Livre, pages
[7, 1335]	μὲν ἀρχομένοις ἔσται τῆς ἀκμῆς,	ἐὰν	γίγνηται κατὰ λόγον εὐθὺς ἡ
[7, 1328]	πρὸς ζωὴν αὔταρκες, ὥς φαμεν,	ἐὰν	δέ τι τυγχάνῃ τούτων ἐκλεῖπον,
[7, 1336]	λέγωσι μήτε ἀκούωσι μηδὲν τοιοῦτον:	ἐὰν	δέ τις φαίνηταί τι λέγων
[7, 1335]	δεῖ τῆς τεκνοποιίας τὸ πλῆθος,	ἐὰν	δέ τισι γίγνηται παρὰ ταῦτα
[7, 1335]	βλάπτεσθαι δοκεῖ πρὸς τὴν αὔξησιν,	ἐὰν	ἔτι τοῦ σπέρματος αὐξανομένου ποιῶνται
[7, 1324]	οὗτοι καὶ τὴν πόλιν ὅλην,	ἐὰν	ᾖ πλουσία, (μακαρίζουσιν: ὅσοι τε
[7, 1330]	εὖ φρονούσαις δεῖ διωρίσθαι πόλεσιν,	ἐὰν	μὴ πάνθ' ὅμοια μηδ' ἀφθονία
[7, 1323]	πολιτευομένους ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς,	ἐὰν	μή τι γίγνηται παράλογον. διὸ
[7, 1332]	φύσιν πράττουσι διὰ τὸν λόγον,	ἐὰν	πεισθῶσιν ἄλλως ἔχειν βέλτιον. τὴν
[7, 1325]	τοῦτο τῆς νομοθετικῆς ἐστιν ἰδεῖν,	ἐάν	τινες ὑπάρχωσι γειτνιῶντες, ποῖα πρὸς
[7, 1335]	τὸν χρόνον τὸν τῆς τεκνοποιίας	ἐάν	τις φαίνηται τοιοῦτόν τι δρῶν,
[7, 1324]	πράξεων, πρὸς δὲ τοὺς ἀμφισβητοῦντας,	ἐάσαντας	ἐπὶ τῆς νῦν μεθόδου, διασκεπτέον
[7, 1336]	οὔτ' ἰάμβων οὔτε κωμῳδίας θεατὰς	ἐατέον,	πρὶν ἢ τὴν ἡλικίαν λάβωσιν
[7, 1324]	εἴη γ' ἂν καὶ καθ'	ἑαυτὴν	μία πόλις εὐδαίμων, ~(ἣ πολιτεύεται
[7, 1325]	ἐνδέχεται πόλιν οἰκεῖσθαί που καθ'	ἑαυτὴν	νόμοις χρωμένην σπουδαίοις, ἧς τῆς
[7, 1336]	ὑποκριτής: οὐθενὶ γὰρ πώποτε παρῆκεν	ἑαυτοῦ	προεισάγειν, οὐδὲ (τῶν εὐτελῶν ὑποκριτῶν,
[7, 1336]	εἴκοσιν ἐτῶν. οἱ γὰρ ταῖς	ἑβδομάσι	διαιροῦντες τὰς ἡλικίας ὡς ἐπὶ
[7, 1335]	τινες εἰρήκασιν οἱ μετροῦντες ταῖς	ἑβδομάσι	τὴν ἡλικίαν, περὶ τὸν χρόνον
[7, 1335]	τῆς ἡλικίας (πρὸς τὸν τῶν	ἑβδομήκοντα	ἐτῶν ἀριθμόν. περὶ μὲν οὖν
[7, 1335]	εἰπεῖν ἀνδράσι μὲν ὁ τῶν	ἑβδομήκοντα	ἐτῶν ἀριθμὸς ἔσχατος, πεντήκοντα δὲ
[7, 1335]	παρὰ ταῦτα συνδυασθέντων, πρὶν αἴσθησιν	ἐγγενέσθαι	καὶ ζωὴν (ἐμποιεῖσθαι δεῖ τὴν
[7, 1334]	λογισμὸς καὶ ὁ νοῦς προιοῦσιν	ἐγγίγνεσθαι	(πέφυκεν. διὸ πρῶτον μὲν τοῦ
[7, 1333]	τῆς οἰκείας πόλεως ἄρχειν: ὅπερ	ἐγκαλοῦσιν	οἱ Λάκωνες Παυσανίᾳ τῷ βασιλεῖ,
[7, 1328]	καὶ Ἀρχίλοχος προσηκόντως τοῖς φίλοις	ἐγκαλῶν	διαλέγεται πρὸς τὸν θυμόν: (σὺ
[7, 1335]	ἡλικιώταις καὶ περὶ τὴν οἰκονομίαν	ἐγκληματικὸν	τὸ πάρεγγυς: ἔτι δ' ὅθεν
[7, 1330]	τε γὰρ πρὸς ἕω τὴν	ἔγκλισιν	ἔχουσαι καὶ πρὸς τὰ πνεύματα
[7, 1335]	γυναιξίν. χρὴ δὲ καὶ τὰς	ἐγκύους	ἐπιμελεῖσθαι τῶν σωμάτων, μὴ ῥᾳθυμούσας
[7, 1324]	θηρευτὸν ὃ ἂν ἄγριον ᾖ	ἐδεστὸν	ζῷον. ἀλλὰ μὴν εἴη γ'
[7, 1331]	πάντων ἐπιτυγχάνουσιν, ἀλλὰ τὸ τέλος	ἔθεντο	φαῦλον, ὁτὲ δὲ ἑκατέρου διαμαρτάνουσιν,
[7, 1332]	μικρὰ δ' ἔνια καὶ τοῖς	ἔθεσιν,	ἄνθρωπος δὲ (καὶ λόγῳ: μόνος
[7, 1324]	μὲν νόμοις κατειλημμένα τὰ δὲ	ἔθεσιν.	καίτοι δόξειεν ἂν ἄγαν ἄτοπον
[7, 1334]	τῷ λόγῳ πρότερον ἢ τοῖς	ἔθεσιν.	ταῦτα γὰρ δεῖ (πρὸς ἄλληλα
[7, 1332]	οὐθὲν ὄφελος φῦναι: ~(τὰ γὰρ	ἔθη	μεταβαλεῖν ποιεῖ: ἔνια γὰρ εἶσι,
[7, 1336]	Κελτοῖς. πάντα γὰρ ὅσα δυνατὸν	(ἐθίζειν)	εὐθὺς ἀρχομένων βέλτιον ἐθίζειν μέν,
[7, 1336]	ἐθίζειν μέν, ἐκ προσαγωγῆς δ'	ἐθίζειν:	(εὐφυὴς δ' ἡ τῶν παίδων
[7, 1336]	δυνατὸν (ἐθίζειν) εὐθὺς ἀρχομένων βέλτιον	ἐθίζειν	μέν, ἐκ προσαγωγῆς δ' ἐθίζειν:
[7, 1332]	ἤδη παιδείας. τὰ μὲν γὰρ	ἐθιζόμενοι	μανθάνουσι τὰ δ' ἀκούοντες. ἐπεὶ
[7, 1332]	ἀλλήλοις. πολλὰ γὰρ παρὰ τοὺς	ἐθισμοὺς	καὶ τὴν φύσιν πράττουσι διὰ
[7, 1324]	πολέμιον: ἐν δὲ τοῖς Ἴβηρσιν,	ἔθνει	πολεμικῷ, τοσούτους τὸν ἀριθμὸν ὀβελίσκους
[7, 1324]	πλῆθος: ἔτι δ' ἐν (τοῖς	ἔθνεσι	πᾶσι τοῖς δυναμένοις πλεονεκτεῖν ἡ
[7, 1327]	τὴν οἰκουμένην, ὡς διείληπται τοῖς	ἔθνεσιν.	τὰ μὲν γὰρ ἐν τοῖς
[7, 1327]	γὰρ ἐν τοῖς ψυχροῖς τόποις	ἔθνη	καὶ τὰ περὶ τὴν Εὐρώπην
[7, 1327]	διαφορὰν καὶ τὰ τῶν Ἑλλήνων	ἔθνη	πρὸς ἄλληλα: τὰ μὲν γὰρ
[7, 1326]	τοῖς ἀναγκαίοις αὐτάρκης ὥσπερ δ'	ἔθνος,	ἀλλ' (οὐ πόλις: πολιτείαν γὰρ
[7, 1336]	ζῴων ἐπισκοποῦσι, καὶ διὰ τῶν	ἐθνῶν	οἷς ἐπιμελές ἐστιν ἄγειν εἰς
[7, 1336]	χρῶνται καὶ νῦν ἔνια τῶν	ἐθνῶν	ὀργάνοις τισὶ μηχανικοῖς, ἃ τὸ
[7, 1332]	τρία δὲ (ταῦτά ἐστι φύσις	ἔθος	λόγος. καὶ γὰρ φῦναι δεῖ
[7, 1336]	παρὰ πολλοῖς ἐστι τῶν βαρβάρων	ἔθος	τοῖς μὲν εἰς ποταμὸν ἀποβάπτειν
[7, 1334]	διῃρημένοι πρότερον ὅτι φύσεως καὶ	ἔθους	καὶ λόγου δεῖ. τούτων δὲ
[7, 1334]	τὴν γένεσιν καὶ τὴν τῶν	ἐθῶν	δεῖ παρασκευάζειν μελέτην: ἔπειτα ὥσπερ
[7, 1332]	τῆς φύσεως ἐπαμφοτερίζοντα, διὰ τῶν	ἐθῶν	ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ τὸ
[7, 1335]	πλῆθος τέκνων ἡ τάξις τῶν	ἐθῶν	κωλύῃ μηθὲν ἀποτίθεσθαι τῶν γιγνομένων:
[7, 1334]	βελτίστης ὑποθέσεως, καὶ διὰ τῶν	ἐθῶν	ὁμοίως ἦχθαι. φανερὸν δὴ τοῦτό
[7, 1330]	μάλιστα μὲν ὑπάρχειν πλῆθος (οἰκεῖον,	εἰ	δὲ μή, τοῦτό γε εὕρηται
[7, 1327]	τῇ πόλει τοῦτο τὸ ἀγαθόν,	εἰ	δέ τι βλαβερόν, φυλάξασθαι ῥᾴδιον
[7, 1326]	μεγάλην εἶναι τὴν εὐδαίμονα πόλιν:	εἰ	δὲ τοῦτ' (ἀληθές, ἀγνοοῦσι ποία
[7, 1323]	ὑπερβάλλῃ, τοσούτῳ μᾶλλον χρήσιμον εἶναι,	εἰ	δεῖ καὶ τούτοις ἐπιλέγειν μὴ
[7, 1330]	τοὺς δὲ γεωργήσοντας μάλιστα μέν,	εἰ	δεῖ κατ' εὐχήν, δούλους εἶναι,
[7, 1326]	σώματος. οὐ μὴν ἀλλὰ κἂν	εἰ	δεῖ κρίνειν πρὸς τὸ πλῆθος
[7, 1330]	τῆς ἐν τοῖς ὀλίγοις ἀρετῆς,	εἰ	δεῖ σῴζεσθαι (καὶ μὴ πάσχειν
[7, 1331]	δὲ μὴ κεκτημένοις οὐκ ἔξεστιν.	εἰ	δὴ τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον,
[7, 1332]	καὶ ἀρχομένων, τοῦτο δὴ σκεπτέον,	εἰ	ἑτέρους εἶναι δεῖ τοὺς ἄρχοντας
[7, 1331]	δ' ἂν εὔχαρις ὁ τόπος,	εἰ	καὶ τὰ γυμνάσια τῶν πρεσβυτέρων
[7, 1326]	σωφρόνως. τοῦτον δὲ τὸν ὅρον	εἰ	καλῶς ἢ μὴ καλῶς λέγομεν,
[7, 1327]	τοιούτοις ἄλλοις ἐρύμασι, φανερὸν ὡς	εἰ	μὲν ἀγαθόν τι συμβαίνει γίνεσθαι
[7, 1327]	τὸν βίον ἀποσκεπτέον τῆς πόλεως.	εἰ	μὲν γὰρ (ἡγεμονικὸν καὶ πολιτικὸν
[7, 1332]	παιδείαν κατὰ τὴν διαίρεσιν ταύτην.	εἰ	μὲν τοίνυν εἴησαν τοσοῦτον διαφέροντες
[7, 1333]	ἀγαθός. ἔστι δὲ τοῦτο γελοῖον,	εἰ	μένοντες ἐν τοῖς νόμοις αὐτοῦ,
[7, 1327]	πρὸς τὸ βλάψαι τοὺς ἐπιτιθεμένους,	εἰ	μὴ κατ' ἄμφω δυνατόν, ἀλλὰ
[7, 1336]	γραφήν, εἶναι τοιούτων πράξεων μίμησιν,	εἰ	μὴ παρά τισι θεοῖς τοιούτοις
[7, 1324]	μέλει τῶν δικαίων. ἄτοπον δὲ	εἰ	μὴ φύσει τὸ μὲν δεσποστόν
[7, 1332]	ἀνὴρ γίνεται σπουδαῖος. καὶ γὰρ	εἰ	πάντας ἐνδέχεται σπουδαίους εἶναι, μὴ
[7, 1337]	ἀναπληροῦν. πρῶτον μὲν οὖν σκεπτέον	εἰ	ποιητέον τάξιν τινὰ περὶ τοὺς
[7, 1325]	καθ' ἣν ἔσται πρακτικός. ἀλλ'	εἰ	ταῦτα λέγεται καλῶς καὶ τὴν
[7, 1327]	πολιτεύεσθαι καλῶς. ὅτι μὲν οὖν,	εἰ	ταῦτα μὴ συμβαίνει, βέλτιον καὶ
[7, 1332]	ἐκτὸς εἶναι τῶν ἀγαθῶν, ὥσπερ	εἰ	τοῦ κιθαρίζειν λαμπρὸν καὶ καλῶς
[7, 1324]	ἴσως εἶναι τοῖς βουλομένοις ἐπισκοπεῖν,	εἰ	τοῦτ' ἐστὶν ἔργον τοῦ πολιτικοῦ,
[7, 1327]	τῆς δὲ πόλεως τὴν θέσιν	εἰ	χρὴ ποιεῖν κατ' εὐχήν, πρός
[7, 1324]	κειμένων παρὰ τοῖς πλείστοις, ὅμως	εἴ	πού τι πρὸς ἓν οἱ
[7, 1324]	ἄρχουσαν εὐδαιμονεστάτην ἂν εἶναι φαῖεν:	εἴ	τέ τις τὸν ἕνα δι'
[7, 1332]	καὶ διωρίσμεθα ἐν τοῖς Ἠθικοῖς,	εἴ	τι τῶν λόγων ἐκείνων ὄφελος
[7, 1327]	τῆς περὶ ξύλα ὕλης, κἂν	εἴ	τινα ἄλλην ἐργασίαν ἡ χώρα
[7, 1334]	πάντων τῶν μακαριζομένων ἀπολαύοντας, οἷον	εἴ	τινές εἰσιν, ὥσπερ οἱ ποιηταί
[7, 1324]	τῆς νῦν μεθόδου, διασκεπτέον ὕστερον,	εἴ	τις τοῖς εἰρημένοις τυγχάνει μὴ
[7, 1328]	τοῦτ' αἴτιον τοῦ γίγνεσθαι πόλεως	εἴδη	καὶ διαφορὰς καὶ πολιτείας πλείους:
[7, 1326]	ἐπὶ τὴν τρυφήν. τὸ δ'	εἶδος	τῆς χώρας οὐ χαλεπὸν εἰπεῖν
[7, 1330]	ἂν πρός τε τὴν ἐργασίαν	εἶεν	χρήσιμοι καὶ πρὸς τὸ μηδὲν
[7, 1324]	ᾖ ἐδεστὸν ζῷον. ἀλλὰ μὴν	εἴη	γ' ἂν καὶ καθ' ἑαυτὴν
[7, 1331]	(μὴ καλούμενον ὑπὸ τῶν ἀρχόντων.	εἴη	δ' ἂν εὔχαρις ὁ τόπος,
[7, 1331]	ἤ τι μαντεῖον ἄλλο πυθόχρηστον.	εἴη	δ' ἂν τοιοῦτος ὁ τόπος
[7, 1328]	ἄνευ τὸ ὅλον οὐκ ἂν	εἴη,	δῆλον ὡς οὐδὲ πόλεως μέρη
[7, 1328]	μέρη πόλεως ἐν τούτοις ἂν	εἴη,	διὸ ἀναγκαῖον ὑπάρχειν. ληπτέον τοίνυν
[7, 1328]	ὧν ἄνευ πόλις οὐκ ἂν	εἴη:	καὶ γὰρ ἃ λέγομεν εἶναι
[7, 1325]	καὶ κοινῇ πάσης πόλεως ἂν	εἴη	καὶ καθ' ἕκαστον ἄριστος βίος
[7, 1328]	καθ' ἣν ἡ πόλις ἂν	εἴη	μάλιστ' εὐδαίμων, τὴν δ' εὐδαιμονίαν
[7, 1325]	ἂν πλείστων καὶ καλλίστων κύριος	εἴη	πράξεων. ὥστε οὐ δεῖν τὸν
[7, 1329]	τὸν χρόνον ἀπειρηκότας, τούτοις ἂν	εἴη	τὰς ἱερωσύνας ἀποδοτέον. ὧν μὲν
[7, 1335]	σωμάτων ὑπαρχόντων μάλιστ' ἂν ὄφελος	εἴη	τοῖς γεννωμένοις, ἐπιστήσασι μὲν μᾶλλον
[7, 1324]	σκέψιν, ἐκεῖνο μὲν πάρεργον ἂν	εἴη,	τοῦτο δὲ ἔργον τῆς μεθόδου
[7, 1324]	μὴ βουλομένων. πῶς γὰρ ἂν	εἴη	τοῦτο πολιτικὸν ἢ νομοθετικόν, ὅ
[7, 1333]	καὶ ἄρχοντα ὕστερον, τοῦτ' ἂν	εἴη	τῷ νομοθέτῃ πραγματευτέον, ὅπως ἄνδρες
[7, 1332]	διαίρεσιν ταύτην. εἰ μὲν τοίνυν	εἴησαν	τοσοῦτον διαφέροντες ἅτεροι τῶν ἄλλων
[7, 1329]	γὰρ ἀναγκαῖα τὴν χρείαν διδάσκειν	εἰκὸς	αὐτήν, τὰ δ' εἰς εὐσχημοσύνην
[7, 1336]	(ἥβης μέχρι τῶν ἑνὸς καὶ	εἴκοσιν	ἐτῶν. οἱ γὰρ ταῖς ἑβδομάσι
[7, 1323]	ἄλληλα κατὰ τὴν ὑπεροχὴν (ἥνπερ	εἴληχε	ταῦτα ὧν φαμεν αὐτὰς εἶναι
[7, 1335]	πορείαν πρὸς θεῶν ἀποθεραπείαν τῶν	εἰληχότων	τὴν περὶ τῆς γενέσεως τιμήν.
[7, 1337]	δὲ ποίαν τινὰ δεῖ ταύτην	εἶναι>
[7, 1325]	ὁμολογοῦντας μὲν τὸν μετ' ἀρετῆς	εἶναι	βίον αἱρετώτατον, διαφερομένους δὲ περὶ
[7, 1324]	τῶν ὁμολογούντων τὸν μετ' ἀρετῆς	εἶναι	βίον αἱρετώτατον πότερον ὁ πολιτικὸς
[7, 1324]	μόνον (γὰρ ἀνδρὸς τὸν πρακτικὸν	εἶναι	βίον καὶ πολιτικόν, ἐφ' ἑκάστης
[7, 1329]	οὐ νῦν οὐδὲ νεωστὶ τοῦτ'	εἶναι	γνώριμον τοῖς περὶ πολιτείας φιλοσοφοῦσιν,
[7, 1329]	διότι τοὺς γεωργοῦντας αὐτῶν ἑτέρους	εἶναι	δεῖ, καὶ πόσην τινὰ χρὴ
[7, 1328]	ἓν γάρ τι καὶ κοινὸν	εἶναι	δεῖ καὶ ταὐτὸ τοῖς κοινωνοῖς,
[7, 1327]	ῥᾷον φέρειν τοὺς πολέμους εὐβοηθήτους	εἶναι	δεῖ κατ' ἀμφότερα τοὺς σωθησομένους,
[7, 1327]	ποίους δέ τινας (τὴν φύσιν	εἶναι	δεῖ, νῦν λέγωμεν. σχεδὸν δὴ
[7, 1336]	ὕστερον διατριβάς: διὸ τὰς παιδιὰς	εἶναι	δεῖ τὰς πολλὰς μιμήσεις τῶν
[7, 1327]	πόλεσιν: οὐθὲν γὰρ αὐτοὺς μέρος	εἶναι	δεῖ τῆς πόλεως. τὸ μὲν
[7, 1332]	τοῦτο δὴ σκεπτέον, εἰ ἑτέρους	εἶναι	δεῖ τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς
[7, 1332]	τὴν μὲν τοίνυν φύσιν οἵους	εἶναι	δεῖ τοὺς μέλλοντας εὐχειρώτους ἔσεσθαι
[7, 1327]	τὸ τῶν ἀνθρώπων εὐσύνοπτον ἔφαμεν	εἶναι	δεῖν, οὕτω καὶ τὴν χώραν:
[7, 1329]	πρῶτον, ἐπειδὴ οὔτε κοινήν φαμεν	εἶναι	δεῖν τὴν κτῆσιν ὥσπερ τινὲς
[7, 1325]	τὸ μέντοι νομίζειν πᾶσαν ἀρχὴν	εἶναι	δεσποτείαν οὐκ ὀρθόν: οὐ γὰρ
[7, 1323]	εἴληχε ταῦτα ὧν φαμεν αὐτὰς	εἶναι	διαθέσεις (ταύτας) ὥστ' εἴπερ ἐστὶν
[7, 1336]	τῶν τέκνων οἴεσθαι δεῖ μεγάλην	εἶναι	διαφορὰν πρὸς τὴν τῶν σωμάτων
[7, 1324]	ὅπερ αὑτοῖς ἕκαστοι οὔ φασιν	εἶναι	δίκαιον οὐδὲ συμφέρον, τοῦτ' οὐκ
[7, 1333]	τίνος ἕνεκα. διὸ πολλὰ τῶν	εἶναι	δοκούντων διακονικῶν ἔργων καὶ τῶν
[7, 1333]	φορτικῶς ἀπέκλιναν (πρὸς τὰς χρησίμους	εἶναι	δοκούσας καὶ πλεονεκτικωτέρας. παραπλησίως δὲ
[7, 1335]	ἐκδόσεις ποιεῖσθαι πρεσβυτέραις: ἀκολαστότεραι γὰρ	εἶναι	δοκοῦσι νέαι χρησάμεναι ταῖς συνουσίαις.
[7, 1326]	ὅτι χρὴ μὲν τοῖς πολεμίοις	εἶναι	δυσέμβολον αὐτοῖς δ' εὐέξοδον. ~(ἔτι
[7, 1323]	ἂν ὑπερβάλλῃ, τοσούτῳ μᾶλλον χρήσιμον	εἶναι,	εἰ δεῖ καὶ τούτοις ἐπιλέγειν
[7, 1329]	ἡ δὲ φρόνησις ἐν πρεσβυτέροις	εἶναὶ,	ἔοικεν οὕτως ἀμφοῖν νενεμῆσθαι συμφέρειν
[7, 1330]	τοὺς μὲν ἐν τοῖς ἰδίοις	εἶναι	(ἰδίους) τῶν κεκτημένων τὰς οὐσίας,
[7, 1333]	δυνάμενον: ὧν φαμεν τὰς ἀρετὰς	εἶναι	καθ' ἃς ἀνὴρ ἀγαθὸς λέγεταί
[7, 1328]	ἐνδέχεται γὰρ τοὺς αὐτοὺς ἅπαντας	εἶναι	καὶ γεωργοὺς καὶ τεχνίτας καὶ
[7, 1327]	πλησίον τισὶ δεῖ καὶ φοβεροὺς	εἶναι	καὶ δύνασθαι βοηθεῖν, ὥσπερ κατὰ
[7, 1327]	τοίνυν ὅτι δεῖ διανοητικούς τε	εἶναι	καὶ θυμοειδεῖς τὴν φύσιν τοὺς
[7, 1327]	τὴν χώραν γεωργούντων, ἀφθονίαν ἀναγκαῖον	εἶναι	καὶ ναυτῶν. ὁρῶμεν δὲ τοῦτο
[7, 1324]	πολλοὶ τὴν δεσποτικὴν πολιτικὴν οἴεσθαι	εἶναι,	καὶ ὅπερ αὑτοῖς ἕκαστοι οὔ
[7, 1326]	τὴν χώραν ὡσαύτως, πόσην τε	εἶναι	καὶ ποίαν τινὰ ταύτην. οἴονται
[7, 1323]	καὶ πόλιν εὐδαίμονα τὴν ἀρίστην	εἶναι	καὶ πράττουσαν καλῶς. ἀδύνατον δὲ
[7, 1334]	μὲν γὰρ πόλεμος ἀναγκάζει δικαίους	εἶναι	καὶ σωφρονεῖν, ἡ δὲ τῆς
[7, 1329]	καὶ τό τε μάχιμον ἕτερον	εἶναι	καὶ τὸ γεωργοῦν. ἐν Αἰγύπτῳ
[7, 1333]	ὧν ἀνάγκη τὴν αὐτὴν αἵρεσιν	εἶναι	καὶ τοῖς τῆς ψυχῆς μέρεσι
[7, 1329]	(περὶ Κρήτην. ἀρχαία δὲ ἔοικεν	εἶναι	καὶ τῶν συσσιτίων ἡ τάξις,
[7, 1332]	κατὰ (τὴν ψυχήν, ὥστε ἀναμφισβήτητον	εἶναι	καὶ φανερὰν τὴν ὑπεροχὴν τοῖς
[7, 1332]	τῶν λόγων ἐκείνων ὄφελος ἐνέργειαν	εἶναι	καὶ χρῆσιν ἀρετῆς τελείαν, καὶ
[7, 1331]	ἀγορὰν ἑτέραν τε δεῖ ταύτης	εἶναι	καὶ χωρίς, ἔχουσαν τόπον εὐσυνάγωγον
[7, 1326]	τὸ γιγνόμενον ὑπὸ τῆς τέχνης	εἶναι	κάλλιον̓ οὕτω καὶ τῷ πολιτικῷ
[7, 1326]	ὁ λεχθεὶς ὅρος ὑπάρχει, ταύτην	εἶναι	καλλίστην ἀναγκαῖον: (ἐπεὶ τό γε
[7, 1331]	τοῦτον τὸν τόπον τοιαύτης ἀγορᾶς	εἶναι	κατασκευὴν οἵαν καὶ περὶ Θετταλίαν
[7, 1330]	τὴν χώραν, καὶ τὴν μὲν	εἶναι	κοινὴν τὴν δὲ τῶν ἰδιωτῶν,
[7, 1332]	τῷ πολιτεύματι τὸ πλῆθος ὥστ'	εἶναι	κρείττους πάντων τούτων ἕν τι
[7, 1332]	καθ' ἡλικίαν ἀρχόμενος, οὐδὲ νομίζει	εἶναι	κρείττων, ἄλλως τε (καὶ μέλλων
[7, 1326]	ὁπλῖται δὲ ὀλίγοι, ταύτην ἀδύνατον	εἶναι	μεγάλην: οὐ γὰρ ταὐτὸν μεγάλη
[7, 1326]	τοῦτο μάλιστ' ἀποτελεῖν, ταύτην οἰητέον	εἶναι	μεγίστην, οἷον (Ἱπποκράτην οὐκ ἄνθρωπον
[7, 1326]	τὴν (ταύτης ὑπερβάλλουσαν κατὰ πλῆθος	εἶναι	μείζω πόλιν, ἀλλὰ τοῦτ' οὐκ
[7, 1326]	(Ἱπποκράτην οὐκ ἄνθρωπον ἀλλ' ἰατρὸν	εἶναι	μείζω φήσειεν ἄν τις τοῦ
[7, 1325]	πολλὰ προϋ ποτεθεῖσθαι καθάπερ εὐχομένους,	εἶναι	μέντοι μηθὲν τούτων ἀδύνατον: λέγω
[7, 1328]	εἴη: καὶ γὰρ ἃ λέγομεν	εἶναι	μέρη πόλεως ἐν τούτοις ἂν
[7, 1332]	γὰρ εἰ πάντας ἐνδέχεται σπουδαίους	εἶναι,	μὴ καθ' ἕκαστον δὲ τῶν
[7, 1336]	δεῖ δὲ καὶ τὰς παιδιὰς	εἶναι	μήτε ἀνελευθέρους μήτε ἐπιπόνους μήτε
[7, 1330]	εἰ δεῖ κατ' εὐχήν, δούλους	εἶναι,	μήτε ὁμοφύλων πάντων μήτε θυμοειδῶν
[7, 1325]	οἴονταί τινες, οὐδὲ τὰς διανοίας	εἶναι	μόνας ταύτας πρακτικάς, τὰς τῶν
[7, 1324]	καὶ τυραννικὸν τρόπον τῆς πολιτείας	εἶναι	μόνον εὐδαίμονά φασιν. παρ' ἐνίοις
[7, 1331]	δὲ ἱερὰ κατὰ τὴν χώραν	εἶναι	νενεμημένα, τὰ μὲν θεοῖς τὰ
[7, 1323]	μὲν γὰρ ἀρετῆς ἔχειν ἱκανὸν	εἶναι	νομίζουσιν ὁποσονοῦν, πλούτου δὲ καὶ
[7, 1329]	οὗτοι γὰρ ἀρχαιότατοι μὲν δοκοῦσιν	εἶναι,	νόμων δὲ τετυχήκασιν καὶ τάξεως
[7, 1326]	καὶ τὴν εὐνομίαν ἀναγκαῖον εὐταξίαν	εἶναι,	ὁ δὲ λίαν ὑπερβάλλων ἀριθμὸς
[7, 1325]	οὕτω διωρισμένων (ὅτι τὸ κύριον	εἶναι	πάντων ἄριστον: οὕτω γὰρ ἂν
[7, 1325]	ποίας τινὰς δεῖ τὰς ὑποθέσεις	εἶναι	περὶ τῆς μελλούσης κατ' εὐχὴν
[7, 1329]	μὴν καὶ τὰς κτήσεις δεῖ	εἶναι	περὶ τούτους. ἀναγκαῖον γὰρ εὐπορίαν
[7, 1328]	πόλιν: δεῖ ἄρα γεωργῶν τ'	εἶναι	πλῆθος, οἳ παρασκευάσουσι τὴν τροφήν,
[7, 1330]	ἀσφαλεστάτην ἐρυμνότητα τῶν τειχῶν οἰητέον	εἶναι	πολεμικωτάτην, ~(ἄλλως τε καὶ νῦν
[7, 1326]	μὴ Στεντόρειος; διὸ πρώτην μὲν	εἶναι	πόλιν ἀναγκαῖον τὴν ἐκ τοσούτου
[7, 1323]	καὶ τὴν ἀρίστην ἀναγκαῖον ἄδηλον	εἶναι	πολιτείαν: ἄριστα γὰρ πράττειν προσήκει
[7, 1324]	ταύτης. ὅτι μὲν οὖν ἀναγκαῖον	εἶναι	πολιτείαν ἀρίστην ταύτην τάξιν καθ'
[7, 1335]	τοῖς τέκνοις, ~(οὔτε λίαν πάρεγγυς	εἶναι	πολλὴν γὰρ ἔχει δυσχέρειαν: ἥ
[7, 1324]	ἐφ' ἑκάστης γὰρ ἀρετῆς οὐκ	εἶναι	πράξεις μᾶλλον τοῖς ἰδιώταις ἢ
[7, 1325]	ἀλλὰ τὸν πρακτικὸν οὐκ ἀναγκαῖον	εἶναι	πρὸς ἑτέρους, καθάπερ οἴονταί τινες,
[7, 1327]	δεχομένους ἐμπόρων πλῆθος, ὑπεναντίαν δ'	εἶναι	πρὸς τὸ πολιτεύεσθαι καλῶς. ὅτι
[7, 1328]	καλῶς δ' ἔχει λέγειν χαλεποὺς	εἶναι	πρὸς τοὺς ἀγνῶτας: πρὸς οὐθένα
[7, 1334]	σχολάζειν: διὸ σώφρονα τὴν πόλιν	εἶναι	προσήκει (καὶ ἀνδρείαν καὶ καρτερικήν:
[7, 1334]	τοῦ σώματος τὴν ἐπιμέλειαν ἀναγκαῖον	εἶναι	προτέραν ἢ τὴν τῆς ψυχῆς,
[7, 1332]	πολίτας τοὺς μετέχοντας τῆς πολιτείας	εἶναι	σπουδαίους: ἡμῖν δὲ πάντες οἱ
[7, 1331]	(ποῖόν τι δεῖ τὸ ὑγιαῖνον	εἶναι	σῶμα κρίνουσιν ἐνίοτε καλῶς, οὔτε
[7, 1330]	συσσιτίων τε συνδοκεῖ πᾶσι χρήσιμον	εἶναι	ταῖς εὖ κατεσκευασμέναις πόλεσιν ὑπάρχειν:
[7, 1332]	χρήσεις ἀναγκαῖον σπουδαίας καὶ καλὰς	εἶναι	ταύτας (ἁπλῶς: διὸ καὶ νομίζουσιν
[7, 1328]	ἀδύνατον ἁπλῶς αὐτάρκη τὴν κοινωνίαν	εἶναι	ταύτην: ἀνάγκη τοίνυν κατὰ τὰς
[7, 1325]	δ' εὐπραγίαν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν	εἶναι	ταὐτόν̓ ὅτι τὰ μὲν ἀμφότεροι
[7, 1324]	τοῦτο. πάντες γὰρ ἂν ὁμολογήσειαν	εἶναι	τὴν αὐτήν. ὅσοι γὰρ ἐν
[7, 1326]	οὖν οἱ πλεῖστοι προσήκειν μεγάλην	εἶναι	τὴν εὐδαίμονα πόλιν: εἰ δὲ
[7, 1326]	ἂν ἐπαινέσειεν τοιαύτην δ' ἀναγκαῖον	εἶναι	τὴν παντοφόρον: τὸ γὰρ πάντα
[7, 1327]	ἀλλ' οὐ τοῖς ἄλλοις, δεῖ	εἶναι	τὴν πόλιν: οἱ δὲ παρέχοντες
[7, 1332]	ὑπάρχειν τίθεμεν: τὸ δὲ σπουδαίαν	εἶναι	τὴν πόλιν οὐκέτι τύχης ἔργον
[7, 1323]	αὐτὸς καὶ τῷ ποιός τις	εἶναι	τὴν φύσιν, ἐπεὶ καὶ τὴν
[7, 1327]	τὸ δ' εὐσύνοπτον τὸ εὐβοήθητον	εἶναι	τὴν χώραν ἐστίν. τῆς δὲ
[7, 1329]	πόσην τινὰ χρὴ καὶ ποίαν	εἶναι	τὴν χώραν: περὶ δὲ τῆς
[7, 1330]	πόλιν ὅτι μὲν δεῖ κοινὴν	εἶναι	τῆς ἠπείρου τε (καὶ τῆς
[7, 1324]	μὲν γιγνόμενον μετ' ἀδικίας τινὸς	εἶναι	τῆς μεγίστης, πολιτικῶς δὲ τὸ
[7, 1336]	μηθέν, μήτε ἄγαλμα μήτε γραφήν,	εἶναι	τοιούτων πράξεων μίμησιν, εἰ μὴ
[7, 1324]	δόξειεν ἂν ἄγαν ἄτοπον ἴσως	εἶναι	τοῖς βουλομένοις ἐπισκοπεῖν, εἰ τοῦτ'
[7, 1333]	τὰς τοῦ φύσει βελτίονος αἱρετωτέρας	εἶναι	τοῖς δυναμένοις τυγχάνειν ἢ πασῶν
[7, 1323]	βλάπτειν ἀναγκαῖον ἢ μηθὲν ὄφελος	εἶναι	τοῖς (ἔχουσιν, τῶν δὲ περὶ
[7, 1325]	οὖν τὸν αὐτὸν βίον ἀναγκαῖον	εἶναι	τὸν ἄριστον ἑκάστῳ τε τῶν
[7, 1333]	αὐτὴν ἀναγκαῖον, ἔστιδ' ὡς ἑτέραν	εἶναι.	τὸν (τε) γὰρ μέλλοντα καλῶς
[7, 1325]	τοῦ ἐλευθέρου (βίον ἕτερόν τινα	εἶναι	τοῦ πολιτικοῦ καὶ πάντων αἱρετώτατον,
[7, 1332]	ὥσπερ ἐν Ἰνδοῖς φησι Σκύλαξ	εἶναι	τοὺς βασιλέας τοσοῦτον διαφέροντας (τῶν
[7, 1329]	κτήσεις εἶναι τούτων, εἴπερ ἀναγκαῖον	εἶναι	τοὺς γεωργοὺς δούλους ἢ βαρβάρους
[7, 1332]	κατὰ τὴν χώραν, τοσούτους τε	εἶναι	τοὺς ἐν τῷ πολιτεύματι τὸ
[7, 1328]	ἀρετὴν ὑπεναντίο, οὐδὲ δὴ γεωργοὺς	εἶναι	τοὺς μέλλοντας ἔσεσθαι ~(δεῖ γὰρ
[7, 1329]	καὶ ὅτι δεῖ τὰς κτήσεις	εἶναι	τούτων, εἴπερ ἀναγκαῖον εἶναι τοὺς
[7, 1325]	ἔτι καλὰς τὰς πράξεις ἐνδέχεται	εἶναι	τῷ μὴ διαφέροντι τοσοῦτον ὅσον
[7, 1334]	καὶ τὸν αὐτὸν ὅρον ἀναγκαῖον	εἶναι	τῷ τε ἀρίστῳ ἀνδρὶ καὶ
[7, 1332]	τῆς εὐδαιμονίας αἴτια τὰ ἐκτὸς	εἶναι	τῶν ἀγαθῶν, ὥσπερ εἰ τοῦ
[7, 1327]	τοῖς φύλαξι, τὸ φιλητικοὺς μὲν	(εἶναι	τῶν γνωρίμων πρὸς δὲ τοὺς
[7, 1323]	εὐδαιμονίας διὰ ταῦτ' ἀναγκαῖον ἑτέραν	εἶναι	τῶν μὲν γὰρ ἐκτὸς ἀγαθῶν
[7, 1329]	μὲν οὖν δεῖ τὴν χώραν	εἶναι	τῶν ὅπλα κεκτημένων καὶ τῶν
[7, 1327]	γὰρ πρὸς τὰς ἐκβοηθείας κοινὴν	εἶναι	τῶν τόπων ἁπάντων̓ ὁ δὲ
[7, 1331]	δ' ἐστὶν ἣν δεῖ καθαρὰν	εἶναι	τῶν ὠνίων πάντων, καὶ μήτε
[7, 1324]	τὴν πλείστων ἄρχουσαν εὐδαιμονεστάτην ἂν	εἶναι	φαῖεν: εἴ τέ τις τὸν
[7, 1334]	(ἐπεὶ δὲ τὸ αὐτὸ τέλος	εἶναι	φαίνεται καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ
[7, 1333]	καὶ ἄρχοντος τὴν αὐτὴν ἀρετὴν	εἶναί	φαμεν καὶ τοῦ ἀρίστου ἀνδρός,
[7, 1333]	(τούτων δὲ τὴν μὲν δεσποτικὴν	εἶναί	φαμεν, τὴν δὲ τῶν ἐλευθέρων.
[7, 1327]	ἐν ἄλλοις τεθραμμένους νόμοις ἀσύμφορον	εἶναί	φασι πρὸς (τὴν εὐνομίαν, καὶ
[7, 1324]	δὲ τὴν εὐδαιμονίαν τὴν αὐτὴν	εἶναι	φατέον ἑνός τε ἑκάστου τῶν
[7, 1324]	τις, ὃν μόνον τινές φασιν	εἶναι	φιλόσοφον. σχεδὸν γὰρ τούτους τοὺς
[7, 1329]	τῶν γεωργούντων, τίνας καὶ ποίους	εἶναι	χρή, λεκτέον πρῶτον, ἐπειδὴ οὔτε
[7, 1334]	τούτων δὲ ποίους μέν τινας	εἶναι	χρὴ τὴν φύσιν, διώρισται πρότερον,
[7, 1328]	τοὺς ἀγνῶτας: πρὸς οὐθένα γὰρ	εἶναι	χρὴ τοιοῦτον, οὐδέ εἰσιν οἱ
[7, 1330]	τὰς πολεμικὰς αὐτοῖς μὲν εὐέξοδον	εἶναι	χρή, τοῖς δ' ἐναντίοις δυσπρόσοδον
[7, 1323]	(ὁμολογεῖσθαι τίς ὁ πᾶσιν ὡς	εἰπεῖν	αἱρετώτατος βίος, μετὰ δὲ τοῦτο
[7, 1335]	γεννήσεως ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον	εἰπεῖν	ἀνδράσι μὲν ὁ τῶν ἑβδομήκοντα
[7, 1326]	εἶδος τῆς χώρας οὐ χαλεπὸν	εἰπεῖν	δεῖ δ' ἔνια (πείθεσθαι καὶ
[7, 1328]	ὧν δεῖται πᾶσα πόλις ὡς	εἰπεῖν	ἡ γὰρ πόλις πλῆθός ἐστιν
[7, 1335]	τῆς παιδονομίας, (τύπῳ δὲ ἱκανὸν	εἰπεῖν	καὶ νῦν. οὔτε γὰρ ἡ
[7, 1324]	τῶν πλείστων νομίμων χύδην ὡς	εἰπεῖν	κειμένων παρὰ τοῖς πλείστοις, ὅμως
[7, 1325]	τεθεώρηται πρότερον, (ἀρχὴ τῶν λοιπῶν	εἰπεῖν	πρῶτον ποίας τινὰς δεῖ τὰς
[7, 1324]	μὴ τὴν αὐτήν, λοιπόν ἐστιν	εἰπεῖν.	φανερὸν δὲ καὶ τοῦτο. πάντες
[7, 1329]	δεῖ τὰς κτήσεις εἶναι τούτων,	εἴπερ	ἀναγκαῖον εἶναι τοὺς γεωργοὺς δούλους
[7, 1325]	εὐδαίμων, ~(ἣ πολιτεύεται δηλονότι καλῶς,	εἴπερ	ἐνδέχεται πόλιν οἰκεῖσθαί που καθ'
[7, 1323]	αὐτὰς εἶναι διαθέσεις (ταύτας) ὥστ'	εἴπερ	ἐστὶν ἡ ψυχὴ καὶ τῆς
[7, 1324]	τὸ δὲ οὐ δεσποστόν, ὥστε	εἴπερ	ἔχει τὸν τρόπον τοῦτον, οὐ
[7, 1334]	δὲ τοῦ σώματος τῆς ψυχῆς.	εἴπερ	οὖν ἀπ' ἀρχῆς τὸν νομοθέτην
[7, 1325]	μὲν οὖν ἀληθῶς ἴσως λέγουσιν,	~(εἴπερ	ὑπάρξει τοῖς ἀποστεροῦσι καὶ βιαζομένοις
[7, 1326]	ἀλλὰ τοῦτ' οὐκ ἔστιν, ὥσπερ	εἴπομεν,	ἀόριστον. τίς δ' ἐστὶν ὁ
[7, 1328]	δὲ ταὐτὸ πολιτείᾳ. καθάπερ γὰρ	εἴπομεν,	(ἐνδέχεται καὶ πάντας κοινωνεῖν πάντων
[7, 1327]	μὲν ὅρον ὑπάρχειν χρή, πρότερον	εἴπομεν,	ποίους δέ τινας (τὴν φύσιν
[7, 1330]	καὶ μεγάλας, ὥστε μηδέποτε ὑπολείπειν	εἰργομένους	τῆς χώρας διὰ πόλεμον: ἐπεὶ
[7, 1329]	δεῖν τὴν κτῆσιν ὥσπερ τινὲς	εἰρήκασιν,	~(ἀλλὰ τῇ χρήσει φιλικῶς γινομένῃ
[7, 1335]	πλείστοις ἥνπερ τῶν ποιητῶν τινες	εἰρήκασιν	οἱ μετροῦντες ταῖς ἑβδομάσι τὴν
[7, 1325]	ἐπεὶ δὲ πεφροιμίασται τὰ νῦν	εἰρημένα	περὶ αὐτῶν, καὶ περὶ τὰς
[7, 1331]	πράξεις. μεμιμῆσθαι δὲ χρὴ τὴν	εἰρημένην	τάξιν καὶ τὰ περὶ τὴν
[7, 1330]	δὲ βαρβάρους περιοίκους παραπλησίους τοῖς	εἰρημένοις	τὴν φύσιν, (τούτων δὲ τοὺς
[7, 1324]	διασκεπτέον ὕστερον, εἴ τις τοῖς	εἰρημένοις	τυγχάνει μὴ πειθόμενος. (πότερον δὲ
[7, 1328]	ἢ καθ' ἕκαστον ἔργον τῶν	εἰρημένων	ἄλλους ὑποθετέον, ἢ τὰ μὲν
[7, 1332]	τέχνης. ἀναγκαῖον τοίνυν ἐκ τῶν	εἰρημένων	τὰ μὲν ὑπάρχειν, τὰ δὲ
[7, 1334]	τέλος γάρ, (ὥσπερ εἴρηται πολλάκις,	εἰρήνη	μὲν πολέμου σχολὴ δ' ἀσχολίας.
[7, 1333]	δύνασθαι καὶ πολεμεῖν, ~(μᾶλλον δ'	εἰρήνην	ἄγειν καὶ σχολάζειν, καὶ τἀναγκαῖα
[7, 1334]	βαφὴν ἀνιᾶσιν, ὥσπερ ὁ σίδηρος,	εἰρήνην	ἄγοντες. αἴτιος δ' ὁ νομοθέτης
[7, 1334]	ἀμφοτέροις τοῖς χρόνοις, (καὶ μᾶλλον	εἰρήνην	ἄγουσι καὶ σχολάζουσιν: ὁ μὲν
[7, 1334]	μὲν καὶ πολεμοῦντας φαίνεσθαι ἀγαθούς,	εἰρήνην	δ' ἄγοντας καὶ σχολάζοντας ἀνδραποδώδεις.
[7, 1333]	σχολὴν καὶ εἰς πόλεμον καὶ	εἰρήνην,	καὶ τῶν πρακτῶν τὰ μὲν
[7, 1334]	σχολάζειν (ἕνεκεν τάξῃ καὶ τῆς	εἰρήνης,	μαρτυρεῖ τὰ γιγνόμενα τοῖς λόγοις.
[7, 1334]	ἀπόλαυσις καὶ τὸ σχολάζειν μετ'	εἰρήνης	ὑβριστὰς ποιεῖ μᾶλλον. πολλῆς οὖν
[7, 1333]	ταῖς πράξεσιν (αὐτῶν, πόλεμον μὲν	εἰρήνης	χάριν, ἀσχολίαν δὲ σχολῆς, τὰ
[7, 1329]	συνίσταται καὶ ὅσα μέρη πόλεως,	εἴρηται	γεωργοὺς μὲν γὰρ καὶ τεχνίτας
[7, 1332]	μεθέξουσι, δεῖ σκέψασθαι (τὸν νομοθέτην.	εἴρηται	δὲ πρότερον περὶ αὐτοῦ. ἡ
[7, 1333]	ἀρχή, καθάπερ ἐν τοῖς πρώτοις	εἴρηται	λόγοις, ἡ μὲν τοῦ ἄρχοντος
[7, 1334]	ἀρετὰς ὑπάρχειν: τέλος γάρ, (ὥσπερ	εἴρηται	πολλάκις, εἰρήνη μὲν πολέμου σχολὴ
[7, 1328]	πρὸς τοὺς συνήθεις πάσχουσιν, ὅπερ	εἴρηται	πρότερον, ἂν ἀδικεῖσθαι νομίσωσιν. καὶ
[7, 1330]	ἁπάσης ὁμοίως ἐκ τῶν ἐνδεχομένων,	εἴρηται	πρότερον: αὐτῆς δὲ προσάντη τὴν
[7, 1329]	καὶ τῶν τῆς πολιτείας μετεχόντων,	εἴρηται	πρότερον, καὶ διότι τοὺς γεωργοῦντας
[7, 1328]	ὅτι χωρὶς ἀρετῆς ἀδύνατον ὑπάρχειν	εἴρηται	πρότερον, φανερὸν ἐκ τούτων ὡς
[7, 1335]	πότε δεῖ ποιεῖσθαι τὴν σύζευξιν	εἴρηται,	τοῖς δὲ περὶ τὴν ὥραν
[7, 1328]	καὶ ταύτης ἀποστερεῖσθαι (νομίζουσιν: ὅθεν	εἴρηται	χαλεποὶ πόλεμοι γὰρ ἀδελφῶν καὶ
[7, 1331]	τὰ βέλη καὶ τὰς μηχανὰς	εἰς	ἀκρίβειαν πρὸς τὰς πολιορκίας. ὅμοιον
[7, 1323]	δόξης καὶ πάντων τῶν τοιούτων	εἰς	ἄπειρον ζητοῦσι τὴν ὑπερβολήν. ἡμεῖς
[7, 1331]	τῆς πόλεως εἰς ἱερεῖς (καὶ	εἰς	ἄρχοντας, πρέπει καὶ τῶν ἱερέων
[7, 1333]	δὲ καὶ πᾶς ὁ βίος	εἰς	ἀσχολίαν καὶ σχολὴν καὶ εἰς
[7, 1326]	μᾶλλον μὴ εἰς τὸ πλῆθος	εἰς	δὲ δύναμιν ἀποβλέπειν. ἔστι γάρ
[7, 1326]	πλοῖον ὅλως, οὐδὲ δυοῖν σταδίοιν,	εἰς	δὲ τὶ μέγεθος ἐλθὸν ~(ὁτὲ
[7, 1330]	τῆς πόλεώς ἐστιν. ἀναγκαῖον τοίνυν	εἰς	δύο μέρη (διῃρῆσθαι τὴν χώραν,
[7, 1329]	ἐπεὶ δὲ διῄρηται τὸ πολιτικὸν	εἰς	δύο μέρη, τοῦτ' ἐστὶ τό
[7, 1329]	διδάσκειν εἰκὸς αὐτήν, τὰ δ'	εἰς	εὐσχημοσύνην καὶ περιουσίαν ὑπαρχόντων ἤδη
[7, 1331]	τὸ πλῆθος διαιρεῖται τῆς πόλεως	εἰς	ἱερεῖς (καὶ εἰς ἄρχοντας, πρέπει
[7, 1329]	ἀρετῆς, εὐδαίμονα δὲ πόλιν οὐκ	εἰς	μέρος τι βλέψαντας δεῖ λέγειν
[7, 1329]	βλέψαντας δεῖ λέγειν αὐτῆς, ἀλλ'	εἰς	πάντας τοὺς πολίτας. φανερὸν (δὲ
[7, 1333]	εἰς ἀσχολίαν καὶ σχολὴν καὶ	εἰς	πόλεμον καὶ εἰρήνην, καὶ τῶν
[7, 1336]	τῶν βαρβάρων ἔθος τοῖς μὲν	εἰς	ποταμὸν ἀποβάπτειν τὰ γιγνόμενα ψυχρόν,
[7, 1333]	καὶ τῶν πρακτῶν τὰ μὲν	εἰς	τὰ ἀναγκαῖα καὶ χρήσιμα τὰ
[7, 1333]	ἀναγκαῖα καὶ χρήσιμα τὰ δὲ	εἰς	τὰ καλά. περὶ ὧν ἀνάγκη
[7, 1330]	κοινῆς τὸ μὲν ἕτερον μέρος	εἰς	τὰς πρὸς τοὺς θεοὺς λειτουργίας
[7, 1336]	ἐθνῶν οἷς ἐπιμελές ἐστιν ἄγειν	εἰς	τὴν πολεμικὴν ἕξιν, ἡ τοῦ
[7, 1334]	πολιτείᾳ, φανερὸν ὅτι δεῖ τὰς	εἰς	τὴν σχολὴν ἀρετὰς ὑπάρχειν: τέλος
[7, 1330]	θεοὺς λειτουργίας τὸ δὲ ἕτερον	εἰς	τὴν τῶν συσσιτίων δαπάνην, τῆς
[7, 1326]	μεγάλην, δεῖ δὲ μᾶλλον μὴ	εἰς	τὸ πλῆθος εἰς δὲ δύναμιν
[7, 1331]	κρατεῖσθαι, τὸ τέλος καὶ τὰς	εἰς	τὸ τέλος πράξεις, ὅτι μὲν
[7, 1335]	ἡλικίαν ταύτην ἀφεῖσθαι δεῖ τῆς	εἰς	τὸ φανερὸν γεννήσεως: τὸ δὲ
[7, 1335]	τῆς συζεύξεως κατὰ τὴν ἡλικίαν	εἰς	τοὺς χρόνους καταβαίνειν τούτους. ἔστι
[7, 1330]	ᾖ ναμάτων, χωρὶς τά τε	εἰς	τροφὴν ὕδατα καὶ τὰ πρὸς
[7, 1323]	μὲν καὶ τὴν διάνοιαν κεκοσμημένοις	εἰς	ὑπερβολήν, περὶ δὲ τὴν ἔξω
[7, 1323]	τι, πᾶν τε τὸ χρήσιμον	εἴς	τἰ, ὧν τὴν ὑπερβολὴν ἢ
[7, 1327]	καλῶς πρός τε τὴν χώραν.	εἷς	μὲν ὁ λεχθεὶς ὅρος δεῖ
[7, 1326]	ἐκ τῶν ἔργων ἰδεῖν ῥᾴδιον.	εἰσὶ	γὰρ αἱ πράξεις τῆς πόλεως
[7, 1332]	πράξεις τοὐναντίον: κατασκευαὶ γὰρ ἀγαθῶν	εἰσι	καὶ γεννήσεις. χρήσαιτο δ' ἂν
[7, 1332]	τιμὰς καὶ τὰς εὐπορίας ἁπλῶς	εἰσι	κάλλισται πράξεις. τὸ μὲν γὰρ
[7, 1326]	καὶ ξένων̓ ἀλλ' ὅσοι πόλεώς	εἰσι	μέρος καὶ ἐξ ὧν συνίσταται
[7, 1324]	ἐνίοις γὰρ καὶ νόμοι τινές	εἰσι	παροξύνοντες πρὸς τὴν ἀρετὴν ταύτην,
[7, 1334]	ἀσχολίας. χρήσιμοι δὲ τῶν ἀρετῶν	εἰσι	πρὸς τὴν σχολὴν καὶ διαγωγὴν
[7, 1326]	ἀναγκαῖον γνωρίζειν ἀλλήλους, ποῖοί τινές	εἰσι,	τοὺς πολίτας, ὡς ὅπου τοῦτο
[7, 1332]	ἔθη μεταβαλεῖν ποιεῖ: ἔνια γὰρ	εἶσι,	διὰ τῆς φύσεως ἐπαμφοτερίζοντα, διὰ
[7, 1326]	γὰρ περὶ τὴν σκέψιν ταύτην	εἰσὶν	ἀμφισβητήσεις διὰ τοὺς ἕλκοντας ἐφ'
[7, 1332]	καὶ κολάσεις ἀπ' ἀρετῆς μέν	εἰσιν,	ἀναγκαῖαι δέ, καὶ τὸ καλῶς
[7, 1334]	κινδυνεύειν ἀνδρείως δοῦλοι τῶν ἐπιόντων	εἰσίν.	ἀνδρείας μὲν οὖν καὶ καρτερίας
[7, 1325]	πᾶς ὁ κόσμος, οἷς οὐκ	εἰσὶν	ἐξωτερικαὶ πράξεις (παρὰ τὰς οἰκείας
[7, 1335]	ἀτελεῖς καὶ μικροὶ τὰ σώματά	εἰσιν.	ἔτι δὲ ἐν τοῖς τόκοις
[7, 1336]	δεήσει μανθάνειν αὐτούς. δύο δ'	εἰσὶν	ἡλικίαι πρὸς ἃς ἀναγκαῖον διῃρῆσθαι
[7, 1328]	γὰρ εἶναι χρὴ τοιοῦτον, οὐδέ	εἰσιν	οἱ μεγαλόψυχοι (τὴν φύσιν ἄγριοι,
[7, 1325]	ἄλληλα τοῖς μέρεσι τῆς πόλεώς	εἰσιν.	ὁμοίως δὲ τοῦτο ὑπάρχει καὶ
[7, 1334]	μακαριζομένων ἀπολαύοντας, οἷον εἴ τινές	εἰσιν,	ὥσπερ οἱ ποιηταί φασιν, ἐν
[7, 1330]	ἀπόρους ἀπὸ τῶν ἰδίων τε	εἰσφέρειν	τὸ συντεταγμένον καὶ διοικεῖν τὴν
[7, 1328]	τοῦτό ἐστιν εἴτε χώρας πλῆθος	εἴτ'	ἄλλο τι τῶν τοιούτων ἐστίν.
[7, 1323]	εἴτ' ἐν ἀρετῇ τοῖς ἀνθρώποις	εἴτ'	ἐν ἀμφοῖν, ὅτι μᾶλλον ὑπάρχει
[7, 1323]	εἴτ' ἐν τῷ χαίρειν ἐστὶν	εἴτ'	ἐν ἀρετῇ τοῖς ἀνθρώποις εἴτ'
[7, 1323]	ταύταις, ~(καὶ τὸ ζῆν εὐδαιμόνως,	εἴτ'	ἐν τῷ χαίρειν ἐστὶν εἴτ'
[7, 1332]	μὴ τῶν ἄλλων τι ζῴων:	εἶτα	καὶ ποιόν τινα τὸ σῶμα
[7, 1332]	τὸ σῶμα πολλὴν ἔχοντες ὑπερβολήν,	εἶτα	κατὰ (τὴν ψυχήν, ὥστε ἀναμφισβήτητον
[7, 1336]	μᾶλλον, εἴτε μὴ δεῖ πρῶτον	εἴτε	δεῖ διαπορήσαντας, καὶ πῶς δεῖ:
[7, 1324]	πᾶσιν ὄντος αἱρετοῦ κοινωνεῖν πόλεως	εἴτε	καὶ τισὶ μὲν μὴ τοῖς
[7, 1336]	δ' ἐπιστήσαντας δεῖ διορίσαι μᾶλλον,	εἴτε	μὴ δεῖ πρῶτον εἴτε δεῖ
[7, 1324]	καὶ ποίαν διάθεσιν πόλεως ἀρίστην,	εἴτε	πᾶσιν ὄντος αἱρετοῦ κοινωνεῖν πόλεως
[7, 1328]	ἄν τε ἄνισον μεταλαμβάνωσιν: οἷον	εἴτε	τροφὴ τοῦτό ἐστιν εἴτε χώρας
[7, 1328]	οἷον εἴτε τροφὴ τοῦτό ἐστιν	εἴτε	χώρας πλῆθος εἴτ' ἄλλο τι
[7, 1325]	σχολῇ γὰρ ἂν ὁ θεὸς	εἶχε	καλῶς καὶ πᾶς ὁ κόσμος,
[7, 1330]	τὰς πολεμικὰς (ἀσφαλείας τοὐναντίον ὡς	εἶχον	κατὰ τὸν ἀρχαῖον χρόνον: δυσείσοδος
[7, 1333]	διῄρηταί τε διχῇ, καθ' ὅνπερ	εἰώθαμεν	τρόπον διαιρεῖν: (ὁ μὲν γὰρ
[7, 1326]	καλὸν ἐν πλήθει καὶ μεγέθει	εἴωθε	γίνεσθαι, ἀλλ' ἔστι τι καὶ
[7, 1336]	καὶ πρὸς τὰ ψύχη συνεθίζειν	ἐκ	μικρῶν παίδων: τοῦτο γὰρ καὶ
[7, 1326]	δὲ πόλις αὔταρκεσ̓ ἡ δὲ	ἐκ	πολλῶν ἄγαν ἐν μὲν τοῖς
[7, 1336]	εὐθὺς ἀρχομένων βέλτιον ἐθίζειν μέν,	ἐκ	προσαγωγῆς δ' ἐθίζειν: (εὐφυὴς δ'
[7, 1336]	ὄντας. ὅλως μὲν οὖν αἰσχρολογίαν	ἐκ	τῆς πόλεως, ὥσπερ ἄλλο τι,
[7, 1329]	δημιουργόν ἐστιν. τοῦτο δὲ δῆλον	ἐκ	τῆς ὑποθέσεως: τὸ μὲν γὰρ
[7, 1331]	περὶ δὲ τῆς πολιτείας αὐτῆς,	ἐκ	τίνων καὶ ποίων (δεῖ συνεστάναι
[7, 1326]	μὲν εἶναι πόλιν ἀναγκαῖον τὴν	ἐκ	τοσούτου πλήθους ὃ πρῶτον πλῆθος
[7, 1336]	τι, δεῖ (τὸν νομοθέτην ἐξορίζειν	ἐκ	τοῦ γὰρ εὐχερῶς λέγειν ὁτιοῦν
[7, 1325]	τὰς τῶν ἀποβαινόντων χάριν γιγνομένας	ἐκ	τοῦ πράττειν, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον
[7, 1327]	τὴν πολυανθρωπίαν: γίνεσθαι μὲν γὰρ	ἐκ	τοῦ χρῆσθαι τῇ θαλάττῃ διαπέμποντας
[7, 1328]	τοίνυν (τῶν ἔργων τὸν ἀριθμόν:	ἐκ	τούτων γὰρ ἔσται δῆλον. πρῶτον
[7, 1334]	καὶ ὅτι δι' αὑτήν, φανερὸν	(ἐκ	τούτων: πῶς δὲ καὶ διὰ
[7, 1328]	ἀδύνατον ὑπάρχειν εἴρηται πρότερον, φανερὸν	ἐκ	τούτων ὡς ἐν τῇ κάλλιστα
[7, 1332]	μᾶλλον τῆς τέχνης. ἀναγκαῖον τοίνυν	ἐκ	τῶν εἰρημένων τὰ μὲν ὑπάρχειν,
[7, 1330]	καὶ τῆς χώρας ἁπάσης ὁμοίως	ἐκ	τῶν ἐνδεχομένων, εἴρηται πρότερον: αὐτῆς
[7, 1326]	ἐστὶν ὁ τῆς ὑπερβολῆς ὅρος,	ἐκ	τῶν ἔργων ἰδεῖν ῥᾴδιον. εἰσὶ
[7, 1326]	ἀλλὰ μὴν καὶ τοῦτό γε	ἐκ	τῶν ἔργων φανερόν, ὅτι χαλεπόν,
[7, 1329]	ἢ βαρβάρους περιοίκους. λοιπὸν δ'	ἐκ	τῶν καταριθμηθέντων τὸ τῶν ἱερέων
[7, 1324]	καθάπερ ἐν Καρχηδόνι φασὶ τὸν	ἐκ	τῶν κρίκων κόσμον λαμβάνειν ὅσας
[7, 1336]	ποιεῖν σύνεγγυς: μάλιστα μὲν οὖν	ἐκ	τῶν νέων, ὅπως μήτε λέγωσι
[7, 1323]	πράττειν προσήκει τοὺς ἄριστα πολιτευομένους	ἐκ	τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς, ἐὰν μή
[7, 1324]	εἶναι βίον καὶ πολιτικόν, ἐφ'	ἑκάστης	γὰρ ἀρετῆς οὐκ εἶναι πράξεις
[7, 1324]	οἴεσθαι εἶναι, καὶ ὅπερ αὑτοῖς	ἕκαστοι	οὔ φασιν εἶναι δίκαιον οὐδὲ
[7, 1328]	γὰρ τρόπον καὶ δι' ἄλλων	ἕκαστοι	τοῦτο θηρεύοντες τούς τε βίους
[7, 1323]	(ἔχουσιν, τῶν δὲ περὶ ψυχὴν	ἕκαστον	ἀγαθῶν, ὅσῳ περ ἂν ὑπερβάλλῃ,
[7, 1324]	ἔργον, ἀλλ' οὐ τὸ περὶ	ἕκαστον	αἱρετόν, ἡμεῖς δὲ ταύτην προῃρήμεθα
[7, 1325]	πόλεως ἂν εἴη καὶ καθ'	ἕκαστον	ἄριστος βίος ὁ πρακτικός. ἀλλὰ
[7, 1332]	ἐνδέχεται σπουδαίους εἶναι, μὴ καθ'	ἕκαστον	δὲ τῶν πολιτῶν, οὕτως αἱρετώτερον:
[7, 1328]	βουλευομένους καὶ δικάζοντας, ἢ καθ'	ἕκαστον	ἔργον τῶν εἰρημένων ἄλλους ὑποθετέον,
[7, 1324]	σκοπὸν συντάττεσθαι, καὶ τῶν (ἀνθρώπων	ἕκαστον	καὶ κοινῇ τὴν πολιτείαν. νομίζουσι
[7, 1332]	αἱρετώτερον: ἀκολουθεῖ γὰρ τῷ καθ'	ἕκαστον	καὶ τὸ πάντας. ἀλλὰ μὴν
[7, 1326]	φυτῶν ὀργάνων: καὶ γὰρ τούτων	ἕκαστον	οὔτε λίαν μικρὸν οὔτε κατὰ
[7, 1329]	βουλευτικόν, καὶ κεχώρισται δὴ τούτων	ἕκαστον,	τὸ μὲν ἀεὶ τὸ δὲ
[7, 1323]	δύναμιν καὶ μορφὴν ὧν μετασχὼν	ἕκαστος	τῶν ἀνθρώπων λέγεται δίκαιος καὶ
[7, 1333]	Λακώνων νομοθέτην, καὶ τῶν ἄλλων	ἕκαστος	τῶν (γραφόντων περὶ τῆς πολιτείας
[7, 1323]	καὶ τὴν διάθεσιν τὴν ἀρίστην	ἑκάστου	ἀνάλογον τούτων ἔχειν. ἔτι δὲ
[7, 1323]	φήσομεν τὴν διάθεσιν τὴν ἀρίστην	ἑκάστου	πράγματος πρὸς ἄλληλα κατὰ τὴν
[7, 1324]	αὐτὴν εἶναι φατέον ἑνός τε	ἑκάστου	τῶν ἀνθρώπων καὶ πόλεως ἢ
[7, 1325]	ἢ πῶς τοῖς καθήκουσι πρὸς	ἑκάστους	χρηστέον. ἀλλὰ τοῦτο μὲν κἂν
[7, 1323]	βίος μὲν ἄριστος, καὶ χωρὶς	ἑκάστῳ	καὶ κοινῇ ταῖς πόλεσιν, ~(ὁ
[7, 1330]	πρὸς πόλιν, ἵνα δύο κλήρων	ἑκάστῳ	νεμηθέντων ἀμφοτέρων τῶν τόπων πάντες
[7, 1325]	βίον ἀναγκαῖον εἶναι τὸν ἄριστον	ἑκάστῳ	τε τῶν ἀνθρώπων καὶ κοινῇ
[7, 1323]	τὴν ψυχήν. ὅτι μὲν οὖν	ἑκάστῳ	τῆς εὐδαιμονίας ἐπιβάλλει τοσοῦτον ὅσον
[7, 1333]	ἢ τοῖν δυοῖν: αἰεὶ γὰρ	ἑκάστῳ	τοῦθ' αἱρετώτατον (οὗ τυχεῖν ἔστιν
[7, 1330]	δὲ τῶν ἰδιωτῶν, καὶ τούτων	ἑκατέραν	διῃρῆσθαι δίχα πάλιν, τῆς μὲν
[7, 1326]	ἀμφισβητήσεις διὰ τοὺς ἕλκοντας ἐφ'	ἑκατέραν	τοῦ βίου τὴν ὑπερβολήν, τοὺς
[7, 1329]	ᾗ μὲν γὰρ ἑτέρας ἀκμῆς	ἑκάτερον	τῶν ἔργων, καὶ τὸ μὲν
[7, 1331]	τέλος ἔθεντο φαῦλον, ὁτὲ δὲ	ἑκατέρου	διαμαρτάνουσιν, οἷον περὶ ἰατρικήν: οὔτε
[7, 1327]	ὅρος δεῖ γὰρ πρὸς τὰς	ἐκβοηθείας	κοινὴν εἶναι τῶν τόπων ἁπάντων̓
[7, 1335]	ὡρίσθω. τὰ γὰρ τῶν πρεσβυτέρων	(ἔκγονα,	καθάπερ τὰ τῶν νεωτέρων, ἀτελῆ
[7, 1335]	ζῴοις ἀτελῆ τὰ τῶν νέων	ἔκγονα,	καὶ θηλυτόκα μᾶλλον καὶ μικρὰ
[7, 1335]	καὶ πρὸς σωφροσύνην συμφέρει τὰς	ἐκδόσεις	ποιεῖσθαι πρεσβυτέραις: ἀκολαστότεραι γὰρ εἶναι
[7, 1329]	φασὶ γὰρ οἱ λόγιοι τῶν	ἐκεῖ	κατοικούντων Ἰταλόν τινα γενέσθαι βασιλέα
[7, 1331]	περὶ τὴν χώραν: καὶ γὰρ	ἐκεῖ	τοῖς (ἄρχουσιν οὓς καλοῦσιν οἱ
[7, 1323]	τῶν ἀγαθῶν μετριάζουσιν, ἢ τοῖς	(ἐκεῖνα	μὲν κεκτημένοις πλείω τῶν χρησίμων,
[7, 1323]	τὰς ἀρετὰς τοῖς ἐκτὸς ἀλλ'	ἐκεῖνα	ταύταις, ~(καὶ τὸ ζῆν εὐδαιμόνως,
[7, 1330]	τὸν ἀρχαῖον χρόνον: δυσείσοδος γὰρ	ἐκείνη	τοῖς ξενικοῖς καὶ δυσεξερεύνητος τοῖς
[7, 1324]	ταύτην προῃρήμεθα νῦν τὴν σκέψιν,	ἐκεῖνο	μὲν πάρεργον ἂν εἴη, τοῦτο
[7, 1334]	Λακεδαιμονίων πόλις τὴν ἀρετὴν ἀσκεῖν.	ἐκεῖνοι	μὲν γὰρ οὐ ταύτῃ διαφέρουσι
[7, 1329]	καὶ νῦν ἔτι τῶν ἀπ'	ἐκείνου	τινὲς χρῶνται τοῖς συσσιτίοις καὶ
[7, 1325]	τέλος δὲ πάντων ἀκρότατον, ἀλλ'	ἐκείνου	χάριν ταύτας. τοῦ δὲ νομοθέτου
[7, 1323]	τοὺς εὖ φρονοῦντας, ἀλλ' οὐκ	ἐκείνων	ἕνεκεν τὴν ψυχήν. ὅτι μὲν
[7, 1332]	Ἠθικοῖς, εἴ τι τῶν λόγων	ἐκείνων	ὄφελος ἐνέργειαν εἶναι καὶ χρῆσιν
[7, 1330]	ταῦθ' ὁρῶντες ἐλεγχομένας ἔργῳ τὰς	ἐκείνως	καλλωπισαμένας. (ἔστι δὲ πρὸς μὲν
[7, 1331]	ἐνίοτε γὰρ ὁ μὲν σκοπὸς	ἔκκειται	καλῶς, ἐν δὲ τῷ πράττειν
[7, 1328]	ἐὰν δέ τι τυγχάνῃ τούτων	ἐκλεῖπον,	ἀδύνατον ἁπλῶς αὐτάρκη τὴν κοινωνίαν
[7, 1327]	καὶ τὰ πλεονάζοντα τῶν γιγνομένων	ἐκπέμψασθαι	τῶν ἀναγκαίων ἐστίν. αὑτῇ γὰρ
[7, 1327]	πόλει τῶν Ἡρακλεωτῶν: πολλὰς γὰρ	ἐκπληροῦσι	(τριήρεις, κεκτημένοι τῷ μεγέθει πόλιν
[7, 1328]	θεῖον ἐπιμέλειαν, ἣν καλοῦσιν ἱερατείαν,	ἕκτον	δὲ τὸν ἀριθμὸν καὶ πάντων
[7, 1323]	ἑτέραν εἶναι τῶν μὲν γὰρ	ἐκτὸς	ἀγαθῶν τῆς ψυχῆς αἴτιον ταὐτόματον
[7, 1323]	φυλάττουσιν οὐ τὰς ἀρετὰς τοῖς	ἐκτὸς	ἀλλ' ἐκεῖνα ταύταις, ~(καὶ τὸ
[7, 1324]	ἢ μᾶλλον ὁ πάντων τῶν	ἐκτὸς	ἀπολελυμένος, οἷον θεωρητικός τις, ὃν
[7, 1332]	ἄνθρωποι τῆς εὐδαιμονίας αἴτια τὰ	ἐκτὸς	εἶναι τῶν ἀγαθῶν, ὥσπερ εἰ
[7, 1323]	εὐσύνοπτόν ἐστιν. τὰ μὲν γὰρ	ἐκτὸς	ἔχει πέρας, ὥσπερ ὄργανόν τι,
[7, 1323]	τριῶν οὐσῶν μερίδων, τῶν τε	ἐκτὸς	καὶ τῶν ἐν τῷ σώματι
[7, 1325]	δεσποτείαν οὐκ ὀρθόν: οὐ γὰρ	ἔλαττον	διέστηκεν ἡ τῶν ἐλευθέρων ἀρχὴ
[7, 1332]	τὸ ζῆν καλῶς, ~(τούτου δὲ	ἐλάττονος	μὲν τοῖς ἄμεινον διακειμένοις, πλείονος
[7, 1336]	ἀναγκαῖον. ἴσως γὰρ οὐ κακῶς	ἔλεγε	τὸ τοιοῦτον Θεόδωρος ὁ τῆς
[7, 1330]	ἀρχαίως ὑπολαμβάνουσιν, καὶ ταῦθ' ὁρῶντες	ἐλεγχομένας	ἔργῳ τὰς ἐκείνως καλλωπισαμένας. (ἔστι
[7, 1327]	(δὲ ἐνδεέστερα καὶ τέχνης, διόπερ	ἐλεύθερα	μὲν διατελεῖ μᾶλλον, ἀπολίτευτα δὲ
[7, 1331]	καὶ περὶ Θετταλίαν νομίζουσιν ἣν	ἐλευθέραν	καλοῦσιν, αὕτη δ' ἐστὶν ἣν
[7, 1330]	τοῖς δούλοις ἆθλον προκεῖσθαι τὴν	ἐλευθερίαν,	ὕστερον ἐροῦμεν. τὴν δὲ πόλιν
[7, 1335]	ἕξις, ἀλλὰ πρὸς τὰς τῶν	ἐλευθερίων	πράξεις. ὁμοίως δὲ δεῖ ταῦτα
[7, 1326]	δύνασθαι τοὺς οἰκοῦντας ζῆν σχολάζοντας	ἐλευθερίως	ἅμα καὶ σωφρόνως. τοῦτον δὲ
[7, 1333]	ἔργων καὶ τῶν νέων τοῖς	ἐλευθέροις	καλὸν διακονεῖν: πρὸς γὰρ τὸ
[7, 1328]	τὸ ἄρχον δὲ καὶ τὸ	ἐλεύθερον	ἀπὸ τῆς δυνάμεως ταύτης ὑπάρχει
[7, 1327]	πόλεως. τὸ μὲν γὰρ ἐπιβατικὸν	(ἐλεύθερον	καὶ τῶν πεζευόντων ἐστίν, ὃ
[7, 1336]	πράττων τῶν ἀπηγορευμένων, τὸν μὲν	ἐλεύθερον	μὲν μήπω δὲ κατακλίσεως (ἠξιωμένον
[7, 1327]	ἔνθυμον καὶ διανοητικόν ἐστιν: διόπερ	ἐλεύθερόν	τε διατελεῖ καὶ βέλτιστα πολιτευόμενον
[7, 1325]	δούλων ἢ αὐτὸ τὸ φύσει	ἐλεύθερον	τοῦ (φύσει δούλου. διώρισται δὲ
[7, 1325]	πολιτικὰς ἀρχάς, νομίζοντες τὸν τοῦ	ἐλευθέρου	(βίον ἕτερόν τινα εἶναι τοῦ
[7, 1325]	οἱ μὲν ὅτι ὁ τοῦ	ἐλευθέρου	βίος τοῦ δεσποτικοῦ ἀμείνων. (τοῦτο
[7, 1333]	γὰρ δεσποτικῶς ἄρχειν ἡ τῶν	ἐλευθέρων	ἀρχὴ καλλίων καὶ μᾶλλον μετ'
[7, 1325]	γὰρ ἔλαττον διέστηκεν ἡ τῶν	ἐλευθέρων	ἀρχὴ τῆς τῶν δούλων ἢ
[7, 1333]	εἶναί φαμεν, τὴν δὲ τῶν	ἐλευθέρων.	διαφέρει δ' ἔνια τῶν ἐπιταττομένων
[7, 1331]	ἀληθινὴν αἰδῶ καὶ τὸν τῶν	ἐλευθέρων	φόβον. ~(τὴν δὲ τῶν ὠνίων
[7, 1326]	σταδίοιν, εἰς δὲ τὶ μέγεθος	ἐλθὸν	~(ὁτὲ μὲν διὰ σμικρότητα φαύλην
[7, 1326]	ταύτην εἰσὶν ἀμφισβητήσεις διὰ τοὺς	ἕλκοντας	ἐφ' ἑκατέραν τοῦ βίου τὴν
[7, 1323]	τῶν χρησίμων, ἐν δὲ τούτοις	ἐλλείπουσιν:	οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ κατὰ
[7, 1327]	δουλεύοντα διατελεῖ: τὸ δὲ τῶν	Ἑλλήνων	γένος, ὥσπερ μεσεύει κατὰ (τοὺς
[7, 1327]	ἔχει διαφορὰν καὶ τὰ τῶν	Ἑλλήνων	ἔθνη πρὸς ἄλληλα: τὰ μὲν
[7, 1327]	τὰς πόλεις τὰς εὐδοκιμούσας τῶν	Ἑλλήνων	καὶ πρὸς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην,
[7, 1333]	νῦν ἄριστα δοκοῦντες πολιτεύεσθαι τῶν	Ἑλλήνων,	καὶ τῶν νομοθετῶν οἱ ταύτας
[7, 1327]	κεκτημένοι τῷ μεγέθει πόλιν ἑτέρων	ἐμμελεστέραν.	περὶ μὲν οὖν χώρας καὶ
[7, 1336]	κατὰ δὲ τὸν παρόντα καιρὸν	ἐμνήσθημεν	ὡς ἀναγκαῖον. ἴσως γὰρ οὐ
[7, 1326]	καὶ τοῖς περὶ τὴν στρατηγίαν	ἐμπείροισ̓	ὅτι χρὴ μὲν τοῖς πολεμίοις
[7, 1333]	τοῖς νόμοις αὐτοῦ, καὶ μηδενὸς	ἐμποδίζοντος	(πρὸς τὸ χρῆσθαι τοῖς νόμοις,
[7, 1336]	πόνους, ὅπως μὴ τὴν αὔξησιν	ἐμποδίζωσιν,	δεῖ τοσαύτης τυγχάνειν κινήσεως ὥστε
[7, 1324]	τὸ μὲν ἄδικον οὐκ ἔχειν,	ἐμπόδιον	δὲ ἔχειν τῇ περὶ αὐτὸν
[7, 1331]	ὀφθαλμοῖς τῶν ἀρχόντων παρουσία μάλιστα	ἐμποιεῖ	τὴν ἀληθινὴν αἰδῶ καὶ τὸν
[7, 1333]	καὶ κοινῇ, τόν τε νομοθέτην	ἐμποιεῖν	δεῖ ταῦτα ταῖς ψυχαῖς τῶν
[7, 1335]	πρὶν αἴσθησιν ἐγγενέσθαι καὶ ζωὴν	(ἐμποιεῖσθαι	δεῖ τὴν ἄμβλωσιν: τὸ γὰρ
[7, 1327]	τῶν ἀναγκαίων ἐστίν. αὑτῇ γὰρ	ἐμπορικήν,	ἀλλ' οὐ τοῖς ἄλλοις, δεῖ
[7, 1327]	πόλιν τοιαύτης μετέχειν πλεονεξίας, οὐδ'	ἐμπόριον	δεῖ κεκτῆσθαι τοιοῦτον. ἐπεὶ δὲ
[7, 1327]	τῇ θαλάττῃ διαπέμποντας καὶ δεχομένους	ἐμπόρων	πλῆθος, ὑπεναντίαν δ' εἶναι πρὸς
[7, 1328]	μέρος τῆς (πόλεως: πολλὰ δ'	ἔμψυχα	μέρη τῆς κτήσεώς ἐστιν: ἡ
[7, 1329]	ἕτερον εἶναι καὶ τὸ γεωργοῦν.	ἐν	Αἰγύπτῳ τε γὰρ ἔχει τὸν
[7, 1327]	τό τε γὰρ ἐπιξενοῦσθαί τινας	ἐν	ἄλλοις τεθραμμένους νόμοις ἀσύμφορον εἶναί
[7, 1323]	ἐν ἀρετῇ τοῖς ἀνθρώποις εἴτ'	ἐν	ἀμφοῖν, ὅτι μᾶλλον ὑπάρχει τοῖς
[7, 1334]	σχολήν, σωφροσύνης δὲ καὶ δικαιοσύνης	ἐν	ἀμφοτέροις τοῖς χρόνοις, (καὶ μᾶλλον
[7, 1323]	ἐν τῷ χαίρειν ἐστὶν εἴτ'	ἐν	ἀρετῇ τοῖς ἀνθρώποις εἴτ' ἐν
[7, 1328]	τοὺς γὰρ κοινωνοῦντας ἀναγκαῖον καὶ	ἐν	αὑτοῖς ἔχειν ὅπλα πρός τε
[7, 1334]	καὶ δικαιοσύνης, ὅσῳ μᾶλλον σχολάζουσιν	ἐν	ἀφθονίᾳ τῶν τοιούτων ἀγαθῶν. διότι
[7, 1335]	συνδυασμὸς φαῦλος πρὸς τὴν τεκνοποιίαν:	ἐν	γὰρ πᾶσι ζῴοις ἀτελῆ τὰ
[7, 1324]	πολέμιον ἄνδρα περιεζῶσθαι τὴν φορβειάν:	ἐν	δὲ Σκύθαις οὐκ ἐξῆν πίνειν
[7, 1328]	ταῖς δημοκρατίαις μετέχουσι πάντες πάντων,	ἐν	δὲ ταῖς ὀλιγαρχίαις τοὐναντίον. ἐπεὶ
[7, 1324]	περιφερόμενον τῷ μηθένα ἀπεκταγκότι πολέμιον:	ἐν	δὲ τοῖς Ἴβηρσιν, ἔθνει πολεμικῷ,
[7, 1323]	μὲν κεκτημένοις πλείω τῶν χρησίμων,	ἐν	δὲ τούτοις ἐλλείπουσιν: οὐ μὴν
[7, 1331]	ὁ μὲν σκοπὸς ἔκκειται καλῶς,	ἐν	δὲ τῷ πράττειν τοῦ τυχεῖν
[7, 1324]	Πέρσαις καὶ Θρᾳξὶ καὶ Κελτοῖς.	ἐν	ἐνίοις γὰρ καὶ νόμοι τινές
[7, 1324]	δὲ Σκύθαις οὐκ ἐξῆν πίνειν	ἐν	ἑορτῇ τινι σκύφον περιφερόμενον τῷ
[7, 1336]	πρὶν ἢ τὴν ἡλικίαν λάβωσιν	ἐν	ᾗ καὶ κατακλίσεως ὑπάρξει κοινωνεῖν
[7, 1332]	ῥᾴδιον λαβεῖν οὐδ' ἔστιν ὥσπερ	ἐν	Ἰνδοῖς φησι Σκύλαξ εἶναι τοὺς
[7, 1324]	πρὸς τὴν ἀρετὴν ταύτην, καθάπερ	ἐν	Καρχηδόνι φασὶ τὸν ἐκ τῶν
[7, 1324]	τοῦ κρατεῖν στοχάζονται πάντες, ὥσπερ	ἐν	Λακεδαίμονι καὶ Κρήτῃ πρὸς τοὺς
[7, 1334]	εἰσιν, ὥσπερ οἱ ποιηταί φασιν,	ἐν	μακάρων νήσοις: μάλιστα γὰρ οὗτοι
[7, 1328]	καὶ ποιεῖ τὰς πολιτείας ἑτέρας:	ἐν	μὲν γὰρ ταῖς δημοκρατίαις μετέχουσι
[7, 1326]	ἡ δὲ ἐκ πολλῶν ἄγαν	ἐν	μὲν τοῖς ἀναγκαίοις αὐτάρκης ὥσπερ
[7, 1325]	καὶ τὸ δίκαιον ἐν τῷ	ἐν	μέρει, τοῦτο γὰρ ἴσον καὶ
[7, 1329]	ὥσπερ πέφυκεν ἡ (μὲν δύναμις	ἐν	νεωτέροις, ἡ δὲ φρόνησις ἐν
[7, 1331]	λεκτέον. ἐπεὶ δὲ δύ' ἐστὶν	ἐν	οἷς γίγνεται τὸ εὖ πᾶσι,
[7, 1335]	ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων. τεκμήριον δέ:	ἐν	ὅσαις γὰρ τῶν πόλεων ἐπιχωριάζεται
[7, 1331]	παρὰ (τοῖς ἄρχουσιν: ἡ γὰρ	ἐν	ὀφθαλμοῖς τῶν ἀρχόντων παρουσία μάλιστα
[7, 1336]	ποιήσει πάντως. νῦν μὲν οὖν	ἐν	παραδρομῇ τοῦτον πεποιήμεθα τὸν λόγον:
[7, 1328]	τούτων ἐξ ἀνάγκης ἐστίν. οὐκ	ἐν	πάσῃ δὲ ταὐτὸ πολιτείᾳ. καθάπερ
[7, 1326]	ἀναγκαῖον: (ἐπεὶ τό γε καλὸν	ἐν	πλήθει καὶ μεγέθει εἴωθε γίνεσθαι,
[7, 1324]	εἶναι τὴν αὐτήν. ὅσοι γὰρ	ἐν	πλούτῳ τὸ ζῆν εὖ τίθενται
[7, 1333]	ἀγαθὸς λέγεταί πως. τούτων δὲ	ἐν	(ποτέρῳ μᾶλλον τὸ τέλος, τοῖς
[7, 1329]	ἐν νεωτέροις, ἡ δὲ φρόνησις	ἐν	πρεσβυτέροις εἶναὶ, ἔοικεν οὕτως ἀμφοῖν
[7, 1324]	ἡ τοιαύτη τετίμηται δύναμις, οἷον	ἐν	Σκύθαις καὶ Πέρσαις καὶ Θρᾳξὶ
[7, 1331]	τὸ μὲν πλῆθος τῶν πολιτῶν	ἐν	συσσιτίοις (κατανενεμῆσθαι, τὰ δὲ τείχη
[7, 1324]	μὴ δικαίως. ἀλλὰ μὴν οὐδ'	ἐν	ταῖς ἄλλαις ἐπιστήμαις τοῦτο ὁρῶμεν:
[7, 1330]	τοιαύτην ἔχει τὴν φύσιν. διόπερ	ἐν	(ταῖς εὖ φρονούσαις δεῖ διωρίσθαι
[7, 1337]	τρόπον ὃ γίγνεται καὶ νῦν	ἐν	ταῖς πλείσταις τῶν πόλεων̓ τρίτον
[7, 1326]	πλῆθος τοῦτο ποιητέον ἀναγκαῖον γὰρ	ἐν	ταῖς πόλεσιν ἴσως ὑπάρχειν καὶ
[7, 1331]	τυγχάνουσι τῶν ποιητικῶν: δεῖ δ'	ἐν	ταῖς τέχναις καὶ ἐπιστήμαις ταῦτα
[7, 1334]	σχολῇ τὸ ἔργον καὶ ὧν	ἐν	τῇ ἀσχολίᾳ. δεῖ γὰρ πολλὰ
[7, 1328]	πρότερον, φανερὸν ἐκ τούτων ὡς	ἐν	τῇ κάλλιστα πολιτευομένῃ πόλει καὶ
[7, 1326]	γὰρ οὐ δίκαιον αὐτοσχεδιάζειν, ὅπερ	ἐν	(τῇ πολυανθρωπίᾳ τῇ λίαν ὑπάρχει
[7, 1334]	σχολὴν καὶ διαγωγὴν ὧν τε	ἐν	τῇ σχολῇ τὸ ἔργον καὶ
[7, 1323]	ἐν τῷ σώματι καὶ τῶν	ἐν	τῇ ψυχῇ, πάντα ταῦτα ὑπάρχειν
[7, 1334]	τοῦτό γε πρῶτον μέν, καθάπερ	ἐν	τοῖς ἄλλοις, ὡς ἡ γένεσις
[7, 1330]	ἄν τις οὕτως κατασκευάζῃ καθάπερ	ἐν	τοῖς γεωργοῖς ἃς καλοῦσί τινες
[7, 1324]	τῶν νόμων πλῆθος: ἔτι δ'	ἐν	(τοῖς ἔθνεσι πᾶσι τοῖς δυναμένοις
[7, 1332]	φαύλαις καλῶς: ἀλλὰ τὸ μακάριον	ἐν	τοῖς ἐναντίοις ἐστίν καὶ γὰρ
[7, 1323]	ἱκανῶς πολλὰ λέγεσθαι καὶ τῶν	ἐν	τοῖς ἐξωτερικοῖς λόγοις περὶ τῆς
[7, 1332]	λανθάνειν. φαμὲν δὲ καὶ διωρίσμεθα	ἐν	τοῖς Ἠθικοῖς, εἴ τι τῶν
[7, 1330]	φύσιν, (τούτων δὲ τοὺς μὲν	ἐν	τοῖς ἰδίοις εἶναι (ἰδίους) τῶν
[7, 1333]	δὲ τοῦτο γελοῖον, εἰ μένοντες	ἐν	τοῖς νόμοις αὐτοῦ, καὶ μηδενὸς
[7, 1336]	οὐκ ὀρθῶς ἀπαγορεύουσιν οἱ κωλύοντες	ἐν	τοῖς νόμοις: συμφέρουσι γὰρ πρὸς
[7, 1330]	τῶν ἐπιόντων τῆς ἀνθρωπίνης τῆς	ἐν	τοῖς ὀλίγοις ἀρετῆς, εἰ δεῖ
[7, 1335]	γεννωμένοις, ἐπιστήσασι μὲν μᾶλλον λεκτέον	ἐν	τοῖς περὶ τῆς παιδονομίας, (τύπῳ
[7, 1335]	διανοίας ἀκμήν. αὕτη δ' ἐστὶν	ἐν	τοῖς πλείστοις ἥνπερ τῶν ποιητῶν
[7, 1333]	πρῶτον. ἔστι δὲ ἀρχή, καθάπερ	ἐν	τοῖς πρώτοις εἴρηται λόγοις, ἡ
[7, 1325]	διώρισται δὲ περὶ αὐτῶν ἱκανῶς	ἐν	τοῖς πρώτοις λόγοις. τὸ δὲ
[7, 1336]	μὲν μήπω δὲ κατακλίσεως (ἠξιωμένον	ἐν	τοῖς συσσιτίοις ἀτιμίαις κολάζειν καὶ
[7, 1335]	τὰ σώματά εἰσιν. ἔτι δὲ	ἐν	τοῖς τόκοις αἱ νέαι πονοῦσί
[7, 1327]	τοῖς ἔθνεσιν. τὰ μὲν γὰρ	ἐν	τοῖς ψυχροῖς τόποις ἔθνη καὶ
[7, 1335]	καὶ τριάκοντα ἢ μικρόν πρότερον:	(ἐν	τοσούτῳ γὰρ ἀκμάζουσί τε τοῖς
[7, 1328]	ἃ λέγομεν εἶναι μέρη πόλεως	ἐν	τούτοις ἂν εἴη, διὸ ἀναγκαῖον
[7, 1331]	προκαλεῖται παρασκευάζειν ἔνια τῶν συσσιτίων	ἐν	τούτοις τοῖς φυλακτηρίοις. καὶ ταῦτα
[7, 1325]	τὸ καλὸν καὶ τὸ δίκαιον	ἐν	τῷ ἐν μέρει, τοῦτο γὰρ
[7, 1330]	τῶν ἐνοικούντων, τοῦτο δ' ἐστὶν	ἐν	τῷ κεῖσθαι τὸν τόπον ἔν
[7, 1332]	χώραν, τοσούτους τε εἶναι τοὺς	ἐν	τῷ πολιτεύματι τὸ πλῆθος ὥστ'
[7, 1329]	ἄλλα δεῖ νομίζειν εὑρῆσθαι πολλάκις	ἐν	τῷ πολλῷ χρόνῳ, μᾶλλον δ'
[7, 1323]	πάντες ἂν συγχωρήσειαν, (διαφέρονται δ'	ἐν	τῷ ποσῷ καὶ ταῖς ὑπεροχαῖς.
[7, 1334]	ἔτι μᾶλλον τὸ μὴ δύνασθαι	ἐν	τῷ σχολάζειν χρῆσθαι, ἀλλ' ἀσχολοῦντας
[7, 1323]	τῶν τε ἐκτὸς καὶ τῶν	ἐν	τῷ σώματι καὶ τῶν ἐν
[7, 1333]	(αἱ πράξεις καθ' αὑτὰς ὡς	ἐν	τῷ τέλει καὶ τῷ τίνος
[7, 1331]	τούτοιν δ' ἐστὶν ἓν μὲν	ἐν	τῷ τὸν σκοπὸν κεῖσθαι καὶ
[7, 1323]	~(καὶ τὸ ζῆν εὐδαιμόνως, εἴτ'	ἐν	τῷ χαίρειν ἐστὶν εἴτ' ἐν
[7, 1328]	τὸ δ' οὗ ἕνεκεν, οὐθέν	(ἔν)	γε τούτοις (κοινὸν ἀλλ' ἢ
[7, 1330]	ἐν τῷ κεῖσθαι τὸν τόπον	ἔν	τε τοιούτῳ καὶ πρὸς (τοιοῦτον
[7, 1333]	ἕνεκεν, καὶ τοῦτο φανερὸν ὁμοίως	ἔν	τε τοῖς κατὰ τέχνην καὶ
[7, 1328]	ἄλλης κοινωνίας οὐδεμιᾶς ἐξ ἧς	ἕν	τι τὸ γένος ἓν γάρ
[7, 1332]	ὥστ' εἶναι κρείττους πάντων τούτων	ἕν	τι τῶν ἀδυνάτων ἐστίν. ἀλλὰ
[7, 1328]	ἧς ἕν τι τὸ γένος	ἓν	γάρ τι καὶ κοινὸν εἶναι
[7, 1331]	τὸ τέλος τῶν πράξεων ὀρθῶς,	ἓν	δὲ τὰς πρὸς τὸ τέλος
[7, 1331]	εὖ πᾶσι, τούτοιν δ' ἐστὶν	ἓν	μὲν ἐν τῷ τὸν σκοπὸν
[7, 1324]	δύο ἐστὶν ἃ δεῖται σκέψεως,	ἓν	μὲν πότερος αἱρετώτερος (βίος, ὁ
[7, 1324]	ὅμως εἴ πού τι πρὸς	ἓν	οἱ νόμοι βλέπουσι, τοῦ κρατεῖν
[7, 1324]	φαῖεν: εἴ τέ τις τὸν	ἕνα	δι' ἀρετὴν ἀποδέχεται, καὶ πόλιν
[7, 1335]	πόνοις μὴ βιαίοις, μηδὲ πρὸς	ἕνα	(μόνον, ὥσπερ ἡ τῶν ἀθλητῶν
[7, 1324]	εὐημερίᾳ: τούτων δ' ὥσπερ ἐξ	ἐναντίας	ἕτεροι τυγχάνουσι δοξάζοντες: μόνον (γὰρ
[7, 1330]	εὐέξοδον εἶναι χρή, τοῖς δ'	ἐναντίοις	δυσπρόσοδον καὶ δυσπερίληπτον, ὑδάτων τε
[7, 1332]	ἀλλὰ τὸ μακάριον ἐν τοῖς	ἐναντίοις	ἐστίν καὶ γὰρ τοῦτο διώρισται
[7, 1327]	μέν ἐστι πλήρη, διανοίας (δὲ	ἐνδεέστερα	καὶ τέχνης, διόπερ ἐλεύθερα μὲν
[7, 1328]	δὲ οὕτως ὥστε τοὺς μὲν	ἐνδέχεσθαι	μετέχειν αὐτῆς τοὺς δὲ μικρὸν
[7, 1330]	διὸ δεῖ τούτων ἀμφοτέρων μετέχειν	ἐνδέχεται	γάρ, ἄν τις οὕτως κατασκευάζῃ
[7, 1334]	ἄλληλα συμφωνεῖν συμφωνίαν τὴν ἀρίστην:	ἐνδέχεται	γὰρ διημαρτηκέναι τὸν λόγον τῆς
[7, 1325]	ἱδρυμένας καὶ (ζῆν οὕτω προῃρημένας:	ἐνδέχεται	γὰρ κατὰ μέρη καὶ τοῦτο
[7, 1331]	τὸ τέλος φερούσας πράξεις εὑρίσκειν	ἐνδέχεται	γὰρ (ταῦτα καὶ διαφωνεῖν ἀλλήλοις
[7, 1328]	πότερον πᾶσι (κοινωνητέον πάντων τούτων	ἐνδέχεται	γὰρ τοὺς αὐτοὺς ἅπαντας εἶναι
[7, 1326]	ἐστι κατὰ τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν:	ἐνδέχεται	δὲ καὶ τὴν (ταύτης ὑπερβάλλουσαν
[7, 1325]	γὰρ ἔτι καλὰς τὰς πράξεις	ἐνδέχεται	εἶναι τῷ μὴ διαφέροντι τοσοῦτον
[7, 1328]	ταὐτὸ πολιτείᾳ. καθάπερ γὰρ εἴπομεν,	(ἐνδέχεται	καὶ πάντας κοινωνεῖν πάντων καὶ
[7, 1323]	οὔτε πάντας τοὺς οἰκείους ἐπεξελθεῖν	ἐνδέχεται	λόγους, ἑτέρας γάρ ἐστιν ἔργον
[7, 1330]	ἐρυμνότητος: ἐπεὶ δὲ καὶ συμβαίνειν	ἐνδέχεται	πλείω τὴν ὑπεροχὴν γίγνεσθαι τῶν
[7, 1336]	ἔτι δὲ καὶ κινήσεις ὅσας	ἐνδέχεται	ποιεῖσθαι τηλικούτων συμφέρει. (πρὸς δὲ
[7, 1325]	~(ἣ πολιτεύεται δηλονότι καλῶς, εἴπερ	ἐνδέχεται	πόλιν οἰκεῖσθαί που καθ' ἑαυτὴν
[7, 1332]	σπουδαῖος. καὶ γὰρ εἰ πάντας	ἐνδέχεται	σπουδαίους εἶναι, μὴ καθ' ἕκαστον
[7, 1332]	πολιτεύοιτο καθ' ἣν εὐδαιμονεῖν μάλιστα	ἐνδέχεται	τὴν πόλιν, δῆλον ὅτι τὴν
[7, 1328]	ὁμοίων, ἕνεκεν δὲ ζωῆς τῆς	ἐνδεχομένης	ἀρίστης. ἐπεὶ δ' ἐστὶν εὐδαιμονία
[7, 1325]	ἀγαθῆς πῶς (μεθέξουσι καὶ τῆς	ἐνδεχομένης	αὐτοῖς εὐδαιμονίας. διοίσει μέντοι τῶν
[7, 1330]	χώρας ἁπάσης ὁμοίως ἐκ τῶν	ἐνδεχομένων,	εἴρηται πρότερον: αὐτῆς δὲ προσάντη
[7, 1323]	φαγεῖν ἢ πιεῖν, τῶν ἐσχάτων,	ἕνεκα	δὲ τεταρτημορίου διαφθείροντα τοὺς φιλτάτους
[7, 1333]	τοῖς ἔργοις ἀλλὰ τῷ τίνος	ἕνεκα.	διὸ πολλὰ τῶν εἶναι δοκούντων
[7, 1334]	ψυχῆς, ἔπειτα τὴν τῆς ὀρέξεως,	ἕνεκα	μέντοι τοῦ νοῦ τὴν τῆς
[7, 1333]	ζητῶσι τὴν ἡγεμονίαν τῆς ὠφελείας	ἕνεκα	τῶν ἀρχομένων, ~(ἀλλὰ μὴ πάντων
[7, 1328]	κοινωνία τίς ἐστι τῶν ὁμοίων,	ἕνεκεν	δὲ ζωῆς τῆς ἐνδεχομένης ἀρίστης.
[7, 1333]	τῷ τέλει καὶ τῷ τίνος	ἕνεκεν.	ἐπεὶ δὲ πολίτου καὶ ἄρχοντος
[7, 1325]	(τὰς αὐτοτελεῖς καὶ τὰς αὑτῶν	ἕνεκεν	θεωρίας καὶ διανοήσεις: ἡ γὰρ
[7, 1333]	τὸ χεῖρον τοῦ βελτίονός ἐστιν	ἕνεκεν,	καὶ τοῦτο φανερὸν ὁμοίως ἔν
[7, 1328]	τούτου ἕνεκεν τὸ δ' οὗ	ἕνεκεν,	οὐθέν (ἔν) γε τούτοις (κοινὸν
[7, 1333]	ἀναγκαῖα καὶ χρήσιμα τῶν καλῶν	ἕνεκεν.	πρὸς πάντα μὲν τοίνυν τῷ
[7, 1334]	τὴν ἄλλην νομοθεσίαν τοῦ σχολάζειν	(ἕνεκεν	τάξῃ καὶ τῆς εἰρήνης, μαρτυρεῖ
[7, 1323]	ἔχειν. ἔτι δὲ τῆς ψυχῆς	ἕνεκεν	ταῦτα πέφυκεν αἱρετὰ καὶ δεῖ
[7, 1323]	εὖ φρονοῦντας, ἀλλ' οὐκ ἐκείνων	ἕνεκεν	τὴν ψυχήν. ὅτι μὲν οὖν
[7, 1328]	δ' ᾖ τὸ μὲν τούτου	ἕνεκεν	τὸ δ' οὗ ἕνεκεν, οὐθέν
[7, 1328]	τὸ ἄριστον, αὕτη δὲ ἀρετῆς	ἐνέργεια	καὶ χρῆσίς τις τέλειος, συμβέβηκε
[7, 1332]	τι τῶν λόγων ἐκείνων ὄφελος	ἐνέργειαν	εἶναι καὶ χρῆσιν ἀρετῆς τελείαν,
[7, 1327]	οὕτως ἀμφοῖν μετέχει. καὶ γὰρ	ἔνθυμον	καὶ διανοητικόν ἐστιν: διόπερ ἐλεύθερόν
[7, 1332]	~(τὰ γὰρ ἔθη μεταβαλεῖν ποιεῖ:	ἔνια	γὰρ εἶσι, διὰ τῆς φύσεως
[7, 1332]	τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν.	ἔνια	δὲ οὐθὲν ὄφελος φῦναι: ~(τὰ
[7, 1332]	τῇ φύσει ζῇ, μικρὰ δ'	ἔνια	καὶ τοῖς ἔθεσιν, ἄνθρωπος δὲ
[7, 1325]	εὐδαιμονίας. διοίσει μέντοι τῶν ταττομένων	ἔνια	νομίμων: καὶ τοῦτο τῆς νομοθετικῆς
[7, 1326]	οὐ χαλεπὸν εἰπεῖν δεῖ δ'	ἔνια	(πείθεσθαι καὶ τοῖς περὶ τὴν
[7, 1336]	δι' ἁπαλότητα χρῶνται καὶ νῦν	ἔνια	τῶν ἐθνῶν ὀργάνοις τισὶ μηχανικοῖς,
[7, 1333]	δὲ τῶν ἐλευθέρων. διαφέρει δ'	ἔνια	τῶν ἐπιταττομένων οὐ τοῖς ἔργοις
[7, 1331]	δῆλον ὡς ταῦτα προκαλεῖται παρασκευάζειν	ἔνια	τῶν συσσιτίων ἐν τούτοις τοῖς
[7, 1324]	καὶ Θρᾳξὶ καὶ Κελτοῖς. ἐν	ἐνίοις	γὰρ καὶ νόμοι τινές εἰσι
[7, 1324]	εἶναι μόνον εὐδαίμονά φασιν. παρ'	ἐνίοις	δὲ καὶ τῆς πολιτείας οὗτος
[7, 1330]	παρὰ τὸ καλόν. διὸ παρ'	ἐνίοις	νόμος ἐστὶ τοὺς γειτνιῶντας τοῖς
[7, 1329]	τοῖς συσσιτίοις καὶ τῶν νόμων	ἐνίοις.	ᾤκουν δὲ τὸ μὲν πρὸς
[7, 1331]	καὶ διαφωνεῖν ἀλλήλοις καὶ συμφωνεῖν:	ἐνίοτε	γὰρ ὁ μὲν σκοπὸς ἔκκειται
[7, 1331]	τὸ ὑγιαῖνον εἶναι σῶμα κρίνουσιν	ἐνίοτε	καλῶς, οὔτε πρὸς τὸν ὑποκείμενον
[7, 1326]	κατ' ἀριθμοῦ γὰρ πλῆθος τῶν	ἐνοικούντων	κρίνουσι τὴν μεγάλην, δεῖ δὲ
[7, 1330]	δεῖ περὶ ὑγιείας φροντίζειν τῶν	ἐνοικούντων,	τοῦτο δ' ἐστὶν ἐν τῷ
[7, 1333]	τὸ κρατεῖν καὶ πρὸς πόλεμον	ἐνομοθέτησεν.	ἃ (καὶ κατὰ τὸν λόγον
[7, 1336]	τὴν ἀφ' (ἥβης μέχρι τῶν	ἑνὸς	καὶ εἴκοσιν ἐτῶν. οἱ γὰρ
[7, 1325]	δὲ τοῦτο ὑπάρχει καὶ καθ'	ἑνὸς	ὁτουοῦν τῶν ἀνθρώπων: σχολῇ γὰρ
[7, 1324]	τὸ ζῆν εὖ τίθενται ἐφ'	ἑνός,	οὗτοι καὶ τὴν πόλιν ὅλην,
[7, 1324]	εὐδαιμονίαν τὴν αὐτὴν εἶναι φατέον	ἑνός	τε ἑκάστου τῶν ἀνθρώπων καὶ
[7, 1331]	τὴν ἀναγκαίαν ἀγοράν ἐστι τόπος:	ἐνσχολάζειν	μὲν γὰρ τὴν ἄνω τίθεμεν,
[7, 1331]	τῶν πρεσβυτέρων ἔχοι τὴν τάξιν	ἐνταῦθα:	πρέπει γὰρ διῃρῆσθαι κατὰ τὰς
[7, 1329]	μὲν οὖν τῶν συσσιτίων τάξις	ἐντεῦθεν	γέγονε πρῶτον, ὁ δὲ χωρισμὸς
[7, 1329]	Ἰταλίαν τοὔνομα λαβεῖν, ὅση τετύχηκεν	ἐντὸς	οὖσα τοῦ κόλπου τοῦ Σκυλλητικοῦ
[7, 1329]	καὶ κρῖνον περὶ τῶν δικαίων	ἐνυπάρχει	καὶ μέρη φαίνεται τῆς (πόλεως
[7, 1329]	κατὰ γένος τοῦ πολιτικοῦ πλήθους	ἐξ	Αἰγύπτου: πολὺ γὰρ ὑπερτείνει τοῖς
[7, 1328]	ἴδια τὰ δὲ κοινὰ τούτων	ἐξ	ἀνάγκης ἐστίν. οὐκ ἐν πάσῃ
[7, 1332]	δὲ πᾶσα πολιτικὴ κοινωνία συνέστηκεν	ἐξ	ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων, τοῦτο δὴ
[7, 1324]	αὐτὸν εὐημερίᾳ: τούτων δ' ὥσπερ	ἐξ	ἐναντίας ἕτεροι τυγχάνουσι δοξάζοντες: μόνον
[7, 1326]	τοῦ πλήθους μεγάλης πόλεως σημεῖον,	ἐξ	ἧς δὲ βάναυσοι μὲν ἐξέρχονται
[7, 1328]	ὑπάρχειν, (οὐδ' ἄλλης κοινωνίας οὐδεμιᾶς	ἐξ	ἧς ἕν τι τὸ γένος
[7, 1326]	δὲ καὶ πόλις ἡ μὲν	ἐξ	ὀλίγων λίαν οὐκ αὐτάρκης ἡ
[7, 1332]	ἀρετῆς τελείαν, καὶ ταύτην (οὐκ	ἐξ	ὑποθέσεως ἀλλ' ἁπλῶς. λέγω δ'
[7, 1332]	ὑποθέσεως ἀλλ' ἁπλῶς. λέγω δ'	ἐξ	ὑποθέσεως τἀναγκαῖα, τὸ δ' ἁπλῶς
[7, 1326]	ὅσοι πόλεώς εἰσι μέρος καὶ	ἐξ	ὧν συνίσταται πόλις οἰκείων μορίων:
[7, 1330]	πρὸς ἀσφάλειαν καὶ πρὸς κόσμον	ἕξει	καλῶς. περὶ δὲ τειχῶν, οἱ
[7, 1326]	μικρὸν οὔτε κατὰ μέγεθος ὑπερβάλλον	ἕξει	τὴν αὑτοῦ δύναμιν, ἀλλ' ὁτὲ
[7, 1334]	τὸ λόγον ἔχον, καὶ τὰς	ἕξεις	τὰς τούτων δύο τὸν ἀριθμόν,
[7, 1333]	ἐστὶν εὐέλεγκτα καὶ τοῖς ἔργοις	ἐξελήλεγκται	νῦν. ὥσπερ γὰρ οἱ πλεῖστοι
[7, 1326]	ἐξ ἧς δὲ βάναυσοι μὲν	ἐξέρχονται	πολλοὶ τὸν ἀριθμὸν ὁπλῖται δὲ
[7, 1331]	περιβεβλημένοις τείχη περὶ τὴν πόλιν	ἔξεστιν	ἀμφοτέρως χρῆσθαι ταῖς πόλεσιν, καὶ
[7, 1331]	τοῖς δὲ μὴ κεκτημένοις οὐκ	ἔξεστιν.	εἰ δὴ τοῦτον ἔχει τὸν
[7, 1334]	πολλὰ τῶν ἀναγκαίων ὑπάρχειν ὅπως	ἐξῇ	σχολάζειν: διὸ σώφρονα τὴν πόλιν
[7, 1324]	φορβειάν: ἐν δὲ Σκύθαις οὐκ	ἐξῆν	πίνειν ἐν ἑορτῇ τινι σκύφον
[7, 1336]	ἐστιν ἄγειν εἰς τὴν πολεμικὴν	ἕξιν,	ἡ τοῦ γάλακτος πλήθουσα τροφὴ
[7, 1335]	μὲν οὖν ἔχειν δεῖ τὴν	ἕξιν,	πεπονημένην δὲ πόνοις μὴ βιαίοις,
[7, 1335]	(μόνον, ὥσπερ ἡ τῶν ἀθλητῶν	ἕξις,	ἀλλὰ πρὸς τὰς τῶν ἐλευθερίων
[7, 1336]	(εὐφυὴς δ' ἡ τῶν παίδων	ἕξις	διὰ θερμότητα πρὸς τὴν τῶν
[7, 1335]	γὰρ ἡ τῶν ἀθλητῶν χρήσιμος	ἕξις	πρὸς πολιτικὴν εὐεξίαν οὐδὲ πρὸς
[7, 1336]	ἄλλο τι, δεῖ (τὸν νομοθέτην	ἐξορίζειν	ἐκ τοῦ γὰρ εὐχερῶς λέγειν
[7, 1336]	τὸ λέγειν τι τῶν τοιούτων	ἐξορίζομεν,	φανερὸν ὅτι καὶ τὸ θεωρεῖν
[7, 1331]	φανερόν, ἀλλὰ τούτων τοῖς μὲν	ἐξουσία	τυγχάνει τοῖς δὲ οὔ, διά
[7, 1332]	οὐκ ὀρθῶς ζητοῦσι τὴν εὐδαιμονίαν,	ἐξουσίας	ὑπαρχούσης. ἐπεὶ δὲ τὸ προκείμενόν
[7, 1323]	εἰς ὑπερβολήν, περὶ δὲ τὴν	ἔξω	κτῆσιν τῶν ἀγαθῶν μετριάζουσιν, ἢ
[7, 1328]	ἀπειθούντων χάριν, καὶ πρὸς τοὺς	ἔξωθεν	ἀδικεῖν (ἐπιχειροῦντας, ἔτι χρημάτων τινὰ
[7, 1325]	ὁ κόσμος, οἷς οὐκ εἰσὶν	ἐξωτερικαὶ	πράξεις (παρὰ τὰς οἰκείας τὰς
[7, 1323]	λέγεσθαι καὶ τῶν ἐν τοῖς	ἐξωτερικοῖς	λόγοις περὶ τῆς ἀρίστης ζωῆς,
[7, 1323]	μακάριος, δι' οὐθὲν δὲ τῶν	(ἐξωτερικῶν	ἀγαθῶν ἀλλὰ δι' αὑτὸν αὐτὸς
[7, 1325]	πράττειν λέγομεν κυρίως καὶ τῶν	ἐξωτερικῶν	πράξεων τοὺς ταῖς διανοίαις ἀρχιτέκτονας.
[7, 1324]	τοῦ δὲ τοὺς πλωτῆρας. ἀλλ'	ἐοίκασιν	οἱ πολλοὶ τὴν δεσποτικὴν πολιτικὴν
[7, 1329]	ἀεὶ τὸ δὲ κατὰ μέρος.	(ἔοικε	δὲ οὐ νῦν οὐδὲ νεωστὶ
[7, 1329]	τὰ (περὶ Κρήτην. ἀρχαία δὲ	ἔοικεν	εἶναι καὶ τῶν συσσιτίων ἡ
[7, 1329]	δὲ φρόνησις ἐν πρεσβυτέροις εἶναὶ,	ἔοικεν	οὕτως ἀμφοῖν νενεμῆσθαι συμφέρειν καὶ
[7, 1324]	Σκύθαις οὐκ ἐξῆν πίνειν ἐν	ἑορτῇ	τινι σκύφον περιφερόμενον τῷ μηθένα
[7, 1333]	εὐδαίμονα νομίζειν (καὶ τὸν νομοθέτην	ἐπαινεῖν,	ὅτι κρατεῖν ἤσκησεν ἐπὶ τὸ
[7, 1325]	πρώτοις λόγοις. τὸ δὲ μᾶλλον	ἐπαινεῖν	τὸ ἀπρακτεῖν τοῦ πράττειν οὐκ
[7, 1326]	τὴν αὐταρκεστάτην πᾶς τις ἂν	ἐπαινέσειεν	τοιαύτην δ' ἀναγκαῖον εἶναι τὴν
[7, 1333]	γραψάντων ἀπεφήναντο τὴν αὐτὴν δόξαν:	ἐπαινοῦντες	γὰρ τὴν Λακεδαιμονίων πολιτείαν ἄγανται
[7, 1335]	φυσικοί, τὰ βόρεια τῶν νοτίων	ἐπαινοῦντες	μᾶλλον. ποίων δέ τινων τῶν
[7, 1337]	δὲ τῇ διαιρέσει τῆς φύσεως	ἐπακολουθεῖν:	πᾶσα γὰρ τέχνη καὶ παιδεία
[7, 1332]	γὰρ εἶσι, διὰ τῆς φύσεως	ἐπαμφοτερίζοντα,	διὰ τῶν ἐθῶν ἐπὶ τὸ
[7, 1335]	ταῦτα συμβαίνει κατὰ μίαν ἐπιμέλειαν.	ἐπεὶ	γὰρ ὥρισται τέλος τῆς γεννήσεως
[7, 1328]	δὲ ζωῆς τῆς ἐνδεχομένης ἀρίστης.	ἐπεὶ	δ' ἐστὶν εὐδαιμονία τὸ ἄριστον,
[7, 1335]	αἰσθήσει καὶ τῷ ζῆν ἔσται.	ἐπεὶ	δ' ἡ μὲν ἀρχὴ τῆς
[7, 1328]	τῶν γιγνομένων διὰ τῆς αἰσθήσεως.	ἐπεὶ	δ' ὥσπερ τῶν ἄλλων τῶν
[7, 1330]	εἰργομένους τῆς χώρας διὰ πόλεμον:	ἐπεὶ	δὲ δεῖ περὶ ὑγιείας φροντίζειν
[7, 1331]	ἐπιχειροῦσιν ἐπιτίθεσθαι τοῖς εὖ παρεσκευασμένοις.	ἐπεὶ	δὲ δεῖ τὸ μὲν πλῆθος
[7, 1329]	πολιτῶν πρέπει (τιμᾶσθαι τοὺς θεούς:	ἐπεὶ	δὲ διῄρηται τὸ πολιτικὸν εἰς
[7, 1331]	μακαρίαν καὶ πολιτεύσεσθαι καλῶς, λεκτέον.	ἐπεὶ	δὲ δύ' ἐστὶν ἐν οἷς
[7, 1327]	οὐδ' ἐμπόριον δεῖ κεκτῆσθαι τοιοῦτον.	ἐπεὶ	δὲ καὶ νῦν ὁρῶμεν πολλαῖς
[7, 1330]	διὰ τῆς τῶν τειχῶν ἐρυμνότητος:	ἐπεὶ	δὲ καὶ συμβαίνειν ἐνδέχεται πλείω
[7, 1329]	πρὸς τὰς πράξεις τὰς πολιτικά.	ἐπεὶ	δὲ καὶ τὸ πολεμικὸν καὶ
[7, 1334]	ταῦτα μᾶλλον διὰ τινὸς ἀρετῆς:	ἐπεὶ	δὲ μείζω τε ἀγαθὰ ταῦτα
[7, 1332]	ἐθιζόμενοι μανθάνουσι τὰ δ' ἀκούοντες.	ἐπεὶ	δὲ πᾶσα πολιτικὴ κοινωνία συνέστηκεν
[7, 1325]	καὶ τοῖς ἀνθρώποις, φανερόν ἐστιν.	ἐπεὶ	δὲ πεφροιμίασται τὰ νῦν εἰρημένα
[7, 1333]	τέλει καὶ τῷ τίνος ἕνεκεν.	ἐπεὶ	δὲ πολίτου καὶ ἄρχοντος τὴν
[7, 1324]	μὲν μὴ τοῖς δὲ πλείστοις.	ἐπεὶ	δὲ τῆς πολιτικῆς (διανοίας καὶ
[7, 1334]	νομοθέτης οὐ παιδεύσας δύνασθαι σχολάζειν.	(ἐπεὶ	δὲ τὸ αὐτὸ τέλος εἶναι
[7, 1336]	ταύτης ἀτιμίαις ἀνελευθέροις ἀνδραποδωδίας χάριν.	ἐπεὶ	δὲ τὸ λέγειν τι τῶν
[7, 1331]	τοῖς ἀπὸ τῆς χώρας πᾶσιν.	ἐπεὶ	δὲ τὸ πλῆθος διαιρεῖται τῆς
[7, 1332]	ζητοῦσι τὴν εὐδαιμονίαν, ἐξουσίας ὑπαρχούσης.	ἐπεὶ	δὲ τὸ προκείμενόν ἐστι τὴν
[7, 1332]	ἄρχειν τοὺς δ' ἄρχεσθαι καθάπαξ:	ἐπεὶ	δὲ τοῦτ' οὐ ῥᾴδιον λαβεῖν
[7, 1328]	ἐν δὲ ταῖς ὀλιγαρχίαις τοὐναντίον.	ἐπεὶ	δὲ τυγχάνομεν σκοποῦντες περὶ τῆς
[7, 1323]	ποιός τις εἶναι τὴν φύσιν,	ἐπεὶ	καὶ τὴν εὐτυχίαν τῆς εὐδαιμονίας
[7, 1326]	ὑπάρχει, ταύτην εἶναι καλλίστην ἀναγκαῖον:	(ἐπεὶ	τό γε καλὸν ἐν πλήθει
[7, 1333]	πολλῶν ἦρχον: καίτοι δῆλον ὡς	ἐπειδὴ	νῦν γε οὐκέτι ὑπάρχει τοῖς
[7, 1329]	ποίους εἶναι χρή, λεκτέον πρῶτον,	ἐπειδὴ	οὔτε κοινήν φαμεν εἶναι δεῖν
[7, 1334]	στάσεις πρὸς ἀλλήλους καὶ διαφοράς:	ἔπειτα	καὶ πρὸς τὴν τῶν τέκνων
[7, 1333]	μὲν αὐτοὶ μὴ δουλεύσωσιν ἑτέροις,	ἔπειτα	ὅπως ζητῶσι τὴν ἡγεμονίαν τῆς
[7, 1337]	τάξιν τινὰ περὶ τοὺς παῖδας,	ἔπειτα	πότερον συμφέρει κοινῇ (ποιεῖσθαι τὴν
[7, 1328]	μὲν οὖν ὑπάρχειν δεῖ τροφήν,	ἔπειτα	τέχνας πολλῶν γὰρ ὀργάνων δεῖται
[7, 1334]	προτέραν ἢ τὴν τῆς ψυχῆς,	ἔπειτα	τὴν τῆς ὀρέξεως, ἕνεκα μέντοι
[7, 1334]	τῶν ἐθῶν δεῖ παρασκευάζειν μελέτην:	ἔπειτα	ὥσπερ ψυχὴ καὶ σῶμα δύ'
[7, 1323]	δυνατόν, οὔτε πάντας τοὺς οἰκείους	ἐπεξελθεῖν	ἐνδέχεται λόγους, ἑτέρας γάρ ἐστιν
[7, 1331]	τε ἄλλας καὶ τὰς νῦν	ἐπεξευρημένας.	ὥσπερ γὰρ τοῖς ἐπιτιθεμένοις (ἐπιμελές
[7, 1324]	τῶν δεσποστῶν, ὥσπερ οὐδὲ θηρεύειν	ἐπὶ	θοίνην ἢ θυσίαν (ἀνθρώπους, ἀλλὰ
[7, 1331]	μὲν τῶν τοιούτων τό γε	ἐπὶ	πλεῖον ἀφείσθω τὰ νῦν. περὶ
[7, 1332]	μήτε τὴν πόλιν, αἱ δ'	ἐπὶ	τὰς τιμὰς καὶ τὰς εὐπορίας
[7, 1327]	ἄν τις τοῦτό γε, βλέψας	ἐπί	τε τὰς πόλεις τὰς εὐδοκιμούσας
[7, 1330]	κεκτημένων τὰς οὐσίας, τοὺς δ'	ἐπὶ	τῇ κοινῇ γῇ κοινούς. τίνα
[7, 1326]	βίου τὴν ὑπερβολήν, τοὺς μὲν	ἐπὶ	τὴν γλισχρότητα τοὺς δὲ ἐπὶ
[7, 1326]	ἐπὶ τὴν γλισχρότητα τοὺς δὲ	ἐπὶ	τὴν τρυφήν. τὸ δ' εἶδος
[7, 1324]	πρὸς δὲ τοὺς ἀμφισβητοῦντας, ἐάσαντας	ἐπὶ	τῆς νῦν μεθόδου, διασκεπτέον ὕστερον,
[7, 1335]	ὥρισται τέλος τῆς γεννήσεως ὡς	ἐπὶ	τὸ πλεῖστον εἰπεῖν ἀνδράσι μὲν
[7, 1336]	ἑβδομάσι διαιροῦντες τὰς ἡλικίας ὡς	ἐπὶ	τὸ πολὺ λέγουσιν οὐ κακῶς,
[7, 1333]	νομοθέτην ἐπαινεῖν, ὅτι κρατεῖν ἤσκησεν	ἐπὶ	τὸ τῶν πέλας ἄρχειν: ταῦτα
[7, 1332]	φύσεως ἐπαμφοτερίζοντα, διὰ τῶν ἐθῶν	ἐπὶ	τὸ χεῖρον καὶ τὸ βέλτιον.
[7, 1334]	χρόνον, ἵνα συγκαταβαίνωσι ταῖς ἡλικίαις	(ἐπὶ	τὸν αὐτὸν καιρὸν καὶ μὴ
[7, 1323]	σώφρων. ἀλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν	ἐπὶ	τοσοῦτον ἔστω πεφροιμιασμένα τῷ λόγῳ:
[7, 1324]	πόλεσιν, ~(ὁ μετ' ἀρετῆς κεχορηγημένης	ἐπὶ	τοσοῦτον ὥστε μετέχειν τῶν κατ'
[7, 1335]	ἀναγκαῖον ταὐτὸ τοῦτο συμβαίνειν (καὶ	ἐπὶ	τῶν ἀνθρώπων. τεκμήριον δέ: ἐν
[7, 1323]	μὲν οὖν ἑκάστῳ τῆς εὐδαιμονίας	ἐπιβάλλει	τοσοῦτον ὅσον περ ἀρετῆς καὶ
[7, 1327]	τῆς πόλεως. τὸ μὲν γὰρ	ἐπιβατικὸν	(ἐλεύθερον καὶ τῶν πεζευόντων ἐστίν,
[7, 1323]	(μυίας, ἀπεχόμενον δὲ μηθενός, ἂν	ἐπιθυμήσῃ	τοῦ φαγεῖν ἢ πιεῖν, τῶν
[7, 1334]	γὰρ καὶ βούλησις, ἔτι δὲ	ἐπιθυμία,	καὶ γενομένοις εὐθὺς ὑπάρχει τοῖς
[7, 1331]	φυλακτηρίοις καὶ πύργοις κατὰ τόπους	ἐπικαίρους,	δῆλον ὡς ταῦτα προκαλεῖται παρασκευάζειν
[7, 1323]	εἶναι, εἰ δεῖ καὶ τούτοις	ἐπιλέγειν	μὴ μόνον τὸ καλὸν ἀλλὰ
[7, 1334]	πρῶτον μὲν τοῦ σώματος τὴν	ἐπιμέλειαν	ἀναγκαῖον εἶναι προτέραν ἢ τὴν
[7, 1337]	πότερον συμφέρει κοινῇ (ποιεῖσθαι τὴν	ἐπιμέλειαν	αὐτῶν ἢ κατ' ἴδιον τρόπον
[7, 1335]	πάντα ταῦτα συμβαίνει κατὰ μίαν	ἐπιμέλειαν.	ἐπεὶ γὰρ ὥρισται τέλος τῆς
[7, 1330]	ὑγιεινοῖς χρῆσθαι, καὶ τούτου τὴν	ἐπιμέλειαν	ἔχειν μὴ παρέργως. οἷς γὰρ
[7, 1328]	πρῶτον τὴν περὶ τὸ θεῖον	ἐπιμέλειαν,	ἣν καλοῦσιν ἱερατείαν, ἕκτον δὲ
[7, 1331]	περὶ τὰ συμβόλαια ποιεῖται τὴν	ἐπιμέλειαν,	περί τε γραφὰς δικῶν καὶ
[7, 1336]	τὴν πρώτην συμφέρει ποιεῖσθαι τὴν	ἐπιμέλειαν	τοιαύτην τε καὶ τὴν ταύτῃ
[7, 1325]	πάσας τὰς πρὸς τὸν πόλεμον	ἐπιμελείας	καλὰς μὲν θετέον, οὐχ ὡς
[7, 1335]	χρὴ δὲ καὶ τὰς ἐγκύους	ἐπιμελεῖσθαι	τῶν σωμάτων, μὴ ῥᾳθυμούσας μηδ'
[7, 1331]	ἐπεξευρημένας. ὥσπερ γὰρ τοῖς ἐπιτιθεμένοις	(ἐπιμελές	ἐστι δι' ὧν τρόπων πλεονεκτήσουσιν,
[7, 1336]	καὶ διὰ τῶν ἐθνῶν οἷς	ἐπιμελές	ἐστιν ἄγειν εἰς τὴν πολεμικὴν
[7, 1336]	τινὰς ἀκούειν δεῖ τοὺς τηλικούτους,	ἐπιμελὲς	ἔστω τοῖς ἄρχουσιν οὓς καλοῦσι
[7, 1336]	ἢ γραφὰς ἢ λόγους ἀσχήμονας.	ἐπιμελὲς	μὲν οὖν ἔστω τοῖς (ἄρχουσι
[7, 1331]	μόνον περιβλητέον, ἀλλὰ καὶ τούτων	ἐπιμελητέον,	ὅπως καὶ πρὸς κόσμον ἔχῃ
[7, 1334]	γένηται τῶν τρεφομένων, πρῶτον μὲν	ἐπιμελητέον	περὶ τὴν σύζευξιν, πότε καὶ
[7, 1327]	τίνας οὐ δεῖ καὶ τίνας	ἐπιμίσγεσθαι	δεῖ (πρὸς ἀλλήλους. περὶ δὲ
[7, 1327]	ὑπάρχοντα καὶ χώραις καὶ πόλεσιν	ἐπίνεια	καὶ λιμένας εὐφυῶς κείμενα πρὸς
[7, 1327]	τυγχάνουσιν ἀμφισβητοῦντες: τό τε γὰρ	ἐπιξενοῦσθαί	τινας ἐν ἄλλοις τεθραμμένους νόμοις
[7, 1334]	δυνάμενοι κινδυνεύειν ἀνδρείως δοῦλοι τῶν	ἐπιόντων	εἰσίν. ἀνδρείας μὲν οὖν καὶ
[7, 1330]	πλείω τὴν ὑπεροχὴν γίγνεσθαι τῶν	ἐπιόντων	τῆς ἀνθρωπίνης τῆς ἐν τοῖς
[7, 1336]	παιδιὰς εἶναι μήτε ἀνελευθέρους μήτε	ἐπιπόνους	μήτε ἀνειμένας. (καὶ περὶ λόγων
[7, 1326]	ἢ μὴ καλῶς λέγομεν, ὕστερον	ἐπισκεπτέον	ἀκριβέστερον, ὅταν ὅλως περὶ κτήσεως
[7, 1328]	ἑτέρους ποιοῦνται καὶ τὰς πολιτείας.	ἐπισκεπτέον	δὲ καὶ πόσα ταυτί ἐστιν
[7, 1336]	συμβαίνει καὶ τοῖς παιδίοις διατεινομένοις.	ἐπισκεπτέον	δὲ (τοῖς παιδονόμοις τὴν τούτων
[7, 1324]	ἄτοπον ἴσως εἶναι τοῖς βουλομένοις	ἐπισκοπεῖν,	εἰ τοῦτ' ἐστὶν ἔργον τοῦ
[7, 1336]	διά τε τῶν ἄλλων ζῴων	ἐπισκοποῦσι,	καὶ διὰ τῶν ἐθνῶν οἷς
[7, 1331]	δ' ἐν ταῖς τέχναις καὶ	ἐπιστήμαις	ταῦτα ἀμφότερα κρατεῖσθαι, τὸ τέλος
[7, 1324]	μὴν οὐδ' ἐν ταῖς ἄλλαις	ἐπιστήμαις	τοῦτο ὁρῶμεν: οὔτε (γὰρ τοῦ
[7, 1332]	πόλιν οὐκέτι τύχης ἔργον ἀλλ'	ἐπιστήμης	καὶ προαιρέσεως. ἀλλὰ μὴν σπουδαία
[7, 1336]	πεποιήμεθα τὸν λόγον: (ὕστερον δ'	ἐπιστήσαντας	δεῖ διορίσαι μᾶλλον, εἴτε μὴ
[7, 1335]	ἂν ὄφελος εἴη τοῖς γεννωμένοις,	ἐπιστήσασι	μὲν μᾶλλον λεκτέον ἐν τοῖς
[7, 1325]	δοῦλος χρῆσθαι σεμνόν: ἡ γὰρ	ἐπίταξις	ἡ περὶ τῶν ἀναγκαίων οὐδενὸς
[7, 1326]	τῶν δ' ἀρχομένων, ἄρχοντος δ'	ἐπίταξις	καὶ κρίσις ἔργον: πρὸς δὲ
[7, 1333]	ἐλευθέρων. διαφέρει δ' ἔνια τῶν	ἐπιταττομένων	οὐ τοῖς ἔργοις ἀλλὰ τῷ
[7, 1326]	ναυπηγῷ, ~(δεῖ τὴν ὕλην ὑπάρχειν	ἐπιτηδείαν	οὖσαν πρὸς τὴν ἐργασίαν ὅσῳ
[7, 1331]	τῶν ἀρχείων συσσίτια ἁρμόττει τόπον	ἐπιτήδειόν	τε ἔχειν καὶ τὸν αὐτόν,
[7, 1326]	δεῖ τὴν οἰκείαν ὕλην ὑπάρχειν	(ἐπιτηδείως	ἔχουσαν. ἔστι δὲ πολιτικῆς χορηγίας
[7, 1333]	ἀγαθοὶ (γίγνωνται, καὶ διὰ τίνων	ἐπιτηδευμάτων,	καὶ τί τὸ τέλος τῆς
[7, 1330]	τοῖς ξενικοῖς καὶ δυσεξερεύνητος τοῖς	ἐπιτιθεμένοις.	διὸ δεῖ τούτων ἀμφοτέρων μετέχειν
[7, 1331]	νῦν ἐπεξευρημένας. ὥσπερ γὰρ τοῖς	ἐπιτιθεμένοις	(ἐπιμελές ἐστι δι' ὧν τρόπων
[7, 1327]	καὶ πρὸς τὸ βλάψαι τοὺς	ἐπιτιθεμένους,	εἰ μὴ κατ' ἄμφω δυνατόν,
[7, 1331]	φυλαττομένους: ἀρχὴν γὰρ οὐδ' ἐπιχειροῦσιν	ἐπιτίθεσθαι	τοῖς εὖ παρεσκευασμένοις. ἐπεὶ δὲ
[7, 1331]	μὲν πρὸς τὸ τέλος πάντων	ἐπιτυγχάνουσιν,	ἀλλὰ τὸ τέλος ἔθεντο φαῦλον,
[7, 1331]	ἂν τοιοῦτος ὁ τόπος ὅστις	ἐπιφάνειάν	τε ἔχει πρὸς τὴν τῆς
[7, 1328]	καὶ πρὸς τοὺς ἔξωθεν ἀδικεῖν	(ἐπιχειροῦντας,	ἔτι χρημάτων τινὰ εὐπορίαν, ὅπως
[7, 1331]	τοὺς φυλαττομένους: ἀρχὴν γὰρ οὐδ'	ἐπιχειροῦσιν	ἐπιτίθεσθαι τοῖς εὖ παρεσκευασμένοις. ἐπεὶ
[7, 1335]	ἐν ὅσαις γὰρ τῶν πόλεων	ἐπιχωριάζεται	τὸ νέους συζευγνύναι καὶ νέας,
[7, 1336]	ἐτῶν τὰ δύο μέχρι τῶν	ἑπτὰ	δεῖ θεωροὺς ἤδη γίγνεσθαι τῶν
[7, 1336]	τὴν ἡλικίαν, ~(καὶ μέχρι τῶν	ἑπτὰ	ἐτῶν, ἀναγκαῖον οἴκοι τὴν τροφὴν
[7, 1335]	ἐτῶν ἡλικίαν συζευγνύναι, τοὺς δ'	ἑπτὰ	καὶ τριάκοντα ἢ μικρόν πρότερον:
[7, 1336]	παιδείαν, πρὸς τὴν ἀπὸ τῶν	ἑπτὰ	μέχρι ἥβης καὶ πάλιν μετὰ
[7, 1329]	πρότερον καὶ νῦν καλούμενοι τὴν	ἐπωνυμίαν	(Αὔσονες, τὸ δὲ πρὸς τὴν
[7, 1332]	(καὶ μέλλων ἀντιλαμβάνειν τοῦτον τὸν	ἔρανον	ὅταν τύχῃ τῆς ἱκνουμένης ἡλικίας.
[7, 1328]	(πρὸς ἀλλήλους. τὰ μὲν οὖν	ἔργα	ταῦτ' ἐστὶν ὧν δεῖται πᾶσα
[7, 1330]	γὰρ ἂν πρός τε τὴν	ἐργασίαν	εἶεν χρήσιμοι καὶ πρὸς τὸ
[7, 1327]	ὕλης, κἂν εἴ τινα ἄλλην	ἐργασίαν	ἡ χώρα τυγχάνοι κεκτημένη τοιαύτην
[7, 1326]	ὑπάρχειν ἐπιτηδείαν οὖσαν πρὸς τὴν	ἐργασίαν	ὅσῳ γὰρ ἂν αὕτη τυγχάνῃ
[7, 1328]	ταύτην: ἀνάγκη τοίνυν κατὰ τὰς	ἐργασίας	(ταύτας συνεστάναι πόλιν: δεῖ ἄρα
[7, 1333]	ἔνια τῶν ἐπιταττομένων οὐ τοῖς	ἔργοις	ἀλλὰ τῷ τίνος ἕνεκα. διὸ
[7, 1333]	λόγον ἐστὶν εὐέλεγκτα καὶ τοῖς	ἔργοις	ἐξελήλεγκται νῦν. ὥσπερ γὰρ οἱ
[7, 1332]	εἶναι τὴν πόλιν οὐκέτι τύχης	ἔργον	ἀλλ' ἐπιστήμης καὶ προαιρέσεως. ἀλλὰ
[7, 1324]	(διανοίας καὶ θεωρίας τοῦτ' ἐστὶν	ἔργον,	ἀλλ' οὐ τὸ περὶ ἕκαστον
[7, 1331]	τὸ μὲν γὰρ λέγειν εὐχῆς	ἔργον	ἐστί, τὸ δὲ συμβῆναι τύχης.
[7, 1324]	τοῦ ἰατροῦ οὔτε τοῦ κυβερνήτου	ἔργον	ἐστὶ τὸ ἢ πεῖσαι ἢ
[7, 1332]	διωρίσμεθα πρότερον: (τὸ δὲ λοιπὸν	ἔργον	ἤδη παιδείας. τὰ μὲν γὰρ
[7, 1326]	θείας γὰρ δὴ τοῦτο δυνάμεως	ἔργον,	ἥτις καὶ τόδε συνέχει τὸ
[7, 1328]	τε παντὶ πρὸς τὸ γιγνόμενον	ἔργον	καὶ τοῖς δημιουργοῖς: οἰκίᾳ γὰρ
[7, 1334]	τε ἐν τῇ σχολῇ τὸ	ἔργον	καὶ ὧν ἐν τῇ ἀσχολίᾳ.
[7, 1323]	καλὰ πράττουσιν: οὐθὲν δὲ καλὸν	ἔργον	οὔτ' ἀνδρὸς οὔτε πόλεως χωρὶς
[7, 1326]	ἄρχοντος δ' ἐπίταξις καὶ κρίσις	ἔργον:	πρὸς δὲ τὸ κρίνειν (περὶ
[7, 1323]	ἐνδέχεται λόγους, ἑτέρας γάρ ἐστιν	ἔργον	σχολῆς (ταῦτα: νῦν δὲ ὑποκείσθω
[7, 1324]	πάρεργον ἂν εἴη, τοῦτο δὲ	ἔργον	τῆς μεθόδου ταύτης. ὅτι μὲν
[7, 1324]	βουλομένοις ἐπισκοπεῖν, εἰ τοῦτ' ἐστὶν	ἔργον	τοῦ πολιτικοῦ, τὸ δύνασθαι θεωρεῖν
[7, 1328]	καὶ δικάζοντας, ἢ καθ' ἕκαστον	ἔργον	τῶν εἰρημένων ἄλλους ὑποθετέον, ἢ
[7, 1326]	ἔστι γάρ τι καὶ πόλεως	ἔργον,	ὥστε τὴν δυναμένην τοῦτο μάλιστ'
[7, 1330]	ὑπολαμβάνουσιν, καὶ ταῦθ' ὁρῶντες ἐλεγχομένας	ἔργῳ	τὰς ἐκείνως καλλωπισαμένας. (ἔστι δὲ
[7, 1326]	τῆς ὑπερβολῆς ὅρος, ἐκ τῶν	ἔργων	ἰδεῖν ῥᾴδιον. εἰσὶ γὰρ αἱ
[7, 1329]	γὰρ ἑτέρας ἀκμῆς ἑκάτερον τῶν	ἔργων,	καὶ τὸ μὲν δεῖται φρονήσεως
[7, 1333]	πολλὰ τῶν εἶναι δοκούντων διακονικῶν	ἔργων	καὶ τῶν νέων τοῖς ἐλευθέροις
[7, 1323]	περὶ τούτων καὶ διὰ τῶν	(ἔργων	λαμβάνειν τὴν πίστιν, ὁρῶντας ὅτι
[7, 1328]	ἀναγκαῖον ὑπάρχειν. ληπτέον τοίνυν (τῶν	ἔργων	τὸν ἀριθμόν: ἐκ τούτων γὰρ
[7, 1326]	καὶ τοῦτό γε ἐκ τῶν	ἔργων	φανερόν, ὅτι χαλεπόν, ἴσως δ'
[7, 1330]	αἰτίαν συνδοκεῖ (καὶ ἡμῖν, ὕστερον	ἐροῦμεν.	δεῖ δὲ τούτων κοινωνεῖν πάντας
[7, 1333]	καὶ τὰς πράξεις δ' ἀνάλογον	ἐροῦμεν	ἔχειν, καὶ δεῖ τὰς τοῦ
[7, 1323]	τὴν ὑπερβολήν. ἡμεῖς δὲ αὐτοῖς	ἐροῦμεν	ὅτι ῥᾴδιον μὲν περὶ τούτων
[7, 1330]	ἆθλον προκεῖσθαι τὴν ἐλευθερίαν, ὕστερον	ἐροῦμεν.	τὴν δὲ πόλιν ὅτι μὲν
[7, 1327]	κρατεῖσθαι τείχεσι καὶ τοιούτοις ἄλλοις	ἐρύμασι,	φανερὸν ὡς εἰ μὲν ἀγαθόν
[7, 1331]	τὰ γειτνιῶντα (μέρη τῆς πόλεως	ἐρυμνοτέρως.	πρέπει δ' ὑπὸ μὲν τοῦτον
[7, 1330]	κακῶς μηδὲ ὑβρίζεσθαι, τὴν ἀσφαλεστάτην	ἐρυμνότητα	τῶν τειχῶν οἰητέον εἶναι πολεμικωτάτην,
[7, 1330]	σῴζεσθαι διὰ τῆς τῶν τειχῶν	ἐρυμνότητος:	ἐπεὶ δὲ καὶ συμβαίνειν ἐνδέχεται
[7, 1330]	ἄλλην χρείαν. περὶ δὲ τόπων	ἐρυμνῶν	οὐ πάσαις ὁμοίως ἔχει τὸ
[7, 1328]	δὴ γεωργοὺς εἶναι τοὺς μέλλοντας	ἔσεσθαι	~(δεῖ γὰρ σχολῆς καὶ πρὸς
[7, 1331]	ποίων (δεῖ συνεστάναι τὴν μέλλουσαν	ἔσεσθαι	πόλιν μακαρίαν καὶ πολιτεύσεσθαι καλῶς,
[7, 1334]	τὴν μέλλουσαν εὐδαιμονήσειν (καὶ σπουδαίαν	ἔσεσθαι	πόλιν τούτων δεῖ τῶν ἀρετῶν
[7, 1332]	εἶναι δεῖ τοὺς μέλλοντας εὐχειρώτους	ἔσεσθαι	τῷ νομοθέτῃ, διωρίσμεθα πρότερον: (τὸ
[7, 1327]	τὴν φύσιν τοὺς μέλλοντας εὐαγώγους	ἔσεσθαι	τῷ νομοθέτῃ πρὸς τὴν ἀρετήν.
[7, 1331]	μὴ περιβάλλειν τοίχους ὡς ἀνάνδρων	ἐσομένων	τῶν κατοικούντων. ἀλλὰ μὴν οὐδὲ
[7, 1328]	τὸν ἀριθμόν: ἐκ τούτων γὰρ	ἔσται	δῆλον. πρῶτον μὲν οὖν ὑπάρχειν
[7, 1335]	τῇ αἰσθήσει καὶ τῷ ζῆν	ἔσται.	ἐπεὶ δ' ἡ μὲν ἀρχὴ
[7, 1335]	τε τοῖς σώμασιν ἡ σύζευξις	ἔσται,	καὶ πρὸς τὴν παῦλαν τῆς
[7, 1332]	ἀρχομένων, ἀναμφισβήτητον. πῶς οὖν ταῦτ'	ἔσται	καὶ πῶς μεθέξουσι, δεῖ σκέψασθαι
[7, 1326]	οἷον πλοῖον σπιθαμιαῖον μὲν οὐκ	ἔσται	πλοῖον ὅλως, οὐδὲ δυοῖν σταδίοιν,
[7, 1325]	καὶ δύναμιν ὑπάρχειν, καθ' ἣν	ἔσται	πρακτικός. ἀλλ' εἰ ταῦτα λέγεται
[7, 1336]	ὅπως ὅτι ἥκιστα μετὰ δούλων	ἔσται.	ταύτην γὰρ τὴν ἡλικίαν, ~(καὶ
[7, 1335]	τῶν τέκνων τοῖς μὲν ἀρχομένοις	ἔσται	τῆς ἀκμῆς, ἐὰν γίγνηται κατὰ
[7, 1326]	ἀλλ' ὁτὲ μὲν ὅλως ἐστερημένον	ἔσται	τῆς φύσεως ὁτὲ (δὲ φαύλως
[7, 1326]	ῥᾴδιον ὑπάρχειν: τίς γὰρ στρατηγὸς	ἔσται	τοῦ λίαν ὑπερβάλλοντος πλήθους, ἢ
[7, 1334]	πῶς δὲ καὶ διὰ τίνων	ἔσται,	τοῦτο δὴ θεωρητέον. τυγχάνομεν δὴ
[7, 1325]	πόλεμον οὐδὲ πρὸς τὸ κρατεῖν	ἔσται	τῶν πολεμίων: (μηθὲν γὰρ ὑπαρχέτω
[7, 1326]	δύναμιν, ἀλλ' ὁτὲ μὲν ὅλως	ἐστερημένον	ἔσται τῆς φύσεως ὁτὲ (δὲ
[7, 1331]	ὥσπερ γὰρ τοῖς ἐπιτιθεμένοις (ἐπιμελές	ἐστι	δι' ὧν τρόπων πλεονεκτήσουσιν, οὕτω
[7, 1332]	ἀρίστην πολιτείαν ἰδεῖν, αὕτη δ'	(ἐστὶ	καθ' ἣν ἄριστ' ἂν πολιτεύοιτο
[7, 1328]	τῆς ἀρίστης πολιτείας, αὕτη (δ'	ἐστὶ	καθ' ἣν ἡ πόλις ἂν
[7, 1327]	τῶν πεζευόντων ἐστίν, ὃ κύριόν	ἐστι	καὶ κρατεῖ τῆς ναυτιλίας: πλήθους
[7, 1323]	θεῷ χρωμένοις, ὃς εὐδαίμων μέν	ἐστι	καὶ μακάριος, δι' οὐθὲν δὲ
[7, 1326]	τε γὰρ (νόμος τάξις τίς	ἐστι,	καὶ τὴν εὐνομίαν ἀναγκαῖον εὐταξίαν
[7, 1334]	ὡς ἡ γένεσις ἀπ' ἀρχῆς	ἐστι	καὶ τὸ τέλος ἀπό τινος
[7, 1323]	τὴν τύχην ἐστίν̓ ἐχόμενον (δ'	ἐστὶ	καὶ τῶν αὐτῶν λόγων δεόμενον
[7, 1326]	αὔταρκες πρὸς τὸ εὖ ζῆν	ἐστι	κατὰ τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν: ἐνδέχεται
[7, 1333]	διαιρεῖν: (ὁ μὲν γὰρ πρακτικός	ἐστι	λόγος ὁ δὲ θεωρητικός. ὡσαύτως
[7, 1332]	ὅτι τὴν εὐδαιμονίαν δεῖ, τί	ἐστι,	μὴ λανθάνειν. φαμὲν δὲ καὶ
[7, 1328]	κατὰ φύσιν συνεστώτων οὐ ταῦτά	ἐστι	μόρια τῆς ὅλης συστάσεως ὧν
[7, 1327]	περὶ τὴν Εὐρώπην θυμοῦ μέν	ἐστι	πλήρη, διανοίας (δὲ ἐνδεέστερα καὶ
[7, 1326]	πλήθους. δῆλον τοίνυν ὡς οὗτός	ἐστι	πόλεως ὅρος ἄριστος, ἡ μεγίστη
[7, 1332]	ᾧ διὰ τὴν ἀρετὴν ἀγαθά	ἐστι	τὰ ἁπλῶς ἀγαθά, δῆλον δ'
[7, 1331]	ἀργόν ἐστιν: οὐ (γὰρ χαλεπόν	ἐστι	τὰ τοιαῦτα νοῆσαι, ἀλλὰ ποιῆσαι
[7, 1332]	ὑπαρχούσης. ἐπεὶ δὲ τὸ προκείμενόν	ἐστι	τὴν ἀρίστην πολιτείαν ἰδεῖν, αὕτη
[7, 1324]	μὴ φύσει τὸ μὲν δεσποστόν	ἐστι	τὸ δὲ οὐ δεσποστόν, ὥστε
[7, 1331]	μὲν γὰρ λέγειν εὐχῆς ἔργον	ἐστί,	τὸ δὲ συμβῆναι τύχης. διὸ
[7, 1324]	ἰατροῦ οὔτε τοῦ κυβερνήτου ἔργον	ἐστὶ	τὸ ἢ πεῖσαι ἢ βιάσασθαι
[7, 1325]	τοῦ δὲ νομοθέτου τοῦ σπουδαίου	ἐστὶ	τὸ θεάσασθαι πόλιν καὶ γένος
[7, 1329]	πολιτικὸν εἰς δύο μέρη, τοῦτ'	ἐστὶ	τό τε ὁπλιτικὸν καὶ τὸ
[7, 1331]	ὁ περὶ τὴν ἀναγκαίαν ἀγοράν	ἐστι	τόπος: ἐνσχολάζειν μὲν γὰρ τὴν
[7, 1330]	καλόν. διὸ παρ' ἐνίοις νόμος	ἐστὶ	τοὺς γειτνιῶντας τοῖς ὁμόροις μὴ
[7, 1329]	ἑτέροις: ᾗ δὲ τῶν ἀδυνάτων	(ἐστὶ	τοὺς δυναμένους βιάζεσθαι καὶ κωλύειν,
[7, 1332]	ἀλλὰ μὴν σπουδαία γε πόλις	ἐστὶ	τῷ τοὺς πολίτας τοὺς μετέχοντας
[7, 1336]	(πράξεις εὐχρηστότατον. διὸ παρὰ πολλοῖς	ἐστι	τῶν βαρβάρων ἔθος τοῖς μὲν
[7, 1328]	ἡ δὲ πόλις κοινωνία τίς	ἐστι	τῶν ὁμοίων, ἕνεκεν δὲ ζωῆς
[7, 1332]	τριῶν. τὰ τρία δὲ (ταῦτά	ἐστι	φύσις ἔθος λόγος. καὶ γὰρ
[7, 1326]	πλῆθος εἰς δὲ δύναμιν ἀποβλέπειν.	ἔστι	γάρ τι καὶ πόλεως ἔργον,
[7, 1335]	εἰς τοὺς χρόνους καταβαίνειν τούτους.	ἔστι	δ' ὁ τῶν νέων συνδυασμὸς
[7, 1333]	ἄρχειν ἀρχθῆναί φασι δεῖν πρῶτον.	ἔστι	δὲ ἀρχή, καθάπερ ἐν τοῖς
[7, 1324]	ἀλλὰ τὸ πρὸς τοῦτο θηρευτόν:	ἔστι	δὲ θηρευτὸν ὃ ἂν ἄγριον
[7, 1326]	οἰκείαν ὕλην ὑπάρχειν (ἐπιτηδείως ἔχουσαν.	ἔστι	δὲ πολιτικῆς χορηγίας πρῶτον τό
[7, 1330]	ἐλεγχομένας ἔργῳ τὰς ἐκείνως καλλωπισαμένας.	(ἔστι	δὲ πρὸς μὲν τοὺς ὁμοίους
[7, 1333]	εὐδαίμονες, οὐδ' ὁ νομοθέτης ἀγαθός.	ἔστι	δὲ τοῦτο γελοῖον, εἰ μένοντες
[7, 1332]	αὐτοὺς ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι φατέον,	ἔστι	δὲ ὡς ἑτέρους. ~(ὥστε καὶ
[7, 1324]	καὶ ἀδίκως ἄρχειν, κρατεῖν δ'	ἔστι	καὶ μὴ δικαίως. ἀλλὰ μὴν
[7, 1332]	ὅταν τύχῃ τῆς ἱκνουμένης ἡλικίας.	ἔστι	μὲν ἄρα ὡς τοὺς αὐτοὺς
[7, 1328]	ἐστιν ὃ γίγνεται κοινόν, ἀλλ'	ἔστι	τῆς οἰκίας χάριν ἡ τῶν
[7, 1326]	καὶ μεγέθει εἴωθε γίνεσθαι, ἀλλ'	ἔστι	τι καὶ πόλεως μεγέθους μέτρον,
[7, 1324]	καὶ ἕτερα δὴ παρ' ἑτέροις	ἔστι	τοιαῦτα πολλά, τὰ μὲν νόμοις
[7, 1333]	ἔστιν ὡς τὴν αὐτὴν ἀναγκαῖον,	ἔστιδ'	ὡς ἑτέραν εἶναι. τὸν (τε)
[7, 1324]	σπουδαιοτέραν. ἀλλὰ ταῦτ' ἤδη δύο	ἐστὶν	ἃ δεῖται σκέψεως, ἓν μὲν
[7, 1336]	διὰ τῶν ἐθνῶν οἷς ἐπιμελές	ἐστιν	ἄγειν εἰς τὴν πολεμικὴν ἕξιν,
[7, 1332]	γὰρ ἕτερον κακοῦ τινὸς ἀναίρεσίς	ἐστιν,	αἱ τοιαῦται δὲ πράξεις τοὐναντίον:
[7, 1332]	τούτων ἕν τι τῶν ἀδυνάτων	ἐστίν.	ἀλλὰ μὴν ὅτι γε δεῖ
[7, 1324]	πράττοι καὶ ζῴη (μακαρίως, φανερόν	ἐστιν:	ἀμφισβητεῖται δὲ παρ' αὐτῶν τῶν
[7, 1330]	δαπανήματα κοινὰ πάσης τῆς πόλεώς	ἐστιν.	ἀναγκαῖον τοίνυν εἰς δύο μέρη
[7, 1327]	τῶν γιγνομένων ἐκπέμψασθαι τῶν ἀναγκαίων	ἐστίν.	αὑτῇ γὰρ ἐμπορικήν, ἀλλ' οὐ
[7, 1327]	καὶ γὰρ ἔνθυμον καὶ διανοητικόν	ἐστιν:	διόπερ ἐλεύθερόν τε διατελεῖ καὶ
[7, 1324]	ἢ μὴ τὴν αὐτήν, λοιπόν	ἐστιν	εἰπεῖν. φανερὸν δὲ καὶ τοῦτο.
[7, 1323]	εὐδαιμόνως, εἴτ' ἐν τῷ χαίρειν	ἐστὶν	εἴτ' ἐν ἀρετῇ τοῖς ἀνθρώποις
[7, 1328]	μεταλαμβάνωσιν: οἷον εἴτε τροφὴ τοῦτό	ἐστιν	εἴτε χώρας πλῆθος εἴτ' ἄλλο
[7, 1331]	καλῶς, λεκτέον. ἐπεὶ δὲ δύ'	ἐστὶν	ἐν οἷς γίγνεται τὸ εὖ
[7, 1335]	τῆς διανοίας ἀκμήν. αὕτη δ'	ἐστὶν	ἐν τοῖς πλείστοις ἥνπερ τῶν
[7, 1330]	φροντίζειν τῶν ἐνοικούντων, τοῦτο δ'	ἐστὶν	ἐν τῷ κεῖσθαι τὸν τόπον
[7, 1331]	τὸ εὖ πᾶσι, τούτοιν δ'	ἐστὶν	ἓν μὲν ἐν τῷ τὸν
[7, 1333]	γὰρ τὸ χεῖρον τοῦ βελτίονός	ἐστιν	ἕνεκεν, καὶ τοῦτο φανερὸν ὁμοίως
[7, 1325]	πόλεσι καὶ τοῖς ἀνθρώποις, φανερόν	ἐστιν.	ἐπεὶ δὲ πεφροιμίασται τὰ νῦν
[7, 1324]	πολιτικῆς (διανοίας καὶ θεωρίας τοῦτ'	ἐστὶν	ἔργον, ἀλλ' οὐ τὸ περὶ
[7, 1323]	ἐπεξελθεῖν ἐνδέχεται λόγους, ἑτέρας γάρ	ἐστιν	ἔργον σχολῆς (ταῦτα: νῦν δὲ
[7, 1324]	τοῖς βουλομένοις ἐπισκοπεῖν, εἰ τοῦτ'	ἐστὶν	ἔργον τοῦ πολιτικοῦ, τὸ δύνασθαι
[7, 1325]	ἀληθές: ἡ γὰρ εὐδαιμονία πρᾶξίς	ἐστιν,	ἔτι δὲ πολλῶν καὶ καλῶν
[7, 1328]	τῆς ἐνδεχομένης ἀρίστης. ἐπεὶ δ'	ἐστὶν	εὐδαιμονία τὸ ἄριστον, αὕτη δὲ
[7, 1333]	ἃ (καὶ κατὰ τὸν λόγον	ἐστὶν	εὐέλεγκτα καὶ τοῖς ἔργοις ἐξελήλεγκται
[7, 1329]	ἀμφοῖν νενεμῆσθαι συμφέρειν καὶ δίκαιόν	ἐστιν:	ἔχει γὰρ αὕτη ἡ διαίρεσις
[7, 1323]	τύχης οὐδὲ διὰ τὴν τύχην	ἐστίν̓	ἐχόμενον (δ' ἐστὶ καὶ τῶν
[7, 1328]	δ' ἔμψυχα μέρη τῆς κτήσεώς	ἐστιν:	ἡ δὲ πόλις κοινωνία τίς
[7, 1328]	δεῖ ταῖς πόλεσιν, οὐδὲν δ'	ἐστὶν	ἡ κτῆσις μέρος τῆς (πόλεως:
[7, 1327]	ποιῶν τὸ φιλητικόν: αὕτη γάρ	ἐστιν	ἡ τῆς ψυχῆς δύναμις ᾗ
[7, 1323]	εἶναι διαθέσεις (ταύτας) ὥστ' εἴπερ	ἐστὶν	ἡ ψυχὴ καὶ τῆς κτήσεως
[7, 1331]	ἣν ἐλευθέραν καλοῦσιν, αὕτη δ'	ἐστὶν	ἣν δεῖ καθαρὰν εἶναι τῶν
[7, 1325]	νομίμων: καὶ τοῦτο τῆς νομοθετικῆς	ἐστιν	ἰδεῖν, ἐάν τινες ὑπάρχωσι γειτνιῶντες,
[7, 1332]	τὸ μακάριον ἐν τοῖς ἐναντίοις	ἐστίν	καὶ γὰρ τοῦτο διώρισται κατὰ
[7, 1327]	τοὺς ἀγνῶτας ἀγρίους, ὁ θυμός	ἐστιν	ὁ ποιῶν τὸ φιλητικόν: αὕτη
[7, 1332]	τοὺς ἠθικοὺς λόγους, ὅτι τοιοῦτός	ἐστιν	ὁ σπουδαῖος, ᾧ διὰ τὴν
[7, 1326]	ὥσπερ εἴπομεν, ἀόριστον. τίς δ'	ἐστὶν	ὁ τῆς ὑπερβολῆς ὅρος, ἐκ
[7, 1328]	οἰκίᾳ γὰρ πρὸς οἰκοδόμον οὐθέν	ἐστιν	ὃ γίγνεται κοινόν, ἀλλ' ἔστι
[7, 1327]	ἐπιβατικὸν (ἐλεύθερον καὶ τῶν πεζευόντων	ἐστίν,	ὃ κύριόν ἐστι καὶ κρατεῖ
[7, 1334]	τὸν ἀριθμόν, (ὧν τὸ μέν	ἐστιν	ὄρεξις τὸ δὲ νοῦς, ὥσπερ
[7, 1328]	εἴτ' ἄλλο τι τῶν τοιούτων	ἐστίν.	ὅταν δ' ᾖ τὸ μὲν
[7, 1331]	λέγοντας περὶ τῶν τοιούτων ἀργόν	ἐστιν:	οὐ (γὰρ χαλεπόν ἐστι τὰ
[7, 1324]	νομοθετικόν, ὅ γε μηδὲ νόμιμόν	ἐστιν;	οὐ νόμιμον δὲ τὸ μὴ
[7, 1328]	εἰπεῖν ἡ γὰρ πόλις πλῆθός	ἐστιν	οὐ τὸ τυχὸν ἀλλὰ πρὸς
[7, 1328]	δὲ κοινὰ τούτων ἐξ ἀνάγκης	ἐστίν.	οὐκ ἐν πάσῃ δὲ ταὐτὸ
[7, 1329]	ἀρχαῖα, σημεῖον τὰ περὶ Αἴγυπτόν	ἐστιν:	οὗτοι γὰρ ἀρχαιότατοι μὲν δοκοῦσιν
[7, 1334]	ὥσπερ ψυχὴ καὶ σῶμα δύ'	ἐστίν,	οὕτω καὶ τῆς ψυχῆς ὁρῶμεν
[7, 1323]	κατὰ τὸν λόγον σκοπουμένοις εὐσύνοπτόν	ἐστιν.	τὰ μὲν γὰρ ἐκτὸς ἔχει
[7, 1333]	οὐθεὶς οὔτε ὠφέλιμος οὔτε ἀληθής	ἐστιν.	ταὐτὰ γὰρ ἄριστα καὶ ἰδίᾳ
[7, 1327]	τὸ εὐβοήθητον εἶναι τὴν χώραν	ἐστίν.	τῆς δὲ πόλεως τὴν θέσιν
[7, 1329]	ὃ μὴ τῆς ἀρετῆς δημιουργόν	ἐστιν.	τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῆς
[7, 1328]	ἐπισκεπτέον δὲ καὶ πόσα ταυτί	ἐστιν	ὧν ἄνευ πόλις οὐκ ἂν
[7, 1328]	τὰ μὲν οὖν ἔργα ταῦτ'	ἐστὶν	ὧν δεῖται πᾶσα πόλις ὡς
[7, 1333]	ἑκάστῳ τοῦθ' αἱρετώτατον (οὗ τυχεῖν	ἔστιν	ἀκροτάτου. διῄρηται δὲ καὶ πᾶς
[7, 1333]	ἑτέρους. ~(ὥστε καὶ τὴν παιδείαν	ἔστιν	ὡς τὴν αὐτὴν ἀναγκαῖον, ἔστιδ'
[7, 1326]	μείζω πόλιν, ἀλλὰ τοῦτ' οὐκ	ἔστιν,	ὥσπερ εἴπομεν, ἀόριστον. τίς δ'
[7, 1332]	τοῦτ' οὐ ῥᾴδιον λαβεῖν οὐδ'	ἔστιν	ὥσπερ ἐν Ἰνδοῖς φησι Σκύλαξ
[7, 1327]	καὶ περὶ τῆς ναυτικῆς δυνάμεως	ἔστω	διωρισμένα τὸν τρόπον τοῦτον: περὶ
[7, 1335]	πρὸς ἄλλην ἢ πρὸς ἄλλον,	ἔστω	μὲν ἁπλῶς μὴ καλὸν (ἁπτόμενον
[7, 1335]	ἀποθέσεως καὶ (τροφῆς τῶν γιγνομένων	ἔστω	νόμος μηδὲν πεπηρωμένον τρέφειν, διὰ
[7, 1323]	γὰρ ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον	ἔστω	πεφροιμιασμένα τῷ λόγῳ: οὔτε γὰρ
[7, 1323]	καὶ τοῦ πράττειν κατὰ ταύτας,	ἔστω	συνωμολογημένον ἡμῖν, μάρτυρι τῷ θεῷ
[7, 1336]	λόγους ἀσχήμονας. ἐπιμελὲς μὲν οὖν	ἔστω	τοῖς (ἄρχουσι μηθέν, μήτε ἄγαλμα
[7, 1336]	ἀκούειν δεῖ τοὺς τηλικούτους, ἐπιμελὲς	ἔστω	τοῖς ἄρχουσιν οὓς καλοῦσι παιδονόμους.
[7, 1330]	ἕτερον μέρος τὸ πρὸς τὰς	ἐσχατιάς,	(τὸ δὲ ἕτερον πρὸς πόλιν,
[7, 1335]	ὁ τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν ἀριθμὸς	ἔσχατος,	πεντήκοντα δὲ (γυναιξί, δεῖ τὴν
[7, 1323]	τοῦ φαγεῖν ἢ πιεῖν, τῶν	ἐσχάτων,	ἕνεκα δὲ τεταρτημορίου διαφθείροντα τοὺς
[7, 1324]	ἂν διαφθείρῃ τῶν πολεμίων: καὶ	ἕτερα	δὴ παρ' ἑτέροις ἔστι τοιαῦτα
[7, 1329]	τῆς (πόλεως μάλιστα ὄντα, πότερον	ἕτερα	καὶ ταῦτα θετέον ἢ τοῖς
[7, 1333]	τὴν αὐτὴν ἀναγκαῖον, ἔστιδ' ὡς	ἑτέραν	εἶναι. τὸν (τε) γὰρ μέλλοντα
[7, 1323]	τῆς εὐδαιμονίας διὰ ταῦτ' ἀναγκαῖον	ἑτέραν	εἶναι τῶν μὲν γὰρ ἐκτὸς
[7, 1331]	~(τὴν δὲ τῶν ὠνίων ἀγορὰν	ἑτέραν	τε δεῖ ταύτης εἶναι καὶ
[7, 1329]	καὶ ἑτέροις. ᾗ μὲν γὰρ	ἑτέρας	ἀκμῆς ἑκάτερον τῶν ἔργων, καὶ
[7, 1323]	τοὺς οἰκείους ἐπεξελθεῖν ἐνδέχεται λόγους,	ἑτέρας	γάρ ἐστιν ἔργον σχολῆς (ταῦτα:
[7, 1328]	γὰρ καὶ ποιεῖ τὰς πολιτείας	ἑτέρας:	ἐν μὲν γὰρ ταῖς δημοκρατίαις
[7, 1324]	τούτων δ' ὥσπερ ἐξ ἐναντίας	ἕτεροι	τυγχάνουσι δοξάζοντες: μόνον (γὰρ ἀνδρὸς
[7, 1333]	πρῶτον μὲν αὐτοὶ μὴ δουλεύσωσιν	ἑτέροις,	ἔπειτα ὅπως ζητῶσι τὴν ἡγεμονίαν
[7, 1324]	πολεμίων: καὶ ἕτερα δὴ παρ'	ἑτέροις	ἔστι τοιαῦτα πολλά, τὰ μὲν
[7, 1329]	δεῖται φρονήσεως τὸ δὲ δυνάμεως,	ἑτέροις:	ᾗ δὲ τῶν ἀδυνάτων (ἐστὶ
[7, 1329]	αὐτοῖς τρόπον δέ τινα καὶ	ἑτέροις.	ᾗ μὲν γὰρ ἑτέρας ἀκμῆς
[7, 1329]	πόλιν καὶ τό τε μάχιμον	ἕτερον	εἶναι καὶ τὸ γεωργοῦν. ἐν
[7, 1330]	τοὺς θεοὺς λειτουργίας τὸ δὲ	ἕτερον	εἰς τὴν τῶν συσσιτίων δαπάνην,
[7, 1332]	κάλλισται πράξεις. τὸ μὲν γὰρ	ἕτερον	κακοῦ τινὸς ἀναίρεσίς ἐστιν, αἱ
[7, 1330]	τῆς μὲν κοινῆς τὸ μὲν	ἕτερον	μέρος εἰς τὰς πρὸς τοὺς
[7, 1330]	τῆς δὲ τῶν ἰδιωτῶν τὸ	ἕτερον	μέρος τὸ πρὸς τὰς ἐσχατιάς,
[7, 1330]	πρὸς τὰς ἐσχατιάς, (τὸ δὲ	ἕτερον	πρὸς πόλιν, ἵνα δύο κλήρων
[7, 1325]	νομίζοντες τὸν τοῦ ἐλευθέρου (βίον	ἕτερόν	τινα εἶναι τοῦ πολιτικοῦ καὶ
[7, 1323]	καὶ χωρὶς ὁ αὐτὸς ἢ	ἕτερος.	νομίσαντας οὖν ἱκανῶς πολλὰ λέγεσθαι
[7, 1329]	καὶ διότι τοὺς γεωργοῦντας αὐτῶν	ἑτέρους	εἶναι δεῖ, καὶ πόσην τινὰ
[7, 1332]	ἀρχομένων, τοῦτο δὴ σκεπτέον, εἰ	ἑτέρους	εἶναι δεῖ τοὺς ἄρχοντας καὶ
[7, 1325]	πρακτικὸν οὐκ ἀναγκαῖον εἶναι πρὸς	ἑτέρους,	καθάπερ οἴονταί τινες, οὐδὲ τὰς
[7, 1328]	τοῦτο θηρεύοντες τούς τε βίους	ἑτέρους	ποιοῦνται καὶ τὰς πολιτείας. ἐπισκεπτέον
[7, 1332]	ἄρχεσθαι φατέον, ἔστι δὲ ὡς	ἑτέρους.	~(ὥστε καὶ τὴν παιδείαν ἔστιν
[7, 1327]	(τριήρεις, κεκτημένοι τῷ μεγέθει πόλιν	ἑτέρων	ἐμμελεστέραν. περὶ μὲν οὖν χώρας
[7, 1335]	(ἐτῶν. ὥστε τέτταρσιν ἢ πέντε	ἔτεσιν	ὑπερβάλλοντα τὴν ἡλικίαν ταύτην ἀφεῖσθαι
[7, 1324]	καὶ τὸ τῶν νόμων πλῆθος:	ἔτι	δ' ἐν (τοῖς ἔθνεσι πᾶσι
[7, 1335]	τὴν οἰκονομίαν ἐγκληματικὸν τὸ πάρεγγυς:	ἔτι	δ' ὅθεν ἀρχόμενοι δεῦρο (μετέβημεν,
[7, 1327]	εἶναι δυσέμβολον αὐτοῖς δ' εὐέξοδον.	~(ἔτι	δ' ὥσπερ τὸ πλῆθος τὸ
[7, 1335]	καὶ μικροὶ τὰ σώματά εἰσιν.	ἔτι	δὲ ἐν τοῖς τόκοις αἱ
[7, 1334]	τοῦτο: θυμὸς γὰρ καὶ βούλησις,	ἔτι	δὲ ἐπιθυμία, καὶ γενομένοις εὐθὺς
[7, 1335]	τεκνοποιίας συγκαταβήσεται τοῖς χρόνοις εὐκαίρως:	ἔτι	δὲ ἡ διαδοχὴ τῶν τέκνων
[7, 1331]	συσσίτια πρὸς φυλακὴν ἀναγκαῖον ὑπάρχειν,	ἔτι	δὲ ἱερὰ κατὰ τὴν χώραν
[7, 1336]	ἀοινοτέρα δὲ διὰ τὰ νοσήματα.	ἔτι	δὲ καὶ κινήσεις ὅσας ἐνδέχεται
[7, 1335]	πρὸς τὴν τῶν καρπῶν κομιδήν.	ἔτι	δὲ καὶ πρὸς σωφροσύνην συμφέρει
[7, 1326]	πολυανθρωπίᾳ τῇ λίαν ὑπάρχει φανερῶς.	ἔτι	δὲ ξένοις καὶ μετοίκοις ῥᾴδιον
[7, 1333]	καλλίων καὶ μᾶλλον μετ' ἀρετῆς.	ἔτι	δὲ οὐ διὰ τοῦτο δεῖ
[7, 1331]	τὴν ἄλλην τὴν τοιαύτην διοίκησιν,	ἔτι	δὲ περὶ τὴν ἀγορανομίαν καὶ
[7, 1325]	ἡ γὰρ εὐδαιμονία πρᾶξίς ἐστιν,	ἔτι	δὲ πολλῶν καὶ καλῶν τέλος
[7, 1330]	καὶ διοικεῖν τὴν ἄλλην οἰκίαν.	ἔτι	δὲ τὰ πρὸς τοὺς θεοὺς
[7, 1328]	καὶ ποίους τινὰς τὴν φύσιν,	ἔτι	δὲ τὴν χώραν πόσην τέ
[7, 1327]	τὰς τῶν γινομένων καρπῶν παραπομπάς,	ἔτι	δὲ τῆς περὶ ξύλα ὕλης,
[7, 1323]	ἀρίστην ἑκάστου ἀνάλογον τούτων ἔχειν.	ἔτι	δὲ τῆς ψυχῆς ἕνεκεν ταῦτα
[7, 1324]	καὶ τῆς πολιτικῆς κοινωνίας ἀπολελυμένος,	ἔτι	δὲ τίνα πολιτείαν θετέον καὶ
[7, 1334]	διαφωνῶσιν αἱ δυνάμεις τοῦ μὲν	ἔτι	δυναμένου γεννᾶν τῆς δὲ μὴ
[7, 1335]	χρόνος, ὃν οὐχ ὑπερβαίνει πληθύον	ἔτι,	ἢ μικρόν> διὸ τὰς μὲν
[7, 1329]	γὰρ ἔχει τὸν τρόπον τοῦτον	ἔτι	καὶ νῦν, τά τε περὶ
[7, 1325]	ὑποτίθενται τοῦτο ψεῦδος. οὐ γὰρ	ἔτι	καλὰς τὰς πράξεις ἐνδέχεται εἶναι
[7, 1334]	μὴ δύνασθαι χρῆσθαι τοῖς ἀγαθοῖς,	ἔτι	μᾶλλον τὸ μὴ δύνασθαι ἐν
[7, 1333]	τούτους τοὺς σκοποὺς καὶ παῖδας	ἔτι	ὄντας παιδευτέον καὶ τὰς ἄλλας
[7, 1328]	τοὺς ἀδικοῦντας. τοῦτο δὲ μᾶλλον	ἔτι	πρὸς τοὺς συνήθεις πάσχουσιν, ὅπερ
[7, 1336]	νόμος τοὺς τὴν ἡλικίαν ἔχοντας	ἔτι	τὴν ἱκνουμένην καὶ ὑπὲρ αὑτῶν
[7, 1335]	δοκεῖ πρὸς τὴν αὔξησιν, ἐὰν	ἔτι	τοῦ σπέρματος αὐξανομένου ποιῶνται τὴν
[7, 1329]	καταστῆσαι πρῶτον: διὸ καὶ νῦν	ἔτι	τῶν ἀπ' ἐκείνου τινὲς χρῶνται
[7, 1328]	πρὸς τοὺς ἔξωθεν ἀδικεῖν (ἐπιχειροῦντας,	ἔτι	χρημάτων τινὰ εὐπορίαν, ὅπως ἔχωσι
[7, 1336]	ἡλικίαν, ~(καὶ μέχρι τῶν ἑπτὰ	ἐτῶν,	ἀναγκαῖον οἴκοι τὴν τροφὴν ἔχειν.
[7, 1335]	ἡλικίας (πρὸς τὸν τῶν ἑβδομήκοντα	ἐτῶν	ἀριθμόν. περὶ μὲν οὖν τοῦ
[7, 1335]	ἀνδράσι μὲν ὁ τῶν ἑβδομήκοντα	ἐτῶν	ἀριθμὸς ἔσχατος, πεντήκοντα δὲ (γυναιξί,
[7, 1335]	ἁρμόττει περὶ τὴν τῶν ὀκτωκαίδεκα	ἐτῶν	ἡλικίαν συζευγνύναι, τοὺς δ' ἑπτὰ
[7, 1336]	ἐχομένην ταύτης ἡλικίαν μέχρι πέντε	ἐτῶν,	ἣν οὔτε πω πρὸς μάθησιν
[7, 1336]	μέχρι τῶν ἑνὸς καὶ εἴκοσιν	ἐτῶν.	οἱ γὰρ ταῖς ἑβδομάσι διαιροῦντες
[7, 1336]	δυσμένειαν. διελθόντων δὲ τῶν πέντε	ἐτῶν	τὰ δύο μέχρι τῶν ἑπτὰ
[7, 1335]	τὸν χρόνον τὸν τῶν πεντήκοντα	(ἐτῶν.	ὥστε τέτταρσιν ἢ πέντε ἔτεσιν
[7, 1326]	πρῶτον πλῆθος αὔταρκες πρὸς τὸ	εὖ	ζῆν ἐστι κατὰ τὴν πολιτικὴν
[7, 1331]	ὅτι μὲν οὖν τοῦ τε	εὖ	ζῆν καὶ τῆς εὐδαιμονίας ἐφίενται
[7, 1330]	συνδοκεῖ πᾶσι χρήσιμον εἶναι ταῖς	εὖ	κατεσκευασμέναις πόλεσιν ὑπάρχειν: δι' ἣν
[7, 1327]	(τὴν φύσιν μονόκωλον, τὰ δὲ	εὖ	κέκραται πρὸς ἀμφοτέρας τὰς δυνάμεις
[7, 1331]	γὰρ οὐδ' ἐπιχειροῦσιν ἐπιτίθεσθαι τοῖς	εὖ	παρεσκευασμένοις. ἐπεὶ δὲ δεῖ τὸ
[7, 1331]	ἐστὶν ἐν οἷς γίγνεται τὸ	εὖ	πᾶσι, τούτοιν δ' ἐστὶν ἓν
[7, 1325]	γὰρ ἄριστον αἱρετώτατον, τὸ δ'	εὖ	πράττειν ἄριστον. τοῦτο μὲν οὖν
[7, 1325]	γὰρ τὸν μηθὲν πράττοντα πράττειν	εὖ,	τὴν δ' εὐπραγίαν καὶ τὴν
[7, 1324]	γὰρ ἐν πλούτῳ τὸ ζῆν	εὖ	τίθενται ἐφ' ἑνός, οὗτοι καὶ
[7, 1324]	ἀληθές: ἀνάγκη γὰρ τόν γε	εὖ	φρονοῦντα πρὸς τὸν βελτίω σκοπὸν
[7, 1323]	καὶ δεῖ πάντας (αἱρεῖσθαι τοὺς	εὖ	φρονοῦντας, ἀλλ' οὐκ ἐκείνων ἕνεκεν
[7, 1330]	τὴν φύσιν. διόπερ ἐν (ταῖς	εὖ	φρονούσαις δεῖ διωρίσθαι πόλεσιν, ἐὰν
[7, 1327]	θυμοειδεῖς τὴν φύσιν τοὺς μέλλοντας	εὐαγώγους	ἔσεσθαι τῷ νομοθέτῃ πρὸς τὴν
[7, 1327]	χώραν: τὸ δ' εὐσύνοπτον τὸ	εὐβοήθητον	εἶναι τὴν χώραν ἐστίν. τῆς
[7, 1327]	τὸ ῥᾷον φέρειν τοὺς πολέμους	εὐβοηθήτους	εἶναι δεῖ κατ' ἀμφότερα τοὺς
[7, 1329]	ἀναγκαῖον ὑπάρχειν μετὰ τῆς ἀρετῆς,	εὐδαίμονα	δὲ πόλιν οὐκ εἰς μέρος
[7, 1333]	διὰ τοῦτο δεῖ τὴν πόλιν	εὐδαίμονα	νομίζειν (καὶ τὸν νομοθέτην ἐπαινεῖν,
[7, 1326]	πλεῖστοι προσήκειν μεγάλην εἶναι τὴν	εὐδαίμονα	πόλιν: εἰ δὲ τοῦτ' (ἀληθές,
[7, 1323]	αὐτῶν λόγων δεόμενον καὶ πόλιν	εὐδαίμονα	τὴν ἀρίστην εἶναι καὶ πράττουσαν
[7, 1324]	τρόπον τῆς πολιτείας εἶναι μόνον	εὐδαίμονά	φασιν. παρ' ἐνίοις δὲ καὶ
[7, 1329]	τῆς ὑποθέσεως: τὸ μὲν γὰρ	εὐδαιμονεῖν	ἀναγκαῖον ὑπάρχειν μετὰ τῆς ἀρετῆς,
[7, 1332]	δ' ἂν πολιτεύοιτο καθ' ἣν	εὐδαιμονεῖν	μάλιστα ἐνδέχεται τὴν πόλιν, δῆλον
[7, 1333]	τοῖς Λάκωσι τὸ ἄρχειν, οὐκ	εὐδαίμονες,	οὐδ' ὁ νομοθέτης ἀγαθός. ἔστι
[7, 1324]	καὶ πόλιν τὴν πλείστων ἄρχουσαν	εὐδαιμονεστάτην	ἂν εἶναι φαῖεν: εἴ τέ
[7, 1324]	δι' ἀρετὴν ἀποδέχεται, καὶ πόλιν	εὐδαιμονεστέραν	φήσει τὴν σπουδαιοτέραν. ἀλλὰ ταῦτ'
[7, 1334]	διότι μὲν οὖν τὴν μέλλουσαν	εὐδαιμονήσειν	(καὶ σπουδαίαν ἔσεσθαι πόλιν τούτων
[7, 1325]	πράττειν οὐκ ἀληθές: ἡ γὰρ	εὐδαιμονία	πρᾶξίς ἐστιν, ἔτι δὲ πολλῶν
[7, 1328]	ἐνδεχομένης ἀρίστης. ἐπεὶ δ' ἐστὶν	εὐδαιμονία	τὸ ἄριστον, αὕτη δὲ ἀρετῆς
[7, 1332]	τὴν πόλιν, δῆλον ὅτι τὴν	εὐδαιμονίαν	δεῖ, τί ἐστι, μὴ λανθάνειν.
[7, 1325]	τὴν δ' εὐπραγίαν καὶ τὴν	εὐδαιμονίαν	εἶναι ταὐτόν̓ ὅτι τὰ μὲν
[7, 1332]	εὐθὺς οὐκ ὀρθῶς ζητοῦσι τὴν	εὐδαιμονίαν,	ἐξουσίας ὑπαρχούσης. ἐπεὶ δὲ τὸ
[7, 1325]	ταῦτα λέγεται καλῶς καὶ τὴν	εὐδαιμονίαν	(εὐπραγίαν θετέον, καὶ κοινῇ πάσης
[7, 1328]	εἴη μάλιστ' εὐδαίμων, τὴν δ'	εὐδαιμονίαν	ὅτι χωρὶς ἀρετῆς ἀδύνατον ὑπάρχειν
[7, 1324]	μὴ πειθόμενος. (πότερον δὲ τὴν	εὐδαιμονίαν	τὴν αὐτὴν εἶναι φατέον ἑνός
[7, 1332]	διὸ καὶ νομίζουσιν ἄνθρωποι τῆς	εὐδαιμονίας	αἴτια τὰ ἐκτὸς εἶναι τῶν
[7, 1323]	ἐπεὶ καὶ τὴν εὐτυχίαν τῆς	εὐδαιμονίας	διὰ ταῦτ' ἀναγκαῖον ἑτέραν εἶναι
[7, 1325]	(μεθέξουσι καὶ τῆς ἐνδεχομένης αὐτοῖς	εὐδαιμονίας.	διοίσει μέντοι τῶν ταττομένων ἔνια
[7, 1323]	ὅτι μὲν οὖν ἑκάστῳ τῆς	εὐδαιμονίας	ἐπιβάλλει τοσοῦτον ὅσον περ ἀρετῆς
[7, 1331]	τε εὖ ζῆν καὶ τῆς	εὐδαιμονίας	ἐφίενται (πάντες, φανερόν, ἀλλὰ τούτων
[7, 1323]	ἐκεῖνα ταύταις, ~(καὶ τὸ ζῆν	εὐδαιμόνως,	εἴτ' ἐν τῷ χαίρειν ἐστὶν
[7, 1324]	καὶ καθ' ἑαυτὴν μία πόλις	εὐδαίμων,	~(ἣ πολιτεύεται δηλονότι καλῶς, εἴπερ
[7, 1323]	μάρτυρι τῷ θεῷ χρωμένοις, ὃς	εὐδαίμων	μέν ἐστι καὶ μακάριος, δι'
[7, 1328]	ἡ πόλις ἂν εἴη μάλιστ'	εὐδαίμων,	τὴν δ' εὐδαιμονίαν ὅτι χωρὶς
[7, 1327]	ἐπί τε τὰς πόλεις τὰς	εὐδοκιμούσας	τῶν Ἑλλήνων καὶ πρὸς πᾶσαν
[7, 1333]	(καὶ κατὰ τὸν λόγον ἐστὶν	εὐέλεγκτα	καὶ τοῖς ἔργοις ἐξελήλεγκται νῦν.
[7, 1331]	ἀξιοῦν καὶ τὸ τὴν χώραν	εὐέμβολον	ζητεῖν καὶ περιαιρεῖν τοὺς (ὀρεινοὺς
[7, 1335]	ἀθλητῶν χρήσιμος ἕξις πρὸς πολιτικὴν	εὐεξίαν	οὐδὲ πρὸς ὑγίειαν καὶ τεκνοποιίαν,
[7, 1330]	οὖν τὰς πολεμικὰς αὐτοῖς μὲν	εὐέξοδον	εἶναι χρή, τοῖς δ' ἐναντίοις
[7, 1326]	πολεμίοις εἶναι δυσέμβολον αὐτοῖς δ'	εὐέξοδον.	~(ἔτι δ' ὥσπερ τὸ πλῆθος
[7, 1328]	παρ' οἷς γὰρ ὀφείλεσθαι τὴν	εὐεργεσίαν	ὑπολαμβάνουσι, πρὸς τῷ βλάβει καὶ
[7, 1324]	δὲ ἔχειν τῇ περὶ αὐτὸν	εὐημερίᾳ:	τούτων δ' ὥσπερ ἐξ ἐναντίας
[7, 1336]	πάντα γὰρ ὅσα δυνατὸν (ἐθίζειν)	εὐθὺς	ἀρχομένων βέλτιον ἐθίζειν μέν, ἐκ
[7, 1335]	ἀκμῆς, ἐὰν γίγνηται κατὰ λόγον	εὐθὺς	ἡ γένεσις, τοῖς δὲ ἤδη
[7, 1336]	τῶν τοιούτων ἀστραβές. συμφέρει δ'	εὐθὺς	καὶ πρὸς τὰ ψύχη συνεθίζειν
[7, 1332]	δὲ τοῖς χεῖρον, οἱ δ'	εὐθὺς	οὐκ ὀρθῶς ζητοῦσι τὴν εὐδαιμονίαν,
[7, 1332]	ἥρωας ἡγούμεθα τῶν ἀνθρώπων διαφέρειν,	εὐθὺς	πρῶτον κατὰ τὸ σῶμα πολλὴν
[7, 1334]	ἔτι δὲ ἐπιθυμία, καὶ γενομένοις	εὐθὺς	ὑπάρχει τοῖς παιδίοις, ὁ δὲ
[7, 1335]	τῆς τεκνοποιίας συγκαταβήσεται τοῖς χρόνοις	εὐκαίρως:	ἔτι δὲ ἡ διαδοχὴ τῶν
[7, 1329]	καὶ περιουσίαν ὑπαρχόντων ἤδη τούτων	εὔλογον	λαμβάνειν τὴν αὔξησιν: (ὥστε καὶ
[7, 1336]	ἀναγκαῖον οἴκοι τὴν τροφὴν ἔχειν.	εὔλογον	οὖν ἀπολαύειν ἀπὸ τῶν ἀκουσμάτων
[7, 1326]	ὅτι χαλεπόν, ἴσως δ' ἀδύνατον,	εὐνομεῖσθαι	τὴν λίαν πολυάνθρωπον: τῶν γοῦν
[7, 1326]	τάξις τίς ἐστι, καὶ τὴν	εὐνομίαν	ἀναγκαῖον εὐταξίαν εἶναι, ὁ δὲ
[7, 1327]	ἀσύμφορον εἶναί φασι πρὸς (τὴν	εὐνομίαν,	καὶ τὴν πολυανθρωπίαν: γίνεσθαι μὲν
[7, 1327]	θάλατταν κοινωνίας, πότερον ὠφέλιμος ταῖς	εὐνομουμέναις	πόλεσιν ἢ βλαβερά, πολλὰ τυγχάνουσιν
[7, 1327]	ἡ χώρα τυγχάνοι κεκτημένη τοιαύτην	(εὐπαρακόμιστον.	περὶ δὲ τῆς πρὸς τὴν
[7, 1328]	ἀδικεῖν (ἐπιχειροῦντας, ἔτι χρημάτων τινὰ	εὐπορίαν,	ὅπως ἔχωσι καὶ πρὸς τὰς
[7, 1327]	καὶ πρὸς ἀσφάλειαν καὶ πρὸς	εὐπορίαν	τῶν ἀναγκαίων μετέχειν (τὴν πόλιν
[7, 1329]	εἶναι περὶ τούτους. ἀναγκαῖον γὰρ	εὐπορίαν	ὑπάρχειν τοῖς πολίταις, πολῖται δὲ
[7, 1332]	ἐπὶ τὰς τιμὰς καὶ τὰς	εὐπορίας	ἁπλῶς εἰσι κάλλισται πράξεις. τὸ
[7, 1326]	καὶ τῆς περὶ τὴν οὐσίαν	εὐπορίας	συμβαίνῃ ποιεῖσθαι (μνείαν, πῶς δεῖ
[7, 1328]	καὶ τὸ μάχιμον, καὶ τὸ	εὔπορον,	καὶ ἱερεῖς, καὶ κριτὰς τῶν
[7, 1325]	λέγεται καλῶς καὶ τὴν εὐδαιμονίαν	(εὐπραγίαν	θετέον, καὶ κοινῇ πάσης πόλεως
[7, 1325]	πράττοντα πράττειν εὖ, τὴν δ'	εὐπραγίαν	καὶ τὴν εὐδαιμονίαν εἶναι ταὐτόν̓
[7, 1325]	θεωρίας καὶ διανοήσεις: ἡ γὰρ	εὐπραξία	τέλος, ὥστε καὶ πρᾶξίς τις.
[7, 1329]	πολιτικῆς. διὸ δεῖ τοῖς μὲν	εὑρημένοις	ἱκανῶς χρῆσθαι, τὰ δὲ παραλελειμμένα
[7, 1331]	πολεμικωτάτην, ~(ἄλλως τε καὶ νῦν	εὑρημένων	τῶν περὶ τὰ βέλη καὶ
[7, 1329]	καὶ τὰ ἄλλα δεῖ νομίζειν	εὑρῆσθαι	πολλάκις ἐν τῷ πολλῷ χρόνῳ,
[7, 1330]	εἰ δὲ μή, τοῦτό γε	εὕρηται	διὰ τοῦ κατασκευάζειν ὑποδοχὰς ὀμβρίοις
[7, 1331]	τρόπων πλεονεκτήσουσιν, οὕτω τὰ μὲν	εὕρηται	τὰ δὲ δεῖ ζητεῖν καὶ
[7, 1331]	πρὸς τὸ τέλος φερούσας πράξεις	εὑρίσκειν	ἐνδέχεται γὰρ (ταῦτα καὶ διαφωνεῖν
[7, 1327]	ἔθνη καὶ τὰ περὶ τὴν	Εὐρώπην	θυμοῦ μέν ἐστι πλήρη, διανοίας
[7, 1329]	καὶ τὴν ἀκτὴν ταύτην τῆς	Εὐρώπης	Ἰταλίαν τοὔνομα λαβεῖν, ὅση τετύχηκεν
[7, 1331]	εἶναι καὶ χωρίς, ἔχουσαν τόπον	εὐσυνάγωγον	τοῖς τε ἀπὸ τῆς θαλάττης
[7, 1323]	καὶ κατὰ τὸν λόγον σκοπουμένοις	εὐσύνοπτόν	ἐστιν. τὰ μὲν γὰρ ἐκτὸς
[7, 1327]	τὸ πλῆθος τὸ τῶν ἀνθρώπων	εὐσύνοπτον	ἔφαμεν εἶναι δεῖν, οὕτω καὶ
[7, 1327]	καὶ τὴν χώραν: τὸ δ'	εὐσύνοπτον	τὸ εὐβοήθητον εἶναι τὴν χώραν
[7, 1326]	πλήθους ὑπερβολὴ πρὸς αὐτάρκειαν ζωῆς	εὐσύνοπτος.	περὶ (μὲν οὖν μεγέθους πόλεως
[7, 1329]	εἰκὸς αὐτήν, τὰ δ' εἰς	εὐσχημοσύνην	καὶ περιουσίαν ὑπαρχόντων ἤδη τούτων
[7, 1326]	ἐστι, καὶ τὴν εὐνομίαν ἀναγκαῖον	εὐταξίαν	εἶναι, ὁ δὲ λίαν ὑπερβάλλων
[7, 1336]	παρῆκεν ἑαυτοῦ προεισάγειν, οὐδὲ (τῶν	εὐτελῶν	ὑποκριτῶν, ὡς οἰκειουμένων τῶν θεατῶν
[7, 1330]	μὲν (ὅλην μὴ ποιεῖν πόλιν	εὔτομον,	κατὰ μέρη δὲ καὶ τόπους:
[7, 1330]	πρὸς τὰς ἄλλας πράξεις, ἂν	εὔτομος	ᾖ καὶ κατὰ τὸν νεώτερον
[7, 1333]	ὅτι πολλὴ χορηγία γίγνεται τῶν	εὐτυχημάτων,	οὕτω καὶ Θίβρων ἀγάμενος φαίνεται
[7, 1323]	τὴν φύσιν, ἐπεὶ καὶ τὴν	εὐτυχίαν	τῆς εὐδαιμονίας διὰ ταῦτ' ἀναγκαῖον
[7, 1334]	καὶ σωφρονεῖν, ἡ δὲ τῆς	εὐτυχίας	ἀπόλαυσις καὶ τὸ σχολάζειν μετ'
[7, 1336]	μέν, ἐκ προσαγωγῆς δ' ἐθίζειν:	(εὐφυὴς	δ' ἡ τῶν παίδων ἕξις
[7, 1327]	καὶ πόλεσιν ἐπίνεια καὶ λιμένας	εὐφυῶς	κείμενα πρὸς τὴν πόλιν, ὥστε
[7, 1331]	τῶν ἀρχόντων. εἴη δ' ἂν	εὔχαρις	ὁ τόπος, εἰ καὶ τὰ
[7, 1330]	ὑγιεινότεραι, δεύτερον δ' κατὰ βορέαν:	εὐχείμεροι	γὰρ αὗται μᾶλλον: ~(τῶν δὲ
[7, 1332]	οἵους εἶναι δεῖ τοὺς μέλλοντας	εὐχειρώτους	ἔσεσθαι τῷ νομοθέτῃ, διωρίσμεθα πρότερον:
[7, 1336]	νομοθέτην ἐξορίζειν ἐκ τοῦ γὰρ	εὐχερῶς	λέγειν ὁτιοῦν τῶν αἰσχρῶν γίνεται
[7, 1330]	αὐτῆς δὲ προσάντη τὴν θέσιν	εὔχεσθαι	δεῖ κατατυγχάνειν πρὸς τέτταρα βλέποντας,
[7, 1330]	μάλιστα μέν, εἰ δεῖ κατ'	εὐχήν,	δούλους εἶναι, μήτε ὁμοφύλων πάντων
[7, 1327]	θέσιν εἰ χρὴ ποιεῖν κατ'	εὐχήν,	πρός τε τὴν θάλατταν προσήκει
[7, 1325]	εἶναι περὶ τῆς μελλούσης κατ'	εὐχὴν	συνεστάναι πόλεως. οὐ γὰρ οἷόν
[7, 1331]	μᾶλλον: τὸ μὲν γὰρ λέγειν	εὐχῆς	ἔργον ἐστί, τὸ δὲ συμβῆναι
[7, 1332]	παρασκευάσαι τὸν νομοθέτην. διὸ κατατυχεῖν	εὐχόμεθα	(τῇ τῆς πόλεως συστάσει ὧν
[7, 1325]	δεῖ πολλὰ προϋ ποτεθεῖσθαι καθάπερ	εὐχομένους,	εἶναι μέντοι μηθὲν τούτων ἀδύνατον:
[7, 1336]	ὑγίειαν καὶ πρὸς πολεμικὰς (πράξεις	εὐχρηστότατον.	διὸ παρὰ πολλοῖς ἐστι τῶν
[7, 1324]	πρακτικὸν εἶναι βίον καὶ πολιτικόν,	ἐφ'	ἑκάστης γὰρ ἀρετῆς οὐκ εἶναι
[7, 1326]	εἰσὶν ἀμφισβητήσεις διὰ τοὺς ἕλκοντας	ἐφ'	ἑκατέραν τοῦ βίου τὴν ὑπερβολήν,
[7, 1324]	πλούτῳ τὸ ζῆν εὖ τίθενται	ἐφ'	ἑνός, οὗτοι καὶ τὴν πόλιν
[7, 1327]	πλῆθος τὸ τῶν ἀνθρώπων εὐσύνοπτον	ἔφαμεν	εἶναι δεῖν, οὕτω καὶ τὴν
[7, 1331]	εὖ ζῆν καὶ τῆς εὐδαιμονίας	ἐφίενται	(πάντες, φανερόν, ἀλλὰ τούτων τοῖς
[7, 1333]	πέλας ἄρχειν: ταῦτα γὰρ μεγάλην	ἔχει	βλάβην. δῆλον γὰρ ὅτι καὶ
[7, 1329]	νενεμῆσθαι συμφέρειν καὶ δίκαιόν ἐστιν:	ἔχει	γὰρ αὕτη ἡ διαίρεσις τὸ
[7, 1327]	τυγχάνον πολιτείας. τὴν αὐτὴν δ'	ἔχει	διαφορὰν καὶ τὰ τῶν Ἑλλήνων
[7, 1323]	δικαιοσύνη καὶ φρόνησις (τὴν αὐτὴν	ἔχει	δύναμιν καὶ μορφὴν ὧν μετασχὼν
[7, 1335]	λίαν πάρεγγυς εἶναι πολλὴν γὰρ	ἔχει	δυσχέρειαν: ἥ τε γὰρ αἰδὼς
[7, 1336]	φαῦλα, μάλιστα δ' αὐτῶν ὅσα	(ἔχει	ἢ μοχθηρίαν ἢ δυσμένειαν. διελθόντων
[7, 1330]	τό τε γὰρ ἴσον οὕτως	ἔχει	καὶ τὸ δίκαιον καὶ τὸ
[7, 1328]	ὁ θυμός. οὐ καλῶς δ'	ἔχει	λέγειν χαλεποὺς εἶναι πρὸς τοὺς
[7, 1333]	τῆς ψυχῆς, ὧν τὸ μὲν	ἔχει	λόγον καθ' αὑτό, τὸ δ'
[7, 1332]	δὲ (καὶ λόγῳ: μόνος γὰρ	ἔχει	λόγον: ὥστε δεῖ ταῦτα συμφωνεῖν
[7, 1333]	καθ' αὑτό, τὸ δ' οὐκ	ἔχει	μὲν καθ' αὑτὸ λόγῳ δ'
[7, 1323]	ἐστιν. τὰ μὲν γὰρ ἐκτὸς	ἔχει	πέρας, ὥσπερ ὄργανόν τι, πᾶν
[7, 1326]	καὶ τὰ περὶ τῆς χώρας	ἔχει.	περὶ μὲν γὰρ τοῦ ποίαν
[7, 1330]	πολιτικὰς πράξεις καὶ πολεμικὰς καλῶς	ἔχει.	πρὸς μὲν οὖν τὰς πολεμικὰς
[7, 1331]	ὁ τόπος ὅστις ἐπιφάνειάν τε	ἔχει	πρὸς τὴν τῆς θέσεως ἀρετὴν
[7, 1336]	οὔτε πω πρὸς μάθησιν καλῶς	ἔχει	προσάγειν οὐδεμίαν (οὔτε πρὸς ἀναγκαίους
[7, 1330]	καὶ τοῦ πνεύματος δύναμις τοιαύτην	ἔχει	τὴν φύσιν. διόπερ ἐν (ταῖς
[7, 1327]	πρὸς ἄλληλα: τὰ μὲν γὰρ	ἔχει	(τὴν φύσιν μονόκωλον, τὰ δὲ
[7, 1324]	διαφέρει δὲ οὐ μικρὸν ποτέρως	ἔχει	τὸ ἀληθές: ἀνάγκη γὰρ τόν
[7, 1330]	τόπων ἐρυμνῶν οὐ πάσαις ὁμοίως	ἔχει	τὸ συμφέρον ταῖς πολιτείαις: οἷον
[7, 1330]	ὁμονοητικώτερον. ὅπου γὰρ μὴ τοῦτον	ἔχει	τὸν τρόπον, οἱ μὲν ὀλιγωροῦσι
[7, 1331]	οὐκ ἔξεστιν. εἰ δὴ τοῦτον	ἔχει	τὸν τρόπον, οὐχ ὅτι τείχη
[7, 1329]	γεωργοῦν. ἐν Αἰγύπτῳ τε γὰρ	ἔχει	τὸν τρόπον τοῦτον ἔτι καὶ
[7, 1324]	δὲ οὐ δεσποστόν, ὥστε εἴπερ	ἔχει	τὸν τρόπον τοῦτον, οὐ δεῖ
[7, 1332]	τὸν λόγον, ἐὰν πεισθῶσιν ἄλλως	ἔχειν	βέλτιον. τὴν μὲν τοίνυν φύσιν
[7, 1335]	μέση τούτων. πεπονημένην μὲν οὖν	ἔχειν	δεῖ τὴν ἕξιν, πεπονημένην δὲ
[7, 1324]	δὲ τὸ μὲν ἄδικον οὐκ	ἔχειν,	ἐμπόδιον δὲ ἔχειν τῇ περὶ
[7, 1323]	τὴν ἀρίστην ἑκάστου ἀνάλογον τούτων	ἔχειν.	ἔτι δὲ τῆς ψυχῆς ἕνεκεν
[7, 1336]	ἐτῶν, ἀναγκαῖον οἴκοι τὴν τροφὴν	ἔχειν.	εὔλογον οὖν ἀπολαύειν ἀπὸ τῶν
[7, 1323]	ὑπεροχαῖς. τῆς μὲν γὰρ ἀρετῆς	ἔχειν	ἱκανὸν εἶναι νομίζουσιν ὁποσονοῦν, πλούτου
[7, 1333]	τὰς πράξεις δ' ἀνάλογον ἐροῦμεν	ἔχειν,	καὶ δεῖ τὰς τοῦ φύσει
[7, 1331]	συσσίτια ἁρμόττει τόπον ἐπιτήδειόν τε	ἔχειν	καὶ τὸν αὐτόν, ὅσα μὴ
[7, 1330]	χρῆσθαι, καὶ τούτου τὴν ἐπιμέλειαν	ἔχειν	μὴ παρέργως. οἷς γὰρ πλείστοις
[7, 1328]	κοινωνοῦντας ἀναγκαῖον καὶ ἐν αὑτοῖς	ἔχειν	ὅπλα πρός τε τὴν ἀρχήν,
[7, 1329]	τοῖς θεοῖς καὶ τὴν ἀνάπαυσιν	ἔχειν	περὶ αὐτοὺς τοὺς διὰ τὸν
[7, 1326]	πῶς δεῖ καὶ τίνα τρόπον	ἔχειν	πρὸς τὴν χρῆσιν αὐτῆς: πολλαὶ
[7, 1330]	τειχῶν, οἱ μὴ φάσκοντες δεῖν	ἔχειν	τὰς τῆς ἀρετῆς ἀντιποιουμένας πόλεις
[7, 1324]	ἄδικον οὐκ ἔχειν, ἐμπόδιον δὲ	ἔχειν	τῇ περὶ αὐτὸν εὐημερίᾳ: τούτων
[7, 1331]	περὶ τὴν τῶν ἱερῶν οἰκοδομημάτων	ἔχειν	τὴν τάξιν. τῶν δ' ἀρχείων
[7, 1329]	πολιτείας οἴεσθαι δεῖ τὸν αὐτὸν	ἔχειν	τρόπον. ὅτι δὲ πάντα ἀρχαῖα,
[7, 1331]	ἐπιμελητέον, ὅπως καὶ πρὸς κόσμον	ἔχῃ	τῇ πόλει πρεπόντως καὶ πρὸς
[7, 1330]	ὀλιγωροῦσι τῆς πρὸς τοὺς ὁμόρους	(ἔχθρας,	οἱ δὲ λίαν φροντίζουσι καὶ
[7, 1331]	καὶ τὰ γυμνάσια τῶν πρεσβυτέρων	ἔχοι	τὴν τάξιν ἐνταῦθα: πρέπει γὰρ
[7, 1336]	τὴν ταύτῃ παραπλησίαν: τὴν δ'	ἐχομένην	ταύτης ἡλικίαν μέχρι πέντε ἐτῶν,
[7, 1323]	οὐδὲ διὰ τὴν τύχην ἐστίν̓	ἐχόμενον	(δ' ἐστὶ καὶ τῶν αὐτῶν
[7, 1333]	φύσιν: βέλτιον δὲ τὸ λόγον	ἔχον.	διῄρηταί τε διχῇ, καθ' ὅνπερ
[7, 1334]	τε ἄλογον καὶ τὸ λόγον	ἔχον,	καὶ τὰς ἕξεις τὰς τούτων
[7, 1326]	τῆς φύσεως ὁτὲ (δὲ φαύλως	ἔχον,	οἷον πλοῖον σπιθαμιαῖον μὲν οὐκ
[7, 1323]	φαίη μακάριον τὸν μηθὲν μόριον	ἔχοντα	ἀνδρείας μηδὲ σωφροσύνης μηδὲ δικαιοσύνης
[7, 1336]	ὁ νόμος τοὺς τὴν ἡλικίαν	ἔχοντας	ἔτι τὴν ἱκνουμένην καὶ ὑπὲρ
[7, 1332]	πρῶτον κατὰ τὸ σῶμα πολλὴν	ἔχοντες	ὑπερβολήν, εἶτα κατὰ (τὴν ψυχήν,
[7, 1333]	Λάκωνες Παυσανίᾳ τῷ βασιλεῖ, καίπερ	(ἔχοντι	τηλικαύτην τιμήν. οὔτε δὴ πολιτικὸς
[7, 1334]	καὶ τὸ ἄλογον τοῦ λόγον	ἔχοντος.	φανερὸν δὲ καὶ τοῦτο: θυμὸς
[7, 1330]	γὰρ πρὸς ἕω τὴν ἔγκλισιν	ἔχουσαι	καὶ πρὸς τὰ πνεύματα (τὰ
[7, 1331]	χρῆσθαι ταῖς πόλεσιν, καὶ ὡς	ἐχούσαις	τείχη καὶ ὡς μὴ (ἐχούσαις,
[7, 1331]	ἐχούσαις τείχη καὶ ὡς μὴ	(ἐχούσαις,	τοῖς δὲ μὴ κεκτημένοις οὐκ
[7, 1326]	τὴν οἰκείαν ὕλην ὑπάρχειν (ἐπιτηδείως	ἔχουσαν.	ἔστι δὲ πολιτικῆς χορηγίας πρῶτον
[7, 1331]	δεῖ ταύτης εἶναι καὶ χωρίς,	ἔχουσαν	τόπον εὐσυνάγωγον τοῖς τε ἀπὸ
[7, 1335]	γὰρ φαίνεται τὰ γεννώμενα τῆς	ἐχούσης	ὥσπερ τὰ φυόμενα τῆς γῆς.
[7, 1325]	δὲ πολλῶν καὶ καλῶν τέλος	ἔχουσιν	αἱ τῶν δικαίων καὶ σωφρόνων
[7, 1332]	δέ, καὶ τὸ καλῶς ἀναγκαίως	ἔχουσιν	αἱρετώτερον μὲν γὰρ μηδενὸς δεῖσθαι
[7, 1323]	ἢ μηθὲν ὄφελος εἶναι τοῖς	(ἔχουσιν,	τῶν δὲ περὶ ψυχὴν ἕκαστον
[7, 1328]	ἔτι χρημάτων τινὰ εὐπορίαν, ὅπως	ἔχωσι	καὶ πρὸς τὰς καθ' αὑτοὺς
[7, 1330]	ὑγίειαν αἵ τε γὰρ πρὸς	ἕω	τὴν ἔγκλισιν ἔχουσαι καὶ πρὸς