HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ε = 139 formes différentes pour 888 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

>
Livre, Chap.

[12, 55]   ἔφη τὸ παρ' Ομήρῳ εἰρημένον· Ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.

[12, 70]   καὶ περὶ τῷ στόματι κημὸν ἔτριβε τὸ σταῖς, ἵνα μήτε ἱδρὼς

[12, 43]   τε ὄντος καὶ βραδέος, καίτοι γε καὶ πρὸς τρυφὴν ἤδη ζῶντος·

[12, 78]   ἀλλὰ τί; Β. Ἐκ χρυσοκολλήτου γε κάλπιδος μύρῳ Αἰγυπτίῳ μὲν τοὺς

[12, 63]   τρυφὴν αἱρέσεως ἀιτεποιήσαντο· καὶ ἥ γε Κυρηναϊκὴ καλουμένη ἀπ' Αριστίππου τοῦ

[12, 14]   καὶ ταῖς γυναιξί, πολὺ μέντοι γε μᾶλλον χαίρουσι συνόντες τοῖς παισὶ

[12, 10]   δασείας καὶ δακτυλήθρας ἔχουσιν. Ἒν γε μὴν τῷ θέρει οὐκ ἀρκοῦσιν

[12, 4]   καὶ πρὸς τὸ σωφρονεῖν, ἆρά γε ὀρθῶς οὐκ ἀναγκαία ἂν καλοῖτο;

[12, 43]   πρὸς τρυφὴν ἤδη ζῶντος· ὅς γε περιήγετο στρατευόμενος αὐλητρίδας καὶ ψαλτρίας

[12, 4]   ἀναγκαῖος ἂν εἴη; ἡ μέν γέ που τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα

[12, 41]   ῥᾳθυμότερον ποιεῖσθαι τὸν βίον· οἵ γε προῆλθον εἰς τοσαύτην ἅμιλλαν, ὡς

[12, 63]   ὅτι· Κἀν βακχεύμασιν οὖσ' ἥ γε σώφρων οὐ διαφθαρήσεται. Κωμῳδῶν δὲ

[12, 3]   καὶ τὸν Σαρδαναπάλλου. Καίτοι κατά γε τὴν δόξαν, φησὶν ἐν τῷ

[12, 41]   καὶ μακαριστοί. Οὐ μὴν περί γε τὴν τοῦ βίου τελευτὴν διηυτύχησαν,

[12, 14]   ξυροῦνται τὰ σώματα· καὶ παρά γε τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργαστήρια κατεσκεύασται πολλὰ

[12, 12]   σοι, προσκατέδει τοὺς δακτύλους αὐτῷ γε χαίρων χόρια μὲν ποιῄσομεν Β.

[12, 10]   καινὰ αἰεὶ ἐπιμηχανῶνται, καὶ ὄψα γε ὡσαύτως· καὶ γὰρ (καινοποιητὰς ἀμφοτέρων

[12, 78]   πρίω μύρον ἴρινον καὶ ῥόδινον, ἄγε μοι, Ξανθία· καὶ τοῖς ποσὶν

[12, 62]   ἴλικας ἐμπεπαισμένῳ χρυσοῖς τε ἀνασπαστοῖς ἐπέσφιγγε τῶν βλαυτῶν τοὺς ἀναγωγέας, ἀλλ'

[12, 40]   Χαλκηδόνιονι σκώπτων ὅτι οὐρῶν οὐ προσῆγε τὴν χεῖρα τῷ αἰδοίῳ ἕλεγεν·

[12, 67]   Επιστολαῖς φησιν· Περὶ γαστέρα, ὦ φυσιολόγε Τιμόκρατες, περὶ γαστέρα ὁ κατὰ

[12, 67]   μνησθήσομαι, φησὶν γάρ· Οὐ γὰρ ἔγωγε δύναμαι νοῆσαι τἀγαθὸν ἀφαιρῶν μὲν

[12, 7]   ἡδονῆς, ὅσπερ φησίν· (Οὐ γὰρ ἔγωγέ τι φημὶ τέλος χαριέστερον εἶναι

[12, 69]   πολυτελείας τῆς εἰρημένης· οὐ γὰρ ἔγωγε τοὺς λοιποὺς ὑπεξαιροῦμαι. Ὁ δὲ

[12, 4]   δὲ φυσικαὶ μέν, οὐκ ἀναγκαῖαι δέ, αἱ δὲ οὔτε φυσικαὶ οὔτε

[12, 63]   ὅδ' ἐστὶν ὁρᾶν. ~Καὶ φιλοσόφων δὲ αἱρέσεις ὅλαι τῆς περὶ τὴν

[12, 33]   τούτων τρυφὴν καὶ πολυτέλειαν. Περὶ δὲ Αἰτωλῶν Πολύριος μὲν ἐν τρισκαιδεκάτῃ

[12, 73]   αὑτὸν μὲν Εὐεργέτην ἀνακηρύττων, ὑπὸ δὲ Αλεξανδρέων Κακεργέτης ὀνομαζόμενος. Ποσειδώνιος γοῦν

[12, 49]   ἂν δύ' Αλκιβιάδας Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο δὲ Αλκιβιάδης τὸν Παυσανίου μηδισμὸν καὶ

[12, 64]   τέλος εἷναι τῆς ἐξουσίας, τὰ δὲ ἄλλα πάντα σχεδὸν ἁπλῶς εἰπεῖν

[12, 29]   καὶ πορφυροῖ καὶ λευκοί, οἱ δὲ ἁλουργεῖς. Καὶ καλασίρεις Κορινθιουργεῖς· εἰσὶ

[12, 38]   μὲν Ανακυνδαράξεω λέγουσιν υἱόν, οἱ δὲ Αναβαραξάρου. Ὅτε δὴ οὖν Αρβάκης,

[12, 70]   σφαιριστὴς ἀγαθὸς καὶ ἐπιδέξιος. ~Περὶ δὲ Αναξάρχου Κλέαρχος ὁ Σολεὺς ἐν

[12, 64]   φησιν (εἶναι νοῦν ἔχοντος· τὸ δὲ ἀντιτείνειν καὶ καταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας

[12, 47]   φιλοφρονησάμενος τὸν Ανυτον ἀπηλλάσσετο. Ὁ δὲ Ανυτος πάνυ ἐλευθερίως καὶ ἐρωτικῶς,

[12, 48]   Αξιόχου ἔφασκεν εἷναι θυγατέρα· εἰ δὲ Αξίοχος, Αλκιβιάδου. Κεκωμῴδηται δὲ καὶ

[12, 19]   παρὰ τὴν γῆν πλέῃ. Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο ὅτι μόλις ἄν σου

[12, 63]   ἀγαθὸν κρίνων τῷ παρόντι, τὸ δὲ ἀπολελαυκέναι καὶ ἀπολαύσειν οὐδὲν νομίζων

[12, 40]   ψάλλουσαι καὶ ᾄδουσαι γυναῖκες· ἕψαλλον δὲ αὖται καὶ ᾖδον ἐκείνου δειπνοῦντος.

[12, 8]   ψάλλουσαι διατελοῦσι λύχνων καιομένων· χρῆταί δὲ αὐταῖς καὶ παλλακίσιν ὁ βασιλεὺς

[12, 14]   εἷναι αὐταῖς φαίνεσθαι γυμναῖς. Δειπνεῖν δὲ αὐτὰς οὐ παρὰ τοῖς ἀνδράσι

[12, 59]   γίνεσθαι ἐπιτερπεστάτην τὴν θέαν. Ὕστερον, δὲ αὕτη διεφθάρη (καταχωσθεῖσα. Δοῦρις δὲ

[12, 55]   ἐν ταῖς καταστρατοπεδείαις ἐγυμνάζοντο· ἠκολούθει δὲ αὐτοῖς καὶ ὑποζύγια πολλὰ τὰ

[12, 63]   γε σώφρων οὐ διαφθαρήσεται. Κωμῳδῶν δὲ αὐτὸν Αλεξις ἐν Γαλατείᾳ ποιεῖ

[12, 54]   γαμικῇ εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ· Ἡ δὲ αὐτοῦ χρυσόπους ἦν. Συμπαρέλαβεν δὲ

[12, 47]   τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν. (Τὴν δὲ αὑτοῦ γυναῖκα πειρῶν ὡς ἕτερος

[12, 53]   (οἴνῳ εὐώδει τὸ δαπεδον. Ἐθυμιᾶτο δὲ αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα

[12, 8]   ἐνιαυτοῦ μέρος. Καὶ οἱ Πάρθων δὲ βασιλεῖς ἐαρίζουσι μὲν ἐν Ράγαις,

[12, 42]   τὴν θεὸν αὐτὸν ἀναμένειν. Ὁ δὲ βασιλεὺς οὗτός ποτε καὶ ζηλοτυπήσας

[12, 78]   Καλλιστράτου. Καὶ τὸν ἐπὶ Θεμιστοκλέους δὲ βίον Τηλεκλείδης ἐν Πρυτάνεσιν ἁβρὸν

[12, 72]   Σήπομ' ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἀπέθανεν δὲ βιώσας ἔτη πέντε πρὸς τοῖς

[12, 10]   τῶν Μήδων μαλακίαν διασῴζονται. Σαφηνίσαι (δὲ βούλομαι καὶ τὴν θρύψιν αὐτῶν.

[12, 32]   ὀγδόῃ Φιλιππικῶν ἁβροδιαίτους γενέσθαι, περὶ δὲ Βυζαντίων καὶ Καλχηδονίων ὁ αὐτός

[12, 60]   (ἐπιφάνεια τοῦ ἀδελφοῦ θύων. Κασάνδρῳ δὲ γενόμενος φίλος μέγα ἴσχυσεν. Καὶ

[12, 64]   ἀλλὰ καὶ τῷ λόγῳ. Ὄντα δὲ γνώριμον τῷ Αρχύτᾳ καὶ φιλοσοφίας

[12, 35]   ἐλαίῳ πολυτελεῖ καὶ μύροις, τοῖς δὲ γραμματείοις οὕτως γὰρ ἐκάλουν τὰ

[12, 9]   καθωπλισμένους ἀγύρτας ἀποφαίνειν (Καὶ προελθὼν δὲ γράφει· Τοῖς γοῦν πορίσασί τι

[12, 27]   πάθους ἔχουσι τὴν ἐπωνυμίαν. Αἱ δὲ γυναῖκες αὐτῶν τὰς Θρᾳκῶν τῶν

[12, 52]   ἑταίρων (περὶ αὐτὸν ἦσαν, ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα κεῖνος; ἀλλ'

[12, 1]   ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις δὲ δεῖ σε τἀπιτήδει' ἐμβαλεῖν, ὥστ'

[12, 12]   ἀεί πως μέρος (ἐπιπαίζεται, κεφαλὴ δὲ δείπνου γίνεται, Β. Ἄνθρωπ' ἐπίπαιζε·

[12, 27]   λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας κατασχούσης. Τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῆς ἔτι καὶ

[12, 43]   καὶ ταῖς τοιαύταις ἀσωτίαις, τὸν δὲ δῆμον ἅπαντα πλείω καταναλίσκειν εἰς

[12, 43]   τὴν περὶ τὸν βίον, τὰ δὲ διὰ τοὺς Αθηναίους· ἅπασι γάρ

[12, 8]   φωνῇ τὸ κρίνον. Ἐν Περσεπόλει δὲ διατρίβουσι φθινόπωρον καὶ ἐν Βαρυλῶνι

[12, 13]   δικασταὶ ἀδίκως δικάσαντες, ἀποθνήσκουσιν ἐὰν δὲ δικαίως, ὁ κινήσας τὴν θυρίδα

[12, 58]   τὰ δὲ λείψανα κατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ Διονύσιος τέλος μητραγυρτῶν καὶ τυμπανοφορούμενος

[12, 65]   τε Ασία ὅλη χορηγεῖ. τὸ δὲ Διονυσίου χορηγεῖον παντελῶς ἂν εὐτελές

[12, 41]   ὑπερράλλεσθαι τοῖς τοιούτοις ἀλλήλους. Ἐσπούδαζον δὲ δοκεῖν εὐδαίμονες εἷναι καὶ μακαριστοί.

[12, 39]   ποιήσαντα. Εἷναι δὲ τοῦτο Ἐγὼ δὲ ἐβασίλευσα καὶ ἄχρι ἑώρων τοῦ

[12, 74]   ἄλλου δ' οὐδενός. Κἀν τῇ δὲ ἑβδόμῃ καὶ εἰκοστῇ ὁ Αγαθαρχίδης

[12, 21]   τὸ τῆς Ηρας ἄγαλμα, τὸ δὲ ἔδαφος ἀνῆκε πηγὴν αἵματος, ὥστε

[12, 38]   καὶ ἐκαίετο πεντεκαίδεκα ἡμέρας. Οἱ δὲ ἐθαύμαζον ὁρῶντες τὸν καπνὸν καὶ

[12, 76]   δ' οὕτως ὁ ῥήτωρ Θαυμάζω δὲ εἰ μὴ βαρέως φέρετε ὅτι

[12, 8]   ἄλλος ἐπέβαινεν ἢ βασιλεύς. Ὅτε δὲ εἰς τὴν ἐσχάτην αὐλὴν ἔλθοι,

[12, 17]   ἔξω τῆς χώρας πιπράσκεσθαι, τὸν δὲ εἰς τὴν πόλιν τοῖς πλοίοις

[12, 54]   δὲ αὐτοῦ χρυσόπους ἦν. Συμπαρέλαβεν δὲ εἰς τὸ συμπόσιον καὶ τοὺς

[12, 11]   αὐτοὺς καὶ τἄλλα ῥυθμίζουσιν. ~Λυδοὶ δὲ εἰς τοσοῦτον ἦλθον τρυφῆς ὡς

[12, 57]   κύνας μὲν ἐξ (Ἠπείρου, αἷγας δὲ ἐκ Σκύρου, ἐκ δὲ Μιλήτου

[12, 62]   ἐν τῷ περὶ Εὐδαιμονίας. Τερατευόμενος δὲ ἔλεγεν, ὅτε τὸν ἐν Λίνδῳ

[12, 8]   ἐαρίζουσι μὲν ἐν Ράγαις, χειμάζουσι δὲ (ἐν Βαρυλῶνι, τὸ λεῖπον τοῦ

[12, 8]   ἐχείμαζον μὲν ἐν Σούσοις, ἐθέριζον δὲ ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι δὲ τὰ

[12, 78]   αὐτου τῷ Μεγαλλείῳ μύρῳ. Αντιφάνης δὲ ἐν μὲν Αλκήστιδι ἐλαίῳ τινὰ

[12, 10]   πίῃ, θάνατος ἡ ζημία. ~Ξενοφῶν δὲ, ἐν ὀγδόῳ Παιδείας Ἐχρῶντο, φησιν,

[12, 78]   γόνυ καὶ τὸν αὐχένα. Αναξανδρίπης δὲ ἐν Πρωτεσιλάῳ· Μύρον τε παρὰ

[12, 45]   Χοῶν ἑορτὴν αὐτόθι καταδεῖξαι. Κλέαρχος δὲ ἐν πρώτῳ περὶ Φιλίας τὸν

[12, 26]   καὶ δένδρεον αἰεὶ ἀθαλλές. Κλέαρχος δὲ ἐν τετάρτῳ Βίων ζηλώσαντάς φησι

[12, 59]   δὲ αὕτη διεφθάρη (καταχωσθεῖσα. Δοῦρις δὲ ἐν τῇ δ τῶν περὶ

[12, 61]   ἡ Σπάρτη φέρει Παυσανίαν. Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Ελληνικῶν

[12, 51]   ἀνελέσθαι αὐτοῦ τὸ σῶμα. Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ ι' τῶν Ιστοριῶν

[12, 38]   τραπεζάς καὶ ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε δὲ ἐν τῇ πυρᾷ καὶ οἴκημα

[12, 14]   γυμναὶ τοῖς ἀνδράσι διακονοῦνται. Θεόπομπος δὲ ἐν τῇ τεσσαρακοσττῇ τρίτῃ τῶν

[12, 39]   ἡμέρῃ, ἀλλὰ νῦν τέθνηκεν. Αμύντας δὲ ἐν τρίτῳ Σταθμῶν ἐν τῇ

[12, 16]   πίθηκον, ἐπίβουλον κακόν. (Καὶ Αθηνόδωρος δὲ ἐν τῷ περὶ Σπουδῆς καὶ

[12, 54]   καὶ διάλιθοι καὶ περιάργυροι. Περιερέρληντο δὲ ἐν τῷ περιβόλῳ πολυτελετῖς αὐλαῖαι

[12, 58]   ὑπὸ τῶν εὐωχουμένων. Καὶ Κλέαρχος δὲ ἐν τῷ τετάρτῳ τῶν Βίων

[12, 12]   βρώματα. Καὶ εἰς τοὺς πολέμους δὲ ἐξιόντες οἱ Λυδοὶ παρατάττονται μετὰ

[12, 8]   ἑωράθη ἔξω τῶν βασιλείων, εἰ δὲ ἐπὶ θήραν ἐξίοι, καὶ αἱ

[12, 8]   παρὰ τῷ Αλκινόῳ τίθεται. ~Διαβόητοι δὲ ἐπὶ τρυφῇ ἐγένοντο πρῶτοι πάντων

[12, 24]   στολὰς μὲν ἀνθινὰς φορῆσαι, τὸ δὲ ἐργάσασθαι καὶ πονεῖν αἴσχιον νομίσαι.

[12, 47]   τῶν γυναικείων προσώπων. Καὶ στρατηγῶν δὲ ἔτι καλὸς εἶναι ἤθελεν· ἀσπίδα

[12, 54]   Τιμόθεος, Φρύνιχος, Καφισίας, Διόφαντος, ἔτι δὲ Εὔιος ὁ Χαλκιδεύς, καὶ ἔκτοτε

[12, 43]   Ἀθηναίου ἱστορῶν φησιν· Οὐ δυνάμενος δὲ ζῆν ἐν τῇ πόλει τὰ

[12, 57]   τὰ διαγγελθέντα Σαμίων ἄνθεα. Τούτων δὲ ἡ μὲν Σαμίων λαύρα στενωπή

[12, 63]   διὰ τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, χθὲς δὲ ἠδόξει μὴ παρόντος ἐμοῦ. Καὶ

[12, 77]   ἰατρῷ μὲν οὐδενὶ ὡμίλησεν, Αρκεσιλάου δὲ ἠκροᾶτο τοῦ φιλοσόφου, καὶ ὅτι

[12, 54]   εἰδέναι τὸ στρατόπεδον. Ἐπὶ πέντε δὲ ἡμέρας ἐπετελέσθησαν οἱ γάμοι, καὶ

[12, 48]   δύνασθαι γνῶναι ὁποτέρου εἴη. Ἐπεὶ δὲ ἦν ἀνδρὸς ὡραία, ξυνεκοιμῶντο καὶ

[12, 76]   μῆκος καὶ τὴν ἰσχνότητα. Ὅτι δὲ ἦν ὁ Κινησίας νοσώδης καὶ

[12, 54]   Αριστώνυμος Αθηναῖος, (Ἀθηνόδωρος Τήιος· ἐκιθαρῴδησαν δὲ Ηράκλειτός τε ὁ Ταραντῖνος καὶ

[12, 16]   αὑτῷ τρεφόμενα τῶν υἱῶν (πολλοὶ δὲ ἦσαν) τὰ τέκνα καὶ τῶν

[12, 73]   καὶ τῶν ἡμέρων ὀρνίθων, ἔτι δὲ θαλαττίων (ἰχθύων ταρίχου τε ξενικοῦ

[12, 47]   καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν, ἐν δὲ θατέρῳ Νεμέα ἦν καθημένη καὶ

[12, 15]   τῶν Λακεδαιμονίων πυνθανόμενος ἀνδρείαν, νῦν δὲ θεασάμενος νομίζειν μηδὲν τῶν ἄλλων

[12, 7]   τὸν καθ' ἡδονήν, λέγοντα· Οἱ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντο

[12, 5]   παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι. Τοὺς δὲ θεούς φησιν εἷναι ῥεῖα ζώοντας

[12, 33]   ὅθεν προελθεῖν εἰς εὐδαιμονιαν. ~Περὶ δὲ Θετταλῶν λέγων ἐν τῇ τετάρτῃ

[12, 8]   αἱ παλλακίδες αὐτῷ συνεξᾐεσαν. Ὁ δὲ θρόνος ἐφ ᾧ ἐχρημάτιζεν καθήμενος

[12, 22]   τὴν Δαρείου μὲν γυναῖκα, Κύρου δὲ θυγατέρα, τὸν μαστὸν ἀλνήσασαν, ᾔτησε

[12, 64]   εἴδη, πολλὰ δὲ πεμμάτων, πολλὰ δὲ θυμιαμάτων καὶ μύρων, πολλὰ δὲ

[12, 64]   δὲ θυμιαμάτων καὶ μύρων, πολλὰ δὲ ἱματίων καὶ στρωμάτων καὶ ποτηρίων

[12, 29]   αἱ μὲν πορφυραῖ τουτων, αἱ δὲ ἰοβαφεῖς, αἱ δὲ ὑακίνθιναι· λάβοι

[12, 47]   αὐτῶν μᾶλλον Βοιώτιος, ἐν Θετταλίᾳ δὲ ἱπποτροφῶν καὶ ἡνιοχῶν τῶν Αλευαδῶν

[12, 40]   δ' ἔχει μίασμά τι. Κτησίας δὲ ἱστορεῖ Ανναρον τὸν βασιλέως ὕπαρχον

[12, 77]   δώδεκα τὸν ἐνιαυτὸν λαμβάνων· ἦν δὲ ίσχνότατος, ἄνοσος διατελέσας· Μητρόδωρος δ'

[12, 69]   ἐπράττετο μίσθωμα ἀκριβῶς ἠπίστατο. Ὕστερον δὲ κα τοῦ Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε

[12, 57]   ταῦτα μὲν ὁ Κλέαρχος. Οἷδα δὲ κἀγὼ παρὰ τοῖς ἐμοῖς Αλεξανδρεῦσιν

[12, 60]   δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε, τῇ δὲ καθαρειότητι Κυπρίους καὶ φοίνικας· ῥάσματά

[12, 21]   ἀγορὰν καὶ ἐμοῦσαν χολήν· ἀνέβλυσεν δὲ καὶ αἵματος πηγὴ ἐν τῷ

[12, 72]   ὢν τοῦ Οδυσσέως Μελανθίου. Πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι πᾶν τὸ σῶμα

[12, 17]   ἐν αἷς κατακείμενοι ἐπυριῶντο. Πρῶτοι δὲ καὶ ἀμίδας ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον

[12, 8]   καὶ πολυτιμοτέρα τῆς σμύρνης. Ὁπότε δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἅρματος κατίοι,

[12, 54]   ὁ Ηρακλεώτης, Υπέρρολος Κυζικηνός· παρῆλθον δὲ καὶ αὐληταί, οἳ πρῶτον τὸ

[12, 65]   ὄμμα τὸ τᾶς Δίκας. Ἀπεθεώθη δὲ καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης

[12, 80]   ἀδελφῷ ἑαυτοῦ ὄντι νεωτέρῳ. Ὁ δε καὶ αὐτὸς ἐλθὼν εἰς τοὺς

[12, 38]   τὸν πώγωνα καὶ κατακεκιοηρισμένον (ἧν δὲ καὶ γάλακτος λευκότερος καὶ ὑπεγεγραπτο

[12, 14]   δὲ παῖδας πάνυ καλούς, ὁτὲ δὲ καὶ γυναῖκας· ὅταν δὲ τούτων

[12, 17]   πόλιν τοῖς πλοίοις διακομίζεσθαι. Ποιοῦνται δὲ καὶ δημοσίᾳ πολλὰς καὶ πυκνὰς

[12, 72]   εἰς πάχος σώματος ἐπέδωκαν, ἄλλοι δὲ καὶ εἰς ἀναισθησίαν διὰ πολλὴν

[12, 72]   διὰ τὰς ἀκαίρους ἡδονάς, οἱ δὲ καὶ εἰς πάχος σώματος ἐπέδωκαν,

[12, 8]   ἀνέβαινεν ἐπὶ τὸ ἅρμα, ἐνίοτε δὲ καὶ ἐφ' ἵππον. Πεζὸς δὲ

[12, 20]   δεδυκότος, ἐὰν μὴ μοιχευθησομένην· ἐκωλύετο δὲ καὶ (ἡμέρας ἐξιέναι ἄνευ τῶν

[12, 12]   ποιεῖν ζωμὸν οὐκ ἠπίστατο, θρῖον δὲ καὶ κάνδαυλον. Καὶ Μένανδρος Τροφωνίῳ·

[12, 34]   (ὡς ἔοικας, οὐκ αἰνεῖς· ψέγεις δὲ καὶ Κορινθίαν κόρην φίλην εἷναι

[12, 55]   διαπεριπατῶν τοῖς ἐντυγχάνουσιν διελέγετο. Περδίκκᾳ δὲ καὶ Κρατερῷ φιλογυμναστοῦσιν ἠκολούθουν διφθέραι

[12, 55]   ἐνδεδυκότες, οἱ δὲ ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ δὲ καὶ κυάνεα εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν

[12, 59]   καὶ ἀπόλαυσιν τῷ Γέλωνι· καθίπτασθαι δὲ καὶ κύκνων πλῆθος εἰς αὐτήν,

[12, 53]   κηρύκειον ἐν τῇ χειρί, πολλάκις δὲ καὶ λεοντῆν καὶ ῥόπαλον ὥσπερ

[12, 61]   Περὶ γὰρ Απικίου προειρήκαμεν. Παυσανίαν δὲ καὶ Λύσανδρον ἐπὶ τρυφῇ διαβοήτους

[12, 29]   βίῳ ἔχοις χρῆσθαι αὐτοῖς. ~(Απώλοντο δὲ καὶ Μάγνητες οἱ πρὸς τῷ

[12, 27]   ἐσθῆτός τε (καὶ διαίτης, τρυφήσαντες δὲ καὶ μάλιστα δὴ καὶ πρῶτοι

[12, 55]   ἐν τῇ παλαίστρᾳ χρείαν. (Λεοννάτῳ δὲ καὶ Μενελάῳ φιλοκυνήγοις οὖσιν αὐλαῖαι

[12, 68]   δι' ἃς εἰσηγοῦντο ἡδονάς, ὁμοίως δὲ καὶ Μεσσήνιοι κατὰ ψήφισμα ἐξέωσαν

[12, 22]   τοὺς Πέρσας τοῦτο πράττοντες. Ὕστερον δὲ καὶ οἱ Κροτωνιᾶται, φησὶν ὁ

[12, 14]   ὅτου πατρός ἐστιν ἕκαστον. Ζῶσι δὲ καὶ οὗτοι τὸν αὐτὸν τρόπον

[12, 69]   ἀλλότρια καὶ φιλοσοφίας εἱναι, τρυφῆς δὲ καὶ περιστάσεως οἰκειότερα. Καὶ γὰρ

[12, 29]   καὶ φλογίνας καὶ θαλασσοειδεῖς· ὑπάρχουσιν δὲ καὶ Περσικαὶ καλασίρεις, αἵπερ εἰσὶ

[12, 77]   Φιλιππίδου λεπτότερον ἀποδείξει νεκρόν. Ὅτι δὲ καὶ πεφιλιππιδῶσθαι ἔλεγον τὸ λελεπτύνθαι

[12, 14]   προπίνουσιν οἷς ἂν (βουληθῶσιν. Εἷναι δὲ καὶ πιεῖν δεινὰς καὶ τὰς

[12, 51]   τοὺς καθ' ἑαυτὸν ὑπερβαλλόμενον. Ἦν δὲ καὶ πλούσιος καὶ καλός. Ἐν

[12, 14]   οἳ πλησιάζουσιν αὐτοὶ ἐκείνοις, ἀφροδισιάζουσιν δὲ καὶ ποιοῦνται τὰς συνουσίας ὁτὲ

[12, 58]   ρ' καὶ κ' ταλάντων. Ἱστορεῖ δὲ καὶ Πολέμων περὶ αὐτοῦ ἐν

[12, 55]   τὸ περὶ αὐτὸν ἀξίωμα. Ἔγραψεν δὲ καί ποτε Αλέξανδρος ταῖς ἐν

[12, 60]   κατεσκευάζετο διαπεποικιλμένα ὑπὸ δημιουργῶν, ἦσαν δὲ καὶ πρὸς γυναῖκας ὁμιλίαι σιωπιύμεναι

[12, 14]   πολλάκις καὶ μετ' ἀνδρῶν, ἐνίοτε δὲ καὶ πρὸς ἑαυτάς· οὐ γὰρ

[12, 38]   καὶ ὑπεγεγραπτο τοὺς οφθαλμούς) ἐπεὶ δὲ καὶ προσεῖδεν τὸν Αρράκην τὰ

[12, 65]   θυσίας γίνεσθαι Δίκῃ. Μετὰ ταύτην δὲ καὶ Σωφροσύνην καὶ Εγκράτειαν ἐπεισεκόμισανι

[12, 67]   δἐ τὰς δι' ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν δὲ καὶ τὰς διὰ μορφῆς κατ'

[12, 53]   τόξον καὶ τὴν σιβύνην, ἐνίοτε δὲ καὶ τὴν τοῦ Ερμοῦ· τὰ

[12, 47]   ἐπιτηδεύων ἐνίκα τοὺς Λάκωνας, ὑπερῆρεν δὲ καὶ τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν.

[12, 60]   ἑαυτῷ τὸν βίον κατεσκεύαζεν. Ἐπεμελεῖτο δὲ καὶ τῆς ὄψεως, τήν τε

[12, 69]   οὗς παρακαλέσειεν ὁ Λύκων, ἔτι δὲ καὶ τοὺς ἐπιμελῶς συναντῶντας τῶν

[12, 44]   τῶν Αθηναίων εἰσιόντας δειπνεῖν. Ἐθεράπευεν δὲ καὶ τοὺς καθ' ἑκάστην ἡμέραν

[12, 10]   καθῆσθαι (ἐπιμέλονται. Καὶ τοὺς θυρωροὺς δὲ καὶ τοὺς σιτοποιοὺς καὶ τοὺς

[12, 44]   καὶ εἰς ταφὴν εἰσφέρειν. Ποιεῖν δὲ καὶ τοῦτο πολλάκις, ὁπότε τῶν

[12, 48]   εἰ δὲ Αξίοχος, Αλκιβιάδου. Κεκωμῴδηται δὲ καὶ ὑπὸ Εὐπόλιδος ὡς ἀκόλαστος

[12, 51]   Κλεομβρότου, ἀρχαίας Ηρακλέος γενεᾶς. ~Ετρύφησεν δὲ καὶ Φάραξ ὁ Λακεδαιμόνιος, ὡς

[12, 54]   καὶ Φορμίων καὶ Αρίστων. Παρῆν δὲ καὶ Φασίμηλος ὁ ψάλτης. Οἱ

[12, 54]   ἐπεδείξατο ῥαψῳδὸς Αλεξις Ταραντῖνος. Παρῆλθον δὲ καὶ ψιλοκιθαρισταὶ Κρατῖνος Μηθυμναῖος, Αριστώνυμος

[12, 25]   πρὶν ὑπαρξάντων ἀγαθῶν σπανίζοντες. ~Ἴβηρες δὲ καίτοι ἐν τραγικαῖς στολαῖς καὶ

[12, 52]   μηδὲ τούτων ἕνα γενέσθαι. ~(Περὶ δὲ Καλλίου καὶ τῶν τούτου κολάκων

[12, 12]   μόνον ἀπαλλάγηθί μου, τοὺς σοὺς δὲ κανδαύλους λέγων καὶ χόρια καὶ

[12, 19]   ἡγεμὼν ὑπὸ τῶν Βισαλτέων, οἱ δὲ Καρδιηνοὶ πάντες τοὺς ἵππους ἐδίδαξαν

[12, 19]   καὶ πρὸς ὀρχησμὸν ἐτράποντο· τῶν δὲ Καρδιηνῶν ἡ ἰσχὺς ἐν τῇ

[12, 47]   τῶν Αλευαδῶν ἱππικώτερος, ἐν Σπάρτῃ δὲ καρτερίαν καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων ἐνίκα

[12, 25]   Μασσαλίαν. Καὶ οἱ τὴν Σῖριν δὲ κατοικοῦντες, ἣν πρῶτοι κατέσχον οἱ

[12, 29]   καταπέπασταιι δὲ χρυσοῖς κέγχροις· οἱ δὲ κέγχροι νήματι πορφυρῷ (πάντες εἰς

[12, 29]   καὶ κρόκινα ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ δὲ κεφαλαὶ κατ᾽ ἴσα διειλημμέναι ζῴοις.

[12, 55]   ἡ σκηνὴ κλινῶν ρ' χρυσοῖ δὲ κίονες ν' κατεῖχον (αὐτήν. Οἱ

[12, 4]   ἐδερσμάτων ἢ τοιούτων (ἐπίθυμια, δυνατὴ δὲ κολαζομένη ἐκ νέων πολλῶν ἀπαλλάττεσθαι,

[12, 25]   οἱ ἀπὸ Τροίας ἐλθόντες, ὕστερον δὲ Κολοφώνιοι, ὥς φησι Τίμαιος καὶ

[12, 30]   πέδον χθονὸς εὐρέος εἱχον· χρύσειαι δὲ κορύμβαι ἐπ' αὐτῶν τέττιγες ὥς·

[12, 37]   συνευδοκοῦντος Ρωμαίων παρέδοσαν ἑαυτούς. ~Τοὺς δὲ Κουρῆτας Φύλαρχος διὰ τῆς ια'

[12, 78]   Ἐν θαλάμῳ μαλακῶς κατακείμενον· ἐν δὲ κύκλῳ νιν παρθενικαὶ τρυφεραί, χλιδαναὶ

[12, 55]   τῶν σωματοφυλάκων (πανταχόθεν ἐφεστηκότων. Ἔξωθεν δὲ κύκλῳ τῆς σκηνῆς τὸ τῶν

[12, 6]   μὲν γυναῖκας γήμας, ἐκ πλείστων δὲ λάθρᾳ παρθένων παιδοποιησάμενος. Εἴποι γὰρ

[12, 74]   τῷ προσφέρεσθαι πλῆθος τροφῆς· παρὰ δὲ Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ διὰ

[12, 38]   αὐτῶν βασιλεύει συγκεντηθέντα ἀποθανεῖν. (Κτησίας δὲ λέγει εἰς πόλεμον αὐτὸν κατασνῆναι

[12, 3]   τὸ καὶ ζωάγρι ὀφέλλει. Οὐδεὶς δὲ λέγει τὸν Αριστείδου βίον ἡδύν,

[12, 58]   ἡ τροφὴ σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ· τὰ δὲ λείψανα κατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ Διονύσιος

[12, 19]   Καρδιηνῷ δουλεύσας κορσωτεὺς ἐγένετο. Καρδιηνοῖς δὲ λόγιον ἦν ὡς Βισάλται ἀπίξονται

[12, 4]   μὲν γὰρ ἁπάντων ἀλαζονίστατον. Ὡς δὲ λόγος, καὶ ἐν (ταῖς ἡδοναῖς

[12, 58]   ὀστᾶ κατέκοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ δὲ λοιπὰ κρεανομησάμενοι ἐπηράσαντο τοῖς μὴ

[12, 54]   καὶ τοῖς ἄλλοις νυμφίοις, τὴν δὲ λοιπὴν δύναμιν πεζήν τε καὶ

[12, 12]   ἐπωνυμίαν ἔσχε· τὴν δὲ ~Πρῶτοι δὲ Λυδοὶ καὶ τὴν καρύκην ἐξεῦρον,

[12, 11]   καλοῦσιν Γλυκὺν Ἀγκῶνα. Οὐ μόνον δὲ Λυδῶν γυναῖκες ἄφετοι οὖσαι τοῖς

[12, 54]   καὶ Αθηνόδωρος καὶ Αριστόκριτος, (κωμῳδοὶ δὲ Λύκων καὶ Φορμίων καὶ Αρίστων.

[12, 69]   ἔγωγε τοὺς λοιποὺς ὑπεξαιροῦμαι. Ὁ δὲ Λύκων ὑπ' ἀλαζονείας καὶ ἐν

[12, 31]   ὡς καὶ Ξενοφάνης φησίν· Ἀβροσύνας δὲ μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν ὄφρα

[12, 9]   ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει, πολὺ δὲ μᾶλλον αὐτὸς ἀπολαύειν αὐτῶν, νοῦν

[12, 41]   ὢν φύσει τῶν ἡδονῶν, ἔτι δὲ μᾶλλον πρὸς τὸν Νικοκλέα φιλοτιμούμενος.

[12, 34]   (ἦλθον ὅτε πρῶτον ἀφικόμην, ἐλθόντα δέ με ὁ ταύτῃ βίος οὐδαμῇ

[12, 18]   ταῖς τῶν ποταμῶν γεφύραις. ~Δοκεῖ δὲ μέγα τῆς εὐδαιμονιας αἴτιον εἷναι

[12, 7]   ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἷναι. Ὁ δὲ Μεγακλείδης φησὶ τὸν Οδυσσέα καθομιλοῦντα

[12, 75]   φησιν· Σαννυρίωνος σκυτίνην ἐπικουρίαν. Περὶ δὲ Μελήτου αὐτὸς ὁ Σαννυρίων ἐν

[12, 54]   πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν. Τοῦ δὲ μένειν τὴν σκηνὴν ὑπέκειντο κίονες

[12, 55]   τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες πεντακόσιοι. Κατὰ δὲ μέσην τὴν σκηνὴν χρυσοῦς ἐτίθετο

[12, 18]   ἑσπέραν ψῦχος ὑπερβάλλον ἔχει, τὸ δὲ μέσον τῆς ἡμέρας καῦμα ἀνύποιστον·

[12, 12]   ὥς φησιν Ηρόδοτος. Καὶ Λακεδαιμόνιοι δὲ μετ' αὐλῶν ἐξορμῶσιν ἐπὶ τοὺς

[12, 67]   τοιουτότροπα, ἐὰν ἡδονὴν παρασκευάζη· ἐὰν δὲ μὴ παρασκεύαζη, χαίρειν ἐα τέον,

[12, 20]   αὑτοὺς ὑπερβάλλεσθαι τοῖς τοιούτοις. Ὡσούτως δὲ μηδὲ τοὺς τὰς ἐγχέλεις πωλοῦντας

[12, 78]   παρ᾽ οὖς ἐθάκει, μετὰ χερσὶ δὲ μῆλον ἕκαστος ἔχων σκίπωνά τ'

[12, 78]   ποιεῖ (χριόμενον τοὺς πόδας. Ἐν δὲ Μητραγύρτῃ φησί· Τήν τε παῖδ'

[12, 43]   παρὰ ταῖς ἑταίραις διατρίβειν, τοὺς δὲ μικρὸν ἐκείνων πρεσβυτέρους ἐν πότοις

[12, 57]   αἷγας δὲ ἐκ Σκύρου, ἐκ δὲ Μιλήτου πρόρατα, ὗς δ' ἐκ

[12, 38]   ἐδόκουν αὐτὸν (θυσίας ἐπιτελεῖν ταῦτα δὲ μόνοι ᾔδεσαν οἱ εὐνοῦχοι. Ὁ

[12, 41]   μὲν ἑταίρας ἐκ Πελοποννήσου, πολλὰς δὲ μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας δὲ

[12, 38]   μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας, ἀργυρίου δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ ἱμάτια

[12, 68]   ἐκ τῶν τόπων ἤδη, τῶν δὲ νεανίσκων ὅσοι ἐὰν ἁλίσκωνται πρὸς

[12, 52]   γενόμενος τὸν βίον ἐτελεύτησεν. Τὸν δὲ Νικίου, φησί, τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον

[12, 38]   Ασίας περὶ τρυφὴν σπουδάσαι, μάλιστα δὲ Νινύαν τὸν Νίνου καὶ Σεμιράμιδος

[12, 30]   μετάφρενον καὶ τοὺς ὤμους· τὸ δὲ νόμιμον τοῦτο μαρτυρεῖσθαι καὶ ὑπὸ

[12, 27]   ὁ Κλέαρχος τάδε ἱστορεῖ· Μόνον δὲ νόμοις κοινοῖς πρῶτον ἔθνος ἐχρήσατο

[12, 76]   ἡμέραν ταξαμενοι τῶν ἀποφράδων, ἀντὶ δε νουμηνιαστῶν κακοδαιμονιστὰς σφίσιν αὐτοῖς τοὔνομα

[12, 8]   κοιμῶνται ἵνα νυκτὸς ἐγρηγορῶσι, τῆς δὲ νυκτὸς ᾄδουσαι καὶ ψάλλουσαι διατελοῦσι

[12, 46]   πολλὰ δ' ἐν τροχῷ, πολλὰ δὲ νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς, κόμην

[12, 81]   διῆγεν μετὰ πλείστης ἡδονης. Ἐπεὶ δε ὁ ἀδελφὸς, αὐτοῦ Κρίτων ἐκ

[12, 53]   ἀτὰρ καὶ τῇ Αρτέμιδι; Ἔρρανε δὲ ὁ Αλέξανδρος καὶ μύρῳ σπουδαίῳ

[12, 68]   ψήφισμα ἐξέωσαν τοὺς Επικουρείους, Αντίοχος δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ πάντας τοὺς

[12, 71]   εἷπεν, ἡδονῆς ἕνεκεν πράξας. Δημήτριος δὲ ὁ Βυζάντιος ἐν τετάρτῳ περὶ

[12, 69]   αὐτῷ πρὸς τὰς ὑποδοχάς. Ἦν δὲ ὁ Λύκων καὶ σφαιριστὴς ἀγαθὸς

[12, 54]   (παρεπιδημσῦντας ἐν τῇ αὐλῇ. Κατεσκεύαστο δὲ ὁ οἱκος πολυτελῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς

[12, 54]   ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἧν δὲ ὁ οἷκος ἑκατοντάκλινος, ἐν ᾧ

[12, 60]   ἄρχων σε τιμαῖσι γεραίρει. Καρύστιος δὲ ὁ Περγαμηνὸς ἐν τρίτῳ Υπομνημάτων

[12, 69]   πρὸς τὴν ἡδονήν. ~(Καὶ Λύκων δὲ ὁ Περιπατητικός, ὥς φησιν Αντίγονος

[12, 76]   καὶ ἀπὸ τούτου πλουτεῖν. Ὅτι δὲ ὁ ποιητής ἐστι καὶ οὐχ

[12, 77]   ἀσκὸν καλοῦσι πάντες οὑπιχώριοι. Ηρακλειδης δὲ ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ

[12, 48]   λαβεῖν τὰ ἡμίση κατέλιπεν. ~Λυσίας δὲ ὁ ῥήτωρ περὶ τῆς τρυφῆς

[12, 40]   ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν, ~Οὐ μόνος δὲ ὁ Σαρδανάπαλλος διετέθρυπτο, ἀλλὰ καὶ

[12, 9]   ἱμάτιον ποικίλον πορφυροῦν. ~(Ὁ Κλέαρχος δὲ ὁ Σολεὺς ἐν τετάρτῳ Βίων

[12, 8]   τοῦ ἐνιαυτοῦ, καὶ τὸ παράσημον δὲ ὃ ἐπετίθεντο τῇ κεφαλῇ οἱ

[12, 37]   κουρίμου χάριν τριχός. Καὶ Κυμαῖοι δὲ οί ἐν Ιταλίᾳ ὥς φησιν

[12, 32]   αὐτός φησι (Θεόπομπος τάδε Ἦσαν δὲ οἱ Βυζάντιοι καὶ δίὰ τὸ

[12, 14]   καὶ λεαινόμενοι τὰ σώματα. Πάντες δὲ οἱ πρὸς ἑσπέραν οἰκοῦντες βάρβαροι

[12, 47]   θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί, Λέσβιοι δὲ οἷνον πάρεῖχον καὶ τὰ ἄλλα

[12, 55]   φορεῖν τὴν στολὴν ταύτην. Τοσούτων δὲ ὄντων καὶ τῶν φίλων καὶ

[12, 77]   ἡμέραις ὀλίγαις νεκροὺς ποιεῖς; Μένανδρος δὲ Οργῇ· Ὁ λιμὸς ὑμῶν τὸν

[12, 41]   Ελλάδος, τὰς μὲν ᾠδικάς, (τὰς δὲ ὀρχηστρικάς, ὧν εἴθιστο μετὰ τῶν

[12, 22]   στεφάνῳ, ὑποδεδεμένον λευκὰς κρηπῖδας. Οἱ δὲ οὐ (διὰ τρυφήν φασι τοῦτο

[12, 8]   δὲ καὶ ἐφ' ἵππον. Πεζὸς δὲ οὐδέποτε ἑωράθη ἔξω τῶν βασιλείων,

[12, 73]   τῶν καρπῶν χειρίδας ἔχοντα. Προήει δὲ οὐδέποτε πεζὸς εἰ μὴ διὰ

[12, 68]   μηδ᾽ ἐν τῇ χώρᾳ. Πυνθανόμεθα δὲ οὐκ ὀλίγους εἷναι καὶ τοὺς

[12, 11]   Ηροδότῳ τὰς ἀφορμὰς δεδωκότος ὁ δὲ οὖν Ξάνθος ἐν τῇ δευτέρᾳ

[12, 45]   οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοκλῆς δὲ οὔπω Αθηναίων μεθυσκομένων οὐδ' ἑταίραις

[12, 63]   μὲν ὡς οὐκέτ' ὄν, τὸ δὲ οὔπω καὶ ἄδηλον· ὁποῖον καὶ

[12, 4]   μέν, οὐκ ἀναγκαῖαι δέ, αἱ δὲ οὔτε φυσικαὶ οὔτε ἀναγκαῖαι, γραφων

[12, 8]   τῆς τῶν μηλοφόρων αὐλῆς. Ἦσαν δὲ οὗτοι τῶν δορυφόρων, καὶ τῷ

[12, 27]   κόσμου προσηγορίᾳ τοὔνειδος ἐξαλείψη· πάντων δὲ οὕτως ὑπερηφάνως προέστησαν ὥστε οὐδένων

[12, 4]   παῦσαι ζῶντας δυνατή; Ναί. Ἡ δὲ ὄψου, εἴ πῄ τινα ὠφέλειαν

[12, 14]   καιομένων ὁτὲ μὲν ἑταίρας, ὁτὲ δὲ παῖδας πάνυ καλούς, ὁτὲ δὲ

[12, 41]   δὲ μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας δὲ παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς Ελλάδος,

[12, 19]   Βισαλτέων ᾖν ὁ Νάρις. Οὑτος δὲ παῖς ὢν ἐν τῇ Καρδίῃ

[12, 52]   ὁ Διόμνηστος τὸ χρυσίον. Ἐπεὶ δὲ πάλιν ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς

[12, 67]   ἀναφοράν. Κἀν τῷ περὶ Τέλους δὲ πάλιν φησίν· Τιμητέον τὸ καλὸν

[12, 50]   τὸ φέγγος τῆς χρόας, τὸ δὲ πᾶν ἐνύφαντο χρυσοῦς ἀστέρας ἔχον

[12, 28]   ὁ δ' ἐς Αβυδον. Ἦν δὲ πάνθ᾽ ὅκως. Περι δε των

[12, 59]   τε καὶ παίδων στρατιωτικῶν. Ὕστερον δὲ πανοικίᾳ ἐφυβρίστως κατέστρεψε τὸν βίον

[12, 59]   χρηματίζειν Ιέρωνα τὸν βασιλέα. Ἡ δὲ Πανορμῖτις τῆς Σικελίας πᾶσα κῆπος

[12, 50]   ἐκυρίευσεν Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς. Δημήτριος δὲ πάντας ὑπεβέραλεν· τὴν μὲν γὰρ

[12, 60]   τὰς τῶν ἐπι φανεοτάτων, ἐζηλοτύπουν δὲ πάντες οἱ παῖδες τὸν ἐρώμενον

[12, 52]   τι θέμενος τῆς οἰκίας· (τελευτησάντων δὲ πάντων διελέθεν ἔχων ὁ Διόμνηστος

[12, 33]   βίον ὅπως παρασχήσονται κεκοσμημένον. Φαρσάλιοι δὲ πάντων, φησίν, ἀνθρώπων εἰσὶν ἀργότατοι

[12, 16]   καὶ πλοκαμῖδας ἀναδεδεμένους χρυσοφορεῖν. Ἐπιχωριάζείν δὲ παρ' αὐτοῖς διὰ τὴν τρυφὴν

[12, 16]   τοιοῦτον βίον ζῶντα καρτερεῖν. ~Εθος δὲ παρ' αὐτοῖς καὶ τοὺς παῖδας

[12, 7]   δειδέχατ' ἀλλήλους. Καὶ ὁ Μενέλαος δὲ παρ' αὐτῷ φησιν· Οὐδέ κεν

[12, 62]   καὶ πότοις ἀκαίροις χρησάμενος. ~Οὕτω δὲ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ τῆς

[12, 7]   φάσκων προσέθηκεν τὴν ἀμεταμέλητον. ~Ο δὲ παρὰ τῷ Ομήρῳ Οδυσσεὺς ἡγεμὼν

[12, 5]   οὐδὲ θεῶν ζαλωτὸς αἰών. Πίνδαρος δὲ παραινῶν Ιέρωνι τῷ Συρακοσίων ἄρχοντι·

[12, 54]   καὶ Αριστοκράτης ὁ Θηραῖος. Αὐλῳδοὶ δὲ παρῆλθον Διονύσιος ὁ Ηρακλεώτης, Υπέρρολος

[12, 47]   ἱπποις αυτοῦ Χῖοι παρεῖχον, ἱερεῖα δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ

[12, 3]   οὔτε τῶν τεχνῶν διηκριβωμένων, ὁ δὲ πᾶσιν ἐξηρτυμένος πρὸς ῥᾳστώνην καὶ

[12, 63]   ἀδοξεῖ τήμερον χωρισθεῖσα ἐμοῦ, χθὲς δὲ πασῶν ἦν ἐνδοξοτάτη δι' ἡμᾶς,

[12, 44]   πρῶτος ἦν τῶν πολιτῶν. Ὁ δὲ Πεισίστρατος καὶ ἐν πολλοῖς βαρὺς

[12, 64]   μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων εἴδη, πολλὰ δὲ πεμμάτων, πολλὰ δὲ θυμιαμάτων καὶ

[12, 54]   καὶ Φασίμηλος ὁ ψάλτης. Οἱ δὲ πεμφθέντες, φησί, στ έφανοι ὑπὸ

[12, 62]   σαφῆ χειρὸς ὑφ' ἡμετέρης· ἀνυπέρβλητος δὲ πέπηγεν οὖρος· ἀμώμητον δ' οὐδὲν

[12, 15]   ἐν τῇ πόλει τρέφεσθαι. Ἱστορεῖ δὲ περὶ αὐτῶν Τίμαιος ὅτι ἀνὴρ

[12, 31]   τῷ πρώτῳ τῶν Νόμων. Κοινῶς δὲ περὶ πάντων Ιώνων τρυφῆς Αντιφάνης

[12, 32]   τῶν Ομβρικῶν φησὶν ἔθνος (ἐστὶν δὲ περὶ τὸν Αδρίαν) ἐπιεικῶς εἷναι

[12, 39]   ὡς ἐνῆν γενναίως ἐτελεύτησεν. ~Κλέαρχος δὲ περὶ τοῦ Περσῶν βασιλέως διηγούμενος

[12, 73]   καὶ καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν. Ἡμεῖς δὲ περιειλόμεθα τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽

[12, 65]   κυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας, Μήδους δὲ Πέρσαι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν·

[12, 59]   περίμετρον ἔχουσαν σταδίων ζ' βάθος δὲ πηχῶν κ' εἰς ἥν ἐπαγομένων

[12, 17]   ἀγροὺς φερουσῶν ὁδῶν κατάστεγοι. Τοῖς δὲ πλείστοις αὐτῶν ὑπάρχουσιν οἰνῶνες ἐγγὺς

[12, 7]   ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι σίτου καὶ κρειῶν,

[12, 5]   δαιτυμόνες μὲν ἀοιδοῦ ἀκουάζωνται, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι. Τοὺς δὲ θεούς

[12, 53]   γὰρ εἷναι μελαγχολικός. Ἐν Εκβατάνοις δὲ ποιήσας τῷ Διονύσῳ θυσίαν καὶ

[12, 18]   ὑπὲρ τὸ μέτρον ἐκλελυμένως. Ἡ δὲ πόλις αὐτῶν ἐν κοίλῳ κειμένη

[12, 34]   μελλήσαι ποτὲ γενέσθαι. Κἀν τρίτῳ δὲ Πολιτείας γράφει οὕτως· Συρακοσίαν δε,

[12, 71]   πώποτε ἑτέρου ἕνεκεν πεποιηκέναι. (Ωχος δὲ πολλῷ χρόνῳ τὴν βασιλείαν καὶ

[12, 53]   τοὺς στρατιώτας εἱσίτασε πάντας. Ἀθροισθέντων δὲ πολλῶν ἐπὶ τὴν θέαν, φησὶν

[12, 5]   τὰς ψυχὰς καὶ αὔξει· τὸ δὲ πονεῖν δούλων καὶ ταπεινῶν· διὸ

[12, 64]   Αρχύταν ἀκροώμενον τῶν λόγων, ἐμπεσούσης δέ ποτε ἀπορίας καὶ σκέψεως περί

[12, 18]   τὸν ἥλιον ὁρᾶν δεῖ. Ἔπεμψαν δέ ποτε καὶ εἰς θεοῦ τοὺς

[12, 62]   δ' οὐδὲν ἔγενετο βροτοῖς. Ἀγωνιζόμενος δέ ποτε πρὸς καταδεέστερον ἐν Σάμῳ

[12, 47]   ἐπίσημον Ερως κεραυνὸν ἠγκυλημένος. Ἐπικωμάσας δέ ποτε ὡς Ανυτον ἐραστὴν ὄντα

[12, 32]   εἰθισμένοι ἐπὶ τῶν καπηλείων. Καλχηδόνιοι δὲ πρὶν μὲν μετασχεῖν αὐτοῖς τῆς

[12, 78]   μύροις τρίψουσι τὸν ἐμόν. (Ἐν δὲ Προκρίδι λέγει τις πῶς δεῖ

[12, 18]   ἑαυτοὺς τρυφαῖς, καὶ ἡ πόλις δὲ πρὸς ἁπάσας τὰς ἄλλας ἡμιλλᾶτο

[12, 32]   πολυτελεῖς γενόμενοι, Κἀν τῇ πρώτῃ δὲ πρὸς ταῖς εἴκοσι τῶν φιλιππικῶν

[12, 25]   Αρχίλοχος, ἀπὸ ποταμοῦ. Οὐκ ὀλίγον δὲ πρὸς τὴν τρυφὴν καὶ τὴν

[12, 72]   οὐκ ἐνεποίει τὴν αἴσθησιν· εἰ δὲ πρὸς τὸν καθαρὸν τόπον ἡ

[12, 72]   μὲν λοιπὰ μέρη κρύπτοι, τὸ δὲ πρόσωπον μόνον ὑπερέχων διαλέγοιτο τοῖς

[12, 18]   γένος αἰὲν ἐόντων, εὖτ' ἂν δὲ πρότερον θνητὸν θεοῦ ἄνδρα σεβίσσῃς,

[12, 63]   φασ᾽ Αρίστιππος, σοφιστὴς εὐφυής, (μᾶλλον δὲ πρωτεύων ἁπάντων τῶν τότε ἀκολασίᾳ

[12, 11]   ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν ἔσχε· τὴν δὲ ~Πρῶτοι δὲ Λυδοὶ καὶ τὴν

[12, 5]   φησιν εἷναι ῥεῖα ζώοντας (τὸ δὲ ῥεῖα ἐστὶν ἀπόνως) ὥσπερ ἐνδεικνύμενος

[12, 57]   ἐνέπλησε τὴν (Ἑλλ άδα· τὰ δε Σαμίων ἄνθη γυναικῶν και ἀνδρῶν

[12, 50]   τὴν Περσικὴν ἐνεδύετο στολήν. Ὁ δὲ Σικελίας τύραννος Διονύσιος ξυστίδα καὶ

[12, 78]   τὴν τῶν παλαιτέρων φησίν· Ἁπαλὸν δὲ σισύμβριον ἢ ῥόδον ἢ κρίνον

[12, 70]   οὕτως αὐτῇ χρωμένων ἀκρασίαν. Ὁ δὲ σιτοποιὸς χειρίδας (ἔχων καὶ περὶ

[12, 15]   πεπονεκέναι τὴν πλευράν. Ἐν Κρότωνι δὲ σκάπτοντί τινι τὴν τῶν ἀθλούντων

[12, 54]   Ινδικῆς θαυματοποιοὶ ἦσαν διαπρέποντες, ἔτι δὲ Σκύμνος Ταραντῖνος καὶ Φιλιστίδης Συρακόσιος

[12, 58]   τῶν ἐν Καρχηδόνι Πέπλων. Περὶ δὲ Σμινδυρίδου τοῦ Συβαρίτου καὶ τῆς

[12, 12]   δ' ἐστὶν ὁ προσδιαλεγόμενος· Ὅτι δέ σοι παρὰ τοῦτο κάνδαυλόν τινα

[12, 15]   ἀποκρίνασθαί τινα τῶν ἀκουσάντων Αὐτὸς δὲ σοῦ διηγουμένου ἀκούων πεπονεκέναι τὴν

[12, 74]   τυχὸν ἡμᾶς σκιμπόδιον δέχεται· ἐὰν δὲ στασιάσωμεν, οὐδὲ ἡ σύμπασα οἰκία.

[12, 12]   Εὐθύδημος καὶ Κρίτων, πρὸς τούτοις δὲ Στέφανος, Αρχύτας, Ακέστιος, Ακεσίας, Διοκλῇς,

[12, 38]   καθήμενον, τὰς ὀφροῦς μεμελασμένον, γυναίκειαν δὲ στολὴν ἔχοντα καὶ κατεξυρημένον τὸν

[12, 41]   θυγατέρων ἐποιοῦντο τοὺς πότους, ὁ δὲ Στράτων μετ' αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν

[12, 10]   φησι περὶ αὐτῶν οὑτωσί· Νῦν δὲ στρώματα πλείω ἔχουσιν ἐπὶ τῶν

[12, 15]   σπεύδοντες κατακαίωσι τοὺς λουομένους. Πρῶτοι δὲ Συβαρῖται καὶ τὰς ποιούσας ψόφον

[12, 22]   (ἀργυρικὸν σφόδρα πλούσιον ἀγῶνα. Οἱ δὲ Συβαρίτας τοῦτο ποιῆσαι λέγουσιν. ~Ταραντίνους

[12, 15]   σκάψοντας ἑαυτοῖς τὴν παλαίστραν. (Ἄλλος δὲ Συβαρίτης παραγενόμενος εἰς Λακεδαίμονα καὶ

[12, 15]   Κλέαρχος ἐν πέμπτῳ Βίων. Περὶ δὲ Συβαριτῶν τί δεῖ καὶ λέγειν;

[12, 28]   ὕβρει κουρὰν ἀπεσκυθίσθαι προσηγόρευσαν, ~Τοὺς δὲ σύμπαντας Ιωνας ἐπισκώπτων Καλλίας ἤ

[12, 48]   Ἡρακλέους ἀλλ᾽ ἀπ' Αλκιβίάδου. Στρατηγῶν δὲ συμπεριήγετο αὑτῷ τήν τε Λαίδος

[12, 62]   αὐτὸς μὲν ὀλίγον φροντίζοι, Αἴαντι δὲ συνάχθοιτο δεύτερον ἡττηθέντι. (ἐφόρει δὲ

[12, 14]   προσαγορεύσαντες αἰσχρῶς τὸ πρᾶγμα. Ἐπειδαν δὲ συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας, ἢ κατὰ

[12, 7]   ἠγορόωντο (χρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια Ηβη νέκταρ ἐῳνοχόει,

[12, 81]   μὲν ἀπολομένων οὐδὲν ἐπεζήτει, τοῖς δὲ σῳζόμἐνοις ἔχαιρεν καὶ διῆγεν μετὰ

[12, 47]   Ιώνων ἐφαίνετο τρυφερώτερος, ἐν Θήβαις δὲ σωμασκῶν καὶ γυμναζόμενος τῶν Θηαίων

[12, 54]   τὸ περίμετρον στάδιοι τέσσαρες. Ἐγίνετο δὲ τὰ δεῖπνα πρὸς σάλπιγγα τότε

[12, 14]   ὁτὲ μὲν ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς δὲ τὰ πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ

[12, 8]   ἐθέριζον δὲ ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι δὲ τὰ Σοῦσά φησιν Αριστόρουλος καὶ

[12, 30]   βαδίζειν εἰς Ηραῖον ἐμπεπλεγμένον. Ἐστι δὲ τὰ τοῦ Ασίου ἔπη οὕτως

[12, 47]   ἡλικίας πάσης γενέσθαι φησίν. Εἰς δὲ (τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοίτο, τέσσαρσι

[12, 78]   πόδας καὶ τὰ σκέλη, φοινικίνῳ δὲ τὰς γνᾴθους καὶ τιτθία, σισυμβρίνῳ,

[12, 67]   τὰς διὰ χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν δὲ τὰς δι' ἀφροδισίων, ἀφαιρῶν δἐ

[12, 73]   μὴ δυσὶν ἐπαπερειδόμενος ἐπορεύετο. Εἰς δὲ τὰς ἐν τοῖς συμποσίοις ὀρχήσεις

[12, 8]   Ηρακλείδης ἐν α' Περσικῶν. Αὗται δὲ τὰς μὲν ἡμέρας κοιμῶνται ἵνα

[12, 78]   δὲ τὸν ἕτερον βραχίονα, ἀμαρακίνῳ δὲ τὰς ὀφρῦς καὶ τὴν κόμην,

[12, 54]   τε καὶ ὀθονίοις πολυτελέσιν, ὑπὸ δὲ ταῦτα πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν.

[12, 42]   ἀποθανεῖν τ' ἀμφοτέρους βιαίως. ~Εν δὲ τῇ α' τῶν Φιλιππικῶν Θεόπομπος

[12, 51]   καὶ πλούσιος καὶ καλός. Ἐν (δὲ τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῃ ὁ

[12, 35]   ἕξειν νομίσαντες χρεῶν ἀποκοπάς. Ἐν δὲ τῇ λα' Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους

[12, 51]   διὰ τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην. Ἐν δὲ τῇ νβ' φησὶν ὡς Αρχίδαμος

[12, 60]   τοῖς ἀπαντῶσιν ἡδὺς φαίνεσθαι. (Ἐν δὲ τῇ πομπῇ τῶν Διονυσίων ἣν

[12, 53]   τὸ διάδημα τὸ (βασιλικόν, ἐν δὲ τῇ συνουσίᾳ τά τε πέδιλα

[12, 56]   καὶ τὸν παρεστῶτα παῖδα. Ἐν δὲ τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ τοῦ ὁμωνύμου

[12, 43]   ἀπὸ τῶν αἰδοίων ἀρξάμενος. ~Εν δὲ τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν περὶ

[12, 64]   ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον, διὰ ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι

[12, 5]   ἀνδρὶ τερπνὸς αἰών. Καὶ Ομηρος δὲ τὴν εὐφροσύνην καὶ τὸ εὐφραίνεσθαι

[12, 6]   καὶ τὴν Ορέστειαν καλουμένην. Αντισθένης δὲ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν εἶναι φάσκων

[12, 10]   Μήδων στολῇ καὶ ἁβρότητι. Νῦν δὲ τὴν μὲν ἐκ Περσῶν καρτερίαν

[12, 22]   μὲν ἀφείλαντο οἱ Κροτωνιᾶται, ἐκδύσαντες δὲ τὴν στολὴν τοῦ Πέρσου ἐνέδυσαν

[12, 53]   κέρατα καθάπερ ὁ θεός, ὁτὲ δὲ τὴν τῆς Αρτέμιδος, ἥν καὶ

[12, 49]   Θεοδότην τὴν Αττικὴν ἑταίραν. ~Μετὰ δὲ τὴν φυγὴν κυρίους Αθηναίους ποιήσας

[12, 40]   μὴ μασώμενος πονέσειεν, οὐ πώποτε δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω (τοῦ ὀμφαλοῦ

[12, 36]   ὑπὸ Ρωμαίων ἀνήκεσταβ ἔπαθον, Πετηλῖνοι δὲ τηρήσαντες τὴν πρὸς Ρωμαίους πίστιν

[12, 73]   ῇ τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Ὁ δὲ τῆς Αἰγύπτου δυνάστης μισούμενος μὲν

[12, 53]   ἅμα τὸν βίον ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ δὲ τῆς Αλεξάνδρου τοῦ πάνυ τρυφῆς

[12, 32]   βίῳ βελτίονι διετέλουν ὄντες, ἐπεὶ δὲ τῆς δημο κρατίας (τῶν Βυζαντίωνι

[12, 58]   Τίμαιος διὰ τῆς ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς Διονυσίου τοῦ νεωτέρου Σικελίας

[12, 55]   ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς Χίοις παρὼν Θεόκριτος

[12, 30]   Εφεσίους ἐπιδόντας εἰς τρυφήν. ~Περὶ δὲ τῆς Σαμίων τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν

[12, 57]   και ἀνδρῶν κάλλη διάφορα. Ἔτι δὲ τῆς συμπάσης πόλεως ἐν ἑορταῖς

[12, 14]   παρὰ Σαυνιτῶν καὶ Μεσσαπίων. Ὑπὸ δὲ τῆς τρυφῆς οἱ Τυρρηνοί, ὡς

[12, 12]   οἷδα γράψαντας Ὀψαρτυτικά. Καὶ κάνδαυλον (δέ τινα ἔλεγον οἱ Λυδοί, οὐχ

[12, 32]   παροιμία διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν παρωκεανιτῶν δέ τινάς φησι Θεόπομπος ἐν ὀγδόῃ

[12, 17]   ἐν τρισὶν ἡμέραις διήνυον. Ἦσαν δέ τινες αὐτοῖς καὶ τῶν εἰς

[12, 73]   τε ξενικοῦ πλείονα γένη· πολλάκις δέ τινες καὶ καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν.

[12, 14]   δεσπότης τῆς οἰκίας (ἀφροδισιάζηται, ζητῇ δέ τις αὐτόν, ὅτι πάσχει τὸ

[12, 19]   ἦν, καὶ οὕτως ἐνικήθησαν. Συβαριτῶν δέ τις εἰς Κρότωνά ποτε διαπλεῦσαι

[12, 20]   οὕτως εἰς τὰς κλήσεις. Εἰ δέ τις τῶν ὀψοποιῶν ἢ μαγείρων

[12, 78]   ὀφρῦς καὶ τὴν κόμην, ἑρπυλλίνῳ δὲ τὸ γόνυ καὶ τὸν αὐχένα.

[12, 23]   ἥκιστα ἐκεῖνοι προσεδόκων θεῶν. Οὕτω δὲ τὸ δαιμόνιον ἠγανάκτησεν ὥστε Ταραντίνων

[12, 38]   αὐτοῖς τρισχίλια χρυσίου τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε

[12, 79]   αἰτηθεῖσι μὲν τὸ προσαγορευθῆναι δοῦσι δὲ τὸ προυπογράφειν (ὅτι δεῖ καὶ

[12, 18]   τὰ ἱερὰ πάλιν ἐμαστίγου· ὡς δὲ τὸ τελευταῖον κατέδραμεν ἐπὶ τὰ

[12, 79]   διὰ τὸ φιλοκάλους εἷναι δηλοῖ δὲ τὸ τῶν καλῶν ἐρᾶν καὶ

[12, 39]   πολιορκίᾳ ἀντιχωννύντα τῇ πόλει (λέγεσθαι δὲ τὸ χῶμα τοῦτ' εἷναι Σαρδαναπάλλου

[12, 47]   αὐτῷ Περσικὴν ἔπησσον Εφέσιοι, τροφὴν δὲ τοῖς ἱπποις αυτοῦ Χῖοι παρεῖχον,

[12, 3]   μὲν ἐν ἅπασιν ὄντων, παρὰ δὲ τοῖς λογισμῷ χρωμένοις ἀποδοκιμαζομένων. Τὸ

[12, 72]   ἀλήθειαν ἐκ τούτων. Καὶ Μελάνθιος δὲ τὸν αὑτοῦ τράχηλον κατατείνων ἀπήγχετο

[12, 56]   θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή. ~Αντίοχον δὲ τὸν Γρυπὸν ἐπικαλούμενον βασιλέα φησὶ

[12, 78]   τὰς γνᾴθους καὶ τιτθία, σισυμβρίνῳ, δὲ τὸν ἕτερον βραχίονα, ἀμαρακίνῳ δὲ

[12, 45]   ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα. ~Περικλέα δὲ τὸν Ολύμπιόν φησιν Ηρακλείδης ὁ

[12, 58]   τὰ πρὸς τρυφὴν ἐπωλεῖτο. ~Αλκισθένην δὲ τὸν Συραρίτην φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν

[12, 76]   ὥσπερ οἰκὸς τοὺς τοιούτους. Τοῦτον δὲ τὸν ὑπὸ πλείστων γιγνωσκόμενον οἱ

[12, 47]   ἐλεφαντίνην φορεῖ (γυναιξὶν αὔτως. ~Περὶ δὲ τοῦ καλοῦ Αλκιριάδου Σάτυρος ἱστορῶν

[12, 57]   τεχνίτας ἐπὶ μισθοῖς μεγίστοις. Πρὸ δὲ τοῦ τυραννῆσαι (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς

[12, 64]   ἀξιολόγου κύριος ὢν τυγχάνει πρότερον δὲ τούς τε Λυδῶν καὶ τοὺς

[12, 14]   τὰς ὄψεις πάνυ καλάς. Τρέφειν δὲ τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα τὰ γινόμενα

[12, 39]   μετενεγκεῖν Χοιρίλον ἔμμετρον ποιήσαντα. Εἷναι δὲ τοῦτο Ἐγὼ δὲ ἐβασίλευσα καὶ

[12, 9]   καὶ χρυσοῦν καλούμενον ὕδωρ, εἷναι δὲ τοῦτο λιβάδας ἑβδομήκοντα, καὶ μηδένα

[12, 29]   ἐν τοῖς Περσικοῖς περιβλήμασιν. Ἐστὶν δὲ τοῦτο σπαθητὸν ἰσχύος καὶ κουφότητος

[12, 65]   ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριρωμένα φαίνεται, ~Εἰπὼν δὲ τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ τῆς

[12, 31]   καὶ μέχρι λύχνων ἁφῶν· ἀπὸ δὲ τούτου τὴν λοιπὴν νύκτα ἦσαν

[12, 55]   καὶ μηλίναις ἐσθῆσιν ἐξησκημένοι· μετὰ δὲ τούτους τοξόται τὸν ἀριθμὸν χίλιοι,

[12, 14]   ὁρῶντας οὐδὲ τοὺς παριόντας. Χρῶνται δὲ τούτῳ τῷ νόμῳ πολλοὶ καὶ

[12, 14]   ὁτὲ δὲ καὶ γυναῖκας· ὅταν δὲ τούτων ἀπολαύσωσιν, αὖθις νεανίσκους ἀκμάζοντας,

[12, 55]   καὶ κυάνεα εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν δὲ τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες πεντακόσιοι. Κατὰ

[12, 54]   καὶ ἥσθη ὁ Αλέξανδρος. Ὑπεκρίθησαν δὲ τραγῳδοὶ μὲν Θεσσαλὸς καὶ Αθηνόδωρος

[12, 49]   καὶ Πελοποννησιακῶν μεστὰς εἰσέπλε. Ἡ δὲ τριήρης ἐφ' ἧς αὐτὸς κατέπλει

[12, 73]   τῶν περὶ αὐτόν, ἐν πολλῇ δὲ τρυφῃ ζῶν, οὐδὲ ἀποπατεῖν οἷός

[12, 73]   ἑβδόμῃ τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Διὰ δὲ τρυφὴν διέφθαρτο τὸ σῶμα ὑπὸ

[12, 81]   ἐν τοῖς Ιάμβοις. ~Εν μανίᾳ δὲ τρυφὴν ἡδίστην γενομένην οὐκ ἀηδῶς

[12, 73]   εἰ μὴ διὰ Σκιπίωνα. Ὅτι δὲ τρυφῆς οὐκ ἦν ἀλλότριος ὁ

[12, 14]   γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα Βαρυλῴνια. ~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως τρυφήσασιν ἱστορεῖ Τίιμαιος

[12, 43]   τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν. Ἐν δὲ τῷ ἐπιγαφομενῳ τοῦ Θεοπόμπου συγγράμματι

[12, 4]   οὐδὲ τὸν ὀλίγιστον κεκτημένων. Ἐν δὲ τῷ ὀγδόῳ τῆς Πολιτείας ὁ

[12, 22]   μὲν γένος ἦν Κροτωνιάτης, Πολυκράτει δὲ τῷ Σαμίων τυράννῳ συνὼν καὶ

[12, 28]   Ἦν δὲ πάνθ᾽ ὅκως. Περι δε των Ἀβυδηνῶν Ἀντιφῶν ἐν τῷ

[12, 17]   εἰσέφερον εἰς τὰ συμπόσια. Καταγελῶντες δὲ τῶν ἀποδημούντων ἐκ τῶν πατρίδων

[12, 19]   Καρδίην ἐστρατεύσαντο καὶ ἐνίκησαν. Ἡγεμὼν δὲ τῶν Βισαλτέων ᾖν ὁ Νάρις.

[12, 50]   τελευταῖα καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων. Γινομένων δὲ τῶν Δημητρίων Αθήνησιν ἐγράφετο ἐπὶ

[12, 29]   ὑπὸ Εφεσίων. Καὶ περὶ αὐτῶν δὲ τῶν Εφεσίων Δημόκριτος ὁ Ἐφέσιος

[12, 81]   οὐδ' ἡντινοῦν αὐτῷ παραγίνεσθαι, τὸ δὲ τῶν ἡδονῶν πλῆθος ὑπερράλλειν.

[12, 29]   ἱματίων γράφει καὶ τάδε· Τὰ δὲ τῶν Ιώνων ἰοβαφῆ καὶ πορφυρᾶ

[12, 38]   πόλεων τρυφῆς τοσαῦτα μνημονεύω. Περὶ δὲ τῶν κατ' ἄνδρα τάδ' ἤκουσα.

[12, 36]   τὴν πόλιν δέρματα καταφαγεῖν, ἁπάντων δὲ τῶν κατὰ τὴν πόλιν δένδρων

[12, 75]   τῶν τραγικῶν χορῶν Μέλητος, ἀπὸ δὲ τῶν κυκλίων Κινησίας. Εἶθ' ἐξῆς

[12, 10]   Περσῶν καρτερίαν περιορῶσιν ἀποσβεννυμένην, τὴν δὲ τῶν Μήδων μαλακίαν διασῴζονται. Σαφηνίσαι

[12, 6]   στολήν, ἀλλὰ τὴν Ομηρικήν. Πολλὰ δὲ τῶν Ξάνθου παραπεποίηκεν ὁ Στησίχορος,

[12, 11]   καὶ Λοκρῶν τῶν Επιζεφυρίων, ἔτι δὲ τῶν περὶ Κύπρον καὶ πάντων

[12, 75]   Σαννυρίων (ἀπὸ τῶν τρυγῳδῶν, ἀπὸ δὲ τῶν τραγικῶν χορῶν Μέλητος, ἀπὸ

[12, 29]   τουτων, αἱ δὲ ἰοβαφεῖς, αἱ δὲ ὑακίνθιναι· λάβοι δ᾽ ἄν τις

[12, 55]   κίονες ν' κατεῖχον (αὐτήν. Οἱ δὲ ὑπερτείνοντες οὐρανίσκοι διάχρυσοι ποικίλμασιν ἐκπεπονημένοι

[12, 26]   ὑπο τὴν (Μίλητον ἔθεον. Ὡς δὲ ὑπήχθησαν ἡδονῆ και τρυφῆ, κατερρύη

[12, 62]   δὲ συνάχθοιτο δεύτερον ἡττηθέντι. (ἐφόρει δὲ ὑπὸ τρυφῆς πορφυρίδα καὶ στρόφιον

[12, 55]   οἱ μὲν φλόγινα ἐνδεδυκότες, οἱ δὲ ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ δὲ καὶ κυάνεα

[12, 2]   ὥσπερ (τινὸς ἀγρίου δεσπότου. Ἐγὼ δέ φημι καὶ τὴν τοῦ Πάριδος

[12, 57]   Μιλήτου καὶ τῆς Αττικῆς· μετεστέλλετο δέ, φησί, καὶ τεχνίτας ἐπὶ μισθοῖς

[12, 44]   αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ Δοῦρις. ~Ιδομενεὺς δέ φησι καὶ τοὺς Πεισιστρατίδας Ιππίαν

[12, 23]   Συβαρίτας τοῦτο ποιῆσαι λέγουσιν. ~Ταραντίνους δέ φησι Κλέαρχος ἐν τετάρτῳ Βίων

[12, 10]   αυτοῖς παρεστᾶσι. Κἀν τοῖς ἑξῆς δέ φησι περὶ αὐτῶν οὑτωσί· Νῦν

[12, 65]   καὶ τελειόταται παρεσκευασμέναι ἡδοναί. Δεύτερον δέ, φησί, τὸν ἡμέτερον τύραννον θείῃ

[12, 67]   σπου δήν. Καὶ ὁ Επίκουρος δέ φησιν· Ἀρχὴ καὶ ῥίζα παντὸς

[12, 66]   τὰς σωματικὰς ἡδονάς, ~Καὶ Δοῦρις δέ φησιν ἐν τῇ κγ' τῶν

[12, 5]   δύναμιν χειρωσάμενοι, καὶ οἱ φρονιμώτατοι δέ, φησίν, καὶ μεγίστην δόξαν ἐπὶ

[12, 23]   ταύτης τοῖς λοιποῖς κατάρξαι. Ἐφόρουν δέ, φησίν, καὶ παρυφὴν διαφανῆ πάντες,

[12, 56]   καὶ λαγωῶν καὶ δορκάδων. Ἀνεδίδοντο δέ, φησίν, καὶ χρυσοῖ στέφανοι τοῖς

[12, 63]   παρόντος ἐμοῦ. Καὶ ἐν ἄλλοις δέ (φησιν ὁ Ηγήσανδρος· Αρίστιππος ῥαινόμενος

[12, 53]   ἐχρημάτιζε μετὰ τῶν ἑταίρων. Νικοβούλη δέ φησιν ὅτι παρὰ τὸ δεῖπνον

[12, 48]   σεαυτοῦ γυμνάσεις δάμαρτα; Καὶ Φερεκράτης δέ φησιν· Οὐκ ὢν ἀνὴρ γὰρ

[12, 67]   τάξιν ἐπέχουσαν, κἀν ἄλ λοις δέ φησιν· Προσπτύω τῷ καλῷ καὶ

[12, 53]   καὶ τοὺς ἄλλους ἠνάγκαζεν. Εφιππος δέ φησιν ὡς Αλέξανδρος καὶ τὰς

[12, 57]   τῆς πατρίδος Σαμαίνας ἐκάλεσεν. (Κλεαρχος δέ φησιν ὡς Πολυκράτης ὁ τῆς

[12, 18]   αὐτοῦ μνήματα, ἀφῆκεν αἰδεσθείς. (Ἐξαναλώθησαν δὲ φιλοτιμούμενοι πρὸς ἑαυτοὺς τρυφαῖς, καὶ

[12, 4]   εἰσι φυσικαὶ καὶ ἀναγκαῖαι, αἱ δὲ φυσικαὶ μέν, οὐκ ἀναγκαῖαι δέ,

[12, 71]   εὐτελῆ, ἐφ ἧς κατακεῖσθαι, κάδους δὲ χαλκοῦς καὶ ποτήρια ὀλίγα· γεγονέναι

[12, 50]   ἔμπροσθεν ἐνιέντες οἱ τεχνῖται. Αἱ δὲ χλαμύδες αὐτοῦ ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι

[12, 30]   ἀνέμῳ χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς, δαιδάλεοι δὲ χλιδῶνες ἄρ' ἀμφὶ βραχίοσιν ἧσαν,

[12, 47]   ἀπ' αὐτοῦ Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε δὲ χορηγοίη πομπεύων ἐν πορφυρίδι εἰσιὼν

[12, 72]   διελθοῦσα ἔθιγεν. τότε διηγείρετο. Τοὺς δὲ χρηματισμοὺς ἐποιεῖτο τοῖς βουλομένοις προτιθέμενος

[12, 55]   περιιστάντες τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς δὲ χρυσᾶς πλατάνους καὶ τὴν χρυσῆν

[12, 7]   πότνια Ηβη νέκταρ ἐῳνοχόει, τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσι δειδέχατ' ἀλλήλους. Καὶ

[12, 29]   ἰσχύος καὶ κουφότητος χάριν· καταπέπασταιι δὲ χρυσοῖς κέγχροις· οἱ δὲ κέγχροι

[12, 50]   καὶ τὰ δώδεκα (ζῴδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν, ἣ καυσίαν ἁλουργῆ

[12, 50]   λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ δὲ χρυσοῦ πολλὴν ἐνύφαινον ποικιλίαν ὀπίσω

[12, 4]   καὶ βλαβερὰ μὲν σώματι, βλαβερὰ δὲ ψυχῇ πρός τε φρόνησιν καὶ

[12, 34]   δὲ Πολιτείας γράφει οὕτως· Συρακοσίαν δε, ὦ φιλε, τράπεζαν καὶ Σικελικὴν

[12, 48]   γυναικῶν ἐστι νῦν. Ἐν Σπάρτῃ δὲ ὢν ἔφθειρε τὴν Αγιδος τοῦ

[12, 47]   ἔπεμψεν αὐτῇ χιλίους δαρεικούς, κάλλιστος δὲ ὢν τὴν μορφὴν κόμην τε

[12, 23]   ὥραν, πάντων μὲν ὁρώντων, μάλιστα δὲ ὧν ἥκιστα ἐκεῖνοι προσεδόκων θεῶν.

[12, 65]   τῶν σωματικῶν ἡδονῶν ἀπόλαυσις. Οἱ δἐ νομοθέται ὁμαλίζειν βουληθέντες τὸ τῶν

[12, 11]   ἐν τοῖς ἱστοῖς συνταλασιουργοῦντος, Ομφάλης δἐ πάντας τοὺς συγκατακλιθέντας αὑτῇ ξενοκτονούσης

[12, 40]   ἀργυρῆν ἅμαξαν ᾠχόμην ἕλκων· σποδὸς δἐ πολλὴ χὠ μιτρηφόρος κεῖμαι. ~Θεόπομπος

[12, 67]   δὲ τὰς δι' ἀφροδισίων, ἀφαιρῶν δἐ τὰς δι' ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν δὲ

[12, 75]   τῆς διαροίας ποταμὸς ἐξοιχήσεται. Περὶ δἐ τοῦ Σαννυρίωνος καὶ Στράττις ἐν

[12, 62]   ἐπὶ πολλῶν ἔργων αὐτοῦ καὶ τάδε· Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέβων

[12, 68]   φιλοσόφους τῆς αὑτοῦ βασιλείας, γράψας τάδε· (Βασιλεὺς Αντίοχος Φανίᾳ. Ἐγράψαμεν ὑμῖν

[12, 32]   Καλχηδονίων ὁ αὐτός φησι (Θεόπομπος τάδε Ἦσαν δὲ οἱ Βυζάντιοι καὶ

[12, 27]   Σκυθῶν δ' ἑξῆς ὁ Κλέαρχος τάδε ἱστορεῖ· Μόνον δὲ νόμοις κοινοῖς

[12, 5]   Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς τάδε λέγει· Οἱ τύραννοι καὶ οἱ

[12, 31]   Ιώνων τρυφῆς Αντιφάνης ἐν Δωδώνῃ τάδε λέγει· πόθεν οἰκήτωρ, ἤ τις

[12, 63]   διηγούμενον περί τινος τῶν μαθητῶν τάδε· Ὁ δεσπότης οὑμὸς περὶ λόγους

[12, 29]   ἐφόρουν βαπτῶν ἱματίων γράφει καὶ τάδε· Τὰ δὲ τῶν Ιώνων ἰοβαφῆ

[12, 62]   (Εἰ καὶ ἄπιστα κλύουσι, λέγω τάδε· φημὶ γὰρ ἤδη τέχνης εὑρῆσθαι

[12, 69]   (εἰς τὴν σχολήν, ὥστε γίνεσθαι μηδὲ εἰς τὸν μυρισμὸν καὶ τοὺς

[12, 1]   τἀπιτήδει' ἐμβαλεῖν, ὥστ' ἦν κράτιστον μηδὲ καλέσαι μηδένα. Κἀμοὶ δ' ἦν

[12, 20]   τὰς ἐγχέλεις πωλοῦντας τέλος ἀποτίνειν μηδὲ τοὺς θηρεύοντας, τὸν αὐτὸν τρόπον

[12, 20]   ὑπερβάλλεσθαι τοῖς τοιούτοις. Ὡσούτως δὲ μηδὲ τοὺς τὰς ἐγχέλεις πωλοῦντας τέλος

[12, 51]   εἱπεν· Ὦ τάλας ἐγώ, τὸ μηδὲ τούτων ἕνα γενέσθαι. ~(Περὶ δὲ

[12, 77]   μολύβου πεποιημένας εἱχε περὶ τὼ πόδε ὡς μὴ ὑπὸ ἀνέμου ἀνατραπείη.

[12, 50]   ἐτόλμησεν ἐπιγράψαι, ὡς αὐτὸς ἀναθείς, τόδε τὸ ἐπίγραμμα, διὰ τὴν τρυφὴν

[12, 30]   τοῦτο μαρτυρεῖσθαι καὶ ὑπὸ παροιμίας τῆσδε βαδίζειν εἰς Ηραῖον ἐμπεπλεγμένον. Ἐστι

[12, 62]   γὰρ ἤδη τέχνης εὑρῆσθαι τέρματα τῆσδε σαφῆ χειρὸς ὑφ' ἡμετέρης· ἀνυπέρβλητος

[12, 75]   Αριστοφάνης δ' ἐν Γηρυτάδῃ λεπτοὺς τούσδε καταλέγει, οῦς καὶ πρέσβεις ὑπὸ

[12, 73]   ἐν πολλῇ δὲ τρυφῃ ζῶν, οὐδὲ ἀποπατεῖν οἷός τε ἦν, εἰ

[12, 13]   τὸν βίον διάγων καὶ πράττει οὐδὲ ἓν πρᾶγμα αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς

[12, 2]   κείνοισιν Αρης θεὸς οὐδὲ Κυδοιμὸς (οὐδὲ Ζεὺς βασιλεὺς οὐδὲ Κρόνος οὐδὲ

[12, 74]   σκιμπόδιον δέχεται· ἐὰν δὲ στασιάσωμεν, οὐδὲ ἡ σύμπασα οἰκία. ~Πόσῳ οὖν

[12, 5]   ἢ ποία τυραννίς; (τᾶσδ' ἄτερ οὐδὲ θεῶν ζαλωτὸς αἰών. Πίνδαρος δὲ

[12, 7]   Μενέλαος δὲ παρ' αὐτῷ φησιν· Οὐδέ κεν ἡμέας ἄλλο διέκρινεν φιλέοντέ

[12, 2]   οὐδὲ Κυδοιμὸς (οὐδὲ Ζεὺς βασιλεὺς οὐδὲ Κρόνος οὐδὲ Ποσειδῶν, ἀλλὰ Κύπρις

[12, 2]   τις ἦν κείνοισιν Αρης θεὸς οὐδὲ Κυδοιμὸς (οὐδὲ Ζεὺς βασιλεὺς οὐδὲ

[12, 21]   ἐν τῷ ἱερῷ αὐτῆς· καὶ οὐδὲ οὕτως ἔληξαν τῆς ὑπερηφανίας ἕως

[12, 14]   τῷ μέσῳ τι ποιοῦντας, ἀλλ' οὐδὲ πάσχοντας φαίνεσθαι· Ἐπιχώριον γὰρ καὶ

[12, 62]   Παρράσιος κλεινῆς πατρίδος ἐξ Εφέσου. Οὐδὲ πατρὸς λαθόμην Εὐήνορος, ὅς ῥά

[12, 13]   πράττει οὐδὲ ἓν πρᾶγμα αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς πλησιάζει, (ἀλλὰ δικαστὰς ἀποδεικνύει·

[12, 2]   (οὐδὲ Ζεὺς βασιλεὺς οὐδὲ Κρόνος οὐδὲ Ποσειδῶν, ἀλλὰ Κύπρις βασίλεια. Τὴν

[12, 36]   ὑπομείναντες τὴν πολιορκίαν οὐδενὸς βοηθοῦντος οὐδὲ συνευδοκοῦντος Ρωμαίων παρέδοσαν ἑαυτούς. ~Τοὺς

[12, 62]   τῶν βλαυτῶν τοὺς ἀναγωγέας, ἀλλ' οὐδὲ τὰ κατὰ τὴν τέχνην ἀηδῶς

[12, 51]   καὶ ἐν τῷ πολέμῳ ἀποθανὼν οὐδὲ ταφῆς κατηξιώθη, καίτοι Ταραντίνων πολλὰ

[12, 2]   πεπλακέναι. Κατὰ γὰρ τὸν Εμπεδοκλέα· Οὐδέ τις ἦν κείνοισιν Αρης θεὸς

[12, 3]   ἀλλ' οὐκ ἐτρύφησεν ὥσπερ ἐκεῖνοι. Οὐδὲ τὸν Αγησιλάου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως,

[12, 4]   καθάπερ παίδων τῶν ἡδονῶν νοῦν οὐδὲ τὸν ὀλίγιστον κεκτημένων. Ἐν δὲ

[12, 3]   οὕτως ἀοράτου (κατὰ δόξαν ὄντος, οὐδὲ τὸν τῶν ἡμιθέων τῶν ἐπὶ

[12, 14]   τρόπον, οὐθὲν αἰσχυνόμενοι τοὺς ὁρῶντας οὐδὲ τοὺς παριόντας. Χρῶνται δὲ τούτῳ

[12, 22]   τοῦ πρυτάνεως· οὐ τρυφῆς χάριν οὐδὲ ὕβρεως, ἀλλ' ἐπηρείας τῆς εἰς

[12, 39]   (ἔδειμεν ἡμέρῃ μιῇ. Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς τἄλλα τούτου οὐκ ἅξια,

[12, 12]   δὲ δείπνου γίνεται, Β. Ἄνθρωπ' ἐπίπαιζε· μόνον ἀπαλλάγηθί μου, τοὺς σοὺς

[12, 69]   δὲ κα τοῦ Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς φίλους ἀλαζονείᾳ καὶ πολυτελείᾳ

[12, 53]   κλῖναι ἀργυρόποδες, ἐφ ὧν καθεζόμενος ἐχρημάτιζε μετὰ τῶν ἑταίρων. Νικοβούλη δέ

[12, 75]   οἰκία. ~Πόσῳ οὖν κάλλιόν ἐστιν, ἀγαθὲ Τιμόκρατες, (πενόμενον εἶναι λεπτότερον ὦν

[12, 34]   ἐν Δαιταλεῦσιν· Ἀλλ' οὐ γὰρ ἔμαθε ταῦτ' ἐμοῦ πέμποντος, ἀλλὰ μᾶλλον,

[12, 49]   ἐνεδύετο στολὴν καὶ τὴν Περσικὴν ἔμαθε φωνήν, καθάπερ καὶ Θεμιστοκλῆς. ~Δοῦρις

[12, 63]   τὴν τέχνην μὲν οὐ πάνυ ἐξέμαθε, τὴν δ' ἀρτηρίαν συνήρπασεν. Αντιφάνης

[12, 80]   αὐτοὺς ἐνδοξοτέρους λαβεῖν γάμους οὐκ ἔπειθε, ἄγεται ἐκ τοῦ ἀγροῦ τὰς

[12, 58]   Αγαρίστης, φησίν, Ἀπὸ μὲν Ιταλίης ἦλθε Σμινδυρίδης ὁ Ιπποκράτεος Συβαρίτης, ὅς

[12, 25]   τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν καὶ παροιμία παρῆλθε Πλεύσειας εἰς Μασσαλίαν. Καὶ οἱ

[12, 79]   λέγονται, καὶ Σαπφώ φησιν ἰδεῖν Ἄνθε' ἀμέργουσαν παῖδ' ἄγαν ἁπαλάν. ~(Οὕτω

[12, 76]   νόμοις βοηθός, ὃν ὑμεῖς πάντες ἐπίστασθε ἀσεβέστατον ἁπάντων καὶ παρανομώτατον ἀνθρώπων

[12, 39]   καὶ Ταρσὸν (ἔδειμεν ἡμέρῃ μιῇ. Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς τἄλλα τούτου

[12, 25]   Καὶ Ἀρχίλοχος δ' ὁ ποιητὴς ὑπερτεθαύμακε τὴν χώραν τῶν Σιριτῶν διὰ

[12, 39]   οἷμαι, Διὸς ἅμα καὶ βασιλέως ἐγκέ φαλος· ὅθεν ὁ πάντων εὐδαιμονέστατος

[12, 38]   καὶ παχείαις, ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ ξύλα καὶ παχέα, ὥστε

[12, 50]   ὑπερηφανίαν ἐπιλαθόμενος αὑτοῦ· Μνᾶμ' ἀρετᾶς ἀνέθηκε Ποσειδάωνι ἄνακτι Παυσανίας, ἄρχων Ελλάδος

[12, 21]   Ηρας ἄγαλμα, τὸ δὲ ἔδαφος ἀνῆκε πηγὴν αἵματος, ὥστε τον σύνεγγυς

[12, 31]   καὶ νῦν ἡ χρυσῆ παροιμία διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν παρωκεανιτῶν δέ τινάς

[12, 74]   δ' ἄνδρας εὐτελεῖς ὁ ἀγὼν συνέστηκε, προθυμότερον ταῖς ψυχαῖς ὁρμῶσιν (ἐπὶ

[12, 39]   τούτου οὐκ ἅξια, τοῦ ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν, ~Οὐ μόνος δὲ ὁ

[12, 43]   μὲν εἰς ταύτην τὴν ὕβριν ἀνήλισκε, τὰ δ' αὐτοῦ κατέλειπεν Αθήνησιν

[12, 55]   εἰς πεντακοσίους ἦν, οἷς Αλέξανδρος ἔδωκε φορεῖν τὴν στολὴν ταύτην. Τοσούτων

[12, 54]   περὶ Αλέξανδρον Ιστοριῶν Ὅτε, φησίν, εἷλε Δαρεῖον, γάμους συνετέλεσεν ἑαυτοῦ τε

[12, 34]   γράφει οὕτως· Συρακοσίαν δε, ὦ φιλε, τράπεζαν καὶ Σικελικὴν ποικιλίαν ὄψου,

[12, 60]   εἰς τὰ δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε, τῇ δὲ καθαρειότητι Κυπρίους καὶ

[12, 81]   εἱναι, καὶ ἀπεγράφετο αὐτὰ καὶ ἀπέστελλε καὶ διῴκει καὶ καταπλέοντα ἀπεδέχετο

[12, 49]   ὅπλων Λακωνικῶν καὶ Πελοποννησιακῶν μεστὰς εἰσέπλε. Ἡ δὲ τριήρης ἐφ' ἧς

[12, 74]   παρακαλῶν εἰς φιλίαν ἔλεγεν· Ὁρᾶτέ με, ἄνδρες πολῖται, οἷός εἰμι τὸ

[12, 34]   ὅτε πρῶτον ἀφικόμην, ἐλθόντα δέ με ὁ ταύτῃ βίος οὐδαμῇ οὐδαμῶς

[12, 42]   αὑτοῦ γυναῖκα ταῖς αὑτοῦ χερσὶν ἀνέτεμε τὴν ἄνθρωπον ἀπὸ τῶν αἰδοίων

[12, 39]   τῷ μνήματι· Σαρδανάπαλλος Ανακυνδαράξεω Αγχιάλην ἔδειμε καὶ Ταρσὸν μιῇ ἡμέρῃ, ἀλλὰ

[12, 50]   χρυσοῦν στέφανον, ἔτι δ᾽ (ἐπιπόρπημα μετελάμβανε τραγικόν. Αλέξανδρος δ' ὡς τῆς

[12, 53]   θεοῖς, ἀτὰρ καὶ τῇ Αρτέμιδι; Ἔρρανε δὲ ὁ Αλέξανδρος καὶ μύρῳ

[12, 11]   τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ' ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις τὰς δεσποίνας. Ὅθεν

[12, 39]   Ταρσὸν (ἔδειμεν ἡμέρῃ μιῇ. Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς τἄλλα τούτου οὐκ

[12, 80]   καὶ τούτῳ· καὶ ὅς θεασάμενος ἔκρινε τὴν πρεσρυτέραν· ἧς καὶ εἰς

[12, 19]   ἡ αὐλητρὶς εἰς τοὺς Βισάλτας ἐδίδαξε πολλοὺς αὐλητάς· μεθ' ὧν δὴ

[12, 57]   πόλει καὶ τοῖς Λυδῶν ἄνθεσιν ἀντέπλεξε τὰ διαγγελθέντα Σαμίων ἄνθεα. Τούτων

[12, 55]   ὑπὸ πάντων τῶν ἡδέων ἡττωμένην ἀπέδειξε τὴν βασιλείαν καὶ καταγωνιζόμενος ἑαυτὸν

[12, 4]   Πολιτείας ὁ αὐτὸς Πλάτων πρότερος ὑπέδειξε τὸ ὑπὸ τῶν Επικουρείων θρυλούμενον,

[12, 11]   τῶν ὑβρισθεισῶν Ομφάλην· ἥτις πρώτη κατῆρξε τῆς εἰς Λυδοὺς πρεπούσης τιμωρίας·

[12, 57]   (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς καὶ ποτήρια ἐπέτρεπε χρῆσθαι τοῖς ἢ γάμον ἢ

[12, 71]   τοῦτο μιμοῖτο, Τὰ δίκαια πράττων, εἷπε, πρὸς ἅπαντας ἀνθρώπους καὶ θεούς.

[12, 40]   Ὡς δ' ἀπέθαν ὡνήρ, πᾶσι κατέλιπε ῥῆσιν ὅκου Νίνος νῦν ἐστι

[12, 42]   θεόν. Ἤδη δ᾽ (ἔκφρων γενόμενος ἔπεμπέ τινα τῶν δορυφόρων ὀψόμενον εἰ

[12, 16]   μέχρι τριῶν ἐτῶν· μεθ' ἃ ἀπέπεμπε πρὸς τοὺς γεγεννηκότας, παραγινομένων ἄλλων.

[12, 77]   ἐν Θεσπρωτοῖς φησιν· Ερμῆ νεκρῶν προπομπὲ καὶ Φιλιππίδου (κληροῦχε, Νυκτός τ'

[12, 12]   χαίρων χόρια μὲν ποιῄσομεν Β. Ἄνθρωπε, ποίεί λευκὰ καὶ βλέπ' εἰς.

[12, 31]   στυγερῆς, (ᾔεσαν εἰς ἀγορὴν παναλουργέα φάρε' ἔχοντες, οὐ μείους ὥσπερ χίλιοι,

[12, 56]   ἀναλισκομένων καὶ ἐκφατνιζομένων σωρευμάτων ἕκαστος ἀπέφερε τῶν ἑστιατόρων ὁλομελῇ κρέα χερσαίων

[12, 1]   δοκεῖς, κατὰ τὸν Ἀλέξιδος Τυνδάρεων, ἑταῖρε Τιμόκρατες· Κἀκεῖ γὰρ ἄν τις

[12, 48]   νῦν. Ἐν Σπάρτῃ δὲ ὢν ἔφθειρε τὴν Αγιδος τοῦ βασιλέως γυναῖκα

[12, 57]   ποιητῇ ὅτε καὶ δι' ὀργὴν ἀπέκειρε τὸν ἐρώμενον, πρῶτος δ' ὁ

[12, 1]   τε πεντεκαίδεκα· τούτοις δὲ δεῖ σε τἀπιτήδει' ἐμβαλεῖν, ὥστ' ἦν κράτιστον

[12, 60]   δ᾽ εὐγενέτας ἡλιόμορφος ζαθέοισ' ἄρχων σε τιμαῖσι γεραίρει. Καρύστιος δὲ ὁ

[12, 11]   τοὺς συγκατακλιθέντας αὑτῇ ξενοκτονούσης ἀμφοτέρους ἐκόλασε, τὸν μὲν ὑπὸ ἀπαιδευσίας κεκωφημένον

[12, 53]   Σατραβάτης ὁ σατράπης τοὺς στρατιώτας εἱσίτασε πάντας. Ἀθροισθέντων δὲ πολλῶν ἐπὶ

[12, 73]   Κυρήνῃ (Απόλλωνος καὶ ὅπως δεῖπνον παρεσκεύασε τοῖς πρὸ αὐτοῦ γενομένοις ἱερεῦσι,

[12, 6]   πλείστης τὸν μετ᾽ ἀνθρώπων βίον διετέλεσε, πλείστας μὲν γυναῖκας γήμας, ἐκ

[12, 38]   ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων κἀνταῦθα κλίνας ὑπεστόρεσε καὶ κατεκνλίθη αὐτός τε μετὰ

[12, 38]   ἴσας τραπεζάς καὶ ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε δὲ ἐν τῇ πυρᾷ καὶ

[12, 44]   λαμβάνειν ὧν δεηθείη· ὅπερ ὕστερον ἐποίησε καὶ Κίμων μιμησάμενος ἐκεῖνον, περὶ

[12, 57]   καὶ ἀκρασίαν πάντων βρωμάτων ὄντως ἐνέπλησε τὴν (Ἑλλ άδα· τὰ δε

[12, 42]   μάλιστα πρὸς ἡδυπαθείας καὶ τρυφὰς (ὥρμησε, καὶ περιιὼν τὴν χώραν ὅπου

[12, 19]   πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Τὰ ὅμοια ἱστόρησε καὶ περὶ Καρδιανῶν ὁ Λαμψακηνὸς

[12, 22]   δὲ θυγατέρα, τὸν μαστὸν ἀλνήσασαν, ᾔτησε ταύτην δωρεὰν καταπεμφθῆναι εἰς τὴν

[12, 60]   καὶ τυρὸν νησιωτικόν. Ὡς δ' ἐπλούτησε, Μοσχίωνα τὸν ἄριστον τῶν τότε

[12, 62]   γνήσιον, Ελλήνων πρῶτα φέροντα τέχνης. Ηὔχησε δ' ἀνεμεσήτως ἐν τούτοις· (Εἰ

[12, 75]   ᾖσμεν ὄντας ᾁδοφοίτας καὶ θαμὰ ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας. Α. Εἰσὶ γάρ τινες

[12, 38]   καὶ στολὰς παντοδαπάς. Ἔπειτα ὑφάψαι ἐκέλευσε τὴν πυράν, καὶ ἐκαίετο πεντεκαίδεκα

[12, 53]   πᾶσαν κολακείαν κοινωσάμενος τῷ Αλεξάνδρῳ ἐκέλευσε τὸν κήρυκα ἀνειπεῖν ὅτι Γόργος

[12, 47]   τῶν ἐπὶ τῷ κυλικείῳ προκειμένων (ἐκέλευσε τοὺς ἀκολούθους ἀποφέρειν πρὸς τὸν

[12, 74]   οὕτως ἀχρείους ὄντας, γυμνοὺς πάντας ἐκέλευσε τοὺς ἁλισκομένους ἐπὶ τὸν κήρυκα

[12, 51]   Καὶ Ταραντίνων πρεσβευσαμένων περὶ συμμαχίας ἔσπευσε συνεξελθεῖν (αὐτοῖς βοηθός· κἀκεῖ γενόμενος

[12, 62]   λαθόμην Εὐήνορος, ὅς ῥά μ' ἔφυσε γνήσιον, Ελλήνων πρῶτα φέροντα τέχνης.

[12, 45]   μέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοκλῆς δὲ οὔπω Αθηναίων μεθυσκομένων

[12, 49]   μετὰ ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς Αττικὰς τριήρεις θαλλῷ καὶ

[12, 49]   ναῦς ἠκρωτηριασμένας (εἰς διακοσίας ἱππαγωγούς τε ἄγων σκύλων καὶ ὅπλων Λακωνικῶν

[12, 56]   καὶ ἵππων καὶ καμήλων. Ἔδει τε ἀναβάντα ἐπὶ τὴν κάμηλον ἕκαστον

[12, 62]   ἐπεστηρίζετο χρυσᾶς ἴλικας ἐμπεπαισμένῳ χρυσοῖς τε ἀνασπαστοῖς ἐπέσφιγγε τῶν βλαυτῶν τοὺς

[12, 61]   εἰς Ρώμην καὶ θριαμβεύσαντα λόγον τε ἀποδόντα τοῦ πρὸς Μιθριδάτην πολέμου

[12, 65]   λειπόμενον· (ἐκεινῳ μὲν γὰρ ἥ τε Ασία ὅλη χορηγεῖ. τὸ δὲ

[12, 24]   ἀλλὰ θύουσι Διὶ Καταιβάτῃ. ~Ιαπύγων τε αὖ τὸ γένος ἐκ Κρήτης

[12, 22]   τυχὼν ἧκεν εἰς Κρότωνα. Βουλομένου τε αὐτόθι καταμένειν, ἐπιλαβομένου τινὸς (τῶν

[12, 5]   καὶ τὰς κόρρας ἐφόρουν· ὀκλαδίας τε αὐτοῖς δίφρους ἔφερον οἱ παῖδες,

[12, 8]   διφροφόρος, εἰς τοῦτο εἵπετο. Φυλάσσουσί τε αὐτον καὶ τριακόσιαι γυναῖκες, ὡς

[12, 32]   Αδρίαν) ἐπιεικῶς εἷναι ἁβροδίαιτον, παραπλησίως τε βιοτεύειν τοῖς Λυδοῖς χώραν (τε

[12, 28]   σώματος, (κομῇ τε νεανικῇ, σφριγει τε βραχιονων. Β. σθου τὸν Αβυδόθ'

[12, 13]   τῇ τρυφῇ και ῥᾳθυμίᾳ. Διατρίβει τε γὰρ αἰεὶ ἐν τοῖς βασιλείοις

[12, 79]   δυοῖν χάριν ταῦτα περιφέρουσιν· ἀρχή τε γὰρ ἐντυχίας καὶ παράδειγμα τῆς

[12, 63]   χθὲς ἔφησεν παραπλησίαν εἷναι. Ἐκείνη τε γάρ, ἔφησεν, ἀδοξεῖ τήμερον χωρισθεῖσα

[12, 68]   ἀλλ' ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν. Πλούτει τε γὰρ κατ' οἱκον, εἰ βούλει,

[12, 2]   ἱλάσκοντο γραπτοῖς τε ζῴοισι μύροισί τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης τ' ἀκρήτου θυσίαις

[12, 44]   ἢ τρεῖς ἔχοντας κέρματα τούτοις τε διδόναι προσέταττεν, ὁπότε τις προσέλθοι

[12, 12]   καὶ Μίθαικος καὶ Διονύσιος Ηρακλεῖδαί τε δύο γένος Συρακόσιοι καὶ Ἄγις

[12, 31]   ἥλιον οὔτε δυόμενον ἑωράκασιν. Νόμον τε ἔθεντο, ὃς ἔτι καὶ ἐφ'

[12, 7]   τε, φίλη κίθαρίς τε χοροί τε εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε

[12, 60]   δύο τρεῖς συνοικίας ἐωνήσατο παῖδάς τε ἐλευθέρους ὕβριζεν καὶ γυναῖκας τὰς

[12, 42]   βλασφημεῖν καὶ πλημμελεῖν ἐπεχείρησεν. Διηγεῖταί τε ἑξῆς ὁ συγγραφεὺς ὅτι δεῖπνον

[12, 62]   ἐπὶ τῆς κεφαλῆς εἷχεν σκίπωνί τε ἐπεστηρίζετο χρυσᾶς ἴλικας ἐμπεπαισμένῳ χρυσοῖς

[12, 13]   τῇ λιβανοφόρῳ χώρᾳ βασιλεὺς αὐτόνομός τε ἐστι καὶ οὐδενὸς ὑπήκοος, γράφει

[12, 47]   δὲ ὢν τὴν μορφὴν κόμην τε ἔτρεφεν ἐπὶ πολὺ τῆς ἡλικίας

[12, 26]   ὥς φησιν Ἔφορος, καὶ τάς τε ἐφ' Ἑλλησπόντῳ πόλεις ἔκτισαν καὶ

[12, 32]   τε βιοτεύειν τοῖς Λυδοῖς χώραν (τε εχειν αγαθην, ὅθεν προελθεῖν εἰς

[12, 2]   γ' εὐσεβέεσσιν ἀγάλμασιν ἱλάσκοντο γραπτοῖς τε ζῴοισι μύροισί τε δαιδαλεόδμοις σμύρνης

[12, 12]   καὶ Επαίνετος καὶ Διονύσιος ἔτι τε Ηγησιππος καὶ Ερασίστρατος καὶ Εὐθύδημος

[12, 73]   τρυφῃ ζῶν, οὐδὲ ἀποπατεῖν οἷός τε ἦν, εἰ μὴ δυσὶν ἐπαπερειδόμενος

[12, 5]   Αθηναίων πόλις, ἕως ἐτρύφα, μεγίστη τε ἦν καὶ μεγαλοψυχοτάτους ἔτρεφεν ἄνδρας.

[12, 7]   τε εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐναί. Μόνως γὰρ

[12, 2]   σμύρνης τ' ἀκρήτου θυσίαις λιβάνου τε θυώδους, ξανθῶν τε σπονδὰς μελίτων

[12, 73]   ὀγδόῳ τῶν Υπομνημάτων διηγούμενος ὅπως τε ἱερεὺς ἐγένετο τοῦ ἐν Κυρήνῃ

[12, 20]   τοῦ χρόνου τὴν παρασκευὴν τῶν τε ἱματίων καὶ τοῦ λοιποῦ κόσμου

[12, 27]   περὶ τοὺς ἡγεμόνας αὐτῶν ἐσθῆτός τε (καὶ διαίτης, τρυφήσαντες δὲ καὶ

[12, 18]   ἄνδρα σεβίσσῃς, (τηνίκα σοι πόλεμός τε και ἔμφυλος στάσις ἥξει. Τούτων

[12, 10]   καὶ τοὺς κοσμητὰς οἵ ὑποχρίουσί τε καὶ ἐντρίρουσιν αὐτοὺς καὶ τἄλλα

[12, 12]   ἄρτου καὶ Φρυγίου τυροῦ ἀνήθου τε καὶ ζωμοῦ πίονος. Μνημονεύει δ'

[12, 7]   ἄλλο διέκρινεν φιλέοντέ τε τερπομένω τε. Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι κρέα τ'

[12, 57]   τῆς συμπάσης πόλεως ἐν ἑορταῖς τε καὶ μέθαις. Καὶ ταῦτα μὲν

[12, 54]   τὴν δὲ λοιπὴν δύναμιν πεζήν τε καὶ ναυτίκὴν καὶ τὰς πρεσβείας

[12, 54]   οἱκος πολυτελῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς ἱματίοις τε καὶ ὀθονίοις πολυτελέσιν, ὑπὸ δὲ

[12, 59]   ὡραίους καὶ παραδρομὴν ἀνάγωγον κολάκων τε καὶ παίδων στρατιωτικῶν. Ὕστερον δὲ

[12, 38]   δὲ τὸ οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις, ἔπειτα ἐν κύκλῳ

[12, 40]   ἀμιθρῆσαι, (ἀλλ' ἦν ἄριστος ἐσθίειν τε καὶ πίνειν κἠρᾶν, τὰ δ'

[12, 18]   κειμένη τοῦ μὲν θέρους ἕωθέν τε καὶ πρὸς ἑσπέραν ψῦχος ὑπερβάλλον

[12, 56]   τῶν ἑστιατόρων ὁλομελῇ κρέα χερσαίων τε καὶ πτηνῶν καὶ θαλαττίων ζῴων

[12, 53]   καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ σιγὴ κατεῖχε πάντας ὑπὸ

[12, 34]   τὴν διάνοιαν ἔχων εἰς Ιταλίαν τε καὶ Σικελίαν (ἦλθον ὅτε πρῶτον

[12, 64]   καὶ τὰ πολλὰ τῶν εὐοφθάλμων τε καὶ σπανίων, ὅσα καὶ (κατὰ

[12, 34]   δ' εἰσὶ περὶ τρυφὴν Σικελιῶταί τε καὶ Συρακόσιοι, ὡς καὶ Αριστοφάνης

[12, 42]   πρὸς τὸ διαιτηθῆναι κεχαρισμένον ἄλλως τε καὶ τὴν θερινὴν ὥραν. Ἠν

[12, 54]   ἅπαντας καὶ κατέκλινεν ἀντιπροσώπους ἑαυτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις νυμφίοις, τὴν

[12, 54]   εἷλε Δαρεῖον, γάμους συνετέλεσεν ἑαυτοῦ τε καὶ τῶν ἄλλων φίλων, (ἐνενήκοντα

[12, 69]   ἱκανὸν τὸ ἐκλεγόμενον ἀργύριον· ἱεροποιῆσαί τε καὶ τῶν Μουσείων ἐπιμελητὴν γενέσθαι.

[12, 10]   εὕρητο οὐδὲν αὐτῶν ἀφῄρηται ἄλλα τε καινὰ αἰεὶ ἐπιμηχανῶνται, καὶ ὄψα

[12, 79]   τῆς ὥρας ὄντως πρόσωπον ἔν τε καρποῖσι καὶ ἄνθεσι θεωρούμενον. Ἢ

[12, 73]   ἑκάστην ἧς προειρήκαμεν δαπάνης, ἵππον τε κατεσκευασμένον σὺν ἱπποκόμῳ καὶ φαλάροις

[12, 48]   Στρατηγῶν δὲ συμπεριήγετο αὑτῷ τήν τε Λαίδος τῆς Κορινθίας μητέρα Τιμάνδραν

[12, 43]   δ' αὐτοῦ κατέλειπεν Αθήνησιν τοῖς τε λέγουσιν καὶ τὰ ψηφίσματα γράφουσιν

[12, 37]   τὴν Πρώνακτος θυγατέρα μνηστεύοντας τοῖς τε λοιποῖς πᾶσιν ἐξησκημένους ἐλθεῖν καὶ

[12, 64]   ὢν τυγχάνει πρότερον δὲ τούς τε Λυδῶν καὶ τοὺς Μήδων καὶ

[12, 45]   μεθ' ἡδονῆς βίον (προείλετο ᾤκει τε μετ' Ασπασίας τῆς ἐκ Μεγάρων

[12, 38]   τῶν παλλακίδων ξαίνοντα (πορφύραν ἀναβάδην τε μετ' αὐτῶν καθήμενον, τὰς ὀφροῦς

[12, 38]   κλίνας ὑπεστόρεσε καὶ κατεκνλίθη αὐτός τε μετὰ καὶ τῆς γυναικὸς καὶ

[12, 49]   ἀνέπεμψεν εἰς τὰς Αθήνας. Κατιών τε μετὰ ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα

[12, 26]   τε φόνος μέλει ἀπτολεμίστων πισσήρων τε μόρος καὶ δένδρεον αἰεὶ ἀθαλλές.

[12, 70]   ἐκ τοῦ Αναξίλα Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα λιπαίνων, χλανίδας θ'

[12, 60]   καθαρειότητι Κυπρίους καὶ φοίνικας· ῥάσματά τε μύρων ἔπιπτεν (ἐπὶ τὴν γῆν,

[12, 28]   μαλακῶς ἔχειν ἀπὸ σώματος, (κομῇ τε νεανικῇ, σφριγει τε βραχιονων. Β.

[12, 43]   πέμπτῃ (καὶ τεσσαρακοστῃ φησιν· Χάρητός τε νωθροῦ τε ὄντος καὶ βραδέος,

[12, 73]   ἔτι δὲ θαλαττίων (ἰχθύων ταρίχου τε ξενικοῦ πλείονα γένη· πολλάκις δέ

[12, 12]   τὰ Οψαρτυτικὰ συνθέντες εἰρήκασιν, Γλαῦκός τε ὁ Λοκρὸς καὶ Μίθαικος καὶ

[12, 54]   Ταραντῖνος καὶ Φιλιστίδης Συρακόσιος Ηράκλειτός τε ὁ Μιτυληναῖος· μεθ' οὕς ἐπεδείξατο

[12, 54]   (Ἀθηνόδωρος Τήιος· ἐκιθαρῴδησαν δὲ Ηράκλειτός τε ὁ Ταραντῖνος καὶ Αριστοκράτης ὁ

[12, 58]   οὖσαν τῶν βίων ἀνατροπὴν ἁπάντων τε ὀλέθριον ἡγεῖσθαι τὴν ὕβριν. ~Διόδωρος

[12, 43]   τεσσαρακοστῃ φησιν· Χάρητός τε νωθροῦ τε ὄντος καὶ βραδέος, καίτοι γε

[12, 78]   Ἐν δὲ Μητραγύρτῃ φησί· Τήν τε παῖδ' ἀλείμματα παρὰ τῆς θεοῦ

[12, 2]   αὐτὸν πάνυ ἀκούσματ' εἰς τρυφήν τε παιδεύεσθ' ἀεί. ~Καίτοι τινές φασι

[12, 55]   καὶ τῶν Ινδικῶν ἀνθράκων ἄλλων τε παντοδαπῶν λίθων, ὑπερβαλλόν των ταῖς

[12, 78]   Αναξανδρίπης δὲ ἐν Πρωτεσιλάῳ· Μύρον τε παρὰ Πέρωνος, οὑπερ ἀπέδοτο (ἐχθὲς

[12, 41]   πυνθανόμενοι παρὰ τῶν (ἀφικνουμένων τάς τε παρασκευὰς τῶν οἰκιῶν καὶ τὰς

[12, 4]   ἀναγκαία, ᾗ τε ὠφέλιμος ᾗ τε παῦσαι ζῶντας δυνατή; Ναί. Ἡ

[12, 53]   ἐν δὲ τῇ συνουσίᾳ τά τε πέδιλα καὶ τὸν πέτασον ἐπὶ

[12, 1]   ἄλλοι καὶ δέκα ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις δὲ δεῖ σε

[12, 79]   και ὡραίους ἀνθολογεῖν. Ὅθεν αἱ τε περὶ τὴν Περσεφόνην ἀνθολογεῖν, λέγονται,

[12, 66]   φησίν· Ὡς ἀμφὶ κρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας κείμεθα, δεικνύων καὶ τὸν

[12, 37]   τρυφὴν τυχεῖν τῆς προσηγορίας Χλιδῶν τε πλόκαμος ὥστε παρθένοις ἁβραῖς, ὅθεν

[12, 26]   κατεπίττωσαν. Ὧν καιομένων φασὶν ἄλλα τε πολλὰ γενέσθαι τέρατα καὶ ἐλαίαν

[12, 60]   ἔπιπτεν (ἐπὶ τὴν γῆν, ἀνθινά τε πολλὰ τῶν ἐδαφῶν ἐν τοῖς

[12, 53]   καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν χλαμύδα τε πορφυρᾶν καὶ χιτῶνα μεσόλευκον καὶ

[12, 10]   τὰ πεττόμενα ἐπὶ τράπεζαν ὅσα τε πρότερον εὕρητο οὐδὲν αὐτῶν ἀφῄρηται

[12, 61]   ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης τρυφῆς τε πρῶτον εἰς ἅπαν Ρωμαίοις ἡγεμόνα

[12, 62]   ἐπιτελουμένοις ἔργοις· (Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέβων τάδ' ἔγραψεν. Καί τις

[12, 62]   καὶ τάδε· Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέβων τάδ' ἔγραψεν Παρράσιος κλεινῆς

[12, 2]   θυσίαις λιβάνου τε θυώδους, ξανθῶν τε σπονδὰς μελίτων ῥίπτοντες ἐς οὖδας.

[12, 79]   τῶν πρὸς καλλωπισμὸν συντείνόντων, ἔχουσί τε ταῦτα καὶ χαίρουσιν αὐτοῖς. Οὐ

[12, 9]   πολυτελεστάτων ψήφων συντεθειμένους. Οὐ μακράν τε ταύτης ἀνακεῖσθαι κρατῆρα χρυσοῦν (Θεοδώρου

[12, 7]   κεν ἡμέας ἄλλο διέκρινεν φιλέοντέ τε τερπομένω τε. Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι

[12, 63]   ἦν ἐνδοξοτάτη δι' ἡμᾶς, αὕτη τε τήμερον καὶ ἔνδοξος γέγονεν διὰ

[12, 33]   πάντων Ελλήνων πολυτελέστατοι γεγενῆσθαι περί τε τὴν δίαιταν καὶ τὴν ἐσθῆτα

[12, 69]   εὐλαρουμένους προσάγειν, ἔδει γὰρ ἄρξαι τε τὴν νομιζομένην ἐν τῷ περιπάτῳ

[12, 55]   ἔχοντες, εἷτα μύριοι Πέρσαι, τό τε τὴν πορφύραν ἔχον πλῆθος εἰς

[12, 51]   καὶ τὰ τυχόντα προσφερομένους ἐπί τε τῆς ἄμμου χύδην ἐρριμμένους, εἱπεν·

[12, 34]   βίος οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἤρεσεν, δίς τε τῆς ἡμέρας ἐμπιπλάμενον ζῆν καὶ

[12, 18]   ὑπὸ τῶν πολιτῶν καταναλισκομένων, ὅ τε, τῆς πόλεως τόπος καὶ ὁ

[12, 48]   ὁ γενόμενος ἐξ αὐτοῦ βασιλεύσῃ τε τῆς Σπάρτης καὶ (μηκέτι λέγωνται

[12, 76]   συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ κάμπτηται διά τε τὸ μῆκος καὶ τὴν ἰσχνότητα.

[12, 42]   εἰς ἑκάστους ὁπότε τύχοι θυσίας τε τοῖς θεοῖς ἐποιεῖτο καὶ συνῆν

[12, 19]   Τοῦ δ᾽ οὕτως συμφωνήσαντος ἐνεβίβασέν τε τὸν ἵππον καὶ ὑποστορέσαι τῷ

[12, 53]   ὑποφαίνων ἄνωθεν τῶν ὤμων τό τε τόξον καὶ τὴν σιβύνην, ἐνίοτε

[12, 63]   παρ' αὐτῷ τυχὼν ἤνεγκεν ἐρωτήσαντός τε τοῦ Διονυσίου τί φαίνεται ἡ

[12, 60]   δὲ καὶ τῆς ὄψεως, τήν τε τρίχα τὴν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς

[12, 27]   διὰ τὸ (πένθος ἅμα τόν τε τῶν βίων ὄλβον καὶ τὰς

[12, 63]   πρωτεύων ἁπάντων τῶν τότε ἀκολασίᾳ τε τῶν γεγονότων διαφέρων. Τούτῳ τάλαντον

[12, 64]   ποτε ἀπορίας καὶ σκέψεως περί τε τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τὸ σύνολον

[12, 7]   Αλκίνου· Αἰεὶ δ' ἡμῖν δαίς τε, φίλη κίθαρίς τε χοροί τε

[12, 26]   ἀπελαύνονται εἶπεν· Καί μοι Γεργίθων τε φόνος μέλει ἀπτολεμίστων πισσήρων τε

[12, 16]   τῆς τῶν ἐφήβων ἡλικίας ἁλουργίδας τε φορεῖν καὶ πλοκαμῖδας ἀναδεδεμένους χρυσοφορεῖν.

[12, 4]   σώματι, βλαβερὰ δὲ ψυχῇ πρός τε φρόνησιν καὶ πρὸς τὸ σωφρονεῖν,

[12, 78]   σὺ ποεῖς παθεῖν, μαλακαῖς καλαῖς τε χερσὶ τριφθῆναι πόδας, (πῶς οὐχὶ

[12, 69]   δεύτερα παρὰ τοῖς ὕστερον τῶν τε χλανίδων καὶ τῆς πολυτελείας τῆς

[12, 7]   ἡμῖν δαίς τε, φίλη κίθαρίς τε χοροί τε εἵματα τ' ἐξημοιβὰ

[12, 39]   ἔπιον, ἔφαγον, ἠφροδισίασα, εἰδὼς (τόν τε χρόνον ὄντα βραχὺν ὃν ζῶσιν

[12, 64]   ὃ δὴ πεπονθέναι δοκεῖ ὅ τε χρυσὸς καὶ ἄργυρος καὶ τὰ

[12, 4]   σίτου κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ τε ὠφέλιμος ᾗ τε παῦσαι ζῶντας

[12, 14]   αὐτοῖς πάνυ καλοὶ τὰς ὄψεις, ἅτε τρυφερῶς διαιτώμενοι καὶ λεαινόμενοι τὰ

[12, 74]   ἀλλήλους παρακαλῶν εἰς φιλίαν ἔλεγεν· Ὁρᾶτέ με, ἄνδρες πολῖται, οἷός εἰμι

[12, 6]   περὶ τὰς (ἐδωδὰς αὐτῷ σπουδὴν ἀνατίθετε, ἢ πόθεν παρῆλθεν εἰς τοὺς

[12, 76]   Θαυμάζω δὲ εἰ μὴ βαρέως φέρετε ὅτι Κινησίας ἐστὶν ὁ τοῖς

[12, 78]   Ἄπολλον. Α. Εἷτα χόνδρον αὐτῷ δεύσετε γάλακι χηνός. Β. Ηράκλεις. Κ.

[12, 76]   καὶ λέγειν, τῶν κωμῳδοδιδασκάλων δ' ἀκούετε καθ' ἕκαστον ἐνιαυτόν; Οὐ μετὰ

[12, 70]   κημὸν ἔτριβε τὸ σταῖς, ἵνα μήτε ἱδρὼς ἐπιρρέοι μήτε τοῖς φυράμασιν

[12, 70]   σταῖς, ἵνα μήτε ἱδρὼς ἐπιρρέοι μήτε τοῖς φυράμασιν ὁ τρίβων ἐμπνέοι.

[12, 45]   δ' αὐτὸ εἵρηκεν ὁ Ιδομενεύς, εἴτε ἑταίρας τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵππους

[12, 40]   σῆμ' ᾄδει· ἄκουσον, εἴτ' Ασσύριος εἴτε καὶ Μῆδος εἱς ἢ Κόραξος

[12, 78]   τῶν Μιλησίων ἐρίων, ἄνωθεν δ' ἐπιβαλεῖτε ξυστίδα. Β. Ἄπολλον. Α. Εἷτα

[12, 78]   μαλακῶς τῷ κυνί· κάτω μὲν ὑποβαλεῖτε τῶν Μιλησίων ἐρίων, ἄνωθεν δ'

[12, 78]   κυνὸς τὸν λόγον ποιοόμενος· Οὐκοῦν ὑποστορεῖτε μαλακῶς τῷ κυνί· κάτω μὲν

[12, 54]   πᾶν εἰδέναι τὸ στρατόπεδον. Ἐπὶ πέντε δὲ ἡμέρας ἐπετελέσθησαν οἱ γάμοι,

[12, 72]   ἡδονῆς. Ἀπέθανεν δὲ βιώσας ἔτη πέντε πρὸς τοῖς πεντήκοντα, ὧν ἐτυράννησεν

[12, 48]   Ελλήσποντον ἔγημαν ἐν Αβύδῳ δύο ὄντε Μεδοντίδα τὴν (Αβυδηνὴν καὶ ξυνῳκείτὴν.

[12, 7]   Οὐδέ κεν ἡμέας ἄλλο διέκρινεν φιλέοντέ τε τερπομένω τε. Καί· Ἣμεθα

[12, 14]   ὁτὲ δὲ παῖδας πάνυ καλούς, ὁτὲ δὲ καὶ γυναῖκας· ὅταν δὲ

[12, 14]   ἔτι καιομένων ὁτὲ μὲν ἑταίρας, ὁτὲ δὲ παῖδας πάνυ καλούς, ὁτὲ

[12, 53]   καὶ κέρατα καθάπερ ὁ θεός, ὁτὲ δὲ τὴν τῆς Αρτέμιδος, ἥν

[12, 14]   διάκονοι τῶν λύχνων ἔτι καιομένων ὁτὲ μὲν ἑταίρας, ὁτὲ δὲ παῖδας

[12, 14]   δὲ καὶ ποιοῦνται τὰς συνουσίας ὁτὲ μὲν ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς δὲ

[12, 53]   ἐσθῆτας ἐφόρει ἐν τοῖς δείπνοις, ὁτὲ μὲν τὴν τοῦ Αμμωνος πορφυρίδα

[12, 19]   Τοῦτ' οὖν εἰδότες οἱ Κροτωνιᾶται ὅτε αὐτοῖς ἐπολέμουν, ὡς καὶ Αριστοτέλης

[12, 8]   οὐδεὶς ἄλλος ἐπέβαινεν ἢ βασιλεύς. Ὅτε δὲ εἰς τὴν ἐσχάτην αὐλὴν

[12, 47]   ἃ ἀπ' αὐτοῦ Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε δὲ χορηγοίη πομπεύων ἐν πορφυρίδι

[12, 38]   λέγουσιν υἱόν, οἱ δὲ Αναβαραξάρου. Ὅτε δὴ οὖν Αρβάκης, εἱς τῶν

[12, 74]   τοῦ Λυσάνδρου ὄτι καὶ Αγησίλαος, ὅτε διέτριβεν περὶ τὸν Ελλήσποντον πολεμῶν

[12, 57]   καὶ ἀντερᾶν Ανακρέοντι τῷ ποιητῇ ὅτε καὶ δι' ὀργὴν ἀπέκειρε τὸν

[12, 73]   ἔγκειται πεπονημένα, πολλὰ δ' ἐσθ᾽ ὅτε καὶ τῶν ἡμέρων ὀρνίθων, ἔτι

[12, 34]   Ιταλίαν τε καὶ Σικελίαν (ἦλθον ὅτε πρῶτον ἀφικόμην, ἐλθόντα δέ με

[12, 52]   περὶ αὐτοῦ, ἄνωθεν ἀναλαβὼν διηγήσομαι. Ὅτε τὸ πρῶτον εἰς Εὔβροιαν ἐστράτευσαν

[12, 62]   περὶ Εὐδαιμονίας. Τερατευόμενος δὲ ἔλεγεν, ὅτε τὸν ἐν Λίνδῳ Ηρακλέα ἔγραφεν,

[12, 54]   γαμοις, καὶ ἄλλως δ' αἰεὶ ὅτε τύχοι σπονδοποιούμενος, (ὥστε πᾶν εἰδέναι

[12, 54]   δεκάτῃ τῶν περὶ Αλέξανδρον Ιστοριῶν Ὅτε, φησίν, εἷλε Δαρεῖον, γάμους συνετέλεσεν

[12, 55]   Κλεῖτος δ' ὁ Λευκὸς καλούμενος ὅτε χρηματίζειν μέλλοι, ἐπὶ πορφυρῶν ἱματίων

[12, 8]   ἔλθοι, ἀνέβαινεν ἐπὶ τὸ ἅρμα, ἐνίοτε δὲ καὶ ἐφ' ἵππον. Πεζὸς

[12, 14]   γυμνάζεσθαι πολλάκις καὶ μετ' ἀνδρῶν, ἐνίοτε δὲ καὶ πρὸς ἑαυτάς· οὐ

[12, 53]   τε τόξον καὶ τὴν σιβύνην, ἐνίοτε δὲ καὶ τὴν τοῦ Ερμοῦ·

[12, 55]   αὐτὸν ἀξίωμα. Ἔγραψεν δὲ καί ποτε Αλέξανδρος ταῖς ἐν Ιωνίᾳ πόλεσιν

[12, 76]   ἕκαστον ἐνιαυτόν; Οὐ μετὰ τούτου ποτὲ Απολλοφάνης καὶ Μυσταλίδης καὶ Λυσίθεος

[12, 64]   ἀκροώμενον τῶν λόγων, ἐμπεσούσης δέ ποτε ἀπορίας καὶ σκέψεως περί τε

[12, 34]   σωφρων δ' οὐδ' ἂν μελλήσαι ποτὲ γενέσθαι. Κἀν τρίτῳ δὲ Πολιτείας

[12, 34]   ἐθῶν οὔτ᾽ ἂν φρόνιμος οὐδείς ποτε γενέσθαι τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν

[12, 19]   Συβαριτῶν δέ τις εἰς Κρότωνά ποτε διαπλεῦσαι βουληθεὶς ἐκ τῆς Συβάρεως

[12, 63]   δεσπότης οὑμὸς περὶ λόγους γάρ ποτε διέτριψε μειρακίσκος ὢν καὶ φιλοσοφεῖν

[12, 52]   τὴν παρακαταθήκην λαβόντος ᾔτησεν Αθηναίους ποτὲ ἐν Ακροπόλει τόπον ἵν' οἰκοδομήσηται

[12, 64]   εὐτυχοῦς οὔτε ξυνιέντος εἶναι τίς ποτε ἐστὶν ἡ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως

[12, 18]   ἥλιον ὁρᾶν δεῖ. Ἔπεμψαν δέ ποτε καὶ εἰς θεοῦ τοὺς χρησομένους,

[12, 42]   ἀναμένειν. Ὁ δὲ βασιλεὺς οὗτός ποτε καὶ ζηλοτυπήσας τὴν αὑτοῦ γυναῖκα

[12, 63]   γοῦν φησιν ὡς καὶ ἀδόξου ποτὲ κλισίας παρ' αὐτῷ τυχὼν ἤνεγκεν

[12, 80]   διεκρίνοιτο ποτέρα εἴη καλλιπυγοτέρα. Καί ποτε παριόντος νεανίσκου πατέρα πρεσβύτην καὶ

[12, 15]   ὅτι ἀνὴρ Συβαρίτης εἰς ἀγρόν ποτε πορευόμενος ἔφη ἰδὼν τοὺς ἐργάτας

[12, 80]   δύο καλαὶ θυγατέρες· αὗται φιλονικήσασαί ποτε πρὸς ἑαυτὰς προελθοῦσαι ἐπὶ τὴν

[12, 62]   οὐδὲν ἔγενετο βροτοῖς. Ἀγωνιζόμενος δέ ποτε πρὸς καταδεέστερον ἐν Σάμῳ τὸν

[12, 74]   τὸ σῶμα καὶ τοῖς πολίταις ποτὲ στασιάζουσι πρὸς ἀλλήλους παρακαλῶν εἰς

[12, 81]   Αἰξωνεὺς Θράσυλλος ὁ Πυθοδώρου διετέθη ποτὲ ὑπὸ μανίας τοιαύτης ὡς πάντα

[12, 47]   Ερως κεραυνὸν ἠγκυλημένος. Ἐπικωμάσας δέ ποτε ὡς Ανυτον ἐραστὴν ὄντα καὶ

[12, 34]   τῆς ἡμέρας ἐμπιπλάμενον ζῆν καὶ μηδέποτε κοιμώμενον μόνον νύκτωρ καὶ ὅσα

[12, 18]   θεὸν ὡς οὐδέποτε παύσοιντο τρυφῶντες· οὐδέποτε γὰρ τιμήσειν ἄνθρωπον μᾶλλον θεοῦ.

[12, 8]   καὶ ἐφ' ἵππον. Πεζὸς δὲ οὐδέποτε ἑωράθη ἔξω τῶν βασιλείων, εἰ

[12, 18]   λέγειν αὐτοῖς τὸν θεὸν ὡς οὐδέποτε παύσοιντο τρυφῶντες· οὐδέποτε γὰρ τιμήσειν

[12, 73]   καρπῶν χειρίδας ἔχοντα. Προήει δὲ οὐδέποτε πεζὸς εἰ μὴ διὰ Σκιπίωνα.

[12, 8]   λάβυζος καὶ πολυτιμοτέρα τῆς σμύρνης. Ὁπότε δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἅρματος

[12, 17]   τρυφῆς. Οἱ δ' εὔποροι αὐτῶν ὁπότε εἰς ἀγρὸν παραβάλλοιεν καίπερ ἐπὶ

[12, 47]   φησίν. Εἰς δὲ (τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοίτο, τέσσαρσι τῶν συμμαχίδων πόλεων

[12, 44]   κέρματα τούτοις τε διδόναι προσέταττεν, ὁπότε τις προσέλθοι αὐτῷ δεόμενος· καί

[12, 42]   ἑστιατόρια· καὶ φοιτῶν εἰς ἑκάστους ὁπότε τύχοι θυσίας τε τοῖς θεοῖς

[12, 44]   Ποιεῖν δὲ καὶ τοῦτο πολλάκις, ὁπότε τῶν πολιτῶν (τινα ἴδοι κακῶς

[12, 40]   ἵνα μὴ μασώμενος πονέσειεν, οὐ πώποτε δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω (τοῦ

[12, 71]   αἰσθήσεως τοσοῦτον χρόνον ζήσειεν, Οὐδὲν πώποτε, εἷπεν, ἡδονῆς ἕνεκεν πράξας. Δημήτριος

[12, 71]   ρ' ἐτῶν, ἔφη Τὸ μηθὲν πώποτε ἑτέρου ἕνεκεν πεποιηκέναι. (Ωχος δὲ

[12, 12]   Οὐκ ἐδήδοκα κάνδαυλον οὐδ' ἀκήκο' οὐδεπώποτε. Α. Θαυμαστὸν ἐμὸν εὕρημα· πάνυ

[12, 43]   ὁ δῆμος ὁ τῶν Αθηναίων οὐδεπώποτε ἠγανάκτησεν, ἀλλὰ διὰ ταῦτα καὶ

[12, 81]   περὶ τῆς ἐν μανίᾳ διατριβῆς, οὐδεπώποτε φάσκων κατὰ τὸν βίον ἡσθῆναι

[12, 63]   (μᾶλλον δὲ πρωτεύων ἁπάντων τῶν τότε ἀκολασίᾳ τε τῶν γεγονότων διαφέρων.

[12, 72]   τόπον ἡ (βελόνη διελθοῦσα ἔθιγεν. τότε διηγείρετο. Τοὺς δὲ χρηματισμοὺς ἐποιεῖτο

[12, 60]   ἐπλούτησε, Μοσχίωνα τὸν ἄριστον τῶν τότε μαγείρων καὶ δειπνοποιῶν ἐωνήσατο, καὶ

[12, 54]   δὲ τὰ δεῖπνα πρὸς σάλπιγγα τότε μὲν ἐν τοῖς γαμοις, καὶ

[12, 10]   ὀγδόῳ Παιδείας Ἐχρῶντο, φησιν, ἔτι τότε τῇ ἐκ Περσῶν παιδείᾳ καὶ

[12, 80]   δ' ἐξήρτηντο τῶν ἡδυπαθειῶν οἱ τότε ὡς καὶ Καλλιπύγου Ἀφροδίτης ἱερὸν

[12, 52]   εἰς Εὔβροιαν ἐστράτευσαν οἱ Πέρσαι, τότε, ὥς φασιν, Ερετριεὺς ἀνὴρ Διόμνηοτος

[12, 54]   δὲ Εὔιος ὁ Χαλκιδεύς, καὶ ἔκτοτε οἱ πρότερον καλούμενοι Διονυσοκόλακες Αλεξανδροκόλακες

[12, 55]   Φύλαρχος φαίνεσθαι τῆς καθ' ἡμέραν ἑκαστοτε γινέμενης παρ' Αλεξανδρῳ δαπανης. Ἦν

[12, 69]   τῶν πρεσβυτέρων (εἰς τὴν σχολήν, ὥστε γίνεσθαι μηδὲ εἰς τὸν μυρισμὸν

[12, 72]   καθ' ἡμέραν (ἀδηφαγίας ἔλαθεν ὑπερσαρκήσας, ὥστε διὰ τὸ πάχος ἐν δυσπνοίᾳ

[12, 64]   ἡδονῶν, κἂν ὦσιν σφόδρα διηκριβωμέναι· ὥστε ἐπεὶ μεγάλην ἔχει δύναμιν ἡ

[12, 9]   τρυφῆς οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς ὥστε ἔχεσθαι τῆς βασιλικῆς κλίνης ὑπὲρ

[12, 52]   οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ (ὄντα. Ὥστε Ιππόνικος ὁ ἀπ' ἐκείνου γεγονὼς

[12, 14]   Και τοσούτου δέουσιν αἰσχρὸν ὑπολαμβάνειν ὥστε καὶ λέγουσιν, ὅταν ὁ μὲν

[12, 35]   ἐν αὐτοῖς οἴνοις καὶ βρώμασιν, ὥστε καὶ προσαποφέρειν πολλὰ καὶ καταυλουμένους

[12, 22]   ἐξελεῖν Συραρίτας ἐξώκειλαν εἰς τρυφήν· ὥστε καὶ τὸν ἄρχοντα αὐτῶν περιιέναι

[12, 60]   τοσοῦτον ἦν τῷ Δημητρίῳ, προσελθεῖν ὥστε μετ' ἄριστον αὐτοῦ (περιπατήσαντος παρὰ

[12, 52]   περιέστησεν ὁ περὶ ἡδονὴν βίος ὥστε μετὰ γρᾳδίου βαρβάρου διατελεῖν ἠναγκάσθη

[12, 36]   ἦλθον πολιορκού μενοι (ὑπ' Αννίρα ὥστε μετὰ τὸ πάντα μὲν τὰ

[12, 38]   περιέθηκε πολλὰ ξύλα καὶ παχέα, ὥστε μὴ εἶναι ἔξοδον. Ἐνταῦθα ἐπέθηκεν

[12, 72]   ἐπὶ στόμα. Καὶ πάλιν· Ἐτρύφησεν, ὥστε μὴ πολὺν τρυφᾶν χρόνον. Καὶ

[12, 44]   Πεισίστρατος μετρίως ἐχρῆτο ταῖς ἡδοναῖς· ὥστε οὐδ᾽ ἐν τοῖς χωρίοις οὐδ'

[12, 27]   πάντων δὲ οὕτως ὑπερηφάνως προέστησαν ὥστε οὐδένων ἄδακρυς ἡ τῆς δουλείας

[12, 54]   δ' αἰεὶ ὅτε τύχοι σπονδοποιούμενος, (ὥστε πᾶν εἰδέναι τὸ στρατόπεδον. Ἐπὶ

[12, 27]   ὁρμήσαντες εἰς τοῦτο προῆλθον ὕβρεως ὥστε πάντων τῶν ἀνθρώπων εἰς οὕς

[12, 65]   αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης ὄνομα ὥστε (παρ' ἐνίοις καὶ βωμοὺς καὶ

[12, 37]   τῆς προσηγορίας Χλιδῶν τε πλόκαμος ὥστε παρθένοις ἁβραῖς, ὅθεν καλεῖν Κουρῆτα

[12, 69]   καὶ μαγείρων ὄχλος τοσοῦτος ἧν (ὥστε πολλοὺς ὀρρωδεῖν καὶ βουλομένους προσιέναι

[12, 51]   οὕτως ἀσελγῶς ἐχρήσατο καὶ χύδην ὥστε πολὺ μᾶλλον διὰ τὴν αἰτίαν

[12, 24]   τρυφῆς, εἱθ' ὕστερον ὕβρεως ἦλθον ὥστε πρῶτοι τὸ πρόσωπον ἐντριψάμενοι καὶ

[12, 41]   τοσαύτην ἅμιλλαν, ὡς ἡμεῖς ἀκούομεν, ὥστε πυνθανόμενοι παρὰ τῶν (ἀφικνουμένων τάς

[12, 23]   Οὕτω δὲ τὸ δαιμόνιον ἠγανάκτησεν ὥστε Ταραντίνων τοὺς ἐν Καρβίνη (παρανομήσαντας

[12, 35]   καταυλουμένους πρὸς χελωνίδος πολυκρότου ψόφον, ὥστε τὰς πόλεις ὅλας τοιούτοις κελάδοις

[12, 31]   ἐξελύθησαν διὰ τὴν ἄκαιρον μέθην ὥστε τινὲς αὐτῶν οὔτε ἀνατέλλοντα τὸν

[12, 23]   κτησαμένους εἰς τοσοῦτο τρυφῆς προελθεῖν ὥστε τὸν ὅλον χρῶτα παραλεαίνεσθαι καὶ

[12, 51]   διαφθαρῆναι ὑπὸ τῆς ἀκαίρου τρυφῆς ὥστε τὸν πάντα χρόνον ὑπολαβεῖν βιώσεσθαι

[12, 65]   ἐκάλεσαν τὴν ἐν ἀπολαύσεσιν ὑπεροχήν· ὥστε τὸν πειθαρχοῦντα τοῖς νόμοις καὶ

[12, 21]   δὲ ἔδαφος ἀνῆκε πηγὴν αἵματος, ὥστε τον σύνεγγυς ἅπαντα τόπον κατεχάλκωσαν

[12, 76]   γιγνωσκόμενον οἱ θεοὶ οὕτως διέθεσαν ὥστε τοὺς ἐχθροὺς βούλεσθαι αὐτὸν ζῆν

[12, 43]   αὐτοὶ τοῦτον τὸν (τρόπον ἔζων, ὥστε τοὺς μὲν νέους ἐν τοῖς

[12, 18]   μέσον τῆς ἡμέρας καῦμα ἀνύποιστον· ὥστε τοὺς πλείστους αὐτῶν ὑπειληφέναι (πρὸς

[12, 60]   ἐν δείπνοις παρασκευαζόμενα καθ' ἡμέραν ὥστε χαρισαμένου τῷ Μοσχίωνι τὰ λείψανα

[12, 4]   δέ, αἱ δὲ οὔτε φυσικαὶ οὔτε ἀναγκαῖαι, γραφων οὕτως Ἆρ' οὖν

[12, 31]   ἄκαιρον μέθην ὥστε τινὲς αὐτῶν οὔτε ἀνατέλλοντα τὸν ἥλιον οὔτε δυόμενον

[12, 18]   πρὸ μοίρας ἀποθανεῖν οὔτε δυόμενον οὔτε ἀνίσχοντα τὸν ἥλιον ὁρᾶν δεῖ.

[12, 8]   ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ ὕψους οὔτε διὰ χειρῶν ἐρειδόμενος, ἀλλ' αἰεὶ

[12, 31]   αὐτῶν οὔτε ἀνατέλλοντα τὸν ἥλιον οὔτε δυόμενον ἑωράκασιν. Νόμον τε ἔθεντο,

[12, 18]   Συβάρει μὴ πρὸ μοίρας ἀποθανεῖν οὔτε δυόμενον οὔτε ἀνίσχοντα τὸν ἥλιον

[12, 64]   καταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας οὔτ' ἔμφρονος οὔτε εὐτυχοῦς οὔτε ξυνιέντος εἶναι τίς

[12, 8]   τοῦ ἅρματος κατίοι, φησί, βασιλεύς, οὔτε καθήλλετο ὀλίγου ὄντος ἐπὶ τὴν

[12, 61]   πρὸς τὰς ἀφροδισίους ἡδονὰς ὁρμήσας οὔτε μέθαις καὶ πότοις ἀκαίροις χρησάμενος.

[12, 64]   ἐπιθυμίας οὔτ' ἔμφρονος οὔτε εὐτυχοῦς οὔτε ξυνιέντος εἶναι τίς ποτε ἐστὶν

[12, 28]   χρέος ἴδιον σαυτοῦ πραξόμενος ουδὲν οὔτε προξενίας οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ τῇ

[12, 61]   ἐν οὐδεμιᾷ φανήσεται τῶν πόλεων οὔτε πρὸς τὰς ἀφροδισίους ἡδονὰς ὁρμήσας

[12, 19]   ἰδιόστολον ἐναυλώσατο πλοῖον, ἐφ' ᾧ οὔτε ῥαντισθήσεται οὔτ' ἐμβήσεται ἕτερος καὶ

[12, 23]   χρόνον οὔτ' οἰκτίζονται τοὺς ἀποιχομένους οὔτε τὰς νομίμους χέονται χοάς, ἀλλὰ

[12, 63]   γεγονυιῶν ἀπολαύσεων πρὸς αὑτὸν ἡγούμενος (οὔτε τὴν ἐλπίδα τῶν ἐσομένων, ἀλλ'

[12, 63]   αὐτὴν εἶναι, παραπλησίως τοῖς ἀσώτοις οὔτε τὴν μνήμην τῶν γεγονυιῶν ἀπολαύσεων

[12, 3]   ἀνεύρετος ἦν, οὔτ' ἐπιμιξίας οὔσης οὔτε τῶν τεχνῶν διηκριβωμένων, ὁ δὲ

[12, 4]   οὐκ ἀναγκαῖαι δέ, αἱ δὲ οὔτε φυσικαὶ οὔτε ἀναγκαῖαι, γραφων οὕτως

[12, 28]   χρήματα ᾤχου ἀποπλέων εἰς Ἄβυδον, οὔτε χρέος ἴδιον σαυτοῦ πραξόμενος ουδὲν

[12, 40]   Βάκχαι. Ἐγὼ δ' ἐς Ἅιδην οὔτε χρυσὸν οὔθ' ἵππον οὔτ' ἀργυρῆν

[12, 49]   στολήν, Καλλιππίδης δ' ὁ τραγῳδὸς ἐκέλευε τὴν ἐπὶ τῆς σκηνῆς στολὴν

[12, 63]   καὶ γυναικῶν. Λαίδα γοῦν ἀναφανδὸν εἶχε τὴν ἑταίραν καὶ ταῖς Διονυσίου

[12, 40]   ὡς ἐγὼ κλύω, Ασσύριος· ὅστις εἶχε χρυσίου πόντον, τάλαντα πολλῷ πλέονα

[12, 77]   ἰσχνότητα σφαίρας ἐκ μολύβου πεποιημένας εἱχε περὶ τὼ πόδε ὡς μὴ

[12, 44]   τοῖς χωρίοις, ἔπειτα τὴν οἰκίαν παρεῖχε κοινὴν (ἅπασι· καὶ δεῖπνον αἰεὶ

[12, 53]   θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ σιγὴ κατεῖχε πάντας ὑπὸ δέους τοὺς παρόντας.

[12, 11]   πάντων ἀναισθητοτάτου ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν ἔσχε· τὴν δὲ ~Πρῶτοι δὲ Λυδοὶ

[12, 7]   Καὶ ὁ Θέογνις· Πουλύπου ὀργὴν ἴσχε πολυπλόκου. Εἰσὶ δ' οἵ φασι

[12, 77]   Ερμῆ νεκρῶν προπομπὲ καὶ Φιλιππίδου (κληροῦχε, Νυκτός τ' ὄμμα τῆς μελαμπέπλου.

[12, 59]   στρατιωτικῶν. Ὕστερον δὲ πανοικίᾳ ἐφυβρίστως κατέστρεψε τὸν βίον ὑπὸ τῶν οἰκετῶν

[12, 78]   δ' ἥψατ῏ αὐτοῦ τῶν ποδῶν ἔτριψέ τ᾽ ἀνεπήδησεν. Καὶ ἐν Ζακυνθίῳ·

[12, 63]   οὑμὸς περὶ λόγους γάρ ποτε διέτριψε μειρακίσκος ὢν καὶ φιλοσοφεῖν ἐπέθετο.

Livre, Chap.
[12, 55]	ἔφη τὸ παρ' Ομήρῳ εἰρημένον·	Ἔλλαβε	πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.
[12, 70]	καὶ περὶ τῷ στόματι κημὸν	ἔτριβε	τὸ σταῖς, ἵνα μήτε ἱδρὼς
[12, 43]	τε ὄντος καὶ βραδέος, καίτοι	γε	καὶ πρὸς τρυφὴν ἤδη ζῶντος·
[12, 78]	ἀλλὰ τί; Β. Ἐκ χρυσοκολλήτου	γε	κάλπιδος μύρῳ Αἰγυπτίῳ μὲν τοὺς
[12, 63]	τρυφὴν αἱρέσεως ἀιτεποιήσαντο· καὶ ἥ	γε	Κυρηναϊκὴ καλουμένη ἀπ' Αριστίππου τοῦ
[12, 14]	καὶ ταῖς γυναιξί, πολὺ μέντοι	γε	μᾶλλον χαίρουσι συνόντες τοῖς παισὶ
[12, 10]	δασείας καὶ δακτυλήθρας ἔχουσιν. Ἒν	γε	μὴν τῷ θέρει οὐκ ἀρκοῦσιν
[12, 4]	καὶ πρὸς τὸ σωφρονεῖν, ἆρά	γε	ὀρθῶς οὐκ ἀναγκαία ἂν καλοῖτο;
[12, 43]	πρὸς τρυφὴν ἤδη ζῶντος· ὅς	γε	περιήγετο στρατευόμενος αὐλητρίδας καὶ ψαλτρίας
[12, 4]	ἀναγκαῖος ἂν εἴη; ἡ μέν	γέ	που τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα
[12, 41]	ῥᾳθυμότερον ποιεῖσθαι τὸν βίον· οἵ	γε	προῆλθον εἰς τοσαύτην ἅμιλλαν, ὡς
[12, 63]	ὅτι· Κἀν βακχεύμασιν οὖσ' ἥ	γε	σώφρων οὐ διαφθαρήσεται. Κωμῳδῶν δὲ
[12, 3]	καὶ τὸν Σαρδαναπάλλου. Καίτοι κατά	γε	τὴν δόξαν, φησὶν ἐν τῷ
[12, 41]	καὶ μακαριστοί. Οὐ μὴν περί	γε	τὴν τοῦ βίου τελευτὴν διηυτύχησαν,
[12, 14]	ξυροῦνται τὰ σώματα· καὶ παρά	γε	τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργαστήρια κατεσκεύασται πολλὰ
[12, 12]	σοι, προσκατέδει τοὺς δακτύλους αὐτῷ	γε	χαίρων χόρια μὲν ποιῄσομεν Β.
[12, 10]	καινὰ αἰεὶ ἐπιμηχανῶνται, καὶ ὄψα	γε	ὡσαύτως· καὶ γὰρ (καινοποιητὰς ἀμφοτέρων
[12, 78]	πρίω μύρον ἴρινον καὶ ῥόδινον,	ἄγε	μοι, Ξανθία· καὶ τοῖς ποσὶν
[12, 62]	ἴλικας ἐμπεπαισμένῳ χρυσοῖς τε ἀνασπαστοῖς	ἐπέσφιγγε	τῶν βλαυτῶν τοὺς ἀναγωγέας, ἀλλ'
[12, 40]	Χαλκηδόνιονι σκώπτων ὅτι οὐρῶν οὐ	προσῆγε	τὴν χεῖρα τῷ αἰδοίῳ ἕλεγεν·
[12, 67]	Επιστολαῖς φησιν· Περὶ γαστέρα, ὦ	φυσιολόγε	Τιμόκρατες, περὶ γαστέρα ὁ κατὰ
[12, 67]	μνησθήσομαι, φησὶν γάρ· Οὐ γὰρ	ἔγωγε	δύναμαι νοῆσαι τἀγαθὸν ἀφαιρῶν μὲν
[12, 7]	ἡδονῆς, ὅσπερ φησίν· (Οὐ γὰρ	ἔγωγέ	τι φημὶ τέλος χαριέστερον εἶναι
[12, 69]	πολυτελείας τῆς εἰρημένης· οὐ γὰρ	ἔγωγε	τοὺς λοιποὺς ὑπεξαιροῦμαι. Ὁ δὲ
[12, 4]	δὲ φυσικαὶ μέν, οὐκ ἀναγκαῖαι	δέ,	αἱ δὲ οὔτε φυσικαὶ οὔτε
[12, 63]	ὅδ' ἐστὶν ὁρᾶν. ~Καὶ φιλοσόφων	δὲ	αἱρέσεις ὅλαι τῆς περὶ τὴν
[12, 33]	τούτων τρυφὴν καὶ πολυτέλειαν. Περὶ	δὲ	Αἰτωλῶν Πολύριος μὲν ἐν τρισκαιδεκάτῃ
[12, 73]	αὑτὸν μὲν Εὐεργέτην ἀνακηρύττων, ὑπὸ	δὲ	Αλεξανδρέων Κακεργέτης ὀνομαζόμενος. Ποσειδώνιος γοῦν
[12, 49]	ἂν δύ' Αλκιβιάδας Αθῆναι. Ἐμιμεῖτο	δὲ	Αλκιβιάδης τὸν Παυσανίου μηδισμὸν καὶ
[12, 64]	τέλος εἷναι τῆς ἐξουσίας, τὰ	δὲ	ἄλλα πάντα σχεδὸν ἁπλῶς εἰπεῖν
[12, 29]	καὶ πορφυροῖ καὶ λευκοί, οἱ	δὲ	ἁλουργεῖς. Καὶ καλασίρεις Κορινθιουργεῖς· εἰσὶ
[12, 38]	μὲν Ανακυνδαράξεω λέγουσιν υἱόν, οἱ	δὲ	Αναβαραξάρου. Ὅτε δὴ οὖν Αρβάκης,
[12, 70]	σφαιριστὴς ἀγαθὸς καὶ ἐπιδέξιος. ~Περὶ	δὲ	Αναξάρχου Κλέαρχος ὁ Σολεὺς ἐν
[12, 64]	φησιν (εἶναι νοῦν ἔχοντος· τὸ	δὲ	ἀντιτείνειν καὶ καταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας
[12, 47]	φιλοφρονησάμενος τὸν Ανυτον ἀπηλλάσσετο. Ὁ	δὲ	Ανυτος πάνυ ἐλευθερίως καὶ ἐρωτικῶς,
[12, 48]	Αξιόχου ἔφασκεν εἷναι θυγατέρα· εἰ	δὲ	Αξίοχος, Αλκιβιάδου. Κεκωμῴδηται δὲ καὶ
[12, 19]	παρὰ τὴν γῆν πλέῃ. Ὁ	δὲ	ἀπεκρίνατο ὅτι μόλις ἄν σου
[12, 63]	ἀγαθὸν κρίνων τῷ παρόντι, τὸ	δὲ	ἀπολελαυκέναι καὶ ἀπολαύσειν οὐδὲν νομίζων
[12, 40]	ψάλλουσαι καὶ ᾄδουσαι γυναῖκες· ἕψαλλον	δὲ	αὖται καὶ ᾖδον ἐκείνου δειπνοῦντος.
[12, 8]	ψάλλουσαι διατελοῦσι λύχνων καιομένων· χρῆταί	δὲ	αὐταῖς καὶ παλλακίσιν ὁ βασιλεὺς
[12, 14]	εἷναι αὐταῖς φαίνεσθαι γυμναῖς. Δειπνεῖν	δὲ	αὐτὰς οὐ παρὰ τοῖς ἀνδράσι
[12, 59]	γίνεσθαι ἐπιτερπεστάτην τὴν θέαν. Ὕστερον,	δὲ	αὕτη διεφθάρη (καταχωσθεῖσα. Δοῦρις δὲ
[12, 55]	ἐν ταῖς καταστρατοπεδείαις ἐγυμνάζοντο· ἠκολούθει	δὲ	αὐτοῖς καὶ ὑποζύγια πολλὰ τὰ
[12, 63]	γε σώφρων οὐ διαφθαρήσεται. Κωμῳδῶν	δὲ	αὐτὸν Αλεξις ἐν Γαλατείᾳ ποιεῖ
[12, 54]	γαμικῇ εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ· Ἡ	δὲ	αὐτοῦ χρυσόπους ἦν. Συμπαρέλαβεν δὲ
[12, 47]	τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν. (Τὴν	δὲ	αὑτοῦ γυναῖκα πειρῶν ὡς ἕτερος
[12, 53]	(οἴνῳ εὐώδει τὸ δαπεδον. Ἐθυμιᾶτο	δὲ	αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα
[12, 8]	ἐνιαυτοῦ μέρος. Καὶ οἱ Πάρθων	δὲ	βασιλεῖς ἐαρίζουσι μὲν ἐν Ράγαις,
[12, 42]	τὴν θεὸν αὐτὸν ἀναμένειν. Ὁ	δὲ	βασιλεὺς οὗτός ποτε καὶ ζηλοτυπήσας
[12, 78]	Καλλιστράτου. Καὶ τὸν ἐπὶ Θεμιστοκλέους	δὲ	βίον Τηλεκλείδης ἐν Πρυτάνεσιν ἁβρὸν
[12, 72]	Σήπομ' ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἀπέθανεν	δὲ	βιώσας ἔτη πέντε πρὸς τοῖς
[12, 10]	τῶν Μήδων μαλακίαν διασῴζονται. Σαφηνίσαι	(δὲ	βούλομαι καὶ τὴν θρύψιν αὐτῶν.
[12, 32]	ὀγδόῃ Φιλιππικῶν ἁβροδιαίτους γενέσθαι, περὶ	δὲ	Βυζαντίων καὶ Καλχηδονίων ὁ αὐτός
[12, 60]	(ἐπιφάνεια τοῦ ἀδελφοῦ θύων. Κασάνδρῳ	δὲ	γενόμενος φίλος μέγα ἴσχυσεν. Καὶ
[12, 64]	ἀλλὰ καὶ τῷ λόγῳ. Ὄντα	δὲ	γνώριμον τῷ Αρχύτᾳ καὶ φιλοσοφίας
[12, 35]	ἐλαίῳ πολυτελεῖ καὶ μύροις, τοῖς	δὲ	γραμματείοις οὕτως γὰρ ἐκάλουν τὰ
[12, 9]	καθωπλισμένους ἀγύρτας ἀποφαίνειν (Καὶ προελθὼν	δὲ	γράφει· Τοῖς γοῦν πορίσασί τι
[12, 27]	πάθους ἔχουσι τὴν ἐπωνυμίαν. Αἱ	δὲ	γυναῖκες αὐτῶν τὰς Θρᾳκῶν τῶν
[12, 52]	ἑταίρων (περὶ αὐτὸν ἦσαν, ποίας	δὲ	δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα κεῖνος; ἀλλ'
[12, 1]	ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις	δὲ	δεῖ σε τἀπιτήδει' ἐμβαλεῖν, ὥστ'
[12, 12]	ἀεί πως μέρος (ἐπιπαίζεται, κεφαλὴ	δὲ	δείπνου γίνεται, Β. Ἄνθρωπ' ἐπίπαιζε·
[12, 27]	λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας κατασχούσης. Τοῦτο	δὲ	δῆλον ἐκ τῆς ἔτι καὶ
[12, 43]	καὶ ταῖς τοιαύταις ἀσωτίαις, τὸν	δὲ	δῆμον ἅπαντα πλείω καταναλίσκειν εἰς
[12, 43]	τὴν περὶ τὸν βίον, τὰ	δὲ	διὰ τοὺς Αθηναίους· ἅπασι γάρ
[12, 8]	φωνῇ τὸ κρίνον. Ἐν Περσεπόλει	δὲ	διατρίβουσι φθινόπωρον καὶ ἐν Βαρυλῶνι
[12, 13]	δικασταὶ ἀδίκως δικάσαντες, ἀποθνήσκουσιν ἐὰν	δὲ	δικαίως, ὁ κινήσας τὴν θυρίδα
[12, 58]	τὰ δὲ λείψανα κατεπόντωσαν. Αὐτὸς	δὲ	Διονύσιος τέλος μητραγυρτῶν καὶ τυμπανοφορούμενος
[12, 65]	τε Ασία ὅλη χορηγεῖ. τὸ	δὲ	Διονυσίου χορηγεῖον παντελῶς ἂν εὐτελές
[12, 41]	ὑπερράλλεσθαι τοῖς τοιούτοις ἀλλήλους. Ἐσπούδαζον	δὲ	δοκεῖν εὐδαίμονες εἷναι καὶ μακαριστοί.
[12, 39]	ποιήσαντα. Εἷναι δὲ τοῦτο Ἐγὼ	δὲ	ἐβασίλευσα καὶ ἄχρι ἑώρων τοῦ
[12, 74]	ἄλλου δ' οὐδενός. Κἀν τῇ	δὲ	ἑβδόμῃ καὶ εἰκοστῇ ὁ Αγαθαρχίδης
[12, 21]	τὸ τῆς Ηρας ἄγαλμα, τὸ	δὲ	ἔδαφος ἀνῆκε πηγὴν αἵματος, ὥστε
[12, 38]	καὶ ἐκαίετο πεντεκαίδεκα ἡμέρας. Οἱ	δὲ	ἐθαύμαζον ὁρῶντες τὸν καπνὸν καὶ
[12, 76]	δ' οὕτως ὁ ῥήτωρ Θαυμάζω	δὲ	εἰ μὴ βαρέως φέρετε ὅτι
[12, 8]	ἄλλος ἐπέβαινεν ἢ βασιλεύς. Ὅτε	δὲ	εἰς τὴν ἐσχάτην αὐλὴν ἔλθοι,
[12, 17]	ἔξω τῆς χώρας πιπράσκεσθαι, τὸν	δὲ	εἰς τὴν πόλιν τοῖς πλοίοις
[12, 54]	δὲ αὐτοῦ χρυσόπους ἦν. Συμπαρέλαβεν	δὲ	εἰς τὸ συμπόσιον καὶ τοὺς
[12, 11]	αὐτοὺς καὶ τἄλλα ῥυθμίζουσιν. ~Λυδοὶ	δὲ	εἰς τοσοῦτον ἦλθον τρυφῆς ὡς
[12, 57]	κύνας μὲν ἐξ (Ἠπείρου, αἷγας	δὲ	ἐκ Σκύρου, ἐκ δὲ Μιλήτου
[12, 62]	ἐν τῷ περὶ Εὐδαιμονίας. Τερατευόμενος	δὲ	ἔλεγεν, ὅτε τὸν ἐν Λίνδῳ
[12, 8]	ἐαρίζουσι μὲν ἐν Ράγαις, χειμάζουσι	δὲ	(ἐν Βαρυλῶνι, τὸ λεῖπον τοῦ
[12, 8]	ἐχείμαζον μὲν ἐν Σούσοις, ἐθέριζον	δὲ	ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι δὲ τὰ
[12, 78]	αὐτου τῷ Μεγαλλείῳ μύρῳ. Αντιφάνης	δὲ	ἐν μὲν Αλκήστιδι ἐλαίῳ τινὰ
[12, 10]	πίῃ, θάνατος ἡ ζημία. ~Ξενοφῶν	δὲ,	ἐν ὀγδόῳ Παιδείας Ἐχρῶντο, φησιν,
[12, 78]	γόνυ καὶ τὸν αὐχένα. Αναξανδρίπης	δὲ	ἐν Πρωτεσιλάῳ· Μύρον τε παρὰ
[12, 45]	Χοῶν ἑορτὴν αὐτόθι καταδεῖξαι. Κλέαρχος	δὲ	ἐν πρώτῳ περὶ Φιλίας τὸν
[12, 26]	καὶ δένδρεον αἰεὶ ἀθαλλές. Κλέαρχος	δὲ	ἐν τετάρτῳ Βίων ζηλώσαντάς φησι
[12, 59]	δὲ αὕτη διεφθάρη (καταχωσθεῖσα. Δοῦρις	δὲ	ἐν τῇ δ τῶν περὶ
[12, 61]	ἡ Σπάρτη φέρει Παυσανίαν. Θεόπομπος	δὲ	ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Ελληνικῶν
[12, 51]	ἀνελέσθαι αὐτοῦ τὸ σῶμα. Φύλαρχος	δὲ	ἐν τῇ ι' τῶν Ιστοριῶν
[12, 38]	τραπεζάς καὶ ταύτας χρυσᾶς, ἐποίησε	δὲ	ἐν τῇ πυρᾷ καὶ οἴκημα
[12, 14]	γυμναὶ τοῖς ἀνδράσι διακονοῦνται. Θεόπομπος	δὲ	ἐν τῇ τεσσαρακοσττῇ τρίτῃ τῶν
[12, 39]	ἡμέρῃ, ἀλλὰ νῦν τέθνηκεν. Αμύντας	δὲ	ἐν τρίτῳ Σταθμῶν ἐν τῇ
[12, 16]	πίθηκον, ἐπίβουλον κακόν. (Καὶ Αθηνόδωρος	δὲ	ἐν τῷ περὶ Σπουδῆς καὶ
[12, 54]	καὶ διάλιθοι καὶ περιάργυροι. Περιερέρληντο	δὲ	ἐν τῷ περιβόλῳ πολυτελετῖς αὐλαῖαι
[12, 58]	ὑπὸ τῶν εὐωχουμένων. Καὶ Κλέαρχος	δὲ	ἐν τῷ τετάρτῳ τῶν Βίων
[12, 12]	βρώματα. Καὶ εἰς τοὺς πολέμους	δὲ	ἐξιόντες οἱ Λυδοὶ παρατάττονται μετὰ
[12, 8]	ἑωράθη ἔξω τῶν βασιλείων, εἰ	δὲ	ἐπὶ θήραν ἐξίοι, καὶ αἱ
[12, 8]	παρὰ τῷ Αλκινόῳ τίθεται. ~Διαβόητοι	δὲ	ἐπὶ τρυφῇ ἐγένοντο πρῶτοι πάντων
[12, 24]	στολὰς μὲν ἀνθινὰς φορῆσαι, τὸ	δὲ	ἐργάσασθαι καὶ πονεῖν αἴσχιον νομίσαι.
[12, 47]	τῶν γυναικείων προσώπων. Καὶ στρατηγῶν	δὲ	ἔτι καλὸς εἶναι ἤθελεν· ἀσπίδα
[12, 54]	Τιμόθεος, Φρύνιχος, Καφισίας, Διόφαντος, ἔτι	δὲ	Εὔιος ὁ Χαλκιδεύς, καὶ ἔκτοτε
[12, 43]	Ἀθηναίου ἱστορῶν φησιν· Οὐ δυνάμενος	δὲ	ζῆν ἐν τῇ πόλει τὰ
[12, 57]	τὰ διαγγελθέντα Σαμίων ἄνθεα. Τούτων	δὲ	ἡ μὲν Σαμίων λαύρα στενωπή
[12, 63]	διὰ τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, χθὲς	δὲ	ἠδόξει μὴ παρόντος ἐμοῦ. Καὶ
[12, 77]	ἰατρῷ μὲν οὐδενὶ ὡμίλησεν, Αρκεσιλάου	δὲ	ἠκροᾶτο τοῦ φιλοσόφου, καὶ ὅτι
[12, 54]	εἰδέναι τὸ στρατόπεδον. Ἐπὶ πέντε	δὲ	ἡμέρας ἐπετελέσθησαν οἱ γάμοι, καὶ
[12, 48]	δύνασθαι γνῶναι ὁποτέρου εἴη. Ἐπεὶ	δὲ	ἦν ἀνδρὸς ὡραία, ξυνεκοιμῶντο καὶ
[12, 76]	μῆκος καὶ τὴν ἰσχνότητα. Ὅτι	δὲ	ἦν ὁ Κινησίας νοσώδης καὶ
[12, 54]	Αριστώνυμος Αθηναῖος, (Ἀθηνόδωρος Τήιος· ἐκιθαρῴδησαν	δὲ	Ηράκλειτός τε ὁ Ταραντῖνος καὶ
[12, 16]	αὑτῷ τρεφόμενα τῶν υἱῶν (πολλοὶ	δὲ	ἦσαν) τὰ τέκνα καὶ τῶν
[12, 73]	καὶ τῶν ἡμέρων ὀρνίθων, ἔτι	δὲ	θαλαττίων (ἰχθύων ταρίχου τε ξενικοῦ
[12, 47]	καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν, ἐν	δὲ	θατέρῳ Νεμέα ἦν καθημένη καὶ
[12, 15]	τῶν Λακεδαιμονίων πυνθανόμενος ἀνδρείαν, νῦν	δὲ	θεασάμενος νομίζειν μηδὲν τῶν ἄλλων
[12, 7]	τὸν καθ' ἡδονήν, λέγοντα· Οἱ	δὲ	θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντο
[12, 5]	παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι. Τοὺς	δὲ	θεούς φησιν εἷναι ῥεῖα ζώοντας
[12, 33]	ὅθεν προελθεῖν εἰς εὐδαιμονιαν. ~Περὶ	δὲ	Θετταλῶν λέγων ἐν τῇ τετάρτῃ
[12, 8]	αἱ παλλακίδες αὐτῷ συνεξᾐεσαν. Ὁ	δὲ	θρόνος ἐφ ᾧ ἐχρημάτιζεν καθήμενος
[12, 22]	τὴν Δαρείου μὲν γυναῖκα, Κύρου	δὲ	θυγατέρα, τὸν μαστὸν ἀλνήσασαν, ᾔτησε
[12, 64]	εἴδη, πολλὰ δὲ πεμμάτων, πολλὰ	δὲ	θυμιαμάτων καὶ μύρων, πολλὰ δὲ
[12, 64]	δὲ θυμιαμάτων καὶ μύρων, πολλὰ	δὲ	ἱματίων καὶ στρωμάτων καὶ ποτηρίων
[12, 29]	αἱ μὲν πορφυραῖ τουτων, αἱ	δὲ	ἰοβαφεῖς, αἱ δὲ ὑακίνθιναι· λάβοι
[12, 47]	αὐτῶν μᾶλλον Βοιώτιος, ἐν Θετταλίᾳ	δὲ	ἱπποτροφῶν καὶ ἡνιοχῶν τῶν Αλευαδῶν
[12, 40]	δ' ἔχει μίασμά τι. Κτησίας	δὲ	ἱστορεῖ Ανναρον τὸν βασιλέως ὕπαρχον
[12, 77]	δώδεκα τὸν ἐνιαυτὸν λαμβάνων· ἦν	δὲ	ίσχνότατος, ἄνοσος διατελέσας· Μητρόδωρος δ'
[12, 69]	ἐπράττετο μίσθωμα ἀκριβῶς ἠπίστατο. Ὕστερον	δὲ	κα τοῦ Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε
[12, 57]	ταῦτα μὲν ὁ Κλέαρχος. Οἷδα	δὲ	κἀγὼ παρὰ τοῖς ἐμοῖς Αλεξανδρεῦσιν
[12, 60]	δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε, τῇ	δὲ	καθαρειότητι Κυπρίους καὶ φοίνικας· ῥάσματά
[12, 21]	ἀγορὰν καὶ ἐμοῦσαν χολήν· ἀνέβλυσεν	δὲ	καὶ αἵματος πηγὴ ἐν τῷ
[12, 72]	ὢν τοῦ Οδυσσέως Μελανθίου. Πολλοὶ	δὲ	καὶ ἄλλοι πᾶν τὸ σῶμα
[12, 17]	ἐν αἷς κατακείμενοι ἐπυριῶντο. Πρῶτοι	δὲ	καὶ ἀμίδας ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον
[12, 8]	καὶ πολυτιμοτέρα τῆς σμύρνης. Ὁπότε	δὲ	καὶ ἀπὸ τοῦ ἅρματος κατίοι,
[12, 54]	ὁ Ηρακλεώτης, Υπέρρολος Κυζικηνός· παρῆλθον	δὲ	καὶ αὐληταί, οἳ πρῶτον τὸ
[12, 65]	ὄμμα τὸ τᾶς Δίκας. Ἀπεθεώθη	δὲ	καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης
[12, 80]	ἀδελφῷ ἑαυτοῦ ὄντι νεωτέρῳ. Ὁ	δε	καὶ αὐτὸς ἐλθὼν εἰς τοὺς
[12, 38]	τὸν πώγωνα καὶ κατακεκιοηρισμένον (ἧν	δὲ	καὶ γάλακτος λευκότερος καὶ ὑπεγεγραπτο
[12, 14]	δὲ παῖδας πάνυ καλούς, ὁτὲ	δὲ	καὶ γυναῖκας· ὅταν δὲ τούτων
[12, 17]	πόλιν τοῖς πλοίοις διακομίζεσθαι. Ποιοῦνται	δὲ	καὶ δημοσίᾳ πολλὰς καὶ πυκνὰς
[12, 72]	εἰς πάχος σώματος ἐπέδωκαν, ἄλλοι	δὲ	καὶ εἰς ἀναισθησίαν διὰ πολλὴν
[12, 72]	διὰ τὰς ἀκαίρους ἡδονάς, οἱ	δὲ	καὶ εἰς πάχος σώματος ἐπέδωκαν,
[12, 8]	ἀνέβαινεν ἐπὶ τὸ ἅρμα, ἐνίοτε	δὲ	καὶ ἐφ' ἵππον. Πεζὸς δὲ
[12, 20]	δεδυκότος, ἐὰν μὴ μοιχευθησομένην· ἐκωλύετο	δὲ	καὶ (ἡμέρας ἐξιέναι ἄνευ τῶν
[12, 12]	ποιεῖν ζωμὸν οὐκ ἠπίστατο, θρῖον	δὲ	καὶ κάνδαυλον. Καὶ Μένανδρος Τροφωνίῳ·
[12, 34]	(ὡς ἔοικας, οὐκ αἰνεῖς· ψέγεις	δὲ	καὶ Κορινθίαν κόρην φίλην εἷναι
[12, 55]	διαπεριπατῶν τοῖς ἐντυγχάνουσιν διελέγετο. Περδίκκᾳ	δὲ	καὶ Κρατερῷ φιλογυμναστοῦσιν ἠκολούθουν διφθέραι
[12, 55]	ἐνδεδυκότες, οἱ δὲ ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ	δὲ	καὶ κυάνεα εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν
[12, 59]	καὶ ἀπόλαυσιν τῷ Γέλωνι· καθίπτασθαι	δὲ	καὶ κύκνων πλῆθος εἰς αὐτήν,
[12, 53]	κηρύκειον ἐν τῇ χειρί, πολλάκις	δὲ	καὶ λεοντῆν καὶ ῥόπαλον ὥσπερ
[12, 61]	Περὶ γὰρ Απικίου προειρήκαμεν. Παυσανίαν	δὲ	καὶ Λύσανδρον ἐπὶ τρυφῇ διαβοήτους
[12, 29]	βίῳ ἔχοις χρῆσθαι αὐτοῖς. ~(Απώλοντο	δὲ	καὶ Μάγνητες οἱ πρὸς τῷ
[12, 27]	ἐσθῆτός τε (καὶ διαίτης, τρυφήσαντες	δὲ	καὶ μάλιστα δὴ καὶ πρῶτοι
[12, 55]	ἐν τῇ παλαίστρᾳ χρείαν. (Λεοννάτῳ	δὲ	καὶ Μενελάῳ φιλοκυνήγοις οὖσιν αὐλαῖαι
[12, 68]	δι' ἃς εἰσηγοῦντο ἡδονάς, ὁμοίως	δὲ	καὶ Μεσσήνιοι κατὰ ψήφισμα ἐξέωσαν
[12, 22]	τοὺς Πέρσας τοῦτο πράττοντες. Ὕστερον	δὲ	καὶ οἱ Κροτωνιᾶται, φησὶν ὁ
[12, 14]	ὅτου πατρός ἐστιν ἕκαστον. Ζῶσι	δὲ	καὶ οὗτοι τὸν αὐτὸν τρόπον
[12, 69]	ἀλλότρια καὶ φιλοσοφίας εἱναι, τρυφῆς	δὲ	καὶ περιστάσεως οἰκειότερα. Καὶ γὰρ
[12, 29]	καὶ φλογίνας καὶ θαλασσοειδεῖς· ὑπάρχουσιν	δὲ	καὶ Περσικαὶ καλασίρεις, αἵπερ εἰσὶ
[12, 77]	Φιλιππίδου λεπτότερον ἀποδείξει νεκρόν. Ὅτι	δὲ	καὶ πεφιλιππιδῶσθαι ἔλεγον τὸ λελεπτύνθαι
[12, 14]	προπίνουσιν οἷς ἂν (βουληθῶσιν. Εἷναι	δὲ	καὶ πιεῖν δεινὰς καὶ τὰς
[12, 51]	τοὺς καθ' ἑαυτὸν ὑπερβαλλόμενον. Ἦν	δὲ	καὶ πλούσιος καὶ καλός. Ἐν
[12, 14]	οἳ πλησιάζουσιν αὐτοὶ ἐκείνοις, ἀφροδισιάζουσιν	δὲ	καὶ ποιοῦνται τὰς συνουσίας ὁτὲ
[12, 58]	ρ' καὶ κ' ταλάντων. Ἱστορεῖ	δὲ	καὶ Πολέμων περὶ αὐτοῦ ἐν
[12, 55]	τὸ περὶ αὐτὸν ἀξίωμα. Ἔγραψεν	δὲ	καί ποτε Αλέξανδρος ταῖς ἐν
[12, 60]	κατεσκευάζετο διαπεποικιλμένα ὑπὸ δημιουργῶν, ἦσαν	δὲ	καὶ πρὸς γυναῖκας ὁμιλίαι σιωπιύμεναι
[12, 14]	πολλάκις καὶ μετ' ἀνδρῶν, ἐνίοτε	δὲ	καὶ πρὸς ἑαυτάς· οὐ γὰρ
[12, 38]	καὶ ὑπεγεγραπτο τοὺς οφθαλμούς) ἐπεὶ	δὲ	καὶ προσεῖδεν τὸν Αρράκην τὰ
[12, 65]	θυσίας γίνεσθαι Δίκῃ. Μετὰ ταύτην	δὲ	καὶ Σωφροσύνην καὶ Εγκράτειαν ἐπεισεκόμισανι
[12, 67]	δἐ τὰς δι' ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν	δὲ	καὶ τὰς διὰ μορφῆς κατ'
[12, 53]	τόξον καὶ τὴν σιβύνην, ἐνίοτε	δὲ	καὶ τὴν τοῦ Ερμοῦ· τὰ
[12, 47]	ἐπιτηδεύων ἐνίκα τοὺς Λάκωνας, ὑπερῆρεν	δὲ	καὶ τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν.
[12, 60]	ἑαυτῷ τὸν βίον κατεσκεύαζεν. Ἐπεμελεῖτο	δὲ	καὶ τῆς ὄψεως, τήν τε
[12, 69]	οὗς παρακαλέσειεν ὁ Λύκων, ἔτι	δὲ	καὶ τοὺς ἐπιμελῶς συναντῶντας τῶν
[12, 44]	τῶν Αθηναίων εἰσιόντας δειπνεῖν. Ἐθεράπευεν	δὲ	καὶ τοὺς καθ' ἑκάστην ἡμέραν
[12, 10]	καθῆσθαι (ἐπιμέλονται. Καὶ τοὺς θυρωροὺς	δὲ	καὶ τοὺς σιτοποιοὺς καὶ τοὺς
[12, 44]	καὶ εἰς ταφὴν εἰσφέρειν. Ποιεῖν	δὲ	καὶ τοῦτο πολλάκις, ὁπότε τῶν
[12, 48]	εἰ δὲ Αξίοχος, Αλκιβιάδου. Κεκωμῴδηται	δὲ	καὶ ὑπὸ Εὐπόλιδος ὡς ἀκόλαστος
[12, 51]	Κλεομβρότου, ἀρχαίας Ηρακλέος γενεᾶς. ~Ετρύφησεν	δὲ	καὶ Φάραξ ὁ Λακεδαιμόνιος, ὡς
[12, 54]	καὶ Φορμίων καὶ Αρίστων. Παρῆν	δὲ	καὶ Φασίμηλος ὁ ψάλτης. Οἱ
[12, 54]	ἐπεδείξατο ῥαψῳδὸς Αλεξις Ταραντῖνος. Παρῆλθον	δὲ	καὶ ψιλοκιθαρισταὶ Κρατῖνος Μηθυμναῖος, Αριστώνυμος
[12, 25]	πρὶν ὑπαρξάντων ἀγαθῶν σπανίζοντες. ~Ἴβηρες	δὲ	καίτοι ἐν τραγικαῖς στολαῖς καὶ
[12, 52]	μηδὲ τούτων ἕνα γενέσθαι. ~(Περὶ	δὲ	Καλλίου καὶ τῶν τούτου κολάκων
[12, 12]	μόνον ἀπαλλάγηθί μου, τοὺς σοὺς	δὲ	κανδαύλους λέγων καὶ χόρια καὶ
[12, 19]	ἡγεμὼν ὑπὸ τῶν Βισαλτέων, οἱ	δὲ	Καρδιηνοὶ πάντες τοὺς ἵππους ἐδίδαξαν
[12, 19]	καὶ πρὸς ὀρχησμὸν ἐτράποντο· τῶν	δὲ	Καρδιηνῶν ἡ ἰσχὺς ἐν τῇ
[12, 47]	τῶν Αλευαδῶν ἱππικώτερος, ἐν Σπάρτῃ	δὲ	καρτερίαν καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων ἐνίκα
[12, 25]	Μασσαλίαν. Καὶ οἱ τὴν Σῖριν	δὲ	κατοικοῦντες, ἣν πρῶτοι κατέσχον οἱ
[12, 29]	καταπέπασταιι δὲ χρυσοῖς κέγχροις· οἱ	δὲ	κέγχροι νήματι πορφυρῷ (πάντες εἰς
[12, 29]	καὶ κρόκινα ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ	δὲ	κεφαλαὶ κατ᾽ ἴσα διειλημμέναι ζῴοις.
[12, 55]	ἡ σκηνὴ κλινῶν ρ' χρυσοῖ	δὲ	κίονες ν' κατεῖχον (αὐτήν. Οἱ
[12, 4]	ἐδερσμάτων ἢ τοιούτων (ἐπίθυμια, δυνατὴ	δὲ	κολαζομένη ἐκ νέων πολλῶν ἀπαλλάττεσθαι,
[12, 25]	οἱ ἀπὸ Τροίας ἐλθόντες, ὕστερον	δὲ	Κολοφώνιοι, ὥς φησι Τίμαιος καὶ
[12, 30]	πέδον χθονὸς εὐρέος εἱχον· χρύσειαι	δὲ	κορύμβαι ἐπ' αὐτῶν τέττιγες ὥς·
[12, 37]	συνευδοκοῦντος Ρωμαίων παρέδοσαν ἑαυτούς. ~Τοὺς	δὲ	Κουρῆτας Φύλαρχος διὰ τῆς ια'
[12, 78]	Ἐν θαλάμῳ μαλακῶς κατακείμενον· ἐν	δὲ	κύκλῳ νιν παρθενικαὶ τρυφεραί, χλιδαναὶ
[12, 55]	τῶν σωματοφυλάκων (πανταχόθεν ἐφεστηκότων. Ἔξωθεν	δὲ	κύκλῳ τῆς σκηνῆς τὸ τῶν
[12, 6]	μὲν γυναῖκας γήμας, ἐκ πλείστων	δὲ	λάθρᾳ παρθένων παιδοποιησάμενος. Εἴποι γὰρ
[12, 74]	τῷ προσφέρεσθαι πλῆθος τροφῆς· παρὰ	δὲ	Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ διὰ
[12, 38]	αὐτῶν βασιλεύει συγκεντηθέντα ἀποθανεῖν. (Κτησίας	δὲ	λέγει εἰς πόλεμον αὐτὸν κατασνῆναι
[12, 3]	τὸ καὶ ζωάγρι ὀφέλλει. Οὐδεὶς	δὲ	λέγει τὸν Αριστείδου βίον ἡδύν,
[12, 58]	ἡ τροφὴ σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ· τὰ	δὲ	λείψανα κατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ Διονύσιος
[12, 19]	Καρδιηνῷ δουλεύσας κορσωτεὺς ἐγένετο. Καρδιηνοῖς	δὲ	λόγιον ἦν ὡς Βισάλται ἀπίξονται
[12, 4]	μὲν γὰρ ἁπάντων ἀλαζονίστατον. Ὡς	δὲ	λόγος, καὶ ἐν (ταῖς ἡδοναῖς
[12, 58]	ὀστᾶ κατέκοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ	δὲ	λοιπὰ κρεανομησάμενοι ἐπηράσαντο τοῖς μὴ
[12, 54]	καὶ τοῖς ἄλλοις νυμφίοις, τὴν	δὲ	λοιπὴν δύναμιν πεζήν τε καὶ
[12, 12]	ἐπωνυμίαν ἔσχε· τὴν δὲ ~Πρῶτοι	δὲ	Λυδοὶ καὶ τὴν καρύκην ἐξεῦρον,
[12, 11]	καλοῦσιν Γλυκὺν Ἀγκῶνα. Οὐ μόνον	δὲ	Λυδῶν γυναῖκες ἄφετοι οὖσαι τοῖς
[12, 54]	καὶ Αθηνόδωρος καὶ Αριστόκριτος, (κωμῳδοὶ	δὲ	Λύκων καὶ Φορμίων καὶ Αρίστων.
[12, 69]	ἔγωγε τοὺς λοιποὺς ὑπεξαιροῦμαι. Ὁ	δὲ	Λύκων ὑπ' ἀλαζονείας καὶ ἐν
[12, 31]	ὡς καὶ Ξενοφάνης φησίν· Ἀβροσύνας	δὲ	μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν ὄφρα
[12, 9]	ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει, πολὺ	δὲ	μᾶλλον αὐτὸς ἀπολαύειν αὐτῶν, νοῦν
[12, 41]	ὢν φύσει τῶν ἡδονῶν, ἔτι	δὲ	μᾶλλον πρὸς τὸν Νικοκλέα φιλοτιμούμενος.
[12, 34]	(ἦλθον ὅτε πρῶτον ἀφικόμην, ἐλθόντα	δέ	με ὁ ταύτῃ βίος οὐδαμῇ
[12, 18]	ταῖς τῶν ποταμῶν γεφύραις. ~Δοκεῖ	δὲ	μέγα τῆς εὐδαιμονιας αἴτιον εἷναι
[12, 7]	ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἷναι. Ὁ	δὲ	Μεγακλείδης φησὶ τὸν Οδυσσέα καθομιλοῦντα
[12, 75]	φησιν· Σαννυρίωνος σκυτίνην ἐπικουρίαν. Περὶ	δὲ	Μελήτου αὐτὸς ὁ Σαννυρίων ἐν
[12, 54]	πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν. Τοῦ	δὲ	μένειν τὴν σκηνὴν ὑπέκειντο κίονες
[12, 55]	τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες πεντακόσιοι. Κατὰ	δὲ	μέσην τὴν σκηνὴν χρυσοῦς ἐτίθετο
[12, 18]	ἑσπέραν ψῦχος ὑπερβάλλον ἔχει, τὸ	δὲ	μέσον τῆς ἡμέρας καῦμα ἀνύποιστον·
[12, 12]	ὥς φησιν Ηρόδοτος. Καὶ Λακεδαιμόνιοι	δὲ	μετ' αὐλῶν ἐξορμῶσιν ἐπὶ τοὺς
[12, 67]	τοιουτότροπα, ἐὰν ἡδονὴν παρασκευάζη· ἐὰν	δὲ	μὴ παρασκεύαζη, χαίρειν ἐα τέον,
[12, 20]	αὑτοὺς ὑπερβάλλεσθαι τοῖς τοιούτοις. Ὡσούτως	δὲ	μηδὲ τοὺς τὰς ἐγχέλεις πωλοῦντας
[12, 78]	παρ᾽ οὖς ἐθάκει, μετὰ χερσὶ	δὲ	μῆλον ἕκαστος ἔχων σκίπωνά τ'
[12, 78]	ποιεῖ (χριόμενον τοὺς πόδας. Ἐν	δὲ	Μητραγύρτῃ φησί· Τήν τε παῖδ'
[12, 43]	παρὰ ταῖς ἑταίραις διατρίβειν, τοὺς	δὲ	μικρὸν ἐκείνων πρεσβυτέρους ἐν πότοις
[12, 57]	αἷγας δὲ ἐκ Σκύρου, ἐκ	δὲ	Μιλήτου πρόρατα, ὗς δ' ἐκ
[12, 38]	ἐδόκουν αὐτὸν (θυσίας ἐπιτελεῖν ταῦτα	δὲ	μόνοι ᾔδεσαν οἱ εὐνοῦχοι. Ὁ
[12, 41]	μὲν ἑταίρας ἐκ Πελοποννήσου, πολλὰς	δὲ	μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας δὲ
[12, 38]	μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας, ἀργυρίου	δὲ	μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ ἱμάτια
[12, 68]	ἐκ τῶν τόπων ἤδη, τῶν	δὲ	νεανίσκων ὅσοι ἐὰν ἁλίσκωνται πρὸς
[12, 52]	γενόμενος τὸν βίον ἐτελεύτησεν. Τὸν	δὲ	Νικίου, φησί, τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον
[12, 38]	Ασίας περὶ τρυφὴν σπουδάσαι, μάλιστα	δὲ	Νινύαν τὸν Νίνου καὶ Σεμιράμιδος
[12, 30]	μετάφρενον καὶ τοὺς ὤμους· τὸ	δὲ	νόμιμον τοῦτο μαρτυρεῖσθαι καὶ ὑπὸ
[12, 27]	ὁ Κλέαρχος τάδε ἱστορεῖ· Μόνον	δὲ	νόμοις κοινοῖς πρῶτον ἔθνος ἐχρήσατο
[12, 76]	ἡμέραν ταξαμενοι τῶν ἀποφράδων, ἀντὶ	δε	νουμηνιαστῶν κακοδαιμονιστὰς σφίσιν αὐτοῖς τοὔνομα
[12, 8]	κοιμῶνται ἵνα νυκτὸς ἐγρηγορῶσι, τῆς	δὲ	νυκτὸς ᾄδουσαι καὶ ψάλλουσαι διατελοῦσι
[12, 46]	πολλὰ δ' ἐν τροχῷ, πολλὰ	δὲ	νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς, κόμην
[12, 81]	διῆγεν μετὰ πλείστης ἡδονης. Ἐπεὶ	δε	ὁ ἀδελφὸς, αὐτοῦ Κρίτων ἐκ
[12, 53]	ἀτὰρ καὶ τῇ Αρτέμιδι; Ἔρρανε	δὲ	ὁ Αλέξανδρος καὶ μύρῳ σπουδαίῳ
[12, 68]	ψήφισμα ἐξέωσαν τοὺς Επικουρείους, Αντίοχος	δὲ	ὁ βασιλεὺς καὶ πάντας τοὺς
[12, 71]	εἷπεν, ἡδονῆς ἕνεκεν πράξας. Δημήτριος	δὲ	ὁ Βυζάντιος ἐν τετάρτῳ περὶ
[12, 69]	αὐτῷ πρὸς τὰς ὑποδοχάς. Ἦν	δὲ	ὁ Λύκων καὶ σφαιριστὴς ἀγαθὸς
[12, 54]	(παρεπιδημσῦντας ἐν τῇ αὐλῇ. Κατεσκεύαστο	δὲ	ὁ οἱκος πολυτελῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς
[12, 54]	ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἧν	δὲ	ὁ οἷκος ἑκατοντάκλινος, ἐν ᾧ
[12, 60]	ἄρχων σε τιμαῖσι γεραίρει. Καρύστιος	δὲ	ὁ Περγαμηνὸς ἐν τρίτῳ Υπομνημάτων
[12, 69]	πρὸς τὴν ἡδονήν. ~(Καὶ Λύκων	δὲ	ὁ Περιπατητικός, ὥς φησιν Αντίγονος
[12, 76]	καὶ ἀπὸ τούτου πλουτεῖν. Ὅτι	δὲ	ὁ ποιητής ἐστι καὶ οὐχ
[12, 77]	ἀσκὸν καλοῦσι πάντες οὑπιχώριοι. Ηρακλειδης	δὲ	ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ
[12, 48]	λαβεῖν τὰ ἡμίση κατέλιπεν. ~Λυσίας	δὲ	ὁ ῥήτωρ περὶ τῆς τρυφῆς
[12, 40]	ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν, ~Οὐ μόνος	δὲ	ὁ Σαρδανάπαλλος διετέθρυπτο, ἀλλὰ καὶ
[12, 9]	ἱμάτιον ποικίλον πορφυροῦν. ~(Ὁ Κλέαρχος	δὲ	ὁ Σολεὺς ἐν τετάρτῳ Βίων
[12, 8]	τοῦ ἐνιαυτοῦ, καὶ τὸ παράσημον	δὲ	ὃ ἐπετίθεντο τῇ κεφαλῇ οἱ
[12, 37]	κουρίμου χάριν τριχός. Καὶ Κυμαῖοι	δὲ	οί ἐν Ιταλίᾳ ὥς φησιν
[12, 32]	αὐτός φησι (Θεόπομπος τάδε Ἦσαν	δὲ	οἱ Βυζάντιοι καὶ δίὰ τὸ
[12, 14]	καὶ λεαινόμενοι τὰ σώματα. Πάντες	δὲ	οἱ πρὸς ἑσπέραν οἰκοῦντες βάρβαροι
[12, 47]	θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί, Λέσβιοι	δὲ	οἷνον πάρεῖχον καὶ τὰ ἄλλα
[12, 55]	φορεῖν τὴν στολὴν ταύτην. Τοσούτων	δὲ	ὄντων καὶ τῶν φίλων καὶ
[12, 77]	ἡμέραις ὀλίγαις νεκροὺς ποιεῖς; Μένανδρος	δὲ	Οργῇ· Ὁ λιμὸς ὑμῶν τὸν
[12, 41]	Ελλάδος, τὰς μὲν ᾠδικάς, (τὰς	δὲ	ὀρχηστρικάς, ὧν εἴθιστο μετὰ τῶν
[12, 22]	στεφάνῳ, ὑποδεδεμένον λευκὰς κρηπῖδας. Οἱ	δὲ	οὐ (διὰ τρυφήν φασι τοῦτο
[12, 8]	δὲ καὶ ἐφ' ἵππον. Πεζὸς	δὲ	οὐδέποτε ἑωράθη ἔξω τῶν βασιλείων,
[12, 73]	τῶν καρπῶν χειρίδας ἔχοντα. Προήει	δὲ	οὐδέποτε πεζὸς εἰ μὴ διὰ
[12, 68]	μηδ᾽ ἐν τῇ χώρᾳ. Πυνθανόμεθα	δὲ	οὐκ ὀλίγους εἷναι καὶ τοὺς
[12, 11]	Ηροδότῳ τὰς ἀφορμὰς δεδωκότος ὁ	δὲ	οὖν Ξάνθος ἐν τῇ δευτέρᾳ
[12, 45]	οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοκλῆς	δὲ	οὔπω Αθηναίων μεθυσκομένων οὐδ' ἑταίραις
[12, 63]	μὲν ὡς οὐκέτ' ὄν, τὸ	δὲ	οὔπω καὶ ἄδηλον· ὁποῖον καὶ
[12, 4]	μέν, οὐκ ἀναγκαῖαι δέ, αἱ	δὲ	οὔτε φυσικαὶ οὔτε ἀναγκαῖαι, γραφων
[12, 8]	τῆς τῶν μηλοφόρων αὐλῆς. Ἦσαν	δὲ	οὗτοι τῶν δορυφόρων, καὶ τῷ
[12, 27]	κόσμου προσηγορίᾳ τοὔνειδος ἐξαλείψη· πάντων	δὲ	οὕτως ὑπερηφάνως προέστησαν ὥστε οὐδένων
[12, 4]	παῦσαι ζῶντας δυνατή; Ναί. Ἡ	δὲ	ὄψου, εἴ πῄ τινα ὠφέλειαν
[12, 14]	καιομένων ὁτὲ μὲν ἑταίρας, ὁτὲ	δὲ	παῖδας πάνυ καλούς, ὁτὲ δὲ
[12, 41]	δὲ μουσουργοὺς ἐξ Ιωνίας, ἑτέρας	δὲ	παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς Ελλάδος,
[12, 19]	Βισαλτέων ᾖν ὁ Νάρις. Οὑτος	δὲ	παῖς ὢν ἐν τῇ Καρδίῃ
[12, 52]	ὁ Διόμνηστος τὸ χρυσίον. Ἐπεὶ	δὲ	πάλιν ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς
[12, 67]	ἀναφοράν. Κἀν τῷ περὶ Τέλους	δὲ	πάλιν φησίν· Τιμητέον τὸ καλὸν
[12, 50]	τὸ φέγγος τῆς χρόας, τὸ	δὲ	πᾶν ἐνύφαντο χρυσοῦς ἀστέρας ἔχον
[12, 28]	ὁ δ' ἐς Αβυδον. Ἦν	δὲ	πάνθ᾽ ὅκως. Περι δε των
[12, 59]	τε καὶ παίδων στρατιωτικῶν. Ὕστερον	δὲ	πανοικίᾳ ἐφυβρίστως κατέστρεψε τὸν βίον
[12, 59]	χρηματίζειν Ιέρωνα τὸν βασιλέα. Ἡ	δὲ	Πανορμῖτις τῆς Σικελίας πᾶσα κῆπος
[12, 50]	ἐκυρίευσεν Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς. Δημήτριος	δὲ	πάντας ὑπεβέραλεν· τὴν μὲν γὰρ
[12, 60]	τὰς τῶν ἐπι φανεοτάτων, ἐζηλοτύπουν	δὲ	πάντες οἱ παῖδες τὸν ἐρώμενον
[12, 52]	τι θέμενος τῆς οἰκίας· (τελευτησάντων	δὲ	πάντων διελέθεν ἔχων ὁ Διόμνηστος
[12, 33]	βίον ὅπως παρασχήσονται κεκοσμημένον. Φαρσάλιοι	δὲ	πάντων, φησίν, ἀνθρώπων εἰσὶν ἀργότατοι
[12, 16]	καὶ πλοκαμῖδας ἀναδεδεμένους χρυσοφορεῖν. Ἐπιχωριάζείν	δὲ	παρ' αὐτοῖς διὰ τὴν τρυφὴν
[12, 16]	τοιοῦτον βίον ζῶντα καρτερεῖν. ~Εθος	δὲ	παρ' αὐτοῖς καὶ τοὺς παῖδας
[12, 7]	δειδέχατ' ἀλλήλους. Καὶ ὁ Μενέλαος	δὲ	παρ' αὐτῷ φησιν· Οὐδέ κεν
[12, 62]	καὶ πότοις ἀκαίροις χρησάμενος. ~Οὕτω	δὲ	παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ τῆς
[12, 7]	φάσκων προσέθηκεν τὴν ἀμεταμέλητον. ~Ο	δὲ	παρὰ τῷ Ομήρῳ Οδυσσεὺς ἡγεμὼν
[12, 5]	οὐδὲ θεῶν ζαλωτὸς αἰών. Πίνδαρος	δὲ	παραινῶν Ιέρωνι τῷ Συρακοσίων ἄρχοντι·
[12, 54]	καὶ Αριστοκράτης ὁ Θηραῖος. Αὐλῳδοὶ	δὲ	παρῆλθον Διονύσιος ὁ Ηρακλεώτης, Υπέρρολος
[12, 47]	ἱπποις αυτοῦ Χῖοι παρεῖχον, ἱερεῖα	δὲ	παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ
[12, 3]	οὔτε τῶν τεχνῶν διηκριβωμένων, ὁ	δὲ	πᾶσιν ἐξηρτυμένος πρὸς ῥᾳστώνην καὶ
[12, 63]	ἀδοξεῖ τήμερον χωρισθεῖσα ἐμοῦ, χθὲς	δὲ	πασῶν ἦν ἐνδοξοτάτη δι' ἡμᾶς,
[12, 44]	πρῶτος ἦν τῶν πολιτῶν. Ὁ	δὲ	Πεισίστρατος καὶ ἐν πολλοῖς βαρὺς
[12, 64]	μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων εἴδη, πολλὰ	δὲ	πεμμάτων, πολλὰ δὲ θυμιαμάτων καὶ
[12, 54]	καὶ Φασίμηλος ὁ ψάλτης. Οἱ	δὲ	πεμφθέντες, φησί, στ έφανοι ὑπὸ
[12, 62]	σαφῆ χειρὸς ὑφ' ἡμετέρης· ἀνυπέρβλητος	δὲ	πέπηγεν οὖρος· ἀμώμητον δ' οὐδὲν
[12, 15]	ἐν τῇ πόλει τρέφεσθαι. Ἱστορεῖ	δὲ	περὶ αὐτῶν Τίμαιος ὅτι ἀνὴρ
[12, 31]	τῷ πρώτῳ τῶν Νόμων. Κοινῶς	δὲ	περὶ πάντων Ιώνων τρυφῆς Αντιφάνης
[12, 32]	τῶν Ομβρικῶν φησὶν ἔθνος (ἐστὶν	δὲ	περὶ τὸν Αδρίαν) ἐπιεικῶς εἷναι
[12, 39]	ὡς ἐνῆν γενναίως ἐτελεύτησεν. ~Κλέαρχος	δὲ	περὶ τοῦ Περσῶν βασιλέως διηγούμενος
[12, 73]	καὶ καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν. Ἡμεῖς	δὲ	περιειλόμεθα τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽
[12, 65]	κυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας, Μήδους	δὲ	Πέρσαι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν·
[12, 59]	περίμετρον ἔχουσαν σταδίων ζ' βάθος	δὲ	πηχῶν κ' εἰς ἥν ἐπαγομένων
[12, 17]	ἀγροὺς φερουσῶν ὁδῶν κατάστεγοι. Τοῖς	δὲ	πλείστοις αὐτῶν ὑπάρχουσιν οἰνῶνες ἐγγὺς
[12, 7]	ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἑξείης, παρὰ	δὲ	πλήθωσι τράπεζαι σίτου καὶ κρειῶν,
[12, 5]	δαιτυμόνες μὲν ἀοιδοῦ ἀκουάζωνται, παρὰ	δὲ	πλήθωσι τράπεζαι. Τοὺς δὲ θεούς
[12, 53]	γὰρ εἷναι μελαγχολικός. Ἐν Εκβατάνοις	δὲ	ποιήσας τῷ Διονύσῳ θυσίαν καὶ
[12, 18]	ὑπὲρ τὸ μέτρον ἐκλελυμένως. Ἡ	δὲ	πόλις αὐτῶν ἐν κοίλῳ κειμένη
[12, 34]	μελλήσαι ποτὲ γενέσθαι. Κἀν τρίτῳ	δὲ	Πολιτείας γράφει οὕτως· Συρακοσίαν δε,
[12, 71]	πώποτε ἑτέρου ἕνεκεν πεποιηκέναι. (Ωχος	δὲ	πολλῷ χρόνῳ τὴν βασιλείαν καὶ
[12, 53]	τοὺς στρατιώτας εἱσίτασε πάντας. Ἀθροισθέντων	δὲ	πολλῶν ἐπὶ τὴν θέαν, φησὶν
[12, 5]	τὰς ψυχὰς καὶ αὔξει· τὸ	δὲ	πονεῖν δούλων καὶ ταπεινῶν· διὸ
[12, 64]	Αρχύταν ἀκροώμενον τῶν λόγων, ἐμπεσούσης	δέ	ποτε ἀπορίας καὶ σκέψεως περί
[12, 18]	τὸν ἥλιον ὁρᾶν δεῖ. Ἔπεμψαν	δέ	ποτε καὶ εἰς θεοῦ τοὺς
[12, 62]	δ' οὐδὲν ἔγενετο βροτοῖς. Ἀγωνιζόμενος	δέ	ποτε πρὸς καταδεέστερον ἐν Σάμῳ
[12, 47]	ἐπίσημον Ερως κεραυνὸν ἠγκυλημένος. Ἐπικωμάσας	δέ	ποτε ὡς Ανυτον ἐραστὴν ὄντα
[12, 32]	εἰθισμένοι ἐπὶ τῶν καπηλείων. Καλχηδόνιοι	δὲ	πρὶν μὲν μετασχεῖν αὐτοῖς τῆς
[12, 78]	μύροις τρίψουσι τὸν ἐμόν. (Ἐν	δὲ	Προκρίδι λέγει τις πῶς δεῖ
[12, 18]	ἑαυτοὺς τρυφαῖς, καὶ ἡ πόλις	δὲ	πρὸς ἁπάσας τὰς ἄλλας ἡμιλλᾶτο
[12, 32]	πολυτελεῖς γενόμενοι, Κἀν τῇ πρώτῃ	δὲ	πρὸς ταῖς εἴκοσι τῶν φιλιππικῶν
[12, 25]	Αρχίλοχος, ἀπὸ ποταμοῦ. Οὐκ ὀλίγον	δὲ	πρὸς τὴν τρυφὴν καὶ τὴν
[12, 72]	οὐκ ἐνεποίει τὴν αἴσθησιν· εἰ	δὲ	πρὸς τὸν καθαρὸν τόπον ἡ
[12, 72]	μὲν λοιπὰ μέρη κρύπτοι, τὸ	δὲ	πρόσωπον μόνον ὑπερέχων διαλέγοιτο τοῖς
[12, 18]	γένος αἰὲν ἐόντων, εὖτ' ἂν	δὲ	πρότερον θνητὸν θεοῦ ἄνδρα σεβίσσῃς,
[12, 63]	φασ᾽ Αρίστιππος, σοφιστὴς εὐφυής, (μᾶλλον	δὲ	πρωτεύων ἁπάντων τῶν τότε ἀκολασίᾳ
[12, 11]	ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν ἔσχε· τὴν	δὲ	~Πρῶτοι δὲ Λυδοὶ καὶ τὴν
[12, 5]	φησιν εἷναι ῥεῖα ζώοντας (τὸ	δὲ	ῥεῖα ἐστὶν ἀπόνως) ὥσπερ ἐνδεικνύμενος
[12, 57]	ἐνέπλησε τὴν (Ἑλλ άδα· τὰ	δε	Σαμίων ἄνθη γυναικῶν και ἀνδρῶν
[12, 50]	τὴν Περσικὴν ἐνεδύετο στολήν. Ὁ	δὲ	Σικελίας τύραννος Διονύσιος ξυστίδα καὶ
[12, 78]	τὴν τῶν παλαιτέρων φησίν· Ἁπαλὸν	δὲ	σισύμβριον ἢ ῥόδον ἢ κρίνον
[12, 70]	οὕτως αὐτῇ χρωμένων ἀκρασίαν. Ὁ	δὲ	σιτοποιὸς χειρίδας (ἔχων καὶ περὶ
[12, 15]	πεπονεκέναι τὴν πλευράν. Ἐν Κρότωνι	δὲ	σκάπτοντί τινι τὴν τῶν ἀθλούντων
[12, 54]	Ινδικῆς θαυματοποιοὶ ἦσαν διαπρέποντες, ἔτι	δὲ	Σκύμνος Ταραντῖνος καὶ Φιλιστίδης Συρακόσιος
[12, 58]	τῶν ἐν Καρχηδόνι Πέπλων. Περὶ	δὲ	Σμινδυρίδου τοῦ Συβαρίτου καὶ τῆς
[12, 12]	δ' ἐστὶν ὁ προσδιαλεγόμενος· Ὅτι	δέ	σοι παρὰ τοῦτο κάνδαυλόν τινα
[12, 15]	ἀποκρίνασθαί τινα τῶν ἀκουσάντων Αὐτὸς	δὲ	σοῦ διηγουμένου ἀκούων πεπονεκέναι τὴν
[12, 74]	τυχὸν ἡμᾶς σκιμπόδιον δέχεται· ἐὰν	δὲ	στασιάσωμεν, οὐδὲ ἡ σύμπασα οἰκία.
[12, 12]	Εὐθύδημος καὶ Κρίτων, πρὸς τούτοις	δὲ	Στέφανος, Αρχύτας, Ακέστιος, Ακεσίας, Διοκλῇς,
[12, 38]	καθήμενον, τὰς ὀφροῦς μεμελασμένον, γυναίκειαν	δὲ	στολὴν ἔχοντα καὶ κατεξυρημένον τὸν
[12, 41]	θυγατέρων ἐποιοῦντο τοὺς πότους, ὁ	δὲ	Στράτων μετ' αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν
[12, 10]	φησι περὶ αὐτῶν οὑτωσί· Νῦν	δὲ	στρώματα πλείω ἔχουσιν ἐπὶ τῶν
[12, 15]	σπεύδοντες κατακαίωσι τοὺς λουομένους. Πρῶτοι	δὲ	Συβαρῖται καὶ τὰς ποιούσας ψόφον
[12, 22]	(ἀργυρικὸν σφόδρα πλούσιον ἀγῶνα. Οἱ	δὲ	Συβαρίτας τοῦτο ποιῆσαι λέγουσιν. ~Ταραντίνους
[12, 15]	σκάψοντας ἑαυτοῖς τὴν παλαίστραν. (Ἄλλος	δὲ	Συβαρίτης παραγενόμενος εἰς Λακεδαίμονα καὶ
[12, 15]	Κλέαρχος ἐν πέμπτῳ Βίων. Περὶ	δὲ	Συβαριτῶν τί δεῖ καὶ λέγειν;
[12, 28]	ὕβρει κουρὰν ἀπεσκυθίσθαι προσηγόρευσαν, ~Τοὺς	δὲ	σύμπαντας Ιωνας ἐπισκώπτων Καλλίας ἤ
[12, 48]	Ἡρακλέους ἀλλ᾽ ἀπ' Αλκιβίάδου. Στρατηγῶν	δὲ	συμπεριήγετο αὑτῷ τήν τε Λαίδος
[12, 62]	αὐτὸς μὲν ὀλίγον φροντίζοι, Αἴαντι	δὲ	συνάχθοιτο δεύτερον ἡττηθέντι. (ἐφόρει δὲ
[12, 14]	προσαγορεύσαντες αἰσχρῶς τὸ πρᾶγμα. Ἐπειδαν	δὲ	συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας, ἢ κατὰ
[12, 7]	ἠγορόωντο (χρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετὰ	δέ	σφισι πότνια Ηβη νέκταρ ἐῳνοχόει,
[12, 81]	μὲν ἀπολομένων οὐδὲν ἐπεζήτει, τοῖς	δὲ	σῳζόμἐνοις ἔχαιρεν καὶ διῆγεν μετὰ
[12, 47]	Ιώνων ἐφαίνετο τρυφερώτερος, ἐν Θήβαις	δὲ	σωμασκῶν καὶ γυμναζόμενος τῶν Θηαίων
[12, 54]	τὸ περίμετρον στάδιοι τέσσαρες. Ἐγίνετο	δὲ	τὰ δεῖπνα πρὸς σάλπιγγα τότε
[12, 14]	ὁτὲ μὲν ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς	δὲ	τὰ πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ
[12, 8]	ἐθέριζον δὲ ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι	δὲ	τὰ Σοῦσά φησιν Αριστόρουλος καὶ
[12, 30]	βαδίζειν εἰς Ηραῖον ἐμπεπλεγμένον. Ἐστι	δὲ	τὰ τοῦ Ασίου ἔπη οὕτως
[12, 47]	ἡλικίας πάσης γενέσθαι φησίν. Εἰς	δὲ	(τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοίτο, τέσσαρσι
[12, 78]	πόδας καὶ τὰ σκέλη, φοινικίνῳ	δὲ	τὰς γνᾴθους καὶ τιτθία, σισυμβρίνῳ,
[12, 67]	τὰς διὰ χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν	δὲ	τὰς δι' ἀφροδισίων, ἀφαιρῶν δἐ
[12, 73]	μὴ δυσὶν ἐπαπερειδόμενος ἐπορεύετο. Εἰς	δὲ	τὰς ἐν τοῖς συμποσίοις ὀρχήσεις
[12, 8]	Ηρακλείδης ἐν α' Περσικῶν. Αὗται	δὲ	τὰς μὲν ἡμέρας κοιμῶνται ἵνα
[12, 78]	δὲ τὸν ἕτερον βραχίονα, ἀμαρακίνῳ	δὲ	τὰς ὀφρῦς καὶ τὴν κόμην,
[12, 54]	τε καὶ ὀθονίοις πολυτελέσιν, ὑπὸ	δὲ	ταῦτα πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν.
[12, 42]	ἀποθανεῖν τ' ἀμφοτέρους βιαίως. ~Εν	δὲ	τῇ α' τῶν Φιλιππικῶν Θεόπομπος
[12, 51]	καὶ πλούσιος καὶ καλός. Ἐν	(δὲ	τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῃ ὁ
[12, 35]	ἕξειν νομίσαντες χρεῶν ἀποκοπάς. Ἐν	δὲ	τῇ λα' Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους
[12, 51]	διὰ τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην. Ἐν	δὲ	τῇ νβ' φησὶν ὡς Αρχίδαμος
[12, 60]	τοῖς ἀπαντῶσιν ἡδὺς φαίνεσθαι. (Ἐν	δὲ	τῇ πομπῇ τῶν Διονυσίων ἣν
[12, 53]	τὸ διάδημα τὸ (βασιλικόν, ἐν	δὲ	τῇ συνουσίᾳ τά τε πέδιλα
[12, 56]	καὶ τὸν παρεστῶτα παῖδα. Ἐν	δὲ	τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ τοῦ ὁμωνύμου
[12, 43]	ἀπὸ τῶν αἰδοίων ἀρξάμενος. ~Εν	δὲ	τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν περὶ
[12, 64]	ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον, διὰ ταύτην	δὲ	τὴν αἰτίαν πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι
[12, 5]	ἀνδρὶ τερπνὸς αἰών. Καὶ Ομηρος	δὲ	τὴν εὐφροσύνην καὶ τὸ εὐφραίνεσθαι
[12, 6]	καὶ τὴν Ορέστειαν καλουμένην. Αντισθένης	δὲ	τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν εἶναι φάσκων
[12, 10]	Μήδων στολῇ καὶ ἁβρότητι. Νῦν	δὲ	τὴν μὲν ἐκ Περσῶν καρτερίαν
[12, 22]	μὲν ἀφείλαντο οἱ Κροτωνιᾶται, ἐκδύσαντες	δὲ	τὴν στολὴν τοῦ Πέρσου ἐνέδυσαν
[12, 53]	κέρατα καθάπερ ὁ θεός, ὁτὲ	δὲ	τὴν τῆς Αρτέμιδος, ἥν καὶ
[12, 49]	Θεοδότην τὴν Αττικὴν ἑταίραν. ~Μετὰ	δὲ	τὴν φυγὴν κυρίους Αθηναίους ποιήσας
[12, 40]	μὴ μασώμενος πονέσειεν, οὐ πώποτε	δὲ	τὴν χεῖρα κατωτέρω (τοῦ ὀμφαλοῦ
[12, 36]	ὑπὸ Ρωμαίων ἀνήκεσταβ ἔπαθον, Πετηλῖνοι	δὲ	τηρήσαντες τὴν πρὸς Ρωμαίους πίστιν
[12, 73]	ῇ τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Ὁ	δὲ	τῆς Αἰγύπτου δυνάστης μισούμενος μὲν
[12, 53]	ἅμα τὸν βίον ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ	δὲ	τῆς Αλεξάνδρου τοῦ πάνυ τρυφῆς
[12, 32]	βίῳ βελτίονι διετέλουν ὄντες, ἐπεὶ	δὲ	τῆς δημο κρατίας (τῶν Βυζαντίωνι
[12, 58]	Τίμαιος διὰ τῆς ἑβδόμης. Περὶ	δὲ	τῆς Διονυσίου τοῦ νεωτέρου Σικελίας
[12, 55]	ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνωσθείσης	δὲ	τῆς ἐπιστολῆς Χίοις παρὼν Θεόκριτος
[12, 30]	Εφεσίους ἐπιδόντας εἰς τρυφήν. ~Περὶ	δὲ	τῆς Σαμίων τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν
[12, 57]	και ἀνδρῶν κάλλη διάφορα. Ἔτι	δὲ	τῆς συμπάσης πόλεως ἐν ἑορταῖς
[12, 14]	παρὰ Σαυνιτῶν καὶ Μεσσαπίων. Ὑπὸ	δὲ	τῆς τρυφῆς οἱ Τυρρηνοί, ὡς
[12, 12]	οἷδα γράψαντας Ὀψαρτυτικά. Καὶ κάνδαυλον	(δέ	τινα ἔλεγον οἱ Λυδοί, οὐχ
[12, 32]	παροιμία διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν παρωκεανιτῶν	δέ	τινάς φησι Θεόπομπος ἐν ὀγδόῃ
[12, 17]	ἐν τρισὶν ἡμέραις διήνυον. Ἦσαν	δέ	τινες αὐτοῖς καὶ τῶν εἰς
[12, 73]	τε ξενικοῦ πλείονα γένη· πολλάκις	δέ	τινες καὶ καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν.
[12, 14]	δεσπότης τῆς οἰκίας (ἀφροδισιάζηται, ζητῇ	δέ	τις αὐτόν, ὅτι πάσχει τὸ
[12, 19]	ἦν, καὶ οὕτως ἐνικήθησαν. Συβαριτῶν	δέ	τις εἰς Κρότωνά ποτε διαπλεῦσαι
[12, 20]	οὕτως εἰς τὰς κλήσεις. Εἰ	δέ	τις τῶν ὀψοποιῶν ἢ μαγείρων
[12, 78]	ὀφρῦς καὶ τὴν κόμην, ἑρπυλλίνῳ	δὲ	τὸ γόνυ καὶ τὸν αὐχένα.
[12, 23]	ἥκιστα ἐκεῖνοι προσεδόκων θεῶν. Οὕτω	δὲ	τὸ δαιμόνιον ἠγανάκτησεν ὥστε Ταραντίνων
[12, 38]	αὐτοῖς τρισχίλια χρυσίου τάλαντα· ἐπεστέγασεν	δὲ	τὸ οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε
[12, 79]	αἰτηθεῖσι μὲν τὸ προσαγορευθῆναι δοῦσι	δὲ	τὸ προυπογράφειν (ὅτι δεῖ καὶ
[12, 18]	τὰ ἱερὰ πάλιν ἐμαστίγου· ὡς	δὲ	τὸ τελευταῖον κατέδραμεν ἐπὶ τὰ
[12, 79]	διὰ τὸ φιλοκάλους εἷναι δηλοῖ	δὲ	τὸ τῶν καλῶν ἐρᾶν καὶ
[12, 39]	πολιορκίᾳ ἀντιχωννύντα τῇ πόλει (λέγεσθαι	δὲ	τὸ χῶμα τοῦτ' εἷναι Σαρδαναπάλλου
[12, 47]	αὐτῷ Περσικὴν ἔπησσον Εφέσιοι, τροφὴν	δὲ	τοῖς ἱπποις αυτοῦ Χῖοι παρεῖχον,
[12, 3]	μὲν ἐν ἅπασιν ὄντων, παρὰ	δὲ	τοῖς λογισμῷ χρωμένοις ἀποδοκιμαζομένων. Τὸ
[12, 72]	ἀλήθειαν ἐκ τούτων. Καὶ Μελάνθιος	δὲ	τὸν αὑτοῦ τράχηλον κατατείνων ἀπήγχετο
[12, 56]	θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή. ~Αντίοχον	δὲ	τὸν Γρυπὸν ἐπικαλούμενον βασιλέα φησὶ
[12, 78]	τὰς γνᾴθους καὶ τιτθία, σισυμβρίνῳ,	δὲ	τὸν ἕτερον βραχίονα, ἀμαρακίνῳ δὲ
[12, 45]	ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα. ~Περικλέα	δὲ	τὸν Ολύμπιόν φησιν Ηρακλείδης ὁ
[12, 58]	τὰ πρὸς τρυφὴν ἐπωλεῖτο. ~Αλκισθένην	δὲ	τὸν Συραρίτην φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν
[12, 76]	ὥσπερ οἰκὸς τοὺς τοιούτους. Τοῦτον	δὲ	τὸν ὑπὸ πλείστων γιγνωσκόμενον οἱ
[12, 47]	ἐλεφαντίνην φορεῖ (γυναιξὶν αὔτως. ~Περὶ	δὲ	τοῦ καλοῦ Αλκιριάδου Σάτυρος ἱστορῶν
[12, 57]	τεχνίτας ἐπὶ μισθοῖς μεγίστοις. Πρὸ	δὲ	τοῦ τυραννῆσαι (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς
[12, 64]	ἀξιολόγου κύριος ὢν τυγχάνει πρότερον	δὲ	τούς τε Λυδῶν καὶ τοὺς
[12, 14]	τὰς ὄψεις πάνυ καλάς. Τρέφειν	δὲ	τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα τὰ γινόμενα
[12, 39]	μετενεγκεῖν Χοιρίλον ἔμμετρον ποιήσαντα. Εἷναι	δὲ	τοῦτο Ἐγὼ δὲ ἐβασίλευσα καὶ
[12, 9]	καὶ χρυσοῦν καλούμενον ὕδωρ, εἷναι	δὲ	τοῦτο λιβάδας ἑβδομήκοντα, καὶ μηδένα
[12, 29]	ἐν τοῖς Περσικοῖς περιβλήμασιν. Ἐστὶν	δὲ	τοῦτο σπαθητὸν ἰσχύος καὶ κουφότητος
[12, 65]	ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριρωμένα φαίνεται, ~Εἰπὼν	δὲ	τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ τῆς
[12, 31]	καὶ μέχρι λύχνων ἁφῶν· ἀπὸ	δὲ	τούτου τὴν λοιπὴν νύκτα ἦσαν
[12, 55]	καὶ μηλίναις ἐσθῆσιν ἐξησκημένοι· μετὰ	δὲ	τούτους τοξόται τὸν ἀριθμὸν χίλιοι,
[12, 14]	ὁρῶντας οὐδὲ τοὺς παριόντας. Χρῶνται	δὲ	τούτῳ τῷ νόμῳ πολλοὶ καὶ
[12, 14]	ὁτὲ δὲ καὶ γυναῖκας· ὅταν	δὲ	τούτων ἀπολαύσωσιν, αὖθις νεανίσκους ἀκμάζοντας,
[12, 55]	καὶ κυάνεα εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν	δὲ	τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες πεντακόσιοι. Κατὰ
[12, 54]	καὶ ἥσθη ὁ Αλέξανδρος. Ὑπεκρίθησαν	δὲ	τραγῳδοὶ μὲν Θεσσαλὸς καὶ Αθηνόδωρος
[12, 49]	καὶ Πελοποννησιακῶν μεστὰς εἰσέπλε. Ἡ	δὲ	τριήρης ἐφ' ἧς αὐτὸς κατέπλει
[12, 73]	τῶν περὶ αὐτόν, ἐν πολλῇ	δὲ	τρυφῃ ζῶν, οὐδὲ ἀποπατεῖν οἷός
[12, 73]	ἑβδόμῃ τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Διὰ	δὲ	τρυφὴν διέφθαρτο τὸ σῶμα ὑπὸ
[12, 81]	ἐν τοῖς Ιάμβοις. ~Εν μανίᾳ	δὲ	τρυφὴν ἡδίστην γενομένην οὐκ ἀηδῶς
[12, 73]	εἰ μὴ διὰ Σκιπίωνα. Ὅτι	δὲ	τρυφῆς οὐκ ἦν ἀλλότριος ὁ
[12, 14]	γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα Βαρυλῴνια. ~(Παρα	δὲ	Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως τρυφήσασιν ἱστορεῖ Τίιμαιος
[12, 43]	τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν. Ἐν	δὲ	τῷ ἐπιγαφομενῳ τοῦ Θεοπόμπου συγγράμματι
[12, 4]	οὐδὲ τὸν ὀλίγιστον κεκτημένων. Ἐν	δὲ	τῷ ὀγδόῳ τῆς Πολιτείας ὁ
[12, 22]	μὲν γένος ἦν Κροτωνιάτης, Πολυκράτει	δὲ	τῷ Σαμίων τυράννῳ συνὼν καὶ
[12, 28]	Ἦν δὲ πάνθ᾽ ὅκως. Περι	δε	των Ἀβυδηνῶν Ἀντιφῶν ἐν τῷ
[12, 17]	εἰσέφερον εἰς τὰ συμπόσια. Καταγελῶντες	δὲ	τῶν ἀποδημούντων ἐκ τῶν πατρίδων
[12, 19]	Καρδίην ἐστρατεύσαντο καὶ ἐνίκησαν. Ἡγεμὼν	δὲ	τῶν Βισαλτέων ᾖν ὁ Νάρις.
[12, 50]	τελευταῖα καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων. Γινομένων	δὲ	τῶν Δημητρίων Αθήνησιν ἐγράφετο ἐπὶ
[12, 29]	ὑπὸ Εφεσίων. Καὶ περὶ αὐτῶν	δὲ	τῶν Εφεσίων Δημόκριτος ὁ Ἐφέσιος
[12, 81]	οὐδ' ἡντινοῦν αὐτῷ παραγίνεσθαι, τὸ	δὲ	τῶν ἡδονῶν πλῆθος ὑπερράλλειν.
[12, 29]	ἱματίων γράφει καὶ τάδε· Τὰ	δὲ	τῶν Ιώνων ἰοβαφῆ καὶ πορφυρᾶ
[12, 38]	πόλεων τρυφῆς τοσαῦτα μνημονεύω. Περὶ	δὲ	τῶν κατ' ἄνδρα τάδ' ἤκουσα.
[12, 36]	τὴν πόλιν δέρματα καταφαγεῖν, ἁπάντων	δὲ	τῶν κατὰ τὴν πόλιν δένδρων
[12, 75]	τῶν τραγικῶν χορῶν Μέλητος, ἀπὸ	δὲ	τῶν κυκλίων Κινησίας. Εἶθ' ἐξῆς
[12, 10]	Περσῶν καρτερίαν περιορῶσιν ἀποσβεννυμένην, τὴν	δὲ	τῶν Μήδων μαλακίαν διασῴζονται. Σαφηνίσαι
[12, 6]	στολήν, ἀλλὰ τὴν Ομηρικήν. Πολλὰ	δὲ	τῶν Ξάνθου παραπεποίηκεν ὁ Στησίχορος,
[12, 11]	καὶ Λοκρῶν τῶν Επιζεφυρίων, ἔτι	δὲ	τῶν περὶ Κύπρον καὶ πάντων
[12, 75]	Σαννυρίων (ἀπὸ τῶν τρυγῳδῶν, ἀπὸ	δὲ	τῶν τραγικῶν χορῶν Μέλητος, ἀπὸ
[12, 29]	τουτων, αἱ δὲ ἰοβαφεῖς, αἱ	δὲ	ὑακίνθιναι· λάβοι δ᾽ ἄν τις
[12, 55]	κίονες ν' κατεῖχον (αὐτήν. Οἱ	δὲ	ὑπερτείνοντες οὐρανίσκοι διάχρυσοι ποικίλμασιν ἐκπεπονημένοι
[12, 26]	ὑπο τὴν (Μίλητον ἔθεον. Ὡς	δὲ	ὑπήχθησαν ἡδονῆ και τρυφῆ, κατερρύη
[12, 62]	δὲ συνάχθοιτο δεύτερον ἡττηθέντι. (ἐφόρει	δὲ	ὑπὸ τρυφῆς πορφυρίδα καὶ στρόφιον
[12, 55]	οἱ μὲν φλόγινα ἐνδεδυκότες, οἱ	δὲ	ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ δὲ καὶ κυάνεα
[12, 2]	ὥσπερ (τινὸς ἀγρίου δεσπότου. Ἐγὼ	δέ	φημι καὶ τὴν τοῦ Πάριδος
[12, 57]	Μιλήτου καὶ τῆς Αττικῆς· μετεστέλλετο	δέ,	φησί, καὶ τεχνίτας ἐπὶ μισθοῖς
[12, 44]	αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ Δοῦρις. ~Ιδομενεὺς	δέ	φησι καὶ τοὺς Πεισιστρατίδας Ιππίαν
[12, 23]	Συβαρίτας τοῦτο ποιῆσαι λέγουσιν. ~Ταραντίνους	δέ	φησι Κλέαρχος ἐν τετάρτῳ Βίων
[12, 10]	αυτοῖς παρεστᾶσι. Κἀν τοῖς ἑξῆς	δέ	φησι περὶ αὐτῶν οὑτωσί· Νῦν
[12, 65]	καὶ τελειόταται παρεσκευασμέναι ἡδοναί. Δεύτερον	δέ,	φησί, τὸν ἡμέτερον τύραννον θείῃ
[12, 67]	σπου δήν. Καὶ ὁ Επίκουρος	δέ	φησιν· Ἀρχὴ καὶ ῥίζα παντὸς
[12, 66]	τὰς σωματικὰς ἡδονάς, ~Καὶ Δοῦρις	δέ	φησιν ἐν τῇ κγ' τῶν
[12, 5]	δύναμιν χειρωσάμενοι, καὶ οἱ φρονιμώτατοι	δέ,	φησίν, καὶ μεγίστην δόξαν ἐπὶ
[12, 23]	ταύτης τοῖς λοιποῖς κατάρξαι. Ἐφόρουν	δέ,	φησίν, καὶ παρυφὴν διαφανῆ πάντες,
[12, 56]	καὶ λαγωῶν καὶ δορκάδων. Ἀνεδίδοντο	δέ,	φησίν, καὶ χρυσοῖ στέφανοι τοῖς
[12, 63]	παρόντος ἐμοῦ. Καὶ ἐν ἄλλοις	δέ	(φησιν ὁ Ηγήσανδρος· Αρίστιππος ῥαινόμενος
[12, 53]	ἐχρημάτιζε μετὰ τῶν ἑταίρων. Νικοβούλη	δέ	φησιν ὅτι παρὰ τὸ δεῖπνον
[12, 48]	σεαυτοῦ γυμνάσεις δάμαρτα; Καὶ Φερεκράτης	δέ	φησιν· Οὐκ ὢν ἀνὴρ γὰρ
[12, 67]	τάξιν ἐπέχουσαν, κἀν ἄλ λοις	δέ	φησιν· Προσπτύω τῷ καλῷ καὶ
[12, 53]	καὶ τοὺς ἄλλους ἠνάγκαζεν. Εφιππος	δέ	φησιν ὡς Αλέξανδρος καὶ τὰς
[12, 57]	τῆς πατρίδος Σαμαίνας ἐκάλεσεν. (Κλεαρχος	δέ	φησιν ὡς Πολυκράτης ὁ τῆς
[12, 18]	αὐτοῦ μνήματα, ἀφῆκεν αἰδεσθείς. (Ἐξαναλώθησαν	δὲ	φιλοτιμούμενοι πρὸς ἑαυτοὺς τρυφαῖς, καὶ
[12, 4]	εἰσι φυσικαὶ καὶ ἀναγκαῖαι, αἱ	δὲ	φυσικαὶ μέν, οὐκ ἀναγκαῖαι δέ,
[12, 71]	εὐτελῆ, ἐφ ἧς κατακεῖσθαι, κάδους	δὲ	χαλκοῦς καὶ ποτήρια ὀλίγα· γεγονέναι
[12, 50]	ἔμπροσθεν ἐνιέντες οἱ τεχνῖται. Αἱ	δὲ	χλαμύδες αὐτοῦ ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι
[12, 30]	ἀνέμῳ χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς, δαιδάλεοι	δὲ	χλιδῶνες ἄρ' ἀμφὶ βραχίοσιν ἧσαν,
[12, 47]	ἀπ' αὐτοῦ Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε	δὲ	χορηγοίη πομπεύων ἐν πορφυρίδι εἰσιὼν
[12, 72]	διελθοῦσα ἔθιγεν. τότε διηγείρετο. Τοὺς	δὲ	χρηματισμοὺς ἐποιεῖτο τοῖς βουλομένοις προτιθέμενος
[12, 55]	περιιστάντες τὰς θήρας ἐκυνήγουν. Τὰς	δὲ	χρυσᾶς πλατάνους καὶ τὴν χρυσῆν
[12, 7]	πότνια Ηβη νέκταρ ἐῳνοχόει, τοὶ	δὲ	χρυσέοις δεπάεσσι δειδέχατ' ἀλλήλους. Καὶ
[12, 29]	ἰσχύος καὶ κουφότητος χάριν· καταπέπασταιι	δὲ	χρυσοῖς κέγχροις· οἱ δὲ κέγχροι
[12, 50]	καὶ τὰ δώδεκα (ζῴδια. Μίτρα	δὲ	χρυσόπαστος ἦν, ἣ καυσίαν ἁλουργῆ
[12, 50]	λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ	δὲ	χρυσοῦ πολλὴν ἐνύφαινον ποικιλίαν ὀπίσω
[12, 4]	καὶ βλαβερὰ μὲν σώματι, βλαβερὰ	δὲ	ψυχῇ πρός τε φρόνησιν καὶ
[12, 34]	δὲ Πολιτείας γράφει οὕτως· Συρακοσίαν	δε,	ὦ φιλε, τράπεζαν καὶ Σικελικὴν
[12, 48]	γυναικῶν ἐστι νῦν. Ἐν Σπάρτῃ	δὲ	ὢν ἔφθειρε τὴν Αγιδος τοῦ
[12, 47]	ἔπεμψεν αὐτῇ χιλίους δαρεικούς, κάλλιστος	δὲ	ὢν τὴν μορφὴν κόμην τε
[12, 23]	ὥραν, πάντων μὲν ὁρώντων, μάλιστα	δὲ	ὧν ἥκιστα ἐκεῖνοι προσεδόκων θεῶν.
[12, 65]	τῶν σωματικῶν ἡδονῶν ἀπόλαυσις. Οἱ	δἐ	νομοθέται ὁμαλίζειν βουληθέντες τὸ τῶν
[12, 11]	ἐν τοῖς ἱστοῖς συνταλασιουργοῦντος, Ομφάλης	δἐ	πάντας τοὺς συγκατακλιθέντας αὑτῇ ξενοκτονούσης
[12, 40]	ἀργυρῆν ἅμαξαν ᾠχόμην ἕλκων· σποδὸς	δἐ	πολλὴ χὠ μιτρηφόρος κεῖμαι. ~Θεόπομπος
[12, 67]	δὲ τὰς δι' ἀφροδισίων, ἀφαιρῶν	δἐ	τὰς δι' ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν δὲ
[12, 75]	τῆς διαροίας ποταμὸς ἐξοιχήσεται. Περὶ	δἐ	τοῦ Σαννυρίωνος καὶ Στράττις ἐν
[12, 62]	ἐπὶ πολλῶν ἔργων αὐτοῦ καὶ	τάδε·	Ἁβροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέβων
[12, 68]	φιλοσόφους τῆς αὑτοῦ βασιλείας, γράψας	τάδε·	(Βασιλεὺς Αντίοχος Φανίᾳ. Ἐγράψαμεν ὑμῖν
[12, 32]	Καλχηδονίων ὁ αὐτός φησι (Θεόπομπος	τάδε	Ἦσαν δὲ οἱ Βυζάντιοι καὶ
[12, 27]	Σκυθῶν δ' ἑξῆς ὁ Κλέαρχος	τάδε	ἱστορεῖ· Μόνον δὲ νόμοις κοινοῖς
[12, 5]	Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ηδονῆς	τάδε	λέγει· Οἱ τύραννοι καὶ οἱ
[12, 31]	Ιώνων τρυφῆς Αντιφάνης ἐν Δωδώνῃ	τάδε	λέγει· πόθεν οἰκήτωρ, ἤ τις
[12, 63]	διηγούμενον περί τινος τῶν μαθητῶν	τάδε·	Ὁ δεσπότης οὑμὸς περὶ λόγους
[12, 29]	ἐφόρουν βαπτῶν ἱματίων γράφει καὶ	τάδε·	Τὰ δὲ τῶν Ιώνων ἰοβαφῆ
[12, 62]	(Εἰ καὶ ἄπιστα κλύουσι, λέγω	τάδε·	φημὶ γὰρ ἤδη τέχνης εὑρῆσθαι

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 24/11/2005