>

Livre, Chap.
[12, 2]	λόγον καὶ τῆς τούτων ἡδυπαθείας.	~Η	γὰρ ἀπόλαυσις δήπου μετ' ἐπιθυμίας
[12, 58]	τρυφῆς ἱστόρησεν Ηρόδοτος ἐν τ	ῇ	ἕκτῃ ὡς ἀποπλέων ἐπὶ τὴν
[12, 59]	Ιστοριῶν, Ποσειδώνιος δ' ἐν τ	ῇ	ὀγδόῃ τῶν Ιστοριῶν περὶ Δαμοφίλου
[12, 57]	Σαμίοις λαύραν ἀντικατεσκεύασεν ἐν τ	ῇ	πόλει καὶ τοῖς Λυδῶν ἄνθεσιν
[12, 58]	στρώσας οἶκον τῶν ἐν τ	ῇ	πόλει τὸν μέγιστον ἑρπύλλοις καὶ
[12, 73]	ἐν τῇ ἑβδόμῃ καὶ τεσσαρακοστ	ῇ	τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Ὁ δὲ
[12, 28]	δὲ σύμπαντας Ιωνας ἐπισκώπτων Καλλίας	ἤ	Διοκλῆς ἐν Κύκλωψί φησιν· Τί
[12, 31]	Δωδώνῃ τάδε λέγει· πόθεν οἰκήτωρ,	ἤ	τις Ιώνων τρυφεραμπεχόνων ἁβρὸς ἡδυπαθὴς
[12, 12]	Τί γὰρ τούτων διάπτωμ' ἐγένετ'	ἢ	ἁμάρτημα τί; (Καὶ Νικόστρατος ἐν
[12, 40]	καὶ Μῆδος εἱς ἢ Κόραξος	ἢ	ἀπὸ τῶν ἄνω λιμνῶν Σινδὸς
[12, 8]	ἐφ' ὧν οὐδεὶς ἄλλος ἐπέβαινεν	ἢ	βασιλεύς. Ὅτε δὲ εἰς τὴν
[12, 57]	καὶ ποτήρια ἐπέτρεπε χρῆσθαι τοῖς	ἢ	γάμον ἢ μείζονας ὑποδοχὰς ποιουμένοις,
[12, 51]	αἰτίαν ταύτην αὐτὸν ὑπολαμβάνεσθαι Σικελιώτην	ἢ	διὰ τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην. Ἐν
[12, 6]	τὰ περὶ τὰς ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν,	ἢ	διὰ τί τὰ θερμὰ λουτρὰ
[12, 6]	πάντες Ηρακλέους φασὶν εἶναι ἱερά,	ἢ	διὰ τί τὰς μαλακὰς στρωμνὰς
[12, 79]	χεῖρας ἔχουσιν καὶ χαίρουσιν αὐτοῖς;	Ἢ	δυοῖν χάριν ταῦτα περιφέρουσιν· ἀρχή
[12, 10]	πλείω ἔχουσιν ἐπὶ τῶν ἵππων	ἢ	ἐπὶ τῶν εὐνῶν· οὐ γὰρ
[12, 12]	δ' αὐτοῦ Αλεξις ἐν Παννυχίδι	ἢ	Ερίθοις· μάγειρος δ' ἐστὶν ὁ
[12, 76]	προσράλλοντες. Τὸ μὲν γὰρ ἀποθανεῖν	ἢ	καμεῖν νομίμως κοινὸν ἡμῖν ἅπασίν
[12, 14]	Ἐπειδαν δὲ συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας,	ἢ	κατὰ συγγενείας, ποιοῦσιν οὕτως· πρῶτον
[12, 20]	διαλλαττούσῃ, ἐὰν μὴ ὁμολογῇ μοιχεύειν	ἢ	κίναιδος εἶναι, καὶ τήν ἐλευθέραν
[12, 40]	Ασσύριος εἴτε καὶ Μῆδος εἱς	ἢ	Κόραξος ἢ ἀπὸ τῶν ἄνω
[12, 12]	Α. Εἷτ' ἀντακαῖον ἰχθύων τάριχος	ἢ	κρεῶν, βατανίων εὐθέως. δίπυρον παραθήσω
[12, 78]	Ἁπαλὸν δὲ σισύμβριον ἢ ῥόδον	ἢ	κρίνον παρ᾽ οὖς ἐθάκει, μετὰ
[12, 20]	Εἰ δέ τις τῶν ὀψοποιῶν	ἢ	μαγείρων ἴδιον εὕροι βρῶμα καὶ
[12, 57]	ἐπέτρεπε χρῆσθαι τοῖς ἢ γάμον	ἢ	μείζονας ὑποδοχὰς ποιουμένοις, Εκ πάντων
[12, 9]	καὶ μηδένα πίνειν ἀπ' αὐτοῦ	ἢ	μόνον βασιλέα καὶ τὸν πρεσβύτατον
[12, 37]	ἐν Ιταλίᾳ ὥς φησιν Υπέροχος	ἢ	ὁ ποιήσας τὰ εἰς αὐτὸν
[12, 11]	ὡς ἱστορεῖ Ξάνθος ὁ Λυδὸς	ἢ	ὁ τὰς εἰς αὐτὸν ἀναφερομένας
[12, 7]	τι φημὶ τέλος χαριέστερον εἶναι	ἢ	ὅταν εὐφροσύνη μὲν ἔχη κάτα'
[12, 57]	τύραννον ὅτι οὐδαμόθεν ἀναγέγραπται γυναῖκας	ἢ	παῖδας μεταπεμψάμενος, καίτοι περὶ τὰς
[12, 79]	τε καρποῖσι καὶ ἄνθεσι θεωρούμενον.	Ἢ	πάντες οἱ ἐρῶντες οἷον ἐκτρυφῶντες
[12, 16]	πλατυγίζοντα καὶ κεχηνότα ἢ στρουθὸν	ἢ	πίθηκον, ἐπίβουλον κακόν. (Καὶ Αθηνόδωρος
[12, 6]	τὰς (ἐδωδὰς αὐτῷ σπουδὴν ἀνατίθετε,	ἢ	πόθεν παρῆλθεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους
[12, 5]	ἁδονᾶς ἄτερ θνατῶν βίος ποθεινὸς	ἢ	ποία τυραννίς; (τᾶσδ' ἄτερ οὐδὲ
[12, 78]	παλαιτέρων φησίν· Ἁπαλὸν δὲ σισύμβριον	ἢ	ῥόδον ἢ κρίνον παρ᾽ οὖς
[12, 16]	ἢ χῆνα πλατυγίζοντα καὶ κεχηνότα	ἢ	στρουθὸν ἢ πίθηκον, ἐπίβουλον κακόν.
[12, 76]	ἐχθροὺς βούλεσθαι αὐτὸν ζῆν μᾶλλον	ἢ	τεθνάναι παράδείγμα τοῖς αλλοις, ἵν'
[12, 79]	σώματος ὤρας προκαλεῖται τοὺς λαβόντας.	Ἢ	τὴν τούτων ὥραν παραψυχὴν καὶ
[12, 52]	βιώσας (ποῖοι γὰρ οὐ κόλακες	ἢ	τί πλῆθος οὐχ ἑταίρων (περὶ
[12, 55]	καταγωνιζόμενος ἑαυτὸν οὐκ ἤσθετο πρότερον	ἢ	τὸ σκῆπτρον ἕτεροι λαβόντες ἀνεκηρύχθησαν,
[12, 74]	τυχούσης ἀδοξίας νομίζεσθαι, εἴ τις	ἢ	τὸ σχῆμα ἀνανδρότερον ἔχων ἢ
[12, 15]	ἀνανδρότατον μᾶλλον ἂν ἑλέσθαι ἀποθανεῖν	ἢ	τοιοῦτον βίον ζῶντα καρτερεῖν. ~Εθος
[12, 4]	πέρα τούτων καὶ ἀλλοίων ἐδερσμάτων	ἢ	τοιούτων (ἐπίθυμια, δυνατὴ δὲ κολαζομένη
[12, 76]	τὰς συμφορὰς καὶ τὰς νόσους	ἢ	τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις προσράλλοντες. Τὸ
[12, 33]	παντοδαπῶν τὰς τραπέζας παραθήσονται πλήρεις	ἢ	τὸν αὑτῶν βίον ὅπως παρασχήσονται
[12, 52]	Νικίου, φησί, τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον	ἢ	τὸν Ισχομάχου τίνες ἀπώλεσαν; Οὐκ
[12, 74]	ἢ τὸ σχῆμα ἀνανδρότερον ἔχων	ἢ	τὸν ὄγκον τοῦ σώματος προπετῆ
[12, 44]	περιήγετο μὲν ἀεὶ νεανίσκους δύ᾽	ἢ	τρεῖς ἔχοντας κέρματα τούτοις τε
[12, 75]	ὦν καταλέγει Ἕρμιππος ἐν Κέρκωψιν	ἢ	ὑπερπλουτοῦντας τῷ Ταναγραίῳ κήτει ἐοικέναι,
[12, 69]	τοῦ ὀρθρίου γενομένης τραπέζης ἀπολαυσωσιν	ἢ	χάριν ἐξοινίας ἐποιήσαντο τὰς συνόδους,
[12, 16]	ἔστ' ἄνθρωπον, ἂν ἔχῃ βίον,	ἢ	χῆνα πλατυγίζοντα καὶ κεχηνότα ἢ
[12, 77]	τοιοῦτόν τινα εἶναι τὴν ἰδέαν	ἢ	ὥς φησιν Αντιφάνης ἐν Αἰόλῳ·
[12, 64]	ταῦτα συμβάλλεσθαί τινας ἡδονάς, ὅταν	ᾖ	ἡ ὑποκειμένη ὕλη τῶν θαυμαζομένων
[12, 37]	Κόμας ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς,	ἦ	που ποθεινὸν χρῆμα παιζούση φρενί,
[12, 64]	συμβάλλεσθαί τινας ἡδονάς, ὅταν ᾖ	ἡ	ὑποκειμένη ὕλη τῶν θαυμαζομένων ὑπὸ
[12, 68]	ὑμῖν καὶ πρότερον ὅπως μηδεὶς	ᾖ	φιλόσοφος ἐν τῇ πόλει μηδ᾽
[12, 5]	οὗτοι καὶ τὰς φύσεις. Καὶ	ἡ	Αθηναίων πόλις, ἕως ἐτρύφα, μεγίστη
[12, 64]	καὶ μάλα ὀρθῶς. Ταχὺ γὰρ	ἡ	ἀνθρωπίνη φύσις ἐμπίπλαται τῶν χρονιζουσῶν
[12, 19]	τῆς Καρδίης αὐλητρίδα, καὶ ἀφικομένη	ἡ	αὐλητρὶς εἰς τοὺς Βισάλτας ἐδίδαξε
[12, 72]	δὲ πρὸς τὸν καθαρὸν τόπον	ἡ	(βελόνη διελθοῦσα ἔθιγεν. τότε διηγείρετο.
[12, 79]	καὶ αὐτοὺς μεταδιδόναι τῆς ὥρας.	Ἡ	γὰρ τῶν ὡραίων ἀνθῶν καὶ
[12, 64]	πολὺ τῆς φύσεως ἀφεστηκὸς εἷναι.	Ἡ	γὰρ φύσις ὅταν φθέγγηται τὴν
[12, 54]	στολῇ γαμικῇ εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ·	Ἡ	δὲ αὐτοῦ χρυσόπους ἦν. Συμπαρέλαβεν
[12, 4]	τε παῦσαι ζῶντας δυνατή; Ναί.	Ἡ	δὲ ὄψου, εἴ πῄ τινα
[12, 59]	ᾧ χρηματίζειν Ιέρωνα τὸν βασιλέα.	Ἡ	δὲ Πανορμῖτις τῆς Σικελίας πᾶσα
[12, 18]	ζῆσαι ὑπὲρ τὸ μέτρον ἐκλελυμένως.	Ἡ	δὲ πόλις αὐτῶν ἐν κοίλῳ
[12, 49]	Λακωνικῶν καὶ Πελοποννησιακῶν μεστὰς εἰσέπλε.	Ἡ	δὲ τριήρης ἐφ' ἧς αὐτὸς
[12, 9]	ἄλλων ἐάν τις πίῃ, θάνατος	ἡ	ζημία. ~Ξενοφῶν δὲ, ἐν ὀγδόῳ
[12, 2]	τῆς Αφροδίτης, αὕτη δ' ἐστὶν	ἡ	ἡδονή, πάντα συνεταράχθη. Καί μοι
[12, 42]	τῶν δορυφόρων ὀψόμενον εἰ παραγέγονεν	ἡ	θεὸς εἰς τὸν θάλαμον. Ἀφικομένου
[12, 19]	ὀρχησμὸν ἐτράποντο· τῶν δὲ Καρδιηνῶν	ἡ	ἰσχὺς ἐν τῇ ἵππῳ ἦν,
[12, 64]	ὥστε ἐπεὶ μεγάλην ἔχει δύναμιν	ἡ	καινότης πρὸς τὸ μείζω φανῆναι
[12, 25]	Μεγάλη Ελλὰς ἐκλήθη πᾶσα σχεδὸν	ἡ	κατὰ τὴν Ιταλίαν κατοίκησις. ~Μιλήσιοι
[12, 63]	τε τοῦ Διονυσίου τί φαίνεται	ἡ	κατάκλισις πρὸς τὴν χθὲς ἔφησεν
[12, 8]	καλουμένου λαβύζου. Εὐώδης δ' ἐστὶν	ἡ	λάβυζος καὶ πολυτιμοτέρα τῆς σμύρνης.
[12, 69]	ἀκροαμάτων καὶ ἀργυρωμάτων καὶ στρωμνῆς	ἡ	λοιπὴ παρασκευὴ καὶ ἡ τῶν
[12, 19]	ἐπὶ τὴν Καρδίην. Καὶ ἐπειδὴ	ἡ	μάχη συνειστήκει, ἐκέλευσεν αὐλεῖν τὰ
[12, 4]	καὶ ὄψου ἀναγκαῖος ἂν εἴη;	ἡ	μέν γέ που τοῦ σίτου
[12, 57]	διαγγελθέντα Σαμίων ἄνθεα. Τούτων δὲ	ἡ	μὲν Σαμίων λαύρα στενωπή τις
[12, 18]	Ἐγένετ' οὖν αὐτοῖς τῆς τύχης	ἡ	μεταρολὴ ἐπεί τις τῶν οἰκετῶν
[12, 58]	οὖσαν αὐτῷ μητρόπολιν (Δωρὶς γὰρ	ἡ	μήτηρ αὐτοῦ τὸ γένος ἦν
[12, 26]	ἐν δευτέρῳ περὶ Δικαιοσύνης φησίν·	Ἡ	Μιλησίων πόλις περιπέπτωκεν ἀτυχίαις διὰ
[12, 78]	εἷτα τὰ γόνατα. Ὡς θᾶττον	ἡ	παῖς δ' ἥψατ῏ αὐτοῦ τῶν
[12, 9]	ὑπόμνημα. Δύναται γάρ, ὡς ἔοικεν,	ἡ	παράκαιρος ἅμα καὶ μάταιος αὐτῶν
[12, 4]	Πάνυ μὲν οὖν. Τί δαί;	ἡ	πέρα τούτων καὶ ἀλλοίων ἐδερσμάτων
[12, 39]	πεποίηται ποιούμενος δὶς ἐν χορῷ.	ἡ	περὶ τὰ λοιπὰ σπουδή. Φαίνεται
[12, 5]	ὅτι μέγιστόν ἐστι τῶν κακῶν	ἡ	περὶ τὸ ζῆν ταλαιπωρία καὶ
[12, 18]	φιλοτιμούμενοι πρὸς ἑαυτοὺς τρυφαῖς, καὶ	ἡ	πόλις δὲ πρὸς ἁπάσας τὰς
[12, 31]	καὶ περισπούδαστον, ἰσοστάσιος γὰρ ἦν	ἡ	πορφύρα πρὸς ἄργυρον ἐξεταζομένη. Τοιγαροῦν
[12, 70]	γυμνὴ μὲν ᾠνοχόει παιδίσκη πρόσηρος	ἡ	προκριθεῖσα διαφέρειν ὥρᾳ τῶν ἄλλων,
[12, 18]	πυνθανόμενοι μέχρι τίνος εὐδαιμονήσουσι. Καὶ	ἡ	Πυθία ἔφη· Εὐδαίμων, Συβαρῖτα, πανευδαίμων
[12, 25]	ἀμφὶ Σίριος ῥοάς. Ὠνομάσθη δ'	ἡ	Σῖρις, ὡς μὲν Τίμαιός φησιν
[12, 55]	Αλεξανδρῳ δαπανης. Ἦν γὰρ αὐτοῦ	ἡ	σκηνὴ κλινῶν ρ' χρυσοῖ δὲ
[12, 49]	Οὔτ' ἂν δύο Λυσάνδρους ὑπήνεγκεν	ἡ	(Σπάρτη οὔτ' ἂν δύ' Αλκιβιάδας
[12, 61]	Λυσάνδρου ἔφη ὅτι Δεύτερον τοῦτον	ἡ	Σπάρτη φέρει Παυσανίαν. Θεόπομπος δὲ
[12, 74]	δέχεται· ἐὰν δὲ στασιάσωμεν, οὐδὲ	ἡ	σύμπασα οἰκία. ~Πόσῳ οὖν κάλλιόν
[12, 64]	ξυνιέντος εἶναι τίς ποτε ἐστὶν	ἡ	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως σύστασις· τεκμήριον
[12, 67]	Ἀρχὴ καὶ ῥίζα παντὸς ἀγαθοῦ	ἡ	τῆς γαστρὸς ἡδονή· καὶ τὰ
[12, 27]	ὑπερηφάνως προέστησαν ὥστε οὐδένων ἄδακρυς	ἡ	τῆς δουλείας ὑπουργία γιγνομένη διήγγειλεν
[12, 4]	γραφων οὕτως Ἆρ' οὖν οὐχὶ	ἡ	τοῦ φαγεῖν μέχρις ὑγιείας (καὶ
[12, 58]	κατήλεσαν αὐτῶν τὰς σάρκας, ίν'	ἡ	τροφὴ σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ· τὰ δὲ
[12, 28]	ἐν Κύκλωψί φησιν· Τί γὰρ	ἡ	τρυφερὰ καὶ καλλιτράπεζος Ιωνία εἴφ'
[12, 69]	στρωμνῆς ἡ λοιπὴ παρασκευὴ καὶ	ἡ	τῶν δείπνων περιεργία καὶ ὁ
[12, 65]	αὐτὴν αἰτίαν· αὕτη δ' ἐστὶν	ἡ	τῶν σωματικῶν ἡδονῶν ἀπόλαυσις. Οἱ
[12, 79]	καὶ διὰ τῆς τούτων ἀγαπήσεως	(ἡ	φύσις μηνύει τοὺς τῆς ὥρας
[12, 31]	τῆς τρυφῆς. ἔτι καὶ νῦν	ἡ	χρυσῆ παροιμία διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν
[12, 63]	τὴν τρυφὴν αἱρέσεως ἀιτεποιήσαντο· καὶ	ἥ	γε Κυρηναϊκὴ καλουμένη ἀπ' Αριστίππου
[12, 63]	ἔφασκεν ὅτι· Κἀν βακχεύμασιν οὖσ'	ἥ	γε σώφρων οὐ διαφθαρήσεται. Κωμῳδῶν
[12, 65]	πολὺ λειπόμενον· (ἐκεινῳ μὲν γὰρ	ἥ	τε Ασία ὅλη χορηγεῖ. τὸ
[12, 65]	βασιλείαν οὐκ ἄλλου τινὸς ἕνεκα	ἥ	τοῦ κυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας,
[12, 50]	(ζῴδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν,	ἣ	καυσίαν ἁλουργῆ οὖσαν ἔσφιγγεν, ἐπὶ
[12, 73]	μεγίστη ἑορτὴ, ἐν Κυρήνῃ, ἐν	ᾗ	ὁ ἱερεὺς τοῦ Απολλωνος (ἐνιαύσιος
[12, 65]	καὶ τῆς λοιπῆς διαίτης, ὅπως	ᾗ	ὁμαλής, πολεμούντων οὗν τῶν νομοθετῶν
[12, 57]	μέχρι καὶ νῦν Εὐδαιμόνων, ἐν	ᾗ	πάντα τὰ πρὸς τρυφὴν ἐπωλεῖτο.
[12, 4]	ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ τε ὠφέλιμος	ᾗ	τε παῦσαι ζῶντας δυνατή; Ναί.
[12, 4]	τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία,	ᾗ	τε ὠφέλιμος ᾗ τε παῦσαι
[12, 7]	δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια	Ηβη	νέκταρ ἐῳνοχόει, τοὶ δὲ χρυσέοις
[12, 40]	δ' οὐκ ἔτ' οὐδέν, ἀλλὰ	γῆ	πεποίημαι. Ἔχω δ' ὁκόσον ἔδαισα
[12, 21]	χολήν· ἀνέβλυσεν δὲ καὶ αἵματος	πηγὴ	ἐν τῷ ἱερῷ αὐτῆς· καὶ
[12, 53]	ἄλλα θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ	σιγὴ	κατεῖχε πάντας ὑπὸ δέους τοὺς
[12, 20]	χρῆσθαι καὶ διαλλαττούσῃ, ἐὰν μὴ	ὁμολογῇ	μοιχεύειν ἢ κίναιδος εἶναι, καὶ
[12, 77]	ὀλίγαις νεκροὺς ποιεῖς; Μένανδρος δὲ	Οργῇ·	Ὁ λιμὸς ὑμῶν τὸν καλὸν
[12, 5]	ἦν καὶ μεγαλοψυχοτάτους ἔτρεφεν ἄνδρας.	Ἁλουργῆ	μὲν γὰρ (ἠμπίσχοντο ἱμάτια, ποικίλους
[12, 50]	δὲ χρυσόπαστος ἦν, ἣ καυσίαν	ἁλουργῆ	οὖσαν ἔσφιγγεν, ἐπὶ τὸ νῶτον
[12, 47]	καὶ Αντισθένης ὁ Σωκρατικὸς ὡς	δὴ	αὐτὸς αὐτόπτης γεγονὼς τοῦ Αλκιριάδου
[12, 17]	Μιλησίων ἐρίων πεποιημένα· ἀφ' ὧν	δὴ	καὶ αἱ φιλίαι ταῖς πόλεσιν
[12, 31]	ἁλουργεῖς φοροῦντας στολὰς ἀστυπολεῖν· ὃ	δὴ	καὶ βασιλεῦσιν σπάνιον τότ' ἦν
[12, 65]	πολιτικὴν κοινωνίαν ἀναγκαῖα εἷναι καὶ	δὴ	καὶ περὶ ἐσθῆτος καὶ τῆς
[12, 27]	διαίτης, τρυφήσαντες δὲ καὶ μάλιστα	δὴ	καὶ πρῶτοι πάντων τῶν ἀνθρώπων
[12, 19]	ἐδίδαξε πολλοὺς αὐλητάς· μεθ' ὧν	δὴ	καὶ στρατεύεναι ἐπὶ τὴν Καρδίην.
[12, 31]	ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς καὶ	δὴ	καὶ τοὺς Ιωνάς φησι διὰ
[12, 4]	ταῖς περὶ τὰ ἀφροδίσια, αἳ	δὴ	μέγισται δοκοῦσιν εἶναι, καὶ τὸ
[12, 38]	υἱόν, οἱ δὲ Αναβαραξάρου. Ὅτε	δὴ	οὖν Αρβάκης, εἱς τῶν ὑπ'
[12, 69]	ἕνεκεν ἀνέσεως καὶ φιλολογίας. Ἃ	δὴ	πάντα γέγονεν δεύτερα παρὰ τοῖς
[12, 69]	τῶν Μουσείων ἐπιμελητὴν γενέσθαι. Ἅ	δὴ	πάντα ἐφαίνετο λόγου μὲν ἀλλότρια
[12, 64]	ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως· ὃ	δὴ	πεπονθέναι δοκεῖ ὅ τε χρυσὸς
[12, 22]	ὑπηρέτην τοῦ πρυτανεύοντος. Ἐξ οὗ	δὴ	Περσικὴν ἔχων στολὴν περιέρχεται ταῖς
[12, 64]	τῶν ἄλλων σκευῶν· πάντα γὰρ	δὴ	ταῦτα συμβάλλεσθαί τινας ἡδονάς, ὅταν
[12, 34]	ἐν ταῖς Επιστολαῖς φησιν· Ταύτην	δὴ	τὴν διάνοιαν ἔχων εἰς Ιταλίαν
[12, 79]	τοῖς ὡραίοις ἁβρύνονται; Φυσικὸν γὰρ	δή	τι τὸ τοὺς οἰομένους εἱναι
[12, 44]	τινὰ τῶν συνακολουθούντων αὐτῷ. Ἐκ	δὴ	τούτων ἁπάντων ηὐδοκίμει καὶ πρῶτος
[12, 58]	Ιπποκράτεος Συβαρίτης, ὅς ἐπὶ πλεῖστον	δὴ	χλιδῆς εἷς (ἀνὴρ ἀφίκετο. Εἵποντο
[12, 75]	Θουμάντιδος. Καὶ Αριστοφάνης δ' ἐν	Γηρυτάδῃ	λεπτοὺς τούσδε καταλέγει, οῦς καὶ
[12, 75]	γὰρ πενόμενοι ἀνάπηρά σοι θύουσιν	ἤδη	βούδια, Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος.
[12, 42]	κατασκευάσας ἀνέμενεν μεθύων τὴν θεόν.	Ἤδη	δ᾽ (ἔκφρων γενόμενος ἔπεμπέ τινα
[12, 43]	καίτοι γε καὶ πρὸς τρυφὴν	ἤδη	ζῶντος· ὅς γε περιήγετο στρατευόμενος
[12, 56]	ἀναδόσεις ἐγίγνοντο ὁλομελῶν βρωμάτων, εἷτ᾽	ἤδη	καὶ ζώντων χηνῶν καὶ λαγωῶν
[12, 10]	μόνον ἀρκεῖ μαλακῶς ὑποστόρνυσθαι, ἀλλ'	ἤδη	καὶ τῶν κλινῶν τοὺς πόδας
[12, 64]	Ἐμοὶ μὲν, ὦ ἄνδρες, πολλάκις	ἤδη	πέφηνεν ἐπισκοποῦντι κομιδῇ ἄτοπον τὸ
[12, 62]	κλύουσι, λέγω τάδε· φημὶ γὰρ	ἤδη	τέχνης εὑρῆσθαι τέρματα τῆσδε σαφῆ
[12, 68]	πάντες ἀπαλλάσσωνται ἐκ τῶν τόπων	ἤδη,	τῶν δὲ νεανίσκων ὅσοι ἐὰν
[12, 32]	καὶ δίὰ τὸ δημοκρατεῖσθαι πολὺν	ἤδη	χρόνον καὶ τὴν πόλιν ἐπ'
[12, 22]	φασι τοῦτο γεγονέναι, αλλὰ διὰ	Δημοκήδη	τον ἰατρόν· ὃς τὸ μὲν
[12, 64]	αἰτίαν πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων	εἴδη,	πολλὰ δὲ πεμμάτων, πολλὰ δὲ
[12, 28]	κατὰ Ἀλκιβιάδου λοιδορίας γράφει οὕτως·	Ἐπειδὴ	ἐδοκιμάσθης ὑπὸ τῶν ἐπιτρόπων, παραλαβὼν
[12, 19]	στρατεύεναι ἐπὶ τὴν Καρδίην. Καὶ	ἐπειδὴ	ἡ μάχη συνειστήκει, ἐκέλευσεν αὐλεῖν
[12, 52]	ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς,	ἐπειδὴ	πάντα κατανάλωσαν, κώνειον πιόντες ἅμα
[12, 10]	ἐπὶ ταπίδων τιθέασιν, ὅπως μὴ	ἀντερείδῃ	τὸ δάπεδον, ἀλλ' ὑπείκωσιν αἱ
[12, 64]	ἄνδρες, πολλάκις ἤδη πέφηνεν ἐπισκοποῦντι	κομιδῇ	ἄτοπον τὸ τῶν ἀρετῶν τούτων
[12, 39]	χορῷ. ἡ περὶ τὰ λοιπὰ	σπουδή.	Φαίνεται γοῦν οὐκ ἄπρακτος γενόμενος
[12, 47]	τοῦ Αλκιριάδου ἰσχυρὸν αὐτὸν καὶ	ἀνδρώδη	καὶ εὐπαίδευτον καὶ τολμηρὸν καὶ
[12, 19]	πορθμεῖ ἵνα παρὰ τὴν γῆν	πλέῃ.	Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο ὅτι μόλις
[12, 68]	οἱκον, εἰ βούλει, μέγα καὶ	ζῆ	τύραννον σχῆμ' ἔχων· ἐὰν δ'
[12, 67]	καὶ τὰ τοιουτότροπα, ἐὰν ἡδονὴν	παρασκευάζη·	ἐὰν δὲ μὴ παρασκεύαζη, χαίρειν
[12, 67]	ἡδονὴν παρασκευάζη· ἐὰν δὲ μὴ	παρασκεύαζη,	χαίρειν ἐα τέον, σαφῶς ὑπουργὸν
[12, 64]	οἷς εἷναι καὶ Πολύαρχον τὸν	ἡδυπαθῆ	ἐπικαλούμενον, ἄνδρα περὶ τὰς σωματικὰς
[12, 19]	παῖς ὢν ἐν τῇ Καρδίῃ	(ἐπράθη	καί τινι Καρδιηνῷ δουλεύσας κορσωτεὺς
[12, 8]	ἐφ' ἵππον. Πεζὸς δὲ οὐδέποτε	ἑωράθη	ἔξω τῶν βασιλείων, εἰ δὲ
[12, 81]	Ὁ Αἰξωνεὺς Θράσυλλος ὁ Πυθοδώρου	διετέθη	ποτὲ ὑπὸ μανίας τοιαύτης ὡς
[12, 25]	ἀνθρώπων. Διὸ καὶ Μεγάλη Ελλὰς	ἐκλήθη	πᾶσα σχεδὸν ἡ κατὰ τὴν
[12, 56]	σὺν ἀνδρομήκεσι λημνίσκων χρυσῶν πιλήμασιν	πλήθη.	~Κλύτος δ' ὁ Αριστοτελικὸς ἐν
[12, 59]	Σικελιώτου, δι' ὃν ὁ δουλικὸς	ἐκινήθη	πόλεμος, ὅτι τρυφῆς ἦν οἰκεῖος,
[12, 26]	ὁ Αριστοτέλης, καὶ παροιμία τις	ἐγεννήθη	ἐπ' αὐτῶν Πάλαι ποτ' ἦσαν
[12, 65]	ὁ περὶ τὴν δικαιοσύνην ἔπαινος	ηὐξήθη,	καί πού τις καὶ ποιητὴς
[12, 7]	τοὺς καιρους ὑπὲρ τοῦ δοκεῖν	ὁμοήθη	τοῖς Φαίαξιν εἷναι τὸ ἁβροδίαιτον
[12, 7]	καὶ εὐναί. Μόνως γὰρ οὕτως	ᾠήθη	ὧν ἤλπιζεν μὴ διαμαρτεῖν. Τοιοῦτός
[12, 38]	ξύλων κἀνταῦθα κλίνας ὑπεστόρεσε καὶ	κατεκνλίθη	αὐτός τε μετὰ καὶ τῆς
[12, 75]	ἄρα· τούτους γάρ ἣν πολλῷ	ξυνέλθῃ,	ξυλλαβων ὁ τῆς διαροίας ποταμὸς
[12, 57]	(Ἑλλ άδα· τὰ δε Σαμίων	ἄνθη	γυναικῶν και ἀνδρῶν κάλλη διάφορα.
[12, 79]	Διὰ τί, φησί, μετὰ χεῖρας	ἄνθη	καὶ μῆλα καὶ τὰ τοιαῦτα
[12, 46]	τῳ περὶ Ανακρέοντος πρόθεὶς τὸ	Ξανθῇ	δ' Εὐρυπύλῃ μέλει ὁ περιφόρητος
[12, 52]	ὥστε μετὰ γρᾳδίου βαρβάρου διατελεῖν	ἠναγκάσθη	καὶ τῶν ἀναγκαίων τῶν καθ'
[12, 25]	ἐρατός, οἷος ἀμφὶ Σίριος ῥοάς.	Ὠνομάσθη	δ' ἡ Σῖρις, ὡς μὲν
[12, 58]	σάρκας, ίν' ἡ τροφὴ σιτοποιουμένων	κατεδεσθῇ·	τὰ δὲ λείψανα κατεπόντωσαν. Αὐτὸς
[12, 54]	δώρων ὑπερβολάς, ἐφ οἷς καὶ	ἥσθη	ὁ Αλέξανδρος. Ὑπεκρίθησαν δὲ τραγῳδοὶ
[12, 3]	ὢν ὑπὸ τοῦ ἀσθενεστάτου Ἡφαίστου	συνεποδίσθη	καὶ ὦφλεν αἰσχύνην καὶ ζημίαν
[12, 51]	Λάκων ἀποστὰς τῆς πατρίου διαίτης	συνηθίσθη	ξενικῶς καὶ μαλακῶς· διόπερ οὐκ
[12, 11]	ἐν ᾧ τόπῳ πρὸς ἐκείνων	ὑβρίσθη·	εἰς τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ'
[12, 2]	δ' ἐστὶν ἡ ἡδονή, πάντα	συνεταράχθη.	Καί μοι δοκεῖ καὶ ὁ
[12, 63]	οὐκ ἔχομαι. Καὶ παρὰ Διονυσίῳ	διηνέχθη	τισὶ περὶ τῆς ἐκλογῆς (τῶν
[12, 22]	ἐκείνου θάνατον αἰχμαλωτισθεὶς ὑπὸ Περσῶν	ἀνήχθη	ὡς βασιλέα, Οροίτου τὸν Πολυκράτη
[12, 65]	χρύσεον ὄμμα τὸ τᾶς Δίκας.	Ἀπεθεώθη	δὲ καὶ αὐτὸ τὸ τῆς
[12, 51]	τῷ πολέμῳ ἀποθανὼν οὐδὲ ταφῆς	κατηξιώθη,	καίτοι Ταραντίνων πολλὰ χρήματα ὑποσχομένων
[12, 55]	Ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα	κραταιή.	~Αντίοχον δὲ τὸν Γρυπὸν ἐπικαλούμενον
[12, 19]	δὲ παῖς ὢν ἐν τῇ	Καρδίῃ	(ἐπράθη καί τινι Καρδιηνῷ δουλεύσας
[12, 22]	Περσῶν καὶ λέγοντος ὅτι βασιλέως	εἴη	δοῦλος, ἐκεῖνον μὲν ἀφείλαντο οἱ
[12, 48]	οὐκ ἔφαντο δύνασθαι γνῶναι ὁποτέρου	εἴη.	Ἐπεὶ δὲ ἦν ἀνδρὸς ὡραία,
[12, 4]	σίτου καὶ ὄψου ἀναγκαῖος ἂν	εἴη;	ἡ μέν γέ που τοῦ
[12, 80]	ἐπὶ τὴν λεωφόρον διεκρίνοιτο ποτέρα	εἴη	καλλιπυγοτέρα. Καί ποτε παριόντος νεανίσκου
[12, 47]	ἐρωτικῶς, λεγόντων τινῶν ὡς ἀγνώμονα	εἴη	πεποιηκὼς Αλκιβιάδης, Οὐ μὰ Δί᾽
[12, 65]	δέ, φησί, τὸν ἡμέτερον τύραννον	θείῃ	τις ἂν καίπερ πολὺ λειπόμενον·
[12, 44]	εἰσιόντα ἀπολαύειν καὶ λαμβάνειν ὧν	δεηθείη·	ὅπερ ὕστερον ἐποίησε καὶ Κίμων
[12, 81]	χαρᾶς τοσαύτης ὅσησπερ (ἅν τις	ἡσθείη	τοσούτων χρημάτων κύριος ὤν. Καὶ
[12, 65]	χορηγεῖον παντελῶς ἂν εὐτελές τι	φανείη	πρὸς ἐκεῖνο συγκρινόμενον. Ὅτι μὲν
[12, 77]	πόδε ὡς μὴ ὑπὸ ἀνέμου	ἀνατραπείη.	Πολέμων δ' ὁ περι ηγητὴς
[12, 7]	κρητῆρος ἀφύσσων οἰνοχόος παρέχῃσι καὶ	ἐγχείῃ	δεπάεσσιν. τοῦτό τί μοι κάλλιστον
[12, 39]	Αγχιάλην καὶ Ταρσὸν (ἔδειμεν ἡμέρῃ	μιῇ.	Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς τἄλλα
[12, 39]	Ανακυνδαράξεω Αγχιάλην ἔδειμε καὶ Ταρσὸν	μιῇ	ἡμέρῃ, ἀλλὰ νῦν τέθνηκεν. Αμύντας
[12, 47]	αὐτοῦ Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε δὲ	χορηγοίη	πομπεύων ἐν πορφυρίδι εἰσιὼν εἰς
[12, 67]	αὐτὸ θαυμάζουσιν, ὅταν μηδεμίαν ἡδονὴν	ποιῇ.	~Καλῶς ἄρα ποιοῦντες Ρωμαῖοι οί
[12, 9]	τῶν δ' ἄλλων ἐάν τις	πίῃ,	θάνατος ἡ ζημία. ~Ξενοφῶν δὲ,
[12, 42]	τῶν βασιλέων τῶν ἐν τῇ	Θράκῃ	γεγενημένων μάλιστα πρὸς ἡδυπαθείας καὶ
[12, 43]	πόλεως καταβιοῦν, Ιφικράτης μὲν ἐν	Θρᾴκῃ,	Κόνων δ' ἐν Κύπρῳ, Τιμόθεος
[12, 63]	αἱρέσεως ἀιτεποιήσαντο· καὶ ἥ γε	Κυρηναϊκὴ	καλουμένη ἀπ' Αριστίππου τοῦ Σωκρατικοῦ
[12, 65]	καὶ βωμοὺς καὶ θυσίας γίνεσθαι	Δίκῃ.	Μετὰ ταύτην δὲ καὶ Σωφροσύνην
[12, 54]	ἑκάστη ἦν κλίνη κεκοσμημένη στολῇ	γαμικῇ	εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ· Ἡ δὲ
[12, 28]	ἔχειν ἀπὸ σώματος, (κομῇ τε	νεανικῇ,	σφριγει τε βραχιονων. Β. σθου
[12, 52]	λέγων ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ἐν	ἰδιωτικῇ	οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα εἷναι. Καὶ
[12, 19]	γὰρ αὐτοῖς καὶ αὐληταὶ ἐν	στρατιωτικῇ	σκευῇ· καὶ ἅμα αὐλούντων ἀκούοντες
[12, 71]	λοιπὴν περὶ τὸν βίον χορηγίαν	διαρκῆ	κτησάμενος, ὡς τελευτῶντος ἠρώτησεν ὁ
[12, 53]	χρυσοῖς τρισχιλίοις, καὶ ὅταν Αθήνας	πολιορκῇ,	μυρίαις πανοπλίαις καὶ τοῖς ἴσοις
[12, 70]	περιπεσούσης ἐξουσίας γυμνὴ μὲν ᾠνοχόει	παιδίσκη	πρόσηρος ἡ προκριθεῖσα διαφέρειν ὥρᾳ
[12, 63]	Ἀπὸ τῆς μὲν ὄψεως Ελληνικός·	(λευκὴ	χλανίς, φαιὸς χιτωνίσκος καλός, πιλίδιον
[12, 25]	ἐγένετο τῶν ἀνθρώπων. Διὸ καὶ	Μεγάλη	Ελλὰς ἐκλήθη πᾶσα σχεδὸν ἡ
[12, 39]	Σύρων ἀρχῆς. (Αριστόρουλος δ' Ἐν	Αγχιάλῃ,	ἣν ἐδείματο, φησί, Σαρδανάπαλλος, Αλέξανδρος
[12, 1]	τις ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἕνα	καλῇ,	πάρεισιν ὀκτωκαίδεκ' ἄλλοι καὶ δέκα
[12, 12]	γὰρ ἀεί πως μέρος (ἐπιπαίζεται,	κεφαλὴ	δὲ δείπνου γίνεται, Β. Ἄνθρωπ'
[12, 53]	καὶ τὸν πέτασον ἐπὶ τῇ	κεφαλῃ	καὶ τὸ κηρύκειον ἐν τῇ
[12, 8]	παράσημον δὲ ὃ ἐπετίθεντο τῇ	κεφαλῇ	οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς οὐδ'
[12, 78]	μὲν τοὺς πόδας καὶ τὰ	σκέλη,	φοινικίνῳ δὲ τὰς γνᾴθους καὶ
[12, 56]	σωρευμάτων ἕκαστος ἀπέφερε τῶν ἑστιατόρων	ὁλομελῇ	κρέα χερσαίων τε καὶ πτηνῶν
[12, 71]	ἔχοντι κρικωτὴν (καθάπερ τοὺς στρωματεῖς	εὐτελῆ,	ἐφ ἧς κατακεῖσθαι, κάδους δὲ
[12, 61]	πρὸς Μιθριδάτην πολέμου ἐξοκεῖλαι εἰς	πολυτελῆ	δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης
[12, 59]	(Ακραγαντίνους φησὶ κατασκευάσαι Γέλωνι κολυμβήθραν	πολυτελῆ	τὸ περίμετρον ἔχουσαν σταδίων ζ'
[12, 39]	ἐφ' οὗ καὶ ἐπιγεγράφθαι ἐν	στήλῃ	λιθίνῃ Χαλδαϊκοῖς γράμμασιν ὃ μετενεγκεῖν
[12, 7]	Αἰεὶ δ' ἡμῖν δαίς τε,	φίλη	κίθαρίς τε χοροί τε εἵματα
[12, 57]	Σαμίων ἄνθη γυναικῶν και ἀνδρῶν	κάλλη	διάφορα. Ἔτι δὲ τῆς συμπάσης
[12, 73]	ὑπὸ τῶν περὶ αὐτόν, ἐν	πολλῇ	δὲ τρυφῃ ζῶν, οὐδὲ ἀποπατεῖν
[12, 69]	τοὺς φίλους ἀλαζονείᾳ καὶ πολυτελείᾳ	πολλῇ	χρώμενος. Χωρὶς γὰρ τῶν παραλαμβανομένων
[12, 40]	ἅμαξαν ᾠχόμην ἕλκων· σποδὸς δἐ	πολλὴ	χὠ μιτρηφόρος κεῖμαι. ~Θεόπομπος δ'
[12, 65]	μὲν γὰρ ἥ τε Ασία	ὅλη	χορηγεῖ. τὸ δὲ Διονυσίου χορηγεῖον
[12, 21]	γὰρ ἄγεται καιρὸν ἐπιτηρήσαντες ἄθλων	ὑπερβολῇ	ὡς αὑτοὺς καλεῖν ἐπεχείρουν τοὺς
[12, 18]	οὖν αὐτοῖς τῆς τύχης ἡ	μεταρολὴ	ἐπεί τις τῶν οἰκετῶν τινα
[12, 54]	ᾧ ἑκάστη ἦν κλίνη κεκοσμημένη	στολῇ	γαμικῇ εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ· Ἡ
[12, 10]	Περσῶν παιδείᾳ καὶ τῇ Μήδων	στολῇ	καὶ ἁβρότητι. Νῦν δὲ τὴν
[12, 40]	ὕπαρχον καὶ τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα	στολῇ	χρῆσθαι γυναικείᾳ καὶ κόσμῳ, καὶ
[12, 66]	τύραννος ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν	Επιστολῃ	κατὰ τῆς φιληδονίας αὐτοῦ εἰπὼν
[12, 75]	νεκρῶν κευθμῶνα καὶ σκότου πύλας	ἔτλη	κατελθεῖν; Β. Ἕνα γὰρ ἀφ'
[12, 64]	ἡδονάς, ὅταν ᾖ ἡ ὑποκειμένη	ὕλη	τῶν θαυμαζομένων ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης
[12, 54]	καὶ τοὺς (παρεπιδημσῦντας ἐν τῇ	αὐλῇ.	Κατεσκεύαστο δὲ ὁ οἱκος πολυτελῶς
[12, 53]	καθεζόμενος ἐχρημάτιζε μετὰ τῶν ἑταίρων.	Νικοβούλη	δέ φησιν ὅτι παρὰ τὸ
[12, 46]	Ανακρέοντος πρόθεὶς τὸ Ξανθῇ δ'	Εὐρυπύλῃ	μέλει ὁ περιφόρητος Ἀρτέμων, (τὴν
[12, 68]	αἰτίαις ἔσονται ταῖς μεγίσταις· καὶ	μὴ	άλλως γίνηται. (Τῆς δ' ἡδονῆς
[12, 10]	πόδας ἐπὶ ταπίδων τιθέασιν, ὅπως	μὴ	ἀντερείδῃ τὸ δάπεδον, ἀλλ' ὑπείκωσιν
[12, 79]	ὁ τῶν ἐρωμένων πόθος, εἰ	μὴ	ἄρα τοῦ περὶ αὑτοὺς κόσμου
[12, 76]	ὁ ῥήτωρ Θαυμάζω δὲ εἰ	μὴ	βαρέως φέρετε ὅτι Κινησίας ἐστὶν
[12, 58]	δὲ λοιπὰ κρεανομησάμενοι ἐπηράσαντο τοῖς	μὴ	γευσαμένοις αὐτῶν· ὅθεν πρὸς τὴν
[12, 73]	Προήει δὲ οὐδέποτε πεζὸς εἰ	μὴ	διὰ Σκιπίωνα. Ὅτι δὲ τρυφῆς
[12, 7]	γὰρ οὕτως ᾠήθη ὧν ἤλπιζεν	μὴ	διαμαρτεῖν. Τοιοῦτός ἐστιν καὶ ὁ
[12, 13]	καὶ ἐάν τις αὐτοὺς ἡγῆται	μὴ	δικαίως δεδικακέναι, ἔστι θυρὶς ἐν
[12, 69]	γὰρ εἰ παρίεντό τινες τῶν	μὴ	δυναμένων εἰς ταῦτα ἀναλίσκειν ἀπὸ
[12, 76]	καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἀποθνήσκοντα	μὴ	δύνασθαι τελευτῆσαι τὸν βίον τούτοις
[12, 77]	τῶν ἐλαφρῶν σωμάτων διὰ τὸ	μὴ	δύνασθαι τὸν ἀέρα τέμνειν οὐκ
[12, 73]	ἀποπατεῖν οἷός τε ἦν, εἰ	μὴ	δυσὶν ἐπαπερειδόμενος ἐπορεύετο. Εἰς δὲ
[12, 38]	πολλὰ ξύλα καὶ παχέα, ὥστε	μὴ	εἶναι ἔξοδον. Ἐνταῦθα ἐπέθηκεν μὲν
[12, 20]	εὕροι βρῶμα καὶ περιττόν, ἐξουσιαν	μὴ	εἶναι χρήσασθαι τούτῳ ἕτερον πρὸ
[12, 20]	κίναιδος εἶναι, καὶ τήν ἐλευθέραν	μὴ	ἐκπορεύεσθαι ἡλίου δεδυκότος, ἐὰν μὴ
[12, 26]	Οἴκοι τὰ Μιλήσια κἀπιχώρια καὶ	μὴ	ἐν (τῷ μέσῳ. ~Καὶ περὶ
[12, 1]	δ' ἦν κράτιστον σιωπᾶν καὶ	μὴ	ἐπὶ τοσούτοις (προειρημένοις ἕτερα προστιθέναι·
[12, 15]	λουτροχόοι καὶ παραχύται πεπεδημένοι, τοῦ	μὴ	θᾶττον ἰέναι καὶ ὅπως μὴ
[12, 5]	δίφρους ἔφερον οἱ παῖδες, ἵνα	μὴ	καθίζοιεν ὡς ἔτυχεν. Καὶ τοιοῦτοι
[12, 20]	ἅλλὸς ἦν νόμος τὸν ἄνδρα	μὴ	καλλωπίζεσθαι μηδ' ἐσθῆτι περιέργῳ χρῆσθαι
[12, 76]	φιλύρας λαμβάνοντα σανίδα συμττεριζώννυσθαι ἵνα	μὴ	κάμπτηται διά τε τὸ μῆκος
[12, 2]	τῶν ἀπολαυστικῶν εἷς ὢν, ἵνα	μὴ	κατηγορῇ τοῦ γήρως, εἰς σωφροσύνην
[12, 15]	εἰ τηλικαύτην ἔχοντες πόλιν οἰκέτας	μὴ	κέκτηνται τοὺς σκάψοντας ἑαυτοῖς τὴν
[12, 20]	Συρακοσίοις νόμος ἦν τὰς γυναῖκας	μὴ	κοσμεῖσθαι χρυσῷ μηδ' ἀνθινὰ φορεῖν
[12, 40]	τοῦ τῆς τίτθης στόματος, ἵνα	μὴ	μασώμενος πονέσειεν, οὐ πώποτε δὲ
[12, 20]	μὴ ἐκπορεύεσθαι ἡλίου δεδυκότος, ἐὰν	μὴ	μοιχευθησομένην· ἐκωλύετο δὲ καὶ (ἡμέρας
[12, 69]	ἐπιχειρούντων ἐννέα ὀβολοὺς ὑπο δέξασθαι	μὴ	μόνον αὐτοὺς τοὺς τὴν συμβολὴν
[12, 9]	παρὰ Μήδων γενέσθαι Πέρσαις μηλοφορίαν	μὴ	μόνον ὧν ἔπαθον τιμωρίαν, ἀλλὰ
[12, 20]	περιέργῳ χρῆσθαι καὶ διαλλαττούσῃ, ἐὰν	μὴ	ὁμολογῇ μοιχεύειν ἢ κίναιδος εἶναι,
[12, 19]	τὴν θάλασσαν ἔμελλες πεζεύειν καὶ	μὴ	παρὰ τὴν γῆν πλεῖν. ~(Φύλαρχος
[12, 67]	ἐὰν ἡδονὴν παρασκευάζη· ἐὰν δὲ	μὴ	παρασκεύαζη, χαίρειν ἐα τέον, σαφῶς
[12, 63]	ἡμετέραν παρουσίαν, χθὲς δὲ ἠδόξει	μὴ	παρόντος ἐμοῦ. Καὶ ἐν ἄλλοις
[12, 72]	στόμα. Καὶ πάλιν· Ἐτρύφησεν, ὥστε	μὴ	πολὺν τρυφᾶν χρόνον. Καὶ ἔτι·
[12, 18]	ὅτι τὸν βουλόμενον ἐν Συβάρει	μὴ	πρὸ μοίρας ἀποθανεῖν οὔτε δυόμενον
[12, 15]	μὴ θᾶττον ἰέναι καὶ ὅπως	μὴ	σπεύδοντες κατακαίωσι τοὺς λουομένους. Πρῶτοι
[12, 77]	νὴ Δί' ἐγένου. (πεφιλιππίδωσαι. Β.	Μὴ	σὺ καινῶς μοι λάλει· ὅσον
[12, 6]	λοιβαίας κύλικος μηδὲν ὑπολείπεσθαι, εἰ	μὴ	τὰ περὶ τὰς ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν,
[12, 20]	ἔχειν πορφυρᾶς ἐχούσας παρυφὰς έὰν	μή	τις αὐτῶν συγχωρῃ ἑταίρα εἶναι
[12, 74]	πόλεως, ἀπειλήσαιτες τοῦτο (ποιήσειν εἰ	μὴ	τὸν βίον ἐπανορθώσοιτο, εἰπόντος τοῦ
[12, 67]	οἱ ἀπὸ τούτου, καὶ ἵνα	μὴ	τοὺς καται γισμοὺς λέγω καὶ
[12, 77]	εἱχε περὶ τὼ πόδε ὡς	μὴ	ὑπὸ ἀνέμου ἀνατραπείη. Πολέμων δ'
[12, 38]	τρυφῶν ὑπ' οὐδενὸς ἑωρᾶτο εἰ	μὴ	ὑπὸ τῶν εὐνούχων καὶ τῶν
[12, 34]	δέ με ὁ ταύτῃ βίος	οὐδαμῇ	οὐδαμῶς ἤρεσεν, δίς τε τῆς
[12, 65]	νόμοις καὶ τῇ τῶν πολλῶν	φήμῃ	μετριάζειν περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονάς,
[12, 23]	καὶ παρθένους καὶ τὰς ἐν	ἀκμῇ	γυναῖκας ἀθροίσαντες είς τὰ τῶν
[12, 74]	δ' οὐδενός. Κἀν τῇ δὲ	ἑβδόμῃ	καὶ εἰκοστῇ ὁ Αγαθαρχίδης ἔφη
[12, 73]	περὶ αὐτοῦ Ποσειδώνιος ἐν τῇ	ἑβδόμῃ	καὶ τεσσαρακοστ ῇ τῶν Ιστοριῶν
[12, 36]	ἐθίζεσθαι. ~Πολύβιος δ' ἐν τῇ	ἑβδόμῃ	Καπυησίους τοὺς ἐν (Καμπανιᾳ διὰ
[12, 73]	καὶ θεασάμενος αὐτόν, γράφει ἐν	ἑβδόμῃ	τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Διὰ δὲ
[12, 28]	ὄψιν μαλακῶς ἔχειν ἀπὸ σώματος,	(κομῇ	τε νεανικῇ, σφριγει τε βραχιονων.
[12, 77]	Αλεξίς τ' ἐν Θεσπρωτοῖς φησιν·	Ερμῆ	νεκρῶν προπομπὲ καὶ Φιλιππίδου (κληροῦχε,
[12, 77]	φησίν· Κακῶς ἔχεις, στρουθὶς ἀκαρὴς	νὴ	Δί' ἐγένου. (πεφιλιππίδωσαι. Β. Μὴ
[12, 75]	ἄνδρες παρ' ὑμῖν ᾁδοφοῖται; Β.	Νὴ	Δία μάλιστά γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται.
[12, 13]	τοῖς βασιλείοις ἐν τρυφῇ καὶ	δαπάνῃ	τὸν βίον διάγων καὶ πράττει
[12, 23]	Ἐφόρουν δέ, φησίν, καὶ παρυφὴν	διαφανῆ	πάντες, οἷς νῦν ὁ τῶν
[12, 24]	χαλκῷ ταύτην διέδοσαν τὴν φήμην.	Ἐμφανῆ	γὰρ ἦν μέχρι, πόρρω κεχαλκευμένα
[12, 69]	ἐπιχείρούντων) τριάκονθ' ἡμέρας, εἱτα τῇ	ἕνῃ	καὶ νέᾳ λαβόντα ἀφ' ἑκάστου
[12, 73]	(ἰχθύων ταρίχου τε ξενικοῦ πλείονα	γένη·	πολλάκις δέ τινες καὶ καθάριον
[12, 64]	παντελῶς ἀλλότριον ἀπαντᾶν εἰς τὰ	τεμένη	καὶ συμπεριπατεῖν τοῖς περὶ τὸν
[12, 47]	ἐν δὲ θατέρῳ Νεμέα ἦν	καθημένη	καὶ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς
[12, 54]	ἐν ᾧ ἑκάστη ἦν κλίνη	κεκοσμημένη	στολῇ γαμικῇ εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ·
[12, 18]	δὲ πόλις αὐτῶν ἐν κοίλῳ	κειμένη	τοῦ μὲν θέρους ἕωθέν τε
[12, 64]	τινας ἡδονάς, ὅταν ᾖ ἡ	ὑποκειμένη	ὕλη τῶν θαυμαζομένων ὑπὸ τῆς
[12, 4]	ἢ τοιούτων (ἐπίθυμια, δυνατὴ δὲ	κολαζομένη	ἐκ νέων πολλῶν ἀπαλλάττεσθαι, καὶ
[12, 31]	ἦν ἡ πορφύρα πρὸς ἄργυρον	ἐξεταζομένη.	Τοιγαροῦν διὰ τὴν τοιαύτην ἀγωγὴν
[12, 77]	ἔλεγον τὸ λελεπτύνθαι Αλεξις ἐν	Μανδραγοριζομένῃ	φησίν· Κακῶς ἔχεις, στρουθὶς ἀκαρὴς
[12, 19]	(ἐκ τῆς Καρδίης αὐλητρίδα, καὶ	ἀφικομένη	ἡ αὐλητρὶς εἰς τοὺς Βισάλτας
[12, 27]	ἄδακρυς ἡ τῆς δουλείας ὑπουργία	γιγνομένη	διήγγειλεν εἰς τοὺς ἐπιγινομένους τὴν
[12, 11]	οὖν καὶ αὐτὴ ἀκόλαστος καὶ	ἀμυνομένη	τὰς γενομένας αὐτῇ πρότερον ὕβρεις
[12, 63]	ἀιτεποιήσαντο· καὶ ἥ γε Κυρηναϊκὴ	καλουμένη	ἀπ' Αριστίππου τοῦ Σωκρατικοῦ τὴν
[12, 55]	δαπανης. Ἦν γὰρ αὐτοῦ ἡ	σκηνὴ	κλινῶν ρ' χρυσοῖ δὲ κίονες
[12, 73]	τε ἱερεὺς ἐγένετο τοῦ ἐν	Κυρήνῃ	(Απόλλωνος καὶ ὅπως δεῖπνον παρεσκεύασε
[12, 73]	οὕτως· Ἀρτεμίτια μεγίστη ἑορτὴ, ἐν	Κυρήνῃ,	ἐν ᾗ ὁ ἱερεὺς τοῦ
[12, 23]	ἠγανάκτησεν ὥστε Ταραντίνων τοὺς ἐν	Καρβίνη	(παρανομήσαντας ἐκεραύνὠσεν πάντας. Καὶ μέχρι
[12, 63]	ὁ Αρίστιππος τὰ πολλὰ ἐν	Αἰγίνῃ	τρυφῶν· διὸ καὶ ὁ Ξενοφῶν
[12, 63]	τὴν χθὲς ἔφησεν παραπλησίαν εἷναι.	Ἐκείνη	τε γάρ, ἔφησεν, ἀδοξεῖ τήμερον
[12, 39]	οὗ καὶ ἐπιγεγράφθαι ἐν στήλῃ	λιθίνῃ	Χαλδαϊκοῖς γράμμασιν ὃ μετενεγκεῖν Χοιρίλον
[12, 54]	ἑκατοντάκλινος, ἐν ᾧ ἑκάστη ἦν	κλίνη	κεκοσμημένη στολῇ γαμικῇ εἴκοσι μνῶν
[12, 53]	καὶ πάντων δαψιλῶς ἐν τῇ	θοίνῃ	παρασκευασθέντων, καὶ Σατραβάτης ὁ σατράπης
[12, 48]	αὐτοῦ λέγων φησίν· Ἐκπλεύσαντες γὰρ	κοινῇ	Αξίοχος καὶ Αλκιβιάδης εἰς Ελλήσποντον
[12, 75]	γὰρ ἀφ' ἑκάστης τέχνης εἱλόμεθα	κοινῇ	γενομένης ἐκκλησίας, οὕς ᾖσμεν ὄντας
[12, 20]	τις αὐτῶν συγχωρῃ ἑταίρα εἶναι	κοινή,	καὶ ὅτι ἅλλὸς ἦν νόμος
[12, 64]	μάλα ὀρθῶς. Ταχὺ γὰρ ἡ	ἀνθρωπίνη	φύσις ἐμπίπλαται τῶν χρονιζουσῶν ἡδονῶν,
[12, 46]	ἐν τροχῷ, πολλὰ δὲ νῶτα	σκυτίνῃ	μάστιγι θωμιχθείς, κόμην πώγωνά τ'
[12, 70]	τῶν χορηγησάντων ἄγνοιαν περιπεσούσης ἐξουσίας	γυμνὴ	μὲν ᾠνοχόει παιδίσκη πρόσηρος ἡ
[12, 68]	ἐγένετο Σοφοκλῆς ὁ ποιητὴς ἐν	Αντιγόνῃ	τοιαῦτα εἰπών· Τὰς γὰρ ἡδονὰς
[12, 67]	παντὸς ἀγαθοῦ ἡ τῆς γαστρὸς	ἡδονή·	καὶ τὰ σοφὰ καὶ τὰ
[12, 26]	(Μίλητον ἔθεον. Ὡς δὲ ὑπήχθησαν	ἡδονῆ	και τρυφῆ, κατερρύη τὸ τῆς
[12, 4]	δ' ἐν τῷ Φιλήβῳ φησίν·	Ἡδονὴ	μὲν γὰρ ἁπάντων ἀλαζονίστατον. Ὡς
[12, 2]	Αφροδίτης, αὕτη δ' ἐστὶν ἡ	ἡδονή,	πάντα συνεταράχθη. Καί μοι δοκεῖ
[12, 72]	πρὸς τὸν καθαρὸν τόπον ἡ	(βελόνη	διελθοῦσα ἔθιγεν. τότε διηγείρετο. Τοὺς
[12, 7]	τέλος χαριέστερον εἶναι ἢ ὅταν	εὐφροσύνη	μὲν ἔχη κάτα' δῆμον ἅπαντα,
[12, 56]	εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῷν τὰς ἐπὶ	Δάφνῃ	πανηγύρεις ἐπιτελοῦντα (ὑποδοχας λαμπρὰς ἐπιτελεῖν.
[12, 31]	πάντων Ιώνων τρυφῆς Αντιφάνης ἐν	Δωδώνῃ	τάδε λέγει· πόθεν οἰκήτωρ, ἤ
[12, 8]	σοῦσον γὰρ εἷναι τῇ Ελλήνων	φωνῇ	τὸ κρίνον. Ἐν Περσεπόλει δὲ
[12, 56]	βασιλέα φησὶ Ποσειδώνιος ἐν τῇ	ὀγδόῃ	και εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῷν τὰς
[12, 55]	δ' ὁ Λαρισαῖος ἐν τῇ	ὀγδόῃ	τῶν Ιστοριῶν καὶ ἐπὶ χρυσῆς
[12, 59]	Ποσειδώνιος δ' ἐν τ ῇ	ὀγδόῃ	τῶν Ιστοριῶν περὶ Δαμοφίλου λέγων
[12, 59]	ἡμέρων, ὥς φησιν Καλλίας ἐν	ὀγδόῃ	τῶν (περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν, Ποσειδώνιος
[12, 32]	δέ τινάς φησι Θεόπομπος ἐν	ὀγδόῃ	Φιλιππικῶν ἁβροδιαίτους γενέσθαι, περὶ δὲ
[12, 4]	Ναί. Ἡ δὲ ὄψου, εἴ	πῄ	τινα ὠφέλειαν πρὸς εὐεξίαν παρέχεται;
[12, 68]	τύραννον σχῆμ' ἔχων· ἐὰν δ'	ἀπῇ	τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ' ἐγὼ
[12, 38]	θεάσασθαι Σαρδανάπαλλον καὶ μόλις αὐτῷ	ἐπετράπη	ἐκείνου ἐθελήσαντος, ὡς εἰσελθὼν εἷδεν
[12, 30]	Ἐστι δὲ τὰ τοῦ Ασίου	ἔπη	οὕτως ἔχοντα· (Οἱ δ' αὔτως
[12, 69]	καὶ ἀργυρωμάτων καὶ στρωμνῆς ἡ	λοιπὴ	παρασκευὴ καὶ ἡ τῶν δείπνων
[12, 60]	ἡδὺς φαίνεσθαι. (Ἐν δὲ τῇ	πομπῇ	τῶν Διονυσίων ἣν ἔπεμψεν ἄρχων
[12, 25]	φησιν καὶ Εὐριπιδς ἐν Δισμώτιδι	Μελανίππῃ,	ἀπὸ γυναικός (τινος Σίριδος· ὡς
[12, 57]	δὲ ἡ μὲν Σαμίων λαύρα	στενωπή	τις ἧν γυναικῶν δημιουργῶν πλήθουσα
[12, 59]	τὴν θέαν. Ὕστερον, δὲ αὕτη	διεφθάρη	(καταχωσθεῖσα. Δοῦρις δὲ ἐν τῇ
[12, 72]	σώματος ἵνα τὰ μὲν λοιπὰ	μέρη	κρύπτοι, τὸ δὲ πρόσωπον μόνον
[12, 39]	Αγχιάλην ἔδειμε καὶ Ταρσὸν μιῇ	ἡμέρῃ,	ἀλλὰ νῦν τέθνηκεν. Αμύντας δὲ
[12, 39]	παῖς Αγχιάλην καὶ Ταρσὸν (ἔδειμεν	ἡμέρῃ	μιῇ. Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς
[12, 73]	συνέραινεν· ἐφ' ἧς χιτωνίσκον ἐνδεδυκὼς	ποδήρη	μέχρι τῶν καρπῶν χειρίδας ἔχοντα.
[12, 2]	ἀπολαυστικῶν εἷς ὢν, ἵνα μὴ	κατηγορῇ	τοῦ γήρως, εἰς σωφροσύνην ἔθετο
[12, 20]	παρυφὰς έὰν μή τις αὐτῶν	συγχωρῃ	ἑταίρα εἶναι κοινή, καὶ ὅτι
[12, 63]	ὁ βίος, ὃν ἐβίωσεν ἐν	πάσῃ	τρυφῇ καὶ πολυτελείᾳ μύρων καὶ
[12, 18]	σὺ μὲν αἰεὶ ἐν θαλίῃσιν	ἔση,	τιμῶν γένος αἰὲν ἐόντων, εὖτ'
[12, 47]	γὰρ ἐξουσίαν ἅπαντα λαβεῖν τὰ	ἡμίση	κατέλιπεν. ~Λυσίας δὲ ὁ ῥήτωρ
[12, 47]	ἧν) προπιὼν τῷ Θρασύλλῳ τὰ	ἡμίση	τῶν ποτηρίων τῶν ἐπὶ τῷ
[12, 48]	ἵνα ὁ γενόμενος ἐξ αὐτοῦ	βασιλεύσῃ	τε τῆς Σπάρτης καὶ (μηκέτι
[12, 37]	τρυφῆς, ἦ που ποθεινὸν χρῆμα	παιζούση	φρενί, ἐπώνυμον γοῦν εὐθὺς ἔσχομεν
[12, 55]	τοὺς ἑταίρους φησὶ τοὺς Αλεξάνδρου	ὑπερβαλλούσῃ	τρυφῄ χρήσασθαι. Ὧν εἷς ὢν
[12, 20]	μηδ' ἐσθῆτι περιέργῳ χρῆσθαι καὶ	διαλλαττούσῃ,	ἐὰν μὴ ὁμολογῇ μοιχεύειν ἢ
[12, 31]	τρυφῆς. ἔτι καὶ νῦν ἡ	χρυσῆ	παροιμία διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν παρωκεανιτῶν
[12, 9]	τῷ κοιτῶνι καὶ λιθοκόλλητος ἄμπελος	χρυσῆ	ὑπὲρ τῆς κλίνης. Τὴν δ'
[12, 14]	ἐκτόπως τρυφήσασιν ἱστορεῖ Τίιμαιος ἐν	τῇ	α' ὅτι αἱ θεράπαιναι, γυμναὶ
[12, 42]	τ' ἀμφοτέρους βιαίως. ~Εν δὲ	τῇ	α' τῶν Φιλιππικῶν Θεόπομπος περὶ
[12, 43]	Ἀφ' ὧν ἐδείπνισεν Αθηναίους (ἐν	τῇ	ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς
[12, 53]	αὑτὸν ἀφομοιοῦντος θεοῖς, ἀτὰρ καὶ	τῇ	Αρτέμιδι; Ἔρρανε δὲ ὁ Αλέξανδρος
[12, 54]	πρεσβείας καὶ τοὺς (παρεπιδημσῦντας ἐν	τῇ	αὐλῇ. Κατεσκεύαστο δὲ ὁ οἱκος
[12, 21]	τὴν αὐτὴν ἰδεῖν ὄψιν ἐν	τῇ	αὐτῇ νυκτί· τὴν γὰρ Ηραν
[12, 76]	αὐτὸν καλῶν διὰ τὸ ἐν	τῇ	αὑτοῦ ποιήσει συνεχῶς τὸ Φθιῶτα
[12, 59]	διεφθάρη (καταχωσθεῖσα. Δοῦρις δὲ ἐν	τῇ	δ τῶν περὶ Αγαθοκλέα καὶ
[12, 74]	σκευασίας, ἄλλου δ' οὐδενός. Κἀν	τῇ	δὲ ἑβδόμῃ καὶ εἰκοστῇ ὁ
[12, 60]	τὰ δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε,	τῇ	δὲ καθαρειότητι Κυπρίους καὶ φοίνικας·
[12, 61]	~Νικόλαος δ' ὁ Περιπατητικὸς ἐν	τῇ	δεκάτῃ καὶ ἑκατοστῇ τῶν Ιστοριῶν
[12, 61]	φέρει Παυσανίαν. Θεόπομπος δὲ ἐν	τῇ	δεκάτῃ τῶν Ελληνικῶν τἀναντία φησὶ
[12, 54]	πόλεμον ἱκανοῖς. ~Χάρης δ' ἐν	τῇ	δεκάτῃ τῶν περὶ Αλέξανδρον Ιστοριῶν
[12, 44]	οὗ καὶ αὐτοῦ ἱστορῶν ἐν	τῇ	δεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν ὁ Θεόπομπός
[12, 51]	πλούσιος καὶ καλός. Ἐν (δὲ	τῇ	δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῃ ὁ αὐτὸς
[12, 50]	καὶ Θεμιστοκλῆς. ~Δοῦρις δ' ἐν	τῇ	δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῃ τῶν Ιστοριῶν
[12, 11]	ὁ δὲ οὖν Ξάνθος ἐν	τῇ	δευτέρᾳ τῶν Λυδιακῶν Αδραμύτην φησὶ
[12, 73]	γοῦν περὶ αὐτοῦ Ποσειδώνιος ἐν	τῇ	ἑβδόμῃ καὶ τεσσαρακοστ ῇ τῶν
[12, 36]	τρυφῶντας ἐθίζεσθαι. ~Πολύβιος δ' ἐν	τῇ	ἑβδόμῃ Καπυησίους τοὺς ἐν (Καμπανιᾳ
[12, 10]	Παιδείας Ἐχρῶντο, φησιν, ἔτι τότε	τῇ	ἐκ Περσῶν παιδείᾳ καὶ τῇ
[12, 60]	Φαληρεύς, ὥς φησι Δοῦρις ἐν	τῇ	ἐκκαιδεκάτῃ τῶν Ἱστοριῶν, χιλίων καὶ
[12, 74]	ἠσκηκότων ἐποιεῖτο. ~Αγαθαρχίδης δ' ἐν	τῇ	ἑκκαιδεκάτῃ Εὐρωπιακῶν Μήγαν φησὶ τὸν
[12, 8]	τοῦ τόπου· σοῦσον γὰρ εἷναι	τῇ	Ελλήνων φωνῇ τὸ κρίνον. Ἐν
[12, 69]	τῶν ἐπιχείρούντων) τριάκονθ' ἡμέρας, εἱτα	τῇ	ἕνῃ καὶ νέᾳ λαβόντα ἀφ'
[12, 53]	θυσίαν καὶ πάντων δαψιλῶς ἐν	τῇ	θοίνῃ παρασκευασθέντων, καὶ Σατραβάτης ὁ
[12, 42]	ἁπάντων τῶν βασιλέων τῶν ἐν	τῇ	Θράκῃ γεγενημένων μάλιστα πρὸς ἡδυπαθείας
[12, 51]	τὸ σῶμα. Φύλαρχος δὲ ἐν	τῇ	ι' τῶν Ιστοριῶν Θρᾳκῶν φησι
[12, 19]	δὲ Καρδιηνῶν ἡ ἰσχὺς ἐν	τῇ	ἵππῳ ἦν, καὶ οὕτως ἐνικήθησαν.
[12, 19]	Οὑτος δὲ παῖς ὢν ἐν	τῇ	Καρδίῃ (ἐπράθη καί τινι Καρδιηνῷ
[12, 66]	~Καὶ Δοῦρις δέ φησιν ἐν	τῇ	κγ' τῶν Ιστοριῶν ὡς ἦν
[12, 53]	πέδιλα καὶ τὸν πέτασον ἐπὶ	τῇ	κεφαλῃ καὶ τὸ κηρύκειον ἐν
[12, 8]	τὸ παράσημον δὲ ὃ ἐπετίθεντο	τῇ	κεφαλῇ οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς
[12, 69]	ἐπιφανεστάτω τῆς πόλεως (τόπῳ ἐν	τῇ	Κόνωνος οἰκίᾳ εἷχεν εἰκοσίκλινον οἷκον,
[12, 35]	νομίσαντες χρεῶν ἀποκοπάς. Ἐν δὲ	τῇ	λα' Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους εἷναι
[12, 13]	Παρασκευαστικοῖς εἰπὼν ὡς ὁ ἐν	τῇ	λιβανοφόρῳ χώρᾳ βασιλεὺς αὐτόνομός τε
[12, 10]	τῇ ἐκ Περσῶν παιδείᾳ καὶ	τῇ	Μήδων στολῇ καὶ ἁβρότητι. Νῦν
[12, 51]	τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην. Ἐν δὲ	τῇ	νβ' φησὶν ὡς Αρχίδαμος ὁ
[12, 39]	δὲ ἐν τρίτῳ Σταθμῶν ἐν	τῇ	Νίνῳ φησὶν εἶναι χῶμα ὑψηλόν,
[12, 56]	ἐπικαλούμενον βασιλέα φησὶ Ποσειδώνιος ἐν	τῇ	ὀγδόῃ και εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῷν
[12, 55]	~Πολύκλειτος δ' ὁ Λαρισαῖος ἐν	τῇ	ὀγδόῃ τῶν Ιστοριῶν καὶ ἐπὶ
[12, 55]	κόνιν κομίζοντα πρὸς τὴν ἐν	τῇ	παλαίστρᾳ χρείαν. (Λεοννάτῳ δὲ καὶ
[12, 58]	προτίθεσθαι αὐτὸ ἐπὶ Λακινίου ἐν	τῇ	πανηγύρει τῆς Ηρας, εἰς ἥν
[12, 11]	Λυδῶν εὐγενὴς ἀνὴρ ὁρμήσας καὶ	τῇ	παρ' αὐτοῖς Μίδου βασιλείᾳ βαρυνθείς,
[12, 20]	γῆν πλεῖν. ~(Φύλαρχος δ' ἐν	τῇ	πέμπτῃ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν
[12, 43]	Καὶ περὶ τοῦ Χάρητος ἐν	τῇ	πέμπτῃ (καὶ τεσσαρακοστῃ φησιν· Χάρητός
[12, 9]	Χάρης δ' ὁ Μιτυληναῖος ἐν	τῇ	πέμπτῃ, τῶν περὶ Ἀλέξανδρον Ἱστοριῶν
[12, 11]	αὐτῇ πρότερον ὕβρεις τοῖς ἐν	τῇ	πόλει δούλοις τὰς τῶν δεσποτῶν
[12, 39]	Κῦρον ἐν τῇ πολιορκίᾳ ἀντιχωννύντα	τῇ	πόλει (λέγεσθαι δὲ τὸ χῶμα
[12, 12]	ἐν Παρεισιόντι οὕτως· Τοὺς ἐν	τῇ	πόλει μάρτυρας ἔχω γὰρ ὄτι
[12, 68]	ὅπως μηδεὶς ᾖ φιλόσοφος ἐν	τῇ	πόλει μηδ᾽ ἐν τῇ χώρᾳ.
[12, 15]	ψόφον τέχνας οὐκ ἐῶσιν ἐπιδημεῖν	τῇ	πόλει, οἷον (χαλκέων καὶ τεκτόνων
[12, 43]	Οὐ δυνάμενος δὲ ζῆν ἐν	τῇ	πόλει τὰ μὲν διὰ τὴν
[12, 15]	ἐξῆν δ' οὐδ' ἀλεκτρυόνα ἐν	τῇ	πόλει τρέφεσθαι. Ἱστορεῖ δὲ περὶ
[12, 39]	ὑψηλόν, ὅπερ κατασπάσαι Κῦρον ἐν	τῇ	πολιορκίᾳ ἀντιχωννύντα τῇ πόλει (λέγεσθαι
[12, 58]	τρυφῆς ἱμ άτιον τοιοῦτον κατασκευάσασθαι	τῇ	πολυτελείᾳ ὡς προτίθεσθαι αὐτὸ ἐπὶ
[12, 60]	ἀπαντῶσιν ἡδὺς φαίνεσθαι. (Ἐν δὲ	τῇ	πομπῇ τῶν Διονυσίων ἣν ἔπεμψεν
[12, 66]	ὁ τῆς Σικελίας τύραννος ἐν	τῇ	πρὸς αὐτὸν Επιστολῃ κατὰ τῆς
[12, 32]	φιλοπόται καὶ πολυτελεῖς γενόμενοι, Κἀν	τῇ	πρώτῃ δὲ πρὸς ταῖς εἴκοσι
[12, 44]	(ἐφίστα, ὡς Θεόπομπος ἱστορεῖ ἐν	τῇ	πρώτῃ καὶ εἰκοστῆ, ἀλλ' εἴα
[12, 38]	ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε δὲ ἐν	τῇ	πυρᾷ καὶ οἴκημα ἑκατόμπεδον ἐκ
[12, 28]	οὔτε προξενίας οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ	τῇ	σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ τῆς
[12, 53]	διάδημα τὸ (βασιλικόν, ἐν δὲ	τῇ	συνουσίᾳ τά τε πέδιλα καὶ
[12, 51]	ὁ Λακεδαιμόνιος, ὡς (Θεόπομπος ἐν	τῇ	τεσσαρακοστῃ ἱστορεῖ· καὶ ταῖς ἡδοναῖς
[12, 14]	ἀνδράσι διακονοῦνται. Θεόπομπος δὲ ἐν	τῇ	τεσσαρακοσττῇ τρίτῃ τῶν Ίστοριων καὶ
[12, 56]	τὸν παρεστῶτα παῖδα. Ἐν δὲ	τῇ	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ τοῦ ὁμωνύμου αὐτοῦ
[12, 11]	ἀνδρῶν εὐνούχων. Κλεαρχος δ᾽ ἐν	τῇ	τετάρτῃ περὶ Βίων Λυδοί φησί
[12, 39]	τοῦτο ποιῶν. Κλείταρχος δ' ἐν	τῇ	τετάρτῃ τῶν περὶ Αλέξανδρον γήρᾳ
[12, 33]	~Περὶ δὲ Θετταλῶν λέγων ἐν	τῇ	τετάρτῃ φησὶν ὅτι Ζῶσιν οἱ
[12, 35]	κελάδοις συνηχεῖσθαι. Αγαθαρχίδης δ' ἐν	τῇ	τριακοστῃ πέμπτῃ τῶν Εὐρωπιακῶν (Ἀρυκανδεῖς,
[12, 43]	τῶν αἰδοίων ἀρξάμενος. ~Εν δὲ	τῇ	τρισκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν περὶ (Χαβρίου
[12, 55]	λαβόντες ἀνεκηρύχθησαν, Φύλαρχος δ' ἐν	τῇ	τρίτῃ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν
[12, 13]	καὶ ταῦτα· Οὗτος δ' ὑπερβάλλει	τῇ	τρυφῇ και ῥᾳθυμίᾳ. Διατρίβει τε
[12, 65]	τὸν πειθαρχοῦντα τοῖς νόμοις καὶ	τῇ	τῶν πολλῶν φήμῃ μετριάζειν περὶ
[12, 53]	κεφαλῃ καὶ τὸ κηρύκειον ἐν	τῇ	χειρί, πολλάκις δὲ καὶ λεοντῆν
[12, 68]	ἐν τῇ πόλει μηδ᾽ ἐν	τῇ	χώρᾳ. Πυνθανόμεθα δὲ οὐκ ὀλίγους
[12, 23]	χέονται χοάς, ἀλλὰ θύουσι Διὶ	Καταιβάτῃ.	~Ιαπύγων τε αὖ τὸ γένος
[12, 61]	δ' ὁ Περιπατητικὸς ἐν τῇ	δεκάτῃ	καὶ ἑκατοστῇ τῶν Ιστοριῶν Λεύκολλόν
[12, 61]	Παυσανίαν. Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ	δεκάτῃ	τῶν Ελληνικῶν τἀναντία φησὶ περὶ
[12, 54]	ἱκανοῖς. ~Χάρης δ' ἐν τῇ	δεκάτῃ	τῶν περὶ Αλέξανδρον Ιστοριῶν Ὅτε,
[12, 44]	καὶ αὐτοῦ ἱστορῶν ἐν τῇ	δεκάτῃ	τῶν Φιλιππικῶν ὁ Θεόπομπός φησι·
[12, 31]	τῷ μεθύειν. Θεόπομπος δ' ἐν	πεντεκαιδεκάτῃ	Ιστοριῶν χιλίους φησὶν ἄνδρας αὐτῶν
[12, 41]	μιτρηφόρος κεῖμαι. ~Θεόπομπος δ' ἐν	πεντεκαιδεκάτῃ	Φιλιππικῶν Ιστοριῶν Στράτωνά φησι τὸν
[12, 60]	ὥς φησι Δοῦρις ἐν τῇ	ἐκκαιδεκάτῃ	τῶν Ἱστοριῶν, χιλίων καὶ διακοσίων
[12, 74]	ἐποιεῖτο. ~Αγαθαρχίδης δ' ἐν τῇ	ἑκκαιδεκάτῃ	Εὐρωπιακῶν Μήγαν φησὶ τὸν Κυρήνης
[12, 35]	δοκούσας εἷναι εὐπαθείας, ~Ποσειδώνιος δ'	ἑκκαιδεκάτῃ	Ιστοριῶν περὶ τῶν κατὰ τὴν
[12, 56]	παρεστῶτα παῖδα. Ἐν δὲ τῇ	τεσσαρεσκαιδεκάτῃ	περὶ τοῦ ὁμωνύμου αὐτοῦ Αντιόχου
[12, 33]	δὲ Αἰτωλῶν Πολύριος μὲν ἐν	τρισκαιδεκάτῃ	Ιστοριῶν φησιν ὡς διὰ τὴν
[12, 43]	αἰδοίων ἀρξάμενος. ~Εν δὲ τῇ	τρισκαιδεκάτῃ	τῶν Φιλιππικῶν περὶ (Χαβρίου τοῦ
[12, 33]	κατάχρεοι ἐγένοντο. Αγαθαρχίδης δ᾽ ἐν	δωδεκάτῃ	Ιστοριῶν Αἰτωλοί, φησί, τοσούτῳ (τῶν
[12, 4]	ἀλλοίων ἐδερσμάτων ἢ τοιούτων (ἐπίθυμια,	δυνατὴ	δὲ κολαζομένη ἐκ νέων πολλῶν
[12, 4]	ὠφέλιμος ᾗ τε παῦσαι ζῶντας	δυνατή;	Ναί. Ἡ δὲ ὄψου, εἴ
[12, 22]	ἀνήχθη ὡς βασιλέα, Οροίτου τὸν	Πολυκράτη	ἀποκτείναντος. Θεραπεύσας δ' ὁ Δημοκήδης
[12, 63]	ἐμοῦ, χθὲς δὲ πασῶν ἦν	ἐνδοξοτάτη	δι' ἡμᾶς, αὕτη τε τήμερον
[12, 71]	τῶν υἱῶν τί πράσσων τοσαῦτ'	ἔτη	διαφυλάξειεν τὴν βασιλείαν, ἵνα καὶ
[12, 72]	τῆς ἡδονῆς. Ἀπέθανεν δὲ βιώσας	ἔτη	πέντε πρὸς τοῖς πεντήκοντα, ὧν
[12, 74]	Μήγαν φησὶ τὸν Κυρήνης βασιλεύσαντα	ἔτη	πεντήκοντα (ἀπολέμητον γενόμενον καὶ τρυφῶντα
[12, 71]	τὸ σωφρόνως ζῆν σχεδὸν ρι'	ἔτη	τῷ φρονεῖν συνεβίωσεν, καὶ ἐπεί
[12, 77]	καὶ ὅτι συνεγένετο Πτολεμαίῳ τῷ	Εὐεργέτῃ	τάλαντα δώδεκα τὸν ἐνιαυτὸν λαμβάνων·
[12, 74]	ἢ τὸν ὄγκον τοῦ σώματος	προπετῆ	ἐφαίνετο, γυμνῶν κατὰ δέκα ἡμέρας
[12, 14]	μὲν δεσπότης τῆς οἰκίας (ἀφροδισιάζηται,	ζητῇ	δέ τις αὐτόν, ὅτι πάσχει
[12, 57]	ὡς καὶ ἀντερᾶν Ανακρέοντι τῷ	ποιητῇ	ὅτε καὶ δι' ὀργὴν ἀπέκειρε
[12, 71]	ἐπεί τις αὐτὸν ἤρετο τίνι	διαίτῃ	χρώμενος οὕτως ἐμμελῶς καὶ μετὰ
[12, 55]	ἀνεκηρύχθησαν, Φύλαρχος δ' ἐν τῇ	τρίτῃ	καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν καὶ
[12, 38]	ἄνδρα τάδ' ἤκουσα. Κτησίας ἐν	τρίτῃ	Περσικῶν καὶ πάντας μέν φησι
[12, 14]	Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ τεσσαρακοσττῇ	τρίτῃ	τῶν Ίστοριων καὶ νόμον εἶναί
[12, 58]	ἱστόρησεν Ηρόδοτος ἐν τ ῇ	ἕκτῃ	ὡς ἀποπλέων ἐπὶ τὴν μνηστείαν
[12, 45]	ἑορτὴν Παναθήναια ὀνομάσαι καὶ Διονύσῳ	Χοοπότῃ	θυσιάσαντα καὶ τὴν Χοῶν ἑορτὴν
[12, 20]	πλεῖν. ~(Φύλαρχος δ' ἐν τῇ	πέμπτῃ	καὶ εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν εἰπὼν
[12, 43]	περὶ τοῦ Χάρητος ἐν τῇ	πέμπτῃ	(καὶ τεσσαρακοστῃ φησιν· Χάρητός τε
[12, 35]	Αγαθαρχίδης δ' ἐν τῇ τριακοστῃ	πέμπτῃ	τῶν Εὐρωπιακῶν (Ἀρυκανδεῖς, φησί, Λυκίας
[12, 9]	δ' ὁ Μιτυληναῖος ἐν τῇ	πέμπτῃ,	τῶν περὶ Ἀλέξανδρον Ἱστοριῶν Εἰς
[12, 47]	ἡνιοχῶν τῶν Αλευαδῶν ἱππικώτερος, ἐν	Σπάρτῃ	δὲ καρτερίαν καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων
[12, 48]	τῶν γυναικῶν ἐστι νῦν. Ἐν	Σπάρτῃ	δὲ ὢν ἔφθειρε τὴν Αγιδος
[12, 49]	ἂν δύο Λυσάνδρους ὑπήνεγκεν ἡ	(Σπάρτη	οὔτ' ἂν δύ' Αλκιβιάδας Αθῆναι.
[12, 61]	ἔφη ὅτι Δεύτερον τοῦτον ἡ	Σπάρτη	φέρει Παυσανίαν. Θεόπομπος δὲ ἐν
[12, 11]	εὐνούχων. Κλεαρχος δ᾽ ἐν τῇ	τετάρτῃ	περὶ Βίων Λυδοί φησί διὰ
[12, 39]	ποιῶν. Κλείταρχος δ' ἐν τῇ	τετάρτῃ	τῶν περὶ Αλέξανδρον γήρᾳ τελευτῆσαί
[12, 33]	δὲ Θετταλῶν λέγων ἐν τῇ	τετάρτῃ	φησὶν ὅτι Ζῶσιν οἱ μὲν
[12, 73]	ἱερεῦσι, γράφων οὕτως· Ἀρτεμίτια μεγίστη	ἑορτὴ,	ἐν Κυρήνῃ, ἐν ᾗ ὁ
[12, 78]	(χριόμενον τοὺς πόδας. Ἐν δὲ	Μητραγύρτῃ	φησί· Τήν τε παῖδ' ἀλείμματα
[12, 54]	ὁ οἷκος ἑκατοντάκλινος, ἐν ᾧ	ἑκάστη	ἦν κλίνη κεκοσμημένη στολῇ γαμικῇ
[12, 69]	περὶ συμβολικοῦ κώθωνος καὶ πόσον	ἑκάστη	τῶν ἑταιρουσῶν ἐπράττετο μίσθωμα ἀκριβῶς
[12, 23]	μέχρι καὶ νῦν, ἐν Τάραντι	ἑκάστη	τῶν οἰκιῶν ὅσους ὑπεδέξατο τῶν
[12, 37]	ᾔνεσαν, (Αγάθων δ' ἐν τῷ	Θυέστῃ	τοὺς τὴν Πρώνακτος θυγατέρα μνηστεύοντας
[12, 73]	γενομένοις ἱερεῦσι, γράφων οὕτως· Ἀρτεμίτια	μεγίστη	ἑορτὴ, ἐν Κυρήνῃ, ἐν ᾗ
[12, 5]	ἡ Αθηναίων πόλις, ἕως ἐτρύφα,	μεγίστη	τε ἦν καὶ μεγαλοψυχοτάτους ἔτρεφεν
[12, 2]	οὖδας. Καὶ Μένανδρος δ' ἐν	Κιθαριστῇ	περί τινος μουσικευομένου λέγων φησί·
[12, 35]	συνηχεῖσθαι. Αγαθαρχίδης δ' ἐν τῇ	τριακοστῃ	πέμπτῃ τῶν Εὐρωπιακῶν (Ἀρυκανδεῖς, φησί,
[12, 51]	Λακεδαιμόνιος, ὡς (Θεόπομπος ἐν τῇ	τεσσαρακοστῃ	ἱστορεῖ· καὶ ταῖς ἡδοναῖς οὕτως
[12, 43]	Χάρητος ἐν τῇ πέμπτῃ (καὶ	τεσσαρακοστῃ	φησιν· Χάρητός τε νωθροῦ τε
[12, 44]	ἱστορεῖ ἐν τῇ πρώτῃ καὶ	εἰκοστῆ,	ἀλλ' εἴα τὸν βουλόμενον εἰσιόντα
[12, 74]	Κἀν τῇ δὲ ἑβδόμῃ καὶ	εἰκοστῇ	ὁ Αγαθαρχίδης ἔφη ὡς Λακεδαιμόνιοι
[12, 51]	Ἐν (δὲ τῇ δευτέρᾳ καὶ	εἰκοστῃ	ὁ αὐτὸς Πτολεμαῖόν φησι τὸν
[12, 20]	δ' ἐν τῇ πέμπτῃ καὶ	εἰκοστῇ	τῶν Ιστοριῶν εἰπὼν ὅτι παρὰ
[12, 55]	δ' ἐν τῇ τρίτῃ καὶ	εἰκοστῇ	τῶν Ιστοριῶν καὶ Αγαθαρχίδης ὁ
[12, 50]	δ' ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ	εἰκοστῃ	τῶν Ιστοριῶν Παυσανίας μέν, φησίν,
[12, 56]	Ποσειδώνιος ἐν τῇ ὀγδόῃ και	εἰκοστῇ	τῶν Ἱστοριῷν τὰς ἐπὶ Δάφνῃ
[12, 61]	Περιπατητικὸς ἐν τῇ δεκάτῃ καὶ	ἑκατοστῇ	τῶν Ιστοριῶν Λεύκολλόν φησιν ἀφικόμενον
[12, 14]	διακονοῦνται. Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ	τεσσαρακοσττῇ	τρίτῃ τῶν Ίστοριων καὶ νόμον
[12, 11]	(ἐστι βίας. Οὖσα οὖν καὶ	αὐτὴ	ἀκόλαστος καὶ ἀμυνομένη τὰς γενομένας
[12, 20]	ἐξιέναι ἄνευ τῶν γυναικονόμων ἀκολουθούσης	αὐτῇ	μιᾶς θεραπαινίδος. Συβαρῖται, φησίν, ἐξοκειλαντες
[12, 21]	αὐτὴν ἰδεῖν ὄψιν ἐν τῇ	αὐτῇ	νυκτί· τὴν γὰρ Ηραν ἰδόντες
[12, 31]	ἐν τυραννίδι καὶ στάσεσι γενόμενοι	αὐτῇ	πατρίδι διεφθάρησαν. Ταὐτὰ εἴρηκεν περὶ
[12, 11]	ἀκόλαστος καὶ ἀμυνομένη τὰς γενομένας	αὐτῇ	πρότερον ὕβρεις τοῖς ἐν τῇ
[12, 63]	τέλος εἷναι ἔφη καὶ ἐν	αὐτῇ	τἡν εὐδαιμονίαν βεβλῆσθαι· καὶ μονόχρονον
[12, 47]	γυναῖκα πειρῶν ὡς ἕτερος ἔπεμψεν	αὐτῇ	χιλίους δαρεικούς, κάλλιστος δὲ ὢν
[12, 70]	πρὸς ἀλήθειαν τὴν τῶν οὕτως	αὐτῇ	χρωμένων ἀκρασίαν. Ὁ δὲ σιτοποιὸς
[12, 11]	Ομφάλης δἐ πάντας τοὺς συγκατακλιθέντας	αὑτῇ	ξενοκτονούσης ἀμφοτέρους ἐκόλασε, τὸν μὲν
[12, 13]	τῷ ὑψηλοτάτῳ τῶν βασιλείων καὶ	αὕτη	ἁλύσει δέδεται. Ὁ οὗν ἡγούμενος
[12, 21]	καὶ ὑπὸ θηρίων εἴασαν διαφθαρῆναι.	Αὕτη	δ' αὐτοῖς καὶ τῶν κακῶν
[12, 2]	σύγκρισιν· προκριθείσης γοῦν τῆς Αφροδίτης,	αὕτη	δ' ἐστὶν ἡ ἡδονή, πάντα
[12, 65]	Πέρσαι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν·	αὕτη	δ' ἐστὶν ἡ τῶν σωματικῶν
[12, 69]	νομιζομένην ἐν τῷ περιπάτῳ ἀρχὴν	(αὕτη	δ' ἦν ἐπὶ τῆς εὐκοσμίας
[12, 59]	ἐπιτερπεστάτην τὴν θέαν. Ὕστερον, δὲ	αὕτη	διεφθάρη (καταχωσθεῖσα. Δοῦρις δὲ ἐν
[12, 63]	πασῶν ἦν ἐνδοξοτάτη δι' ἡμᾶς,	αὕτη	τε τήμερον καὶ ἔνδοξος γέγονεν
[12, 34]	ἀφικόμην, ἐλθόντα δέ με ὁ	ταύτῃ	βίος οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἤρεσεν, δίς
[12, 48]	ἦν ἀνδρὸς ὡραία, ξυνεκοιμῶντο καὶ	ταύτῃ,	καὶ εἰ μὲν χρῷτο καὶ
[12, 3]	ἐκ τοῦ πάντα ζῷα δεδουλῶσθαι	ταύτῃ,	ὥσπερ οὐχὶ καὶ δειλίας καὶ
[12, 32]	καὶ πολυτελεῖς γενόμενοι, Κἀν τῇ	πρώτῃ	δὲ πρὸς ταῖς εἴκοσι τῶν
[12, 44]	ὡς Θεόπομπος ἱστορεῖ ἐν τῇ	πρώτῃ	καὶ εἰκοστῆ, ἀλλ' εἴα τὸν
[12, 11]	μίαν τῶν ὑβρισθεισῶν Ομφάλην· ἥτις	πρώτη	κατῆρξε τῆς εἰς Λυδοὺς πρεπούσης
[12, 19]	αὐτοῖς καὶ αὐληταὶ ἐν στρατιωτικῇ	σκευῇ·	καὶ ἅμα αὐλούντων ἀκούοντες οἱ
[12, 69]	ἀργυρωμάτων καὶ στρωμνῆς ἡ λοιπὴ	παρασκευὴ	καὶ ἡ τῶν δείπνων περιεργία
[12, 26]	δὲ ὑπήχθησαν ἡδονῆ και τρυφῆ,	κατερρύη	τὸ τῆς πόλεως ἀνδρεῖον, φησὶν
[12, 29]	τάδε· Τὰ δὲ τῶν Ιώνων	ἰοβαφῆ	καὶ πορφυρᾶ καὶ κρόκινα ῥόμβοις
[12, 55]	μὲν φλόγινα ἐνδεδυκότες, οἱ δὲ	ὑσγινοβραφῆ,	πολλοὶ δὲ καὶ κυάνεα εἷχον
[12, 21]	καὶ ἐπὶ τοῖς φόνοις τούτοις	ἀπεστράφη	μὲν τὸ τῆς Ηρας ἄγαλμα,
[12, 62]	ἤδη τέχνης εὑρῆσθαι τέρματα τῆσδε	σαφῆ	χειρὸς ὑφ' ἡμετέρης· ἀνυπέρβλητος δὲ
[12, 77]	διὰ λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης	ἔφη.	Αλεξίς τ' ἐν Θεσπρωτοῖς φησιν·
[12, 47]	πεποιηκὼς Αλκιβιάδης, Οὐ μὰ Δί᾽	ἔφη,	ἀλλ᾽ εὐγνωμονέθτατα· ἔχων γὰρ ἐξουσίαν
[12, 48]	τινων οὐκ ἀκρασίας ἕνεκεν συνελθεῖν	ἔφη,	ἀλλ' ἵνα ὁ γενόμενος ἐξ
[12, 18]	τίνος εὐδαιμονήσουσι. Καὶ ἡ Πυθία	ἔφη·	Εὐδαίμων, Συβαρῖτα, πανευδαίμων σὺ μὲν
[12, 15]	Συβαρίτης εἰς ἀγρόν ποτε πορευόμενος	ἔφη	ἰδὼν τοὺς ἐργάτας σκάπτοντας αὐτὸς
[12, 63]	τὴν ἡδυπάθειαν ταύτην τέλος εἷναι	ἔφη	καὶ ἐν αὐτῇ τἡν εὐδαιμονίαν
[12, 16]	παραγινομένων ἄλλων. Τὰ δ' αὐτὰ	ἔφη	καὶ Εὔβουλος ὁ κωμικὸς ἐν
[12, 63]	Αντιφῶντος, εἰ δ᾽ ἁλιευόμενος ἐτύγχανον,	ἔφη,	καταλιπὼν τὴν ἐργασίαν ἂν ἀπῆλθον;
[12, 15]	δειπνῶν μετ' αὐτῶν, πρότερον μὲν	ἔφη	καταπεπλῆχθαι τὴν τῶν Λακεδαιμονίων πυνθανόμενος
[12, 64]	σύνολον περὶ τῶν σωματικῶν ἡδονῶν	ἔφη	ὁ Πολύαρχος· Ἐμοὶ μὲν, ὦ
[12, 61]	Διόπερ καὶ Αγις ἐπὶ Λυσάνδρου	ἔφη	ὅτι Δεύτερον τοῦτον ἡ Σπάρτη
[12, 42]	ἕως ὁ τρίτος συνεὶς παραγενομένην	ἔφη	πάλαι τὴν θεὸν αὐτὸν ἀναμένειν.
[12, 71]	βιῶσαι πλείω τῶν ρ' ἐτῶν,	ἔφη	Τὸ μηθὲν πώποτε ἑτέρου ἕνεκεν
[12, 55]	Θεόκριτος ὁ σοφιστὴς νῦν ἐγνωκέναι	ἔφη	τὸ παρ' Ομήρῳ εἰρημένον· Ἔλλαβε
[12, 76]	οὖν εἰς τὴν ἰδέαν αὐτοῦ	ἔφη	Φθιῶτ' Αχιλλεῦ. Ἄλλοι δ' αὐτόν,
[12, 74]	ἑβδόμῃ καὶ εἰκοστῇ ὁ Αγαθαρχίδης	ἔφη	ὡς Λακεδαιμόνιοι Ναυκλείδην τὸν Πολυριάδου
[12, 65]	θεωρημάτων καὶ τῶν ἀκροαμάτων, εὐδαιμονέστατον	ἕφη	κρῖναι τῶν νῦν τὸν τῶν
[12, 62]	ἡττηθείς, συναχθομένων αὐτῷ τῶν φίλων,	ἕφη	ὡς αὐτὸς μὲν ὀλίγον φροντίζοι,
[12, 58]	αὐτῶν τὰς σάρκας, ίν' ἡ	τροφὴ	σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ· τὰ δὲ λείψανα
[12, 61]	Παυσανίαν δὲ καὶ Λύσανδρον ἐπὶ	τρυφῇ	διαβοήτους γενέσθαι σχεδὸν πάντες ἱστοροῦσι.
[12, 1]	καὶ τὸν περὶ τῶν ἐπὶ	τρυφῇ	διαβοήτων γενομένων λόγον καὶ τῆς
[12, 8]	Αλκινόῳ τίθεται. ~Διαβόητοι δὲ ἐπὶ	τρυφῇ	ἐγένοντο πρῶτοι πάντων (ἀνθρώπων Πέρσαι,
[12, 73]	περὶ αὐτόν, ἐν πολλῇ δὲ	τρυφῃ	ζῶν, οὐδὲ ἀποπατεῖν οἷός τε
[12, 15]	μαστιγοῦσιν. ~(Διαβόητοι δ' εἰσὶν ἐπὶ	τρυφῇ	καὶ αἱ τῶν Σικελῶν τράπεζαι,
[12, 13]	αἰεὶ ἐν τοῖς βασιλείοις ἐν	τρυφῇ	καὶ δαπάνῃ τὸν βίον διάγων
[12, 61]	παρὰ (Ρωμαίοις καὶ Σίττιος ἐπὶ	τρυφῇ	καὶ μαλακίᾳ ὥς φησι Ρουτίλιος.
[12, 63]	βίος, ὃν ἐβίωσεν ἐν πάσῃ	τρυφῇ	καὶ πολυτελείᾳ μύρων καὶ ἐσθήτων
[12, 13]	ταῦτα· Οὗτος δ' ὑπερβάλλει τῇ	τρυφῇ	και ῥᾳθυμίᾳ. Διατρίβει τε γὰρ
[12, 9]	μάταιος αὐτῶν περὶ τὸν βίον	τρυφὴ	καὶ τοὺς ταῖς λόγχαις καθωπλισμένους
[12, 26]	Ὡς δὲ ὑπήχθησαν ἡδονῆ και	τρυφῆ,	κατερρύη τὸ τῆς πόλεως ἀνδρεῖον,
[12, 41]	Σιδώνιον βασιλέα ὑπεβαλεῖν ἡδυπαθειᾳ καὶ	τρυφῇ	πάντας ἀνθρώπους. Οἳα γὰρ τοὺς
[12, 51]	καλουμένων Κροβύζων βασιλέα γενέσθαι Ισάνθην,	τρυφῇ	πάντας τοὺς καθ' ἑαυτὸν ὑπερβαλλόμενον.
[12, 17]	δ' ἕωθεν τοὺς Ιωνας ὅτι	τρυφῇ	προσεῖχον. Οί δ' ἱππεῖς τῶν
[12, 55]	ἑταίρους φησὶ τοὺς Αλεξάνδρου ὑπερβαλλούσῃ	τρυφῄ	χρήσασθαι. Ὧν εἷς ὢν καὶ
[12, 19]	τὴν Καρδίην. Καὶ ἐπειδὴ ἡ	μάχη	συνειστήκει, ἐκέλευσεν αὐλεῖν τὰ αὐλήματα
[12, 16]	τρέφειν ἄνθρωπον ἔστ' ἄνθρωπον, ἂν	ἔχῃ	βίον, ἢ χῆνα πλατυγίζοντα καὶ
[12, 7]	εἶναι ἢ ὅταν εὐφροσύνη μὲν	ἔχη	κάτα' δῆμον ἅπαντα, δαιτυμόνες δ'
[12, 20]	πρῶτος εὑρὼν καὶ τὴν ἐργασίαν	ἔχῃ,	πρὸς τὸ τοὺς ἄλλους φιλοπονοῦντας
[12, 67]	Καὶ ὁ Επίκουρος δέ φησιν·	Ἀρχὴ	καὶ ῥίζα παντὸς ἀγαθοῦ ἡ
[12, 21]	αὐτοῖς καὶ τῶν κακῶν ἐγένετο	(ἀρχὴ	μηνίσαντος τοῦ δαιμονίου, ἔδοξαν γοῦν
[12, 79]	Ἢ δυοῖν χάριν ταῦτα περιφέρουσιν·	ἀρχή	τε γὰρ ἐντυχίας καὶ παράδειγμα
[12, 72]	κοιλίας διωθεῖν ὅταν εἰς ὕπνον	τύχῃ	βαθύτερον ἐμπεσών. Μέχρι μὲν οὖν
[12, 23]	καὶ ὁ βουλόμενος καθάπερ εἰς	ἀτυχῆ	παραπηδῶν ἀγέλην ἐθοινᾶτο ταῖς ἐπιθυμίαις
[12, 4]	βλαβερὰ μὲν σώματι, βλαβερὰ δὲ	ψυχῇ	πρός τε φρόνησιν καὶ πρὸς
[12, 27]	ποικιλίαν καταριθμηθεὶς κόσμου προσηγορίᾳ τοὔνειδος	ἐξαλείψη·	πάντων δὲ οὕτως ὑπερηφάνως προέστησαν