παντοδαπῶν λίθων, ὑπερβαλλόν των ταῖς πολυτείαις, ἐλάττω φησιν ὁ Φύλαρχος

[12, 33]   ἐν κύβοις καὶ πότοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀκολασίαις διημερεύοντες, καὶ μᾶλλον

[12, 43]   ἐν πότοις καὶ κύβοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀσωτίαις, τὸν δὲ δῆμον

[12, 17]   ἐσεμνύνοντο ἐπὶ τῷ γεγηρακέναι ἐπὶ ταῖς τῶν ποταμῶν γεφύραις. ~Δοκεῖ δὲ

[12, 10]   ἐσκεπάσθαι, ἀλλὰ καὶ περὶ ἄκραις ταῖς χερσὶν χειρίδας δασείας καὶ δακτυλήθρας

[12, 25]   Ἀσχημονοῦσι γοῦν διὰ τὴν ἐν ταῖς ψυχαῖς μαλακίαν, διὰ τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες·

[12, 74]   εὐτελεῖς ὁ ἀγὼν συνέστηκε, προθυμότερον ταῖς ψυχαῖς ὁρμῶσιν (ἐπὶ τοὺς ἐναντίους.

[12, 6]   τοῖς μεθ᾽ Ομηρον καὶ Ησίοδον ποιηταῖς ὅσοι περὶ Ηρακλέους εἰρήκασιν ὡς

[12, 74]   παχὺς τὸ σῶμα καὶ τοῖς πολίταις ποτὲ στασιάζουσι πρὸς ἀλλήλους παρακαλῶν

[12, 17]   ἄριστα τὰ παρατεθέντα διασκευάσαντας. Παρὰ Συβαρίταις δ' εὑρέθησαν καὶ πύελοι ἐν

[12, 53]   μυρίαις πανοπλίαις καὶ τοῖς ἴσοις καταπέλταις καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις βέλεσιν

[12, 57]   δὲ τῆς συμπάσης πόλεως ἐν ἑορταῖς τε καὶ μέθαις. Καὶ ταῦτα

[12, 70]   τῷ στόματι κημὸν ἔτριβε τὸ σταῖς, ἵνα μήτε ἱδρὼς ἐπιρρέοι μήτε

[12, 66]   ὡς ἦν τὸ παλαιὸν τοῖς δυνάσταις ἐπιθυμία τῆς μέθης. Διὸ ποιεῖν

[12, 75]   τοῦ Σαννυρίωνος καὶ Στράττις ἐν Ψυχασταῖς φησιν· Σαννυρίωνος σκυτίνην ἐπικουρίαν. Περὶ

[12, 68]   αὐτῶν ἐν αἰτίαις ἔσονται ταῖς μεγίσταις· καὶ μὴ άλλως γίνηται. (Τῆς

[12, 11]   βασιλέα, πρῶτον γυναῖκας εὐνουχίσαντα χρῆσθαι αὐταῖς ἀντὶ ἀνδρῶν εὐνούχων. Κλεαρχος δ᾽

[12, 8]   διατελοῦσι λύχνων καιομένων· χρῆταί δὲ αὐταῖς καὶ παλλακίσιν ὁ βασιλεὺς διὰ

[12, 66]   καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ παρ' αὐταῖς ταῖς ἐπιθυμίαις τῆς μέθης γενόμενον.

[12, 14]   ἑαυτάς· οὐ γὰρ αἰσχρὸν εἷναι αὐταῖς φαίνεσθαι γυμναῖς. Δειπνεῖν δὲ αὐτὰς

[12, 27]   ὕβρεως καὶ τῆς αἰσχύνης ἐπ' αὐταῖς χαρακτὴρ εἰς ποικιλίαν καταριθμηθεὶς κόσμου

[12, 33]   κύβοις καὶ πότοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀκολασίαις διημερεύοντες, καὶ μᾶλλον σπουδάζουσιν

[12, 43]   πότοις καὶ κύβοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀσωτίαις, τὸν δὲ δῆμον ἅπαντα

[12, 10]   τῶν πετρῶν σκιαί, ἀλλ' ἐν ταύταις ἑτέρας σκιάδας ἄνθρωποι μηχανώμενοι αυτοῖς

[12, 28]   κατεαγότες, ὡς παρίστησιν Ερμιππος ἐν Στρατιώταις· Χαῖρ᾽ ὧ διαπόντιον στράτευμα, τί

[12, 18]   (Ἐξαναλώθησαν δὲ φιλοτιμούμενοι πρὸς ἑαυτοὺς τρυφαῖς, καὶ ἡ πόλις δὲ πρὸς

[12, 9]   βίον τρυφὴ καὶ τοὺς ταῖς λόγχαις καθωπλισμένους ἀγύρτας ἀποφαίνειν (Καὶ προελθὼν

[12, 76]   θέμενοι, πρέπον μὲν ταῖς αὑτῶν τύχαις· οὐ μὴν ὡς τοῦτο διαπραττόμενοι

[12, 25]   γοῦν διὰ τὴν ἐν ταῖς ψυχαῖς μαλακίαν, διὰ τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν

[12, 74]   ὁ ἀγὼν συνέστηκε, προθυμότερον ταῖς ψυχαῖς ὁρμῶσιν (ἐπὶ τοὺς ἐναντίους. Καὶ

[12, 61]   σχεδὸν πάντες ἱστοροῦσι. Διόπερ καὶ Αγις ἐπὶ Λυσάνδρου ἔφη ὅτι Δεύτερον

[12, 12]   τε δύο γένος Συρακόσιοι καὶ Ἄγις καὶ Επαίνετος καὶ Διονύσιος ἔτι

[12, 39]   ψόφου δακτύλων ὃν πεποίηται ποιούμενος δὶς ἐν χορῷ. ἡ περὶ τὰ

[12, 34]   ταύτῃ βίος οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἤρεσεν, δίς τε τῆς ἡμέρας ἐμπιπλάμενον ζῆν

[12, 23]   τὰς ἐν ἀκμῇ γυναῖκας ἀθροίσαντες είς τὰ τῶν Καρβινατῶν ἱερὰ καὶ

[12, 12]   Ἄνθρωπε, ποίεί λευκὰ καὶ βλέπ' εἰς. Α. Εἷτ' ἀντακαῖον ἰχθύων τάριχος

[12, 28]   τὰ σαυτοῦ χρήματα ᾤχου ἀποπλέων εἰς Ἄβυδον, οὔτε χρέος ἴδιον σαυτοῦ

[12, 31]   τυραννίης ἦσαν ἄνευ στυγερῆς, (ᾔεσαν εἰς ἀγορὴν παναλουργέα φάρε' ἔχοντες, οὐ

[12, 17]   Οἱ δ' εὔποροι αὐτῶν ὁπότε εἰς ἀγρὸν παραβάλλοιεν καίπερ ἐπὶ ζευγῶν

[12, 15]   αὐτῶν Τίμαιος ὅτι ἀνὴρ Συβαρίτης εἰς ἀγρόν ποτε πορευόμενος ἔφη ἰδὼν

[12, 75]   πρέσβεις ὑπὸ τῶν ποιητῶν (φησιν εἰς Αιδου πέμπεσθαι πρὸς τοὺς ἐκεῖ

[12, 73]   αποδημήσας (Σκιπίωνι τῷ Αφρικανῷ κληθέντι εἰς Αλεξάνδρειαν καὶ θεασάμενος αὐτόν, γράφει

[12, 26]   καὶ τὰ τέκνα τῶν φυγόντων εἰς ἁλωνίας συναγαγών, βουσὶ συνηλοίησαν καὶ

[12, 72]   σώματος ἐπέδωκαν, ἄλλοι δὲ καὶ εἰς ἀναισθησίαν διὰ πολλὴν τρυφήν. Νύμφις

[12, 79]   ὡραίων ἀνθῶν καὶ καρπῶν αἴτησις εἰς ἀντίδοσιν τῆς τοῦ σώματος ὤρας

[12, 61]   παλαιᾶς σωφροσύνης τρυφῆς τε πρῶτον εἰς ἅπαν Ρωμαίοις ἡγεμόνα γενέσθαι, καρπωσάμενον

[12, 80]   καὶ εἰς ἔρωτα ἐμπεσὼν (ἐλθὼν εἰς ἄστυ κλινήρης γίνεται καὶ διηγεῖται

[12, 23]   θεωρεῖν καὶ ὁ βουλόμενος καθάπερ εἰς ἀτυχῆ παραπηδῶν ἀγέλην ἐθοινᾶτο ταῖς

[12, 69]   χρώμενος. Χωρὶς γὰρ τῶν παραλαμβανομένων εἰς αὐτὰ ἀκροαμάτων καὶ ἀργυρωμάτων καὶ

[12, 59]   καθίπτασθαι δὲ καὶ κύκνων πλῆθος εἰς αὐτήν, ὡς γίνεσθαι ἐπιτερπεστάτην τὴν

[12, 37]   Υπέροχος ἢ ὁ ποιήσας τὰ εἰς αὐτὸν ἀναφερόμενα Κυμαϊκά, (διετέλεσαν χρυσοφοροῦντες

[12, 11]   ὁ Λυδὸς ἢ ὁ τὰς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένας ἱστορίας (συγγεγραφώς Διονύσιος

[12, 60]   ἄρχων γενόμενος, ᾖδεν ὁ χορὸς εἰς αὐτὸν ποιήματα Καστορίωνος τοῦ Σολεως,

[12, 47]   ἐφ' ἡλικίας πάσης γενέσθαι φησίν. Εἰς δὲ (τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοίτο,

[12, 73]   εἰ μὴ δυσὶν ἐπαπερειδόμενος ἐπορεύετο. Εἰς δὲ τὰς ἐν τοῖς συμποσίοις

[12, 49]   ἀναψάμενος τὰς αἰχμαλώτους ναῦς ἠκρωτηριασμένας (εἰς διακοσίας ἱππαγωγούς τε ἄγων σκύλων

[12, 42]   τούτους κατεσκεύασεν ἑστιατόρια· καὶ φοιτῶν εἰς ἑκάστους ὁπότε τύχοι θυσίας τε

[12, 48]   γὰρ κοινῇ Αξίοχος καὶ Αλκιβιάδης εἰς Ελλήσποντον ἔγημαν ἐν Αβύδῳ δύο

[12, 31]   ἔχοντες, οὐ μείους ὥσπερ χίλιοι, εἰς ἐπίπαν, αὐχαλέοι, χαίτησιν ἀγαλλόμεν' εὐπρεπέεσσιν

[12, 80]   ἔκρινε τὴν πρεσρυτέραν· ἧς καὶ εἰς ἔρωτα ἐμπεσὼν (ἐλθὼν εἰς ἄστυ

[12, 77]   φησὶ τὸν μυροπωλην δια τρυφὴν εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ πολλα χρήματα

[12, 52]   ἀναλαβὼν διηγήσομαι. Ὅτε τὸ πρῶτον εἰς Εὔβροιαν ἐστράτευσαν οἱ Πέρσαι, τότε,

[12, 32]   (τε εχειν αγαθην, ὅθεν προελθεῖν εἰς εὐδαιμονιαν. ~Περὶ δὲ Θετταλῶν λέγων

[12, 59]   ζ' βάθος δὲ πηχῶν κ' εἰς ἥν ἐπαγομένων ποταμίων καὶ κρηναίων

[12, 58]   ἐν τῇ πανηγύρει τῆς Ηρας, εἰς ἥν συμπορεύονται πάντες Ιταλιῶται, (καὶ

[12, 30]   καὶ ὑπὸ παροιμίας τῆσδε βαδίζειν εἰς Ηραῖον ἐμπεπλεγμένον. Ἐστι δὲ τὰ

[12, 30]   αὔτως φοίτεσκον ὅπως πλοκάμους κτενίσαιντο εἰς Ηρας τέμενος, πεπυκασμένοι εἵμασι καλοῖς,

[12, 18]   δεῖ. Ἔπεμψαν δέ ποτε καὶ εἰς θεοῦ τοὺς χρησομένους, ὧν ἦν

[12, 23]   τῶν οἰκιῶν ὅσους ὑπεδέξατο τῶν εἰς Ιαπυγίαν ἐκπεμφθέντων τοσαύτας ἔχει στήλας

[12, 34]   Ταύτην δὴ τὴν διάνοιαν ἔχων εἰς Ιταλίαν τε καὶ Σικελίαν (ἦλθον

[12, 19]   δευτέρῳ Ωρων γράφων οὕτως· Βισάλται εἰς Καρδίην ἐστρατεύσαντο καὶ ἐνίκησαν. Ἡγεμὼν

[12, 22]   ὡς ἐπανελευσόμενος· καὶ τυχὼν ἧκεν εἰς Κρότωνα. Βουλομένου τε αὐτόθι καταμένειν,

[12, 19]   οὕτως ἐνικήθησαν. Συβαριτῶν δέ τις εἰς Κρότωνά ποτε διαπλεῦσαι βουληθεὶς ἐκ

[12, 15]   παλαίστραν. (Ἄλλος δὲ Συβαρίτης παραγενόμενος εἰς Λακεδαίμονα καὶ κληθεὶς εἰς φιδίτιον,

[12, 11]   Ομφάλην· ἥτις πρώτη κατῆρξε τῆς εἰς Λυδοὺς πρεπούσης τιμωρίας· τὸ γὰρ

[12, 25]   ὅθεν καὶ παροιμία παρῆλθε Πλεύσειας εἰς Μασσαλίαν. Καὶ οἱ τὴν Σῖριν

[12, 21]   τὴν γὰρ Ηραν ἰδόντες ἐλθοῦσαν εἰς μέσην τὴν ἀγορὰν καὶ ἐμοῦσαν

[12, 74]   παχὺν διὰ τρυφὴν γενόμενον καταβιβάσαντες εἰς μέσην τὴν ἐκκλησίαν καὶ Λυσάνδρου

[12, 56]   Αντιόχου λέγων τοῦ ἐπ᾽ (Αρσάκην εἰς Μηδίαν στρατεύσαντός φησιν ὅτι ὑποδοχὰς

[12, 38]   ὁρῶν τὰ πράγματα κακούμενα προπεπόμφει εἰς Νίνον πρὸς τὸν ἐκεῖ βασιλέα,

[12, 52]   ἐκείνου σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς οἰκίας·

[12, 76]   λεπτότατος καὶ μακρότατος ὁ Κινησίας, εἰς ὃν καὶ ὅλον δρᾶμα γέγραφεν

[12, 42]   Φιλίππου λέγων φησίν· Καὶ τριταῖος εἰς Ονόκαρσιν ἀφικνεῖται, χωρίον τι τῆς

[12, 9]   καὶ τῆς τῶν δορυφορούντων τρυφῆς εἰς ὅσον ἦλθον ἀνανδρίας ὑπόμνημα. Δύναται

[12, 27]   ὕβρεως ὥστε πάντων τῶν ἀνθρώπων εἰς οὕς ἀφίκοιντο ἠκρωτηρίαζον τας ρῖνας

[12, 17]   ὑπάρχουσιν οἰνῶνες ἐγγὺς τῆς θαλάσσης, εἰς οὓς δι' ὀχετῶν τῶν οἴνων

[12, 73]   ἐπὶ αὐτοῦ καθεσθέντα οἴκαδ' ἀπιέναι. Εἰς πάχος δ᾽ ἐπεδεδώκει καὶ ὁ

[12, 72]   ἀκαίρους ἡδονάς, οἱ δὲ καὶ εἰς πάχος σώματος ἐπέδωκαν, ἄλλοι δὲ

[12, 55]   τε τὴν πορφύραν ἔχον πλῆθος εἰς πεντακοσίους ἦν, οἷς Αλέξανδρος ἔδωκε

[12, 39]   ἐδείματο, φησί, Σαρδανάπαλλος, Αλέξανδρος ἀναβαίνων εἰς Πέρσας κατεστρατοπεδεύσατο. Καὶ ἦν οὐ

[12, 27]   τῆς αἰσχύνης ἐπ' αὐταῖς χαρακτὴρ εἰς ποικιλίαν καταριθμηθεὶς κόσμου προσηγορίᾳ τοὔνειδος

[12, 38]   συγκεντηθέντα ἀποθανεῖν. (Κτησίας δὲ λέγει εἰς πόλεμον αὐτὸν κατασνῆναι καὶ ἀθροίσαντα

[12, 69]   πρὸς τὴν διατριβὴν ἀνακόπτεσθαι, καθάπερ εἰς πολίτευμα πονηρὸν καὶ χορηγιῶν καὶ

[12, 61]   τοῦ πρὸς Μιθριδάτην πολέμου ἐξοκεῖλαι εἰς πολυτελῆ δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς

[12, 61]   τῶν Ιστοριῶν Λεύκολλόν φησιν ἀφικόμενον εἰς Ρώμην καὶ θριαμβεύσαντα λόγον τε

[12, 2]   ἵνα μὴ κατηγορῇ τοῦ γήρως, εἰς σωφροσύνην ἔθετο τὴν ἀσθένειαν αὐτοῦ

[12, 15]   λέγειν; Παρ᾽ οἷς πρώτοις εἰσήχθησαν εἰς τὰ βαλανεῖα λουτροχόοι καὶ παραχύται

[12, 16]   Μελιταῖα, ἅπερ αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι εἰς τὰ γυμνάσια. Πρὸς οὓς καὶ

[12, 60]   Καὶ ταῖς μὲν δαπάναις ταῖς εἰς τὰ δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε,

[12, 17]   προσκηρύττοντες οὐκ εὔνοιαν, ἀλλὰ τὴν εἰς τὰ (δεῖπνα χορηγίαν· ἐν οἷς

[12, 18]   οἰκετῶν τινα μαστιγῶν τοῦτον καταφυγόντα εἰς τὰ ἱερὰ πάλιν ἐμαστίγου· ὡς

[12, 17]   καὶ ἀμίδας ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον εἰς τὰ συμπόσια. Καταγελῶντες δὲ τῶν

[12, 64]   φιλοσοφίας οὐ παντελῶς ἀλλότριον ἀπαντᾶν εἰς τὰ τεμένη καὶ συμπεριπατεῖν τοῖς

[12, 17]   τοῦ θέρους οἱ νεώτεροι αὐτῶν εἰς τὰ τῶν Νυμφῶν ἄντρα τῶν

[12, 52]   Αμμωνα ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς Αθήνας, καὶ ἀνασκευασθέντων ὑπὸ

[12, 49]   τῶν πεντακισχιλίων Πελοποννησίους λαβὼν ἀνέπεμψεν εἰς τὰς Αθήνας. Κατιών τε μετὰ

[12, 20]   τρυφὴν ἔγραψαν νόμον τὰς γυναῖκας εἰς τὰς ἑορτὰς καλεῖν καὶ τοὺς

[12, 47]   Χῖοι παρεῖχον, ἱερεῖα δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί,

[12, 20]   τὰς ἑορτὰς καλεῖν καὶ τοὺς εἰς τὰς θυσίας καλοῦντας πρὸ ἐνιαυτοῦ

[12, 20]   τοῦ λοιποῦ κόσμου προάγωσιν οὕτως εἰς τὰς κλήσεις. Εἰ δέ τις

[12, 43]   δὲ δῆμον ἅπαντα πλείω καταναλίσκειν εἰς τὰς κοινὰς ἑστιάσεις καὶ κρεανομίας

[12, 69]   παρίεντό τινες τῶν μὴ δυναμένων εἰς ταῦτα ἀναλίσκειν ἀπὸ βραχείας καὶ

[12, 45]   τὸ πολὺ μέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοκλῆς δὲ οὔπω

[12, 43]   εἰς τὸν πόλεμον τὰ μὲν εἰς ταύτην τὴν ὕβριν ἀνήλισκε, τὰ

[12, 44]   καί φασι μὲν αὐτὸν καὶ εἰς ταφὴν εἰσφέρειν. Ποιεῖν δὲ καὶ

[12, 19]   ἧς οὐ κατεπείγει λέγειν, διεφθάρησαν. ~Εἰς τηλικοῦτον δ' ἦσαν τρυφῆς ἐληλακότες

[12, 42]   εὐδαίμων καὶ μακαριστὸς ὢν ἕως εἰς τὴν Αθηνᾶν βλασφημεῖν καὶ πλημμελεῖν

[12, 29]   δὲ κέγχροι νήματι πορφυρῷ (πάντες εἰς τὴν εἴσω μοῖραν ἅμματ᾽ ἔχουσιν

[12, 22]   ἀλνήσασαν, ᾔτησε ταύτην δωρεὰν καταπεμφθῆναι εἰς τὴν Ελλάδα ὡς ἐπανελευσόμενος· καὶ

[12, 52]   ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ερέτριαν στράτευμα, προστάξας ἀνάστατον

[12, 8]   ἐπέβαινεν ἢ βασιλεύς. Ὅτε δὲ εἰς τὴν ἐσχάτην αὐλὴν ἔλθοι, ἀνέβαινεν

[12, 76]   τὸ Φθιῶτα λέγειν· παίζων οὖν εἰς τὴν ἰδέαν αὐτοῦ ἔφη Φθιῶτ'

[12, 58]   Διονυσίου ἁπάσης γενόμενος Σικελίας ἀλάστωρ εἰς τὴν Λοκρῶν πόλιν (παρελθὼν οὖσαν

[12, 49]   Αθήνας. Κατιών τε μετὰ ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς Αττικὰς

[12, 19]   Και ἀποδρὰς ἐκ τῆς Καρδίης εἰς τὴν πατρίδα τοὺς Βισάλτας ἔστειλεν

[12, 17]   τῆς χώρας πιπράσκεσθαι, τὸν δὲ εἰς τὴν πόλιν τοῖς πλοίοις διακομίζεσθαι.

[12, 69]   τοὺς ἐπιμελῶς συναντῶντας τῶν πρεσβυτέρων (εἰς τὴν σχολήν, ὥστε γίνεσθαι μηδὲ

[12, 43]   κοινὰς ἑστιάσεις καὶ κρεανομίας ἥπερ εἰς τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν. Ἐν

[12, 59]   εἶναι καὶ πολλοὺς παρέχεσθαι ἰχθῦς εἰς τὴν τρυφὴν καὶ ἀπόλαυσιν τῷ

[12, 40]   ὅτι βασιλέως δούλῳ ὄντι αὐτῷ εἰς τὸ δεῖπνον εἰσῄεσαν πεντήκοντα καὶ

[12, 47]   χορηγοίη πομπεύων ἐν πορφυρίδι εἰσιὼν εἰς τὸ θέατρον, ἐθαυμάζετο οὐ μόνον

[12, 16]   τούτοις παρὰ τὴν δίαιταν ἀφιεμένοις εἰς τὸ συμπόσιον ἥδεσθαι. Ἀλλ' οἱ

[12, 54]   αὐτοῦ χρυσόπους ἦν. Συμπαρέλαβεν δὲ εἰς τὸ συμπόσιον καὶ τοὺς ἰδιοξένους

[12, 13]   δ' ἀναλώματα λέγεται τῆς ἡμέρας εἰς τὸν βασιλέα καὶ τὰς περὶ

[12, 42]   ὀψόμενον εἰ παραγέγονεν ἡ θεὸς εἰς τὸν θάλαμον. Ἀφικομένου δ' ἐκείνου

[12, 69]   τὴν σχολήν, ὥστε γίνεσθαι μηδὲ εἰς τὸν μυρισμὸν καὶ τοὺς στεφάνους

[12, 81]   ὡς πάντα τὰ πλοῖα τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα ὑπολαμβάνειν ἑαυτοῦ

[12, 53]   καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις βέλεσιν εἰς τὸν πόλεμον ἱκανοῖς. ~Χάρης δ'

[12, 43]   καὶ τῶν χρημάτων τῶν εἰσφερομένων εἰς τὸν πόλεμον τὰ μὲν εἰς

[12, 60]   (περιπατήσαντος παρὰ τοὺς Τριποδας συνῆλθον εἰς τὸν τόπον παῖδες οἱ κάλλιστοι

[12, 11]   τῶν ἄλλων γυναῖκας καὶ παρθένους εἰς τὸν τόπον τὸν διὰ τὴν

[12, 41]   τὸν βίον· οἵ γε προῆλθον εἰς τοσαύτην ἅμιλλαν, ὡς ἡμεῖς ἀκούομεν,

[12, 23]   Βίων ἀλκὴν καὶ δύναμιν κτησαμένους εἰς τοσοῦτο τρυφῆς προελθεῖν ὥστε τὸν

[12, 52]   οὐχ ὑπερεώρα κεῖνος; ἀλλ' ὅμως εἰς τοσοῦτον αὐτὸν περιέστησεν ὁ περὶ

[12, 11]   καὶ τἄλλα ῥυθμίζουσιν. ~Λυδοὶ δὲ εἰς τοσοῦτον ἦλθον τρυφῆς ὡς καὶ

[12, 36]   τηρήσαντες τὴν πρὸς Ρωμαίους πίστιν εἰς τοσοῦτον καρτερίας ἦλθον πολιορκού μενοι

[12, 37]   ἐσθῆσι χρώμενοι και μετὰ γυναικῶν εἰς τοὺς ἀγροὺς ἐξιόντες ἐπὶ ζευγῶν

[12, 80]   Ὁ δε καὶ αὐτὸς ἐλθὼν εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ θεασάμενος τὰς

[12, 17]   δέ τινες αὐτοῖς καὶ τῶν εἰς (τοὺς ἀγροὺς φερουσῶν ὁδῶν κατάστεγοι.

[12, 6]   σπουδὴν ἀνατίθετε, ἢ πόθεν παρῆλθεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ τῆς λοιβαίας

[12, 19]   αὐλητρίδα, καὶ ἀφικομένη ἡ αὐλητρὶς εἰς τοὺς Βισάλτας ἐδίδαξε πολλοὺς αὐλητάς·

[12, 27]   τῆς δουλείας ὑπουργία γιγνομένη διήγγειλεν εἰς τοὺς ἐπιγινομένους τὴν ἀπὸ Σκυθίᾶν

[12, 76]   τὰ θεῖα διακειμένοις οὐκ ἀεὶ εἰς τοὺς παῖδας ἀποτίθενται τὰς τιμωρίας,

[12, 22]   οὐδὲ ὕβρεως, ἀλλ' ἐπηρείας τῆς εἰς τοὺς Πέρσας τοῦτο πράττοντες. Ὕστερον

[12, 12]   ποιῶν κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. Καὶ εἰς τοὺς πολέμους δὲ ἐξιόντες οἱ

[12, 60]   καὶ ἀπὸ τούτων βραχέα δαπανῶν εἰς τοὺς στρατιώτας καὶ τὴν τῆς

[12, 8]   κατῄει· καὶ ὁ βασιλέως διφροφόρος, εἰς τοῦτο εἵπετο. Φυλάσσουσί τε αὐτον

[12, 27]   ἀνθρώπων ἐπὶ τὸ τρυφᾶν ὁρμήσαντες εἰς τοῦτο προῆλθον ὕβρεως ὥστε πάντων

[12, 24]   Κρητῶν περὶ τὸν βίον εὐκοσμίας εἰς τοῦτο τρυφῆς, εἱθ' ὕστερον ὕβρεως

[12, 9]   πέμπτῃ, τῶν περὶ Ἀλέξανδρον Ἱστοριῶν Εἰς τοῦτο, φησιν, ἥκον τρυφῆς οἱ

[12, 11]   ᾧ τόπῳ πρὸς ἐκείνων ὑβρίσθη· εἰς τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ' ἀνάγκης

[12, 20]   μιᾶς θεραπαινίδος. Συβαρῖται, φησίν, ἐξοκειλαντες εἰς τρυφὴν ἔγραψαν νόμον τὰς γυναῖκας

[12, 25]   ὥς φησι Τίμαιος καὶ Αριστοτέλης, εἰς (τρυφὴν ἐξώκειλαν οὐχ ἦσσον Συβαριτῶν.

[12, 31]   σκληροὶ ἐν ταῖς ἀγωγαῖς, ἐπεὶ εἰς τρυφὴν ἐξώκειλαν πρὸς Λυδοὺς φιλίαν

[12, 36]   τῆς γῆς πλοῦτον περιβαλομένους ἐξοκεῖλαι εἰς τρυφὴν καὶ πολυτέλειαν, ὑπερβαλλομένους τὴν

[12, 32]   κρατίας (τῶν Βυζαντίωνι ἐγεύσαντο, διεφθάρησαν εἰς τρυφήν, καὶ τὸν καθ' ἡμέραν

[12, 46]   γὰρ Ανακρέων αὐτὸν ἐκ πενίας εἰς τρυφὴν ὁρμῆσαί φησιν ἐν τούτοις·

[12, 29]   χρῆσθαί φησι τοὺς Εφεσίους ἐπιδόντας εἰς τρυφήν. ~Περὶ δὲ τῆς Σαμίων

[12, 2]   (Φιλόμουσον εἶν' αὐτὸν πάνυ ἀκούσματ' εἰς τρυφήν τε παιδεύεσθ' ἀεί. ~Καίτοι

[12, 22]   μετὰ τὸ ἐξελεῖν Συραρίτας ἐξώκειλαν εἰς τρυφήν· ὥστε καὶ τὸν ἄρχοντα

[12, 23]   Ὕστερον δ' ὑπὸ τῆς τρυφῆς εἰς ὕβριν ποδηγηθέντες ἀνάστατον μίαν πόλιν

[12, 21]   ἀτελεῖς ἐποίησαν. ~Πάνυ οὖν ἐξοκείλαντες εἰς ὕβριν, τὸ τελευταῖον παρὰ Κροτωνιατῶν

[12, 50]   τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν νόμιμα καὶ εἰς ὑπερηφανίαν ἐπιδοὺς περὶ Βυζάντιον (διατρίβων

[12, 72]   καὶ τῆς κοιλίας διωθεῖν ὅταν εἰς ὕπνον τύχῃ βαθύτερον ἐμπεσών. Μέχρι

[12, 15]   παραγενόμενος εἰς Λακεδαίμονα καὶ κληθεὶς εἰς φιδίτιον, ἐπὶ τῶν ξύλων κατακείμενος

[12, 74]   ποτὲ στασιάζουσι πρὸς ἀλλήλους παρακαλῶν εἰς φιλίαν ἔλεγεν· Ὁρᾶτέ με, ἄνδρες

[12, 40]   εἴτ' Ασσύριος εἴτε καὶ Μῆδος εἱς ἢ Κόραξος ἢ ἀπὸ τῶν

[12, 38]   Αναβαραξάρου. Ὅτε δὴ οὖν Αρβάκης, εἱς τῶν ὑπ' αὐτὸν στρατηγῶν Μῆδος

[12, 18]   θεοῦ τοὺς χρησομένους, ὧν ἦν εἷς Αμυρις, πυνθανόμενοι μέχρι τίνος εὐδαιμονήσουσι.

[12, 58]   ὅς ἐπὶ πλεῖστον δὴ χλιδῆς εἷς (ἀνὴρ ἀφίκετο. Εἵποντο γοῦν αὐτῷ

[12, 53]   ἀνακηρυττόντων καὶ στεφανούντων τὸν Αλέξανδρον, εἷς τις τῶν ὁπλοφυλάκων ὑπερπεπαικὼς πᾶσαν

[12, 11]   ὑπόμνημα καὶ τιμωρίας. Πρὸς ἣν εἷς τῶν Λυδῶν εὐγενὴς ἀνὴρ ὁρμήσας

[12, 2]   γ' ὁ ποιητής, τῶν ἀπολαυστικῶν εἷς ὢν, ἵνα μὴ κατηγορῇ τοῦ

[12, 55]   Αλεξάνδρου ὑπερβαλλούσῃ τρυφῄ χρήσασθαι. Ὧν εἷς ὢν καὶ Αγνων χρυσοῦς ἥλους

[12, 75]   λεπτοὺς τούσδε καταλέγει, οῦς καὶ πρέσβεις ὑπὸ τῶν ποιητῶν (φησιν εἰς

[12, 34]   ὄψου, (ὡς ἔοικας, οὐκ αἰνεῖς· ψέγεις δὲ καὶ Κορινθίαν κόρην φίλην

[12, 29]   οἱ δὲ ἁλουργεῖς. Καὶ καλασίρεις Κορινθιουργεῖς· εἰσὶ δ' αἱ μὲν πορφυραῖ

[12, 29]   πορφυροῖ καὶ λευκοί, οἱ δὲ ἁλουργεῖς. Καὶ καλασίρεις Κορινθιουργεῖς· εἰσὶ δ'

[12, 31]   Ιστοριῶν χιλίους φησὶν ἄνδρας αὐτῶν ἁλουργεῖς φοροῦντας στολὰς ἀστυπολεῖν· ὃ δὴ

[12, 68]   Ἐγράψαμεν ὑμῖν καὶ πρότερον ὅπως μηδεὶς ᾖ φιλόσοφος ἐν τῇ πόλει

[12, 29]   ἄν τις καὶ φλογίνας καὶ θαλασσοειδεῖς· ὑπάρχουσιν δὲ καὶ Περσικαὶ καλασίρεις,

[12, 53]   τὴν τοῦ Αμμωνος πορφυρίδα καὶ περισχιδεῖς καὶ κέρατα καθάπερ ὁ θεός,

[12, 35]   τῇ τριακοστῃ πέμπτῃ τῶν Εὐρωπιακῶν (Ἀρυκανδεῖς, φησί, Λυκίας ὅμοροι ὄντες Λιμυρεῦσι

[12, 8]   ὑποτιθεμένων ψιλοταπίδων Σαρδιανῶν, ἐφ' ὧν οὐδεὶς ἄλλος ἐπέβαινεν ἢ βασιλεύς. Ὅτε

[12, 3]   τέχνησι· τὸ καὶ ζωάγρι ὀφέλλει. Οὐδεὶς δὲ λέγει τὸν Αριστείδου βίον

[12, 55]   τῶν φίλων καὶ τῶν θεραπευόντων οὐδεὶς ἐτόλμα προσπορεύεσθαι Αλεξάνδρῳ· τοιοῦτον ἐγεγόνει

[12, 34]   τῶν ἐθῶν οὔτ᾽ ἂν φρόνιμος οὐδείς ποτε γενέσθαι τῶν ὑπὸ τὸν

[12, 50]   συμβαίνει, ἐτόλμησεν ἐπιγράψαι, ὡς αὐτὸς ἀναθείς, τόδε τὸ ἐπίγραμμα, διὰ τὴν

[12, 15]   Συβαρίτης παραγενόμενος εἰς Λακεδαίμονα καὶ κληθεὶς εἰς φιδίτιον, ἐπὶ τῶν ξύλων

[12, 19]   τις εἰς Κρότωνά ποτε διαπλεῦσαι βουληθεὶς ἐκ τῆς Συβάρεως ἰδιόστολον ἐναυλώσατο

[12, 27]   ἐπ' αὐταῖς χαρακτὴρ εἰς ποικιλίαν καταριθμηθεὶς κόσμου προσηγορίᾳ τοὔνειδος ἐξαλείψη· πάντων

[12, 3]   ἀπώλεσεν μεθ' ἡμέραν ὑφ ἡδονῆς κρατηθείς, καὶ ὁ Αρης ἀλκιμώτατος ὢν

[12, 52]   χρήματα εἷναι. Καὶ ἔδοσαν Αθηναῖοι· νουθετηθεὶς δ' ὑπὸ τῶν φίλων μετενόησεν.

[12, 62]   ἐν Σάμῳ τὸν Αἴαντα καὶ ἡττηθείς, συναχθομένων αὐτῷ τῶν φίλων, ἕφη

[12, 71]   Ποιημάτων Γοργίας, φησίν, ὁ Λεοντῖνος ἐρωτηθεὶς τί αὐτῷ γέγονεν αἵτιον τοῦ

[12, 46]   βίον, πολλὰ μὲν ἐν δουρὶ τιθεὶς αὐχένα, πολλὰ δ' ἐν τροχῷ,

[12, 11]   τῇ παρ' αὐτοῖς Μίδου βασιλείᾳ βαρυνθείς, τοῦ μὲν Μίδου ὑπ' ἀνανδρίας

[12, 46]   Ποντικὸς ἐν τῳ περὶ Ανακρέοντος πρόθεὶς τὸ Ξανθῇ δ' Εὐρυπύλῃ μέλει

[12, 18]   τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μνήματα, ἀφῆκεν αἰδεσθείς. (Ἐξαναλώθησαν δὲ φιλοτιμούμενοι πρὸς ἑαυτοὺς

[12, 59]   τὸν βίον ὑπὸ τῶν οἰκετῶν περιυβρισθείς. ~(Δημήτριος δ' ὁ Φαληρεύς, ὥς

[12, 22]   καὶ μετὰ τὸν ἐκείνου θάνατον αἰχμαλωτισθεὶς ὑπὸ Περσῶν ἀνήχθη ὡς βασιλέα,

[12, 72]   ἑσπέραν ἐπήγειρον· ὅθεν Ηοῖ συγκοιμᾶσθαι λεχθείς, διὰ τὸ ταῖς ἐπιθυμίαις ἐμπεπλέχθαι

[12, 19]   Βισάλτας ἔστειλεν ἐπὶ τοὺς Καρδιηνοὺς ἀποδειχθεὶς ἡγεμὼν ὑπὸ τῶν Βισαλτέων, οἱ

[12, 46]   πολλὰ δὲ νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς, κόμην πώγωνά τ' ἐκτετιλμένος· νῦν

[12, 12]   καὶ χόρια καὶ βατάνια. Πᾶσαν ἀφανιεῖς τὴν ἡδονήν. Μνημονεύει τοῦ κανδαύλου

[12, 77]   Οὕτως ἐν ἡμέραις ὀλίγαις νεκροὺς ποιεῖς; Μένανδρος δὲ Οργῇ· Ὁ λιμὸς

[12, 1]   ~(Ανθρωπος εἷναί μοι Κυρηναῖος δοκεῖς, κατὰ τὸν Ἀλέξιδος Τυνδάρεων, ἑταῖρε

[12, 20]   θαλαττίαν βάπτοντας καὶ τοὺς εἰσάγοντας ἀτελεῖς ἐποίησαν. ~Πάνυ οὖν ἐξοκείλαντες εἰς

[12, 74]   ἆθλα μεγάλα, πρὸς δ' ἄνδρας εὐτελεῖς ὁ ἀγὼν συνέστηκε, προθυμότερον ταῖς

[12, 32]   σωφρονεστάτων καὶ μετριωτάτων φιλοπόται καὶ πολυτελεῖς γενόμενοι, Κἀν τῇ πρώτῃ δὲ

[12, 57]   δὲ τοῦ τυραννῆσαι (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς καὶ ποτήρια ἐπέτρεπε χρῆσθαι τοῖς

[12, 20]   Ὡσούτως δὲ μηδὲ τοὺς τὰς ἐγχέλεις πωλοῦντας τέλος ἀποτίνειν μηδὲ τοὺς

[12, 48]   Σπάρτης καὶ (μηκέτι λέγωνται οἱ βασιλεῖς ἀφ' Ἡρακλέους ἀλλ᾽ ἀπ' Αλκιβίάδου.

[12, 8]   μέρος. Καὶ οἱ Πάρθων δὲ βασιλεῖς ἐαρίζουσι μὲν ἐν Ράγαις, χειμάζουσι

[12, 8]   (ἀνθρώπων Πέρσαι, ὧν καὶ οἱ βασιλεῖς ἐχείμαζον μὲν ἐν Σούσοις, ἐθέριζον

[12, 55]   ἄμπελον ὑφ' ἥν οἱ Περσῶν βασιλεῖς ἐχρημάτιζον πολλάκις καθήμενοι, σμαραγδίνους βότρυς

[12, 64]   ἔξεστι νῦν μὲν τοὺς Περσῶν βασιλεῖς (καὶ εἴ τίς που τυραννίδος

[12, 8]   τῇ κεφαλῇ οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς οὐδ' αὐτὸ ἠρνεῖτο τὴν τῆς

[12, 61]   θεραπεύειν δυνάμενος καὶ ἰδιώτας καὶ βασιλεῖς, σώφρων ὢν καὶ τῶν ἡδονῶν

[12, 5]   λέγει· Οἱ τύραννοι καὶ οἱ βασιλεῖς τῶν ἀγαθῶν ὄντες κύριοι καὶ

[12, 9]   ἥκον τρυφῆς οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς ὥστε ἔχεσθαι τῆς βασιλικῆς κλίνης

[12, 78]   αὐτῷ δεύσετε γάλακι χηνός. Β. Ηράκλεις. Κ. Καὶ τοὺς πόδας ἀλείψειτ'

[12, 26]   καὶ τάς τε ἐφ' Ἑλλησπόντῳ πόλεις ἔκτισαν καὶ τὸν Εὔξεινον Πόντον

[12, 6]   εἰρήκασιν ὡς στρατοπέδων ἡγεῖτο καὶ πόλεις ἥρει· Ὃς μεθ' ἡδονῆς πλείστης

[12, 35]   χελωνίδος πολυκρότου ψόφον, ὥστε τὰς πόλεις ὅλας τοιούτοις κελάδοις συνηχεῖσθαι. Αγαθαρχίδης

[12, 41]   προῆλθον εἰς τοσαύτην ἅμιλλαν, ὡς ἡμεῖς ἀκούομεν, ὥστε πυνθανόμενοι παρὰ τῶν

[12, 73]   τινες καὶ καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν. Ἡμεῖς δὲ περιειλόμεθα τὰ τοιαῦτα, φιάλας

[12, 76]   ὁ τοῖς νόμοις βοηθός, ὃν ὑμεῖς πάντες ἐπίστασθε ἀσεβέστατον ἁπάντων καὶ

[12, 74]   πολεμῶν τοῖς βαρβάροις, ὁρῶν τοὺς Ασιαγενεῖς ταῖς μὲν στολαῖς πολυτελῶς ἠσκημένους,

[12, 34]   ποικιλίαν ὄψου, (ὡς ἔοικας, οὐκ αἰνεῖς· ψέγεις δὲ καὶ Κορινθίαν κόρην

[12, 42]   τοῖς αὐτοῖς, ἕως ὁ τρίτος συνεὶς παραγενομένην ἔφη πάλαι τὴν θεὸν

[12, 63]   διαλεγόμενός φησιν· Α. Ὦ τάν, κατανοεῖς τίς ποτ' ἐστὶν οὑτοσὶ ὁ

[12, 78]   γὰρ αὐτὸ πρῶτον ὃ σὺ ποεῖς παθεῖν, μαλακαῖς καλαῖς τε χερσὶ

[12, 29]   κατ᾽ ἴσα διειλημμέναι ζῴοις. (Καὶ σαράπεις μήλινοι καὶ πορφυροῖ καὶ λευκοί,

[12, 5]   καὶ τρυφᾶν προῃρημένοι μεγαλόψυχοι καὶ μεγαλοπρεπεῖς εἰσιν, (ὡς Πέρσαι καὶ Μῆδοι.

[12, 17]   ὅτι τρυφῇ προσεῖχον. Οί δ' ἱππεῖς τῶν Συαριτῶν ὑπὲρ τοὺς πεντακισχιλίους

[12, 11]   ἀμυνομένη τὰς γενομένας αὐτῇ πρότερον ὕβρεις τοῖς ἐν τῇ πόλει δούλοις

[12, 49]   τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς Αττικὰς τριήρεις θαλλῷ καὶ μίτραις καὶ ταινίαις,

[12, 48]   τῶν γυναικῶν ἐξίτω. ΑΛΚ. Τί ληρεῖς; (Οὐκ οἴκαδ' ἐλθὼν τὴν σεαυτοῦ

[12, 58]   αὐτοῖς· καὶ ἐπεὶ τῆς ὕβρεως πλήρεις ἐγένοντο, κεντοῦντες ὑπὸ τοὺς (τῶν

[12, 33]   ὄψων παντοδαπῶν τὰς τραπέζας παραθήσονται πλήρεις ἢ τὸν αὑτῶν βίον ὅπως

[12, 29]   θαλασσοειδεῖς· ὑπάρχουσιν δὲ καὶ Περσικαὶ καλασίρεις, αἵπερ εἰσὶ κάλλισται πασῶν. Ἴδοι

[12, 29]   λευκοί, οἱ δὲ ἁλουργεῖς. Καὶ καλασίρεις Κορινθιουργεῖς· εἰσὶ δ' αἱ μὲν

[12, 44]   μὲν ἀεὶ νεανίσκους δύ᾽ ἢ τρεῖς ἔχοντας κέρματα τούτοις τε διδόναι

[12, 12]   οἱ Λυδοί, οὐχ ἕνα ἀλλὰ τρεῖς· οὕτως ἐξήσκηντο πρὸς τὰς ἡδυπαθείας.

[12, 60]   λείψανα Μοσχίων ἐν ἔτεσι δύο τρεῖς συνοικίας ἐωνήσατο παῖδάς τε ἐλευθέρους

[12, 38]   ταῖς ἄλλαις κλίναις, τοὺς γὰρ τρεῖς υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας ὁρῶν

[12, 56]   τῶν Ἱστοριῷν τὰς ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεις ἐπιτελοῦντα (ὑποδοχας λαμπρὰς ἐπιτελεῖν. Ἐν

[12, 14]   εἰσιν, ὥσπερ παρ' ἡμῖν οἱ κουρεῖς. (Παρ' οὓς ὅταν εἰσέλθωσιν, παρέχουσιν

[12, 43]   πλείω καταναλίσκειν εἰς τὰς κοινὰς ἑστιάσεις καὶ κρεανομίας ἥπερ εἰς τὴν

[12, 17]   καὶ δημοσίᾳ πολλὰς καὶ πυκνὰς ἑστιάσεις καὶ τοὺς λαμπρῶς φιλοτιμηθέντας χρυσοῖς

[12, 48]   (Οὐκ οἴκαδ' ἐλθὼν τὴν σεαυτοῦ γυμνάσεις δάμαρτα; Καὶ Φερεκράτης δέ φησιν·

[12, 12]   Καὶ Μένανδρος Τροφωνίῳ· Ιωνικὸς πλούταξ, ὑποστάσεις ποιῶν κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. Καὶ

[12, 63]   ἐστὶν ὁρᾶν. ~Καὶ φιλοσόφων δὲ αἱρέσεις ὅλαι τῆς περὶ τὴν τρυφὴν

[12, 20]   κόσμου προάγωσιν οὕτως εἰς τὰς κλήσεις. Εἰ δέ τις τῶν ὀψοποιῶν

[12, 67]   διὰ μορφῆς κατ' ὄψιν ἡδείας κινήσεις. Καὶ (Μητρόδωρος ἐν ταῖς Επιστολαῖς

[12, 73]   δὲ τὰς ἐν τοῖς συμποσίοις ὀρχήσεις ἀπὸ μετεώρων κλινῶν καθαλλόμενος ἀνυπόδητος

[12, 56]   Ἐν αἷς τὸ μὲν πρῶτον ἀναδόσεις ἐγίγνοντο ὁλομελῶν βρωμάτων, εἷτ᾽ ἤδη

[12, 39]   καταλίπω ἀγαθῶν ἄλλοι ἕξουσι τὰς ἀπολαύσεις. Διὸ κἀγὼ ἡμέραν οὐδεμίαν παρέλιπον

[12, 39]   ὅλον τὸν βίον τιμήσας τὰς ἀπολαύσεις, καὶ τελευτήσας δείκνυσιν ἐν τῷ

[12, 2]   τὴν περὶ τὰς τῶν ἀφροδισίων ἀπολαύσεις, φήσας ἀσμένως ἀπηλλάχθαι αὐτῶν ὥσπερ

[12, 5]   τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρωπών φύσεις. Ἅπαντες γοῦν οἱ τὴν ἡδονὴν

[12, 5]   καὶ συστέλλονται οὗτοι καὶ τὰς φύσεις. Καὶ ἡ Αθηναίων πόλις, ἕως

[12, 71]   ψιλοτάπιδα ἔχοντι κρικωτὴν (καθάπερ τοὺς στρωματεῖς εὐτελῆ, ἐφ ἧς κατακεῖσθαι, κάδους

[12, 1]   ἀλλ' ἐπεὶ πάνυ λιπαρῶς ἡμᾶς ἀπαιτεῖς καὶ τὸν περὶ τῶν ἐπὶ

[12, 29]   μὲν πορφυραῖ τουτων, αἱ δὲ ἰοβαφεῖς, αἱ δὲ ὑακίνθιναι· λάβοι δ᾽

[12, 75]   μάλιστά γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται. Πάντ' ἔχεις. Α. Καὶ τίνες ἂν εἷεν;

[12, 77]   Αλεξις ἐν Μανδραγοριζομένῃ φησίν· Κακῶς ἔχεις, στρουθὶς ἀκαρὴς νὴ Δί' ἐγένου.

[12, 54]   μένειν τὴν σκηνὴν ὑπέκειντο κίονες εἰκοσαπήχεις περίχρυσοι καὶ διάλιθοι καὶ περιάργυροι.

[12, 14]   παρ' αὐτοῖς πάνυ καλοὶ τὰς ὄψεις, ἅτε τρυφερῶς διαιτώμενοι καὶ λεαινόμενοι

[12, 14]   καὶ πιεῖν δεινὰς καὶ τὰς ὄψεις πάνυ καλάς. Τρέφειν δὲ τοὺς

[12, 14]   γυναῖκας· ὅταν δὲ τούτων ἀπολαύσωσιν, αὖθις νεανίσκους ἀκμάζοντας, οἳ πλησιάζουσιν αὐτοὶ

[12, 77]   ἐν Μανδραγοριζομένῃ φησίν· Κακῶς ἔχεις, στρουθὶς ἀκαρὴς νὴ Δί' ἐγένου. (πεφιλιππίδωσαι.

[12, 53]   τὸ κηρύκειον ἐν τῇ χειρί, πολλάκις δὲ καὶ λεοντῆν καὶ ῥόπαλον

[12, 73]   ταρίχου τε ξενικοῦ πλείονα γένη· πολλάκις δέ τινες καὶ καθάριον ἀκολουθίσκον

[12, 76]   δ' αὐτόν, ὡς καὶ Αριστοφάνης, πολλάκις εἰρήκασι φιλύρινον Κινησίαν διὰ τὸ

[12, 63]   ἐν τοῖς Απομνημονεύμασί φησιν ὅτι πολλάκις ἐνουθέτει αὐτὸν ὁ Σωκράτης καὶ

[12, 63]   ταῖς Διονυσίου πολυτελείαις (ἔχαιρεν καίτοι πολλάκις ἐνυβριζόμενος. Ηγήσανδρος γοῦν φησιν ὡς

[12, 53]   καὶ ἐπὶ τοῦ ἅρματος ἐφόρει πολλάκις, ἔχων τὴν Περσικὴν στολήν, ὑποφαίνων

[12, 64]   Πολύαρχος· Ἐμοὶ μὲν, ὦ ἄνδρες, πολλάκις ἤδη πέφηνεν ἐπισκοποῦντι κομιδῇ ἄτοπον

[12, 55]   ἥν οἱ Περσῶν βασιλεῖς ἐχρημάτιζον πολλάκις καθήμενοι, σμαραγδίνους βότρυς ἔχουσαν καὶ

[12, 14]   σφόδρα τῶν σωμάτων καὶ γυμνάζεσθαι πολλάκις καὶ μετ' ἀνδρῶν, ἐνίοτε δὲ

[12, 44]   εἰσφέρειν. Ποιεῖν δὲ καὶ τοῦτο πολλάκις, ὁπότε τῶν πολιτῶν (τινα ἴδοι

[12, 81]   καὶ τῆς μανίας ἐπαύσατο, διηγεῖτο πολλάκις περὶ τῆς ἐν μανίᾳ διατριβῆς,

[12, 67]   λέγω καὶ τὰ ἐπεντρώματα, ἅπερ πολλάκις προφέρεται ὁ Επίκουρος, καὶ τοὺς

[12, 7]   Ομηρον, προτάττοντα τοῦ σπουδαίου βίου πολλάκις τὸν καθ' ἡδονήν, λέγοντα· Οἱ

[12, 63]   καλός, πιλίδιον ἁπαλόν, εὔρυθμος βακτηρία, βαυκὶς τρυφῶσα τί μακρὰ δεῖ λέγειν;

[12, 72]   τῆς ἕω μέχρι δυσμῶν κοιμώμενον μόλις αἱ ἐπιθυμίαι πρὸς ἑσπέραν ἐπήγειρον·

[12, 19]   πλέῃ. Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο ὅτι μόλις ἄν σου ὑπήκουσα εἰ παρὰ

[12, 38]   εὐνούχων Σπαραμείζου θεάσασθαι Σαρδανάπαλλον καὶ μόλις αὐτῷ ἐπετράπη ἐκείνου ἐθελήσαντος, ὡς

[12, 72]   πολλὰς χολλάδας κεῖσθαι παχὺν (ὕπτιον, μόλις λαλοῦντα καὶ τὸ πιεῦμ' ἔχοντ'

[12, 18]   τὸ μέτρον ἐκλελυμένως. Ἡ δὲ πόλις αὐτῶν ἐν κοίλῳ κειμένη τοῦ

[12, 18]   πρὸς ἑαυτοὺς τρυφαῖς, καὶ ἡ πόλις δὲ πρὸς ἁπάσας τὰς ἄλλας

[12, 5]   τὰς φύσεις. Καὶ ἡ Αθηναίων πόλις, ἕως ἐτρύφα, μεγίστη τε ἦν

[12, 26]   περὶ Δικαιοσύνης φησίν· Ἡ Μιλησίων πόλις περιπέπτωκεν ἀτυχίαις διὰ τρυφὴν βίου

[12, 63]   τῆς μὲν ὄψεως Ελληνικός· (λευκὴ χλανίς, φαιὸς χιτωνίσκος καλός, πιλίδιον ἁπαλόν,

[12, 7]   τραπέσθαι γνησίου φρονήματος. Καὶ ὁ Θέογνις· Πουλύπου ὀργὴν ἴσχε πολυπλόκου. Εἰσὶ

[12, 5]   θνατῶν βίος ποθεινὸς ἢ ποία τυραννίς; (τᾶσδ' ἄτερ οὐδὲ θεῶν ζαλωτὸς

[12, 57]   πρόρατα, ὗς δ' ἐκ Σικελίας. Αλεξις δ' ἐν τρίτῳ Σαμίων Ωρων

[12, 63]   οὐ διαφθαρήσεται. Κωμῳδῶν δὲ αὐτὸν Αλεξις ἐν Γαλατείᾳ ποιεῖ τινα θεράποντα

[12, 77]   καὶ πεφιλιππιδῶσθαι ἔλεγον τὸ λελεπτύνθαι Αλεξις ἐν Μανδραγοριζομένῃ φησίν· Κακῶς ἔχεις,

[12, 12]   ζωμοῦ πίονος. Μνημονεύει δ' αὐτοῦ Αλεξις ἐν Παννυχίδι ἢ Ερίθοις· μάγειρος

[12, 77]   λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης ἔφη. Αλεξίς τ' ἐν Θεσπρωτοῖς φησιν· Ερμῆ

[12, 54]   Μιτυληναῖος· μεθ' οὕς ἐπεδείξατο ῥαψῳδὸς Αλεξις Ταραντῖνος. Παρῆλθον δὲ καὶ ψιλοκιθαρισταὶ

[12, 55]   ἔχον πλῆθος εἰς πεντακοσίους ἦν, οἷς Αλέξανδρος ἔδωκε φορεῖν τὴν στολὴν

[12, 14]   τύχωσι τῶν παρόντων, καὶ προπίνουσιν οἷς ἂν (βουληθῶσιν. Εἷναι δὲ καὶ

[12, 14]   ἀνδράσι τοῖς ἑαυτῶν, ἀλλὰ παρ' οἷς ἂν τύχωσι τῶν παρόντων, καὶ

[12, 64]   πρὸς τὴν Ταραντίνων πόλιν, ἐν οἷς εἷναι καὶ Πολύαρχον τὸν ἡδυπαθῆ

[12, 60]   ποιήματα Καστορίωνος τοῦ Σολεως, ἐν οἷς ἡλιόμορφος προοηγορεύετο· Ἐξόχως δ᾽ εὐγενέτας

[12, 54]   τὰς τῶν δώρων ὑπερβολάς, ἐφ οἷς καὶ ἥσθη ὁ Αλέξανδρος. Ὑπεκρίθησαν

[12, 23]   φησίν, καὶ παρυφὴν διαφανῆ πάντες, οἷς νῦν ὁ τῶν γυναικῶν ἁβρύνεται

[12, 43]   τῶν ἰδιωτῶν τοῖς δικαζομένοις· ἐφ' οἷς ὁ δῆμος ὁ τῶν Αθηναίων

[12, 64]   ἔτι ἀνώτερον καὶ τοὺς Σύρων· οἷς οὐδὲν γένος ἡδονῆς ἀζήτητον γενέσθαι,

[12, 15]   τί δεῖ καὶ λέγειν; Παρ᾽ οἷς πρώτοις εἰσήχθησαν εἰς τὰ βαλανεῖα

[12, 17]   εἰς τὰ (δεῖπνα χορηγίαν· ἐν οἷς στεφανοῦσθαι καὶ τῶν μαγείρων τοὺς

[12, 80]   ἱστορεῖ καὶ Αρχέλαος ἐν τοῖς Ιάμβοις. ~Εν μανίᾳ δὲ τρυφὴν ἡδίστην

[12, 80]   ὁ Μεγαλοπολίτης Κερκιδᾶς ἐν τοῖς Ιάμβοις ἱστορεῖ λέγων· Ἦν καλλιπύγων ζεῦγος

[12, 29]   ἰοβαφῆ καὶ πορφυρᾶ καὶ κρόκινα ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ δὲ κεφαλαὶ κατ᾽

[12, 33]   αὐλητρίσιν διατρίβοντες, οἱ δ' ἐν κύβοις καὶ πότοις καὶ ταῖς τοιαύταις

[12, 43]   ἐκείνων πρεσβυτέρους ἐν πότοις καὶ κύβοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀσωτίαις, τὸν

[12, 55]   χρείαν. (Λεοννάτῳ δὲ καὶ Μενελάῳ φιλοκυνήγοις οὖσιν αὐλαῖαι σταδίων ἑκατὸν ἠκολούθουν,

[12, 62]   ἐπέγραφεν τοῖς ὑπ' αὐτοῦ ἐπιτελουμένοις ἔργοις· (Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέβων

[12, 49]   τῶν κλείθρων τοῦ Πειραιέως προέτρεχεν ἁλουργοῖς ἱστίοις· ὡς δ' ἐντὸς ἦν

[12, 35]   ὥστε τὰς πόλεις ὅλας τοιούτοις κελάδοις συνηχεῖσθαι. Αγαθαρχίδης δ' ἐν τῇ

[12, 58]   πόλει τὸν μέγιστον ἑρπύλλοις καὶ ῥόδοις μετεπέμπετο μὲν ἐν μέρει τὰς

[12, 32]   ἁβροδίαιτον, παραπλησίως τε βιοτεύειν τοῖς Λυδοῖς χώραν (τε εχειν αγαθην, ὅθεν

[12, 53]   τοῦ Αριστοτελικοῦ τοσούτοις αὑτὸν ἀφομοιοῦντος θεοῖς, ἀτὰρ καὶ τῇ Αρτέμιδι; Ἔρρανε

[12, 42]   ὁπότε τύχοι θυσίας τε τοῖς θεοῖς ἐποιεῖτο καὶ συνῆν μετὰ τῶν

[12, 50]   χαλκοῦν κρατῆρα τὸν ἀνακείμενον τοῖς θεοῖς τοῖς ἐπὶ τοῦ στόματος ἱδρυμένοις,

[12, 60]   προοηγορεύετο· Ἐξόχως δ᾽ εὐγενέτας ἡλιόμορφος ζαθέοισ' ἄρχων σε τιμαῖσι γεραίρει. Καρύστιος

[12, 7]   Ηβη νέκταρ ἐῳνοχόει, τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσι δειδέχατ' ἀλλήλους. Καὶ ὁ

[12, 30]   ὥς· χαῖται δ' ᾐωρεῦντ' ἀνέμῳ χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς, δαιδάλεοι δὲ χλιδῶνες

[12, 12]   αὐτοῦ Αλεξις ἐν Παννυχίδι ἢ Ερίθοις· μάγειρος δ' ἐστὶν ὁ προσδιαλεγόμενος·

[12, 70]   τὰ ἐκ τοῦ Αναξίλα Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα λιπαίνων, χλανίδας

[12, 57]   δέ, φησί, καὶ τεχνίτας ἐπὶ μισθοῖς μεγίστοις. Πρὸ δὲ τοῦ τυραννῆσαι

[12, 61]   τρυφῆς τε πρῶτον εἰς ἅπαν Ρωμαίοις ἡγεμόνα γενέσθαι, καρπωσάμενον δυεῖν βασιλέων

[12, 61]   Τιγράνου. Διαβόητος δ' ἦν παρὰ (Ρωμαίοις καὶ Σίττιος ἐπὶ τρυφῇ καὶ

[12, 79]   τοῦ πάθους καὶ ὡριαινόμενοι τοῖς ὡραίοις ἁβρύνονται; Φυσικὸν γὰρ δή τι

[12, 79]   Οὐ γὰρ μόνον στεφανουμένων τοῖς ὡραίοις ἄνθεσιν, ἀλλὰ καὶ μετὰ χεῖρας

[12, 16]   Ἀλλ' οἱ Συαρῖται ἔχαιρον τοῖς Μελιταίοις κυνιδίοις καὶ ἀνθρώποις οὐκ ἀνθρώποις.

[12, 62]   χρησάμενος. ~Οὕτω δὲ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ τῆς τρυφῆς καὶ τῆς

[12, 62]   ὡς ἱστορεῖ Κλέαρχος ἐν τοῖς Βίοις. Οὗτος γὰρ παρὰ μέλος ὑπὲρ

[12, 58]   ὁ Περιπατητικὸς ἱστορῶν ἐν τοῖς Βίοις πληροῦσθαί φησιν παρ' αὐτῷ τριακοντακλίνους

[12, 16]   αἱ γυναῖκες οὐ τίκτουσιν παιδία; Παιδίοις γὰρ ἔχαιρεν ὁ Μασσανάσσης καὶ

[12, 16]   οἱ Συαρῖται ἔχαιρον τοῖς Μελιταίοις κυνιδίοις καὶ ἀνθρώποις οὐκ ἀνθρώποις. ~Εφόρουν

[12, 43]   τοὺς μὲν νέους ἐν τοῖς αὐλητριδίοις καὶ παρὰ ταῖς ἑταίραις διατρίβειν,

[12, 29]   ὥς φησι Καλλῖνος ἐν τοῖς Ελεγείοις καὶ Αρχίλοχος· ἑάλωσαν γὰρ ὑπὸ

[12, 13]   τε γὰρ αἰεὶ ἐν τοῖς βασιλείοις ἐν τρυφῇ καὶ δαπάνῃ τὸν

[12, 38]   τελευτῆσαι ἑαυτὸν ἐμπρήσαντα ἐν τοῖς βασιλείοις, πυρὰν νήσαντα ὕψος τεσσάρων πλέθρων

[12, 35]   συνεχῶς, τοῖς μὲν γυμνασίοις ὡς (βαλανείοις χρώμενοι, ἀλειφόμενοι ἐλαίῳ πολυτελεῖ καὶ

[12, 35]   πολυτελεῖ καὶ μύροις, τοῖς δὲ γραμματείοις οὕτως γὰρ ἐκάλουν τὰ κοινὰ

[12, 19]   τῶν ὀπισθίων ποδῶν ἱστάμενοι τοῖς προσθίοις ὥσπερ χειρονομέοντες ὠρχοῦντο ἐξεπιστάμενοι τὰ

[12, 14]   συνόντες τοῖς παισὶ καὶ τοῖς μειρακίοις. Καὶ γὰρ γίνονται παρ' αὐτοῖς

[12, 78]   οὐχὶ σεμνόν ἐστιν; Καὶ ἐν Θορικίοις· Λοῦται δ' ἀληθῶς; ἀλλὰ τί;

[12, 53]   Αλέξανρδον Αμμωνος υἱὸν στεφανοῖ χρυσοῖς τρισχιλίοις, καὶ ὅταν Αθήνας πολιορκῇ, μυρίαις

[12, 57]   Γλυκεῖ προσαγορευομένῳ τὴν παρὰ τοῖς Σαμίοις λαύραν ἀντικατεσκεύασεν ἐν τ ῇ

[12, 51]   Ταραντίνων πολλὰ χρήματα ὑποσχομένων τοῖς πολεμίοις ὑσπὲρ τοῦ ἀνελέσθαι αὐτοῦ τὸ

[12, 65]   τῆς Δίκης ὄνομα ὥστε (παρ' ἐνίοις καὶ βωμοὺς καὶ θυσίας γίνεσθαι

[12, 58]   κυριεύσαντα Διονύσιον τὸν πρεσβύτερον ἀποδόσθαι Καρχηδονίοις ρ' καὶ κ' ταλάντων. Ἱστορεῖ

[12, 54]   καὶ μεγαλοπρεπῶς ἱματίοις τε καὶ ὀθονίοις πολυτελέσιν, ὑπὸ δὲ ταῦτα πορφυροῖς

[12, 74]   Καὶ γὰρ ὀψοποιοὶ ἦσαν παρὰ Λακεδαιμονίοις κρέως σκευασίας, ἄλλου δ' οὐδενός.

[12, 74]   προσφέρεσθαι πλῆθος τροφῆς· παρὰ δὲ Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ διὰ τῆς

[12, 17]   δὲ εἰς τὴν πόλιν τοῖς πλοίοις διακομίζεσθαι. Ποιοῦνται δὲ καὶ δημοσίᾳ

[12, 70]   πίνων, καὶ πρὸς τούτοις ἐν σκυταρίοις ῥαπτοῖσι φορῶν Εφεσήια γράμματα καλά.

[12, 35]   τὰ κοινὰ τῶν συνδείπνων ὡς οἰκητηρίοις ἐνδιαιτώμενοι, καὶ τὸ πλεῖον τῆς

[12, 39]   ἂν ἀποκροτοῦντα. Ἐπιγεγράφθαι δ' αὐτῷ Ασσυρίοις γράμμασι· Σαρδανάπαλλος Ανακυνδαράξεω παῖς Αγχιάλην

[12, 44]   τινος δέοιντο τῶν ἐν τοῖς χωρίοις, ἔπειτα τὴν οἰκίαν παρεῖχε κοινὴν

[12, 44]   ἡδοναῖς· ὥστε οὐδ᾽ ἐν τοῖς χωρίοις οὐδ' ἐν τοῖς κήποις φύλακας

[12, 58]   Συραρίτην φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς Θαυμασίοις ὑπο τρυφῆς ἱμ άτιον τοιοῦτον

[12, 35]   αἷς εὐωχοῦντο συνεχῶς, τοῖς μὲν γυμνασίοις ὡς (βαλανείοις χρώμενοι, ἀλειφόμενοι ἐλαίῳ

[12, 20]   τῶν Ιστοριῶν εἰπὼν ὅτι παρὰ Συρακοσίοις νόμος ἦν τὰς γυναῖκας μὴ

[12, 19]   τοὺς ἵππους ἐδίδαξαν ἐν τοῖς συμποσίοις ορχεῖσθαι ὑπὸ τῶν αὐλῶν, καὶ

[12, 73]   Εἰς δὲ τὰς ἐν τοῖς συμποσίοις ὀρχήσεις ἀπὸ μετεώρων κλινῶν καθαλλόμενος

[12, 54]   ὁ οἱκος πολυτελῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς ἱματίοις τε καὶ ὀθονίοις πολυτελέσιν, ὑπὸ

[12, 49]   κλείθρων τοῦ Πειραιέως προέτρεχεν ἁλουργοῖς ἱστίοις· ὡς δ' ἐντὸς ἦν καὶ

[12, 80]   τὸν πατέρα, καὶ ζεύγνυσι τοῖς υἱοῖς. Αὗται οὗν ὑπὸ τῶν πολιτῶν

[12, 54]   ἑαυτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις νυμφίοις, τὴν δὲ λοιπὴν δύναμιν πεζήν

[12, 55]   ἐν Ιωνίᾳ πόλεσιν καὶ πρώτοις Χίοις, ὅπως αὐτῷ πορφύραν (ἀποστείλωσιν. Ἤθελεν

[12, 55]   στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς Χίοις παρὼν Θεόκριτος ὁ σοφιστὴς νῦν

[12, 74]   τρυφῶντα κατάσαρκον γενέσθαι ἐκτόπως τοῖς ὄγκοις κατὰ τὸν ἔσχατον καιρὸν καὶ

[12, 39]   καὶ ἐπιγεγράφθαι ἐν στήλῃ λιθίνῃ Χαλδαϊκοῖς γράμμασιν ὃ μετενεγκεῖν Χοιρίλον ἔμμετρον

[12, 54]   ὑπὸ δὲ ταῦτα πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν. Τοῦ δὲ μένειν τὴν

[12, 71]   Καρύστιος δ' ὁ Περγαμηνὸς ἐν Ιστορικοῖς Υπομνήμασιν Κηφισόδωμος φησίν, ὁ Θηβαῖος

[12, 29]   ἐστὶ καὶ πολυτελέστατον ἐν τοῖς Περσικοῖς περιβλήμασιν. Ἐστὶν δὲ τοῦτο σπαθητὸν

[12, 13]   Περσικὰ συγγράψας ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις, Παρασκευαστικοῖς εἰπὼν ὡς ὁ ἐν τῇ

[12, 79]   δ' ὁ Σολεὺς ἐν τοῖς Ερωτικοῖς Διὰ τί, φησί, μετὰ χεῖρας

[12, 38]   τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις, ἔπειτα

[12, 67]   θεραπαινης τάξιν ἐπέχουσαν, κἀν ἄλ λοις δέ φησιν· Προσπτύω τῷ καλῷ

[12, 30]   εἰς Ηρας τέμενος, πεπυκασμένοι εἵμασι καλοῖς, χιονέοισι χιτῶσι πέδον χθονὸς εὐρέος

[12, 69]   τὸ θεῖον τιμῶντες καὶ μουσικῶς ἀλλήλοις συμπεριφερόμενοι, καὶ τὸ πλεῖστον, ἕνεκεν

[12, 76]   μᾶλλον ἢ τεθνάναι παράδείγμα τοῖς αλλοις, ἵν' εἰδῶσιν ὅτι τοῖς λίαν

[12, 76]   θεοὺς ἐξαμαρτάνων ἃ τοῖς μὲν ἄλλοις αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν, τῶν

[12, 60]   τὸ πρόσωπον ὑπαλειφόμενος καὶ τοῖς ἄλλοις ἀλείμμασιν ἐγχρίων ἑαυτόν· ἠβούλετο γὰρ

[12, 76]   καὶ τὰς νόσους ἢ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις προσράλλοντες. Τὸ μὲν γὰρ

[12, 53]   ἴσοις καταπέλταις καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις βέλεσιν εἰς τὸν πόλεμον ἱκανοῖς.

[12, 63]   μὴ παρόντος ἐμοῦ. Καὶ ἐν ἄλλοις δέ (φησιν ὁ Ηγήσανδρος· Αρίστιππος

[12, 77]   δ᾽ οὕτως ὡς πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ κενὴν λήκυθον βάλλ ειν

[12, 54]   ἀντιπροσώπους ἑαυτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις νυμφίοις, τὴν δὲ λοιπὴν δύναμιν

[12, 60]   ἔρωτες νυκτερινοί, καὶ ὁ τοῖς ἄλλοις τιθέμενος θεσμοὺς Δημήτριος καὶ τοὺς

[12, 44]   καὶ δεῖπνον αἰεὶ εὐτελὲς παρασκευάζεσθαι πολλοῖς ἀνθρώποις καὶ τοὺς ἀπόρους προσιόντας

[12, 44]   Ὁ δὲ Πεισίστρατος καὶ ἐν πολλοῖς βαρὺς ἐγένετο, ὅπου καὶ τὸ

[12, 27]   σώματα, περόναις γράφην ἐνεῖσαι. Ὅθεν πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον αἱ ὑβρισθεῖσαι τῶν

[12, 13]   οὐδὲ ἓν πρᾶγμα αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς πλησιάζει, (ἀλλὰ δικαστὰς ἀποδεικνύει· καὶ

[12, 58]   τ ῇ πόλει τὸν μέγιστον ἑρπύλλοις καὶ ῥόδοις μετεπέμπετο μὲν ἐν

[12, 11]   συναθροίσασα μετ' ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις τὰς δεσποίνας. Ὅθεν οἱ Λυδοὶ

[12, 11]   ὕβρεις τοῖς ἐν τῇ πόλει δούλοις τὰς τῶν δεσποτῶν παρθένους ἐξέδωκεν

[12, 39]   τῷ τοῦ μνήματος τύπῳ τοῖς δακτύλοις ἀποκροτοῦντι οἵου καταγέλωτός ἐστιν ἄξια

[12, 54]   σάλπιγγα τότε μὲν ἐν τοῖς γαμοις, καὶ ἄλλως δ' αἰεὶ ὅτε

[12, 2]   γραπτοῖς τε ζῴοισι μύροισί τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης τ' ἀκρήτου θυσίαις λιβάνου

[12, 57]   Οἷδα δὲ κἀγὼ παρὰ τοῖς ἐμοῖς Αλεξανδρεῦσιν λαύραν τινὰ καλουμένην μέχρι

[12, 9]   ταύτην Αμύντας φησὶν ἐν τοῖς Σταθμοῖς καὶ βότρυας ἔχειν ἐκ τῶν

[12, 58]   τὰ μὲν ὀστᾶ κατέκοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ δὲ λοιπὰ κρεανομησάμενοι ἐπηράσαντο

[12, 76]   ὅτι Κινησίας ἐστὶν ὁ τοῖς νόμοις βοηθός, ὃν ὑμεῖς πάντες ἐπίστασθε

[12, 65]   ὑπεροχήν· ὥστε τὸν πειθαρχοῦντα τοῖς νόμοις καὶ τῇ τῶν πολλῶν φήμῃ

[12, 27]   Κλέαρχος τάδε ἱστορεῖ· Μόνον δὲ νόμοις κοινοῖς πρῶτον ἔθνος ἐχρήσατο τὸ

[12, 30]   δ' ᾐωρεῦντ' ἀνέμῳ χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς, δαιδάλεοι δὲ χλιδῶνες ἄρ' ἀμφὶ

[12, 53]   ἄλλοις βέλεσιν εἰς τὸν πόλεμον ἱκανοῖς. ~Χάρης δ' ἐν τῇ δεκάτῃ

[12, 53]   Ἐδόκει γὰρ εἷναι μελαγχολικός. Ἐν Εκβατάνοις δὲ ποιήσας τῷ Διονύσῳ θυσίαν

[12, 8]   ἐν Σούσοις, ἐθέριζον δὲ ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι δὲ τὰ Σοῦσά φησιν

[12, 17]   καὶ τοὺς λαμπρῶς φιλοτιμηθέντας χρυσοῖς στεφάνοις τιμῶσι καὶ τούτους ἀνακηρύττουσιν ἐν

[12, 37]   προσηγορίας Χλιδῶν τε πλόκαμος ὥστε παρθένοις ἁβραῖς, ὅθεν καλεῖν Κουρῆτα λαὸν

[12, 64]   τοῖς Πέρσαις προκεῖσθαι λέγεται τοῖς δυναμένοις ἐξευρίσκειν καινὴν ἡδονήν· καὶ μάλα

[12, 58]   λοιπὰ κρεανομησάμενοι ἐπηράσαντο τοῖς μὴ γευσαμένοις αὐτῶν· ὅθεν πρὸς τὴν ἀνόσιον

[12, 14]   οὗτοι τὸν αὐτὸν τρόπον τοῖς θρεψαμένοις, πότους τὰ πολλὰ ποιούμενοι καὶ

[12, 16]   αἰεὶ τούτοις παρὰ τὴν δίαιταν ἀφιεμένοις εἰς τὸ συμπόσιον ἥδεσθαι. Ἀλλ'

[12, 1]   σιωπᾶν καὶ μὴ ἐπὶ τοσούτοις (προειρημένοις ἕτερα προστιθέναι· ἀλλ' ἐπεὶ πάνυ

[12, 76]   λίαν ὑβριστικῶς πρὸς τὰ θεῖα διακειμένοις οὐκ ἀεὶ εἰς τοὺς παῖδας

[12, 43]   γράφουσιν καὶ τῶν ἰδιωτῶν τοῖς δικαζομένοις· ἐφ' οἷς ὁ δῆμος ὁ

[12, 81]   ἀπολομένων οὐδὲν ἐπεζήτει, τοῖς δὲ σῳζόμἐνοις ἔχαιρεν καὶ διῆγεν μετὰ πλείστης

[12, 72]   Τοὺς δὲ χρηματισμοὺς ἐποιεῖτο τοῖς βουλομένοις προτιθέμενος κιβωτὸν τοῦ σώματος ἵνα

[12, 73]   δεῖπνον παρεσκεύασε τοῖς πρὸ αὐτοῦ γενομένοις ἱερεῦσι, γράφων οὕτως· Ἀρτεμίτια μεγίστη

[12, 15]   γλυκεῖαν, χαίροντες τοῖς ἐξ αὐτῆς γινομένοις ἐδέσμασιν, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν

[12, 13]   τὰ Περσικὰ συγγράψας ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις, Παρασκευαστικοῖς εἰπὼν ὡς ὁ ἐν

[12, 57]   ἢ γάμον ἢ μείζονας ὑποδοχὰς ποιουμένοις, Εκ πάντων οὖν τούτων ἄξιον

[12, 62]   καὶ ἐπέγραφεν τοῖς ὑπ' αὐτοῦ ἐπιτελουμένοις ἔργοις· (Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε

[12, 50]   θεοῖς τοῖς ἐπὶ τοῦ στόματος ἱδρυμένοις, ὃν ἔτι καὶ νῦν εἷναι

[12, 3]   ὄντων, παρὰ δὲ τοῖς λογισμῷ χρωμένοις ἀποδοκιμαζομένων. Τὸ οὖν ἡδονὰς διώκειν

[12, 19]   τινι Καρδιηνῷ δουλεύσας κορσωτεὺς ἐγένετο. Καρδιηνοῖς δὲ λόγιον ἦν ὡς Βισάλται

[12, 14]   τάλαντα πεντεκαίδεκα Βαρυλῴνια. ~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως τρυφήσασιν ἱστορεῖ Τίιμαιος ἐν

[12, 14]   σώματα· καὶ παρά γε τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργαστήρια κατεσκεύασται πολλὰ καὶ τεχνῖται

[12, 14]   νόμον εἶναί φησιν παρὰ τοῖς Τυρρηνοῖς κοινὰς ὑπάρχειν τὰς γυναῖκας· ταύτας

[12, 14]   ἁπάσαις. Οὐδὲν δ' αἰσχρόν ἐστι Τυρρηνοῖς οὐ μόνον αὐτοὺς ἐν τῷ

[12, 14]   νεανίσκους ἀκμάζοντας, οἳ πλησιάζουσιν αὐτοὶ ἐκείνοις, ἀφροδισιάζουσιν δὲ καὶ ποιοῦνται τὰς

[12, 10]   βούλομαι καὶ τὴν θρύψιν αὐτῶν. Ἐκείνοις γὰρ πρῶτον μὲν οὐκέτι τὰς

[12, 35]   τῆς ἡμέρας γαστριζόμενοι ἐν αὐτοῖς οἴνοις καὶ βρώμασιν, ὥστε καὶ προσαποφέρειν

[12, 27]   τάδε ἱστορεῖ· Μόνον δὲ νόμοις κοινοῖς πρῶτον ἔθνος ἐχρήσατο τὸ Σκυθῶν

[12, 76]   δύνασθαι τελευτῆσαι τὸν βίον τούτοις μόνοις προσήκει τοῖς τὰ τοιαῦτα ἅπερ

[12, 21]   βωμῶν ἅπαντες. καὶ ἐπὶ τοῖς φόνοις τούτοις ἀπεστράφη μὲν τὸ τῆς

[12, 53]   ἱερὰς ἐσθῆτας ἐφόρει ἐν τοῖς δείπνοις, ὁτὲ μὲν τὴν τοῦ Αμμωνος

[12, 60]   τοσαῦτα ἦν αὐτῷ τὰ ἐν δείπνοις παρασκευαζόμενα καθ' ἡμέραν ὥστε χαρισαμένου

[12, 44]   ἐν τοῖς ἀγροῖς καὶ τοῖς κήποις οὐδένα τοῦ καρποῦ καθίστα φύλακα,

[12, 44]   τοῖς χωρίοις οὐδ' ἐν τοῖς κήποις φύλακας (ἐφίστα, ὡς Θεόπομπος ἱστορεῖ

[12, 23]   καὶ τῆς ψιλώσεως ταύτης τοῖς λοιποῖς κατάρξαι. Ἐφόρουν δέ, φησίν, καὶ

[12, 37]   Πρώνακτος θυγατέρα μνηστεύοντας τοῖς τε λοιποῖς πᾶσιν ἐξησκημένους ἐλθεῖν καὶ κομῶντας

[12, 47]   ἔπησσον Εφέσιοι, τροφὴν δὲ τοῖς ἱπποις αυτοῦ Χῖοι παρεῖχον, ἱερεῖα δὲ

[12, 19]   τῆς Πολιτείας αὐτῶν, ἐνέδοσαν τοῖς ἵπποις τὸ ὀρχηστικὸν μέλος· συμπαρῆσαν γὰρ

[12, 16]   Μελιταίοις κυνιδίοις καὶ ἀνθρώποις οὐκ ἀνθρώποις. ~Εφόρουν δ' οἱ Συβαρῖται καὶ

[12, 44]   δεῖπνον αἰεὶ εὐτελὲς παρασκευάζεσθαι πολλοῖς ἀνθρώποις καὶ τοὺς ἀπόρους προσιόντας τῶν

[12, 16]   ἔχαιρον τοῖς Μελιταίοις κυνιδίοις καὶ ἀνθρώποις οὐκ ἀνθρώποις. ~Εφόρουν δ' οἱ

[12, 76]   τὰς νόσους ἢ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις προσράλλοντες. Τὸ μὲν γὰρ ἀποθανεῖν

[12, 74]   περὶ τὸν Ελλήσποντον πολεμῶν τοῖς βαρβάροις, ὁρῶν τοὺς Ασιαγενεῖς ταῖς μὲν

[12, 73]   τε κατεσκευασμένον σὺν ἱπποκόμῳ καὶ φαλάροις διαχρύσοις ἐδώκαμεν καὶ παρεκαλέσαμεν ἕκαστον

[12, 44]   Κίμων ὁ Αθηναῖος ἐν τοῖς ἀγροῖς καὶ τοῖς κήποις οὐδένα τοῦ

[12, 61]   ὁρμήσας οὔτε μέθαις καὶ πότοις ἀκαίροις χρησάμενος. ~Οὕτω δὲ παρὰ τοῖς

[12, 74]   κατὰ δέκα ἡμέρας παρισταμένων τοῖς ἐφόροις τῶν νέων. Καθεώρων δ' οἱ

[12, 63]   ἐκλογῆς (τῶν τριῶν γυναικῶν, καὶ μύροις ἐλούετο καὶ ἔφασκεν ὅτι· Κἀν

[12, 35]   χρώμενοι, ἀλειφόμενοι ἐλαίῳ πολυτελεῖ καὶ μύροις, τοῖς δὲ γραμματείοις οὕτως γὰρ

[12, 78]   καὶ κατάθρύπτοι, τὸν πόδ᾽ ἀμαρακίνοισι μύροις τρίψουσι τὸν ἐμόν. (Ἐν δὲ

[12, 70]   τοῦ Αναξίλα Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα λιπαίνων, χλανίδας θ' ἕλκων,

[12, 78]   τοὺς πόδας τῶν τρυφώντων ἐναλείφειν μύροις, ὡς Κηφισόδωρος μὲν ἐν Τροφωνίῳ

[12, 54]   ὀθονίοις πολυτελέσιν, ὑπὸ δὲ ταῦτα πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν. Τοῦ δὲ

[12, 29]   κουφότητος χάριν· καταπέπασταιι δὲ χρυσοῖς κέγχροις· οἱ δὲ κέγχροι νήματι πορφυρῷ

[12, 26]   Κολοφωνίων τρυφὴν διαδοῦναι καὶ τοῖς πλησιοχώροις, ἔπειτ' ὀνειδιζομένους λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι

[12, 53]   πολιορκῇ, μυρίαις πανοπλίαις καὶ τοῖς ἴσοις καταπέλταις καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις

[12, 8]   οἱ βασιλεῖς ἐχείμαζον μὲν ἐν Σούσοις, ἐθέριζον δὲ ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι

[12, 29]   καὶ κουφότητος χάριν· καταπέπασταιι δὲ χρυσοῖς κέγχροις· οἱ δὲ κέγχροι νήματι

[12, 17]   ἑστιάσεις καὶ τοὺς λαμπρῶς φιλοτιμηθέντας χρυσοῖς στεφάνοις τιμῶσι καὶ τούτους ἀνακηρύττουσιν

[12, 62]   τε ἐπεστηρίζετο χρυσᾶς ἴλικας ἐμπεπαισμένῳ χρυσοῖς τε ἀνασπαστοῖς ἐπέσφιγγε τῶν βλαυτῶν

[12, 53]   ὁπλοφύλαξ Αλέξανρδον Αμμωνος υἱὸν στεφανοῖ χρυσοῖς τρισχιλίοις, καὶ ὅταν Αθήνας πολιορκῇ,

[12, 73]   κατεσκευασμένον σὺν ἱπποκόμῳ καὶ φαλάροις διαχρύσοις ἐδώκαμεν καὶ παρεκαλέσαμεν ἕκαστον ἐπὶ

[12, 44]   φησι· Κίμων ὁ Αθηναῖος ἐν τοῖς ἀγροῖς καὶ τοῖς κήποις οὐδένα

[12, 17]   ἐν ταῖς δημοσίαις θυσίαις καὶ τοῖς ἀγῶσιν, προσκηρύττοντες οὐκ εὔνοιαν, ἀλλὰ

[12, 72]   ἥκιστά γ' ὢν λοίδορος ἐν τοῖς Αλιεῦσιν, τὸν μῦθον ὑποστησάμενος ὑπέρ

[12, 76]   ζῆν μᾶλλον ἢ τεθνάναι παράδείγμα τοῖς αλλοις, ἵν' εἰδῶσιν ὅτι τοῖς

[12, 60]   παιδέρωτι τὸ πρόσωπον ὑπαλειφόμενος καὶ τοῖς ἄλλοις ἀλείμμασιν ἐγχρίων ἑαυτόν· ἠβούλετο

[12, 76]   συμφορὰς καὶ τὰς νόσους ἢ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις προσράλλοντες. Τὸ μὲν

[12, 53]   τοῖς ἴσοις καταπέλταις καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις βέλεσιν εἰς τὸν πόλεμον

[12, 77]   ἀκρότονον δ᾽ οὕτως ὡς πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ κενὴν λήκυθον βάλλ

[12, 54]   κατέκλινεν ἀντιπροσ