>

Livre, Chap.
[5, 8]	περὶ αὐτῆς. Τίκτει δὲ καὶ	ἡ	ἀηδὼν τοῦ θέρους ἀρχομένου, τίκτει
[5, 12]	ὀχεύεται καὶ κύει, μᾶλλον δ´	ἡ	αἴξ· καὶ οἱ ἄρρενες δ´
[5, 8]	πελάγει σχεδὸν ἀεί. Τίκτει δ´	ἡ	ἁλκυὼν περὶ πέντε ᾠά. Ἡ
[5, 16]	τῶν τευθίδων ἔχει. Διαφέρει δ´	ἡ	ἄρρην τευθὶς τῆς θηλείας· ἔχει
[5, 13]	ᾖ, ἐνταῦθα συνίσταται πρῶτον αὐτῶν	ἡ	ἀρχή. Αἱ δὲ κόγχαι καὶ
[5, 17]	τοῖς ἐκ τῶν σκωλήκων περιρρηγνυμένοις	ἡ	ἀρχὴ γίνεται τῆς γενέσεως ὑφ´
[5, 13]	καθ´ ἕκαστον ἐνιαυτὸν φανερά ἐστιν	ἡ	αὔξησις τοῖς διαστήμασι τοῖς ἐν
[5, 18]	{Ἔστι δὲ τῶν μὲν ἄλλων	ἡ	γένεσις ἐν τοῖς κοίλοις τοῦ
[5, 8]	ὁ μὲν λάρος τοῦ θέρους,	ἡ	δ´ αἴθυια ἀρχομένου τοῦ ἔαρος
[5, 5]	ἡ μὲν ἐπὶ τὸ ὄπισθεν,	ἡ	δ´ ἐπὶ τὸ στόμα ποιεῖται.
[5, 16]	φύσις τῶν μελῶν οὔπω διάδηλος,	ἡ	δ´ ὅλη μορφὴ φανερά. Διὰ
[5, 21]	πρῶτον μακρὰ γίνεται καὶ διαρθροῦται·	ἡ	δὲ γένεσίς ἐστι τούτοις τοῦ
[5, 12]	μὲν ἄρρην μεγάλην καὶ βαρεῖαν,	ἡ	δὲ θήλεια μείζω καὶ λαμπροτέραν
[5, 12]	μέχρι ἐτῶν τριάκοντα καὶ τριῶν,	ἡ	δὲ θήλεια ὀχεύεται μέχρι τετταράκοντα
[5, 12]	περὶ πέντε καὶ τριάκοντα ἔτη,	ἡ	δὲ θήλεια πλείω τῶν τετταράκοντα·
[5, 2]	συνίοντες, ἀλλ´ ὁ μὲν ὀρθός,	ἡ	δὲ θήλεια ὑποτίθησιν αὑτήν· εἰσὶ
[5, 11]	δὲ γίνεται μᾶλλον ἡ περιστερά·	ἡ	δὲ πελειὰς καὶ μέλαν καὶ
[5, 17]	οὖν τούτων ἕτερον οὐδὲν γίνεται·	ἡ	δὲ πλατεῖα προσπέφυκέ τε μόνη
[5, 9]	σαργὸς δίς, ἔαρος καὶ μετοπώρου·	ἡ	δὲ σάλπη τοῦ μετοπώρου ἅπαξ.
[5, 12]	μὲν τῆς θηλείας φωνὴ βραχεῖα,	ἡ	δὲ τοῦ ἄρρενος ἔχει μῆκος.
[5, 9]	δὲ καὶ τὰ πετραῖα δίς,	ἡ	δὲ τρίγλη μόνη τρίς. Τεκμαίρονται
[5, 12]	ἐλάττους τῶν ἐν τοῖς πρανέσιν)	ἡ	δὲ φωνὴ μεταβάλλουσα ἐν ἐνίοις
[5, 17]	σκληραί, κἄπειτα περιρραγέντος τοῦ κελύφους	ἡ	ἐμπὶς ἄνω ἐπικάθηται, ἕως ἂν
[5, 27]	πρὸς τὴν γένεσιν τῶν ἐκγόνων	ἡ	ἐπιοῦσα ὥρα συμφέρει. Ἡ μὲν
[5, 3]	τὰ ζῳοτόκα, οἷον χελώνη καὶ	ἡ	θαλαττία καὶ ἡ χερσαία. Ἔχουσι
[5, 24]	τἆλλα ἔντομα. Ἔχει δὲ καὶ	ἡ	θήλεια αἰδοῖον ἐσχισμένον· θήλεια δ´
[5, 16]	τευθὶς τῆς θηλείας· ἔχει γὰρ	ἡ	θήλεια, ἐάν τις διαστείλας θεωρήσῃ
[5, 4]	πλὴν ἐπὶ χελώνης, τούτων δ´	ἡ	θήλεια ἕνα πόρον ἔχει, καίτοι
[5, 4]	τὸν ἄρρενα· χάσκει δὲ καὶ	ἡ	θήλεια καὶ ὁ ἄρρην, καὶ
[5, 12]	ὀχεύει πρῶτον ὀκτάμηνος, τίκτει δ´	ἡ	θήλεια μὲν ἐνιαυσία (οὕτω γὰρ
[5, 12]	τόκον ἓν ἔτος διαλιποῦσα ὀχεύεται	ἡ	θήλεια. Ὁ δ´ ἐλέφας ἄρχεται
[5, 16]	Γίνεται δ´ ὅταν πρῶτον ἀπορράνῃ	ἡ	θήλεια, οἱονεὶ χάλαζα· ἐκ γὰρ
[5, 2]	τῶν δὲ δασυπόδων καὶ πολλάκις	ἡ	θήλεια προτέρα ἀναβαίνει ἐπὶ τὸν
[5, 7]	ὅσα γε ὑφαίνει ἀράχνια· ὅταν	ἡ	θήλεια σπάσῃ τῶν ἀποτεταμένων ἀραχνίων
[5, 6]	ἐπιστρέφει. Ἄλλο μὲν οὖν οὐδὲν	ἡ	θήλεια τοῦ ἄρρενος διαφέρει· τὸ
[5, 12]	μονοτόκον. Ἄρχεται δὲ τῆς ὀχείας	ἡ	θήλεια τριετὴς οὖσα καὶ ὁ
[5, 17]	Τὸ μὲν οὖν πρῶτον αὐτὴ	ἡ	ἰλὺς σηπομένη χρῶμα λαμβάνει λευκόν,
[5, 19]	ἄστρων ἐπιτολαῖς, καὶ ὅταν κατασκήψῃ	ἡ	ἶρις· ὅλως δ´ οὐ γίνεται
[5, 15]	ᾠά. Τῶν δὲ κυφῶν καρίδων	ἡ	κύησίς ἐστι περὶ τέτταρας μῆνας.
[5, 19]	πάχει. Φέρει δ´ ἀπὸ πάντων	ἡ	μέλιττα ὅσα ἐν κάλυκι ἀνθεῖ,
[5, 19]	πρότερον ἐκ τούτου, ἀλλ´ εὐθέως	ἡ	μέλιττα, ὡς φασίν. Ὅταν δὲ
[5, 19]	~Εἰσὶ δὲ γένη τῶν μελιττῶν,	ἡ	μὲν ἀρίστη μικρὰ καὶ στρογγύλη
[5, 9]	ὁ σμῦρος καὶ ἡ σμύραινα·	ἡ	μὲν γὰρ σμύραινα ποικίλον καὶ
[5, 5]	τὸν μυκτῆρα. Τὴν δὲ νεῦσιν	ἡ	μὲν ἐπὶ τὸ ὄπισθεν, ἡ
[5, 9]	ὁ ἄρρην τοῦ θήλεος, ὅτι	ἡ	μὲν ἔχει ὁ δ´ οὐκ
[5, 2]	οὗ διατρίβειν εἰώθασιν· ὀχεύεται δ´	ἡ	μὲν θήλεια συγκαθιεῖσα καὶ διαβαίνουσα,
[5, 16]	φαλάγγια, πολλὰ τὸ πλῆθος· ὧν	ἡ	μὲν καθ´ ἕκαστα φύσις τῶν
[5, 9]	ἐλαχίστου μέγιστα γίνεται τάχιστα, πλὴν	ἡ	μὲν σμύραινα πᾶσαν ὥραν τίκτει,
[5, 12]	θήλειαι, ὅταν φοβηθῶσιν. Ἔστι δ´	ἡ	μὲν τῆς θηλείας φωνὴ βραχεῖα,
[5, 13]	καὶ χωρίζεται ὁ τράχηλος καὶ	ἡ	μήκων· μεταξὺ γὰρ τούτων τὸ
[5, 11]	ἡ φάττα ἐστί, δεύτερον δ´	ἡ	οἰνάς· αὕτη δὲ μικρῷ μείζων
[5, 16]	δέ τίς ἐστιν ἡ πρόσφυσις	ἡ	ὀμφαλώδης, οὔπω ὦπται, πλὴν ὅτι
[5, 12]	ἄλλην· εἰ δὲ μή, ὀλιγοχρονιωτέρα	ἡ	ὀχεία γίνεται καὶ μικρότερα τὰ
[5, 4]	ταχέως ἀπολύεσθαι παραπεσόντας, ἐπεὶ ὦπται	ἡ	ὀχεία καὶ ἐπὶ τούτων γινομένη
[5, 6]	τῇ γῇ (ἤδη γὰρ ὦπται	ἡ	ὀχεία πάντων τῶν τοιούτων) ἐνιαχοῦ
[5, 17]	χιόνι τῇ παλαιᾷ. Γίνεται δ´	ἡ	παλαιὰ ἐρυθροτέρα, διὸ καὶ οἱ
[5, 11]	καὶ πελειάς. Ἐλάττων μὲν οὖν	ἡ	πελειάς, τιθασσὸν δὲ γίνεται μᾶλλον
[5, 11]	πελειάς, τιθασσὸν δὲ γίνεται μᾶλλον	ἡ	περιστερά· ἡ δὲ πελειὰς καὶ
[5, 14]	τὰς κνημῖδας ὑποτιθέασι, καὶ ἧττον	ἡ	πληγὴ ψοφεῖ. Σπανιώτατος δὲ γίνεται
[5, 13]	αὐτῆς ὄστρακον. Ἔστι δὲ καὶ	ἡ	πορφύρα καὶ ὁ κῆρυξ ἀμφότερα
[5, 13]	δὲ μέγεθος τῆς γλώττης ἔχει	ἡ	πορφύρα μεῖζον δακτύλου, ᾧ νέμεται
[5, 13]	κῆρυξ ἀμφότερα μακρόβια· ζῇ γὰρ	ἡ	πορφύρα περὶ ἔτη ἕξ, καὶ
[5, 14]	κάτω· κατὰ πλείω δ´ ἐστὶν	ἡ	πρόσφυσις. {Ἄνωθεν δ´ οἱ μὲν
[5, 16]	προσηρτημένοι. Ποία δέ τίς ἐστιν	ἡ	πρόσφυσις ἡ ὀμφαλώδης, οὔπω ὦπται,
[5, 9]	καλοῦσιν ἀφαρέα. Τῶν δὲ σελαχῶν	ἡ	ῥίνη μόνη τίκτει δίς· τίκτει
[5, 17]	μὴ καίεσθαι συστάσεις τινὰς ζῴων,	ἡ	σαλαμάνδρα ποιεῖ φανερόν· αὕτη γάρ,
[5, 16]	ἀποτίκτουσιν· τὸ δ´ ᾠόν, ὥσπερ	ἡ	σηπία, ἀποτίκτει συνεχές. Ἔστι δὲ
[5, 16]	δὲ καὶ ὁ τεῦθος καὶ	ἡ	σηπία βραχύβιον· οὐ γὰρ διετίζουσιν,
[5, 16]	ἐπῳάζει, ὁ δὲ πολύπους καὶ	ἡ	σηπία καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα
[5, 16]	κυήματα αὐτῶν ᾖ, μάλιστα μὲν	ἡ	σηπία· πολλάκις γὰρ ὑπερφαίνεται πρὸς
[5, 10]	τοῖς πρώτοις τίκτει τῶν θαλαττίων	ἡ	σηπία. Τίκτει δὲ πᾶσαν ὥραν,
[5, 9]	Διαφέρει δ´ ὁ σμῦρος καὶ	ἡ	σμύραινα· ἡ μὲν γὰρ σμύραινα
[5, 9]	δὲ τίκτει πᾶσαν ὥραν, οἷον	ἡ	σμύραινα. Τίκτει δ´ αὕτη ᾠὰ
[5, 4]	τρόπους τὴν ὀχείαν· χρονιωτέρα γὰρ	ἡ	συμπλοκὴ πάντων τῶν ζῳοτόκων ἐστὶν
[5, 13]	τοῦ τραχήλου· τούτων δ´ ἐστὶν	ἡ	σύμφυσις πυκνή, τὸ δὲ χρῶμα
[5, 17]	τῆς ὀχείας ἐν ταῖς ἑπτὰ	ἡ	σύστασις γίνεται, ἐν δὲ ταῖς
[5, 19]	τοῦ ἀπαντικρὺ γίνεται. Φύει δ´	ἡ	σχάδων πόδας καὶ πτερά, ὅταν
[5, 8]	τὸ θέρος· αὕτη δ´ ἐστὶν	ἡ	τοῦ ἔαρος ὥρα, ἐν ᾗ
[5, 14]	φυομένοις ἀπὸ τῆς προσφύσεως οὖσα	ἡ	τροφή. Ἀσθενέστεροι δ´ εἰσὶν οἱ
[5, 11]	περιστερᾶς· ἐλάχιστον δὲ τῶν τοιούτων	ἡ	τρυγών. Τίκτουσι δ´ αἱ περιστεραὶ
[5, 12]	τοῦ ἄρρενος ἔχει μῆκος. Καὶ	ἡ	τῶν κυνῶν δὲ γηρασκόντων γίνεται
[5, 12]	συγκατατακλιθέντες πλησιάζουσιν. Κυΐσκεται δὲ μάλιστα	ἡ	ὗς, ἐπειδὰν θυῶσα καταβάλλῃ τὰ
[5, 11]	Μέγιστον μὲν οὖν τῶν τοιούτων	ἡ	φάττα ἐστί, δεύτερον δ´ ἡ
[5, 23]	ὁμοίως, ἐπεὶ ἄτακτός γε δοκεῖ	ἡ	φθορὰ αὐτῶν, καὶ γίνεσθαι ὅπως
[5, 1]	γὰρ τοῦ ᾠὸν γεννῆσαι δύναται	ἡ	φύσις αὐτῶν ἐπιτελεῖν) ἂν μή
[5, 8]	τῶν ζῴων. Βούλεται μὲν οὖν	ἡ	φύσις τῶν πλείστων περὶ τὸν
[5, 2]	ἐπαναβαίνων ὀχεύει. Ὀχεύεται δὲ καὶ	ἡ	φώκη καθάπερ τὰ ὀπισθουρητικὰ τῶν
[5, 12]	τὸ πολύ, καθάπερ εἴπομεν, διαφέρει	ἡ	φωνὴ τῶν ἀρρένων καὶ τῶν
[5, 17]	πάντες. Ἐν δὲ Κύπρῳ, οὗ	ἡ	χαλκῖτις λίθος καίεται, ἐπὶ πολλὰς
[5, 3]	χελώνη καὶ ἡ θαλαττία καὶ	ἡ	χερσαία. Ἔχουσι δέ τι εἰς
[5, 24]	περιρραγῆναι τὸ κέλυφος. {Ὅταν δ´	ἡ	ὥρα ἔλθῃ περὶ τροπάς, ἐξέρχονται
[5, 12]	δ´ οἱ μὲν ἄρρενες, ὅταν	ἡ	ὥρα τῆς ὀχείας ᾖ, αἱ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 15/01/2009