HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Histoire des animaux, livre V

Liste des contextes (ordre alphabétique)


φ  =  88 formes différentes pour 166 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

>
Livre, Chap.
[5, 15]   φανερά, προσβλέποντι δὲ συνεστηκός τι  φαίνεται·   καὶ γίνεται δὲ μέγιστα οὐ
[5, 15]   ἀποβάλλει συνεστηκὸς καὶ ἀθρόον, ὥσπερ  φαίνεται   καὶ ἐκτός· εἶτ´ ἐκ τούτων
[5, 7]   μόριον ἐπὶ μὲν ἐνίων καὶ  φαίνεται   μεῖζον ὂν κατὰ λόγον
[5, 9]   ἐκ τοῦ γόνου· τρὶς γὰρ  φαίνεται   γόνος περί τινας τόπους.
[5, 10]   ὀστρακόδερμα ἔν τε τῷ ἔαρι  φαίνεται   τὰ καλούμενα ᾠὰ ἔχοντα καὶ
[5, 10]   δὲ τῶν ᾠῶν. Κύοντες δὲ  φαίνονται   καὶ οἱ κοχλίαι πάντες ὁμοίως
[5, 24]   οἱ μὲν μικροί, οἳ πρῶτοι  φαίνονται   καὶ τελευταῖοι ἀπόλλυνται, οἱ δὲ
[5, 14]   Σημεῖον δέ· ὅταν γὰρ ληφθῶσι,  φαίνονται   μεστοὶ ἰλύος· ὅπερ συμβαίνει καὶ
[5, 17]   τρέφονταί τε καὶ κόπρον ἔχοντες  φαίνονται·   {ὅταν δ´ ἐκ τῶν σκωλήκων
[5, 16]   τὸ λευκὸν ἀφανίζεται. Μέγιστοι δὲ  φαίνονται   πρῶτον, ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς
[5, 17]   δ´ ἐλάττους τῶν ἑτέρων) τὰ  φαλάγγια   ἀποκτείναντες φέρουσι πρὸς τειχίον
[5, 7]   καὶ αἱ σπονδύλαι καὶ τὰ  φαλάγγια,   καὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτόν
[5, 16]   πολυπόδια, καὶ ἐξέρπει, ὥσπερ τὰ  φαλάγγια,   πολλὰ τὸ πλῆθος· ὧν
[5, 22]   ἐλάττω τὸ πλῆθος, τὰ δὲ  φαλάγγια   πολὺ τὸ πλῆθος· καὶ αὐξηθέντα
[5, 17]   ἐκ ζῴων τῶν συγγενῶν, οἷον  φαλάγγιά   τε καὶ ἀράχνια ἐκ φαλαγγίων
[5, 7]   τῶν ὀχευομένων. Ποιοῦνται δὲ τὰ  φαλάγγια   τὴν ὀχείαν τόνδε τὸν τρόπον,
[5, 22]   τούτῳ ἐπῳάζουσαι ζῳοποιοῦσιν. Τὰ δὲ  φαλάγγια   τίκτει εἰς γύργαθον πλεξάμενα παχύν,
[5, 22]   γίνονται καὶ τριακόσια περὶ ἓν  φαλάγγιον.   Ἐκ δὲ μικρῶν τέλειοι οἱ
[5, 22]   καὶ αὐξηθέντα περιέχει κύκλῳ τὸ  φαλάγγιον,   καὶ ἀποκτείνει τὴν τεκοῦσαν ἐκβάλλοντα,
[5, 17]   φαλάγγιά τε καὶ ἀράχνια ἐκ  φαλαγγίων   καὶ ἀραχνίων, καὶ ἀττέλαβοι καὶ
[5, 16]   διάδηλος, δ´ ὅλη μορφὴ  φανερά.   Διὰ δὲ τὴν μικρότητα καὶ
[5, 13]   ἕξ, καὶ καθ´ ἕκαστον ἐνιαυτὸν  φανερά   ἐστιν αὔξησις τοῖς διαστήμασι
[5, 15]   Ταῦτα δὲ διαστέλλοντι μὲν γίνεται  φανερά,   προσβλέποντι δὲ συνεστηκός τι φαίνεται·
[5, 14]   οἱ μὲν ἄλλοι πόροι συγκεκλεισμένοι,  φανεροὶ   δ´ εἰσὶ τέτταρες πέντε·
[5, 7]   δ´ ἧττον. Τοῦτο δ´ ἐστὶ  φανερόν,   ἄν τις διαιρῇ τὰς ὀχευομένας
[5, 17]   τινὰς ζῴων, σαλαμάνδρα ποιεῖ  φανερόν·   αὕτη γάρ, ὡς φασί, διὰ
[5, 1]   τούτων ἐν τοῖς ἐχομένοις ἔσται  φανερόν·   σχεδὸν γὰρ παραπλήσια συμβαίνει καὶ
[5, 19]   τὰ σμήνη, ὅταν ἐρινεὸν σῦκον  φανῇ·   σχάδονας δ´ ἀρίστας ποιοῦσιν, ὅταν
[5, 13]   δ´ ἐπίδηλον οὐδεμίαν οὗτοι λαμβάνουσιν.  Φασὶ   δ´ αὐτοὺς οἱ ἁλιεῖς ἅμα
[5, 9]   ἔχει καὶ ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν.  Φασὶ   δ´ ὥσπερ καὶ τἆλλα, τὸν
[5, 13]   λάβῃ, παραχρῆμα ἐξαιρούμενον δίεφθον εἶναι.  Φασὶ   δὲ καὶ σίνος μέγιστον εἶναι
[5, 5]   ποιοῦνται τὰς κοτυληδόνας πρὸς ἀλλήλας.  Φασὶ   δέ τινες καὶ τὸν ἄρρενα
[5, 17]   ποιεῖ φανερόν· αὕτη γάρ, ὡς  φασί,   διὰ τοῦ πυρὸς βαδίζουσα κατασβέννυσι
[5, 4]   Εἰσὶ δέ τινες οἳ ἑωρακέναι  φασὶ   καὶ συνεχόμενα τῶν σελαχῶν ἔνια
[5, 18]   ἑσμοὶ ἀφίενται πλεῖστοι. Οἱ δέ  φασι   τὸν μὲν τῶν κηφήνων γόνον
[5, 25]   τὸν τρόπον, ὥσπερ Ἀλκμᾶνά τέ  φασι   τὸν ποιητὴν καὶ Φερεκύδην τὸν
[5, 25]   ὄρνιθες ἔχουσι, καὶ οἱ καλούμενοι  φασιανοὶ   ἐὰν μὴ κονιῶνται, διαφθείρονται ὑπὸ
[5, 19]   ἐκ τοῦ στόματος, ὅσοι φέρειν  φασὶν   ἄλλοθεν, εἶθ´ οὕτω τὸ μέλι
[5, 5]   καθ´ ὃν ἔνιοι καὶ ὀχεύεσθαί  φασιν   αὐτάς. ~Τὰ δὲ μαλακόστρακα ὀχεύεται,
[5, 14]   εἰσὶ τέτταρες πέντε· διό  φασιν   ἔνιοι τούτους εἶναι καθ´ οὓς
[5, 19]   ἀλλ´ εὐθέως μέλιττα, ὡς  φασίν.   Ὅταν δὲ τέκῃ ἐν τῷ
[5, 19]   τὸ ἄναρχοι εἶναι, ἀλλ´ ὡς  φασίν,   ὅτι συμβάλλονται εἰς τὴν γένεσιν
[5, 18]   πάντες ὑπολαμβάνουσιν. Οἱ μὲν γάρ  φασιν   οὐ τίκτειν οὐδ´ ὀχεύεσθαι τὰς
[5, 18]   μελιττῶν οὐκ ἐγγίνεται. Οἱ δέ  φασιν   ὀχεύεσθαι, καὶ εἶναι ἄρρενας μὲν
[5, 14]   Ἔχει δὲ καὶ αἴσθησιν, ὡς  φασίν.   Σημεῖον δέ· ἐὰν γὰρ μέλλοντος
[5, 11]   μὲν οὖν τῶν τοιούτων  φάττα   ἐστί, δεύτερον δ´ οἰνάς·
[5, 12]   δ´ ἄρρην γεννᾷ μὲν ὀκτάμηνος,  φαῦλα   μέντοι πρὶν γενέσθαι ἐνιαύσιος. Οὐ
[5, 19]   τῇ γλυκύτητι καὶ τῷ πάχει.  Φέρει   δ´ ἀπὸ πάντων μέλιττα
[5, 19]   ἀρίστας ποιοῦσιν, ὅταν μέλι ἐργάζωνται.  Φέρει   δὲ κηρὸν μὲν καὶ ἐριθάκην
[5, 19]   μέλι ὅτι οὐ ποιεῖ, ἀλλὰ  φέρει   τὸ πῖπτον, σημεῖον· {ἐν μιᾷ
[5, 12]   τὸ μακρότατον· ἔλαττον δ´ οὐ  φέρει   τῶν ἑξήκονθ´ ἡμερῶν, ἀλλ´ ἄν
[5, 18]   μὲν τῶν κηφήνων γόνον αὐτὰς  φέρειν   ἀπό τινος ὕλης τῶν προειρημένων,
[5, 18]   ἀλλὰ φέρειν τὸν γόνον, καὶ  φέρειν   οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ ἄνθους
[5, 12]   τριχώσει τῆς ἥβης. Ἄρχεται δὲ  φέρειν   τὸ σπέρμα περὶ τὰ δὶς
[5, 18]   οὐδ´ ὀχεύεσθαι τὰς μελίττας, ἀλλὰ  φέρειν   τὸν γόνον, καὶ φέρειν οἱ
[5, 19]   λέγουσιν, ἐκ τοῦ στόματος, ὅσοι  φέρειν   φασὶν ἄλλοθεν, εἶθ´ οὕτω τὸ
[5, 25]   τέ φασι τὸν ποιητὴν καὶ  Φερεκύδην   τὸν Σύριον. Καὶ ἐν νόσοις
[5, 17]   τινα κινεῖται προσπεφυκότα, ἔπειτ´ ἀπορραγέντα  φέρεται   κατὰ τὸ ὕδωρ, αἱ καλούμεναι
[5, 17]   τῶν ἑτέρων) τὰ φαλάγγια ἀποκτείναντες  φέρουσι   πρὸς τειχίον τι τοιοῦτον
[5, 19]   ταύτην τὴν ὥραν, ἀφ´ οὗ  φέρουσι   τὸ μέλι. Κατάγεται δὲ καὶ
[5, 19]   μὲν ἐξ ἀνθέων, κήρωσιν δὲ  φέρουσιν   ἀπὸ τοῦ δακρύου τῶν δένδρων,
[5, 12]   καὶ τὰς ἀμπέλους, ὅταν μὴ  φέρωσι,   τραγᾶν καλοῦσιν) ἀλλὰ παρισχναινόμενοι δύνανται
[5, 12]   τῶν θηλειῶν ἐν τῷ βαρύτερον  φθέγγεσθαι   τὰ ἄρρενα τῶν θηλειῶν, ὅσων
[5, 12]   τὸ θῆλυ τοῦ ἄρρενος βαρύτερον  φθέγγεται,   καὶ οἱ μόσχοι τῶν τελείων.
[5, 12]   ἔλαφοι οἱ ἄρρενες τῶν θηλειῶν  φθέγγονται   βαρύτερον. Φθέγγονται δ´ οἱ μὲν
[5, 12]   ἄρρενες τῶν θηλειῶν φθέγγονται βαρύτερον.  Φθέγγονται   δ´ οἱ μὲν ἄρρενες, ὅταν
[5, 25]   τὸν δελφῖνα ἰχθὺς ὃν καλοῦσι  φθεῖρα·   ὃς γίνεται πάντων πιότατος διὰ
[5, 25]   πρόβατα καὶ αἱ〉 αἶγες κρότωνας,  φθεῖρας   δ´ οὐκ ἔχουσιν· καὶ αἱ
[5, 25]   λούονται, ὅσα ἔχει τῶν λουομένων  φθεῖρας.   Ἐν δὲ τῇ θαλάττῃ γίνονται
[5, 25]   οὐκ ἔχουσιν· καὶ αἱ ὕες  φθεῖρας   μεγάλους καὶ σκληρούς. Ἐν δὲ
[5, 25]   Πλὴν ὄνος οὐκ ἔχει οὔτε  φθεῖρας   οὔτε κρότωνας. Οἱ δὲ βόες
[5, 25]   ζῴων συνισταμένης ἐκτός, οἱ δὲ  φθεῖρες   ἐκ τῶν σαρκῶν. Γίνονται δ´
[5, 25]   γίνονται κυνοραϊσταί. Πάντες δ´ οἱ  φθεῖρες   ἐν τοῖς ἔχουσιν ἐξ αὐτῶν
[5, 25]   τούτους ἄν τις κεντήσῃ, ἐξέρχονται  φθεῖρες.   Ἐνίοις δὲ τοῦτο συμβαίνει τῶν
[5, 25]   σαρκὸς ζώσης, οἷον οἵ τε  φθεῖρες   καὶ αἱ ψύλλαι καὶ κόρεις,
[5, 25]   τῶν ἄλλων ζῴων ἐν πολλοῖς  φθεῖρες.   Καὶ γὰρ οἱ ὄρνιθες ἔχουσι,
[5, 25]   τῶν ζῴων. Γίνονται δ´ οἱ  φθεῖρες   μᾶλλον ὅταν μεταβάλλωσι τὰ ὕδατα
[5, 25]   γίνονται μὲν ἐν τοῖς ἰχθύσι  φθεῖρες,   οὗτοι δ´ οὐκ ἐξ αὐτῶν
[5, 23]   οἱ ἀττέλαβοι διὰ τὸ μὴ  φθείρεσθαι   ὁμοίως, ἐπεὶ ἄτακτός γε δοκεῖ
[5, 23]   οἱ ἀττέλαβοι, καὶ τεκόντες ἀποθνήσκουσιν.  Φθείρεται   δ´ αὐτῶν τὰ ᾠὰ ὑπὸ
[5, 16]   τὴν μικρότητα καὶ τὴν ἀσθένειαν  φθείρεται   τὸ πλῆθος αὐτῶν. Ἤδη δ´
[5, 17]   τρόπος ἐστὶ τῆς γενέσεως·  φθείρονται   δ´ ἐρρικνωμένων τῶν μορίων, ὥσπερ
[5, 25]   αἱ γυναῖκες τῶν ἀνδρῶν μᾶλλον  φθειρώδεις.   Ὅσοις δ´ ἂν ἐγγίνωνται ἐν
[5, 25]   οὖν οὖσιν αἱ κεφαλαὶ γίνονται  φθειρώδεις,   τοῖς δ´ ἀνδράσιν ἧττον. Γίνονται
[5, 25]   νόσοις δέ τισι γίνεται πλῆθος  φθειρῶν.   Ἔστι δὲ γένος φθειρῶν οἳ
[5, 25]   μὴ κονιῶνται, διαφθείρονται ὑπὸ τῶν  φθειρῶν.   Καὶ τῶν ἄλλων δ´ ὅσα
[5, 25]   πλῆθος φθειρῶν. Ἔστι δὲ γένος  φθειρῶν   οἳ καλοῦνται ἄγριοι, καὶ σκληρότεροι
[5, 1]   ἀτελές, οἷον ἔκ τε τῶν  φθειρῶν   ὀχευομένων αἱ καλούμεναι κονίδες καὶ
[5, 25]   Ἓν δ´ εἶδός ἐστι τῶν  φθειρῶν   τῶν θαλαττίων, καὶ γίνονται πανταχοῦ,
[5, 9]   τοιαῦτα μικρὸν πρὸ ἰσημερίας τῆς  φθινοπωρινῆς,   καὶ νάρκη καὶ ῥίνη. Τίκτει
[5, 9]   τίκτει γὰρ καὶ ἀρχομένου τοῦ  φθινοπώρου   καὶ περὶ Πλειάδος δύσιν, εὐημερεῖ
[5, 9]   εἴρηται, καὶ θέρους ἔνια καὶ  φθινοπώρου   καὶ χειμῶνος· ἀλλ´ οὔθ´ ἅπασιν
[5, 11]   τοῦ ἔαρος βέλτιστα καὶ τοῦ  φθινοπώρου·   τὰ δὲ τοῦ θέρους καὶ
[5, 9]   δύσιν, εὐημερεῖ δ´ ἐν τῷ  φθινοπώρῳ   μᾶλλον· δ´ εἷς τόκος
[5, 23]   ἐπεὶ ἄτακτός γε δοκεῖ  φθορὰ   αὐτῶν, καὶ γίνεσθαι ὅπως ἂν
[5, 13]   χεῖρα. Διατείνει δ´ αὐτὴν οἷον  φλέψ·   τοῦτο δὲ δοκεῖ εἶναι τὸ
[5, 28]   ἄνω ἐπιγίνεται, καὶ οὐ περιέχει  φλοιὸς   ὀστρακώδης, ὥσπερ οὐδὲ τὰ τῶν
[5, 20]   οὐκ ἐκ κηροῦ ἀλλ´ ἐκ  φλοιώδους   καὶ ἀραχνιώδους ὕλης τὸ κηρίον·
[5, 12]   ᾖ, αἱ δὲ θήλειαι, ὅταν  φοβηθῶσιν.   Ἔστι δ´ μὲν τῆς
[5, 16]   γινόμενον ἐκ λευκοῦ διὰ τὸν  φόβον.   {Τὰ μὲν οὖν μαλακόστρακα αὐτὰ
[5, 4]   οἱ ἰχθύες. {Περὶ δὲ τὴν  Φοινίκην   καὶ θήραν ποιοῦνται δι´ ἀλλήλων·
[5, 27]   ἐπίκροτον· ὅταν δὲ τοῦτο ποιήσῃ,  φοιτῶσα   ἐπῳάζει ἄνωθεν· ἐκλέπεται δὲ τὰ
[5, 18]   σημεῖον λέγουσιν ὅτι, ἂν ἐλαιῶν  φορὰ   γένηται, τότε καὶ ἑσμοὶ ἀφίενται
[5, 19]   διὸ καὶ ἅμα συμβαίνει ἐλαιῶν  φορὰ   καὶ ἐσμῶν. Ἐργάζονται δὲ πρῶτον
[5, 13]   ἐκτεκεῖν ἁλῶσιν, ἐνίοτε ἐν ταῖς  φορμίσιν   οὐχ ὅπου ἔτυχεν ἐκτίκτουσιν, ἀλλ´
[5, 15]   πρὸς τὰ κλήματα καὶ τὸν  φορυτόν.   Ἀποτίκτει μὲν οὖν τοῦτον τὸν
[5, 17]   ἔν τε τῇ ἰλύϊ τῶν  φρεάτων   καὶ ὅπου ἂν σύρρευσις γένηται
[5, 3]   ἐν τῇ ὀχείᾳ πλησιάζουσιν, οἷον  φρῦναι   καὶ βάτραχοι καὶ πᾶν τὸ
[5, 19]   μέλι ἐκ τοῦ ἀπαντικρὺ γίνεται.  Φύει   δ´ σχάδων πόδας καὶ
[5, 13]   οὖν τὰ ὄστρεα καθάπερ εἴρηται,  φύεται   δὲ τὰ μὲν αὐτῶν {ἐν
[5, 17]   αἱματῶδες· {ὅταν δὲ τοιαύτη γένηται,  φύεται   ἐξ αὐτῆς ὥσπερ τὰ φυκία
[5, 16]   ἐκ γὰρ τούτου τὸ σηπίδιον  φύεται   ἐπὶ κεφαλήν, ὥσπερ οἱ ὄρνιθες
[5, 13]   κτένες, ὥσπερ καὶ αἱ πορφύραι.  Φύεται   μὲν οὖν τὰ ὄστρεα καθάπερ
[5, 14]   τὰς ὑπολοίπους· ἐὰν δ´ ἀπορραγῇ,  φύεται   πάλιν ἐκ τοῦ καταλοίπου καὶ
[5, 16]   τὴν γῆν ἐκτίκτει περὶ τὰ  φυκία   καὶ τὰ καλαμώδη, κἄν τι
[5, 17]   φύεται ἐξ αὐτῆς ὥσπερ τὰ  φυκία   μικρὰ σφόδρα καὶ ἐρυθρά· ταῦτα
[5, 13]   συνεξεμεῖ τὸ ἄνθος· διὸ καὶ  φυλάττουσιν   ἐν τοῖς κύρτοις, ἕως ἂν
[5, 17]   τῆς δρόσου τῆς ἐπὶ τοῖς  φύλλοις   πιπτούσης, κατὰ φύσιν μὲν ἐν
[5, 24]   ἀμυδρῶς γὰρ ὁρᾶν ὡς ἐπὶ  φύλλον   ἀναβαίνουσι κινούμενον. ~Τῶν δ´ ἐντόμων
[5, 17]   καμπῶν, αἳ γίνονται ἐπὶ τῶν  φύλλων   τῶν χλωρῶν, καὶ μάλιστα ἐπὶ
[5, 14]   σφόδρα· σήπεται γάρ, ὥσπερ τὰ  φυόμενα.   Διὸ οἱ πρὸς ταῖς ἀκταῖς
[5, 14]   σκληρύνει, καθάπερ καὶ τἆλλα τὰ  φυόμενα,   καὶ ἀφαιρεῖται τὴν αὔξησιν· διὸ
[5, 14]   συμβαίνει καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς  φυομένοις   ἀπὸ τῆς προσφύσεως οὖσα
[5, 9]   λεληθέναι ὅτι, ὥσπερ καὶ τῶν  φυομένων   καὶ τῶν ζῴων τῶν τετραπόδων
[5, 14]   σφόδρα καὶ τραχεῖς τράγοι καλοῦνται.  Φύονται   δ´ πρὸς πέτρᾳ πάντες
[5, 9]   οὐ γίνονται ἐκ συνδυασμοῦ, ἀλλὰ  φύονται   ἐκ τῆς ἰλύος καὶ τῆς
[5, 13]   σύστασιν. Αἱ δὲ πίνναι ὀρθαὶ  φύονται   ἐκ τοῦ βυσσοῦ ἐν τοῖς
[5, 13]   ἐκ τούτων αἱ πορφύραι, ἀλλὰ  φύονται   καὶ αὗται καὶ τἆλλα τὰ
[5, 12]   πάθος διὰ βλάβην τῆς  φύσεως.   Τοῖς μὲν οὖν ἀνθρώποις ἐπισημαίνει
[5, 5]   ποιεῖται. Ἐκτίκτει δὲ κατὰ τὸν  φυσητῆρα   καλούμενον, καθ´ ὃν ἔνιοι καὶ
[5, 2]   ὑποτίθησιν αὑτήν· εἰσὶ δὲ τὴν  φύσιν   αἱ θήλειαι ἀφροδισιαστικαί, καὶ προσάγονται
[5, 17]   ἐπὶ τοῖς φύλλοις πιπτούσης, κατὰ  φύσιν   μὲν ἐν τῷ ἔαρι, πολλάκις
[5, 13]   ἀστὴρ οὕτω θερμός ἐστι τὴν  φύσιν,   ὥσθ´ τι ἂν λάβῃ,
[5, 1]   τοῦ ᾠὸν γεννῆσαι δύναται  φύσις   αὐτῶν ἐπιτελεῖν) ἂν μή τις
[5, 13]   τὸ ἄνθος. δ´ ἄλλη  φύσις   οἷον στυπτηρία. Ὅταν δὲ κηριάζωσιν
[5, 16]   ὧν μὲν καθ´ ἕκαστα  φύσις   τῶν μελῶν οὔπω διάδηλος,
[5, 8]   ζῴων. Βούλεται μὲν οὖν  φύσις   τῶν πλείστων περὶ τὸν αὐτὸν
[5, 26]   τὰς συκᾶς οἱ γεωργοί, καὶ  φυτεύουσι   πλησίον ταῖς συκαῖς ἐρινεούς. ~Τῶν
[5, 1]   ἐν ζῴοις γῇ  φυτοῖς   τοῖς τούτων μορίοις, ἔχουσι
[5, 1]   τὰ δ´ ἐν ἑτέροις ἐγγίνεται  φυτοῖς,   ὥσπερ εἴρηται ἐν τῇ θεωρίᾳ
[5, 1]   ἐν τῇ θεωρίᾳ τῇ περὶ  φυτῶν.   Οὕτω καὶ τῶν ζῴων τὰ
[5, 1]   μὲν γὰρ ἀπὸ σπέρματος ἑτέρων  φυτῶν,   τὰ δ´ αὐτόματα γίνεται, συστάσης
[5, 17]   δ´ ἐν ξύλοις, τὰ μὲν  φυτῶν,   τὰ δ´ ἐν αὔοις ἤδη,
[5, 1]   ζῴων, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν  φυτῶν·   τὰ μὲν γὰρ ἀπὸ σπέρματος
[5, 1]   μὲν ἐκ γῆς σηπομένης καὶ  φυτῶν,   ὥσπερ πολλὰ συμβαίνει τῶν ἐντόμων,
[5, 2]   ὀχεύει. Ὀχεύεται δὲ καὶ  φώκη   καθάπερ τὰ ὀπισθουρητικὰ τῶν ζῴων,
[5, 8]   γένωνται καὶ νότια, ὅσα μὴ  φωλεῖ   αὐτῶν, οἷον μυῖαι καὶ μύρμηκες.
[5, 8]   δὲ πέντε καὶ ἓξ ᾠά·  φωλεῖ   δ´ ἀπὸ τοῦ μετοπώρου μέχρι
[5, 10]   δὲ τοῦ ἔαρος, ὅτε καὶ  φωλεῖ   περὶ δύο μῆνας. Τίκτει δὲ
[5, 8]   αἱ ἄλλαι ὄρνιθες. Οὐδέτερον δὲ  φωλεῖ   τούτων τῶν ὀρνέων. Πάντων δὲ
[5, 17]   ἣν κυλίουσι κόπρον, ἐν ταύτῃ  φωλοῦσί   τε τὸν χειμῶνα καὶ ἐντίκτουσι
[5, 13]   νέμονται, ἀλλὰ κρύπτουσιν ἑαυτὰς καὶ  φωλοῦσιν.   Τὸ δ´ ἄνθος ἔχουσιν ἀνὰ
[5, 12]   τῶν ἵππων δὲ διαφέρουσιν αἱ  φωναί·   εὐθὺς μὲν γὰρ γενόμεναι ἀφιᾶσι
[5, 12]   τῶν τελείων. Διὸ καὶ τὰς  φωνὰς   τὰ ἐκτεμνόμενα μεταβάλλουσιν ἐναντίως· εἰς
[5, 12]   δ´ μὲν τῆς θηλείας  φωνὴ   βραχεῖα, δὲ τοῦ ἄρρενος
[5, 12]   κυνῶν δὲ γηρασκόντων γίνεται βαρυτέρα  φωνή.   Καὶ τῶν ἵππων δὲ διαφέρουσιν
[5, 12]   ἐν τοῖς πρανέσιν) δὲ  φωνὴ   μεταβάλλουσα ἐν ἐνίοις ἐπίδηλός ἐστιν·
[5, 12]   πολύ, καθάπερ εἴπομεν, διαφέρει  φωνὴ   τῶν ἀρρένων καὶ τῶν θηλειῶν
[5, 12]   γένηται καὶ τῆς ὀχείας ἄρξηται,  φωνὴν   ἀφίησιν μὲν ἄρρην μεγάλην
[5, 12]   εὐθὺς μὲν γὰρ γενόμεναι ἀφιᾶσι  φωνὴν   λεπτὴν καὶ μικρὰν αἱ θήλειαι,
[5, 12]   τὸ γόνιμον ἤδη. Τὴν δὲ  φωνὴν   ὅλως ἔχει τὸ θῆλυ ἐν
[5, 4]   γίνονται· πολλάκις δὲ καὶ τῆς  φωνῆς   ἀκούουσαι〉 ἐὰν ὀργῶσαι τύχωσι, καὶ
[5, 1]   περί τε τῶν αἰσθήσεων καὶ  φωνῆς   καὶ ὕπνου, καὶ ποῖα θήλεα
[5, 12]   ἐπισημαίνει κατά τε τὴν τῆς  φωνῆς   μεταβολὴν καὶ τῶν αἰδοίων οὐ
[5, 12]   θηλειῶν, ὅσων ἐστὶν ἀπότασις τῆς  φωνῆς·   οὐ μὴν ἐν πᾶσί γε
[5, 19]   τῇ ἀνθρήνῃ, τρίτος δ´  φὼρ   καλούμενος (οὗτος δ´ ἐστὶ μέλας




| Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 15/01/2009