HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Athénée de Naucratis, les Deipnosophistes (ou Le Banquet des sages), livre XII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

α = 599 formes différentes pour 1229 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

>
Livre, Chap.

[12, 75]   ᾁδοφοίτας καὶ θαμὰ ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας. Α. Εἰσὶ γάρ τινες ἄνδρες παρ'

[12, 12]   ποίεί λευκὰ καὶ βλέπ' εἰς. Α. Εἷτ' ἀντακαῖον ἰχθύων τάριχος ἢ

[12, 78]   δ' ἐπιβαλεῖτε ξυστίδα. Β. Ἄπολλον. Α. Εἷτα χόνδρον αὐτῷ δεύσετε γάλακι

[12, 12]   ἐδήδοκα κάνδαυλον οὐδ' ἀκήκο' οὐδεπώποτε. Α. Θαυμαστὸν ἐμὸν εὕρημα· πάνυ πολὺν

[12, 75]   γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται. Πάντ' ἔχεις. Α. Καὶ τίνες ἂν εἷεν; Β.

[12, 14]   τρυφήσασιν ἱστορεῖ Τίιμαιος ἐν τῇ α' ὅτι αἱ θεράπαιναι, γυμναὶ τοῖς

[12, 8]   ἱστορεῖ ὁ Κυμαῖος Ηρακλείδης ἐν α' Περσικῶν. Αὗται δὲ τὰς μὲν

[12, 77]   μοι λάλει· ὅσον οὐ τέθνηκα. Α. Τοῦ ταλαιπώρου πάθους. Πολλῷ οὗν

[12, 42]   ἀμφοτέρους βιαίως. ~Εν δὲ τῇ α' τῶν Φιλιππικῶν Θεόπομπος περὶ Φιλίππου

[12, 63]   τῶν φιλοσόφων τρυφερότητος διαλεγόμενός φησιν· Α. Ὦ τάν, κατανοεῖς τίς ποτ'

[12, 69]   καὶ τῶν Μουσείων ἐπιμελητὴν γενέσθαι. Ἅ δὴ πάντα ἐφαίνετο λόγου μὲν

[12, 47]   ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει, ἃ ἀπ' αὐτοῦ Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε

[12, 16]   ἔτρεφεν μέχρι τριῶν ἐτῶν· μεθ' ἃ ἀπέπεμπε πρὸς τοὺς γεγεννηκότας, παραγινομένων

[12, 69]   πλεῖστον, ἕνεκεν ἀνέσεως καὶ φιλολογίας. Ἃ δὴ πάντα γέγονεν δεύτερα παρὰ

[12, 67]   τοὺς γαργαλισμοὺς καὶ τὰ νύγματα ἃ ἐν τῷ περὶ Τέλους εἴρηκεν,

[12, 76]   ὁ τοιαῦτα περὶ θεοὺς ἐξαμαρτάνων ἃ τοῖς μὲν ἄλλοις αἰσχρόν ἐστι

[12, 7]   τε χοροί τε εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐναί.

[12, 54]   Ἐγίνετο δὲ τὰ δεῖπνα πρὸς σάλπιγγα τότε μὲν ἐν τοῖς γαμοις,

[12, 60]   θύων. Κασάνδρῳ δὲ γενόμενος φίλος μέγα ἴσχυσεν. Καὶ κατ' ἀρχὰς μὲν

[12, 68]   γὰρ κατ' οἱκον, εἰ βούλει, μέγα καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ' ἔχων·

[12, 18]   τῶν ποταμῶν γεφύραις. ~Δοκεῖ δὲ μέγα τῆς εὐδαιμονιας αἴτιον εἷναι ὅτι

[12, 71]   κάδους δὲ χαλκοῦς καὶ ποτήρια ὀλίγα· γεγονέναι γὰρ ὀλιγοδίαιτον καὶ τρυφῆς

[12, 3]   θεασόμενοι δεδεμένον· Οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα· κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν, (ὡς

[12, 57]   βρωμάτων ὄντως ἐνέπλησε τὴν (Ἑλλ άδα· τὰ δε Σαμίων ἄνθη γυναικῶν

[12, 47]   ὁ μὲν εἷχεν Ολυμπιάδα καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν, ἐν δὲ θατέρῳ

[12, 47]   γραφήν· ὧν ὁ μὲν εἷχεν Ολυμπιάδα καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν, ἐν

[12, 22]   ταύτην δωρεὰν καταπεμφθῆναι εἰς τὴν Ελλάδα ὡς ἐπανελευσόμενος· καὶ τυχὼν ἧκεν

[12, 63]   μύρων καὶ ἐσθήτων καὶ γυναικῶν. Λαίδα γοῦν ἀναφανδὸν εἶχε τὴν ἑταίραν

[12, 56]   τὴν κάμηλον καὶ τὸν παρεστῶτα παῖδα. Ἐν δὲ τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ

[12, 28]   κἠντιβόλουν προσκείμενοι· ὅκως ἔχων τὁν παῖδα πωλήσει ς Χίον, ἕτερος δ'

[12, 22]   αὐτῶν περιιέναι κατὰ τὴν πόλιν ἁλουργίδα ἠμφιεσμένον καὶ ἐστεφανωμένον χρυσῷ στεφάνῳ,

[12, 76]   Κινησίαν διὰ τὸ φιλύρας λαμβάνοντα σανίδα συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ κάμπτηται διά

[12, 21]   Δικαιοσύνης φησίν· Συβαρῖται τὴν Τήλυος τυραννίδα καταλύσαντες τοὺς (μετασχόντας τῶν πραγμάτων

[12, 12]   Ακεσίας, Διοκλῇς, Φιλιστίων. Τοσούτους γὰρ οἷδα γράψαντας Ὀψαρτυτικά. Καὶ κάνδαυλον (δέ

[12, 57]   Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Κλέαρχος. Οἷδα δὲ κἀγὼ παρὰ τοῖς ἐμοῖς

[12, 71]   τὸν Τήιον ἰατρὸν Ἀντιπάτρῳ συσσιτεῖν ψιλοτάπιδα ἔχοντι κρικωτὴν (καθάπερ τοὺς στρωματεῖς

[12, 63]   πρὸς αὑτὸν ἡγούμενος (οὔτε τὴν ἐλπίδα τῶν ἐσομένων, ἀλλ' ἑνὶ μόνῳ

[12, 47]   δὲ ἔτι καλὸς εἶναι ἤθελεν· ἀσπίδα γοῦν εἶχεν ἐκ χρυσοῦ καὶ

[12, 49]   τε μετὰ ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς Αττικὰς τριήρεις θαλλῷ

[12, 51]   ὑπολαμβάνεσθαι Σικελιώτην ἢ διὰ τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην. Ἐν δὲ τῇ νβ'

[12, 19]   ἐκ τῆς Καρδίης εἰς τὴν πατρίδα τοὺς Βισάλτας ἔστειλεν ἐπὶ τοὺς

[12, 19]   Νάρις ἐκτήσατο (ἐκ τῆς Καρδίης αὐλητρίδα, καὶ ἀφικομένη ἡ αὐλητρὶς εἰς

[12, 13]   δὲ δικαίως, ὁ κινήσας τὴν θυρίδα ἀπόλλυται. Τὰ δ' ἀναλώματα λέγεται

[12, 13]   τῆς ἁλύσεως καὶ ἕλκει τὴν θυρίδα, καὶ ὁ βασιλεὺς ἐπειδὰν αἴσθηται

[12, 53]   ὁτὲ μὲν τὴν τοῦ Αμμωνος πορφυρίδα καὶ περισχιδεῖς καὶ κέρατα καθάπερ

[12, 62]   ἡττηθέντι. (ἐφόρει δὲ ὑπὸ τρυφῆς πορφυρίδα καὶ στρόφιον λευκὸν ἐπὶ τῆς

[12, 48]   ἔγημαν ἐν Αβύδῳ δύο ὄντε Μεδοντίδα τὴν (Αβυδηνὴν καὶ ξυνῳκείτὴν. Ἔπειτα

[12, 78]   Μιλησίων ἐρίων, ἄνωθεν δ' ἐπιβαλεῖτε ξυστίδα. Β. Ἄπολλον. Α. Εἷτα χόνδρον

[12, 50]   Ὁ δὲ Σικελίας τύραννος Διονύσιος ξυστίδα καὶ χρυσοῦν στέφανον, ἔτι δ᾽

[12, 53]   σχεδὸν καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν χλαμύδα τε πορφυρᾶν καὶ χιτῶνα μεσόλευκον

[12, 67]   ἐὰν δὲ μὴ παρασκεύαζη, χαίρειν ἐα τέον, σαφῶς ὑπουργὸν ἐν τούτοις

[12, 31]   ἄνευ στυγερῆς, (ᾔεσαν εἰς ἀγορὴν παναλουργέα φάρε' ἔχοντες, οὐ μείους ὥσπερ

[12, 57]   ἄνθεσιν ἀντέπλεξε τὰ διαγγελθέντα Σαμίων ἄνθεα. Τούτων δὲ ἡ μὲν Σαμίων

[12, 51]   Θρᾳκῶν φησι τῶν καλουμένων Κροβύζων βασιλέα γενέσθαι Ισάνθην, τρυφῇ πάντας τοὺς

[12, 38]   εἰς Νίνον πρὸς τὸν ἐκεῖ βασιλέα, (δοὺς αὐτοῖς τρισχίλια χρυσίου τάλαντα·

[12, 59]   ἐν ᾧ χρηματίζειν Ιέρωνα τὸν βασιλέα. Ἡ δὲ Πανορμῖτις τῆς Σικελίας

[12, 53]   οἱ ἀγωνισταὶ ἐσπούδαζον τέρπειν τὸν βασιλέα καὶ ὅτι ἐν τῷ τελευταίῳ

[12, 13]   λέγεται τῆς ἡμέρας εἰς τὸν βασιλέα καὶ τὰς περὶ αὐτὸν γυναῖκας

[12, 9]   πίνειν ἀπ' αὐτοῦ ἢ μόνον βασιλέα καὶ τὸν πρεσβύτατον αὐτοῦ τῶν

[12, 22]   αἰχμαλωτισθεὶς ὑπὸ Περσῶν ἀνήχθη ὡς βασιλέα, Οροίτου τὸν Πολυκράτη ἀποκτείναντος. Θεραπεύσας

[12, 65]   τῶν νῦν τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα. Πλεῖσται γάρ είσιν αὐτῷ καὶ

[12, 11]   Λυδιακῶν Αδραμύτην φησὶ τὸν Λυδῶν βασιλέα, πρῶτον γυναῖκας εὐνουχίσαντα χρῆσθαι αὐταῖς

[12, 41]   Ιστοριῶν Στράτωνά φησι τὸν Σιδώνιον βασιλέα ὑπεβαλεῖν ἡδυπαθειᾳ καὶ τρυφῇ πάντας

[12, 56]   ~Αντίοχον δὲ τὸν Γρυπὸν ἐπικαλούμενον βασιλέα φησὶ Ποσειδώνιος ἐν τῇ ὀγδόῃ

[12, 62]   ἔλεγεν, ὅτε τὸν ἐν Λίνδῳ Ηρακλέα ἔγραφεν, ὡς ὄναρ αὐτῷ ἐπιφαινόμενος

[12, 2]   ἡμῶν Ξενοφῶν τὸν περὶ τὸν Ἡρακλέα καὶ τὴν Αρετὴν μῦθον ἐντεῦθεν

[12, 45]   πρόσωπον ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα. ~Περικλέα δὲ τὸν Ολύμπιόν φησιν Ηρακλείδης

[12, 2]   ἐντεῦθεν πεπλακέναι. Κατὰ γὰρ τὸν Εμπεδοκλέα· Οὐδέ τις ἦν κείνοισιν Αρης

[12, 59]   Καλλίας ἐν ὀγδόῃ τῶν (περὶ Αγαθοκλέα Ιστοριῶν, Ποσειδώνιος δ' ἐν τ

[12, 59]   ἐν τῇ δ τῶν περὶ Αγαθοκλέα καὶ πλησίον Ιππωνίου πόλεως ἄλσος

[12, 41]   ἔτι δὲ μᾶλλον πρὸς τὸν Νικοκλέα φιλοτιμούμενος. Ἐτύγχανον γὰρ ὑπερφιλοτίμως ἔχοντες

[12, 45]   ἐν πρώτῳ περὶ Φιλίας τὸν Θεμιστοκλέα φησὶ τρίκλινον οἰκοδομησάμενον περικαλλέστατον ἀγαπᾶν

[12, 45]   δ' ἐν τρίτῳ Μαγνητικῶν τὸν (Θεμιστοκλέα φησὶν ἐν Μαγνησίᾳ τὴν στεφανηφόρον

[12, 76]   ὅλον δρᾶμα γέγραφεν Στράττις, Φθιώτην Αχιλλέα αὐτὸν καλῶν διὰ τὸ ἐν

[12, 66]   Ομηρον τῷ Αγαμέμνονι λοιδορούμενον τὸν Αχιλλέα καὶ λέγοντα· Οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ'

[12, 47]   στεφανούσας αὐτόν, ἐν δὲ θατέρῳ Νεμέα ἦν καθημένη καὶ ἐπὶ τῶν

[12, 69]   ἡμέρας, εἱτα τῇ ἕνῃ καὶ νέᾳ λαβόντα ἀφ' ἑκάστου τῶν ἐπιχειρούντων

[12, 55]   δὲ ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ δὲ καὶ κυάνεα εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν δὲ τούτων

[12, 69]   λαβόντα ἀφ' ἑκάστου τῶν ἐπιχειρούντων ἐννέα ὀβολοὺς ὑπο δέξασθαι μὴ μόνον

[12, 7]   τερπομένω τε. Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ.

[12, 56]   ἕκαστος ἀπέφερε τῶν ἑστιατόρων ὁλομελῇ κρέα χερσαίων τε καὶ πτηνῶν καὶ

[12, 7]   Ὁ δὲ Μεγακλείδης φησὶ τὸν Οδυσσέα καθομιλοῦντα τοὺς καιρους ὑπὲρ τοῦ

[12, 46]   ἐκτετιλμένος· νῦν δ' ἐπιβαίνει σατινέων, χρύσεα φορέων καθέρματα, πάις Κύκης, καὶ

[12, 38]   κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ ξύλα καὶ παχέα, ὥστε μὴ εἶναι ἔξοδον. Ἐνταῦθα

[12, 60]   κύριος γενόμενος καὶ ἀπὸ τούτων βραχέα δαπανῶν εἰς τοὺς στρατιώτας καὶ

[12, 67]   Επίκουρος δέ φησιν· Ἀρχὴ καὶ ῥίζα παντὸς ἀγαθοῦ ἡ τῆς γαστρὸς

[12, 3]   νῦν Ηφαιστος ἐὼν βραδὺς εἶλεν Αρηα ὠκύτατόν περ ἐόντα θεῶν οἵ

[12, 7]   φιλέοντέ τε τερπομένω τε. Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ

[12, 66]   ἀμφὶ κρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας κείμεθα, δεικνύων καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ

[12, 75]   Ἕνα γὰρ ἀφ' ἑκάστης τέχνης εἱλόμεθα κοινῇ γενομένης ἐκκλησίας, οὕς ᾖσμεν

[12, 73]   καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν. Ἡμεῖς δὲ περιειλόμεθα τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους

[12, 68]   πόλει μηδ᾽ ἐν τῇ χώρᾳ. Πυνθανόμεθα δὲ οὐκ ὀλίγους εἷναι καὶ

[12, 37]   δ' ἀπέτυχον τοῦ γάμου, Κόμας ἐκειράμεσθα (φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς, ἦ που

[12, 38]   καὶ οἴκημα ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων κἀνταῦθα κλίνας ὑπεστόρεσε καὶ κατεκνλίθη αὐτός

[12, 38]   παχέα, ὥστε μὴ εἶναι ἔξοδον. Ἐνταῦθα ἐπέθηκεν μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας,

[12, 63]   καὶ φιλοσοφεῖν ἐπέθετο. Κυρηναῖος ἦν ἐνταῦθά τις, ὥς φασ᾽ Αρίστιππος, σοφιστὴς

[12, 37]   δὲ Κουρῆτας Φύλαρχος διὰ τῆς ια' τῶν Ιστοριῶν Αἰσχύλον ἱστορεῖν διὰ

[12, 4]   σωφρονεῖν, ἆρά γε ὀρθῶς οὐκ ἀναγκαία ἂν καλοῖτο; Ὀρθότατα μὲν οὖν.

[12, 65]   ἐδόκει πρὸς τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν ἀναγκαῖα εἷναι καὶ δὴ καὶ περὶ

[12, 4]   που τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ τε ὠφέλιμος ᾗ τε

[12, 35]   χώρας ἀπὸ τῆς περὶ τὰ ἀναγκαῖα κακοπαθείας συνόδους νεμόντων πλείονας, ἐν

[12, 71]   καὶ αὐτὸς τοῦτο μιμοῖτο, Τὰ δίκαια πράττων, εἷπε, πρὸς ἅπαντας ἀνθρώπους

[12, 55]   πολλοὶ δὲ καὶ κυάνεα εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν δὲ τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες

[12, 45]   θῦσαι Αθηνᾷ καὶ τὴν ἑορτὴν Παναθήναια ὀνομάσαι καὶ Διονύσῳ Χοοπότῃ θυσιάσαντα

[12, 81]   τὰ πλοῖα τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα ὑπολαμβάνειν ἑαυτοῦ εἱναι, καὶ

[12, 79]   οἱονεὶ δεῖγμα τῆς φύσεως τὰ ὡραῖα μετὰ χεῖρας ἔχουσιν καὶ χαίρουσιν

[12, 48]   εἴη. Ἐπεὶ δὲ ἦν ἀνδρὸς ὡραία, ξυνεκοιμῶντο καὶ ταύτῃ, καὶ εἰ

[12, 79]   καλῶν ἐρᾶν καὶ πρὸς τὰ ὡραῖα φιλικῶς ἔχειν. Καλὸν γὰρ τὸ

[12, 16]   παρά τισι στίλπωνας καὶ κυνάρια Μελιταῖα, ἅπερ αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι εἰς

[12, 50]   ἐπὶ τὸ νῶτον φέρουσα τὰ τελευταῖα καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων. Γινομένων δὲ

[12, 69]   παρασκευὴ καὶ ἡ τῶν δείπνων περιεργία καὶ ὁ τῶν τραπεζοποιῶνι καὶ

[12, 27]   οὐδένων ἄδακρυς ἡ τῆς δουλείας ὑπουργία γιγνομένη διήγγειλεν εἰς τοὺς ἐπιγινομένους

[12, 55]   ἐγυμνάζοντο· ἠκολούθει δὲ αὐτοῖς καὶ ὑποζύγια πολλὰ τὰ τὴν κόνιν κομίζοντα

[12, 73]   ἐν ἑβδόμῃ τῶν Ιστοριῶν οὕτως· Διὰ δὲ τρυφὴν διέφθαρτο τὸ σῶμα

[12, 22]   τρυφήν φασι τοῦτο γεγονέναι, αλλὰ διὰ Δημοκήδη τον ἰατρόν· ὃς τὸ

[12, 77]   Ἦν, δ' εὐτελὴς τὸ σῶμα διὰ λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης ἔφη.

[12, 43]   Χρημάτων Χάρητι, φησί τῷ Ἀθηναίῳ διὰ Λυσάνδρου τάλαντα ἑξήκοντα. Ἀφ' ὧν

[12, 75]   παρ' ὑμῖν ᾁδοφοῖται; Β. Νὴ Δία μάλιστά γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται. Πάντ'

[12, 59]   οὖν δοῦλος ἦν καὶ κακουργίας, διὰ μὲν τῆς χώρας τετρακύκλους ἀπήνας

[12, 67]   ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν δὲ καὶ τὰς διὰ μορφῆς κατ' ὄψιν ἡδείας κινήσεις.

[12, 9]   πεντάκλινον, ἐν ᾦ χρυσίου πεντακισχίλια διὰ παντὸς (ἔκειτο τάλαντα, καὶ τοῦτο

[12, 72]   ἄλλοι δὲ καὶ εἰς ἀναισθησίαν διὰ πολλὴν τρυφήν. Νύμφις γοῦν ὁ

[12, 73]   δὲ οὐδέποτε πεζὸς εἰ μὴ διὰ Σκιπίωνα. Ὅτι δὲ τρυφῆς οὐκ

[12, 72]   ἄλλοι πᾶν τὸ σῶμα διεστράφησαν διὰ τὰς ἀκαίρους ἡδονάς, οἱ δὲ

[12, 54]   πρότερον καλούμενοι Διονυσοκόλακες Αλεξανδροκόλακες ἐκλήθησαν διὰ τὰς τῶν δώρων ὑπερβολάς, ἐφ

[12, 43]   τῶν Αθηναίων οὐδεπώποτε ἠγανάκτησεν, ἀλλὰ διὰ ταῦτα καὶ μᾶλλον αὐτὸν ἠγάπων

[12, 64]   ἀλλὰ πολλὴν ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον, διὰ ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν πολλὰ

[12, 9]   τῆς Μήδων τρυφῆς καὶ ὅτι διὰ ταύτην πολλοὺς εὐνουχίσαιεν τῶν περικτιόνων,

[12, 76]   σανίδα συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ κάμπτηται διά τε τὸ μῆκος καὶ τὴν

[12, 51]   καὶ χύδην ὥστε πολὺ μᾶλλον διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην αὐτὸν ὑπολαμβάνεσθαι

[12, 31]   χρίμασι δευόμενοι. Οὕτω δ' ἐξελύθησαν διὰ τὴν ἄκαιρον μέθην ὥστε τινὲς

[12, 35]   καὶ πολυτέλειαν κατάχρεοι γενόμενοι καὶ διὰ τὴν ἀργίαν καὶ φιληδονίαν ἀδυνατοῦντες

[12, 36]   ἑβδόμῃ Καπυησίους τοὺς ἐν (Καμπανιᾳ διὰ τὴν ἀρετην τῆς γῆς πλοῦτον

[12, 43]   ἐν τῇ πόλει τὰ μὲν διὰ τὴν ἀσέλγειαν καὶ διὰ τὴν

[12, 65]   Σύρων ἐξουσίας, Μήδους δὲ Πέρσαι διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν· αὕτη δ'

[12, 60]   πόλεως διοίκησιν τὰ λοιπὰ πάντα διὰ τὴν ἔμφυτον ἀκρασίαν ἠφάνιζεν, θοίνας

[12, 25]   ἐσθῆτος φοροῦντες κόσμον. Ἀσχημονοῦσι γοῦν διὰ τὴν ἐν ταῖς ψυχαῖς μαλακίαν,

[12, 35]   γοῦν ἐν ταῖς πόλεσιν ἀνθρώπων διὰ τὴν εὐβοσίαν τῆς χώρας ἀπὸ

[12, 25]   ὑπερτεθαύμακε τὴν χώραν τῶν Σιριτῶν διὰ τὴν εὐδαιμονίαν. Περὶ γοῦν τῆς

[12, 63]   τε τήμερον καὶ ἔνδοξος γέγονεν διὰ τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, χθὲς δὲ

[12, 51]   ταύτην αὐτὸν ὑπολαμβάνεσθαι Σικελιώτην ἢ διὰ τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην. Ἐν δὲ

[12, 57]   ὁ τῆς ἁβρᾶς Σάμου τύραννος διὰ τὴν περὶ τὸν βίον ἀκολασίαν

[12, 35]   φησί, Λυκίας ὅμοροι ὄντες Λιμυρεῦσι διὰ τὴν περὶ τὸν βίον ἀσωτίαν

[12, 43]   μὲν διὰ τὴν ἀσέλγειαν καὶ διὰ τὴν πολυτέλειαν τὴν αὑτοῦ τὴν

[12, 11]   παρθένους εἰς τὸν τόπον τὸν διὰ τὴν πρᾶξιν Ἁγνεῶνα κληθέντα συνάγοντες

[12, 30]   (Σαμίους φησὶ καθ' ὑπερβολὴν τρυφήσαντας διὰ τὴν πρὸς ἀλλήλους μικρολογίαν ὥσπερ

[12, 31]   πορφύρα πρὸς ἄργυρον ἐξεταζομένη. Τοιγαροῦν διὰ τὴν τοιαύτην ἀγωγὴν ἐν τυραννίδι

[12, 11]   κεκωφημένον τῶν ὤτων ἐξελκύσας, ὃς διὰ τὴν τοῦ (φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ

[12, 16]   χρυσοφορεῖν. Ἐπιχωριάζείν δὲ παρ' αὐτοῖς διὰ τὴν τρυφὴν ἀνθρωπάρια (μικρὰ καὶ

[12, 50]   αὐτὸς ἀναθείς, τόδε τὸ ἐπίγραμμα, διὰ τὴν τρυφὴν καὶ ὑπερηφανίαν ἐπιλαθόμενος

[12, 37]   ια' τῶν Ιστοριῶν Αἰσχύλον ἱστορεῖν διὰ τὴν τρυφὴν τυχεῖν τῆς προσηγορίας

[12, 33]   ἐν τρισκαιδεκάτῃ Ιστοριῶν φησιν ὡς διὰ τὴν τῶν πολέμων συνέχειαν καὶ

[12, 70]   γράφει· ῷ εὐδαιμονικῷ καλουμένῳ῞ Αναξάρχῳ διὰ τὴν τῶν χορηγησάντων ἄγνοιαν περιπεσούσης

[12, 27]   πάλιν ἐγένοντο πάντων άθλιώτατοι βῤοτῶν διὰ τὴν ὕβριν. Ἐτρύφησαν μὲν γὰρ

[12, 31]   δὴ καὶ τοὺς Ιωνάς φησι διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς τρυφῆς. ἔτι

[12, 8]   Σοῦσά φησιν Αριστόρουλος καὶ Χάρης διὰ τὴν ὡραιότητα τοῦ τόπου· σοῦσον

[12, 77]   ὁ Κῷος ποιητής, ὃς καὶ διὰ τἠν τοῦ σώματος ἰσχνότητα σφαίρας

[12, 74]   δὲ Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ διὰ τῆς ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς οὐ

[12, 58]   Ἱστορεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ Τίμαιος διὰ τῆς ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς

[12, 37]   ἑαυτούς. ~Τοὺς δὲ Κουρῆτας Φύλαρχος διὰ τῆς ια' τῶν Ιστοριῶν Αἰσχύλον

[12, 19]   ἐπολέμουν, ὡς καὶ Αριστοτέλης ἱστορεῖ (διὰ τῆς Πολιτείας αὐτῶν, ἐνέδοσαν τοῖς

[12, 79]   τοιαῦτα φέρομεν; Πότερον ὅτι καὶ διὰ τῆς τούτων ἀγαπήσεως (ἡ φύσις

[12, 8]   τῶν Αθανάτων καλουμένων. Καὶ διῄει διὰ τῆς τούτων αὐλῆς πεζὸς ὑποτιθεμένων

[12, 8]   αὐταῖς καὶ παλλακίσιν ὁ βασιλεὺς διὰ τῆς τῶν μηλοφόρων αὐλῆς. Ἦσαν

[12, 6]   περὶ τὰς ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν, ἢ διὰ τί τὰ θερμὰ λουτρὰ τὰ

[12, 6]   Ηρακλέους φασὶν εἶναι ἱερά, ἢ διὰ τί τὰς μαλακὰς στρωμνὰς Ηρακλέους

[12, 79]   ὁ Σολεὺς ἐν τοῖς Ερωτικοῖς Διὰ τί, φησί, μετὰ χεῖρας ἄνθη

[12, 26]   αὐτοὺς τοῦ μαντείου καὶ ἐπερωτώντων διὰ τίνα αἰτίαν ἀπελαύνονται εἶπεν· Καί

[12, 38]   αὐτὸν στρατηγῶν Μῆδος γένος, διεπράξατο διά τινος τῶν εὐνούχων Σπαραμείζου θεάσασθαι

[12, 51]   ποτ' οὖν ἐρράισεν καὶ κατεῖδεν διά τινων ὑπολαμπάδων τοὺς Αἰγυπτίους παρὰ

[12, 32]   Ἦσαν δὲ οἱ Βυζάντιοι καὶ δίὰ τὸ δημοκρατεῖσθαι πολὺν ἤδη χρόνον

[12, 35]   Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους εἷναι πολέμου διὰ τὸ ἐν εὐπορίᾳ καὶ πλούτῳ

[12, 76]   Στράττις, Φθιώτην Αχιλλέα αὐτὸν καλῶν διὰ τὸ ἐν τῇ αὑτοῦ ποιήσει

[12, 77]   τι διάστημα, τῶν ἐλαφρῶν σωμάτων διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὸν ἀέρα

[12, 68]   εἷναι καὶ τοὺς νέους λυμαίνεσθαι διὰ τὸ μηθὲν πεποιηκέναι ὑμᾶς ὧν

[12, 59]   τῆς Σικελίας πᾶσα κῆπος προσαγορεύεται διὰ τὸ πᾶσα εἷναι πλήρης δένδρων

[12, 72]   ἡμέραν (ἀδηφαγίας ἔλαθεν ὑπερσαρκήσας, ὥστε διὰ τὸ πάχος ἐν δυσπνοίᾳ αὐτὸν

[12, 27]   τῶν κατασχουσῶν αὐτοὺς συμφορῶν, ἐπεὶ διὰ τὸ (πένθος ἅμα τόν τε

[12, 29]   Μάγνητες οἱ πρὸς τῷ Μαιάνδρῳ διὰ τὸ πλέον ἀνεθῆναι, ὥς φησι

[12, 27]   Σκυθίᾶν ῥῆσιν οἵα τις ἦν. Διὰ τὸ πλῆθος οὖν τῶν κατασχουσῶν

[12, 71]   τῷ ὀγδόῳ τῶν Βίων ὅτι διὰ τὸ σωφρόνως ζῆν σχεδὸν ρι'

[12, 72]   ἐπήγειρον· ὅθεν Ηοῖ συγκοιμᾶσθαι λεχθείς, διὰ τὸ ταῖς ἐπιθυμίαις ἐμπεπλέχθαι ἐπὶ

[12, 46]   προσηγορίαν ταύτην λαβεῖν τὸν Ἀρτέμωνα διὰ τὸ τρυφερῶς βιοῦντα περιφερέσθαι ἐπὶ

[12, 79]   εἶδος ἐπικοσμεῖται. (Τάχα δ' ἴσως διὰ τὸ φιλοκάλους εἷναι δηλοῖ δὲ

[12, 76]   Αριστοφάνης, πολλάκις εἰρήκασι φιλύρινον Κινησίαν διὰ τὸ φιλύρας λαμβάνοντα σανίδα συμττεριζώννυσθαι

[12, 45]   χρωμένων ἐκφανῶς τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων διὰ τοῦ Κεραμεικοῦ πληθύοντος ἑωθινὸς ἤλασεν.

[12, 76]   ἐπὶ ἀθεότητι κωμῳδούμενον ἐμφανίζεσθαι καὶ διὰ τοῦ λόγου τοιοῦτον δείκνυσθαι, λέγει

[12, 43]   περὶ τὸν βίον, τὰ δὲ διὰ τοὺς Αθηναίους· ἅπασι γάρ εἰσι

[12, 79]   τῆς ὥρας ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτ' οὖν οἱονεὶ δεῖγμα τῆς

[12, 25]   ἐζώννυντο μίτραις πολυτελέσιν, καὶ ἐκαλοῦντο διὰ τοῦτο ὑπὸ τῶν περιοίκων μιτροχίτωνες,

[12, 79]   παράδειγμα τῆς βουλήσεως αὐτοῖς γίνεται διὰ τούτων, αἰτηθεῖσι μὲν τὸ προσαγορευθῆναι

[12, 26]   Ἡ Μιλησίων πόλις περιπέπτωκεν ἀτυχίαις διὰ τρυφὴν βίου καὶ πολιτικὰς ἔχθρας·

[12, 74]   ὑπερσαρκοῦντα τῷ σώματι καὶ παχὺν διὰ τρυφὴν γενόμενον καταβιβάσαντες εἰς μέσην

[12, 25]   τὴν ἐν ταῖς ψυχαῖς μαλακίαν, διὰ τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν καὶ παροιμία

[12, 77]   Ηδονῆς Δεινίαν φησὶ τὸν μυροπωλην δια τρυφὴν εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ

[12, 11]   τετάρτῃ περὶ Βίων Λυδοί φησί διὰ τρυφὴν παραδείσους κατασκευασάμενοι καὶ κηπαίους

[12, 22]   λευκὰς κρηπῖδας. Οἱ δὲ οὐ (διὰ τρυφήν φασι τοῦτο γεγονέναι, αλλὰ

[12, 72]   λὲπτὰς τῷ μήκει διαφερούσας, ἅς διὰ τῶν πλευρῶν καὶ τῆς κοιλίας

[12, 8]   τὴν γῆν τοῦ ὕψους οὔτε διὰ χειρῶν ἐρειδόμενος, ἀλλ' αἰεὶ αὐτῷ

[12, 67]   νοῆσαι τἀγαθὸν ἀφαιρῶν μὲν τὰς διὰ χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν δὲ τὰς

[12, 14]   τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα τὰ γινόμενα παιδία οὐκ εἰδότας ὅτου πατρός ἐστιν

[12, 16]   οὗτοι, αἱ γυναῖκες οὐ τίκτουσιν παιδία; Παιδίοις γὰρ ἔχαιρεν ὁ Μασσανάσσης

[12, 75]   πενόμενοι ἀνάπηρά σοι θύουσιν ἤδη βούδια, Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος. Καὶ

[12, 50]   ἀστέρας ἔχον καὶ τὰ δώδεκα (ζῴδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν, ἣ

[12, 44]   τῇ πρώτῃ καὶ εἰκοστῆ, ἀλλ' εἴα τὸν βουλόμενον εἰσιόντα ἀπολαύειν καὶ

[12, 10]   ἔτι τότε τῇ ἐκ Περσῶν παιδείᾳ καὶ τῇ Μήδων στολῇ καὶ

[12, 76]   τοῖς λίαν ὑβριστικῶς πρὸς τὰ θεῖα διακειμένοις οὐκ ἀεὶ εἰς τοὺς

[12, 41]   φησι τὸν Σιδώνιον βασιλέα ὑπεβαλεῖν ἡδυπαθειᾳ καὶ τρυφῇ πάντας ἀνθρώπους. Οἳα

[12, 40]   τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα στολῇ χρῆσθαι γυναικείᾳ καὶ κόσμῳ, καὶ ὅτι βασιλέως

[12, 72]   πρὸ αὐτοῦ τυράννων πρᾳότητι καὶ ἐπιεικείᾳ διετὴνοχώς. ~Τοιοῦτος ἐγεγόνει καὶ Πτολεμαῖος

[12, 63]   ἐβίωσεν ἐν πάσῃ τρυφῇ καὶ πολυτελείᾳ μύρων καὶ ἐσθήτων καὶ γυναικῶν.

[12, 69]   ἐδείπνιζε τοὺς φίλους ἀλαζονείᾳ καὶ πολυτελείᾳ πολλῇ χρώμενος. Χωρὶς γὰρ τῶν

[12, 58]   ἱμ άτιον τοιοῦτον κατασκευάσασθαι τῇ πολυτελείᾳ ὡς προτίθεσθαι αὐτὸ ἐπὶ Λακινίου

[12, 11]   καὶ τῇ παρ' αὐτοῖς Μίδου βασιλείᾳ βαρυνθείς, τοῦ μὲν Μίδου ὑπ'

[12, 2]   Κρόνος οὐδὲ Ποσειδῶν, ἀλλὰ Κύπρις βασίλεια. Τὴν οἵ γ' εὐσεβέεσσιν ἀγάλμασιν

[12, 72]   Κλεάρχου τοῦ πρώτου τυραννήσαντος ἐν Ηρακλείᾳ υἱὸς καὶ αὐτὸς τῆς πατρίδος

[12, 35]   καὶ φιληδονίαν ἀδυνατοῦντες ἀποδοῦναι τὰ δάνεια προσέκλιναν ταῖς Μιθριδάτου ἐλπίσιν, ἆθλον

[12, 15]   οἷς πρώτοις εἰσήχθησαν εἰς τὰ βαλανεῖα λουτροχόοι καὶ παραχύται πεπεδημένοι, τοῦ

[12, 60]   διέτριρεν, αἰτίαν ἔχων ὡς τὰ (ἐπιφάνεια τοῦ ἀδελφοῦ θύων. Κασάνδρῳ δὲ

[12, 7]   Ὁμοίως φησὶν καὶ Σοφοκλῆς ἐν Ιφιγενείᾳ· Νόει πρὸς ἀνδρί, σῶμα πουλύπους

[12, 69]   Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς φίλους ἀλαζονείᾳ καὶ πολυτελείᾳ πολλῇ χρώμενος. Χωρὶς

[12, 5]   εἷναι ῥεῖα ζώοντας (τὸ δὲ ῥεῖα ἐστὶν ἀπόνως) ὥσπερ ἐνδεικνύμενος ὅτι

[12, 5]   Τοὺς δὲ θεούς φησιν εἷναι ῥεῖα ζώοντας (τὸ δὲ ῥεῖα ἐστὶν

[12, 47]   τοῖς ἱπποις αυτοῦ Χῖοι παρεῖχον, ἱερεῖα δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας

[12, 63]   Κωμῳδῶν δὲ αὐτὸν Αλεξις ἐν Γαλατείᾳ ποιεῖ τινα θεράποντα διηγούμενον περί

[12, 70]   τούτοις ἐν σκυταρίοις ῥαπτοῖσι φορῶν Εφεσήια γράμματα καλά. ~Πόσῳ γὰρ τούτων

[12, 78]   ἴρινον καὶ ῥόδινον, ἄγε μοι, Ξανθία· καὶ τοῖς ποσὶν χωρὶς πρίω

[12, 78]   φοινικίνῳ δὲ τὰς γνᾴθους καὶ τιτθία, σισυμβρίνῳ, δὲ τὸν ἕτερον βραχίονα,

[12, 18]   μέχρι τίνος εὐδαιμονήσουσι. Καὶ ἡ Πυθία ἔφη· Εὐδαίμων, Συβαρῖτα, πανευδαίμων σὺ

[12, 61]   καὶ Σίττιος ἐπὶ τρυφῇ καὶ μαλακίᾳ ὥς φησι Ρουτίλιος. Περὶ γὰρ

[12, 43]   (ἐν τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης μάχης πρὸς τοὺς

[12, 69]   πόλεως (τόπῳ ἐν τῇ Κόνωνος οἰκίᾳ εἷχεν εἰκοσίκλινον οἷκον, ὃς ἦν

[12, 52]   ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ἐν ἰδιωτικῇ οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα εἷναι. Καὶ ἔδοσαν

[12, 74]   δὲ στασιάσωμεν, οὐδὲ ἡ σύμπασα οἰκία. ~Πόσῳ οὖν κάλλιόν ἐστιν, ἀγαθὲ

[12, 59]   καὶ παίδων στρατιωτικῶν. Ὕστερον δὲ πανοικίᾳ ἐφυβρίστως κατέστρεψε τὸν βίον ὑπὸ

[12, 39]   ὅπερ κατασπάσαι Κῦρον ἐν τῇ πολιορκίᾳ ἀντιχωννύντα τῇ πόλει (λέγεσθαι δὲ

[12, 37]   Καὶ Κυμαῖοι δὲ οί ἐν Ιταλίᾳ ὥς φησιν Υπέροχος ἢ ὁ

[12, 47]   Θηαίων αὐτῶν μᾶλλον Βοιώτιος, ἐν Θετταλίᾳ δὲ ἱπποτροφῶν καὶ ἡνιοχῶν τῶν

[12, 12]   μέλιτος ὀξύβαφον ἐπὶ ταγηνιῶν, τυροῦ τροφάλια χλωρὰ Κυθνίου παρατεμών, βοτρύδιόν τι,

[12, 9]   τι πεντάκλινον, ἐν ᾦ χρυσίου πεντακισχίλια διὰ παντὸς (ἔκειτο τάλαντα, καὶ

[12, 9]   ἕτερον οἴκημα τρίκλινον, οὗ τάλαντα τρισχίλια ἔκειτο ἀργυρίου, καὶ προσηγορεύετο βασιλικὸν

[12, 38]   τὸν ἐκεῖ βασιλέα, (δοὺς αὐτοῖς τρισχίλια χρυσίου τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ

[12, 61]   Ελλάδος σχεδὸν ἁπάσης (κύριος ἐν οὐδεμιᾷ φανήσεται τῶν πόλεων οὔτε πρὸς

[12, 9]   ἐάν τις πίῃ, θάνατος ἡ ζημία. ~Ξενοφῶν δὲ, ἐν ὀγδόῳ Παιδείας

[12, 53]   σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ σιγὴ κατεῖχε πάντας

[12, 31]   ἔτι καὶ νῦν ἡ χρυσῆ παροιμία διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν παρωκεανιτῶν δέ

[12, 25]   διὰ τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν καὶ παροιμία παρῆλθε Πλεύσειας εἰς Μασσαλίαν. Καὶ

[12, 26]   ἀνδρεῖον, φησὶν ὁ Αριστοτέλης, καὶ παροιμία τις ἐγεννήθη ἐπ' αὐτῶν Πάλαι

[12, 24]   πρῶτοι τὸ πρόσωπον ἐντριψάμενοι καὶ προκόμια περίθετα λαβόντες στολὰς μὲν ἀνθινὰς

[12, 28]   οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ τῇ σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ τῆς γνώμης ὅμοίους

[12, 13]   δ' ὑπερβάλλει τῇ τρυφῇ και ῥᾳθυμίᾳ. Διατρίβει τε γὰρ αἰεὶ ἐν

[12, 4]   καὶ ἀλλοίων ἐδερσμάτων ἢ τοιούτων (ἐπίθυμια, δυνατὴ δὲ κολαζομένη ἐκ νέων

[12, 66]   ἦν τὸ παλαιὸν τοῖς δυνάσταις ἐπιθυμία τῆς μέθης. Διὸ ποιεῖν τὸν

[12, 81]   Αρχέλαος ἐν τοῖς Ιάμβοις. ~Εν μανίᾳ δὲ τρυφὴν ἡδίστην γενομένην οὐκ

[12, 81]   διηγεῖτο πολλάκις περὶ τῆς ἐν μανίᾳ διατριβῆς, οὐδεπώποτε φάσκων κατὰ τὸν

[12, 36]   τῇ ἑβδόμῃ Καπυησίους τοὺς ἐν (Καμπανιᾳ διὰ τὴν ἀρετην τῆς γῆς

[12, 12]   κανδαύλους λέγων καὶ χόρια καὶ βατάνια. Πᾶσαν ἀφανιεῖς τὴν ἡδονήν. Μνημονεύει

[12, 68]   βασιλείας, γράψας τάδε· (Βασιλεὺς Αντίοχος Φανίᾳ. Ἐγράψαμεν ὑμῖν καὶ πρότερον ὅπως

[12, 7]   ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια Ηβη νέκταρ ἐῳνοχόει, τοὶ δὲ

[12, 28]   γὰρ ἡ τρυφερὰ καὶ καλλιτράπεζος Ιωνία εἴφ' ὅ τι πράσσει. Καὶ

[12, 47]   ἱστορῶν Λέγεται, φησίν, ὅτι ἐν Ιωνίᾳ μὲν ὢν Ιώνων ἐφαίνετο τρυφερώτερος,

[12, 55]   καί ποτε Αλέξανδρος ταῖς ἐν Ιωνίᾳ πόλεσιν καὶ πρώτοις Χίοις, ὅπως

[12, 13]   καὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα Βαρυλῴνια. ~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως τρυφήσασιν

[12, 39]   τῶν ἀνθρώπων πράγ ματα (οὐκ ἄξια ὄντα ψόφου δακτύλων ὃν πεποίηται

[12, 39]   δακτύλοις ἀποκροτοῦντι οἵου καταγέλωτός ἐστιν ἄξια τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγ ματα

[12, 39]   παῖζε· ὡς τἄλλα τούτου οὐκ ἅξια, τοῦ ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν, ~Οὐ

[12, 27]   ἐπιγινομένους τὴν ἀπὸ Σκυθίᾶν ῥῆσιν οἵα τις ἦν. Διὰ τὸ πλῆθος

[12, 41]   ἡδυπαθειᾳ καὶ τρυφῇ πάντας ἀνθρώπους. Οἳα γὰρ τοὺς Φαίακας Ὅμηρος ποιεῖν

[12, 77]   λύπης ἐκταραχθέντα (ἐκτεμεῖν αἐτοῦ τὰ αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀκολάστου

[12, 7]   παρεόντι δ' ἐπαινήσαις ἑκὼν (ἄλλοτ' αλλοῖα φρόνει. Ὁμοίως φησὶν καὶ Σοφοκλῆς

[12, 81]   μανίας τοιαύτης ὡς πάντα τὰ πλοῖα τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα

[12, 19]   ηὐτομόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Τὰ ὅμοια ἱστόρησε καὶ περὶ Καρδιανῶν ὁ

[12, 72]   ὥστε διὰ τὸ πάχος ἐν δυσπνοίᾳ αὐτὸν συσχεθῆναι καὶ πνιγμῷ. Διὸ

[12, 5]   ἄτερ θνατῶν βίος ποθεινὸς ἢ ποία τυραννίς; (τᾶσδ' ἄτερ οὐδὲ θεῶν

[12, 16]   καλουμένους παρά τισι στίλπωνας καὶ κυνάρια Μελιταῖα, ἅπερ αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι

[12, 16]   παρ' αὐτοῖς διὰ τὴν τρυφὴν ἀνθρωπάρια (μικρὰ καὶ τοὺς σκωπαίους, ὥς

[12, 63]   χιτωνίσκος καλός, πιλίδιον ἁπαλόν, εὔρυθμος βακτηρία, βαυκὶς τρυφῶσα τί μακρὰ δεῖ

[12, 57]   τυραννῆσαι (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς καὶ ποτήρια ἐπέτρεπε χρῆσθαι τοῖς ἢ γάμον

[12, 71]   κατακεῖσθαι, κάδους δὲ χαλκοῦς καὶ ποτήρια ὀλίγα· γεγονέναι γὰρ ὀλιγοδίαιτον καὶ

[12, 14]   καὶ παρά γε τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργαστήρια κατεσκεύασται πολλὰ καὶ τεχνῖται τούτου

[12, 58]   γυναῖκα καὶ τέκνα ἐκείνου λαβόντες ὑποχείρια ἐπὶ τῆς ὁδοῦ στήσαντες μεθ'

[12, 27]   χαρακτὴρ εἰς ποικιλίαν καταριθμηθεὶς κόσμου προσηγορίᾳ τοὔνειδος ἐξαλείψη· πάντων δὲ οὕτως

[12, 35]   εἷναι πολέμου διὰ τὸ ἐν εὐπορίᾳ καὶ πλούτῳ τρυφῶντας ἐθίζεσθαι. ~Πολύβιος

[12, 42]   καὶ καταρρύτους ὕδασι, τούτους κατεσκεύασεν ἑστιατόρια· καὶ φοιτῶν εἰς ἑκάστους ὁπότε

[12, 12]   σοὺς δὲ κανδαύλους λέγων καὶ χόρια καὶ βατάνια. Πᾶσαν ἀφανιεῖς τὴν

[12, 12]   τοὺς δακτύλους αὐτῷ γε χαίρων χόρια μὲν ποιῄσομεν Β. Ἄνθρωπε, ποίεί

[12, 72]   πρὸς τοῖς πεντήκοντα, ὧν ἐτυράννησεν τρία καὶ τριάκοντα, ἁπάντων τῶν πρὸ

[12, 69]   δὴ πάντα ἐφαίνετο λόγου μὲν ἀλλότρια καὶ φιλοσοφίας εἱναι, τρυφῆς δὲ

[12, 5]   κακῶν ἡ περὶ τὸ ζῆν ταλαιπωρία καὶ ὁ πόνος. ~(Διόπερ καὶ

[12, 26]   λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι τὰ Μιλήσια κἀπιχώρια καὶ μὴ ἐν (τῷ μέσῳ.

[12, 65]   (ἐκεινῳ μὲν γὰρ ἥ τε Ασία ὅλη χορηγεῖ. τὸ δὲ Διονυσίου

[12, 63]   δὲ πρωτεύων ἁπάντων τῶν τότε ἀκολασίᾳ τε τῶν γεγονότων διαφέρων. Τούτῳ

[12, 28]   ἀλλὰ τῇ σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ τῆς γνώμης ὅμοίους ἔργων τρόπους

[12, 16]   αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι εἰς τὰ γυμνάσια. Πρὸς οὓς καὶ τοὺς ὁμοίους

[12, 26]   ὀνειδιζομένους λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι τὰ Μιλήσια κἀπιχώρια καὶ μὴ ἐν (τῷ

[12, 45]   Μαγνητικῶν τὸν (Θεμιστοκλέα φησὶν ἐν Μαγνησίᾳ τὴν στεφανηφόρον ἀρχὴν ἀναλαβόντα θῦσαι

[12, 4]   (ταῖς ἡδοναῖς ταῖς περὶ τὰ ἀφροδίσια, αἳ δὴ μέγισται δοκοῦσιν εἶναι,

[12, 17]   πλοίοις διακομίζεσθαι. Ποιοῦνται δὲ καὶ δημοσίᾳ πολλὰς καὶ πυκνὰς ἑστιάσεις καὶ

[12, 17]   ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον εἰς τὰ συμπόσια. Καταγελῶντες δὲ τῶν ἀποδημούντων ἐκ

[12, 53]   τὸ (βασιλικόν, ἐν δὲ τῇ συνουσίᾳ τά τε πέδιλα καὶ τὸν

[12, 14]   ἐκ ῥάβδων, (ἐπιβέβληται δ' ἄνωθεν ἱμάτια. Καὶ πλησιάζουσι μὲν σφόδρα καὶ

[12, 38]   δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ ἱμάτια καὶ πορφύρας καὶ στολὰς παντοδαπάς.

[12, 17]   ~Εφόρουν δ' οἱ Συβαρῖται καὶ ἱμάτια Μιλησίων ἐρίων πεποιημένα· ἀφ' ὧν

[12, 5]   ἄνδρας. Ἁλουργῆ μὲν γὰρ (ἠμπίσχοντο ἱμάτια, ποικίλους δ' ὑπέδυνον χιτῶνας, κορυμβους

[12, 73]   αὐτοῦ γενομένοις ἱερεῦσι, γράφων οὕτως· Ἀρτεμίτια μεγίστη ἑορτὴ, ἐν Κυρήνῃ, ἐν

[12, 61]   ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Ελληνικῶν τἀναντία φησὶ περὶ τοῦ Λυσάνδρου, ὅτι

[12, 5]   φησίν, καὶ μεγίστην δόξαν ἐπὶ σοφίᾳ ἔχοντες μέγιστον ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν

[12, 69]   μίσθωμα ἀκριβῶς ἠπίστατο. Ὕστερον δὲ κα τοῦ Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς

[12, 3]   αὐτὸν θεασόμενοι δεδεμένον· Οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα· κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν,

[12, 57]   ἀκολασίαν ἀπώλετο, ζηλώσας τὰ Λυδῶν μαλακά. Ὅθεν τῷ τ' ἐν Σάρδεσιν

[12, 44]   κήποις οὐδένα τοῦ καρποῦ καθίστα φύλακα, ὅπως οἱ βουλόμενοι τῶν πολιτῶν

[12, 1]   καλῇ, πάρεισιν ὀκτωκαίδεκ' ἄλλοι καὶ δέκα ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις

[12, 74]   σώματος προπετῆ ἐφαίνετο, γυμνῶν κατὰ δέκα ἡμέρας παρισταμένων τοῖς ἐφόροις τῶν

[12, 13]   γυναῖκας καὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα Βαρυλῴνια. ~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως

[12, 38]   ἐκέλευσε τὴν πυράν, καὶ ἐκαίετο πεντεκαίδεκα ἡμέρας. Οἱ δὲ ἐθαύμαζον ὁρῶντες

[12, 1]   καὶ δέκα ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις δὲ δεῖ σε τἀπιτήδει'

[12, 36]   καὶ τοὺς ἁπαλοὺς πτόρθους ἀναλῶσαι ἕνδεκα μῆνας ὑπομείναντες τὴν πολιορκίαν οὐδενὸς

[12, 50]   χρυσοῦς ἀστέρας ἔχον καὶ τὰ δώδεκα (ζῴδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν,

[12, 77]   συνεγένετο Πτολεμαίῳ τῷ Εὐεργέτῃ τάλαντα δώδεκα τὸν ἐνιαυτὸν λαμβάνων· ἦν δὲ

[12, 65]   την βασιλείαν οὐκ ἄλλου τινὸς ἕνεκα ἥ τοῦ κυριεῦσαι τῆς Σύρων

[12, 69]   Καρύστιος, κατ' ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας ἕνεκα ταῖς Αθήναις περὶ συμβολικοῦ κώθωνος

[12, 77]   καινῶς μοι λάλει· ὅσον οὐ τέθνηκα. Α. Τοῦ ταλαιπώρου πάθους. Πολλῷ

[12, 37]   ποιήσας τὰ εἰς αὐτὸν ἀναφερόμενα Κυμαϊκά, (διετέλεσαν χρυσοφοροῦντες καὶ ἀνθιναῖς ἐσθῆσι

[12, 74]   εἰμι τὸ σῶμα· ἀλλα καὶ γυναῖκα ἔχω πολλῷ ἐμοῦ παχυτέραν. Ὅταν

[12, 58]   οὐ πολὺν χρόνον οἱ ὑβρισθέντες γυναῖκα καὶ τέκνα ἐκείνου λαβόντες ὑποχείρια

[12, 45]   ἀπήλλαξεν ἐκ τῆς οἰκίας τὴν γυναῖκα καὶ τὸν μεθ' ἡδονῆς βίον

[12, 22]   Δημοκήδης Ατοσσαν τὴν Δαρείου μὲν γυναῖκα, Κύρου δὲ θυγατέρα, τὸν μαστὸν

[12, 47]   Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν. (Τὴν δὲ αὑτοῦ γυναῖκα πειρῶν ὡς ἕτερος ἔπεμψεν αὐτῇ

[12, 42]   ποτε καὶ ζηλοτυπήσας τὴν αὑτοῦ γυναῖκα ταῖς αὑτοῦ χερσὶν ἀνέτεμε τὴν

[12, 48]   ἔφθειρε τὴν Αγιδος τοῦ βασιλέως γυναῖκα Τίμαιαν· ἐπιπληττόντων δ' αὐτῷ τινων

[12, 11]   τῶν γυναικῶν βίον, διόπερ καὶ γυναῖκα τύραννον ὁ βίος εὕρετο αὐτοῖς

[12, 47]   δὲ καρτερίαν καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων ἐνίκα τοὺς Λάκωνας, ὑπερῆρεν δὲ καὶ

[12, 18]   πρότερον θνητὸν θεοῦ ἄνδρα σεβίσσῃς, (τηνίκα σοι πόλεμός τε και ἔμφυλος

[12, 13]   δ' ὁ Κυμαῖος ὁ τὰ Περσικὰ συγγράψας ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις, Παρασκευαστικοῖς

[12, 12]   ἧς τῆς σκευασίας οἱ τὰ Οψαρτυτικὰ συνθέντες εἰρήκασιν, Γλαῦκός τε ὁ

[12, 12]   Φιλιστίων. Τοσούτους γὰρ οἷδα γράψαντας Ὀψαρτυτικά. Καὶ κάνδαυλον (δέ τινα ἔλεγον

[12, 55]   ἱματίων διαπεριπατῶν τοῖς ἐντυγχάνουσιν διελέγετο. Περδίκκᾳ δὲ καὶ Κρατερῷ φιλογυμναστοῦσιν ἠκολούθουν

[12, 12]   τινα παραθήσομεν, Β. Κάνδαυλον; Οὐκ ἐδήδοκα κάνδαυλον οὐδ' ἀκήκο' οὐδεπώποτε. Α.

[12, 38]   καὶ προσεῖδεν τὸν Αρράκην τὰ λευκὰ ἐπαναραλὼν τοῖν ὀφθαλμοῖν. Οἱ μὲν

[12, 12]   μὲν ποιῄσομεν Β. Ἄνθρωπε, ποίεί λευκὰ καὶ βλέπ' εἰς. Α. Εἷτ'

[12, 74]   ἐκέλευσε τοὺς ἁλισκομένους ἐπὶ τὸν κήρυκα ἄγειν καὶ χωρὶς πωλεῖν τὸν

[12, 53]   κοινωσάμενος τῷ Αλεξάνδρῳ ἐκέλευσε τὸν κήρυκα ἀνειπεῖν ὅτι Γόργος ὁ ὁπλοφύλαξ

[12, 35]   χρεῶν ἀποκοπάς. Ἐν δὲ τῇ λα' Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους εἷναι πολέμου

[12, 74]   γιγνώσκοντες διότι πρὸς μὲν ἆθλα μεγάλα, πρὸς δ' ἄνδρας εὐτελεῖς ὁ

[12, 70]   σκυταρίοις ῥαπτοῖσι φορῶν Εφεσήια γράμματα καλά. ~Πόσῳ γὰρ τούτων βελτίων Γοργίας

[12, 78]   κύκλῳ νιν παρθενικαὶ τρυφεραί, χλιδαναὶ μάλα καὶ κατάθρύπτοι, τὸν πόδ᾽ ἀμαρακίνοισι

[12, 64]   δυναμένοις ἐξευρίσκειν καινὴν ἡδονήν· καὶ μάλα ὀρθῶς. Ταχὺ γὰρ ἡ ἀνθρωπίνη

[12, 43]   εἶχεν οὐδέπω λόφον. ἕνα κατακόψας μάλα συχνοὺς ἐδείπνισεν Χάρης Ἀθηναίων τόθ'

[12, 79]   φησί, μετὰ χεῖρας ἄνθη καὶ μῆλα καὶ τὰ τοιαῦτα φέρομεν; Πότερον

[12, 8]   πάντες Πέρσαι, ἐπὶ τῶν στυράκων μῆλα χρυσᾶ ἔχοντες, χίλιοι τὸν ἀριθμόν,

[12, 39]   αὐτῷ πορίσασιν ἡδύ τι βρῶμα ἆθλα ἐτίθει. νοῦν ἔχων· τοῦτο γάρ

[12, 74]   σύμμαχοι γιγνώσκοντες διότι πρὸς μὲν ἆθλα μεγάλα, πρὸς δ' ἄνδρας εὐτελεῖς

[12, 9]   τι αὐτῷ ἡδὺ βρῶμα διδοὺς ἆθλα τοῦ πορισθέντος οὐχ ἑτέραις ἡδύνων

[12, 53]   δὲ τῇ συνουσίᾳ τά τε πέδιλα καὶ τὸν πέτασον ἐπὶ τῇ

[12, 70]   τούτῳ φιλοσόφῳ τὰ ἐκ τοῦ Αναξίλα Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα

[12, 22]   (διὰ τρυφήν φασι τοῦτο γεγονέναι, αλλὰ διὰ Δημοκήδη τον ἰατρόν· ὃς

[12, 40]   νῦν δ' οὐκ ἔτ' οὐδέν, ἀλλὰ γῆ πεποίημαι. Ἔχω δ' ὁκόσον

[12, 43]   ὁ τῶν Αθηναίων οὐδεπώποτε ἠγανάκτησεν, ἀλλὰ διὰ ταῦτα καὶ μᾶλλον αὐτὸν

[12, 13]   πρᾶγμα αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς πλησιάζει, (ἀλλὰ δικαστὰς ἀποδεικνύει· καὶ ἐάν τις

[12, 23]   οὔτε τὰς νομίμους χέονται χοάς, ἀλλὰ θύουσι Διὶ Καταιβάτῃ. ~Ιαπύγων τε

[12, 40]   μόνος δὲ ὁ Σαρδανάπαλλος διετέθρυπτο, ἀλλὰ καὶ Ανδρόκοττος ὁ Φρύξ. Καὶ

[12, 74]   πολῖται, οἷός εἰμι τὸ σῶμα· ἀλλα καὶ γυναῖκα ἔχω πολλῷ ἐμοῦ

[12, 64]   οὐδὲν γένος ἡδονῆς ἀζήτητον γενέσθαι, ἀλλὰ καὶ δῶρα παρὰ τοῖς Πέρσαις

[12, 10]   γὰρ (καινοποιητὰς ἀμφοτέρων τούτων κέκτηνται. ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ χειμῶνι οὐ

[12, 67]   τὴν κατὰ κίνησιν ἡδονὴν ἠσπάζοντο, ἀλλὰ καὶ Επί κουρος καὶ οἱ

[12, 77]   μόνον μικρὸν γενέσθαι τὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ λεπτόν, ἀκρότονον δ᾽ οὕτως

[12, 11]   γυναῖκες ἄφετοι οὖσαι τοῖς ἐντυχοῦσιν, ἀλλὰ καὶ Λοκρῶν τῶν Επιζεφυρίων, ἔτι

[12, 79]   μόνον στεφανουμένων τοῖς ὡραίοις ἄνθεσιν, ἀλλὰ καὶ μετὰ χεῖρας ἐχόντων τὸ

[12, 69]   αὐτοὺς τοὺς τὴν συμβολὴν εἰσενεγκόντας, ἀλλὰ καὶ οὗς παρακαλέσειεν ὁ Λύκων,

[12, 10]   καὶ πόδας αὐτοῖς ἀρκεῖ ἐσκεπάσθαι, ἀλλὰ καὶ περὶ ἄκραις ταῖς χερσὶν

[12, 9]   μὴ μόνον ὧν ἔπαθον τιμωρίαν, ἀλλὰ καὶ τῆς τῶν δορυφορούντων τρυφῆς

[12, 19]   οἱ ἵπποι οὺ μόνον ἐξωρχήσαντο, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀναβάτας ἔχοντες ηὐτομόλησαν

[12, 64]   (καὶ οὐ μόνον τῷ ἔργῳ ἀλλὰ καὶ τῷ λόγῳ. Ὄντα δὲ

[12, 47]   οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν γυναικῶν. Διὸ

[12, 40]   λιμνῶν Σινδὸς κομήτης· οὐ γὰρ ἀλλὰ κηρύσσω· ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ'

[12, 2]   βασιλεὺς οὐδὲ Κρόνος οὐδὲ Ποσειδῶν, ἀλλὰ Κύπρις βασίλεια. Τὴν οἵ γ'

[12, 3]   τὸν Αγησιλάου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως, ἀλλὰ μᾶλλον, εἰ ἔτυχεν, τὸν Ανάνιος

[12, 34]   γὰρ ἔμαθε ταῦτ' ἐμοῦ πέμποντος, ἀλλὰ μᾶλλον, πινειν, ἔπειτ ᾄδειν κακῶς,

[12, 39]   ἔδειμε καὶ Ταρσὸν μιῇ ἡμέρῃ, ἀλλὰ νῦν τέθνηκεν. Αμύντας δὲ ἐν

[12, 14]   παρὰ τοῖς ἀνδράσι τοῖς ἑαυτῶν, ἀλλὰ παρ' οἷς ἂν τύχωσι τῶν

[12, 64]   φανῆναι τὴν ἡδονήν, οὐκ (ὀλιγωρητέον, ἀλλὰ πολλὴν ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον, διὰ

[12, 3]   τῶν ἡμιθέων τῶν ἐπὶ Τροίας, ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον τῶν νῦν. Καὶ

[12, 62]   κατὰ τὴν τέχνην ἀηδῶς ἐποιεῖτο ἀλλὰ ῥᾳδίως, ὡς καὶ ᾄδειν γράφοντα,

[12, 3]   ὑπὸ τῆς σφετέρας ὠφελεῖσθαι δυνάμεως, ἀλλὰ τὰ μέγιστα βλάπτεσθαι παρενεχθέντας ὑπ'

[12, 28]   ουδὲν οὔτε προξενίας οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ τῇ σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ

[12, 17]   τοῖς ἀγῶσιν, προσκηρύττοντες οὐκ εὔνοιαν, ἀλλὰ τὴν εἰς τὰ (δεῖπνα χορηγίαν·

[12, 6]   ταύτην αὐτῷ περιτίθησι τὴν στολήν, ἀλλὰ τὴν Ομηρικήν. Πολλὰ δὲ τῶν

[12, 78]   ἐν Θορικίοις· Λοῦται δ' ἀληθῶς; ἀλλὰ τί; Β. Ἐκ χρυσοκολλήτου γε

[12, 3]   λέγει τὸν Αριστείδου βίον ἡδύν, ἀλλὰ τὸν Σμινδυρίδου τοῦ Συβαρίτου καὶ

[12, 12]   ἔλεγον οἱ Λυδοί, οὐχ ἕνα ἀλλὰ τρεῖς· οὕτως ἐξήσκηντο πρὸς τὰς

[12, 53]   δὲ αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ σιγὴ

[12, 40]   καὶ πίνειν κἠρᾶν, τὰ δ' ἄλλα πάντα κατὰ πετρῶν ὤθει. Ὡς

[12, 64]   εἷναι τῆς ἐξουσίας, τὰ δὲ ἄλλα πάντα σχεδὸν ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν

[12, 53]   τὴν τοῦ Ερμοῦ· τὰ μὲν ἄλλα σχεδὸν καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν

[12, 47]   δὲ οἷνον πάρεῖχον καὶ τὰ ἄλλα τὰ πρὸς τὴν καθ' ἡμέραν

[12, 10]   πρότερον εὕρητο οὐδὲν αὐτῶν ἀφῄρηται ἄλλα τε καινὰ αἰεὶ ἐπιμηχανῶνται, καὶ

[12, 26]   τέκνων κατεπίττωσαν. Ὧν καιομένων φασὶν ἄλλα τε πολλὰ γενέσθαι τέρατα καὶ

[12, 76]   ὁ Κινησίας νοσώδης καὶ δεινὸς τἄλλα Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ

[12, 10]   τε καὶ ἐντρίρουσιν αὐτοὺς καὶ τἄλλα ῥυθμίζουσιν. ~Λυδοὶ δὲ εἰς τοσοῦτον

[12, 39]   μιῇ. Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς τἄλλα τούτου οὐκ ἅξια, τοῦ ἀποκροτήματος

[12, 26]   Ὧν καιομένων φασὶν ἄλλα τε πολλὰ γενέσθαι τέρατα καὶ ἐλαίαν ἱερὰν

[12, 46]   μὲν ἐν δουρὶ τιθεὶς αὐχένα, πολλὰ δ' ἐν τροχῷ, πολλὰ δὲ

[12, 73]   μὲν τῶν ἀγριμαίων ἔγκειται πεπονημένα, πολλὰ δ' ἐσθ᾽ ὅτε καὶ τῶν

[12, 64]   βρωμάτων εἴδη, πολλὰ δὲ πεμμάτων, πολλὰ δὲ θυμιαμάτων καὶ μύρων, πολλὰ

[12, 64]   πολλὰ δὲ θυμιαμάτων καὶ μύρων, πολλὰ δὲ ἱματίων καὶ στρωμάτων καὶ

[12, 46]   αὐχένα, πολλὰ δ' ἐν τροχῷ, πολλὰ δὲ νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς,

[12, 64]   πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων εἴδη, πολλὰ δὲ πεμμάτων, πολλὰ δὲ θυμιαμάτων

[12, 6]   τὴν στολήν, ἀλλὰ τὴν Ομηρικήν. Πολλὰ δὲ τῶν Ξάνθου παραπεποίηκεν ὁ

[12, 63]   Διέτριβεν δ' ὁ Αρίστιππος τὰ πολλὰ ἐν Αἰγίνῃ τρυφῶν· διὸ καὶ

[12, 35]   καὶ βρώμασιν, ὥστε καὶ προσαποφέρειν πολλὰ καὶ καταυλουμένους πρὸς χελωνίδος πολυκρότου

[12, 14]   γε τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργαστήρια κατεσκεύασται πολλὰ καὶ τεχνῖται τούτου τοῦ πράγματός

[12, 14]   ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς δὲ τὰ πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ τὰς κλίνας,

[12, 46]   πονηρὸς Αρτέμων, κίβδηλον εὑρίσκων βίον, πολλὰ μὲν ἐν δουρὶ τιθεὶς αὐχένα,

[12, 64]   διὰ ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων εἴδη, πολλὰ

[12, 73]   ὡς εἴκοσι ἀρτάβας, ἐν ᾧ πολλὰ μὲν τῶν ἀγριμαίων ἔγκειται πεπονημένα,

[12, 38]   παχείαις, ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ ξύλα καὶ παχέα, ὥστε μὴ

[12, 74]   μέσην τὴν ἐκκλησίαν καὶ Λυσάνδρου πολλὰ ὀνειδίσαντος ἐν τῷ κοινῷ ὡς

[12, 52]   Ερετριέων κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ (ὄντα. Ὥστε Ιππόνικος ὁ ἀπ'

[12, 14]   τρόπον τοῖς θρεψαμένοις, πότους τὰ πολλὰ ποιούμενοι καὶ πλησιάζοντες ταῖς γυναιξὶν

[12, 55]   ἠκολούθει δὲ αὐτοῖς καὶ ὑποζύγια πολλὰ τὰ τὴν κόνιν κομίζοντα πρὸς

[12, 60]   (ἐπὶ τὴν γῆν, ἀνθινά τε πολλὰ τῶν ἐδαφῶν ἐν τοῖς ἀνδρῶσιν

[12, 64]   χρυσὸς καὶ ἄργυρος καὶ τὰ πολλὰ τῶν εὐοφθάλμων τε καὶ σπανίων,

[12, 77]   τρυφὴν εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ πολλα χρήματα ἀναλώσαντα, ὡς ἔξω τῶν

[12, 52]   οὐκ ἀσφαλὲς ἐν ἰδιωτικῇ οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα εἷναι. Καὶ ἔδοσαν Αθηναῖοι·

[12, 51]   οὐδὲ ταφῆς κατηξιώθη, καίτοι Ταραντίνων πολλὰ χρήματα ὑποσχομένων τοῖς πολεμίοις ὑσπὲρ

[12, 38]   ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ ξύλα καὶ παχέα, ὥστε μὴ εἶναι

[12, 47]   ἀγνώμονα εἴη πεποιηκὼς Αλκιβιάδης, Οὐ μὰ Δί᾽ ἔφη, ἀλλ᾽ εὐγνωμονέθτατα· ἔχων

[12, 19]   αὐληταὶ ἐν στρατιωτικῇ σκευῇ· καὶ ἅμα αὐλούντων ἀκούοντες οἱ ἵπποι οὺ

[12, 39]   ἐστιν ὁ λεγόμενος, οἷμαι, Διὸς ἅμα καὶ βασιλέως ἐγκέ φαλος· ὅθεν

[12, 9]   ὁ λεγόμενος, οἶμαι, καὶ Διὸς ἅμα καὶ βασιλέως ἐγκέφαλος. Χάρης δ'

[12, 9]   γάρ, ὡς ἔοικεν, ἡ παράκαιρος ἅμα καὶ μάταιος αὐτῶν περὶ τὸν

[12, 16]   Αρχύταν φησὶ τὸν Ταραντῖνον πολιτικον ἅμα και φιλόσοφον γενομενον πλείστους οἰκέτας

[12, 52]   ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν, κώνειον πιόντες ἅμα τὸν βίον ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ δὲ

[12, 27]   συμφορῶν, ἐπεὶ διὰ τὸ (πένθος ἅμα τόν τε τῶν βίων ὄλβον

[12, 75]   οὕς ᾖσμεν ὄντας ᾁδοφοίτας καὶ θαμὰ ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας. Α. Εἰσὶ γάρ

[12, 76]   Κινησίας, εἰς ὃν καὶ ὅλον δρᾶμα γέγραφεν Στράττις, Φθιώτην Αχιλλέα αὐτὸν

[12, 13]   διάγων καὶ πράττει οὐδὲ ἓν πρᾶγμα αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς πλησιάζει, (ἀλλὰ

[12, 14]   καὶ τό, προσαγορεύσαντες αἰσχρῶς τὸ πρᾶγμα. Ἐπειδαν δὲ συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας,

[12, 15]   ἰδὼν τοὺς ἐργάτας σκάπτοντας αὐτὸς ῥῆγμα λαβεῖν· πρὸς ὃν ἀποκρίνασθαί τινα

[12, 79]   ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτ' οὖν οἱονεὶ δεῖγμα τῆς φύσεως τὰ ὡραῖα μετὰ

[12, 79]   ἀρχή τε γὰρ ἐντυχίας καὶ παράδειγμα τῆς βουλήσεως αὐτοῖς γίνεται διὰ

[12, 76]   αὐτὸν ζῆν μᾶλλον ἢ τεθνάναι παράδείγμα τοῖς αλλοις, ἵν' εἰδῶσιν ὅτι

[12, 68]   οὖν λάβῃς τὴν ἐπιστολήν, σύνταξον κήρυγμα ποιήσασθαι ὅπως οἱ μὲν φιλόσοφοι

[12, 55]   τῆς σκηνῆς τὸ τῶν ἐλεφάντων ἄγημα διεσκευασμένον ἐφειστήκει καὶ Μακεδόνες χίλιοι

[12, 53]   καὶ τὴν καυσίαν ἔχουσαν τὸ διάδημα τὸ (βασιλικόν, ἐν δὲ τῇ

[12, 9]   κρατῆρα χρυσοῦν (Θεοδώρου τοῦ Σαμίου ποίημα. Ἀγαθοκλῆς δ' ἐν τρίτῳ περὶ

[12, 38]   χρυσίου τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις,

[12, 38]   δὲ ἐν τῇ πυρᾷ καὶ οἴκημα ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων κἀνταῦθα κλίνας

[12, 52]   σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς οἰκίας· (τελευτησάντων

[12, 9]   τῆς βασιλικῆς κλίνης ὑπὲρ κεφαλῆς οἴκημά τι πεντάκλινον, ἐν ᾦ χρυσίου

[12, 9]   βασιλικόν. Καὶ πρὸς ποδῶν ἕτερον οἴκημα τρίκλινον, οὗ τάλαντα τρισχίλια ἔκειτο

[12, 50]   σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ

[12, 73]   φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους κατασκευάσαντες, τὸ τίμημα ἔχουσαν ἑκάστην ἧς προειρήκαμεν δαπάνης,

[12, 9]   τρυφῆς εἰς ὅσον ἦλθον ἀνανδρίας ὑπόμνημα. Δύναται γάρ, ὡς ἔοικεν, ἡ

[12, 11]   ὕβρεως ἐοίκασιν εἷναι πρὸς ἀλήθειαν ὑπόμνημα καὶ τιμωρίας. Πρὸς ἣν εἷς

[12, 50]   καὶ χρυσοῦν στέφανον, ἔτι δ᾽ (ἐπιπόρπημα μετελάμβανε τραγικόν. Αλέξανδρος δ' ὡς

[12, 12]   ἀκήκο' οὐδεπώποτε. Α. Θαυμαστὸν ἐμὸν εὕρημα· πάνυ πολὺν δ' ἐγὼ (ἐὰν

[12, 37]   μάρτυρας τρυφῆς, ἦ που ποθεινὸν χρῆμα παιζούση φρενί, ἐπώνυμον γοῦν εὐθὺς

[12, 12]   γὰρ τούτων διάπτωμ' ἐγένετ' ἢ ἁμάρτημα τί; (Καὶ Νικόστρατος ἐν Μαγείρῳ·

[12, 77]   λήκυθον βάλλ ειν μεγιστον τι διάστημα, τῶν ἐλαφρῶν σωμάτων διὰ τὸ

[12, 74]   νομίζεσθαι, εἴ τις ἢ τὸ σχῆμα ἀνανδρότερον ἔχων ἢ τὸν ὄγκον

[12, 50]   ἦν γὰρ κατὰ μὲν τὸ σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα

[12, 50]   Μαρδόνιον, τὰ τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν νόμιμα καὶ εἰς ὑπερηφανίαν ἐπιδοὺς περὶ

[12, 6]   ὁ πόνος. ~(Διόπερ καὶ Μεγακλείδης ἐπιτιμᾷ τοῖς μεθ᾽ Ομηρον καὶ Ησίοδον

[12, 21]   ἀπεστράφη μὲν τὸ τῆς Ηρας ἄγαλμα, τὸ δὲ ἔδαφος ἀνῆκε πηγὴν

[12, 55]   φίλων καὶ τῶν θεραπευόντων οὐδεὶς ἐτόλμα προσπορεύεσθαι Αλεξάνδρῳ· τοιοῦτον ἐγεγόνει τὸ

[12, 50]   ὡς αὐτὸς ἀναθείς, τόδε τὸ ἐπίγραμμα, διὰ τὴν τρυφὴν καὶ ὑπερηφανίαν

[12, 77]   καὶ Φιλιππίδου (κληροῦχε, Νυκτός τ' ὄμμα τῆς μελαμπέπλου. Καὶ Αριστοφῶν Πλάτωνι·

[12, 65]   πρόσωπον, καὶ πάλιν τὸ χρύσεον ὄμμα τὸ τᾶς Δίκας. Ἀπεθεώθη δὲ

[12, 65]   καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης ὄνομα ὥστε (παρ' ἐνίοις καὶ βωμοὺς

[12, 76]   δε νουμηνιαστῶν κακοδαιμονιστὰς σφίσιν αὐτοῖς τοὔνομα θέμενοι, πρέπον μὲν ταῖς αὑτῶν

[12, 72]   Παχὺς γὰρ ὑς ἔκειτ' ἐπὶ στόμα. Καὶ πάλιν· Ἐτρύφησεν, ὥστε μὴ

[12, 8]   αὐλὴν ἔλθοι, ἀνέβαινεν ἐπὶ τὸ ἅρμα, ἐνίοτε δὲ καὶ ἐφ' ἵππον.

[12, 7]   εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐναί. Μόνως γὰρ οὕτως

[12, 6]   ἐδοκίμαζεν, ἢ διὰ τί τὰ θερμὰ λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς

[12, 40]   μὲν ἁγναί, φρὴν δ' ἔχει μίασμά τι. Κτησίας δὲ ἱστορεῖ Ανναρον

[12, 64]   ἄτοπον τὸ τῶν ἀρετῶν τούτων κατασκεύασμα καὶ πολὺ τῆς φύσεως ἀφεστηκὸς

[12, 68]   ὁμοίως δὲ καὶ Μεσσήνιοι κατὰ ψήφισμα ἐξέωσαν τοὺς Επικουρείους, Αντίοχος δὲ

[12, 18]   τὸ δὲ μέσον τῆς ἡμέρας καῦμα ἀνύποιστον· ὥστε τοὺς πλείστους αὐτῶν

[12, 40]   ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ' ἐγενόμην πνεῦμα, νῦν δ' οὐκ ἔτ' οὐδέν,

[12, 52]   βασιλεὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ερέτριαν στράτευμα, προστάξας ἀνάστατον ποιῆσαι τὴν πόλιν,

[12, 28]   ἐν Στρατιώταις· Χαῖρ᾽ ὧ διαπόντιον στράτευμα, τί πράττομεν; Τὰ μὲν πρὸς

[12, 69]   τὴν διατριβὴν ἀνακόπτεσθαι, καθάπερ εἰς πολίτευμα πονηρὸν καὶ χορηγιῶν καὶ λειτουργιῶν

[12, 46]   περὶ πλευρῇσι δέρρριον βοός, νήπλυτον εἴλυμα κακῆς ἀσπίδος, ἀρτοπώλισιν (κἀθελοπόρνοισιν ὁμιλέων

[12, 69]   πόσον ἑκάστη τῶν ἑταιρουσῶν ἐπράττετο μίσθωμα ἀκριβῶς ἠπίστατο. Ὕστερον δὲ κα

[12, 55]   τοιοῦτον ἐγεγόνει τὸ περὶ αὐτὸν ἀξίωμα. Ἔγραψεν δὲ καί ποτε Αλέξανδρος

[12, 39]   Τοῖς αὐτῷ πορίσασιν ἡδύ τι βρῶμα ἆθλα ἐτίθει. νοῦν ἔχων· τοῦτο

[12, 9]   γοῦν πορίσασί τι αὐτῷ ἡδὺ βρῶμα διδοὺς ἆθλα τοῦ πορισθέντος οὐχ

[12, 20]   ὀψοποιῶν ἢ μαγείρων ἴδιον εὕροι βρῶμα καὶ περιττόν, ἐξουσιαν μὴ εἶναι

[12, 74]   ἄνδρες πολῖται, οἷός εἰμι τὸ σῶμα· ἀλλα καὶ γυναῖκα ἔχω πολλῷ

[12, 77]   οὐ μόνον μικρὸν γενέσθαι τὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ λεπτόν, ἀκρότονον δ᾽

[12, 77]   εῖναί. Ἦν, δ' εὐτελὴς τὸ σῶμα διὰ λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης

[12, 72]   δὲ καὶ ἄλλοι πᾶν τὸ σῶμα διεστράφησαν διὰ τὰς ἀκαίρους ἡδονάς,

[12, 10]   χειμῶνι οὐ μόνον κεφαλὴν καὶ σῶμα καὶ πόδας αὐτοῖς ἀρκεῖ ἐσκεπάσθαι,

[12, 74]   αὐτοῦ, πάνυ ἦν παχὺς τὸ σῶμα καὶ τοῖς πολίταις ποτὲ στασιάζουσι

[12, 78]   Τροφωνίῳ φησίν· Ἔπειτ' ἀλείφεσθαι τὸ σῶμά μοι· πρίω μύρον ἴρινον καὶ

[12, 7]   ἐν Ιφιγενείᾳ· Νόει πρὸς ἀνδρί, σῶμα πουλύπους ὅπως πέτρᾳ τραπέσθαι γνησίου

[12, 73]   Διὰ δὲ τρυφὴν διέφθαρτο τὸ σῶμα ὑπὸ παχύτητος καὶ γαστρὸς μεγέθους,

[12, 51]   ὑσπὲρ τοῦ ἀνελέσθαι αὐτοῦ τὸ σῶμα. Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ ι'

[12, 39]   τῇ πόλει (λέγεσθαι δὲ τὸ χῶμα τοῦτ' εἷναι Σαρδαναπάλλου τοῦ βασιλεύσαντος

[12, 39]   ἐν τῇ Νίνῳ φησὶν εἶναι χῶμα ὑψηλόν, ὅπερ κατασπάσαι Κῦρον ἐν

[12, 7]   κάτα' δῆμον ἅπαντα, δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἑξείης,

[12, 29]   τὴν εἴσω μοῖραν ἅμματ᾽ ἔχουσιν ἀνὰ μέσον. Τούτοις πᾶσι χρῆσθαί φησι

[12, 39]   φαλος· ὅθεν ὁ πάντων εὐδαιμονέστατος Σαρδανά παλλος, ὁ παρ' ὅλον τὸν

[12, 12]   (Καὶ Νικόστρατος ἐν Μαγείρῳ· Ὃς μέλανα ποιεῖν ζωμὸν οὐκ ἠπίστατο, θρῖον

[12, 53]   φησὶν ὁ Εφιππος, κηρύγματα ἐγίνετο ὑπερήφανα καὶ τῆς Περσικῆς ὑπεροψίας (αὐθαδέστερα.

[12, 58]   τροφὴ σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ· τὰ δὲ λείψανα κατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ Διονύσιος τέλος

[12, 60]   ὥστε χαρισαμένου τῷ Μοσχίωνι τὰ λείψανα Μοσχίων ἐν ἔτεσι δύο τρεῖς

[12, 12]   τινα ἔλεγον οἱ Λυδοί, οὐχ ἕνα ἀλλὰ τρεῖς· οὕτως ἐξήσκηντο πρὸς

[12, 75]   σκότου πύλας ἔτλη κατελθεῖν; Β. Ἕνα γὰρ ἀφ' ἑκάστης τέχνης εἱλόμεθα

[12, 51]   τάλας ἐγώ, τὸ μηδὲ τούτων ἕνα γενέσθαι. ~(Περὶ δὲ Καλλίου καὶ

[12, 1]   ἄν τις ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἕνα καλῇ, πάρεισιν ὀκτωκαίδεκ' ἄλλοι καὶ

[12, 43]   οὐ γὰρ εἶχεν οὐδέπω λόφον. ἕνα κατακόψας μάλα συχνοὺς ἐδείπνισεν Χάρης

[12, 77]   Ὑπερείδης τῷ ῥήτορι, λέγων αὐτὸν ἕνα τῶν πολιτευομένων εῖναί. Ἦν, δ'

[12, 42]   Ἀφικομένου δ' ἐκείνου καὶ εἰπόντος μηδένα εἶναι ἐν τῷ θαλάμῳ, τοξεύσας

[12, 1]   ὥστ' ἦν κράτιστον μηδὲ καλέσαι μηδένα. Κἀμοὶ δ' ἦν κράτιστον σιωπᾶν

[12, 9]   δὲ τοῦτο λιβάδας ἑβδομήκοντα, καὶ μηδένα πίνειν ἀπ' αὐτοῦ ἢ μόνον

[12, 65]   τὸ τῶν (ἀνθρώπων γένος καὶ μηδένα τῶν πολιτῶν τρυφᾶν, ἀνακῦψαι πεποιήκασι

[12, 44]   τοῖς ἀγροῖς καὶ τοῖς κήποις οὐδένα τοῦ καρποῦ καθίστα φύλακα, ὅπως

[12, 56]   ζῴων ἀδιαίρετα ἐσκευασμένα, ἅμαξαν πληρῶσαι δυνάμενα· καὶ μετὰ ταῦτα μελιπήκτων καὶ

[12, 47]   πολὺ τῆς ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει, ἃ ἀπ' αὐτοῦ Αλκιριάδες

[12, 17]   Συβαρῖται καὶ ἱμάτια Μιλησίων ἐρίων πεποιημένα· ἀφ' ὧν δὴ καὶ αἱ

[12, 80]   κλινήρης γίνεται καὶ διηγεῖται τὰ γεγενημένα τῷ ἀδελφῷ ἑαυτοῦ ὄντι νεωτέρῳ.

[12, 73]   πολλὰ μὲν τῶν ἀγριμαίων ἔγκειται πεπονημένα, πολλὰ δ' ἐσθ᾽ ὅτε καὶ

[12, 32]   περὶ τὴν ἀγορὰν καὶ τὸν λιμένα διατρίβειν ἀκόλαστοι καὶ συνουσιάζειν καὶ

[12, 60]   ἐδαφῶν ἐν τοῖς ἀνδρῶσιν κατεσκευάζετο διαπεποικιλμένα ὑπὸ δημιουργῶν, ἦσαν δὲ καὶ

[12, 81]   πλοῖα τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα ὑπολαμβάνειν ἑαυτοῦ εἱναι, καὶ ἀπεγράφετο

[12, 60]   ἦν αὐτῷ τὰ ἐν δείπνοις παρασκευαζόμενα καθ' ἡμέραν ὥστε χαρισαμένου τῷ

[12, 6]   τί τὰ θερμὰ λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς γῆς πάντες Ηρακλέους

[12, 14]   δὲ τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα τὰ γινόμενα παιδία οὐκ εἰδότας ὅτου πατρός

[12, 37]   ὁ ποιήσας τὰ εἰς αὐτὸν ἀναφερόμενα Κυμαϊκά, (διετέλεσαν χρυσοφοροῦντες καὶ ἀνθιναῖς

[12, 10]   αἱ τάπιδες. Καὶ μὴν τὰ πεττόμενα ἐπὶ τράπεζαν ὅσα τε πρότερον

[12, 16]   Μασσανάσσης καὶ εἷχεν (παρ' αὑτῷ τρεφόμενα τῶν υἱῶν (πολλοὶ δὲ ἦσαν)

[12, 56]   πτηνῶν καὶ θαλαττίων ζῴων ἀδιαίρετα ἐσκευασμένα, ἅμαξαν πληρῶσαι δυνάμενα· καὶ μετὰ

[12, 24]   Ἐμφανῆ γὰρ ἦν μέχρι, πόρρω κεχαλκευμένα τῶν ἐξ οὐρανοῦ βελῶν· και

[12, 38]   δύο θυγατέρας ὁρῶν τὰ πράγματα κακούμενα προπεπόμφει εἰς Νίνον πρὸς τὸν

[12, 46]   Πρὶν μὲν ἔχων βερβέριον, καλύμματ' ἐσφηκωμένα, καὶ ξυλίνους ἀστραγάλους ἐν ὠσὶ

[12, 64]   καὶ (κατὰ τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριρωμένα φαίνεται, ~Εἰπὼν δὲ τούτοις ἑξῆς

[12, 78]   δὲ τὸ γόνυ καὶ τὸν αὐχένα. Αναξανδρίπης δὲ ἐν Πρωτεσιλάῳ· Μύρον

[12, 46]   πολλὰ μὲν ἐν δουρὶ τιθεὶς αὐχένα, πολλὰ δ' ἐν τροχῷ, πολλὰ

[12, 45]   τὴν στεφανηφόρον ἀρχὴν ἀναλαβόντα θῦσαι Αθηνᾷ καὶ τὴν ἑορτὴν Παναθήναια ὀνομάσαι

[12, 16]   ἄνθρωπον, ἂν ἔχῃ βίον, ἢ χῆνα πλατυγίζοντα καὶ κεχηνότα ἢ στρουθὸν

[12, 20]   πρὸ ἐνιαυτοῦ τὴν κλῆσιν ποιεῖσθαι, ἵνα ἀξίως ποιούμεναι τοῦ χρόνου τὴν

[12, 71]   τοσαῦτ' ἔτη διαφυλάξειεν τὴν βασιλείαν, ἵνα καὶ αὐτὸς τοῦτο μιμοῖτο, Τὰ

[12, 5]   αὐτοῖς δίφρους ἔφερον οἱ παῖδες, ἵνα μὴ καθίζοιεν ὡς ἔτυχεν. Καὶ

[12, 76]   τὸ φιλύρας λαμβάνοντα σανίδα συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ κάμπτηται διά τε τὸ

[12, 2]   ποιητής, τῶν ἀπολαυστικῶν εἷς ὢν, ἵνα μὴ κατηγορῇ τοῦ γήρως, εἰς

[12, 40]   ἐκ τοῦ τῆς τίτθης στόματος, ἵνα μὴ μασώμενος πονέσειεν, οὐ πώποτε

[12, 67]   καὶ οἱ ἀπὸ τούτου, καὶ ἵνα μὴ τοὺς καται γισμοὺς λέγω

[12, 70]   στόματι κημὸν ἔτριβε τὸ σταῖς, ἵνα μήτε ἱδρὼς ἐπιρρέοι μήτε τοῖς

[12, 8]   δὲ τὰς μὲν ἡμέρας κοιμῶνται ἵνα νυκτὸς ἐγρηγορῶσι, τῆς δὲ νυκτὸς

[12, 48]   ἀκρασίας ἕνεκεν συνελθεῖν ἔφη, ἀλλ' ἵνα ὁ γενόμενος ἐξ αὐτοῦ βασιλεύσῃ

[12, 19]   λέγων ὅτι προδιεστειλάμην τῷ πορθμεῖ ἵνα παρὰ τὴν γῆν πλέῃ. Ὁ

[12, 69]   ἱκανῶς ἡν ἄτοπος. Οὐ γὰρ ἵνα συρρυέντες ἐπὶ τὸ αὐτὸ τῆς

[12, 72]   βουλομένοις προτιθέμενος κιβωτὸν τοῦ σώματος ἵνα τὰ μὲν λοιπὰ μέρη κρύπτοι,

[12, 69]   περὶ Πλάτωνα καὶ (Σπεύσιππον, ἀλλ' ἵνα φαίνωνται και τὸ θεῖον τιμῶντες

[12, 10]   οὐδὲν αὐτῶν ἀφῄρηται ἄλλα τε καινὰ αἰεὶ ἐπιμηχανῶνται, καὶ ὄψα γε

[12, 55]   τὸν ἀριθμὸν χίλιοι, οἱ μὲν φλόγινα ἐνδεδυκότες, οἱ δὲ ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ

[12, 60]   μύρων ἔπιπτεν (ἐπὶ τὴν γῆν, ἀνθινά τε πολλὰ τῶν ἐδαφῶν ἐν

[12, 20]   γυναῖκας μὴ κοσμεῖσθαι χρυσῷ μηδ' ἀνθινὰ φορεῖν μηδ' ἐσθῆτας ἔχειν πορφυρᾶς

[12, 29]   Ιώνων ἰοβαφῆ καὶ πορφυρᾶ καὶ κρόκινα ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ δὲ κεφαλαὶ

[12, 35]   γραμματείοις οὕτως γὰρ ἐκάλουν τὰ κοινὰ τῶν συνδείπνων ὡς οἰκητηρίοις ἐνδιαιτώμενοι,

[12, 26]   τοῦ μαντείου καὶ ἐπερωτώντων διὰ τίνα αἰτίαν ἀπελαύνονται εἶπεν· Καί μοι

[12, 59]   ὕδασιν, ἐν ᾧ καὶ τόπον τινὰ εἶναι καλούμενον Αμαλθείας Κέρας, ὃ

[12, 77]   Πολλῷ οὗν κάλλιόν ἐστι τοιοῦτόν τινα εἶναι τὴν ἰδέαν ἢ ὥς

[12, 12]   γράψαντας Ὀψαρτυτικά. Καὶ κάνδαυλον (δέ τινα ἔλεγον οἱ Λυδοί, οὐχ ἕνα

[12, 63]   αὐτὸν Αλεξις ἐν Γαλατείᾳ ποιεῖ τινα θεράποντα διηγούμενον περί τινος τῶν

[12, 44]   τοῦτο πολλάκις, ὁπότε τῶν πολιτῶν (τινα ἴδοι κακῶς ἠμφιεσμένον, κελεύειν αὐτῷ

[12, 51]   τῶν δυναστῶν καὶ παιδείας εἴ τινα καὶ ἄλλον καὶ αὐτὸν ἐπιμεληθέντα

[12, 57]   παρὰ τοῖς ἐμοῖς Αλεξανδρεῦσιν λαύραν τινὰ καλουμένην μέχρι καὶ νῦν Εὐδαιμόνων,

[12, 18]   μεταρολὴ ἐπεί τις τῶν οἰκετῶν τινα μαστιγῶν τοῦτον καταφυγόντα εἰς τὰ

[12, 12]   δέ σοι παρὰ τοῦτο κάνδαυλόν τινα παραθήσομεν, Β. Κάνδαυλον; Οὐκ ἐδήδοκα

[12, 78]   δὲ ἐν μὲν Αλκήστιδι ἐλαίῳ τινὰ ποιεῖ (χριόμενον τοὺς πόδας. Ἐν

[12, 15]   ῥῆγμα λαβεῖν· πρὸς ὃν ἀποκρίνασθαί τινα τῶν ἀκουσάντων Αὐτὸς δὲ σοῦ

[12, 42]   Ἤδη δ᾽ (ἔκφρων γενόμενος ἔπεμπέ τινα τῶν δορυφόρων ὀψόμενον εἰ παραγέγονεν

[12, 44]   κελεύειν αὐτῷ μεταμφιέννυσθαι τῶν νεανίσκων τινὰ τῶν συνακολουθούντων αὐτῷ. Ἐκ δὴ

[12, 4]   Ἡ δὲ ὄψου, εἴ πῄ τινα ὠφέλειαν πρὸς εὐεξίαν παρέχεται; Πάνυ

[12, 58]   χρόνον οἱ ὑβρισθέντες γυναῖκα καὶ τέκνα ἐκείνου λαβόντες ὑποχείρια ἐπὶ τῆς

[12, 16]   υἱῶν (πολλοὶ δὲ ἦσαν) τὰ τέκνα καὶ τῶν θυγατέρων ὁμοίως, καὶ

[12, 26]   τοὺς πλουσίους ἐκβαλὼν καὶ τὰ τέκνα τῶν φυγόντων εἰς ἁλωνίας συναγαγών,

[12, 19]   Βισάλται ἀπίξονται ἐπ' αὐτούς, καὶ πυκνὰ, περὶ τούτου διελέγοντο ἐν τῷ

[12, 23]   τῶν Καρβινατῶν ἱερὰ καὶ σκηνοποιησάμενοι γυμνὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα

[12, 40]   εἶχε χρυσίου πόντον, τάλαντα πολλῷ πλέονα Κασπίης ψάμμου· ὃς οὐκ ἴδ᾽

[12, 73]   θαλαττίων (ἰχθύων ταρίχου τε ξενικοῦ πλείονα γένη· πολλάκις δέ τινες καὶ

[12, 81]   φάσκων κατὰ τὸν βίον ἡσθῆναι πλείονα λύπην μὲν γὰρ οὐδ' ἡντινοῦν

[12, 78]   τιτθία, σισυμβρίνῳ, δὲ τὸν ἕτερον βραχίονα, ἀμαρακίνῳ δὲ τὰς ὀφρῦς καὶ

[12, 44]   Διονύσου πρόσωπον ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα. ~Περικλέα δὲ τὸν Ολύμπιόν φησιν

[12, 61]   τε πρῶτον εἰς ἅπαν Ρωμαίοις ἡγεμόνα γενέσθαι, καρπωσάμενον δυεῖν βασιλέων πλοῦτον

[12, 15]   (Ἄλλος δὲ Συβαρίτης παραγενόμενος εἰς Λακεδαίμονα καὶ κληθεὶς εἰς φιδίτιον, ἐπὶ

[12, 47]   καὶ ἐρωτικῶς, λεγόντων τινῶν ὡς ἀγνώμονα εἴη πεποιηκὼς Αλκιβιάδης, Οὐ μὰ

[12, 43]   τῶν κωμῳδιῶν ποιητὴς μέμνητα οὕτως· Αλεκτρυόνα τὸν τοῦ Φιλίππου παραλαβὼν ἀωρὶ

[12, 15]   ὕπνοι· οὐκ ἐξῆν δ' οὐδ' ἀλεκτρυόνα ἐν τῇ πόλει τρέφεσθαι. Ἱστορεῖ

[12, 54]   στάδιοι τέσσαρες. Ἐγίνετο δὲ τὰ δεῖπνα πρὸς σάλπιγγα τότε μὲν ἐν

[12, 60]   μὲν δαπάναις ταῖς εἰς τὰ δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε, τῇ δὲ

[12, 17]   εὔνοιαν, ἀλλὰ τὴν εἰς τὰ (δεῖπνα χορηγίαν· ἐν οἷς στεφανοῦσθαι καὶ

[12, 53]   τὸ δαπεδον. Ἐθυμιᾶτο δὲ αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα· εὐφημία

[12, 50]   Σπαρτιατῶν βασιλεὺς καταθέμενος τὸν πάτριον τρίβωνα τὴν Περσικὴν ἐνεδύετο στολήν. Ὁ

[12, 21]   τὸν τῶν Ὀλυμπίων τῶν πανυ ἀγῶνα ἀμαυρῶσαι ἐθελήσαντες, καθ' ὃν γὰρ

[12, 22]   χρόνῳ προθέντες (ἀργυρικὸν σφόδρα πλούσιον ἀγῶνα. Οἱ δὲ Συβαρίτας τοῦτο ποιῆσαι

[12, 38]   στολὴν ἔχοντα καὶ κατεξυρημένον τὸν πώγωνα καὶ κατακεκιοηρισμένον (ἧν δὲ καὶ

[12, 46]   νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς, κόμην πώγωνά τ' ἐκτετιλμένος· νῦν δ' ἐπιβαίνει

[12, 11]   τόπον τὸν διὰ τὴν πρᾶξιν Ἁγνεῶνα κληθέντα συνάγοντες ὕβριζον. Καὶ τέλος

[12, 73]   οὐδέποτε πεζὸς εἰ μὴ διὰ Σκιπίωνα. Ὅτι δὲ τρυφῆς οὐκ ἦν

[12, 60]   τυρὸν νησιωτικόν. Ὡς δ' ἐπλούτησε, Μοσχίωνα τὸν ἄριστον τῶν τότε μαγείρων

[12, 11]   ὑποκοριζόμενοι τὸν τόπον καλοῦσιν Γλυκὺν Ἀγκῶνα. Οὐ μόνον δὲ Λυδῶν γυναῖκες

[12, 59]   καλούμενον Αμαλθείας Κέρας, ὃ τὸν Γέλωνα κατασκευάσαι, Σιληνὸς δ' ὁ Καλακτῖνος

[12, 46]   (τὴν προσηγορίαν ταύτην λαβεῖν τὸν Ἀρτέμωνα διὰ τὸ τρυφερῶς βιοῦντα περιφερέσθαι

[12, 75]   λέγων οὑτωσί· Καὶ τίς νεκρῶν κευθμῶνα καὶ σκότου πύλας ἔτλη κατελθεῖν;

[12, 52]   παρ' Ιππόνικον τὸν Καλλίου τὸν Αμμωνα ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς

[12, 78]   χερσὶ δὲ μῆλον ἕκαστος ἔχων σκίπωνά τ' ἠγόραζον. ~Κλέαρχος δ' ὁ

[12, 59]   καλεῖσθαι Μῦθον, ἐν ᾧ χρηματίζειν Ιέρωνα τὸν βασιλέα. Ἡ δὲ Πανορμῖτις

[12, 69]   τὰς συνόδους, ταύτας οἱ περὶ Πλάτωνα καὶ (Σπεύσιππον, ἀλλ' ἵνα φαίνωνται

[12, 41]   δ' ἐν πεντεκαιδεκάτῃ Φιλιππικῶν Ιστοριῶν Στράτωνά φησι τὸν Σιδώνιον βασιλέα ὑπεβαλεῖν

[12, 53]   ἡμέραν χλαμύδα τε πορφυρᾶν καὶ χιτῶνα μεσόλευκον καὶ τὴν καυσίαν ἔχουσαν

[12, 22]   ἐπανελευσόμενος· καὶ τυχὼν ἧκεν εἰς Κρότωνα. Βουλομένου τε αὐτόθι καταμένειν, ἐπιλαβομένου

[12, 36]   καὶ πολυτέλειαν, ὑπερβαλλομένους τὴν περὶ Κρότωνα καὶ Σύραριν παραδεδομένην φήμην. Οὐ

[12, 19]   ἐνικήθησαν. Συβαριτῶν δέ τις εἰς Κρότωνά ποτε διαπλεῦσαι βουληθεὶς ἐκ τῆς

[12, 6]   ξύλον ἔχοντα καὶ λεοντῆν καὶ τόξα· καὶ ταῦτα πλάσαι (πρῶτον Στησίχορον

[12, 58]   κατέκοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ δὲ λοιπὰ κρεανομησάμενοι ἐπηράσαντο τοῖς μὴ γευσαμένοις

[12, 72]   τοῦ σώματος ἵνα τὰ μὲν λοιπὰ μέρη κρύπτοι, τὸ δὲ πρόσωπον

[12, 60]   τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν τὰ λοιπὰ πάντα διὰ τὴν ἔμφυτον ἀκρασίαν

[12, 39]   ἐν χορῷ. ἡ περὶ τὰ λοιπὰ σπουδή. Φαίνεται γοῦν οὐκ ἄπρακτος

[12, 27]   ἐξηλείψαντο τὴν συμφορὰν προσαναγραψάμεναι τὰ λοιπὰ τοῦ χρωτός, ἵν' ὁ τῆς

[12, 67]   καὶ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰ τοιουτότροπα, ἐὰν ἡδονὴν παρασκευάζη· ἐὰν δὲ

[12, 62]   Οὐδὲ πατρὸς λαθόμην Εὐήνορος, ὅς ῥά μ' ἔφυσε γνήσιον, Ελλήνων πρῶτα

[12, 68]   ὅταν μηδεμίαν ἡδονὴν ποιῇ. ~Καλῶς ἄρα ποιοῦντες Ρωμαῖοι οί πάντα ἄριστοι

[12, 79]   τῶν ἐρωμένων πόθος, εἰ μὴ ἄρα τοῦ περὶ αὑτοὺς κόσμου χάριν

[12, 75]   σφόδρ' ἐπὶ λεπτῶν ἐλπίδων ὠχεῖσθ᾽ ἄρα· τούτους γάρ ἣν πολλῷ ξυνέλθῃ,

[12, 4]   φρόνησιν καὶ πρὸς τὸ σωφρονεῖν, ἆρά γε ὀρθῶς οὐκ ἀναγκαία ἂν

[12, 14]   καὶ ξυροῦνται τὰ σώματα· καὶ παρά γε τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργαστήρια κατεσκεύασται

[12, 74]   καὶ τῷ προσφέρεσθαι πλῆθος τροφῆς· παρὰ δὲ Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ

[12, 7]   δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἑξείης, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι σίτου καὶ

[12, 5]   ὅταν δαιτυμόνες μὲν ἀοιδοῦ ἀκουάζωνται, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι. Τοὺς δὲ

[12, 3]   κοινῶς μὲν ἐν ἅπασιν ὄντων, παρὰ δὲ τοῖς λογισμῷ χρωμένοις ἀποδοκιμαζομένων.

[12, 14]   φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα Βαρυλῴνια. ~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως τρυφήσασιν ἱστορεῖ

[12, 64]   τῷ Αρχύτα Βίῳ ἀφικέσθαι φησὶ παρὰ Διονυσίου τοῦ νεωτέρου πρεσβευτὰς πρὸς

[12, 63]   Ἔχω καὶ οὐκ ἔχομαι. Καὶ παρὰ Διονυσίῳ διηνέχθη τισὶ περὶ τῆς

[12, 4]   καὶ τὸ ἐπιορκεῖν συγγνώμην εἴληφεν παρὰ θεῶν, ὡς καθάπερ παίδων τῶν

[12, 21]   ἐξοκείλαντες εἰς ὕβριν, τὸ τελευταῖον παρὰ Κροτωνιατῶν λ' πρεσβευτῶν ἡκόντων ἅπαντας

[12, 74]   εἰκότως. Καὶ γὰρ ὀψοποιοὶ ἦσαν παρὰ Λακεδαιμονίοις κρέως σκευασίας, ἄλλου δ'

[12, 31]   φησίν· Ἀβροσύνας δὲ μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν ὄφρα τυραννίης ἦσαν ἄνευ

[12, 62]   ἐν τοῖς Βίοις. Οὗτος γὰρ παρὰ μέλος ὑπὲρ τὴν γραφικὴν τρυφήσας

[12, 9]   τῶν περικτιόνων, ἐπιφέρει καὶ τὴν παρὰ Μήδων γενέσθαι Πέρσαις μηλοφορίαν μὴ

[12, 78]   δὲ ἐν Πρωτεσιλάῳ· Μύρον τε παρὰ Πέρωνος, οὑπερ ἀπέδοτο (ἐχθὲς Μελανώπῳ,

[12, 61]   καὶ Τιγράνου. Διαβόητος δ' ἦν παρὰ (Ρωμαίοις καὶ Σίττιος ἐπὶ τρυφῇ

[12, 14]   τῶν τὴν Ιταλίαν οἰκούντων, μαθόντες παρὰ Σαυνιτῶν καὶ Μεσσαπίων. Ὑπὸ δὲ

[12, 17]   τοὺς ἄριστα τὰ παρατεθέντα διασκευάσαντας. Παρὰ Συβαρίταις δ' εὑρέθησαν καὶ πύελοι

[12, 20]   εἰκοστῇ τῶν Ιστοριῶν εἰπὼν ὅτι παρὰ Συρακοσίοις νόμος ἦν τὰς γυναῖκας

[12, 43]   νέους ἐν τοῖς αὐλητριδίοις καὶ παρὰ ταῖς ἑταίραις διατρίβειν, τοὺς δὲ

[12, 19]   ἦσαν τρυφῆς ἐληλακότες ὡς καὶ παρὰ τὰς εὐωχίας τοὺς ἵππους ἐθίσαι

[12, 19]   ὅτι προδιεστειλάμην τῷ πορθμεῖ ἵνα παρὰ τὴν γῆν πλέῃ. Ὁ δὲ

[12, 19]   θάλασσαν ἔμελλες πεζεύειν καὶ μὴ παρὰ τὴν γῆν πλεῖν. ~(Φύλαρχος δ'

[12, 16]   πλείστους οἰκέτας ἔχοντα αἰεὶ τούτοις παρὰ τὴν δίαιταν ἀφιεμένοις εἰς τὸ

[12, 19]   μόλις ἄν σου ὑπήκουσα εἰ παρὰ τὴν θάλασσαν ἔμελλες πεζεύειν καὶ

[12, 78]   φησί· Τήν τε παῖδ' ἀλείμματα παρὰ τῆς θεοῦ λαβοῦσαν εἶτα τοὺς

[12, 16]   φησιν ὁ Τίμαιος, τοὺς καλουμένους παρά τισι στίλπωνας καὶ κυνάρια Μελιταῖα,

[12, 53]   ἑταίρων. Νικοβούλη δέ φησιν ὅτι παρὰ τὸ δεῖπνον πάντες οἱ ἀγωνισταὶ

[12, 14]   γυμναῖς. Δειπνεῖν δὲ αὐτὰς οὐ παρὰ τοῖς ἀνδράσι τοῖς ἑαυτῶν, ἀλλὰ

[12, 62]   πότοις ἀκαίροις χρησάμενος. ~Οὕτω δὲ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ τῆς τρυφῆς

[12, 57]   ὁ Κλέαρχος. Οἷδα δὲ κἀγὼ παρὰ τοῖς ἐμοῖς Αλεξανδρεῦσιν λαύραν τινὰ

[12, 64]   ἀζήτητον γενέσθαι, ἀλλὰ καὶ δῶρα παρὰ τοῖς Πέρσαις προκεῖσθαι λέγεται τοῖς

[12, 57]   Σάρδεσιν Αγκῶνι Γλυκεῖ προσαγορευομένῳ τὴν παρὰ τοῖς Σαμίοις λαύραν ἀντικατεσκεύασεν ἐν

[12, 14]   Ίστοριων καὶ νόμον εἶναί φησιν παρὰ τοῖς Τυρρηνοῖς κοινὰς ὑπάρχειν τὰς

[12, 69]   Ἃ δὴ πάντα γέγονεν δεύτερα παρὰ τοῖς ὕστερον τῶν τε χλανίδων

[12, 51]   διά τινων ὑπολαμπάδων τοὺς Αἰγυπτίους παρὰ τὸν ποταμὸν ἀριστοποιουμένους καὶ τὰ

[12, 18]   τῆς πόλεως τόπος καὶ ὁ παρὰ τοῦ θεοῦ χρησμὸς συμπαροξῦναι πάντας

[12, 60]   ὥστε μετ' ἄριστον αὐτοῦ (περιπατήσαντος παρὰ τοὺς Τριποδας συνῆλθον εἰς τὸν

[12, 12]   ὁ προσδιαλεγόμενος· Ὅτι δέ σοι παρὰ τοῦτο κάνδαυλόν τινα παραθήσομεν, Β.

[12, 7]   καὶ λαγνείαν τέλος τοῦ βίου παρὰ τῷ Αλκινόῳ τίθεται. ~Διαβόητοι δὲ

[12, 7]   προσέθηκεν τὴν ἀμεταμέλητον. ~Ο δὲ παρὰ τῷ Ομήρῳ Οδυσσεὺς ἡγεμὼν δοκεῖ

[12, 41]   ὡς ἡμεῖς ἀκούομεν, ὥστε πυνθανόμενοι παρὰ τῶν (ἀφικνουμένων τάς τε παρασκευὰς

[12, 28]   γνώμης ὅμοίους ἔργων τρόπους μαθησόμενος παρὰ τῶν ἐν Αβύδῳ, γυναικῶν, ὅπως

[12, 20]   ὅτι ἅλλὸς ἦν νόμος τὸν ἄνδρα μὴ καλλωπίζεσθαι μηδ' ἐσθῆτι περιέργῳ

[12, 64]   καὶ Πολύαρχον τὸν ἡδυπαθῆ ἐπικαλούμενον, ἄνδρα περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ἐσπουδακότα

[12, 18]   ἂν δὲ πρότερον θνητὸν θεοῦ ἄνδρα σεβίσσῃς, (τηνίκα σοι πόλεμός τε

[12, 38]   μνημονεύω. Περὶ δὲ τῶν κατ' ἄνδρα τάδ' ἤκουσα. Κτησίας ἐν τρίτῃ

[12, 64]   τῶν χρονιζουσῶν ἡδονῶν, κἂν ὦσιν σφόδρα διηκριβωμέναι· ὥστε ἐπεὶ μεγάλην ἔχει

[12, 14]   ἄνωθεν ἱμάτια. Καὶ πλησιάζουσι μὲν σφόδρα καὶ ταῖς γυναιξί, πολὺ μέντοι

[12, 22]   τῷ αὐτῷ χρόνῳ προθέντες (ἀργυρικὸν σφόδρα πλούσιον ἀγῶνα. Οἱ δὲ Συβαρίτας

[12, 14]   τὰς γυναῖκας· ταύτας δ' ἐπιμελεῖσθαι σφόδρα τῶν σωμάτων καὶ γυμνάζεσθαι πολλάκις

[12, 80]   ἀγροὺς καὶ θεασάμενος τὰς παῖδας ἐρᾷ καὶ αὐτὸς τῆς ἑτέρας. Ὁ

[12, 77]   διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὸν ἀέρα τέμνειν οὐκ ἐχόντων βιαίαν τὴν

[12, 4]   ἀπαλλάττεσθαι, καὶ βλαβερὰ μὲν σώματι, βλαβερὰ δὲ ψυχῇ πρός τε φρόνησιν

[12, 4]   ἐκ νέων πολλῶν ἀπαλλάττεσθαι, καὶ βλαβερὰ μὲν σώματι, βλαβερὰ δὲ ψυχῇ

[12, 6]   γῆς πάντες Ηρακλέους φασὶν εἶναι ἱερά, ἢ διὰ τί τὰς μαλακὰς

[12, 23]   ἀθροίσαντες είς τὰ τῶν Καρβινατῶν ἱερὰ καὶ σκηνοποιησάμενοι γυμνὰ πᾶσι τῆς

[12, 18]   μαστιγῶν τοῦτον καταφυγόντα εἰς τὰ ἱερὰ πάλιν ἐμαστίγου· ὡς δὲ τὸ

[12, 4]   μὲν οὖν. Τί δαί; ἡ πέρα τούτων καὶ ἀλλοίων ἐδερσμάτων ἢ

[12, 48]   ἔχοι Αλκιβιάδης, Αξιόχου ἔφασκεν εἷναι θυγατέρα· εἰ δὲ Αξίοχος, Αλκιβιάδου. Κεκωμῴδηται

[12, 37]   τῷ Θυέστῃ τοὺς τὴν Πρώνακτος θυγατέρα μνηστεύοντας τοῖς τε λοιποῖς πᾶσιν

[12, 22]   Δαρείου μὲν γυναῖκα, Κύρου δὲ θυγατέρα, τὸν μαστὸν ἀλνήσασαν, ᾔτησε ταύτην

[12, 80]   παῖδας αὐτοῖς, πείσας ἐκείνων τὸν πατέρα, καὶ ζεύγνυσι τοῖς υἱοῖς. Αὗται

[12, 80]   καλλιπυγοτέρα. Καί ποτε παριόντος νεανίσκου πατέρα πρεσβύτην καὶ πλούσιον ἔχοντος ἐπέδειξαν

[12, 1]   καὶ μὴ ἐπὶ τοσούτοις (προειρημένοις ἕτερα προστιθέναι· ἀλλ' ἐπεὶ πάνυ λιπαρῶς

[12, 73]   αὐτοῦ Αλέξανδρος, ὁ τὴν ἑαυτοῦ μητέρα ἀποκτείνας συμρασιλεύουσαν αὐτῷ. (Φησὶ γοῦν

[12, 48]   τήν τε Λαίδος τῆς Κορινθίας μητέρα Τιμάνδραν καὶ Θεοδότην τὴν Αττικὴν

[12, 80]   τὴν λεωφόρον διεκρίνοιτο ποτέρα εἴη καλλιπυγοτέρα. Καί ποτε παριόντος νεανίσκου πατέρα

[12, 69]   εἱναι, τρυφῆς δὲ καὶ περιστάσεως οἰκειότερα. Καὶ γὰρ εἰ παρίεντό τινες

[12, 8]   δ' ἐστὶν ἡ λάβυζος καὶ πολυτιμοτέρα τῆς σμύρνης. Ὁπότε δὲ καὶ

[12, 80]   προελθοῦσαι ἐπὶ τὴν λεωφόρον διεκρίνοιτο ποτέρα εἴη καλλιπυγοτέρα. Καί ποτε παριόντος

[12, 75]   σοι θύουσιν ἤδη βούδια, Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος. Καὶ Αριστοφάνης δ'

[12, 4]   γέ που τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα ἀναγκαία, ᾗ τε ὠφέλιμος ᾗ

[12, 67]   γαστέρα, ὦ φυσιολόγε Τιμόκρατες, περὶ γαστέρα ὁ κατὰ φύσιν βαδίζων λόγος

[12, 67]   ἐν ταῖς Επιστολαῖς φησιν· Περὶ γαστέρα, ὦ φυσιολόγε Τιμόκρατες, περὶ γαστέρα

[12, 53]   ὑπερήφανα καὶ τῆς Περσικῆς ὑπεροψίας (αὐθαδέστερα. Ἄλλων γὰρ ἄλλο τι ἀνακηρυττόντων

[12, 51]   καὶ καλός. Ἐν (δὲ τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῃ ὁ αὐτὸς Πτολεμαῖόν

[12, 50]   Θεμιστοκλῆς. ~Δοῦρις δ' ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῃ τῶν Ιστοριῶν Παυσανίας

[12, 69]   φιλολογίας. Ἃ δὴ πάντα γέγονεν δεύτερα παρὰ τοῖς ὕστερον τῶν τε

[12, 11]   δὲ οὖν Ξάνθος ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν Λυδιακῶν Αδραμύτην φησὶ τὸν

[12, 28]   Κύκλωψί φησιν· Τί γὰρ ἡ τρυφερὰ καὶ καλλιτράπεζος Ιωνία εἴφ' ὅ

[12, 39]   τῇ τετάρτῃ τῶν περὶ Αλέξανδρον γήρᾳ τελευτῆσαί φησιν Σαρδανάπαλλον μετὰ τὴν

[12, 75]   λόγον ποιούμενος· Οἱ γὰρ πενόμενοι ἀνάπηρά σοι θύουσιν ἤδη βούδια, Λεωτροφίδου

[12, 50]   περὶ Βυζάντιον (διατρίβων τὸν χαλκοῦν κρατῆρα τὸν ἀνακείμενον τοῖς θεοῖς τοῖς

[12, 9]   Οὐ μακράν τε ταύτης ἀνακεῖσθαι κρατῆρα χρυσοῦν (Θεοδώρου τοῦ Σαμίου ποίημα.

[12, 66]   τοῦ βασιλέως φησίν· Ὡς ἀμφὶ κρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας κείμεθα, δεικνύων

[12, 6]   γυναῖκας γήμας, ἐκ πλείστων δὲ λάθρᾳ παρθένων παιδοποιησάμενος. Εἴποι γὰρ ἄν

[12, 20]   έὰν μή τις αὐτῶν συγχωρῃ ἑταίρα εἶναι κοινή, καὶ ὅτι ἅλλὸς

[12, 40]   πονέσειεν, οὐ πώποτε δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω (τοῦ ὀμφαλοῦ προενέγκασθαι. Διὸ

[12, 40]   ὅτι οὐρῶν οὐ προσῆγε τὴν χεῖρα τῷ αἰδοίῳ ἕλεγεν· Χεῖρες μὲν

[12, 36]   καρτερίας ἦλθον πολιορκού μενοι (ὑπ' Αννίρα ὥστε μετὰ τὸ πάντα μὲν

[12, 55]   εἰρημένον· Ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή. ~Αντίοχον δὲ τὸν Γρυπὸν

[12, 63]   εὔρυθμος βακτηρία, βαυκὶς τρυφῶσα τί μακρὰ δεῖ λέγειν; Ὅλως αὐτὴν ὁρᾶν

[12, 16]   αὐτοῖς διὰ τὴν τρυφὴν ἀνθρωπάρια (μικρὰ καὶ τοὺς σκωπαίους, ὥς φησιν

[12, 43]   ὧν ἐδείπνισεν Αθηναίους (ἐν τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης

[12, 57]   ἄνθη γυναικῶν και ἀνδρῶν κάλλη διάφορα. Ἔτι δὲ τῆς συμπάσης πόλεως

[12, 7]   χοροί τε εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐναί. Μόνως

[12, 7]   πρὸς ἀνδρί, σῶμα πουλύπους ὅπως πέτρᾳ τραπέσθαι γνησίου φρονήματος. Καὶ ὁ

[12, 50]   ἔχον καὶ τὰ δώδεκα (ζῴδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν, ἣ καυσίαν

[12, 17]   αὐτῶν εἰς τὰ τῶν Νυμφῶν ἄντρα τῶν Λουσιάδων ἀποδημοῦντες διετέλουν μετὰ

[12, 55]   κομίζοντα πρὸς τὴν ἐν τῇ παλαίστρᾳ χρείαν. (Λεοννάτῳ δὲ καὶ Μενελάῳ

[12, 6]   ἢ διὰ τί τὰ θερμὰ λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς γῆς

[12, 57]   Τούτων δὲ ἡ μὲν Σαμίων λαύρα στενωπή τις ἧν γυναικῶν δημιουργῶν

[12, 54]   κεκοσμημένη στολῇ γαμικῇ εἴκοσι μνῶν ἀργυρᾶ· Ἡ δὲ αὐτοῦ χρυσόπους ἦν.

[12, 38]   χρυσᾶς, ἐποίησε δὲ ἐν τῇ πυρᾷ καὶ οἴκημα ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων

[12, 29]   δὲ τῶν Ιώνων ἰοβαφῆ καὶ πορφυρᾶ καὶ κρόκινα ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ

[12, 11]   ὑπ' ἀνανδρίας καὶ τρυφῆς ἐν' πορφύρᾳ κειμένου καὶ ταῖς γυναιξὶν ἐν

[12, 31]   περισπούδαστον, ἰσοστάσιος γὰρ ἦν ἡ πορφύρα πρὸς ἄργυρον ἐξεταζομένη. Τοιγαροῦν διὰ

[12, 31]   δὲ μαθόντες ἀνωφελέας παρὰ Λυδῶν ὄφρα τυραννίης ἦσαν ἄνευ στυγερῆς, (ᾔεσαν

[12, 70]   παιδίσκη πρόσηρος ἡ προκριθεῖσα διαφέρειν ὥρᾳ τῶν ἄλλων, ἀνασύρουσα πρὸς ἀλήθειαν

[12, 64]   ἡδονῆς ἀζήτητον γενέσθαι, ἀλλὰ καὶ δῶρα παρὰ τοῖς Πέρσαις προκεῖσθαι λέγεται

[12, 52]   ἦσαν, ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα κεῖνος; ἀλλ' ὅμως εἰς τοσοῦτον

[12, 12]   ὀξύβαφον ἐπὶ ταγηνιῶν, τυροῦ τροφάλια χλωρὰ Κυθνίου παρατεμών, βοτρύδιόν τι, χόριον,

[12, 13]   ὡς ὁ ἐν τῇ λιβανοφόρῳ χώρᾳ βασιλεὺς αὐτόνομός τε ἐστι καὶ

[12, 64]   ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν παρέργου τίθεσθαι χώρᾳ. Προφέρειν δ' ἔξεστι νῦν μὲν

[12, 68]   τῇ πόλει μηδ᾽ ἐν τῇ χώρᾳ. Πυνθανόμεθα δὲ οὐκ ὀλίγους εἷναι

[12, 39]   τοῦ ἡλίου φῶς, ἔπιον, ἔφαγον, ἠφροδισίασα, εἰδὼς (τόν τε χρόνον ὄντα

[12, 59]   πᾶσα κῆπος προσαγορεύεται διὰ τὸ πᾶσα εἷναι πλήρης δένδρων ἡμέρων, ὥς

[12, 59]   Ἡ δὲ Πανορμῖτις τῆς Σικελίας πᾶσα κῆπος προσαγορεύεται διὰ τὸ πᾶσα

[12, 25]   Διὸ καὶ Μεγάλη Ελλὰς ἐκλήθη πᾶσα σχεδὸν ἡ κατὰ τὴν Ιταλίαν

[12, 74]   ἐὰν δὲ στασιάσωμεν, οὐδὲ ἡ σύμπασα οἰκία. ~Πόσῳ οὖν κάλλιόν ἐστιν,

[12, 11]   ἐκείνων ὑβρίσθη· εἰς τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ' ἀνάγκης συγκατέκλινε τοῖς δούλοις

[12, 29]   ὑφαντά· αἱ δὲ κεφαλαὶ κατ᾽ ἴσα διειλημμέναι ζῴοις. (Καὶ σαράπεις μήλινοι

[12, 40]   γῆ πεποίημαι. Ἔχω δ' ὁκόσον ἔδαισα χὠκόσ' ἤεισα χὠκοσσ' ἐράσθην. τὰ

[12, 40]   Ἔχω δ' ὁκόσον ἔδαισα χὠκόσ' ἤεισα χὠκοσσ' ἐράσθην. τὰ δ' ὄλβι'

[12, 70]   μὲν ᾠνοχόει παιδίσκη πρόσηρος ἡ προκριθεῖσα διαφέρειν ὥρᾳ τῶν ἄλλων, ἀνασύρουσα

[12, 63]   τε γάρ, ἔφησεν, ἀδοξεῖ τήμερον χωρισθεῖσα ἐμοῦ, χθὲς δὲ πασῶν ἦν

[12, 59]   θέαν. Ὕστερον, δὲ αὕτη διεφθάρη (καταχωσθεῖσα. Δοῦρις δὲ ἐν τῇ δ

[12, 65]   περὶ συναλλαγμάτων καὶ τῶν ἄλλων ὅσα ἐδόκει πρὸς τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν

[12, 64]   τῶν εὐοφθάλμων τε καὶ σπανίων, ὅσα καὶ (κατὰ τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας

[12, 3]   μέγιστα βλάπτεσθαι παρενεχθέντας ὑπ' αὐτῆς. Ὅσα μὲν γὰρ ἀγρυπνῶν ὁ Ζεὺς

[12, 19]   συνειστήκει, ἐκέλευσεν αὐλεῖν τὰ αὐλήματα ὅσα οἱ ἵπποι τῶν Καρδιηνῶν ἐξεπισταίατο.

[12, 10]   μὴν τὰ πεττόμενα ἐπὶ τράπεζαν ὅσα τε πρότερον εὕρητο οὐδὲν αὐτῶν

[12, 34]   μηδέποτε κοιμώμενον μόνον νύκτωρ καὶ ὅσα τούτῳ ἐπιτηδεύματα συνέπεται τῷ βίῳ.

[12, 67]   καὶ τὰ σοφὰ καὶ τὰ περισσὰ ἐπὶ ταύτην ἔχει τὴν ἀναφοράν.

[12, 39]   Εἷναι δὲ τοῦτο Ἐγὼ δὲ ἐβασίλευσα καὶ ἄχρι ἑώρων τοῦ ἡλίου

[12, 11]   ἄρχεσθαι ὑβριζομενους σημεῖόν (ἐστι βίας. Οὖσα οὖν καὶ αὐτὴ ἀκόλαστος καὶ

[12, 63]   Αριστίππου τοῦ Σωκρατικοῦ τὴν ἀρχὴν λαβοῦσα, ὃς ἀποδεξάμενος τὴν ἡδυπάθειαν ταύτην

[12, 57]   στενωπή τις ἧν γυναικῶν δημιουργῶν πλήθουσα καὶ τῶν πρὸς ἀπόλαυσιν καὶ

[12, 72]   τὸν καθαρὸν τόπον ἡ (βελόνη διελθοῦσα ἔθιγεν. τότε διηγείρετο. Τοὺς δὲ

[12, 38]   δὲ τῶν κατ' ἄνδρα τάδ' ἤκουσα. Κτησίας ἐν τρίτῃ Περσικῶν καὶ

[12, 19]   ἀπεκρίνατο ὅτι μόλις ἄν σου ὑπήκουσα εἰ παρὰ τὴν θάλασσαν ἔμελλες

[12, 50]   οὖσαν ἔσφιγγεν, ἐπὶ τὸ νῶτον φέρουσα τὰ τελευταῖα καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων.

[12, 70]   προκριθεῖσα διαφέρειν ὥρᾳ τῶν ἄλλων, ἀνασύρουσα πρὸς ἀλήθειαν τὴν τῶν οὕτως

[12, 8]   ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι δὲ τὰ Σοῦσά φησιν Αριστόρουλος καὶ Χάρης διὰ

[12, 8]   Πέρσαι, ἐπὶ τῶν στυράκων μῆλα χρυσᾶ ἔχοντες, χίλιοι τὸν ἀριθμόν, ἀριστίνδην

[12, 63]   πιλίδιον ἁπαλόν, εὔρυθμος βακτηρία, βαυκὶς τρυφῶσα τί μακρὰ δεῖ λέγειν; Ὅλως

[12, 77]   ὑπὸ λύπης ἐκταραχθέντα (ἐκτεμεῖν αἐτοῦ τὰ αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς

[12, 53]   Ἐθυμιᾶτο δὲ αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ

[12, 47]   Λέσβιοι δὲ οἷνον πάρεῖχον καὶ τὰ ἄλλα τὰ πρὸς τὴν καθ'

[12, 35]   τῆς χώρας ἀπὸ τῆς περὶ τὰ ἀναγκαῖα κακοπαθείας συνόδους νεμόντων πλείονας,

[12, 19]   ἡ μάχη συνειστήκει, ἐκέλευσεν αὐλεῖν τὰ αὐλήματα ὅσα οἱ ἵπποι τῶν

[12, 19]   προσθίοις ὥσπερ χειρονομέοντες ὠρχοῦντο ἐξεπιστάμενοι τὰ αὐλήματα. Ταῦτ' οὖν ἐπιστάμενος ὁ

[12, 43]   Ἀθηναίων τόθ' ὡς γενναῖος ἦν. (Τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ Δοῦρις. ~Ιδομενεὺς

[12, 41]   Βασιλέων Μεταλλαγαὶ περὶ τοῦ Στράτωνος τὰ αὐτὰ ἱστορήσας διημιλλῆσθαί φησιν αὐτὸν

[12, 4]   ἐν (ταῖς ἡδοναῖς ταῖς περὶ τὰ ἀφροδίσια, αἳ δὴ μέγισται δοκοῦσιν

[12, 15]   Παρ᾽ οἷς πρώτοις εἰσήχθησαν εἰς τὰ βαλανεῖα λουτροχόοι καὶ παραχύται πεπεδημένοι,

[12, 80]   ἄστυ κλινήρης γίνεται καὶ διηγεῖται τὰ γεγενημένα τῷ ἀδελφῷ ἑαυτοῦ ὄντι

[12, 14]   Τρέφειν δὲ τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα τὰ γινόμενα παιδία οὐκ εἰδότας ὅτου

[12, 78]   πόδας ἐκέλευ' ἀλείφειν πρῶτον, εἷτα τὰ γόνατα. Ὡς θᾶττον ἡ παῖς

[12, 16]   ἅπερ αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι εἰς τὰ γυμνάσια. Πρὸς οὓς καὶ τοὺς

[12, 40]   ἐσθίειν τε καὶ πίνειν κἠρᾶν, τὰ δ' ἄλλα πάντα κατὰ πετρῶν

[12, 13]   ὁ κινήσας τὴν θυρίδα ἀπόλλυται. Τὰ δ' ἀναλώματα λέγεται τῆς ἡμέρας

[12, 16]   πρὸς τοὺς γεγεννηκότας, παραγινομένων ἄλλων. Τὰ δ' αὐτὰ ἔφη καὶ Εὔβουλος

[12, 43]   εἰς ταύτην τὴν ὕβριν ἀνήλισκε, τὰ δ' αὐτοῦ κατέλειπεν Αθήνησιν τοῖς

[12, 40]   ἔδαισα χὠκόσ' ἤεισα χὠκοσσ' ἐράσθην. τὰ δ' ὄλβι' ἡμέων, δήιοι, συνελθόντες

[12, 35]   ἀργίαν καὶ φιληδονίαν ἀδυνατοῦντες ἀποδοῦναι τὰ δάνεια προσέκλιναν ταῖς Μιθριδάτου ἐλπίσιν,

[12, 64]   νομίζειν τέλος εἷναι τῆς ἐξουσίας, τὰ δὲ ἄλλα πάντα σχεδὸν ἁπλῶς

[12, 43]   αὑτοῦ τὴν περὶ τὸν βίον, τὰ δὲ διὰ τοὺς Αθηναίους· ἅπασι

[12, 58]   ίν' ἡ τροφὴ σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ· τὰ δὲ λείψανα κατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ

[12, 58]   μὲν ὀστᾶ κατέκοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ δὲ λοιπὰ κρεανομησάμενοι ἐπηράσαντο τοῖς

[12, 57]   ὄντως ἐνέπλησε τὴν (Ἑλλ άδα· τὰ δε Σαμίων ἄνθη γυναικῶν και

[12, 29]   βαπτῶν ἱματίων γράφει καὶ τάδε· Τὰ δὲ τῶν Ιώνων ἰοβαφῆ καὶ

[12, 54]   περίμετρον στάδιοι τέσσαρες. Ἐγίνετο δὲ τὰ δεῖπνα πρὸς σάλπιγγα τότε μὲν

[12, 60]   ταῖς μὲν δαπάναις ταῖς εἰς τὰ δεῖπνα τοὺς Μακεδόνας ὑπεβέραλλε, τῇ

[12, 17]   οὐκ εὔνοιαν, ἀλλὰ τὴν εἰς τὰ (δεῖπνα χορηγίαν· ἐν οἷς στεφανοῦσθαι

[12, 57]   καὶ τοῖς Λυδῶν ἄνθεσιν ἀντέπλεξε τὰ διαγγελθέντα Σαμίων ἄνθεα. Τούτων δὲ

[12, 71]   ἵνα καὶ αὐτὸς τοῦτο μιμοῖτο, Τὰ δίκαια πράττων, εἷπε, πρὸς ἅπαντας

[12, 50]   ἐνύφαντο χρυσοῦς ἀστέρας ἔχον καὶ τὰ δώδεκα (ζῴδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος

[12, 37]   φησιν Υπέροχος ἢ ὁ ποιήσας τὰ εἰς αὐτὸν ἀναφερόμενα Κυμαϊκά, (διετέλεσαν

[12, 81]   τοιαύτης ὡς πάντα τὰ πλοῖα τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα ὑπολαμβάνειν

[12, 70]   εἴποι τῷ σοφῶ τούτῳ φιλοσόφῳ τὰ ἐκ τοῦ Αναξίλα Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς

[12, 60]   ἐωνήσατο, καὶ τοσαῦτα ἦν αὐτῷ τὰ ἐν δείπνοις παρασκευαζόμενα καθ' ἡμέραν

[12, 67]   τοὺς καται γισμοὺς λέγω καὶ τὰ ἐπεντρώματα, ἅπερ πολλάκις προφέρεται ὁ

[12, 56]   καὶ λαβεῖν τὴν κάμηλον καὶ τὰ ἐπὶ τὴν κάμηλον καὶ τὸν

[12, 43]   Αθηναίους (ἐν τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης μάχης πρὸς

[12, 60]   Νικάνορος διέτριρεν, αἰτίαν ἔχων ὡς τὰ (ἐπιφάνεια τοῦ ἀδελφοῦ θύων. Κασάνδρῳ

[12, 47]   ἔχων γὰρ ἐξουσίαν ἅπαντα λαβεῖν τὰ ἡμίση κατέλιπεν. ~Λυσίας δὲ ὁ

[12, 47]   οὗτος ἧν) προπιὼν τῷ Θρασύλλῳ τὰ ἡμίση τῶν ποτηρίων τῶν ἐπὶ

[12, 76]   ὅτι τοῖς λίαν ὑβριστικῶς πρὸς τὰ θεῖα διακειμένοις οὐκ ἀεὶ εἰς

[12, 18]   τινα μαστιγῶν τοῦτον καταφυγόντα εἰς τὰ ἱερὰ πάλιν ἐμαστίγου· ὡς δὲ

[12, 36]   ὥστε μετὰ τὸ πάντα μὲν τὰ κατὰ τὴν πόλιν δέρματα καταφαγεῖν,

[12, 62]   βλαυτῶν τοὺς ἀναγωγέας, ἀλλ' οὐδὲ τὰ κατὰ τὴν τέχνην ἀηδῶς ἐποιεῖτο

[12, 35]   δὲ γραμματείοις οὕτως γὰρ ἐκάλουν τὰ κοινὰ τῶν συνδείπνων ὡς οἰκητηρίοις

[12, 60]   ἡμέραν ὥστε χαρισαμένου τῷ Μοσχίωνι τὰ λείψανα Μοσχίων ἐν ἔτεσι δύο

[12, 38]   δὲ καὶ προσεῖδεν τὸν Αρράκην τὰ λευκὰ ἐπαναραλὼν τοῖν ὀφθαλμοῖν. Οἱ

[12, 60]   καὶ τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν τὰ λοιπὰ πάντα διὰ τὴν ἔμφυτον

[12, 39]   δὶς ἐν χορῷ. ἡ περὶ τὰ λοιπὰ σπουδή. Φαίνεται γοῦν οὐκ

[12, 27]   (ἰδίως ἐξηλείψαντο τὴν συμφορὰν προσαναγραψάμεναι τὰ λοιπὰ τοῦ χρωτός, ἵν' ὁ

[12, 57]   τὸν βίον ἀκολασίαν ἀπώλετο, ζηλώσας τὰ Λυδῶν μαλακά. Ὅθεν τῷ τ'

[12, 3]   τῆς σφετέρας ὠφελεῖσθαι δυνάμεως, ἀλλὰ τὰ μέγιστα βλάπτεσθαι παρενεχθέντας ὑπ' αὐτῆς.

[12, 53]   δὲ καὶ τὴν τοῦ Ερμοῦ· τὰ μὲν ἄλλα σχεδὸν καὶ καθ'

[12, 43]   δὲ ζῆν ἐν τῇ πόλει τὰ μὲν διὰ τὴν ἀσέλγειαν καὶ

[12, 43]   τῶν εἰσφερομένων εἰς τὸν πόλεμον τὰ μὲν εἰς ταύτην τὴν ὕβριν

[12, 72]   προτιθέμενος κιβωτὸν τοῦ σώματος ἵνα τὰ μὲν λοιπὰ μέρη κρύπτοι, τὸ

[12, 58]   βελόναις ἀνεῖλον αὐτούς. Καὶ τελευτησάντων τὰ μὲν ὀστᾶ κατέκοψαν ἐν ὅλμοις,

[12, 28]   ὧ διαπόντιον στράτευμα, τί πράττομεν; Τὰ μὲν πρὸς ὄψιν μαλακῶς ἔχειν

[12, 26]   ἔπειτ' ὀνειδιζομένους λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι τὰ Μιλήσια κἀπιχώρια καὶ μὴ ἐν

[12, 31]   πάντα τὰ τοιαῦτα (τῶν ἀκροαμάτων τὰ μισθώματα λαμβ άνειν ἀπὸ πρωὶ

[12, 67]   Επίκουρος, καὶ τοὺς γαργαλισμοὺς καὶ τὰ νύγματα ἃ ἐν τῷ περὶ

[12, 19]   ἔχοντες ηὐτομόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Τὰ ὅμοια ἱστόρησε καὶ περὶ Καρδιανῶν

[12, 12]   περὶ ἧς τῆς σκευασίας οἱ τὰ Οψαρτυτικὰ συνθέντες εἰρήκασιν, Γλαῦκός τε

[12, 57]   τὸν Σαμίων τύραννον ὑπὸ τρυφῆς τὰ πανταχόθενι συνάγειν, κύνας μὲν ἐξ

[12, 17]   καὶ τῶν μαγείρων τοὺς ἄριστα τὰ παρατεθέντα διασκευάσαντας. Παρὰ Συβαρίταις δ'

[12, 6]   κύλικος μηδὲν ὑπολείπεσθαι, εἰ μὴ τὰ περὶ τὰς ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν, ἢ

[12, 74]   καὶ (καθ' ἑκάστην ἡμέραν καὶ τὰ περὶ τὴν ἔνδυσιν καὶ τὴν

[12, 65]   φαίνεται, ~Εἰπὼν δὲ τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ τῆς θεραπείας τῆς τοῦ

[12, 67]   ἡδονή· καὶ τὰ σοφὰ καὶ τὰ περισσὰ ἐπὶ ταύτην ἔχει τὴν

[12, 13]   ~(Ηρακλείδης δ' ὁ Κυμαῖος ὁ τὰ Περσικὰ συγγράψας ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις,

[12, 10]   ὑπείκωσιν αἱ τάπιδες. Καὶ μὴν τὰ πεττόμενα ἐπὶ τράπεζαν ὅσα τε

[12, 81]   ὑπὸ μανίας τοιαύτης ὡς πάντα τὰ πλοῖα τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ

[12, 63]   ἀπῆλθον; Διέτριβεν δ' ὁ Αρίστιππος τὰ πολλὰ ἐν Αἰγίνῃ τρυφῶν· διὸ

[12, 14]   μὲν ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς δὲ τὰ πολλὰ καλύβας περιβάλλοντες περὶ τὰς

[12, 14]   αὐτὸν τρόπον τοῖς θρεψαμένοις, πότους τὰ πολλὰ ποιούμενοι καὶ πλησιάζοντες ταῖς

[12, 64]   τε χρυσὸς καὶ ἄργυρος καὶ τὰ πολλὰ τῶν εὐοφθάλμων τε καὶ

[12, 38]   υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας ὁρῶν τὰ πράγματα κακούμενα προπεπόμφει εἰς Νίνον

[12, 47]   οἷνον πάρεῖχον καὶ τὰ ἄλλα τὰ πρὸς τὴν καθ' ἡμέραν δίαιταν.

[12, 57]   νῦν Εὐδαιμόνων, ἐν ᾗ πάντα τὰ πρὸς τρυφὴν ἐπωλεῖτο. ~Αλκισθένην δὲ

[12, 28]   τῶν ἐπιτρόπων, παραλαβὼν παρ᾽ αὐτῶν τὰ σαυτοῦ χρήματα ᾤχου ἀποπλέων εἰς

[12, 78]   Αἰγυπτίῳ μὲν τοὺς πόδας καὶ τὰ σκέλη, φοινικίνῳ δὲ τὰς γνᾴθους

[12, 8]   δὲ ἐν Εκβατάνοις. (Κληθῆναι δὲ τὰ Σοῦσά φησιν Αριστόρουλος καὶ Χάρης

[12, 67]   ἡ τῆς γαστρὸς ἡδονή· καὶ τὰ σοφὰ καὶ τὰ περισσὰ ἐπὶ

[12, 17]   ἀμίδας ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον εἰς τὰ συμπόσια. Καταγελῶντες δὲ τῶν ἀποδημούντων

[12, 21]   ἀπέκτειναν καὶ πρὸ τοῦ τείχους τὰ σώματα ἐξέρριψαν καὶ ὑπὸ θηρίων

[12, 14]   οἰκοῦντες βάρβαροι πιττοῦνται καὶ ξυροῦνται τὰ σώματα· καὶ παρά γε τοῖς

[12, 14]   ἅτε τρυφερῶς διαιτώμενοι καὶ λεαινόμενοι τὰ σώματα. Πάντες δὲ οἱ πρὸς

[12, 23]   σκηνοποιησάμενοι γυμνὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα παρεῖχον θεωρεῖν καὶ ὁ

[12, 27]   καὶ ἄρκτον περιοίκων γυναῖκας ἐποίκιλλον τὰ σώματα, περόναις γράφην ἐνεῖσαι. Ὅθεν

[12, 53]   (βασιλικόν, ἐν δὲ τῇ συνουσίᾳ τά τε πέδιλα καὶ τὸν πέτασον

[12, 16]   τῶν υἱῶν (πολλοὶ δὲ ἦσαν) τὰ τέκνα καὶ τῶν θυγατέρων ὁμοίως,

[12, 26]   καὶ τοὺς πλουσίους ἐκβαλὼν καὶ τὰ τέκνα τῶν φυγόντων εἰς ἁλωνίας

[12, 50]   ἔσφιγγεν, ἐπὶ τὸ νῶτον φέρουσα τὰ τελευταῖα καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων. Γινομένων

[12, 64]   οὐ παντελῶς ἀλλότριον ἀπαντᾶν εἰς τὰ τεμένη καὶ συμπεριπατεῖν τοῖς περὶ

[12, 55]   δὲ αὐτοῖς καὶ ὑποζύγια πολλὰ τὰ τὴν κόνιν κομίζοντα πρὸς τὴν

[12, 50]   ὁ περὶ Πλαταιὰς νικήσας Μαρδόνιον, τὰ τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν νόμιμα καὶ

[12, 62]   ~Οὕτω δὲ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ τῆς τρυφῆς καὶ τῆς πολυτελείας

[12, 76]   βίον τούτοις μόνοις προσήκει τοῖς τὰ τοιαῦτα ἅπερ οὗτος ἐξημαρτηκόσιν. Περὶ

[12, 31]   καὶ τὰς ψαλτρίας καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα (τῶν ἀκροαμάτων τὰ μισθώματα

[12, 79]   χεῖρας ἄνθη καὶ μῆλα καὶ τὰ τοιαῦτα φέρομεν; Πότερον ὅτι καὶ

[12, 73]   ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν. Ἡμεῖς δὲ περιειλόμεθα τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους κατασκευάσαντες,

[12, 67]   καλὸν καὶ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰ τοιουτότροπα, ἐὰν ἡδονὴν παρασκευάζη· ἐὰν

[12, 30]   εἰς Ηραῖον ἐμπεπλεγμένον. Ἐστι δὲ τὰ τοῦ Ασίου ἔπη οὕτως ἔχοντα·

[12, 18]   δὲ τὸ τελευταῖον κατέδραμεν ἐπὶ τὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μνήματα, ἀφῆκεν

[12, 51]   παρὰ τὸν ποταμὸν ἀριστοποιουμένους καὶ τὰ τυχόντα προσφερομένους ἐπί τε τῆς

[12, 39]   ἀποκροτοῦντι οἵου καταγέλωτός ἐστιν ἄξια τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγ ματα (οὐκ

[12, 24]   θεῖον (πορθεῖν ἐκ τῶν ἱερῶν τὰ τῶν θεῶν ἀγάλματα, προειπόντας μεθίστασθαι

[12, 23]   ἐν ἀκμῇ γυναῖκας ἀθροίσαντες είς τὰ τῶν Καρβινατῶν ἱερὰ καὶ σκηνοποιησάμενοι

[12, 17]   θέρους οἱ νεώτεροι αὐτῶν εἰς τὰ τῶν Νυμφῶν ἄντρα τῶν Λουσιάδων

[12, 6]   διὰ τί τὰ θερμὰ λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς γῆς πάντες

[12, 52]   ἀγρῷ τῷ ἐκείνου σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς οἴκημά τι θέμενος

[12, 52]   Καλλίου τὸν Αμμωνα ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς Αθήνας, καὶ

[12, 52]   ἁπάντων τῶν Ερετριέων κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ (ὄντα. Ὥστε Ιππόνικος

[12, 43]   Αθήνησιν τοῖς τε λέγουσιν καὶ τὰ ψηφίσματα γράφουσιν καὶ τῶν ἰδιωτῶν

[12, 79]   οὖν οἱονεὶ δεῖγμα τῆς φύσεως τὰ ὡραῖα μετὰ χεῖρας ἔχουσιν καὶ

[12, 79]   τῶν καλῶν ἐρᾶν καὶ πρὸς τὰ ὡραῖα φιλικῶς ἔχειν. Καλὸν γὰρ

[12, 28]   των Ἀβυδηνῶν Ἀντιφῶν ἐν τῷ κατὰ Ἀλκιβιάδου λοιδορίας γράφει οὕτως· Ἐπειδὴ

[12, 2]   τὴν Αρετὴν μῦθον ἐντεῦθεν πεπλακέναι. Κατὰ γὰρ τὸν Εμπεδοκλέα· Οὐδέ τις

[12, 3]   Συβαρίτου καὶ τὸν Σαρδαναπάλλου. Καίτοι κατά γε τὴν δόξαν, φησὶν ἐν

[12, 24]   τὸ γένος ἐκ Κρήτης ὄντων κατὰ Γλαύκου ζήτησιν ἀφικομένων καὶ κατοικησάντων,

[12, 55]   δὲ τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες πεντακόσιοι. Κατὰ δὲ μέσην τὴν σκηνὴν χρυσοῦς

[12, 74]   τοῦ σώματος προπετῆ ἐφαίνετο, γυμνῶν κατὰ δέκα ἡμέρας παρισταμένων τοῖς ἐφόροις

[12, 7]   ἢ ὅταν εὐφροσύνη μὲν ἔχη κάτα' δῆμον ἅπαντα, δαιτυμόνες δ' ἀνὰ

[12, 3]   ἔτυχεν, τὸν Ανάνιος οὕτως ἀοράτου (κατὰ δόξαν ὄντος, οὐδὲ τὸν τῶν

[12, 67]   καὶ οἱ ἀπ' αὐτοῦ τὴν κατὰ κίνησιν ἡδονὴν ἠσπάζοντο, ἀλλὰ καὶ

[12, 50]   ἐκ πολλοῦ δαπανήματος· ἦν γὰρ κατὰ μὲν τὸ σχῆμα τῆς ἐργασίας

[12, 40]   κἠρᾶν, τὰ δ' ἄλλα πάντα κατὰ πετρῶν ὤθει. Ὡς δ' ἀπέθαν

[12, 14]   δὲ συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας, ἢ κατὰ συγγενείας, ποιοῦσιν οὕτως· πρῶτον μὲν

[12, 64]   τε καὶ σπανίων, ὅσα καὶ (κατὰ τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριρωμένα φαίνεται,

[12, 25]   Ελλὰς ἐκλήθη πᾶσα σχεδὸν ἡ κατὰ τὴν Ιταλίαν κατοίκησις. ~Μιλήσιοι δ'

[12, 22]   καὶ τὸν ἄρχοντα αὐτῶν περιιέναι κατὰ τὴν πόλιν ἁλουργίδα ἠμφιεσμένον καὶ

[12, 36]   δέρματα καταφαγεῖν, ἁπάντων δὲ τῶν κατὰ τὴν πόλιν δένδρων τοὺς φλοιοὺς

[12, 36]   μετὰ τὸ πάντα μὲν τὰ κατὰ τὴν πόλιν δέρματα καταφαγεῖν, ἁπάντων

[12, 35]   δ' ἑκκαιδεκάτῃ Ιστοριῶν περὶ τῶν κατὰ τὴν Συρίαν πόλεων λέγων ὡς

[12, 62]   τοὺς ἀναγωγέας, ἀλλ' οὐδὲ τὰ κατὰ τὴν τέχνην ἀηδῶς ἐποιεῖτο ἀλλὰ

[12, 33]   ἐσθῆτα ὅπερ αὐτοῖς αἴτιον ἐγένετο κατὰ τῆς Ελλάδος ἐπαγαγεῖν τοὺς Πέρσας,

[12, 66]   ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν Επιστολῃ κατὰ τῆς φιληδονίας αὐτοῦ εἰπὼν καὶ

[12, 1]   ~(Ανθρωπος εἷναί μοι Κυρηναῖος δοκεῖς, κατὰ τὸν Ἀλέξιδος Τυνδάρεων, ἑταῖρε Τιμόκρατες·

[12, 81]   ἐν μανίᾳ διατριβῆς, οὐδεπώποτε φάσκων κατὰ τὸν βίον ἡσθῆναι πλείονα λύπην

[12, 74]   κατάσαρκον γενέσθαι ἐκτόπως τοῖς ὄγκοις κατὰ τὸν ἔσχατον καιρὸν καὶ ὑπὸ

[12, 67]   φυσιολόγε Τιμόκρατες, περὶ γαστέρα ὁ κατὰ φύσιν βαδίζων λόγος τὴν ἅπασαν

[12, 3]   παιδεύεσθ' ἀεί. ~Καίτοι τινές φασι κατὰ φύσιν εἶναι τὴν ἡδονὴν ἐκ

[12, 68]   ἡδονάς, ὁμοίως δὲ καὶ Μεσσήνιοι κατὰ ψήφισμα ἐξέωσαν τοὺς Επικουρείους, Αντίοχος

[12, 39]   ἄξια τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγ ματα (οὐκ ἄξια ὄντα ψόφου δακτύλων

[12, 53]   αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ σιγὴ κατεῖχε

[12, 38]   καὶ δύο θυγατέρας ὁρῶν τὰ πράγματα κακούμενα προπεπόμφει εἰς Νίνον πρὸς

[12, 67]   καὶ τοὺς γαργαλισμοὺς καὶ τὰ νύγματα ἃ ἐν τῷ περὶ Τέλους

[12, 53]   τὴν θέαν, φησὶν ὁ Εφιππος, κηρύγματα ἐγίνετο ὑπερήφανα καὶ τῆς Περσικῆς

[12, 47]   ἐπὶ πολὺ τῆς ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει, ἃ ἀπ' αὐτοῦ

[12, 60]   ᾖδεν ὁ χορὸς εἰς αὐτὸν ποιήματα Καστορίωνος τοῦ Σολεως, ἐν οἷς

[12, 30]   τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν παρατίθεται Ασίου ποιήματα, ὅτι ἐφόρουν χλιδῶνας περὶ τοῖς

[12, 50]   τὸ νῶτον φέρουσα τὰ τελευταῖα καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων. Γινομένων δὲ τῶν

[12, 19]   μάχη συνειστήκει, ἐκέλευσεν αὐλεῖν τὰ αὐλήματα ὅσα οἱ ἵπποι τῶν Καρδιηνῶν

[12, 19]   ὥσπερ χειρονομέοντες ὠρχοῦντο ἐξεπιστάμενοι τὰ αὐλήματα. Ταῦτ' οὖν ἐπιστάμενος ὁ Νάρις

[12, 18]   ἐπὶ τὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μνήματα, ἀφῆκεν αἰδεσθείς. (Ἐξαναλώθησαν δὲ φιλοτιμούμενοι

[12, 77]   εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ πολλα χρήματα ἀναλώσαντα, ὡς ἔξω τῶν ἐπιθυμιῶν

[12, 52]   ἀσφαλὲς ἐν ἰδιωτικῇ οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα εἷναι. Καὶ ἔδοσαν Αθηναῖοι· νουθετηθεὶς

[12, 52]   τῷ ἐκείνου σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς

[12, 52]   τὸν Αμμωνα ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς Αθήνας, καὶ ἀνασκευασθέντων

[12, 52]   τῶν Ερετριέων κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ (ὄντα. Ὥστε Ιππόνικος ὁ

[12, 51]   ταφῆς κατηξιώθη, καίτοι Ταραντίνων πολλὰ χρήματα ὑποσχομένων τοῖς πολεμίοις ὑσπὲρ τοῦ

[12, 28]   παραλαβὼν παρ᾽ αὐτῶν τὰ σαυτοῦ χρήματα ᾤχου ἀποπλέων εἰς Ἄβυδον, οὔτε

[12, 7]   φίλη κίθαρίς τε χοροί τε εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε θερμὰ

[12, 24]   τῶν ἱερῶν τὰ τῶν θεῶν ἀγάλματα, προειπόντας μεθίστασθαι τοῖς κρείττοσιν. Διόπερ

[12, 70]   ἐν σκυταρίοις ῥαπτοῖσι φορῶν Εφεσήια γράμματα καλά. ~Πόσῳ γὰρ τούτων βελτίων

[12, 78]   Μητραγύρτῃ φησί· Τήν τε παῖδ' ἀλείμματα παρὰ τῆς θεοῦ λαβοῦσαν εἶτα

[12, 1]   πάρεισιν ὀκτωκαίδεκ' ἄλλοι καὶ δέκα ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις δὲ

[12, 36]   μὲν τὰ κατὰ τὴν πόλιν δέρματα καταφαγεῖν, ἁπάντων δὲ τῶν κατὰ

[12, 46]   δ' ἐπιβαίνει σατινέων, χρύσεα φορέων καθέρματα, πάις Κύκης, καὶ σκιαδίσκην ἐλεφαντίνην

[12, 44]   νεανίσκους δύ᾽ ἢ τρεῖς ἔχοντας κέρματα τούτοις τε διδόναι προσέταττεν, ὁπότε

[12, 62]   φημὶ γὰρ ἤδη τέχνης εὑρῆσθαι τέρματα τῆσδε σαφῆ χειρὸς ὑφ' ἡμετέρης·

[12, 60]   δὲ καθαρειότητι Κυπρίους καὶ φοίνικας· ῥάσματά τε μύρων ἔπιπτεν (ἐπὶ τὴν

[12, 43]   τοῖς τε λέγουσιν καὶ τὰ ψηφίσματα γράφουσιν καὶ τῶν ἰδιωτῶν τοῖς

[12, 34]   μόνον νύκτωρ καὶ ὅσα τούτῳ ἐπιτηδεύματα συνέπεται τῷ βίῳ. Ἐκ γὰρ

[12, 31]   τὰ τοιαῦτα (τῶν ἀκροαμάτων τὰ μισθώματα λαμβ άνειν ἀπὸ πρωὶ μέχρι

[12, 13]   τὴν θυρίδα ἀπόλλυται. Τὰ δ' ἀναλώματα λέγεται τῆς ἡμέρας εἰς τὸν

[12, 12]   πλούταξ, ὑποστάσεις ποιῶν κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. Καὶ εἰς τοὺς πολέμους δὲ

[12, 67]   καται γισμοὺς λέγω καὶ τὰ ἐπεντρώματα, ἅπερ πολλάκις προφέρεται ὁ Επίκουρος,

[12, 10]   περὶ αὐτῶν οὑτωσί· Νῦν δὲ στρώματα πλείω ἔχουσιν ἐπὶ τῶν ἵππων

[12, 21]   καὶ πρὸ τοῦ τείχους τὰ σώματα ἐξέρριψαν καὶ ὑπὸ θηρίων εἴασαν

[12, 14]   βάρβαροι πιττοῦνται καὶ ξυροῦνται τὰ σώματα· καὶ παρά γε τοῖς Τυρρηνοῖς

[12, 14]   τρυφερῶς διαιτώμενοι καὶ λεαινόμενοι τὰ σώματα. Πάντες δὲ οἱ πρὸς ἑσπέραν

[12, 23]   γυμνὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα παρεῖχον θεωρεῖν καὶ ὁ βουλόμενος

[12, 27]   ἄρκτον περιοίκων γυναῖκας ἐποίκιλλον τὰ σώματα, περόναις γράφην ἐνεῖσαι. Ὅθεν πολλοῖς

[12, 78]   ἐκέλευ' ἀλείφειν πρῶτον, εἷτα τὰ γόνατα. Ὡς θᾶττον ἡ παῖς δ'

[12, 53]   Αμμωνος πορφυρίδα καὶ περισχιδεῖς καὶ κέρατα καθάπερ ὁ θεός, ὁτὲ δὲ

[12, 26]   φασὶν ἄλλα τε πολλὰ γενέσθαι τέρατα καὶ ἐλαίαν ἱερὰν αὐτομάτην (ἀναφθῆναι.

[12, 57]   δ' ἐκ Σκύρου καὶ Νάξου, πρόρατα δ' ἐκ Μιλήτου καὶ τῆς

[12, 57]   ἐκ Σκύρου, ἐκ δὲ Μιλήτου πρόρατα, ὗς δ' ἐκ Σικελίας. Αλεξις

[12, 47]   Οὐ μὰ Δί᾽ ἔφη, ἀλλ᾽ εὐγνωμονέθτατα· ἔχων γὰρ ἐξουσίαν ἅπαντα λαβεῖν

[12, 4]   ὀρθῶς οὐκ ἀναγκαία ἂν καλοῖτο; Ὀρθότατα μὲν οὖν. ~Ἡρακλείδης δ' ὁ

[12, 24]   τὸ πρόσωπον ἐντριψάμενοι καὶ προκόμια περίθετα λαβόντες στολὰς μὲν ἀνθινὰς φορῆσαι,

[12, 71]   διαίτῃ χρώμενος οὕτως ἐμμελῶς καὶ μετὰ αἰσθήσεως τοσοῦτον χρόνον ζήσειεν, Οὐδὲν

[12, 52]   ὁ περὶ ἡδονὴν βίος ὥστε μετὰ γρᾳδίου βαρβάρου διατελεῖν ἠναγκάσθη καὶ

[12, 58]   τὰς Λοκρῶν παρθένους καὶ γυμνὸς μετὰ γυμνῶν οὐδὲν αἰσχύνης παρέλιπεν ἐπὶ

[12, 37]   καὶ ἀνθιναῖς ἐσθῆσι χρώμενοι και μετὰ γυναικῶν εἰς τοὺς ἀγροὺς ἐξιόντες

[12, 7]   καθήμενοι ἠγορόωντο (χρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια Ηβη νέκταρ

[12, 49]   καὶ Θεοδότην τὴν Αττικὴν ἑταίραν. ~Μετὰ δὲ τὴν φυγὴν κυρίους Αθηναίους

[12, 55]   πορφυραῖς καὶ μηλίναις ἐσθῆσιν ἐξησκημένοι· μετὰ δὲ τούτους τοξόται τὸν ἀριθμὸν

[12, 38]   ὑπεστόρεσε καὶ κατεκνλίθη αὐτός τε μετὰ καὶ τῆς γυναικὸς καὶ αἱ

[12, 12]   ἐπὶ τοὺς πολέμους, καθάπερ Κρῆτες μετὰ λύρας. ~(Ηρακλείδης δ' ὁ Κυμαῖος

[12, 60]   ἀδελφοῦ ἀναιρεθέντος ὑπ' Αντιπάτρου αὐτὸς μετὰ Νικάνορος διέτριρεν, αἰτίαν ἔχων ὡς

[12, 17]   ἄντρα τῶν Λουσιάδων ἀποδημοῦντες διετέλουν μετὰ πάσης τρυφῆς. Οἱ δ' εὔποροι

[12, 81]   δὲ σῳζόμἐνοις ἔχαιρεν καὶ διῆγεν μετὰ πλείστης ἡδονης. Ἐπεὶ δε ὁ

[12, 12]   δὲ ἐξιόντες οἱ Λυδοὶ παρατάττονται μετὰ συρίγγων καὶ αὐλῶν, ὥς φησιν

[12, 49]   εἰς τὰς Αθήνας. Κατιών τε μετὰ ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε

[12, 56]   ἐσκευασμένα, ἅμαξαν πληρῶσαι δυνάμενα· καὶ μετὰ ταῦτα μελιπήκτων καὶ στεφάνων ἐκ

[12, 65]   βωμοὺς καὶ θυσίας γίνεσθαι Δίκῃ. Μετὰ ταύτην δὲ καὶ Σωφροσύνην καὶ

[12, 39]   Αλέξανδρον γήρᾳ τελευτῆσαί φησιν Σαρδανάπαλλον μετὰ τὴν ἀπόπτωσιν τῆς Σύρων ἀρχῆς.

[12, 22]   Κροτωνιᾶται δ᾽ ὥς φησι Τίμαιος, μετὰ τὸ ἐξελεῖν Συραρίτας ἐξώκειλαν εἰς

[12, 36]   πολιορκού μενοι (ὑπ' Αννίρα ὥστε μετὰ τὸ πάντα μὲν τὰ κατὰ

[12, 22]   τῷ Σαμίων τυράννῳ συνὼν καὶ μετὰ τὸν ἐκείνου θάνατον αἰχμαλωτισθεὶς ὑπὸ

[12, 22]   περιέρχεται ταῖς ἑβδόμαις τοὺς βωμοὺς μετὰ τοῦ πρυτάνεως· οὐ τρυφῆς χάριν

[12, 76]   ἀκούετε καθ' ἕκαστον ἐνιαυτόν; Οὐ μετὰ τούτου ποτὲ Απολλοφάνης καὶ Μυσταλίδης

[12, 24]   ζήτησιν ἀφικομένων καὶ κατοικησάντων, (οἱ μετὰ τούτους λήθην λαβόντες τῆς Κρητῶν

[12, 53]   ἀργυρόποδες, ἐφ ὧν καθεζόμενος ἐχρημάτιζε μετὰ τῶν ἑταίρων. Νικοβούλη δέ φησιν

[12, 65]   συμβεβηκότων. Σύρους μὲν γὰρ Μῆδοι μετὰ τῶν μεγίστων κινδύνων ἀφείλαντο την

[12, 41]   μὲν Φαίακες, ὥς φησιν Ομηρος, μετὰ τῶν οἰκείων γυναικῶν καὶ θυγατέρων

[12, 38]   ἐψιμυθιωμένον καὶ κεκοσμημένον γυναικιστὶ, καὶ, μετὰ τῶν παλλακίδων ξαίνοντα (πορφύραν ἀναβάδην

[12, 26]   κρατήσαντες ἅπαντας ὧν κύριοι κατέστησαν μετὰ τῶν τέκνων κατεπίττωσαν. Ὧν καιομένων

[12, 42]   τοῖς θεοῖς ἐποιεῖτο καὶ συνῆν μετὰ τῶν ὑπάρχων, εὐδαίμων καὶ μακαριστὸς

[12, 41]   (τὰς δὲ ὀρχηστρικάς, ὧν εἴθιστο μετὰ τῶν φίλων ἀγῶνας τιθέναι καὶ

[12, 54]   τὸ Πυθικὸν ηὔλησαν, εἱθ' ἑξῆς μετὰ τῶν χορῶν, Τιμόθεος, Φρύνιχος, Καφισίας,

[12, 81]   καὶ διῴκει καὶ καταπλέοντα ἀπεδέχετο μετὰ χαρᾶς τοσαύτης ὅσησπερ (ἅν τις

[12, 79]   τοῖς Ερωτικοῖς Διὰ τί, φησί, μετὰ χεῖρας ἄνθη καὶ μῆλα καὶ

[12, 79]   τοῖς ὡραίοις ἄνθεσιν, ἀλλὰ καὶ μετὰ χεῖρας ἐχόντων τὸ πᾶν εἶδος

[12, 79]   δεῖγμα τῆς φύσεως τὰ ὡραῖα μετὰ χεῖρας ἔχουσιν καὶ χαίρουσιν αὐτοῖς;

[12, 78]   ἢ κρίνον παρ᾽ οὖς ἐθάκει, μετὰ χερσὶ δὲ μῆλον ἕκαστος ἔχων

[12, 7]   Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ. Διόπερ καὶ

[12, 3]   ἦλθον αὐτὸν θεασόμενοι δεδεμένον· Οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα· κιχάνει τοι βραδὺς

[12, 56]   καὶ πτηνῶν καὶ θαλαττίων ζῴων ἀδιαίρετα ἐσκευασμένα, ἅμαξαν πληρῶσαι δυνάμενα· καὶ

[12, 40]   γὰρ οὖτος ἐν ἐδέδυτοι ἀνθινὴν ἐσθῆτα καὶ γυναικὸς εὐπρεπέστερον ἐκοσμεῖτο, ὡς

[12, 33]   τε τὴν δίαιταν καὶ τὴν ἐσθῆτα ὅπερ αὐτοῖς αἴτιον ἐγένετο κατὰ

[12, 43]   Ηρακλείδης ὁ τῶν κωμῳδιῶν ποιητὴς μέμνητα οὕτως· Αλεκτρυόνα τὸν τοῦ Φιλίππου

[12, 37]   ὥστε παρθένοις ἁβραῖς, ὅθεν καλεῖν Κουρῆτα λαὸν ᾔνεσαν, (Αγάθων δ' ἐν

[12, 8]   Αριστόρουλος καὶ Χάρης διὰ τὴν ὡραιότητα τοῦ τόπου· σοῦσον γὰρ εἷναι

[12, 62]   αὑτὸν πρὸς τὴν τῆς γραφῆς ἐπιτηδειότητα. Ὅθεν καὶ ἐπέγραψεν τῷ πίνακι·

[12, 76]   τε τὸ μῆκος καὶ τὴν ἰσχνότητα. Ὅτι δὲ ἦν ὁ Κινησίας

[12, 77]   καὶ διὰ τἠν τοῦ σώματος ἰσχνότητα σφαίρας ἐκ μολύβου πεποιημένας εἱχε

[12, 77]   δ' εὐτελὴς τὸ σῶμα διὰ λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης ἔφη. Αλεξίς

[12, 78]   ἀλείμματα παρὰ τῆς θεοῦ λαβοῦσαν εἶτα τοὺς πόδας ἐκέλευ' ἀλείφειν πρῶτον,

[12, 18]   τὰς ἄλλας ἡμιλλᾶτο περὶ τρυφῆς. Εἱτα μετ' οὐ πολὺ γινομένων αὐτοῖς

[12, 69]   εὐκοσμίας τῶν ἐπιχείρούντων) τριάκονθ' ἡμέρας, εἱτα τῇ ἕνῃ καὶ νέᾳ λαβόντα

[12, 55]   Μακεδόνες χίλιοι Μακεδονικὰς στολὰς ἔχοντες, εἷτα μύριοι Πέρσαι, τό τε τὴν

[12, 27]   πρῶτον ἔθνος ἐχρήσατο τὸ Σκυθῶν εἷτα πάλιν ἐγένοντο πάντων άθλιώτατοι βῤοτῶν

[12, 78]   τοὺς πόδας ἐκέλευ' ἀλείφειν πρῶτον, εἷτα τὰ γόνατα. Ὡς θᾶττον ἡ

[12, 78]   ἐπιβαλεῖτε ξυστίδα. Β. Ἄπολλον. Α. Εἷτα χόνδρον αὐτῷ δεύσετε γάλακι χηνός.

[12, 48]   Μεδοντίδα τὴν (Αβυδηνὴν καὶ ξυνῳκείτὴν. Ἔπειτα αὐτοῖν γίνεται θυγάτηρ, ἥν οὐκ

[12, 38]   δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις, ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ ξύλα

[12, 2]   ἀπόλαυσις δήπου μετ' ἐπιθυμίας πρῶτον, ἔπειτα, μεθ' ἡδονῆς. Καίτοι Σοφοκλῆς, γ'

[12, 44]   δέοιντο τῶν ἐν τοῖς χωρίοις, ἔπειτα τὴν οἰκίαν παρεῖχε κοινὴν (ἅπασι·

[12, 19]   καὶ ὑποστορέσαι τῷ ζῴῳ ἐκέλευσεν. Ἔπειτα τινὸς τῶν προπεμπόντων ἐδεῖτο συμπλεῦσαι

[12, 38]   καὶ πορφύρας καὶ στολὰς παντοδαπάς. Ἔπειτα ὑφάψαι ἐκέλευσε τὴν πυράν, καὶ

[12, 18]   Καὶ ἡ Πυθία ἔφη· Εὐδαίμων, Συβαρῖτα, πανευδαίμων σὺ μὲν αἰεὶ ἐν

[12, 77]   ἐν δευτέρῷ περὶ Αλει πτικῆς (Ἱπτπώνακτα τὸν ποιητὴν οὐ μόνον μικρὸν

[12, 31]   ἀπὸ δὲ τούτου τὴν λοιπὴν νύκτα ἦσαν πρὸς τῷ μεθύειν. Θεόπομπος

[12, 56]   ἵππων καὶ καμήλων. Ἔδει τε ἀναβάντα ἐπὶ τὴν κάμηλον ἕκαστον πιεῖν

[12, 62]   πρὸς καταδεέστερον ἐν Σάμῳ τὸν Αἴαντα καὶ ἡττηθείς, συναχθομένων αὐτῷ τῶν

[12, 77]   ὅτι συνεγένετο Πτολεμαίῳ τῷ Εὐεργέτῃ τάλαντα δώδεκα τὸν ἐνιαυτὸν λαμβάνων· ἦν

[12, 43]   φησί τῷ Ἀθηναίῳ διὰ Λυσάνδρου τάλαντα ἑξήκοντα. Ἀφ' ὧν ἐδείπνισεν Αθηναίους

[12, 38]   βασιλέα, (δοὺς αὐτοῖς τρισχίλια χρυσίου τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ οἴκημα δοκοῖς

[12, 9]   χρυσίου πεντακισχίλια διὰ παντὸς (ἔκειτο τάλαντα, καὶ τοῦτο ἐκαλεῖτο προσκεφάλαιον βασιλικόν.

[12, 13]   αὐτὸν γυναῖκας καὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα Βαρυλῴνια. ~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς

[12, 40]   Ασσύριος· ὅστις εἶχε χρυσίου πόντον, τάλαντα πολλῷ πλέονα Κασπίης ψάμμου· ὃς

[12, 9]   ποδῶν ἕτερον οἴκημα τρίκλινον, οὗ τάλαντα τρισχίλια ἔκειτο ἀργυρίου, καὶ προσηγορεύετο

[12, 68]   ~Καλῶς ἄρα ποιοῦντες Ρωμαῖοι οί πάντα ἄριστοι Αλκαῖον καὶ Φιλίσκον τοὺς

[12, 64]   ποτηρίων καὶ τῶν ἄλλων σκευῶν· πάντα γὰρ δὴ ταῦτα συμβάλλεσθαί τινας

[12, 69]   ἀνέσεως καὶ φιλολογίας. Ἃ δὴ πάντα γέγονεν δεύτερα παρὰ τοῖς ὕστερον

[12, 60]   τῆς πόλεως διοίκησιν τὰ λοιπὰ πάντα διὰ τὴν ἔμφυτον ἀκρασίαν ἠφάνιζεν,

[12, 69]   Μουσείων ἐπιμελητὴν γενέσθαι. Ἅ δὴ πάντα ἐφαίνετο λόγου μὲν ἀλλότρια καὶ

[12, 3]   εἶναι τὴν ἡδονὴν ἐκ τοῦ πάντα ζῷα δεδουλῶσθαι ταύτῃ, ὥσπερ οὐχὶ

[12, 40]   πίνειν κἠρᾶν, τὰ δ' ἄλλα πάντα κατὰ πετρῶν ὤθει. Ὡς δ'

[12, 52]   ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς, ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν, κώνειον πιόντες ἅμα τὸν

[12, 36]   (ὑπ' Αννίρα ὥστε μετὰ τὸ πάντα μὲν τὰ κατὰ τὴν πόλιν

[12, 77]   (ἐκτεμεῖν αἐτοῦ τὰ αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀκολάστου τρυφῆς. ~Εθος

[12, 2]   αὕτη δ' ἐστὶν ἡ ἡδονή, πάντα συνεταράχθη. Καί μοι δοκεῖ καὶ

[12, 64]   τῆς ἐξουσίας, τὰ δὲ ἄλλα πάντα σχεδὸν ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν παρέργου

[12, 14]   καλάς. Τρέφειν δὲ τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα τὰ γινόμενα παιδία οὐκ εἰδότας

[12, 81]   ποτὲ ὑπὸ μανίας τοιαύτης ὡς πάντα τὰ πλοῖα τὰ εἰς τὸν

[12, 57]   καὶ νῦν Εὐδαιμόνων, ἐν ᾗ πάντα τὰ πρὸς τρυφὴν ἐπωλεῖτο. ~Αλκισθένην

[12, 31]   αὐλητρίδας καὶ τὰς ψαλτρίας καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα (τῶν ἀκροαμάτων τὰ

[12, 16]   καὶ τῶν θυγατέρων ὁμοίως, καὶ πάντα ταῦτα αὐτὸς ἔτρεφεν μέχρι τριῶν

[12, 14]   οὓς ὅταν εἰσέλθωσιν, παρέχουσιν ἑαυτοὺς πάντα τρόπον, οὐθὲν αἰσχυνόμενοι τοὺς ὁρῶντας

[12, 51]   τῆς ἀκαίρου τρυφῆς ὥστε τὸν πάντα χρόνον ὑπολαβεῖν βιώσεσθαι καὶ λέγειν

[12, 7]   εὐφροσύνη μὲν ἔχη κάτα' δῆμον ἅπαντα, δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται

[12, 47]   ἀλλ᾽ εὐγνωμονέθτατα· ἔχων γὰρ ἐξουσίαν ἅπαντα λαβεῖν τὰ ἡμίση κατέλιπεν. ~Λυσίας

[12, 32]   κειμένην ἔχειν καὶ τὸν δῆμον ἅπαντα περὶ τὴν ἀγορὰν καὶ τὸν

[12, 43]   τοιαύταις ἀσωτίαις, τὸν δὲ δῆμον ἅπαντα πλείω καταναλίσκειν εἰς τὰς κοινὰς

[12, 21]   πηγὴν αἵματος, ὥστε τον σύνεγγυς ἅπαντα τόπον κατεχάλκωσαν θυρίσι, ουλόμενοι στῆσαι

[12, 45]   Παναθήναια ὀνομάσαι καὶ Διονύσῳ Χοοπότῃ θυσιάσαντα καὶ τὴν Χοῶν ἑορτὴν αὐτόθι

[12, 39]   γράμμασιν ὃ μετενεγκεῖν Χοιρίλον ἔμμετρον ποιήσαντα. Εἷναι δὲ τοῦτο Ἐγὼ δὲ

[12, 38]   ἐμπρήσαντα ἐν τοῖς βασιλείοις, πυρὰν νήσαντα ὕψος τεσσάρων πλέθρων ἐφ' ἧς

[12, 38]   ὑπὸ τοῦ Αρράκου τελευτῆσαι ἑαυτὸν ἐμπρήσαντα ἐν τοῖς βασιλείοις, πυρὰν νήσαντα

[12, 38]   εἰς πόλεμον αὐτὸν κατασνῆναι καὶ ἀθροίσαντα πολλὴν στρατιὰν καὶ καταλυθέντα ὑπὸ

[12, 11]   τὸν Λυδῶν βασιλέα, πρῶτον γυναῖκας εὐνουχίσαντα χρῆσθαι αὐταῖς ἀντὶ ἀνδρῶν εὐνούχων.

[12, 61]   φησιν ἀφικόμενον εἰς Ρώμην καὶ θριαμβεύσαντα λόγον τε ἀποδόντα τοῦ πρὸς

[12, 58]   πάντων ἐκεῖνο θαυμάζεσθαι. Οὗ φασι κυριεύσαντα Διονύσιον τὸν πρεσβύτερον ἀποδόσθαι Καρχηδονίοις

[12, 74]   Εὐρωπιακῶν Μήγαν φησὶ τὸν Κυρήνης βασιλεύσαντα ἔτη πεντήκοντα (ἀπολέμητον γενόμενον καὶ

[12, 51]   Πτολεμαῖόν φησι τὸν δεύτερον Αἰγύπτου βασιλεύσαντα, πάντων σεμνότατον γένόμενον τῶν δυναστῶν

[12, 40]   βασιλέως ὕπαρχον καὶ τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα στολῇ χρῆσθαι γυναικείᾳ καὶ κόσμῳ,

[12, 77]   ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ πολλα χρήματα ἀναλώσαντα, ὡς ἔξω τῶν ἐπιθυμιῶν ἐγένετο,

[12, 29]   καὶ πορφυρᾶ καὶ κρόκινα ῥόμβοις ὑφαντά· αἱ δὲ κεφαλαὶ κατ᾽ ἴσα

[12, 17]   τῶν μαγείρων τοὺς ἄριστα τὰ παρατεθέντα διασκευάσαντας. Παρὰ Συβαρίταις δ' εὑρέθησαν

[12, 77]   ὑπὸ πολεμίων καὶ ἐπὶ ζυγὸν ἀναβληθέντα ὀβολοῦ ὁλκὴν εὑρεθῆναι ἔχοντα· οὕτως

[12, 51]   τινα καὶ ἄλλον καὶ αὐτὸν ἐπιμεληθέντα οὕτως ἐξαπατηθῆναι τὴν διάνοιαν καὶ

[12, 11]   τὸν διὰ τὴν πρᾶξιν Ἁγνεῶνα κληθέντα συνάγοντες ὕβριζον. Καὶ τέλος τὰς

[12, 38]   ἀγανακτήσαντος εἰ τοιοῦτος αὐτῶν βασιλεύει συγκεντηθέντα ἀποθανεῖν. (Κτησίας δὲ λέγει εἰς

[12, 57]   τοῖς Λυδῶν ἄνθεσιν ἀντέπλεξε τὰ διαγγελθέντα Σαμίων ἄνθεα. Τούτων δὲ ἡ

[12, 73]   καὶ παρεκαλέσαμεν ἕκαστον ἐπὶ αὐτοῦ καθεσθέντα οἴκαδ' ἀπιέναι. Εἰς πάχος δ᾽

[12, 38]   καὶ ἀθροίσαντα πολλὴν στρατιὰν καὶ καταλυθέντα ὑπὸ τοῦ Αρράκου τελευτῆσαι ἑαυτὸν

[12, 77]   τῶν ἐπιθυμιῶν ἐγένετο, ὑπὸ λύπης ἐκταραχθέντα (ἐκτεμεῖν αἐτοῦ τὰ αἰδοῖα· ταῦτα

[12, 39]   ἠφροδισίασα, εἰδὼς (τόν τε χρόνον ὄντα βραχὺν ὃν ζῶσιν οἱ ἄνθρωποι

[12, 64]   ἔργῳ ἀλλὰ καὶ τῷ λόγῳ. Ὄντα δὲ γνώριμον τῷ Αρχύτᾳ καὶ

[12, 47]   δέ ποτε ὡς Ανυτον ἐραστὴν ὄντα καὶ πλούσιον, συνεπικωμάζοντος αὐτῷ τῶν

[12, 78]   βίον Τηλεκλείδης ἐν Πρυτάνεσιν ἁβρὸν ὄντα παραδίδωσι. Κρατῖνος τ' ἐν Χείρωσι

[12, 39]   ἀνθρώπων πράγ ματα (οὐκ ἄξια ὄντα ψόφου δακτύλων ὃν πεποίηται ποιούμενος

[12, 52]   κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ (ὄντα. Ὥστε Ιππόνικος ὁ ἀπ' ἐκείνου

[12, 69]   εἱτα τῇ ἕνῃ καὶ νέᾳ λαβόντα ἀφ' ἑκάστου τῶν ἐπιχειρούντων ἐννέα

[12, 45]   ἐν Μαγνησίᾳ τὴν στεφανηφόρον ἀρχὴν ἀναλαβόντα θῦσαι Αθηνᾷ καὶ τὴν ἑορτὴν

[12, 7]   βίου πολλάκις τὸν καθ' ἡδονήν, λέγοντα· Οἱ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ

[12, 66]   Αγαμέμνονι λοιδορούμενον τὸν Αχιλλέα καὶ λέγοντα· Οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ' ἔχων. (καὶ

[12, 72]   πιεῦμ' ἔχοντ' ἄνω, ἐσθίοντα καὶ λέγοντα Σήπομ' ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἀπέθανεν

[12, 18]   τῶν οἰκετῶν τινα μαστιγῶν τοῦτον καταφυγόντα εἰς τὰ ἱερὰ πάλιν ἐμαστίγου·

[12, 61]   Ρώμην καὶ θριαμβεύσαντα λόγον τε ἀποδόντα τοῦ πρὸς Μιθριδάτην πολέμου ἐξοκεῖλαι

[12, 3]   βραδὺς εἶλεν Αρηα ὠκύτατόν περ ἐόντα θεῶν οἵ Ολυμπον ἔχουσι, χωλὸς

[12, 81]   καὶ ἀπέστελλε καὶ διῴκει καὶ καταπλέοντα ἀπεδέχετο μετὰ χαρᾶς τοσαύτης ὅσησπερ

[12, 16]   ἂν ἔχῃ βίον, ἢ χῆνα πλατυγίζοντα καὶ κεχηνότα ἢ στρουθὸν ἢ

[12, 55]   ὑποζύγια πολλὰ τὰ τὴν κόνιν κομίζοντα πρὸς τὴν ἐν τῇ παλαίστρᾳ

[12, 43]   τὸν τοῦ Φιλίππου παραλαβὼν ἀωρὶ κοκκύζοντα καὶ πλανώμενον κατέκοψεν· οὐ γὰρ

[12, 34]   Σικελίαν (ἦλθον ὅτε πρῶτον ἀφικόμην, ἐλθόντα δέ με ὁ ταύτῃ βίος

[12, 72]   καὶ τὸ πιεῦμ' ἔχοντ' ἄνω, ἐσθίοντα καὶ λέγοντα Σήπομ' ὑπὸ τῆς

[12, 44]   εἰκοστῆ, ἀλλ' εἴα τὸν βουλόμενον εἰσιόντα ἀπολαύειν καὶ λαμβάνειν ὧν δεηθείη·

[12, 72]   πεντήκοντα, ὧν ἐτυράννησεν τρία καὶ τριάκοντα, ἁπάντων τῶν πρὸ αὐτοῦ τυράννων

[12, 9]   ὕδωρ, εἷναι δὲ τοῦτο λιβάδας ἑβδομήκοντα, καὶ μηδένα πίνειν ἀπ' αὐτοῦ

[12, 54]   τε καὶ τῶν ἄλλων φίλων, (ἐνενήκοντα καὶ δύοι θαλάμους κατασκευασάμενος ἐν

[12, 43]   τῷ Ἀθηναίῳ διὰ Λυσάνδρου τάλαντα ἑξήκοντα. Ἀφ' ὧν ἐδείπνισεν Αθηναίους (ἐν

[12, 74]   φησὶ τὸν Κυρήνης βασιλεύσαντα ἔτη πεντήκοντα (ἀπολέμητον γενόμενον καὶ τρυφῶντα κατάσαρκον

[12, 40]   αὐτῷ εἰς τὸ δεῖπνον εἰσῄεσαν πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν ψάλλουσαι καὶ ᾄδουσαι

[12, 38]   ἐπέθηκεν χρυσᾶς κλίνας ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα καὶ ἴσας τραπεζάς καὶ ταύτας

[12, 72]   βιώσας ἔτη πέντε πρὸς τοῖς πεντήκοντα, ὧν ἐτυράννησεν τρία καὶ τριάκοντα,

[12, 76]   διατελεῖν καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἀποθνήσκοντα μὴ δύνασθαι τελευτῆσαι τὸν βίον

[12, 77]   Θαυμασίων Αρχέστρατόν φησι τὸν μάντιν ἁλόντα ὑπὸ πολεμίων καὶ ἐπὶ ζυγὸν

[12, 31]   μέθην ὥστε τινὲς αὐτῶν οὔτε ἀνατέλλοντα τὸν ἥλιον οὔτε δυόμενον ἑωράκασιν.

[12, 76]   φιλύρινον Κινησίαν διὰ τὸ φιλύρας λαμβάνοντα σανίδα συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ κάμπτηται

[12, 38]   γυναικιστὶ, καὶ, μετὰ τῶν παλλακίδων ξαίνοντα (πορφύραν ἀναβάδην τε μετ' αὐτῶν

[12, 63]   Αλεξις ἐν Γαλατείᾳ ποιεῖ τινα θεράποντα διηγούμενον περί τινος τῶν μαθητῶν

[12, 62]   μ' ἔφυσε γνήσιον, Ελλήνων πρῶτα φέροντα τέχνης. Ηὔχησε δ' ἀνεμεσήτως ἐν

[12, 77]   μυροπωλην δια τρυφὴν εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ πολλα χρήματα ἀναλώσαντα, ὡς

[12, 7]   εἷναι τῆς γνώμης τὸν Ομηρον, προτάττοντα τοῦ σπουδαίου βίου πολλάκις τὸν

[12, 62]   ἀλλὰ ῥᾳδίως, ὡς καὶ ᾄδειν γράφοντα, ὡς ἱστορεῖ Θεόφραστος ἐν τῷ

[12, 16]   και φιλόσοφον γενομενον πλείστους οἰκέτας ἔχοντα αἰεὶ τούτοις παρὰ τὴν δίαιταν

[12, 38]   ὀφροῦς μεμελασμένον, γυναίκειαν δὲ στολὴν ἔχοντα καὶ κατεξυρημένον τὸν πώγωνα καὶ

[12, 6]   λῃστοῦ σχήματι μόνον περιπορευόμενον, ξύλον ἔχοντα καὶ λεοντῆν καὶ τόξα· καὶ

[12, 60]   τὸ ἄριστον ὀξύραφα παντοδαπὰς ἐλάας ἔχοντα καὶ τυρὸν νησιωτικόν. Ὡς δ'

[12, 39]   οἱ ἄνθρωποι καὶ τοῦτον πολλὰς ἔχοντα μεταβολὰς καὶ κακοπαθείας, καὶ ὧν

[12, 30]   τὰ τοῦ Ασίου ἔπη οὕτως ἔχοντα· (Οἱ δ' αὔτως φοίτεσκον ὅπως

[12, 77]   ζυγὸν ἀναβληθέντα ὀβολοῦ ὁλκὴν εὑρεθῆναι ἔχοντα· οὕτως ἦν ἰσχνός. Ὁ δ'

[12, 73]   ποδήρη μέχρι τῶν καρπῶν χειρίδας ἔχοντα. Προήει δὲ οὐδέποτε πεζὸς εἰ

[12, 76]   ἅπασίν ἐστι, τὸ δ' οὕτως ἔχοντα τοσοῦτον χρόνον διατελεῖν καὶ καθ'

[12, 62]   χρυσοῦν στέφανον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ἔχοντα, ὡς ἱστορεῖ Κλέαρχος ἐν τοῖς

[12, 72]   μοι θάνατος οὗτος φαίνεται εὐθάνατος, ἕχοντα πολλὰς χολλάδας κεῖσθαι παχὺν (ὕπτιον,

[12, 22]   εἰς τρυφήν· ὥστε καὶ τὸν ἄρχοντα αὐτῶν περιιέναι κατὰ τὴν πόλιν

[12, 18]   μοίρας ἀποθανεῖν οὔτε δυόμενον οὔτε ἀνίσχοντα τὸν ἥλιον ὁρᾶν δεῖ. Ἔπεμψαν

[12, 51]   τὸν ποταμὸν ἀριστοποιουμένους καὶ τὰ τυχόντα προσφερομένους ἐπί τε τῆς ἄμμου

[12, 39]   κατασπάσαι Κῦρον ἐν τῇ πολιορκίᾳ ἀντιχωννύντα τῇ πόλει (λέγεσθαι δὲ τὸ

[12, 46]   τὸν Ἀρτέμωνα διὰ τὸ τρυφερῶς βιοῦντα περιφερέσθαι ἐπὶ κλίνης. Καὶ γὰρ

[12, 74]   Λακεδαιμόνιοι Ναυκλείδην τὸν Πολυριάδου παντελῶς ὑπερσαρκοῦντα τῷ σώματι καὶ παχὺν διὰ

[12, 72]   χολλάδας κεῖσθαι παχὺν (ὕπτιον, μόλις λαλοῦντα καὶ τὸ πιεῦμ' ἔχοντ' ἄνω,

[12, 56]   Ἱστοριῷν τὰς ἐπὶ Δάφνῃ πανηγύρεις ἐπιτελοῦντα (ὑποδοχας λαμπρὰς ἐπιτελεῖν. Ἐν αἷς

[12, 7]   δὲ Μεγακλείδης φησὶ τὸν Οδυσσέα καθομιλοῦντα τοὺς καιρους ὑπὲρ τοῦ δοκεῖν

[12, 39]   χειρὸς τοὺς δακτύλους, ὡς ἂν ἀποκροτοῦντα. Ἐπιγεγράφθαι δ' αὐτῷ Ασσυρίοις γράμμασι·

[12, 65]   ἐν ἀπολαύσεσιν ὑπεροχήν· ὥστε τὸν πειθαρχοῦντα τοῖς νόμοις καὶ τῇ τῶν

[12, 15]   ἑλέσθαι ἀποθανεῖν ἢ τοιοῦτον βίον ζῶντα καρτερεῖν. ~Εθος δὲ παρ' αὐτοῖς

[12, 12]   Ιωνικὸς πλούταξ, ὑποστάσεις ποιῶν κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. Καὶ εἰς τοὺς πολέμους

[12, 74]   ἔτη πεντήκοντα (ἀπολέμητον γενόμενον καὶ τρυφῶντα κατάσαρκον γενέσθαι ἐκτόπως τοῖς ὄγκοις

[12, 64]   ἄνδρα περὶ τὰς σωματικὰς ἡδονὰς ἐσπουδακότα (καὶ οὐ μόνον τῷ ἔργῳ

[12, 39]   ἐφ' οὗ ἑστάναι τύπον λίθινον συμβεβληκότα τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοὺς δακτύλους,

[12, 16]   βίον, ἢ χῆνα πλατυγίζοντα καὶ κεχηνότα ἢ στρουθὸν ἢ πίθηκον, ἐπίβουλον

[12, 48]   οἴκαδ' ἐλθὼν τὴν σεαυτοῦ γυμνάσεις δάμαρτα; Καὶ Φερεκράτης δέ φησιν· Οὐκ

[12, 3]   σφετέρας ὠφελεῖσθαι δυνάμεως, ἀλλὰ τὰ μέγιστα βλάπτεσθαι παρενεχθέντας ὑπ' αὐτῆς. Ὅσα

[12, 44]   τοῖς κήποις οὐδένα τοῦ καρποῦ καθίστα φύλακα, ὅπως οἱ βουλόμενοι τῶν

[12, 72]   ἀπαντῶσιν. Μνημονεύει δ' αὐτοῦ Μένανδρος ἥκιστά γ' ὢν λοίδορος ἐν τοῖς

[12, 23]   μὲν ὁρώντων, μάλιστα δὲ ὧν ἥκιστα ἐκεῖνοι προσεδόκων θεῶν. Οὕτω δὲ

[12, 58]   Ιταλιῶται, (καὶ τῶν δεικνυμένων μ άλιστα πάντων ἐκεῖνο θαυμάζεσθαι. Οὗ φασι

[12, 75]   ὑμῖν ᾁδοφοῖται; Β. Νὴ Δία μάλιστά γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται. Πάντ' ἔχεις.

[12, 5]   εἰσιν, (ὡς Πέρσαι καὶ Μῆδοι. Μάλιστα γὰρ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων τὴν

[12, 38]   τῆς Ασίας περὶ τρυφὴν σπουδάσαι, μάλιστα δὲ Νινύαν τὸν Νίνου καὶ

[12, 23]   ἀθροισθέντων ὥραν, πάντων μὲν ὁρώντων, μάλιστα δὲ ὧν ἥκιστα ἐκεῖνοι προσεδόκων

[12, 27]   (καὶ διαίτης, τρυφήσαντες δὲ καὶ μάλιστα δὴ καὶ πρῶτοι πάντων τῶν

[12, 7]   τέκνον, ποντίου θηρὸς πετραίου χρωτὶ μάλιστα νόον προσφέρων πάσαις πολίεσσιν ὁμίλει·

[12, 42]   τῶν ἐν τῇ Θράκῃ γεγενημένων μάλιστα πρὸς ἡδυπαθείας καὶ τρυφὰς (ὥρμησε,

[12, 62]   ἀνεμεσήτως ἐν τούτοις· (Εἰ καὶ ἄπιστα κλύουσι, λέγω τάδε· φημὶ γὰρ

[12, 17]   στεφανοῦσθαι καὶ τῶν μαγείρων τοὺς ἄριστα τὰ παρατεθέντα διασκευάσαντας. Παρὰ Συβαρίταις

[12, 44]   οὐδ' ἐν τοῖς κήποις φύλακας (ἐφίστα, ὡς Θεόπομπος ἱστορεῖ ἐν τῇ

[12, 58]   αὐτούς. Καὶ τελευτησάντων τὰ μὲν ὀστᾶ κατέκοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ δὲ

[12, 69]   Χωρὶς γὰρ τῶν παραλαμβανομένων εἰς αὐτὰ ἀκροαμάτων καὶ ἀργυρωμάτων καὶ στρωμνῆς

[12, 16]   γεγεννηκότας, παραγινομένων ἄλλων. Τὰ δ' αὐτὰ ἔφη καὶ Εὔβουλος ὁ κωμικὸς

[12, 43]   τόθ' ὡς γενναῖος ἦν. (Τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ Δοῦρις. ~Ιδομενεὺς δέ

[12, 41]   Μεταλλαγαὶ περὶ τοῦ Στράτωνος τὰ αὐτὰ ἱστορήσας διημιλλῆσθαί φησιν αὐτὸν Νικοκλεῖ

[12, 81]   ὑπολαμβάνειν ἑαυτοῦ εἱναι, καὶ ἀπεγράφετο αὐτὰ καὶ ἀπέστελλε καὶ διῴκει καὶ

[12, 76]   τούτοις μόνοις προσήκει τοῖς τὰ τοιαῦτα ἅπερ οὗτος ἐξημαρτηκόσιν. Περὶ μὲν

[12, 68]   Σοφοκλῆς ὁ ποιητὴς ἐν Αντιγόνῃ τοιαῦτα εἰπών· Τὰς γὰρ ἡδονὰς ὅταν

[12, 41]   καὶ κιθαρῳδῶν (καὶ ῥαψῳδῶν ἀκροωμένους, τοιαῦτα καὶ ὁ Στράτων διετέλει ποιῶν

[12, 76]   γεγονέναι. (Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τοιαῦτα περὶ θεοὺς ἐξαμαρτάνων ἃ τοῖς

[12, 31]   τὰς ψαλτρίας καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα (τῶν ἀκροαμάτων τὰ μισθώματα λαμβ

[12, 79]   ἄνθη καὶ μῆλα καὶ τὰ τοιαῦτα φέρομεν; Πότερον ὅτι καὶ διὰ

[12, 73]   προσδιδόασιν. Ἡμεῖς δὲ περιειλόμεθα τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους κατασκευάσαντες, τὸ

[12, 60]   μαγείρων καὶ δειπνοποιῶν ἐωνήσατο, καὶ τοσαῦτα ἦν αὐτῷ τὰ ἐν δείπνοις

[12, 38]   οὖν ἐθνῶν καὶ πόλεων τρυφῆς τοσαῦτα μνημονεύω. Περὶ δὲ τῶν κατ'

[12, 69]   τινες τῶν μὴ δυναμένων εἰς ταῦτα ἀναλίσκειν ἀπὸ βραχείας καὶ τῆς

[12, 16]   τῶν θυγατέρων ὁμοίως, καὶ πάντα ταῦτα αὐτὸς ἔτρεφεν μέχρι τριῶν ἐτῶν·

[12, 38]   καὶ ἐδόκουν αὐτὸν (θυσίας ἐπιτελεῖν ταῦτα δὲ μόνοι ᾔδεσαν οἱ εὐνοῦχοι.

[12, 49]   τὰς Αθήνας. Κατιών τε μετὰ ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς

[12, 43]   Αθηναίων οὐδεπώποτε ἠγανάκτησεν, ἀλλὰ διὰ ταῦτα καὶ μᾶλλον αὐτὸν ἠγάπων οἱ

[12, 79]   πρὸς καλλωπισμὸν συντείνόντων, ἔχουσί τε ταῦτα καὶ χαίρουσιν αὐτοῖς. Οὐ γὰρ

[12, 56]   ἅμαξαν πληρῶσαι δυνάμενα· καὶ μετὰ ταῦτα μελιπήκτων καὶ στεφάνων ἐκ σμύρνης

[12, 57]   ἑορταῖς τε καὶ μέθαις. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Κλέαρχος. Οἷδα δὲ

[12, 76]   ἐξημαρτηκόσιν. Περὶ μὲν οὗν Κινησίου ταῦτα ὁ ῥήτωρ εἴρηκεν. ~Λεπτότερος δ'

[12, 13]   καὶ οὐδενὸς ὑπήκοος, γράφει καὶ ταῦτα· Οὗτος δ' ὑπερβάλλει τῇ τρυφῇ

[12, 77]   ἐκταραχθέντα (ἐκτεμεῖν αἐτοῦ τὰ αἰδοῖα· ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀκολάστου τρυφῆς.

[12, 6]   ἄν τις πρὸς τοὺς οὐ ταῦτα παραδεχομένους· Πόθεν, ὦ οὗτοι, τὴν

[12, 79]   χαίρουσιν αὐτοῖς; Ἢ δυοῖν χάριν ταῦτα περιφέρουσιν· ἀρχή τε γὰρ ἐντυχίας

[12, 6]   καὶ λεοντῆν καὶ τόξα· καὶ ταῦτα πλάσαι (πρῶτον Στησίχορον τὸν Ιμεραῖον.

[12, 54]   καὶ ὀθονίοις πολυτελέσιν, ὑπὸ δὲ ταῦτα πορφυροῖς καὶ φοινικοῖς χρυσουφέσιν. Τοῦ

[12, 64]   ἄλλων σκευῶν· πάντα γὰρ δὴ ταῦτα συμβάλλεσθαί τινας ἡδονάς, ὅταν ᾖ

[12, 9]   τοῦ πορισθέντος οὐχ ἑτέραις ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει, πολὺ δὲ μᾶλλον

[12, 59]   τρυφῆς ἦν οἰκεῖος, γράφει καὶ ταῦτα· Τρυφῆς οὖν δοῦλος ἦν καὶ

[12, 35]   λέγων ὡς ἐτρύφων γράφει καὶ ταῦτα· Τῶν γοῦν ἐν ταῖς πόλεσιν

[12, 31]   στάσεσι γενόμενοι αὐτῇ πατρίδι διεφθάρησαν. Ταὐτὰ εἴρηκεν περὶ αὐτῶν καὶ Διογένης

[12, 64]   δ' ὁ μουσικὸς ἐν τῷ Αρχύτα Βίῳ ἀφικέσθαι φησὶ παρὰ Διονυσίου

[12, 64]   λόγῳ. Ὄντα δὲ γνώριμον τῷ Αρχύτᾳ καὶ φιλοσοφίας οὐ παντελῶς ἀλλότριον

[12, 76]   τῇ αὑτοῦ ποιήσει συνεχῶς τὸ Φθιῶτα λέγειν· παίζων οὖν εἰς τὴν

[12, 46]   δ' ἐν τροχῷ, πολλὰ δὲ νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς, κόμην πώγωνά

[12, 80]   τὴν πρεσρυτέραν· ἧς καὶ εἰς ἔρωτα ἐμπεσὼν (ἐλθὼν εἰς ἄστυ κλινήρης

[12, 66]   καὶ τὸν Λασθενείας τῆς Αρκαδικῆς ἔρωτα, ἥτις καὶ Πλάτωνος ἠκηκόει. ~(Οὐ

[12, 77]   τὸν μυροπωλην δια τρυφὴν εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ πολλα χρήματα ἀναλώσαντα,

[12, 75]   Καὶ τίνες ἂν εἷεν; Β. Πρῶτα μὲν Σαννυρίων (ἀπὸ τῶν τρυγῳδῶν,

[12, 62]   ῥά μ' ἔφυσε γνήσιον, Ελλήνων πρῶτα φέροντα τέχνης. Ηὔχησε δ' ἀνεμεσήτως

[12, 65]   χρήσεως καὶ τῆς περὶ τὸν χρῶτα αὐτοῦ ὀδμῆς καὶ τῆς εὐμορφίας

[12, 70]   Αναξίλα Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα λιπαίνων, χλανίδας θ' ἕλκων, βλαύτας

[12, 23]   τρυφῆς προελθεῖν ὥστε τὸν ὅλον χρῶτα παραλεαίνεσθαι καὶ τῆς ψιλώσεως ταύτης

[12, 56]   ἐπὶ τὴν κάμηλον καὶ τὸν παρεστῶτα παῖδα. Ἐν δὲ τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ

[12, 60]   μὲν ἦν αὐτοῦ τὸ ἄριστον ὀξύραφα παντοδαπὰς ἐλάας ἔχοντα καὶ τυρὸν

[12, 67]   τῆς γαστρὸς ἡδονή· καὶ τὰ σοφὰ καὶ τὰ περισσὰ ἐπὶ ταύτην

[12, 5]   Καὶ ἡ Αθηναίων πόλις, ἕως ἐτρύφα, μεγίστη τε ἦν καὶ μεγαλοψυχοτάτους

[12, 79]   ἐχόντων τὸ πᾶν εἶδος ἐπικοσμεῖται. (Τάχα δ' ἴσως διὰ τὸ φιλοκάλους

[12, 60]   καὶ τῆς ὄψεως, τήν τε τρίχα τὴν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ξανθιζόμενος

[12, 10]   τε καινὰ αἰεὶ ἐπιμηχανῶνται, καὶ ὄψα γε ὡσαύτως· καὶ γὰρ (καινοποιητὰς

[12, 70]   σύρων, βολβοὺς τρώγων, τυροὺς κάπτων, ᾠὰ κολάπτων, κήρυκας ἔδων, Χῖον πίνων,

[12, 3]   τὴν ἡδονὴν ἐκ τοῦ πάντα ζῷα δεδουλῶσθαι ταύτῃ, ὥσπερ οὐχὶ καὶ

[12, 6]   ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν, ἢ διὰ τί τὰ θερμὰ λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ

Livre, Chap.
[12, 75]	ᾁδοφοίτας καὶ θαμὰ ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας.	Α.	Εἰσὶ γάρ τινες ἄνδρες παρ'
[12, 12]	ποίεί λευκὰ καὶ βλέπ' εἰς.	Α.	Εἷτ' ἀντακαῖον ἰχθύων τάριχος ἢ
[12, 78]	δ' ἐπιβαλεῖτε ξυστίδα. Β. Ἄπολλον.	Α.	Εἷτα χόνδρον αὐτῷ δεύσετε γάλακι
[12, 12]	ἐδήδοκα κάνδαυλον οὐδ' ἀκήκο' οὐδεπώποτε.	Α.	Θαυμαστὸν ἐμὸν εὕρημα· πάνυ πολὺν
[12, 75]	γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται. Πάντ' ἔχεις.	Α.	Καὶ τίνες ἂν εἷεν; Β.
[12, 14]	τρυφήσασιν ἱστορεῖ Τίιμαιος ἐν τῇ	α'	ὅτι αἱ θεράπαιναι, γυμναὶ τοῖς
[12, 8]	ἱστορεῖ ὁ Κυμαῖος Ηρακλείδης ἐν	α'	Περσικῶν. Αὗται δὲ τὰς μὲν
[12, 77]	μοι λάλει· ὅσον οὐ τέθνηκα.	Α.	Τοῦ ταλαιπώρου πάθους. Πολλῷ οὗν
[12, 42]	ἀμφοτέρους βιαίως. ~Εν δὲ τῇ	α'	τῶν Φιλιππικῶν Θεόπομπος περὶ Φιλίππου
[12, 63]	τῶν φιλοσόφων τρυφερότητος διαλεγόμενός φησιν·	Α.	Ὦ τάν, κατανοεῖς τίς ποτ'
[12, 69]	καὶ τῶν Μουσείων ἐπιμελητὴν γενέσθαι.	Ἅ	δὴ πάντα ἐφαίνετο λόγου μὲν
[12, 47]	ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει,	ἃ	ἀπ' αὐτοῦ Αλκιριάδες καλεῖται. Ὅτε
[12, 16]	ἔτρεφεν μέχρι τριῶν ἐτῶν· μεθ'	ἃ	ἀπέπεμπε πρὸς τοὺς γεγεννηκότας, παραγινομένων
[12, 69]	πλεῖστον, ἕνεκεν ἀνέσεως καὶ φιλολογίας.	Ἃ	δὴ πάντα γέγονεν δεύτερα παρὰ
[12, 67]	τοὺς γαργαλισμοὺς καὶ τὰ νύγματα	ἃ	ἐν τῷ περὶ Τέλους εἴρηκεν,
[12, 76]	ὁ τοιαῦτα περὶ θεοὺς ἐξαμαρτάνων	ἃ	τοῖς μὲν ἄλλοις αἰσχρόν ἐστι
[12, 7]	τε χοροί τε εἵματα τ'	ἐξημοιβὰ	λοετρά τε θερμὰ καὶ εὐναί.
[12, 54]	Ἐγίνετο δὲ τὰ δεῖπνα πρὸς	σάλπιγγα	τότε μὲν ἐν τοῖς γαμοις,
[12, 60]	θύων. Κασάνδρῳ δὲ γενόμενος φίλος	μέγα	ἴσχυσεν. Καὶ κατ' ἀρχὰς μὲν
[12, 68]	γὰρ κατ' οἱκον, εἰ βούλει,	μέγα	καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ' ἔχων·
[12, 18]	τῶν ποταμῶν γεφύραις. ~Δοκεῖ δὲ	μέγα	τῆς εὐδαιμονιας αἴτιον εἷναι ὅτι
[12, 71]	κάδους δὲ χαλκοῦς καὶ ποτήρια	ὀλίγα·	γεγονέναι γὰρ ὀλιγοδίαιτον καὶ τρυφῆς
[12, 3]	θεασόμενοι δεδεμένον· Οὐκ ἀρετᾷ κακὰ	ἔργα·	κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν, (ὡς
[12, 57]	βρωμάτων ὄντως ἐνέπλησε τὴν (Ἑλλ	άδα·	τὰ δε Σαμίων ἄνθη γυναικῶν
[12, 47]	ὁ μὲν εἷχεν Ολυμπιάδα καὶ	Πυθιάδα	στεφανούσας αὐτόν, ἐν δὲ θατέρῳ
[12, 47]	γραφήν· ὧν ὁ μὲν εἷχεν	Ολυμπιάδα	καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν, ἐν
[12, 22]	ταύτην δωρεὰν καταπεμφθῆναι εἰς τὴν	Ελλάδα	ὡς ἐπανελευσόμενος· καὶ τυχὼν ἧκεν
[12, 63]	μύρων καὶ ἐσθήτων καὶ γυναικῶν.	Λαίδα	γοῦν ἀναφανδὸν εἶχε τὴν ἑταίραν
[12, 56]	τὴν κάμηλον καὶ τὸν παρεστῶτα	παῖδα.	Ἐν δὲ τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ περὶ
[12, 28]	κἠντιβόλουν προσκείμενοι· ὅκως ἔχων τὁν	παῖδα	πωλήσει ς Χίον, ἕτερος δ'
[12, 22]	αὐτῶν περιιέναι κατὰ τὴν πόλιν	ἁλουργίδα	ἠμφιεσμένον καὶ ἐστεφανωμένον χρυσῷ στεφάνῳ,
[12, 76]	Κινησίαν διὰ τὸ φιλύρας λαμβάνοντα	σανίδα	συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ κάμπτηται διά
[12, 21]	Δικαιοσύνης φησίν· Συβαρῖται τὴν Τήλυος	τυραννίδα	καταλύσαντες τοὺς (μετασχόντας τῶν πραγμάτων
[12, 12]	Ακεσίας, Διοκλῇς, Φιλιστίων. Τοσούτους γὰρ	οἷδα	γράψαντας Ὀψαρτυτικά. Καὶ κάνδαυλον (δέ
[12, 57]	Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Κλέαρχος.	Οἷδα	δὲ κἀγὼ παρὰ τοῖς ἐμοῖς
[12, 71]	τὸν Τήιον ἰατρὸν Ἀντιπάτρῳ συσσιτεῖν	ψιλοτάπιδα	ἔχοντι κρικωτὴν (καθάπερ τοὺς στρωματεῖς
[12, 63]	πρὸς αὑτὸν ἡγούμενος (οὔτε τὴν	ἐλπίδα	τῶν ἐσομένων, ἀλλ' ἑνὶ μόνῳ
[12, 47]	δὲ ἔτι καλὸς εἶναι ἤθελεν·	ἀσπίδα	γοῦν εἶχεν ἐκ χρυσοῦ καὶ
[12, 49]	τε μετὰ ταῦτα εἰς τὴν	πατρίδα	ἐστεφάνωσε τὰς Αττικὰς τριήρεις θαλλῷ
[12, 51]	ὑπολαμβάνεσθαι Σικελιώτην ἢ διὰ τὴν	πατρίδα	Σπαρτιάτην. Ἐν δὲ τῇ νβ'
[12, 19]	ἐκ τῆς Καρδίης εἰς τὴν	πατρίδα	τοὺς Βισάλτας ἔστειλεν ἐπὶ τοὺς
[12, 19]	Νάρις ἐκτήσατο (ἐκ τῆς Καρδίης	αὐλητρίδα,	καὶ ἀφικομένη ἡ αὐλητρὶς εἰς
[12, 13]	δὲ δικαίως, ὁ κινήσας τὴν	θυρίδα	ἀπόλλυται. Τὰ δ' ἀναλώματα λέγεται
[12, 13]	τῆς ἁλύσεως καὶ ἕλκει τὴν	θυρίδα,	καὶ ὁ βασιλεὺς ἐπειδὰν αἴσθηται
[12, 53]	ὁτὲ μὲν τὴν τοῦ Αμμωνος	πορφυρίδα	καὶ περισχιδεῖς καὶ κέρατα καθάπερ
[12, 62]	ἡττηθέντι. (ἐφόρει δὲ ὑπὸ τρυφῆς	πορφυρίδα	καὶ στρόφιον λευκὸν ἐπὶ τῆς
[12, 48]	ἔγημαν ἐν Αβύδῳ δύο ὄντε	Μεδοντίδα	τὴν (Αβυδηνὴν καὶ ξυνῳκείτὴν. Ἔπειτα
[12, 78]	Μιλησίων ἐρίων, ἄνωθεν δ' ἐπιβαλεῖτε	ξυστίδα.	Β. Ἄπολλον. Α. Εἷτα χόνδρον
[12, 50]	Ὁ δὲ Σικελίας τύραννος Διονύσιος	ξυστίδα	καὶ χρυσοῦν στέφανον, ἔτι δ᾽
[12, 53]	σχεδὸν καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν	χλαμύδα	τε πορφυρᾶν καὶ χιτῶνα μεσόλευκον
[12, 67]	ἐὰν δὲ μὴ παρασκεύαζη, χαίρειν	ἐα	τέον, σαφῶς ὑπουργὸν ἐν τούτοις
[12, 31]	ἄνευ στυγερῆς, (ᾔεσαν εἰς ἀγορὴν	παναλουργέα	φάρε' ἔχοντες, οὐ μείους ὥσπερ
[12, 57]	ἄνθεσιν ἀντέπλεξε τὰ διαγγελθέντα Σαμίων	ἄνθεα.	Τούτων δὲ ἡ μὲν Σαμίων
[12, 51]	Θρᾳκῶν φησι τῶν καλουμένων Κροβύζων	βασιλέα	γενέσθαι Ισάνθην, τρυφῇ πάντας τοὺς
[12, 38]	εἰς Νίνον πρὸς τὸν ἐκεῖ	βασιλέα,	(δοὺς αὐτοῖς τρισχίλια χρυσίου τάλαντα·
[12, 59]	ἐν ᾧ χρηματίζειν Ιέρωνα τὸν	βασιλέα.	Ἡ δὲ Πανορμῖτις τῆς Σικελίας
[12, 53]	οἱ ἀγωνισταὶ ἐσπούδαζον τέρπειν τὸν	βασιλέα	καὶ ὅτι ἐν τῷ τελευταίῳ
[12, 13]	λέγεται τῆς ἡμέρας εἰς τὸν	βασιλέα	καὶ τὰς περὶ αὐτὸν γυναῖκας
[12, 9]	πίνειν ἀπ' αὐτοῦ ἢ μόνον	βασιλέα	καὶ τὸν πρεσβύτατον αὐτοῦ τῶν
[12, 22]	αἰχμαλωτισθεὶς ὑπὸ Περσῶν ἀνήχθη ὡς	βασιλέα,	Οροίτου τὸν Πολυκράτη ἀποκτείναντος. Θεραπεύσας
[12, 65]	τῶν νῦν τὸν τῶν Περσῶν	βασιλέα.	Πλεῖσται γάρ είσιν αὐτῷ καὶ
[12, 11]	Λυδιακῶν Αδραμύτην φησὶ τὸν Λυδῶν	βασιλέα,	πρῶτον γυναῖκας εὐνουχίσαντα χρῆσθαι αὐταῖς
[12, 41]	Ιστοριῶν Στράτωνά φησι τὸν Σιδώνιον	βασιλέα	ὑπεβαλεῖν ἡδυπαθειᾳ καὶ τρυφῇ πάντας
[12, 56]	~Αντίοχον δὲ τὸν Γρυπὸν ἐπικαλούμενον	βασιλέα	φησὶ Ποσειδώνιος ἐν τῇ ὀγδόῃ
[12, 62]	ἔλεγεν, ὅτε τὸν ἐν Λίνδῳ	Ηρακλέα	ἔγραφεν, ὡς ὄναρ αὐτῷ ἐπιφαινόμενος
[12, 2]	ἡμῶν Ξενοφῶν τὸν περὶ τὸν	Ἡρακλέα	καὶ τὴν Αρετὴν μῦθον ἐντεῦθεν
[12, 45]	πρόσωπον ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα.	~Περικλέα	δὲ τὸν Ολύμπιόν φησιν Ηρακλείδης
[12, 2]	ἐντεῦθεν πεπλακέναι. Κατὰ γὰρ τὸν	Εμπεδοκλέα·	Οὐδέ τις ἦν κείνοισιν Αρης
[12, 59]	Καλλίας ἐν ὀγδόῃ τῶν (περὶ	Αγαθοκλέα	Ιστοριῶν, Ποσειδώνιος δ' ἐν τ
[12, 59]	ἐν τῇ δ τῶν περὶ	Αγαθοκλέα	καὶ πλησίον Ιππωνίου πόλεως ἄλσος
[12, 41]	ἔτι δὲ μᾶλλον πρὸς τὸν	Νικοκλέα	φιλοτιμούμενος. Ἐτύγχανον γὰρ ὑπερφιλοτίμως ἔχοντες
[12, 45]	ἐν πρώτῳ περὶ Φιλίας τὸν	Θεμιστοκλέα	φησὶ τρίκλινον οἰκοδομησάμενον περικαλλέστατον ἀγαπᾶν
[12, 45]	δ' ἐν τρίτῳ Μαγνητικῶν τὸν	(Θεμιστοκλέα	φησὶν ἐν Μαγνησίᾳ τὴν στεφανηφόρον
[12, 76]	ὅλον δρᾶμα γέγραφεν Στράττις, Φθιώτην	Αχιλλέα	αὐτὸν καλῶν διὰ τὸ ἐν
[12, 66]	Ομηρον τῷ Αγαμέμνονι λοιδορούμενον τὸν	Αχιλλέα	καὶ λέγοντα· Οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ'
[12, 47]	στεφανούσας αὐτόν, ἐν δὲ θατέρῳ	Νεμέα	ἦν καθημένη καὶ ἐπὶ τῶν
[12, 69]	ἡμέρας, εἱτα τῇ ἕνῃ καὶ	νέᾳ	λαβόντα ἀφ' ἑκάστου τῶν ἐπιχειρούντων
[12, 55]	δὲ ὑσγινοβραφῆ, πολλοὶ δὲ καὶ	κυάνεα	εἷχον περιρόλαια. Προειστήκεσαν δὲ τούτων
[12, 69]	λαβόντα ἀφ' ἑκάστου τῶν ἐπιχειρούντων	ἐννέα	ὀβολοὺς ὑπο δέξασθαι μὴ μόνον
[12, 7]	τερπομένω τε. Καί· Ἣμεθα δαινύμενοι	κρέα	τ' ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ.
[12, 56]	ἕκαστος ἀπέφερε τῶν ἑστιατόρων ὁλομελῇ	κρέα	χερσαίων τε καὶ πτηνῶν καὶ
[12, 7]	Ὁ δὲ Μεγακλείδης φησὶ τὸν	Οδυσσέα	καθομιλοῦντα τοὺς καιρους ὑπὲρ τοῦ
[12, 46]	ἐκτετιλμένος· νῦν δ' ἐπιβαίνει σατινέων,	χρύσεα	φορέων καθέρματα, πάις Κύκης, καὶ
[12, 38]	κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ ξύλα καὶ	παχέα,	ὥστε μὴ εἶναι ἔξοδον. Ἐνταῦθα
[12, 60]	κύριος γενόμενος καὶ ἀπὸ τούτων	βραχέα	δαπανῶν εἰς τοὺς στρατιώτας καὶ
[12, 67]	Επίκουρος δέ φησιν· Ἀρχὴ καὶ	ῥίζα	παντὸς ἀγαθοῦ ἡ τῆς γαστρὸς
[12, 3]	νῦν Ηφαιστος ἐὼν βραδὺς εἶλεν	Αρηα	ὠκύτατόν περ ἐόντα θεῶν οἵ
[12, 7]	φιλέοντέ τε τερπομένω τε. Καί·	Ἣμεθα	δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ
[12, 66]	ἀμφὶ κρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας	κείμεθα,	δεικνύων καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ
[12, 75]	Ἕνα γὰρ ἀφ' ἑκάστης τέχνης	εἱλόμεθα	κοινῇ γενομένης ἐκκλησίας, οὕς ᾖσμεν
[12, 73]	καθάριον ἀκολουθίσκον προσδιδόασιν. Ἡμεῖς δὲ	περιειλόμεθα	τὰ τοιαῦτα, φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους
[12, 68]	πόλει μηδ᾽ ἐν τῇ χώρᾳ.	Πυνθανόμεθα	δὲ οὐκ ὀλίγους εἷναι καὶ
[12, 37]	δ' ἀπέτυχον τοῦ γάμου, Κόμας	ἐκειράμεσθα	(φησὶν) μάρτυρας τρυφῆς, ἦ που
[12, 38]	καὶ οἴκημα ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων	κἀνταῦθα	κλίνας ὑπεστόρεσε καὶ κατεκνλίθη αὐτός
[12, 38]	παχέα, ὥστε μὴ εἶναι ἔξοδον.	Ἐνταῦθα	ἐπέθηκεν μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας,
[12, 63]	καὶ φιλοσοφεῖν ἐπέθετο. Κυρηναῖος ἦν	ἐνταῦθά	τις, ὥς φασ᾽ Αρίστιππος, σοφιστὴς
[12, 37]	δὲ Κουρῆτας Φύλαρχος διὰ τῆς	ια'	τῶν Ιστοριῶν Αἰσχύλον ἱστορεῖν διὰ
[12, 4]	σωφρονεῖν, ἆρά γε ὀρθῶς οὐκ	ἀναγκαία	ἂν καλοῖτο; Ὀρθότατα μὲν οὖν.
[12, 65]	ἐδόκει πρὸς τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν	ἀναγκαῖα	εἷναι καὶ δὴ καὶ περὶ
[12, 4]	που τοῦ σίτου κατ' ἀμφότερα	ἀναγκαία,	ᾗ τε ὠφέλιμος ᾗ τε
[12, 35]	χώρας ἀπὸ τῆς περὶ τὰ	ἀναγκαῖα	κακοπαθείας συνόδους νεμόντων πλείονας, ἐν
[12, 71]	καὶ αὐτὸς τοῦτο μιμοῖτο, Τὰ	δίκαια	πράττων, εἷπε, πρὸς ἅπαντας ἀνθρώπους
[12, 55]	πολλοὶ δὲ καὶ κυάνεα εἷχον	περιρόλαια.	Προειστήκεσαν δὲ τούτων ἀργυράσπιδες Μακεδόνες
[12, 45]	θῦσαι Αθηνᾷ καὶ τὴν ἑορτὴν	Παναθήναια	ὀνομάσαι καὶ Διονύσῳ Χοοπότῃ θυσιάσαντα
[12, 81]	τὰ πλοῖα τὰ εἰς τὸν	Πειραιᾶ	καταγόμενα ὑπολαμβάνειν ἑαυτοῦ εἱναι, καὶ
[12, 79]	οἱονεὶ δεῖγμα τῆς φύσεως τὰ	ὡραῖα	μετὰ χεῖρας ἔχουσιν καὶ χαίρουσιν
[12, 48]	εἴη. Ἐπεὶ δὲ ἦν ἀνδρὸς	ὡραία,	ξυνεκοιμῶντο καὶ ταύτῃ, καὶ εἰ
[12, 79]	καλῶν ἐρᾶν καὶ πρὸς τὰ	ὡραῖα	φιλικῶς ἔχειν. Καλὸν γὰρ τὸ
[12, 16]	παρά τισι στίλπωνας καὶ κυνάρια	Μελιταῖα,	ἅπερ αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι εἰς
[12, 50]	ἐπὶ τὸ νῶτον φέρουσα τὰ	τελευταῖα	καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων. Γινομένων δὲ
[12, 69]	παρασκευὴ καὶ ἡ τῶν δείπνων	περιεργία	καὶ ὁ τῶν τραπεζοποιῶνι καὶ
[12, 27]	οὐδένων ἄδακρυς ἡ τῆς δουλείας	ὑπουργία	γιγνομένη διήγγειλεν εἰς τοὺς ἐπιγινομένους
[12, 55]	ἐγυμνάζοντο· ἠκολούθει δὲ αὐτοῖς καὶ	ὑποζύγια	πολλὰ τὰ τὴν κόνιν κομίζοντα
[12, 73]	ἐν ἑβδόμῃ τῶν Ιστοριῶν οὕτως·	Διὰ	δὲ τρυφὴν διέφθαρτο τὸ σῶμα
[12, 22]	τρυφήν φασι τοῦτο γεγονέναι, αλλὰ	διὰ	Δημοκήδη τον ἰατρόν· ὃς τὸ
[12, 77]	Ἦν, δ' εὐτελὴς τὸ σῶμα	διὰ	λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης ἔφη.
[12, 43]	Χρημάτων Χάρητι, φησί τῷ Ἀθηναίῳ	διὰ	Λυσάνδρου τάλαντα ἑξήκοντα. Ἀφ' ὧν
[12, 75]	παρ' ὑμῖν ᾁδοφοῖται; Β. Νὴ	Δία	μάλιστά γ᾽ ὥσπερ Θρᾳκοφοῖται. Πάντ'
[12, 59]	οὖν δοῦλος ἦν καὶ κακουργίας,	διὰ	μὲν τῆς χώρας τετρακύκλους ἀπήνας
[12, 67]	ἀκροαμάτων, ἀφαιρῶν δὲ καὶ τὰς	διὰ	μορφῆς κατ' ὄψιν ἡδείας κινήσεις.
[12, 9]	πεντάκλινον, ἐν ᾦ χρυσίου πεντακισχίλια	διὰ	παντὸς (ἔκειτο τάλαντα, καὶ τοῦτο
[12, 72]	ἄλλοι δὲ καὶ εἰς ἀναισθησίαν	διὰ	πολλὴν τρυφήν. Νύμφις γοῦν ὁ
[12, 73]	δὲ οὐδέποτε πεζὸς εἰ μὴ	διὰ	Σκιπίωνα. Ὅτι δὲ τρυφῆς οὐκ
[12, 72]	ἄλλοι πᾶν τὸ σῶμα διεστράφησαν	διὰ	τὰς ἀκαίρους ἡδονάς, οἱ δὲ
[12, 54]	πρότερον καλούμενοι Διονυσοκόλακες Αλεξανδροκόλακες ἐκλήθησαν	διὰ	τὰς τῶν δώρων ὑπερβολάς, ἐφ
[12, 43]	τῶν Αθηναίων οὐδεπώποτε ἠγανάκτησεν, ἀλλὰ	διὰ	ταῦτα καὶ μᾶλλον αὐτὸν ἠγάπων
[12, 64]	ἀλλὰ πολλὴν ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον,	διὰ	ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν πολλὰ
[12, 9]	τῆς Μήδων τρυφῆς καὶ ὅτι	διὰ	ταύτην πολλοὺς εὐνουχίσαιεν τῶν περικτιόνων,
[12, 76]	σανίδα συμττεριζώννυσθαι ἵνα μὴ κάμπτηται	διά	τε τὸ μῆκος καὶ τὴν
[12, 51]	καὶ χύδην ὥστε πολὺ μᾶλλον	διὰ	τὴν αἰτίαν ταύτην αὐτὸν ὑπολαμβάνεσθαι
[12, 31]	χρίμασι δευόμενοι. Οὕτω δ' ἐξελύθησαν	διὰ	τὴν ἄκαιρον μέθην ὥστε τινὲς
[12, 35]	καὶ πολυτέλειαν κατάχρεοι γενόμενοι καὶ	διὰ	τὴν ἀργίαν καὶ φιληδονίαν ἀδυνατοῦντες
[12, 36]	ἑβδόμῃ Καπυησίους τοὺς ἐν (Καμπανιᾳ	διὰ	τὴν ἀρετην τῆς γῆς πλοῦτον
[12, 43]	ἐν τῇ πόλει τὰ μὲν	διὰ	τὴν ἀσέλγειαν καὶ διὰ τὴν
[12, 65]	Σύρων ἐξουσίας, Μήδους δὲ Πέρσαι	διὰ	τὴν αὐτὴν αἰτίαν· αὕτη δ'
[12, 60]	πόλεως διοίκησιν τὰ λοιπὰ πάντα	διὰ	τὴν ἔμφυτον ἀκρασίαν ἠφάνιζεν, θοίνας
[12, 25]	ἐσθῆτος φοροῦντες κόσμον. Ἀσχημονοῦσι γοῦν	διὰ	τὴν ἐν ταῖς ψυχαῖς μαλακίαν,
[12, 35]	γοῦν ἐν ταῖς πόλεσιν ἀνθρώπων	διὰ	τὴν εὐβοσίαν τῆς χώρας ἀπὸ
[12, 25]	ὑπερτεθαύμακε τὴν χώραν τῶν Σιριτῶν	διὰ	τὴν εὐδαιμονίαν. Περὶ γοῦν τῆς
[12, 63]	τε τήμερον καὶ ἔνδοξος γέγονεν	διὰ	τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, χθὲς δὲ
[12, 51]	ταύτην αὐτὸν ὑπολαμβάνεσθαι Σικελιώτην ἢ	διὰ	τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην. Ἐν δὲ
[12, 57]	ὁ τῆς ἁβρᾶς Σάμου τύραννος	διὰ	τὴν περὶ τὸν βίον ἀκολασίαν
[12, 35]	φησί, Λυκίας ὅμοροι ὄντες Λιμυρεῦσι	διὰ	τὴν περὶ τὸν βίον ἀσωτίαν
[12, 43]	μὲν διὰ τὴν ἀσέλγειαν καὶ	διὰ	τὴν πολυτέλειαν τὴν αὑτοῦ τὴν
[12, 11]	παρθένους εἰς τὸν τόπον τὸν	διὰ	τὴν πρᾶξιν Ἁγνεῶνα κληθέντα συνάγοντες
[12, 30]	(Σαμίους φησὶ καθ' ὑπερβολὴν τρυφήσαντας	διὰ	τὴν πρὸς ἀλλήλους μικρολογίαν ὥσπερ
[12, 31]	πορφύρα πρὸς ἄργυρον ἐξεταζομένη. Τοιγαροῦν	διὰ	τὴν τοιαύτην ἀγωγὴν ἐν τυραννίδι
[12, 11]	κεκωφημένον τῶν ὤτων ἐξελκύσας, ὃς	διὰ	τὴν τοῦ (φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ
[12, 16]	χρυσοφορεῖν. Ἐπιχωριάζείν δὲ παρ' αὐτοῖς	διὰ	τὴν τρυφὴν ἀνθρωπάρια (μικρὰ καὶ
[12, 50]	αὐτὸς ἀναθείς, τόδε τὸ ἐπίγραμμα,	διὰ	τὴν τρυφὴν καὶ ὑπερηφανίαν ἐπιλαθόμενος
[12, 37]	ια' τῶν Ιστοριῶν Αἰσχύλον ἱστορεῖν	διὰ	τὴν τρυφὴν τυχεῖν τῆς προσηγορίας
[12, 33]	ἐν τρισκαιδεκάτῃ Ιστοριῶν φησιν ὡς	διὰ	τὴν τῶν πολέμων συνέχειαν καὶ
[12, 70]	γράφει· ῷ εὐδαιμονικῷ καλουμένῳ῞ Αναξάρχῳ	διὰ	τὴν τῶν χορηγησάντων ἄγνοιαν περιπεσούσης
[12, 27]	πάλιν ἐγένοντο πάντων άθλιώτατοι βῤοτῶν	διὰ	τὴν ὕβριν. Ἐτρύφησαν μὲν γὰρ
[12, 31]	δὴ καὶ τοὺς Ιωνάς φησι	διὰ	τὴν ὑπερβολὴν τῆς τρυφῆς. ἔτι
[12, 8]	Σοῦσά φησιν Αριστόρουλος καὶ Χάρης	διὰ	τὴν ὡραιότητα τοῦ τόπου· σοῦσον
[12, 77]	ὁ Κῷος ποιητής, ὃς καὶ	διὰ	τἠν τοῦ σώματος ἰσχνότητα σφαίρας
[12, 74]	δὲ Λακεδαιμονίοις ὁ αὐτὸς ἱστορεῖ	διὰ	τῆς ἑβδόμης καὶ εἰκοστῆς οὐ
[12, 58]	Ἱστορεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ Τίμαιος	διὰ	τῆς ἑβδόμης. Περὶ δὲ τῆς
[12, 37]	ἑαυτούς. ~Τοὺς δὲ Κουρῆτας Φύλαρχος	διὰ	τῆς ια' τῶν Ιστοριῶν Αἰσχύλον
[12, 19]	ἐπολέμουν, ὡς καὶ Αριστοτέλης ἱστορεῖ	(διὰ	τῆς Πολιτείας αὐτῶν, ἐνέδοσαν τοῖς
[12, 79]	τοιαῦτα φέρομεν; Πότερον ὅτι καὶ	διὰ	τῆς τούτων ἀγαπήσεως (ἡ φύσις
[12, 8]	τῶν Αθανάτων καλουμένων. Καὶ διῄει	διὰ	τῆς τούτων αὐλῆς πεζὸς ὑποτιθεμένων
[12, 8]	αὐταῖς καὶ παλλακίσιν ὁ βασιλεὺς	διὰ	τῆς τῶν μηλοφόρων αὐλῆς. Ἦσαν
[12, 6]	περὶ τὰς ἡδονὰς ἐδοκίμαζεν, ἢ	διὰ	τί τὰ θερμὰ λουτρὰ τὰ
[12, 6]	Ηρακλέους φασὶν εἶναι ἱερά, ἢ	διὰ	τί τὰς μαλακὰς στρωμνὰς Ηρακλέους
[12, 79]	ὁ Σολεὺς ἐν τοῖς Ερωτικοῖς	Διὰ	τί, φησί, μετὰ χεῖρας ἄνθη
[12, 26]	αὐτοὺς τοῦ μαντείου καὶ ἐπερωτώντων	διὰ	τίνα αἰτίαν ἀπελαύνονται εἶπεν· Καί
[12, 38]	αὐτὸν στρατηγῶν Μῆδος γένος, διεπράξατο	διά	τινος τῶν εὐνούχων Σπαραμείζου θεάσασθαι
[12, 51]	ποτ' οὖν ἐρράισεν καὶ κατεῖδεν	διά	τινων ὑπολαμπάδων τοὺς Αἰγυπτίους παρὰ
[12, 32]	Ἦσαν δὲ οἱ Βυζάντιοι καὶ	δίὰ	τὸ δημοκρατεῖσθαι πολὺν ἤδη χρόνον
[12, 35]	Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους εἷναι πολέμου	διὰ	τὸ ἐν εὐπορίᾳ καὶ πλούτῳ
[12, 76]	Στράττις, Φθιώτην Αχιλλέα αὐτὸν καλῶν	διὰ	τὸ ἐν τῇ αὑτοῦ ποιήσει
[12, 77]	τι διάστημα, τῶν ἐλαφρῶν σωμάτων	διὰ	τὸ μὴ δύνασθαι τὸν ἀέρα
[12, 68]	εἷναι καὶ τοὺς νέους λυμαίνεσθαι	διὰ	τὸ μηθὲν πεποιηκέναι ὑμᾶς ὧν
[12, 59]	τῆς Σικελίας πᾶσα κῆπος προσαγορεύεται	διὰ	τὸ πᾶσα εἷναι πλήρης δένδρων
[12, 72]	ἡμέραν (ἀδηφαγίας ἔλαθεν ὑπερσαρκήσας, ὥστε	διὰ	τὸ πάχος ἐν δυσπνοίᾳ αὐτὸν
[12, 27]	τῶν κατασχουσῶν αὐτοὺς συμφορῶν, ἐπεὶ	διὰ	τὸ (πένθος ἅμα τόν τε
[12, 29]	Μάγνητες οἱ πρὸς τῷ Μαιάνδρῳ	διὰ	τὸ πλέον ἀνεθῆναι, ὥς φησι
[12, 27]	Σκυθίᾶν ῥῆσιν οἵα τις ἦν.	Διὰ	τὸ πλῆθος οὖν τῶν κατασχουσῶν
[12, 71]	τῷ ὀγδόῳ τῶν Βίων ὅτι	διὰ	τὸ σωφρόνως ζῆν σχεδὸν ρι'
[12, 72]	ἐπήγειρον· ὅθεν Ηοῖ συγκοιμᾶσθαι λεχθείς,	διὰ	τὸ ταῖς ἐπιθυμίαις ἐμπεπλέχθαι ἐπὶ
[12, 46]	προσηγορίαν ταύτην λαβεῖν τὸν Ἀρτέμωνα	διὰ	τὸ τρυφερῶς βιοῦντα περιφερέσθαι ἐπὶ
[12, 79]	εἶδος ἐπικοσμεῖται. (Τάχα δ' ἴσως	διὰ	τὸ φιλοκάλους εἷναι δηλοῖ δὲ
[12, 76]	Αριστοφάνης, πολλάκις εἰρήκασι φιλύρινον Κινησίαν	διὰ	τὸ φιλύρας λαμβάνοντα σανίδα συμττεριζώννυσθαι
[12, 45]	χρωμένων ἐκφανῶς τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων	διὰ	τοῦ Κεραμεικοῦ πληθύοντος ἑωθινὸς ἤλασεν.
[12, 76]	ἐπὶ ἀθεότητι κωμῳδούμενον ἐμφανίζεσθαι καὶ	διὰ	τοῦ λόγου τοιοῦτον δείκνυσθαι, λέγει
[12, 43]	περὶ τὸν βίον, τὰ δὲ	διὰ	τοὺς Αθηναίους· ἅπασι γάρ εἰσι
[12, 79]	τῆς ὥρας ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν;	Διὰ	τοῦτ' οὖν οἱονεὶ δεῖγμα τῆς
[12, 25]	ἐζώννυντο μίτραις πολυτελέσιν, καὶ ἐκαλοῦντο	διὰ	τοῦτο ὑπὸ τῶν περιοίκων μιτροχίτωνες,
[12, 79]	παράδειγμα τῆς βουλήσεως αὐτοῖς γίνεται	διὰ	τούτων, αἰτηθεῖσι μὲν τὸ προσαγορευθῆναι
[12, 26]	Ἡ Μιλησίων πόλις περιπέπτωκεν ἀτυχίαις	διὰ	τρυφὴν βίου καὶ πολιτικὰς ἔχθρας·
[12, 74]	ὑπερσαρκοῦντα τῷ σώματι καὶ παχὺν	διὰ	τρυφὴν γενόμενον καταβιβάσαντες εἰς μέσην
[12, 25]	τὴν ἐν ταῖς ψυχαῖς μαλακίαν,	διὰ	τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν καὶ παροιμία
[12, 77]	Ηδονῆς Δεινίαν φησὶ τὸν μυροπωλην	δια	τρυφὴν εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ
[12, 11]	τετάρτῃ περὶ Βίων Λυδοί φησί	διὰ	τρυφὴν παραδείσους κατασκευασάμενοι καὶ κηπαίους
[12, 22]	λευκὰς κρηπῖδας. Οἱ δὲ οὐ	(διὰ	τρυφήν φασι τοῦτο γεγονέναι, αλλὰ
[12, 72]	λὲπτὰς τῷ μήκει διαφερούσας, ἅς	διὰ	τῶν πλευρῶν καὶ τῆς κοιλίας
[12, 8]	τὴν γῆν τοῦ ὕψους οὔτε	διὰ	χειρῶν ἐρειδόμενος, ἀλλ' αἰεὶ αὐτῷ
[12, 67]	νοῆσαι τἀγαθὸν ἀφαιρῶν μὲν τὰς	διὰ	χυλῶν ἡδονάς, ἀφαιρῶν δὲ τὰς
[12, 14]	τοὺς Τυρρηνοὺς πάντα τὰ γινόμενα	παιδία	οὐκ εἰδότας ὅτου πατρός ἐστιν
[12, 16]	οὗτοι, αἱ γυναῖκες οὐ τίκτουσιν	παιδία;	Παιδίοις γὰρ ἔχαιρεν ὁ Μασσανάσσης
[12, 75]	πενόμενοι ἀνάπηρά σοι θύουσιν ἤδη	βούδια,	Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος. Καὶ
[12, 50]	ἀστέρας ἔχον καὶ τὰ δώδεκα	(ζῴδια.	Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν, ἣ
[12, 44]	τῇ πρώτῃ καὶ εἰκοστῆ, ἀλλ'	εἴα	τὸν βουλόμενον εἰσιόντα ἀπολαύειν καὶ
[12, 10]	ἔτι τότε τῇ ἐκ Περσῶν	παιδείᾳ	καὶ τῇ Μήδων στολῇ καὶ
[12, 76]	τοῖς λίαν ὑβριστικῶς πρὸς τὰ	θεῖα	διακειμένοις οὐκ ἀεὶ εἰς τοὺς
[12, 41]	φησι τὸν Σιδώνιον βασιλέα ὑπεβαλεῖν	ἡδυπαθειᾳ	καὶ τρυφῇ πάντας ἀνθρώπους. Οἳα
[12, 40]	τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα στολῇ χρῆσθαι	γυναικείᾳ	καὶ κόσμῳ, καὶ ὅτι βασιλέως
[12, 72]	πρὸ αὐτοῦ τυράννων πρᾳότητι καὶ	ἐπιεικείᾳ	διετὴνοχώς. ~Τοιοῦτος ἐγεγόνει καὶ Πτολεμαῖος
[12, 63]	ἐβίωσεν ἐν πάσῃ τρυφῇ καὶ	πολυτελείᾳ	μύρων καὶ ἐσθήτων καὶ γυναικῶν.
[12, 69]	ἐδείπνιζε τοὺς φίλους ἀλαζονείᾳ καὶ	πολυτελείᾳ	πολλῇ χρώμενος. Χωρὶς γὰρ τῶν
[12, 58]	ἱμ άτιον τοιοῦτον κατασκευάσασθαι τῇ	πολυτελείᾳ	ὡς προτίθεσθαι αὐτὸ ἐπὶ Λακινίου
[12, 11]	καὶ τῇ παρ' αὐτοῖς Μίδου	βασιλείᾳ	βαρυνθείς, τοῦ μὲν Μίδου ὑπ'
[12, 2]	Κρόνος οὐδὲ Ποσειδῶν, ἀλλὰ Κύπρις	βασίλεια.	Τὴν οἵ γ' εὐσεβέεσσιν ἀγάλμασιν
[12, 72]	Κλεάρχου τοῦ πρώτου τυραννήσαντος ἐν	Ηρακλείᾳ	υἱὸς καὶ αὐτὸς τῆς πατρίδος
[12, 35]	καὶ φιληδονίαν ἀδυνατοῦντες ἀποδοῦναι τὰ	δάνεια	προσέκλιναν ταῖς Μιθριδάτου ἐλπίσιν, ἆθλον
[12, 15]	οἷς πρώτοις εἰσήχθησαν εἰς τὰ	βαλανεῖα	λουτροχόοι καὶ παραχύται πεπεδημένοι, τοῦ
[12, 60]	διέτριρεν, αἰτίαν ἔχων ὡς τὰ	(ἐπιφάνεια	τοῦ ἀδελφοῦ θύων. Κασάνδρῳ δὲ
[12, 7]	Ὁμοίως φησὶν καὶ Σοφοκλῆς ἐν	Ιφιγενείᾳ·	Νόει πρὸς ἀνδρί, σῶμα πουλύπους
[12, 69]	Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς φίλους	ἀλαζονείᾳ	καὶ πολυτελείᾳ πολλῇ χρώμενος. Χωρὶς
[12, 5]	εἷναι ῥεῖα ζώοντας (τὸ δὲ	ῥεῖα	ἐστὶν ἀπόνως) ὥσπερ ἐνδεικνύμενος ὅτι
[12, 5]	Τοὺς δὲ θεούς φησιν εἷναι	ῥεῖα	ζώοντας (τὸ δὲ ῥεῖα ἐστὶν
[12, 47]	τοῖς ἱπποις αυτοῦ Χῖοι παρεῖχον,	ἱερεῖα	δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας
[12, 63]	Κωμῳδῶν δὲ αὐτὸν Αλεξις ἐν	Γαλατείᾳ	ποιεῖ τινα θεράποντα διηγούμενον περί
[12, 70]	τούτοις ἐν σκυταρίοις ῥαπτοῖσι φορῶν	Εφεσήια	γράμματα καλά. ~Πόσῳ γὰρ τούτων
[12, 78]	ἴρινον καὶ ῥόδινον, ἄγε μοι,	Ξανθία·	καὶ τοῖς ποσὶν χωρὶς πρίω
[12, 78]	φοινικίνῳ δὲ τὰς γνᾴθους καὶ	τιτθία,	σισυμβρίνῳ, δὲ τὸν ἕτερον βραχίονα,
[12, 18]	μέχρι τίνος εὐδαιμονήσουσι. Καὶ ἡ	Πυθία	ἔφη· Εὐδαίμων, Συβαρῖτα, πανευδαίμων σὺ
[12, 61]	καὶ Σίττιος ἐπὶ τρυφῇ καὶ	μαλακίᾳ	ὥς φησι Ρουτίλιος. Περὶ γὰρ
[12, 43]	(ἐν τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ	ἐπινίκια	τῆς γενομένης μάχης πρὸς τοὺς
[12, 69]	πόλεως (τόπῳ ἐν τῇ Κόνωνος	οἰκίᾳ	εἷχεν εἰκοσίκλινον οἷκον, ὃς ἦν
[12, 52]	ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ἐν ἰδιωτικῇ	οἰκίᾳ	πολλὰ χρήματα εἷναι. Καὶ ἔδοσαν
[12, 74]	δὲ στασιάσωμεν, οὐδὲ ἡ σύμπασα	οἰκία.	~Πόσῳ οὖν κάλλιόν ἐστιν, ἀγαθὲ
[12, 59]	καὶ παίδων στρατιωτικῶν. Ὕστερον δὲ	πανοικίᾳ	ἐφυβρίστως κατέστρεψε τὸν βίον ὑπὸ
[12, 39]	ὅπερ κατασπάσαι Κῦρον ἐν τῇ	πολιορκίᾳ	ἀντιχωννύντα τῇ πόλει (λέγεσθαι δὲ
[12, 37]	Καὶ Κυμαῖοι δὲ οί ἐν	Ιταλίᾳ	ὥς φησιν Υπέροχος ἢ ὁ
[12, 47]	Θηαίων αὐτῶν μᾶλλον Βοιώτιος, ἐν	Θετταλίᾳ	δὲ ἱπποτροφῶν καὶ ἡνιοχῶν τῶν
[12, 12]	μέλιτος ὀξύβαφον ἐπὶ ταγηνιῶν, τυροῦ	τροφάλια	χλωρὰ Κυθνίου παρατεμών, βοτρύδιόν τι,
[12, 9]	τι πεντάκλινον, ἐν ᾦ χρυσίου	πεντακισχίλια	διὰ παντὸς (ἔκειτο τάλαντα, καὶ
[12, 9]	ἕτερον οἴκημα τρίκλινον, οὗ τάλαντα	τρισχίλια	ἔκειτο ἀργυρίου, καὶ προσηγορεύετο βασιλικὸν
[12, 38]	τὸν ἐκεῖ βασιλέα, (δοὺς αὐτοῖς	τρισχίλια	χρυσίου τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ
[12, 61]	Ελλάδος σχεδὸν ἁπάσης (κύριος ἐν	οὐδεμιᾷ	φανήσεται τῶν πόλεων οὔτε πρὸς
[12, 9]	ἐάν τις πίῃ, θάνατος ἡ	ζημία.	~Ξενοφῶν δὲ, ἐν ὀγδόῳ Παιδείας
[12, 53]	σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα·	εὐφημία	τε καὶ σιγὴ κατεῖχε πάντας
[12, 31]	ἔτι καὶ νῦν ἡ χρυσῆ	παροιμία	διαμεμένηκε. ~Καὶ τῶν παρωκεανιτῶν δέ
[12, 25]	διὰ τρυφὴν γυναικοπαθοῦντες· ὅθεν καὶ	παροιμία	παρῆλθε Πλεύσειας εἰς Μασσαλίαν. Καὶ
[12, 26]	ἀνδρεῖον, φησὶν ὁ Αριστοτέλης, καὶ	παροιμία	τις ἐγεννήθη ἐπ' αὐτῶν Πάλαι
[12, 24]	πρῶτοι τὸ πρόσωπον ἐντριψάμενοι καὶ	προκόμια	περίθετα λαβόντες στολὰς μὲν ἀνθινὰς
[12, 28]	οὐδεμιᾶς ἕνεκεν, ἀλλὰ τῇ σαυτὸῦ	παρανομίᾳ	καὶ ἀκολασίᾳ τῆς γνώμης ὅμοίους
[12, 13]	δ' ὑπερβάλλει τῇ τρυφῇ και	ῥᾳθυμίᾳ.	Διατρίβει τε γὰρ αἰεὶ ἐν
[12, 4]	καὶ ἀλλοίων ἐδερσμάτων ἢ τοιούτων	(ἐπίθυμια,	δυνατὴ δὲ κολαζομένη ἐκ νέων
[12, 66]	ἦν τὸ παλαιὸν τοῖς δυνάσταις	ἐπιθυμία	τῆς μέθης. Διὸ ποιεῖν τὸν
[12, 81]	Αρχέλαος ἐν τοῖς Ιάμβοις. ~Εν	μανίᾳ	δὲ τρυφὴν ἡδίστην γενομένην οὐκ
[12, 81]	διηγεῖτο πολλάκις περὶ τῆς ἐν	μανίᾳ	διατριβῆς, οὐδεπώποτε φάσκων κατὰ τὸν
[12, 36]	τῇ ἑβδόμῃ Καπυησίους τοὺς ἐν	(Καμπανιᾳ	διὰ τὴν ἀρετην τῆς γῆς
[12, 12]	κανδαύλους λέγων καὶ χόρια καὶ	βατάνια.	Πᾶσαν ἀφανιεῖς τὴν ἡδονήν. Μνημονεύει
[12, 68]	βασιλείας, γράψας τάδε· (Βασιλεὺς Αντίοχος	Φανίᾳ.	Ἐγράψαμεν ὑμῖν καὶ πρότερον ὅπως
[12, 7]	ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι	πότνια	Ηβη νέκταρ ἐῳνοχόει, τοὶ δὲ
[12, 28]	γὰρ ἡ τρυφερὰ καὶ καλλιτράπεζος	Ιωνία	εἴφ' ὅ τι πράσσει. Καὶ
[12, 47]	ἱστορῶν Λέγεται, φησίν, ὅτι ἐν	Ιωνίᾳ	μὲν ὢν Ιώνων ἐφαίνετο τρυφερώτερος,
[12, 55]	καί ποτε Αλέξανδρος ταῖς ἐν	Ιωνίᾳ	πόλεσιν καὶ πρώτοις Χίοις, ὅπως
[12, 13]	καὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεκαίδεκα	Βαρυλῴνια.	~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως τρυφήσασιν
[12, 39]	τῶν ἀνθρώπων πράγ ματα (οὐκ	ἄξια	ὄντα ψόφου δακτύλων ὃν πεποίηται
[12, 39]	δακτύλοις ἀποκροτοῦντι οἵου καταγέλωτός ἐστιν	ἄξια	τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγ ματα
[12, 39]	παῖζε· ὡς τἄλλα τούτου οὐκ	ἅξια,	τοῦ ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν, ~Οὐ
[12, 27]	ἐπιγινομένους τὴν ἀπὸ Σκυθίᾶν ῥῆσιν	οἵα	τις ἦν. Διὰ τὸ πλῆθος
[12, 41]	ἡδυπαθειᾳ καὶ τρυφῇ πάντας ἀνθρώπους.	Οἳα	γὰρ τοὺς Φαίακας Ὅμηρος ποιεῖν
[12, 77]	λύπης ἐκταραχθέντα (ἐκτεμεῖν αἐτοῦ τὰ	αἰδοῖα·	ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀκολάστου
[12, 7]	παρεόντι δ' ἐπαινήσαις ἑκὼν (ἄλλοτ'	αλλοῖα	φρόνει. Ὁμοίως φησὶν καὶ Σοφοκλῆς
[12, 81]	μανίας τοιαύτης ὡς πάντα τὰ	πλοῖα	τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα
[12, 19]	ηὐτομόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Τὰ	ὅμοια	ἱστόρησε καὶ περὶ Καρδιανῶν ὁ
[12, 72]	ὥστε διὰ τὸ πάχος ἐν	δυσπνοίᾳ	αὐτὸν συσχεθῆναι καὶ πνιγμῷ. Διὸ
[12, 5]	ἄτερ θνατῶν βίος ποθεινὸς ἢ	ποία	τυραννίς; (τᾶσδ' ἄτερ οὐδὲ θεῶν
[12, 16]	καλουμένους παρά τισι στίλπωνας καὶ	κυνάρια	Μελιταῖα, ἅπερ αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι
[12, 16]	παρ' αὐτοῖς διὰ τὴν τρυφὴν	ἀνθρωπάρια	(μικρὰ καὶ τοὺς σκωπαίους, ὥς
[12, 63]	χιτωνίσκος καλός, πιλίδιον ἁπαλόν, εὔρυθμος	βακτηρία,	βαυκὶς τρυφῶσα τί μακρὰ δεῖ
[12, 57]	τυραννῆσαι (κατασκευασάμενος στρωμνὰς πολυτελεῖς καὶ	ποτήρια	ἐπέτρεπε χρῆσθαι τοῖς ἢ γάμον
[12, 71]	κατακεῖσθαι, κάδους δὲ χαλκοῦς καὶ	ποτήρια	ὀλίγα· γεγονέναι γὰρ ὀλιγοδίαιτον καὶ
[12, 14]	καὶ παρά γε τοῖς Τυρρηνοῖς	ἐργαστήρια	κατεσκεύασται πολλὰ καὶ τεχνῖται τούτου
[12, 58]	γυναῖκα καὶ τέκνα ἐκείνου λαβόντες	ὑποχείρια	ἐπὶ τῆς ὁδοῦ στήσαντες μεθ'
[12, 27]	χαρακτὴρ εἰς ποικιλίαν καταριθμηθεὶς κόσμου	προσηγορίᾳ	τοὔνειδος ἐξαλείψη· πάντων δὲ οὕτως
[12, 35]	εἷναι πολέμου διὰ τὸ ἐν	εὐπορίᾳ	καὶ πλούτῳ τρυφῶντας ἐθίζεσθαι. ~Πολύβιος
[12, 42]	καὶ καταρρύτους ὕδασι, τούτους κατεσκεύασεν	ἑστιατόρια·	καὶ φοιτῶν εἰς ἑκάστους ὁπότε
[12, 12]	σοὺς δὲ κανδαύλους λέγων καὶ	χόρια	καὶ βατάνια. Πᾶσαν ἀφανιεῖς τὴν
[12, 12]	τοὺς δακτύλους αὐτῷ γε χαίρων	χόρια	μὲν ποιῄσομεν Β. Ἄνθρωπε, ποίεί
[12, 72]	πρὸς τοῖς πεντήκοντα, ὧν ἐτυράννησεν	τρία	καὶ τριάκοντα, ἁπάντων τῶν πρὸ
[12, 69]	δὴ πάντα ἐφαίνετο λόγου μὲν	ἀλλότρια	καὶ φιλοσοφίας εἱναι, τρυφῆς δὲ
[12, 5]	κακῶν ἡ περὶ τὸ ζῆν	ταλαιπωρία	καὶ ὁ πόνος. ~(Διόπερ καὶ
[12, 26]	λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι τὰ Μιλήσια	κἀπιχώρια	καὶ μὴ ἐν (τῷ μέσῳ.
[12, 65]	(ἐκεινῳ μὲν γὰρ ἥ τε	Ασία	ὅλη χορηγεῖ. τὸ δὲ Διονυσίου
[12, 63]	δὲ πρωτεύων ἁπάντων τῶν τότε	ἀκολασίᾳ	τε τῶν γεγονότων διαφέρων. Τούτῳ
[12, 28]	ἀλλὰ τῇ σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ	ἀκολασίᾳ	τῆς γνώμης ὅμοίους ἔργων τρόπους
[12, 16]	αὐτοῖς καὶ ἕπεσθαι εἰς τὰ	γυμνάσια.	Πρὸς οὓς καὶ τοὺς ὁμοίους
[12, 26]	ὀνειδιζομένους λέγειν ἑαυτοῖς· Οἴκοι τὰ	Μιλήσια	κἀπιχώρια καὶ μὴ ἐν (τῷ
[12, 45]	Μαγνητικῶν τὸν (Θεμιστοκλέα φησὶν ἐν	Μαγνησίᾳ	τὴν στεφανηφόρον ἀρχὴν ἀναλαβόντα θῦσαι
[12, 4]	(ταῖς ἡδοναῖς ταῖς περὶ τὰ	ἀφροδίσια,	αἳ δὴ μέγισται δοκοῦσιν εἶναι,
[12, 17]	πλοίοις διακομίζεσθαι. Ποιοῦνται δὲ καὶ	δημοσίᾳ	πολλὰς καὶ πυκνὰς ἑστιάσεις καὶ
[12, 17]	ἐξεῦρον, ἃς εἰσέφερον εἰς τὰ	συμπόσια.	Καταγελῶντες δὲ τῶν ἀποδημούντων ἐκ
[12, 53]	τὸ (βασιλικόν, ἐν δὲ τῇ	συνουσίᾳ	τά τε πέδιλα καὶ τὸν
[12, 14]	ἐκ ῥάβδων, (ἐπιβέβληται δ' ἄνωθεν	ἱμάτια.	Καὶ πλησιάζουσι μὲν σφόδρα καὶ
[12, 38]	δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ	ἱμάτια	καὶ πορφύρας καὶ στολὰς παντοδαπάς.
[12, 17]	~Εφόρουν δ' οἱ Συβαρῖται καὶ	ἱμάτια	Μιλησίων ἐρίων πεποιημένα· ἀφ' ὧν
[12, 5]	ἄνδρας. Ἁλουργῆ μὲν γὰρ (ἠμπίσχοντο	ἱμάτια,	ποικίλους δ' ὑπέδυνον χιτῶνας, κορυμβους
[12, 73]	αὐτοῦ γενομένοις ἱερεῦσι, γράφων οὕτως·	Ἀρτεμίτια	μεγίστη ἑορτὴ, ἐν Κυρήνῃ, ἐν
[12, 61]	ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Ελληνικῶν	τἀναντία	φησὶ περὶ τοῦ Λυσάνδρου, ὅτι
[12, 5]	φησίν, καὶ μεγίστην δόξαν ἐπὶ	σοφίᾳ	ἔχοντες μέγιστον ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν
[12, 69]	μίσθωμα ἀκριβῶς ἠπίστατο. Ὕστερον δὲ	κα	τοῦ Περιπάτου προστὰς ἐδείπνιζε τοὺς
[12, 3]	αὐτὸν θεασόμενοι δεδεμένον· Οὐκ ἀρετᾷ	κακὰ	ἔργα· κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν,
[12, 57]	ἀκολασίαν ἀπώλετο, ζηλώσας τὰ Λυδῶν	μαλακά.	Ὅθεν τῷ τ' ἐν Σάρδεσιν
[12, 44]	κήποις οὐδένα τοῦ καρποῦ καθίστα	φύλακα,	ὅπως οἱ βουλόμενοι τῶν πολιτῶν
[12, 1]	καλῇ, πάρεισιν ὀκτωκαίδεκ' ἄλλοι καὶ	δέκα	ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα· τούτοις
[12, 74]	σώματος προπετῆ ἐφαίνετο, γυμνῶν κατὰ	δέκα	ἡμέρας παρισταμένων τοῖς ἐφόροις τῶν
[12, 13]	γυναῖκας καὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα	πεντεκαίδεκα	Βαρυλῴνια. ~(Παρα δὲ Τυρρῃνοῖς ἐκτόπως
[12, 38]	ἐκέλευσε τὴν πυράν, καὶ ἐκαίετο	πεντεκαίδεκα	ἡμέρας. Οἱ δὲ ἐθαύμαζον ὁρῶντες
[12, 1]	καὶ δέκα ἅρματα συνωρίδες τε	πεντεκαίδεκα·	τούτοις δὲ δεῖ σε τἀπιτήδει'
[12, 36]	καὶ τοὺς ἁπαλοὺς πτόρθους ἀναλῶσαι	ἕνδεκα	μῆνας ὑπομείναντες τὴν πολιορκίαν οὐδενὸς
[12, 50]	χρυσοῦς ἀστέρας ἔχον καὶ τὰ	δώδεκα	(ζῴδια. Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν,
[12, 77]	συνεγένετο Πτολεμαίῳ τῷ Εὐεργέτῃ τάλαντα	δώδεκα	τὸν ἐνιαυτὸν λαμβάνων· ἦν δὲ
[12, 65]	την βασιλείαν οὐκ ἄλλου τινὸς	ἕνεκα	ἥ τοῦ κυριεῦσαι τῆς Σύρων
[12, 69]	Καρύστιος, κατ' ἀρχὰς ἐπιδημήσας παιδείας	ἕνεκα	ταῖς Αθήναις περὶ συμβολικοῦ κώθωνος
[12, 77]	καινῶς μοι λάλει· ὅσον οὐ	τέθνηκα.	Α. Τοῦ ταλαιπώρου πάθους. Πολλῷ
[12, 37]	ποιήσας τὰ εἰς αὐτὸν ἀναφερόμενα	Κυμαϊκά,	(διετέλεσαν χρυσοφοροῦντες καὶ ἀνθιναῖς ἐσθῆσι
[12, 74]	εἰμι τὸ σῶμα· ἀλλα καὶ	γυναῖκα	ἔχω πολλῷ ἐμοῦ παχυτέραν. Ὅταν
[12, 58]	οὐ πολὺν χρόνον οἱ ὑβρισθέντες	γυναῖκα	καὶ τέκνα ἐκείνου λαβόντες ὑποχείρια
[12, 45]	ἀπήλλαξεν ἐκ τῆς οἰκίας τὴν	γυναῖκα	καὶ τὸν μεθ' ἡδονῆς βίον
[12, 22]	Δημοκήδης Ατοσσαν τὴν Δαρείου μὲν	γυναῖκα,	Κύρου δὲ θυγατέρα, τὸν μαστὸν
[12, 47]	Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν. (Τὴν δὲ αὑτοῦ	γυναῖκα	πειρῶν ὡς ἕτερος ἔπεμψεν αὐτῇ
[12, 42]	ποτε καὶ ζηλοτυπήσας τὴν αὑτοῦ	γυναῖκα	ταῖς αὑτοῦ χερσὶν ἀνέτεμε τὴν
[12, 48]	ἔφθειρε τὴν Αγιδος τοῦ βασιλέως	γυναῖκα	Τίμαιαν· ἐπιπληττόντων δ' αὐτῷ τινων
[12, 11]	τῶν γυναικῶν βίον, διόπερ καὶ	γυναῖκα	τύραννον ὁ βίος εὕρετο αὐτοῖς
[12, 47]	δὲ καρτερίαν καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων	ἐνίκα	τοὺς Λάκωνας, ὑπερῆρεν δὲ καὶ
[12, 18]	πρότερον θνητὸν θεοῦ ἄνδρα σεβίσσῃς,	(τηνίκα	σοι πόλεμός τε και ἔμφυλος
[12, 13]	δ' ὁ Κυμαῖος ὁ τὰ	Περσικὰ	συγγράψας ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις, Παρασκευαστικοῖς
[12, 12]	ἧς τῆς σκευασίας οἱ τὰ	Οψαρτυτικὰ	συνθέντες εἰρήκασιν, Γλαῦκός τε ὁ
[12, 12]	Φιλιστίων. Τοσούτους γὰρ οἷδα γράψαντας	Ὀψαρτυτικά.	Καὶ κάνδαυλον (δέ τινα ἔλεγον
[12, 55]	ἱματίων διαπεριπατῶν τοῖς ἐντυγχάνουσιν διελέγετο.	Περδίκκᾳ	δὲ καὶ Κρατερῷ φιλογυμναστοῦσιν ἠκολούθουν
[12, 12]	τινα παραθήσομεν, Β. Κάνδαυλον; Οὐκ	ἐδήδοκα	κάνδαυλον οὐδ' ἀκήκο' οὐδεπώποτε. Α.
[12, 38]	καὶ προσεῖδεν τὸν Αρράκην τὰ	λευκὰ	ἐπαναραλὼν τοῖν ὀφθαλμοῖν. Οἱ μὲν
[12, 12]	μὲν ποιῄσομεν Β. Ἄνθρωπε, ποίεί	λευκὰ	καὶ βλέπ' εἰς. Α. Εἷτ'
[12, 74]	ἐκέλευσε τοὺς ἁλισκομένους ἐπὶ τὸν	κήρυκα	ἄγειν καὶ χωρὶς πωλεῖν τὸν
[12, 53]	κοινωσάμενος τῷ Αλεξάνδρῳ ἐκέλευσε τὸν	κήρυκα	ἀνειπεῖν ὅτι Γόργος ὁ ὁπλοφύλαξ
[12, 35]	χρεῶν ἀποκοπάς. Ἐν δὲ τῇ	λα'	Ζακυνθίους φησὶν ἀπείρους εἷναι πολέμου
[12, 74]	γιγνώσκοντες διότι πρὸς μὲν ἆθλα	μεγάλα,	πρὸς δ' ἄνδρας εὐτελεῖς ὁ
[12, 70]	σκυταρίοις ῥαπτοῖσι φορῶν Εφεσήια γράμματα	καλά.	~Πόσῳ γὰρ τούτων βελτίων Γοργίας
[12, 78]	κύκλῳ νιν παρθενικαὶ τρυφεραί, χλιδαναὶ	μάλα	καὶ κατάθρύπτοι, τὸν πόδ᾽ ἀμαρακίνοισι
[12, 64]	δυναμένοις ἐξευρίσκειν καινὴν ἡδονήν· καὶ	μάλα	ὀρθῶς. Ταχὺ γὰρ ἡ ἀνθρωπίνη
[12, 43]	εἶχεν οὐδέπω λόφον. ἕνα κατακόψας	μάλα	συχνοὺς ἐδείπνισεν Χάρης Ἀθηναίων τόθ'
[12, 79]	φησί, μετὰ χεῖρας ἄνθη καὶ	μῆλα	καὶ τὰ τοιαῦτα φέρομεν; Πότερον
[12, 8]	πάντες Πέρσαι, ἐπὶ τῶν στυράκων	μῆλα	χρυσᾶ ἔχοντες, χίλιοι τὸν ἀριθμόν,
[12, 39]	αὐτῷ πορίσασιν ἡδύ τι βρῶμα	ἆθλα	ἐτίθει. νοῦν ἔχων· τοῦτο γάρ
[12, 74]	σύμμαχοι γιγνώσκοντες διότι πρὸς μὲν	ἆθλα	μεγάλα, πρὸς δ' ἄνδρας εὐτελεῖς
[12, 9]	τι αὐτῷ ἡδὺ βρῶμα διδοὺς	ἆθλα	τοῦ πορισθέντος οὐχ ἑτέραις ἡδύνων
[12, 53]	δὲ τῇ συνουσίᾳ τά τε	πέδιλα	καὶ τὸν πέτασον ἐπὶ τῇ
[12, 70]	τούτῳ φιλοσόφῳ τὰ ἐκ τοῦ	Αναξίλα	Λυροποιοῦ· Ξανθοῖς τε μύροις χρῶτα
[12, 22]	(διὰ τρυφήν φασι τοῦτο γεγονέναι,	αλλὰ	διὰ Δημοκήδη τον ἰατρόν· ὃς
[12, 40]	νῦν δ' οὐκ ἔτ' οὐδέν,	ἀλλὰ	γῆ πεποίημαι. Ἔχω δ' ὁκόσον
[12, 43]	ὁ τῶν Αθηναίων οὐδεπώποτε ἠγανάκτησεν,	ἀλλὰ	διὰ ταῦτα καὶ μᾶλλον αὐτὸν
[12, 13]	πρᾶγμα αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς πλησιάζει,	(ἀλλὰ	δικαστὰς ἀποδεικνύει· καὶ ἐάν τις
[12, 23]	οὔτε τὰς νομίμους χέονται χοάς,	ἀλλὰ	θύουσι Διὶ Καταιβάτῃ. ~Ιαπύγων τε
[12, 40]	μόνος δὲ ὁ Σαρδανάπαλλος διετέθρυπτο,	ἀλλὰ	καὶ Ανδρόκοττος ὁ Φρύξ. Καὶ
[12, 74]	πολῖται, οἷός εἰμι τὸ σῶμα·	ἀλλα	καὶ γυναῖκα ἔχω πολλῷ ἐμοῦ
[12, 64]	οὐδὲν γένος ἡδονῆς ἀζήτητον γενέσθαι,	ἀλλὰ	καὶ δῶρα παρὰ τοῖς Πέρσαις
[12, 10]	γὰρ (καινοποιητὰς ἀμφοτέρων τούτων κέκτηνται.	ἀλλὰ	καὶ ἐν τῷ χειμῶνι οὐ
[12, 67]	τὴν κατὰ κίνησιν ἡδονὴν ἠσπάζοντο,	ἀλλὰ	καὶ Επί κουρος καὶ οἱ
[12, 77]	μόνον μικρὸν γενέσθαι τὸ σῶμα	ἀλλὰ	καὶ λεπτόν, ἀκρότονον δ᾽ οὕτως
[12, 11]	γυναῖκες ἄφετοι οὖσαι τοῖς ἐντυχοῦσιν,	ἀλλὰ	καὶ Λοκρῶν τῶν Επιζεφυρίων, ἔτι
[12, 79]	μόνον στεφανουμένων τοῖς ὡραίοις ἄνθεσιν,	ἀλλὰ	καὶ μετὰ χεῖρας ἐχόντων τὸ
[12, 69]	αὐτοὺς τοὺς τὴν συμβολὴν εἰσενεγκόντας,	ἀλλὰ	καὶ οὗς παρακαλέσειεν ὁ Λύκων,
[12, 10]	καὶ πόδας αὐτοῖς ἀρκεῖ ἐσκεπάσθαι,	ἀλλὰ	καὶ περὶ ἄκραις ταῖς χερσὶν
[12, 9]	μὴ μόνον ὧν ἔπαθον τιμωρίαν,	ἀλλὰ	καὶ τῆς τῶν δορυφορούντων τρυφῆς
[12, 19]	οἱ ἵπποι οὺ μόνον ἐξωρχήσαντο,	ἀλλὰ	καὶ τοὺς ἀναβάτας ἔχοντες ηὐτομόλησαν
[12, 64]	(καὶ οὐ μόνον τῷ ἔργῳ	ἀλλὰ	καὶ τῷ λόγῳ. Ὄντα δὲ
[12, 47]	οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν	ἀλλὰ	καὶ ὑπὸ τῶν γυναικῶν. Διὸ
[12, 40]	λιμνῶν Σινδὸς κομήτης· οὐ γὰρ	ἀλλὰ	κηρύσσω· ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ'
[12, 2]	βασιλεὺς οὐδὲ Κρόνος οὐδὲ Ποσειδῶν,	ἀλλὰ	Κύπρις βασίλεια. Τὴν οἵ γ'
[12, 3]	τὸν Αγησιλάου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως,	ἀλλὰ	μᾶλλον, εἰ ἔτυχεν, τὸν Ανάνιος
[12, 34]	γὰρ ἔμαθε ταῦτ' ἐμοῦ πέμποντος,	ἀλλὰ	μᾶλλον, πινειν, ἔπειτ ᾄδειν κακῶς,
[12, 39]	ἔδειμε καὶ Ταρσὸν μιῇ ἡμέρῃ,	ἀλλὰ	νῦν τέθνηκεν. Αμύντας δὲ ἐν
[12, 14]	παρὰ τοῖς ἀνδράσι τοῖς ἑαυτῶν,	ἀλλὰ	παρ' οἷς ἂν τύχωσι τῶν
[12, 64]	φανῆναι τὴν ἡδονήν, οὐκ (ὀλιγωρητέον,	ἀλλὰ	πολλὴν ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον, διὰ
[12, 3]	τῶν ἡμιθέων τῶν ἐπὶ Τροίας,	ἀλλὰ	πολλῷ μᾶλλον τῶν νῦν. Καὶ
[12, 62]	κατὰ τὴν τέχνην ἀηδῶς ἐποιεῖτο	ἀλλὰ	ῥᾳδίως, ὡς καὶ ᾄδειν γράφοντα,
[12, 3]	ὑπὸ τῆς σφετέρας ὠφελεῖσθαι δυνάμεως,	ἀλλὰ	τὰ μέγιστα βλάπτεσθαι παρενεχθέντας ὑπ'
[12, 28]	ουδὲν οὔτε προξενίας οὐδεμιᾶς ἕνεκεν,	ἀλλὰ	τῇ σαυτὸῦ παρανομίᾳ καὶ ἀκολασίᾳ
[12, 17]	τοῖς ἀγῶσιν, προσκηρύττοντες οὐκ εὔνοιαν,	ἀλλὰ	τὴν εἰς τὰ (δεῖπνα χορηγίαν·
[12, 6]	ταύτην αὐτῷ περιτίθησι τὴν στολήν,	ἀλλὰ	τὴν Ομηρικήν. Πολλὰ δὲ τῶν
[12, 78]	ἐν Θορικίοις· Λοῦται δ' ἀληθῶς;	ἀλλὰ	τί; Β. Ἐκ χρυσοκολλήτου γε
[12, 3]	λέγει τὸν Αριστείδου βίον ἡδύν,	ἀλλὰ	τὸν Σμινδυρίδου τοῦ Συβαρίτου καὶ
[12, 12]	ἔλεγον οἱ Λυδοί, οὐχ ἕνα	ἀλλὰ	τρεῖς· οὕτως ἐξήσκηντο πρὸς τὰς
[12, 53]	δὲ αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ	ἄλλα	θυμιάματα· εὐφημία τε καὶ σιγὴ
[12, 40]	καὶ πίνειν κἠρᾶν, τὰ δ'	ἄλλα	πάντα κατὰ πετρῶν ὤθει. Ὡς
[12, 64]	εἷναι τῆς ἐξουσίας, τὰ δὲ	ἄλλα	πάντα σχεδὸν ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν
[12, 53]	τὴν τοῦ Ερμοῦ· τὰ μὲν	ἄλλα	σχεδὸν καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν
[12, 47]	δὲ οἷνον πάρεῖχον καὶ τὰ	ἄλλα	τὰ πρὸς τὴν καθ' ἡμέραν
[12, 10]	πρότερον εὕρητο οὐδὲν αὐτῶν ἀφῄρηται	ἄλλα	τε καινὰ αἰεὶ ἐπιμηχανῶνται, καὶ
[12, 26]	τέκνων κατεπίττωσαν. Ὧν καιομένων φασὶν	ἄλλα	τε πολλὰ γενέσθαι τέρατα καὶ
[12, 76]	ὁ Κινησίας νοσώδης καὶ δεινὸς	τἄλλα	Λυσίας ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ
[12, 10]	τε καὶ ἐντρίρουσιν αὐτοὺς καὶ	τἄλλα	ῥυθμίζουσιν. ~Λυδοὶ δὲ εἰς τοσοῦτον
[12, 39]	μιῇ. Ἔσθιε, πῖνε, παῖζε· ὡς	τἄλλα	τούτου οὐκ ἅξια, τοῦ ἀποκροτήματος
[12, 26]	Ὧν καιομένων φασὶν ἄλλα τε	πολλὰ	γενέσθαι τέρατα καὶ ἐλαίαν ἱερὰν
[12, 46]	μὲν ἐν δουρὶ τιθεὶς αὐχένα,	πολλὰ	δ' ἐν τροχῷ, πολλὰ δὲ
[12, 73]	μὲν τῶν ἀγριμαίων ἔγκειται πεπονημένα,	πολλὰ	δ' ἐσθ᾽ ὅτε καὶ τῶν
[12, 64]	βρωμάτων εἴδη, πολλὰ δὲ πεμμάτων,	πολλὰ	δὲ θυμιαμάτων καὶ μύρων, πολλὰ
[12, 64]	πολλὰ δὲ θυμιαμάτων καὶ μύρων,	πολλὰ	δὲ ἱματίων καὶ στρωμάτων καὶ
[12, 46]	αὐχένα, πολλὰ δ' ἐν τροχῷ,	πολλὰ	δὲ νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς,
[12, 64]	πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων εἴδη,	πολλὰ	δὲ πεμμάτων, πολλὰ δὲ θυμιαμάτων
[12, 6]	τὴν στολήν, ἀλλὰ τὴν Ομηρικήν.	Πολλὰ	δὲ τῶν Ξάνθου παραπεποίηκεν ὁ
[12, 63]	Διέτριβεν δ' ὁ Αρίστιππος τὰ	πολλὰ	ἐν Αἰγίνῃ τρυφῶν· διὸ καὶ
[12, 35]	καὶ βρώμασιν, ὥστε καὶ προσαποφέρειν	πολλὰ	καὶ καταυλουμένους πρὸς χελωνίδος πολυκρότου
[12, 14]	γε τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργαστήρια κατεσκεύασται	πολλὰ	καὶ τεχνῖται τούτου τοῦ πράγματός
[12, 14]	ὁρῶντες ἀλλήλους, ὡς δὲ τὰ	πολλὰ	καλύβας περιβάλλοντες περὶ τὰς κλίνας,
[12, 46]	πονηρὸς Αρτέμων, κίβδηλον εὑρίσκων βίον,	πολλὰ	μὲν ἐν δουρὶ τιθεὶς αὐχένα,
[12, 64]	διὰ ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν	πολλὰ	μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων εἴδη, πολλὰ
[12, 73]	ὡς εἴκοσι ἀρτάβας, ἐν ᾧ	πολλὰ	μὲν τῶν ἀγριμαίων ἔγκειται πεπονημένα,
[12, 38]	παχείαις, ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε	πολλὰ	ξύλα καὶ παχέα, ὥστε μὴ
[12, 74]	μέσην τὴν ἐκκλησίαν καὶ Λυσάνδρου	πολλὰ	ὀνειδίσαντος ἐν τῷ κοινῷ ὡς
[12, 52]	Ερετριέων κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα	πολλὰ	(ὄντα. Ὥστε Ιππόνικος ὁ ἀπ'
[12, 14]	τρόπον τοῖς θρεψαμένοις, πότους τὰ	πολλὰ	ποιούμενοι καὶ πλησιάζοντες ταῖς γυναιξὶν
[12, 55]	ἠκολούθει δὲ αὐτοῖς καὶ ὑποζύγια	πολλὰ	τὰ τὴν κόνιν κομίζοντα πρὸς
[12, 60]	(ἐπὶ τὴν γῆν, ἀνθινά τε	πολλὰ	τῶν ἐδαφῶν ἐν τοῖς ἀνδρῶσιν
[12, 64]	χρυσὸς καὶ ἄργυρος καὶ τὰ	πολλὰ	τῶν εὐοφθάλμων τε καὶ σπανίων,
[12, 77]	τρυφὴν εἰς ἕρωτα ἐμπεσόντα καὶ	πολλα	χρήματα ἀναλώσαντα, ὡς ἔξω τῶν
[12, 52]	οὐκ ἀσφαλὲς ἐν ἰδιωτικῇ οἰκίᾳ	πολλὰ	χρήματα εἷναι. Καὶ ἔδοσαν Αθηναῖοι·
[12, 51]	οὐδὲ ταφῆς κατηξιώθη, καίτοι Ταραντίνων	πολλὰ	χρήματα ὑποσχομένων τοῖς πολεμίοις ὑσπὲρ
[12, 38]	ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ	ξύλα	καὶ παχέα, ὥστε μὴ εἶναι
[12, 47]	ἀγνώμονα εἴη πεποιηκὼς Αλκιβιάδης, Οὐ	μὰ	Δί᾽ ἔφη, ἀλλ᾽ εὐγνωμονέθτατα· ἔχων
[12, 19]	αὐληταὶ ἐν στρατιωτικῇ σκευῇ· καὶ	ἅμα	αὐλούντων ἀκούοντες οἱ ἵπποι οὺ
[12, 39]	ἐστιν ὁ λεγόμενος, οἷμαι, Διὸς	ἅμα	καὶ βασιλέως ἐγκέ φαλος· ὅθεν
[12, 9]	ὁ λεγόμενος, οἶμαι, καὶ Διὸς	ἅμα	καὶ βασιλέως ἐγκέφαλος. Χάρης δ'
[12, 9]	γάρ, ὡς ἔοικεν, ἡ παράκαιρος	ἅμα	καὶ μάταιος αὐτῶν περὶ τὸν
[12, 16]	Αρχύταν φησὶ τὸν Ταραντῖνον πολιτικον	ἅμα	και φιλόσοφον γενομενον πλείστους οἰκέτας
[12, 52]	ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν, κώνειον πιόντες	ἅμα	τὸν βίον ἐτελεύτησαν; ~(Περὶ δὲ
[12, 27]	συμφορῶν, ἐπεὶ διὰ τὸ (πένθος	ἅμα	τόν τε τῶν βίων ὄλβον
[12, 75]	οὕς ᾖσμεν ὄντας ᾁδοφοίτας καὶ	θαμὰ	ἐκεῖσε φιλοχωροῦντας. Α. Εἰσὶ γάρ
[12, 76]	Κινησίας, εἰς ὃν καὶ ὅλον	δρᾶμα	γέγραφεν Στράττις, Φθιώτην Αχιλλέα αὐτὸν
[12, 13]	διάγων καὶ πράττει οὐδὲ ἓν	πρᾶγμα	αὐτὸς οὐδὲ πολλοῖς πλησιάζει, (ἀλλὰ
[12, 14]	καὶ τό, προσαγορεύσαντες αἰσχρῶς τὸ	πρᾶγμα.	Ἐπειδαν δὲ συνουσιάζωσι καθ' ἑταιρίας,
[12, 15]	ἰδὼν τοὺς ἐργάτας σκάπτοντας αὐτὸς	ῥῆγμα	λαβεῖν· πρὸς ὃν ἀποκρίνασθαί τινα
[12, 79]	ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτ' οὖν οἱονεὶ	δεῖγμα	τῆς φύσεως τὰ ὡραῖα μετὰ
[12, 79]	ἀρχή τε γὰρ ἐντυχίας καὶ	παράδειγμα	τῆς βουλήσεως αὐτοῖς γίνεται διὰ
[12, 76]	αὐτὸν ζῆν μᾶλλον ἢ τεθνάναι	παράδείγμα	τοῖς αλλοις, ἵν' εἰδῶσιν ὅτι
[12, 68]	οὖν λάβῃς τὴν ἐπιστολήν, σύνταξον	κήρυγμα	ποιήσασθαι ὅπως οἱ μὲν φιλόσοφοι
[12, 55]	τῆς σκηνῆς τὸ τῶν ἐλεφάντων	ἄγημα	διεσκευασμένον ἐφειστήκει καὶ Μακεδόνες χίλιοι
[12, 53]	καὶ τὴν καυσίαν ἔχουσαν τὸ	διάδημα	τὸ (βασιλικόν, ἐν δὲ τῇ
[12, 9]	κρατῆρα χρυσοῦν (Θεοδώρου τοῦ Σαμίου	ποίημα.	Ἀγαθοκλῆς δ' ἐν τρίτῳ περὶ
[12, 38]	χρυσίου τάλαντα· ἐπεστέγασεν δὲ τὸ	οἴκημα	δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις,
[12, 38]	δὲ ἐν τῇ πυρᾷ καὶ	οἴκημα	ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων κἀνταῦθα κλίνας
[12, 52]	σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς	οἴκημά	τι θέμενος τῆς οἰκίας· (τελευτησάντων
[12, 9]	τῆς βασιλικῆς κλίνης ὑπὲρ κεφαλῆς	οἴκημά	τι πεντάκλινον, ἐν ᾦ χρυσίου
[12, 9]	βασιλικόν. Καὶ πρὸς ποδῶν ἕτερον	οἴκημα	τρίκλινον, οὗ τάλαντα τρισχίλια ἔκειτο
[12, 50]	σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης	πίλημα	λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας· τούτῳ
[12, 73]	φιάλας δ᾽ ὁλαργύρους κατασκευάσαντες, τὸ	τίμημα	ἔχουσαν ἑκάστην ἧς προειρήκαμεν δαπάνης,
[12, 9]	τρυφῆς εἰς ὅσον ἦλθον ἀνανδρίας	ὑπόμνημα.	Δύναται γάρ, ὡς ἔοικεν, ἡ
[12, 11]	ὕβρεως ἐοίκασιν εἷναι πρὸς ἀλήθειαν	ὑπόμνημα	καὶ τιμωρίας. Πρὸς ἣν εἷς
[12, 50]	καὶ χρυσοῦν στέφανον, ἔτι δ᾽	(ἐπιπόρπημα	μετελάμβανε τραγικόν. Αλέξανδρος δ' ὡς
[12, 12]	ἀκήκο' οὐδεπώποτε. Α. Θαυμαστὸν ἐμὸν	εὕρημα·	πάνυ πολὺν δ' ἐγὼ (ἐὰν
[12, 37]	μάρτυρας τρυφῆς, ἦ που ποθεινὸν	χρῆμα	παιζούση φρενί, ἐπώνυμον γοῦν εὐθὺς
[12, 12]	γὰρ τούτων διάπτωμ' ἐγένετ' ἢ	ἁμάρτημα	τί; (Καὶ Νικόστρατος ἐν Μαγείρῳ·
[12, 77]	λήκυθον βάλλ ειν μεγιστον τι	διάστημα,	τῶν ἐλαφρῶν σωμάτων διὰ τὸ
[12, 74]	νομίζεσθαι, εἴ τις ἢ τὸ	σχῆμα	ἀνανδρότερον ἔχων ἢ τὸν ὄγκον
[12, 50]	ἦν γὰρ κατὰ μὲν τὸ	σχῆμα	τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα
[12, 50]	Μαρδόνιον, τὰ τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν	νόμιμα	καὶ εἰς ὑπερηφανίαν ἐπιδοὺς περὶ
[12, 6]	ὁ πόνος. ~(Διόπερ καὶ Μεγακλείδης	ἐπιτιμᾷ	τοῖς μεθ᾽ Ομηρον καὶ Ησίοδον
[12, 21]	ἀπεστράφη μὲν τὸ τῆς Ηρας	ἄγαλμα,	τὸ δὲ ἔδαφος ἀνῆκε πηγὴν
[12, 55]	φίλων καὶ τῶν θεραπευόντων οὐδεὶς	ἐτόλμα	προσπορεύεσθαι Αλεξάνδρῳ· τοιοῦτον ἐγεγόνει τὸ
[12, 50]	ὡς αὐτὸς ἀναθείς, τόδε τὸ	ἐπίγραμμα,	διὰ τὴν τρυφὴν καὶ ὑπερηφανίαν
[12, 77]	καὶ Φιλιππίδου (κληροῦχε, Νυκτός τ'	ὄμμα	τῆς μελαμπέπλου. Καὶ Αριστοφῶν Πλάτωνι·
[12, 65]	πρόσωπον, καὶ πάλιν τὸ χρύσεον	ὄμμα	τὸ τᾶς Δίκας. Ἀπεθεώθη δὲ
[12, 65]	καὶ αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης	ὄνομα	ὥστε (παρ' ἐνίοις καὶ βωμοὺς
[12, 76]	δε νουμηνιαστῶν κακοδαιμονιστὰς σφίσιν αὐτοῖς	τοὔνομα	θέμενοι, πρέπον μὲν ταῖς αὑτῶν
[12, 72]	Παχὺς γὰρ ὑς ἔκειτ' ἐπὶ	στόμα.	Καὶ πάλιν· Ἐτρύφησεν, ὥστε μὴ
[12, 8]	αὐλὴν ἔλθοι, ἀνέβαινεν ἐπὶ τὸ	ἅρμα,	ἐνίοτε δὲ καὶ ἐφ' ἵππον.
[12, 7]	εἵματα τ' ἐξημοιβὰ λοετρά τε	θερμὰ	καὶ εὐναί. Μόνως γὰρ οὕτως
[12, 6]	ἐδοκίμαζεν, ἢ διὰ τί τὰ	θερμὰ	λουτρὰ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς
[12, 40]	μὲν ἁγναί, φρὴν δ' ἔχει	μίασμά	τι. Κτησίας δὲ ἱστορεῖ Ανναρον
[12, 64]	ἄτοπον τὸ τῶν ἀρετῶν τούτων	κατασκεύασμα	καὶ πολὺ τῆς φύσεως ἀφεστηκὸς
[12, 68]	ὁμοίως δὲ καὶ Μεσσήνιοι κατὰ	ψήφισμα	ἐξέωσαν τοὺς Επικουρείους, Αντίοχος δὲ
[12, 18]	τὸ δὲ μέσον τῆς ἡμέρας	καῦμα	ἀνύποιστον· ὥστε τοὺς πλείστους αὐτῶν
[12, 40]	ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ' ἐγενόμην	πνεῦμα,	νῦν δ' οὐκ ἔτ' οὐδέν,
[12, 52]	βασιλεὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ερέτριαν	στράτευμα,	προστάξας ἀνάστατον ποιῆσαι τὴν πόλιν,
[12, 28]	ἐν Στρατιώταις· Χαῖρ᾽ ὧ διαπόντιον	στράτευμα,	τί πράττομεν; Τὰ μὲν πρὸς
[12, 69]	τὴν διατριβὴν ἀνακόπτεσθαι, καθάπερ εἰς	πολίτευμα	πονηρὸν καὶ χορηγιῶν καὶ λειτουργιῶν
[12, 46]	περὶ πλευρῇσι δέρρριον βοός, νήπλυτον	εἴλυμα	κακῆς ἀσπίδος, ἀρτοπώλισιν (κἀθελοπόρνοισιν ὁμιλέων
[12, 69]	πόσον ἑκάστη τῶν ἑταιρουσῶν ἐπράττετο	μίσθωμα	ἀκριβῶς ἠπίστατο. Ὕστερον δὲ κα
[12, 55]	τοιοῦτον ἐγεγόνει τὸ περὶ αὐτὸν	ἀξίωμα.	Ἔγραψεν δὲ καί ποτε Αλέξανδρος
[12, 39]	Τοῖς αὐτῷ πορίσασιν ἡδύ τι	βρῶμα	ἆθλα ἐτίθει. νοῦν ἔχων· τοῦτο
[12, 9]	γοῦν πορίσασί τι αὐτῷ ἡδὺ	βρῶμα	διδοὺς ἆθλα τοῦ πορισθέντος οὐχ
[12, 20]	ὀψοποιῶν ἢ μαγείρων ἴδιον εὕροι	βρῶμα	καὶ περιττόν, ἐξουσιαν μὴ εἶναι
[12, 74]	ἄνδρες πολῖται, οἷός εἰμι τὸ	σῶμα·	ἀλλα καὶ γυναῖκα ἔχω πολλῷ
[12, 77]	οὐ μόνον μικρὸν γενέσθαι τὸ	σῶμα	ἀλλὰ καὶ λεπτόν, ἀκρότονον δ᾽
[12, 77]	εῖναί. Ἦν, δ' εὐτελὴς τὸ	σῶμα	διὰ λεπτότητα, ὡς ὁ Περείδφης
[12, 72]	δὲ καὶ ἄλλοι πᾶν τὸ	σῶμα	διεστράφησαν διὰ τὰς ἀκαίρους ἡδονάς,
[12, 10]	χειμῶνι οὐ μόνον κεφαλὴν καὶ	σῶμα	καὶ πόδας αὐτοῖς ἀρκεῖ ἐσκεπάσθαι,
[12, 74]	αὐτοῦ, πάνυ ἦν παχὺς τὸ	σῶμα	καὶ τοῖς πολίταις ποτὲ στασιάζουσι
[12, 78]	Τροφωνίῳ φησίν· Ἔπειτ' ἀλείφεσθαι τὸ	σῶμά	μοι· πρίω μύρον ἴρινον καὶ
[12, 7]	ἐν Ιφιγενείᾳ· Νόει πρὸς ἀνδρί,	σῶμα	πουλύπους ὅπως πέτρᾳ τραπέσθαι γνησίου
[12, 73]	Διὰ δὲ τρυφὴν διέφθαρτο τὸ	σῶμα	ὑπὸ παχύτητος καὶ γαστρὸς μεγέθους,
[12, 51]	ὑσπὲρ τοῦ ἀνελέσθαι αὐτοῦ τὸ	σῶμα.	Φύλαρχος δὲ ἐν τῇ ι'
[12, 39]	τῇ πόλει (λέγεσθαι δὲ τὸ	χῶμα	τοῦτ' εἷναι Σαρδαναπάλλου τοῦ βασιλεύσαντος

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 24/11/2005