>

Livre, Chap.
[5, 16]	τὰς θαλάμας ἢ εἰς κεράμιον	ἤ	τι ἄλλο κοῖλον ὅμοιον βοστρυχίοις
[5, 17]	φαλάγγια ἀποκτείναντες φέρουσι πρὸς τειχίον	ἤ	τι τοιοῦτον τρώγλην ἔχον, καὶ
[5, 17]	γόνῳ τίκτεται, οἷον ὑπ´ ἀράχνου	ἢ	ἄλλου τινὸς τοιούτου. Αἱ δὲ
[5, 1]	ἀπὸ ταὐτομάτου γίνεται ἐν ζῴοις	ἢ	γῇ ἢ φυτοῖς ἢ τοῖς
[5, 15]	πεντεκαίδεκα, καὶ λαμβάνονται πολλάκις ἐλάττους	ἢ	δακτυλιαῖοι. Προεκτίκτει μὲν οὖν πρὸ
[5, 19]	δ´ ἂν διαμείνῃ ἔτη ἐννέα	ἢ	δέκα, εὖ δοκεῖ διαγεγενῆσθαι. Ἐν
[5, 12]	ἀδύνατοι ἢ διὰ τὴν ἡλικίαν	ἢ	δι´ ἀσθένειαν, οὐ δυνάμενοι ταχέως
[5, 12]	προτερῇ διά τι τερατῶδες πάθος	ἢ	διὰ βλάβην τῆς φύσεως. Τοῖς
[5, 12]	πρότερον. Πολλάκις δ´ οἱ ἀδύνατοι	ἢ	διὰ τὴν ἡλικίαν ἢ δι´
[5, 19]	πῖπτον, σημεῖον· {ἐν μιᾷ γὰρ	ἢ	δυσὶν ἡμέραις πλήρη εὑρίσκουσι τὰ
[5, 24]	καὶ ἐπεκτείνων πάλιν, μᾶλλον ὑπομένουσιν	ἢ	ἐὰν εὐθὺς ἐκτείνας, καὶ ἀναβαίνουσιν
[5, 28]	καθ´ ἕν, τίκτει δὲ πλείω	ἢ	εἴκοσιν. Οἱ δ´ ἄλλοι ὄφεις
[5, 16]	μὲν πολύπους εἰς τὰς θαλάμας	ἢ	εἰς κεράμιον ἤ τι ἄλλο
[5, 12]	οὐκ ἔχει ἐν τοῖς ὑπτίοις,	ἢ	ἐλάττους τῶν ἐν τοῖς πρανέσιν)
[5, 14]	δ´ ἢ πρὸς πέτρᾳ πάντες	ἢ	ἐν ταῖς θισί, τρέφονται δ´
[5, 12]	δ´ ἄρρην βαίνει πεντέτης ὢν	ἢ	ἑξέτης. Χρόνος δὲ τῆς ὀχείας
[5, 18]	τῷ κηρίῳ, ἀποκρεμάμενοι χωρίς, ἓξ	ἢ	ἑπτά, ἐναντίως τῷ ἄλλῳ γόνῳ
[5, 17]	μυῖα ἀποτελεῖται, καὶ κινεῖται πνεύματος	ἢ	ἡλίου γενομένου. Οἱ δὲ μύωπες
[5, 11]	εἰς τέλος ἐκτρέφει. Ὅσα δ´	ἢ	ἥμερα ἢ ἡμεροῦσθαι δύναται, ταῦτα
[5, 11]	ἐκτρέφει. Ὅσα δ´ ἢ ἥμερα	ἢ	ἡμεροῦσθαι δύναται, ταῦτα δὲ πλεονάκις,
[5, 12]	Κύει δ´ ἑξήκοντα καὶ μίαν	ἢ	καὶ δύο ἢ τρεῖς ἡμέρας
[5, 7]	ἐνίων καὶ φαίνεται μεῖζον ὂν	ἢ	κατὰ λόγον τοῦ ὅλου σώματος,
[5, 16]	ᾖ τοιοῦτον ἐκβεβλημένον, οἷον ὕλη	ἢ〉	κλήματα ἢ λίθοι· καὶ οἱ
[5, 16]	ἐκβεβλημένον, οἷον ὕλη ἢ〉 κλήματα	ἢ	λίθοι· καὶ οἱ ἁλιεῖς δὲ
[5, 9]	εἷς τόκος γίνεται περὶ ἑπτὰ	ἢ	ὀκτώ. Δοκοῦσι δ´ ἔνιοι τῶν
[5, 19]	τοῦ γενομένου μέλιτος, καὶ τροφῆς	ἢ	οὐκ ἐνούσης ἔτι ἢ σπανίας,
[5, 14]	συγκεκλεισμένοι, φανεροὶ δ´ εἰσὶ τέτταρες	ἢ	πέντε· διό φασιν ἔνιοι τούτους
[5, 17]	ἄνω ἐπικάθηται, ἕως ἂν ἥλιος	ἢ	πνεῦμα κινήσῃ· τότε δ´ ἤδη
[5, 14]	τραχεῖς τράγοι καλοῦνται. Φύονται δ´	ἢ	πρὸς πέτρᾳ πάντες ἢ ἐν
[5, 17]	τοῦ πηλοῦ τρώγλας ποιοῦνται μικρὰς	ἢ	πρὸς τάφοις ἢ τειχίοις, {καὶ
[5, 19]	τροφῆς ἢ οὐκ ἐνούσης ἔτι	ἢ	σπανίας, ἐνεγίνετο ἄν, εἴπερ ἐποίουν
[5, 17]	ποιοῦνται μικρὰς ἢ πρὸς τάφοις	ἢ	τειχίοις, {καὶ ἐνταῦθα τὰ σκωλήκια
[5, 17]	γίνονται τοῖς πλείστοις κατὰ τριήμερον	ἢ	τετραήμερον, ὥσπερ καὶ αἱ τῶν
[5, 17]	τοῖς πλείστοις ἑπτάσι μετρεῖται τρισὶν	ἢ	τέτταρσιν. Τοῖς μὲν οὖν σκώληξι
[5, 12]	δὲ θήλεια μείζω καὶ λαμπροτέραν	ἢ	τέως, ἄχρι ἐτῶν εἴκοσιν ὡς
[5, 20]	πολλῷ τὸ τῶν ἀνθρηνῶν ἐστὶν	ἢ	τὸ τῶν σφηκῶν κηρίον. Ἐναφιᾶσι
[5, 21]	δὲ τῶν βομβυλιοειδῶν πρὸς λίθῳ	ἢ	τοιούτῳ τινὶ ποιοῦσι πήλινον ὀξύ,
[5, 1]	ζῴοις ἢ γῇ ἢ φυτοῖς	ἢ	τοῖς τούτων μορίοις, ἔχουσι δὲ
[5, 12]	καὶ μίαν ἢ καὶ δύο	ἢ	τρεῖς ἡμέρας τὸ μακρότατον· ἔλαττον
[5, 8]	πέτραις, τὸ δὲ πλῆθος δύο	ἢ	τρία· ἀλλ´ ὁ μὲν λάρος
[5, 27]	καταλείπει· ἐάσασα δ´ ἡμέρας ἐλάττους	ἢ	τριάκοντα ἀνορύττει καὶ ἐκλέπει ταχύ,
[5, 12]	ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἀλλ´	ἢ	τριετὴς ἢ τριετὴς καὶ ἑξάμηνος.
[5, 12]	τὸ πολὺ ἀλλ´ ἢ τριετὴς	ἢ	τριετὴς καὶ ἑξάμηνος. Ἤδη δὲ
[5, 12]	ἔμβρυον γίνεται ὅσον μόσχος δίμηνος	ἢ	τρίμηνος. Περὶ μὲν οὖν τῆς
[5, 2]	καὶ οὐκ ἔστι πλησιάσαι ἀλλ´	ἢ	τῷ βόσκοντι. Τὸ δ´ αἰδοῖον
[5, 12]	τοῦτο γίνεται ἐπὶ τῶν ἀρρένων	ἢ	τῶν θηλειῶν. Κύει δ´ ἑξήκοντα
[5, 4]	συμπλοκὴ πάντων τῶν ζῳοτόκων ἐστὶν	ἢ	τῶν ᾠοτόκων. Καὶ δελφῖνες δὲ
[5, 17]	γίνεται τῆς γενέσεως ὑφ´ ἡλίου	ἢ	ὑπὸ πνεύματος. Μᾶλλον δὲ καὶ
[5, 1]	γίνεται ἐν ζῴοις ἢ γῇ	ἢ	φυτοῖς ἢ τοῖς τούτων μορίοις,
[5, 12]	ὅταν ἡ ὥρα τῆς ὀχείας	ᾖ,	αἱ δὲ θήλειαι, ὅταν φοβηθῶσιν.
[5, 13]	λιμνόστρεα καλούμενα, ὅπου ἂν βόρβορος	ᾖ,	ἐνταῦθα συνίσταται πρῶτον αὐτῶν ἡ
[5, 12]	γραῖαι γίνονται. Ἐὰν δ´ εὐτραφὴς	ᾖ,	θᾶττον ὁρμᾷ πρὸς τὰς ὀχείας
[5, 25]	ὑγρασία πολλὴ ἐν τῷ σώματι	ᾖ·	καὶ διεφθάρησάν τινες ἤδη τοῦτον
[5, 13]	Μάλιστα δ´ ἀποπίπτει, ἐὰν πλήρης	ᾖ·	κενῆς δ´ οὔσης καὶ ἀποσπάσαι
[5, 26]	μᾶλλον ὅταν κονιορτώδη τὰ ἔρια	ᾖ,	μάλιστα δὲ γίνονται ἂν ἀράχνης
[5, 16]	οὗ ἂν τὰ κυήματα αὐτῶν	ᾖ,	μάλιστα μὲν ἡ σηπία· πολλάκις
[5, 12]	δ´ ἄρρην, ἐὰν μὲν εὐτραφὴς	ᾖ,	πᾶσαν ὥραν ὀχεύειν δύναται, καὶ
[5, 14]	δὲ τοῦτο ποιεῖ καὶ ὅταν	ᾖ	πνεῦμα πολὺ καὶ κλύδων, πρὸς
[5, 12]	δ´ ἐλάχιστα μὲν ὗς, ὅταν	ᾖ	πρωτοτόκος· δευτεροτόκος δ´ οὖσα ἀκμάζει·
[5, 19]	{Κόπρον δὲ προΐεται, ἕως ἂν	ᾖ	σκωλήκιον, ὕστερον δ´ οὐκέτι, πλὴν
[5, 16]	καὶ τὰ καλαμώδη, κἄν τι	ᾖ	τοιοῦτον ἐκβεβλημένον, οἷον ὕλη ἢ〉
[5, 8]	περὶ αὐτῆς. Τίκτει δὲ καὶ	ἡ	ἀηδὼν τοῦ θέρους ἀρχομένου, τίκτει
[5, 12]	ὀχεύεται καὶ κύει, μᾶλλον δ´	ἡ	αἴξ· καὶ οἱ ἄρρενες δ´
[5, 8]	πελάγει σχεδὸν ἀεί. Τίκτει δ´	ἡ	ἁλκυὼν περὶ πέντε ᾠά. Ἡ
[5, 16]	τῶν τευθίδων ἔχει. Διαφέρει δ´	ἡ	ἄρρην τευθὶς τῆς θηλείας· ἔχει
[5, 13]	ᾖ, ἐνταῦθα συνίσταται πρῶτον αὐτῶν	ἡ	ἀρχή. Αἱ δὲ κόγχαι καὶ
[5, 17]	τοῖς ἐκ τῶν σκωλήκων περιρρηγνυμένοις	ἡ	ἀρχὴ γίνεται τῆς γενέσεως ὑφ´
[5, 13]	καθ´ ἕκαστον ἐνιαυτὸν φανερά ἐστιν	ἡ	αὔξησις τοῖς διαστήμασι τοῖς ἐν
[5, 18]	{Ἔστι δὲ τῶν μὲν ἄλλων	ἡ	γένεσις ἐν τοῖς κοίλοις τοῦ
[5, 8]	ὁ μὲν λάρος τοῦ θέρους,	ἡ	δ´ αἴθυια ἀρχομένου τοῦ ἔαρος
[5, 8]	ἡ ἁλκυὼν περὶ πέντε ᾠά.	Ἡ	δ´ αἴθυια καὶ οἱ λάροι
[5, 4]	περὶ τὴν τῆς ὀχείας ποίησιν.	Ἡ	δ´ ἀληθινὴ σύνοδος τῶν ᾠοτόκων
[5, 8]	καὶ τοὺς τόκους, πλὴν ἁλκυόνος.	Ἡ	δ´ ἁλκυὼν τίκτει περὶ τροπὰς
[5, 13]	δὲ δοκεῖ εἶναι τὸ ἄνθος.	Ἡ	δ´ ἄλλη φύσις οἷον στυπτηρία.
[5, 17]	λέγουσι τότε κατειργάσθαι τὴν κόπρον.	Ἡ	δ´ ἀρχὴ τῶν σκωληκίων μικρά·
[5, 27]	τὰ ᾠὰ τῷ ὑστέρῳ ἔτει.	Ἡ	δ´ ἑμὺς ἐξιοῦσα ἐκ τοῦ
[5, 5]	ἡ μὲν ἐπὶ τὸ ὄπισθεν,	ἡ	δ´ ἐπὶ τὸ στόμα ποιεῖται.
[5, 16]	φύσις τῶν μελῶν οὔπω διάδηλος,	ἡ	δ´ ὅλη μορφὴ φανερά. Διὰ
[5, 21]	πρῶτον μακρὰ γίνεται καὶ διαρθροῦται·	ἡ	δὲ γένεσίς ἐστι τούτοις τοῦ
[5, 12]	μὲν ἄρρην μεγάλην καὶ βαρεῖαν,	ἡ	δὲ θήλεια μείζω καὶ λαμπροτέραν
[5, 12]	μέχρι ἐτῶν τριάκοντα καὶ τριῶν,	ἡ	δὲ θήλεια ὀχεύεται μέχρι τετταράκοντα
[5, 12]	περὶ πέντε καὶ τριάκοντα ἔτη,	ἡ	δὲ θήλεια πλείω τῶν τετταράκοντα·
[5, 2]	συνίοντες, ἀλλ´ ὁ μὲν ὀρθός,	ἡ	δὲ θήλεια ὑποτίθησιν αὑτήν· εἰσὶ
[5, 9]	δὲ σάλπη τοῦ μετοπώρου ἅπαξ.	Ἡ	δὲ θυννὶς ἅπαξ τίκτει, ἀλλὰ
[5, 12]	καθάπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.	{Ἡ	δὲ κάμηλός ἐστι μὲν ὀπισθουρητικόν,
[5, 11]	δὲ γίνεται μᾶλλον ἡ περιστερά·	ἡ	δὲ πελειὰς καὶ μέλαν καὶ
[5, 17]	οὖν τούτων ἕτερον οὐδὲν γίνεται·	ἡ	δὲ πλατεῖα προσπέφυκέ τε μόνη
[5, 14]	ζῶντες ἰδεῖν μέν εἰσι μέλανες.	Ἡ	δὲ πρόσφυσίς ἐστιν οὔτε καθ´
[5, 9]	σαργὸς δίς, ἔαρος καὶ μετοπώρου·	ἡ	δὲ σάλπη τοῦ μετοπώρου ἅπαξ.
[5, 16]	τῆς θαλάμης, τὴν πλεκτάνην ἐπέχων.	Ἡ	δὲ σηπία πρὸς τὴν γῆν
[5, 16]	ὁ δ´ ἄρρην οὐκ ἔχει.	Ἡ	δὲ σηπία τοῦτό τ´ ἔχει
[5, 12]	μὲν τῆς θηλείας φωνὴ βραχεῖα,	ἡ	δὲ τοῦ ἄρρενος ἔχει μῆκος.
[5, 9]	δὲ καὶ τὰ πετραῖα δίς,	ἡ	δὲ τρίγλη μόνη τρίς. Τεκμαίρονται
[5, 4]	χελῶναι δὲ τῶν ᾠοτόκων εἰσίν.	Ἡ	δὲ τῶν ᾠοτόκων ἰχθύων ὀχεία
[5, 12]	ἐλάττους τῶν ἐν τοῖς πρανέσιν)	ἡ	δὲ φωνὴ μεταβάλλουσα ἐν ἐνίοις
[5, 17]	σκληραί, κἄπειτα περιρραγέντος τοῦ κελύφους	ἡ	ἐμπὶς ἄνω ἐπικάθηται, ἕως ἂν
[5, 27]	πρὸς τὴν γένεσιν τῶν ἐκγόνων	ἡ	ἐπιοῦσα ὥρα συμφέρει. Ἡ μὲν
[5, 3]	τὰ ζῳοτόκα, οἷον χελώνη καὶ	ἡ	θαλαττία καὶ ἡ χερσαία. Ἔχουσι
[5, 24]	τἆλλα ἔντομα. Ἔχει δὲ καὶ	ἡ	θήλεια αἰδοῖον ἐσχισμένον· θήλεια δ´
[5, 16]	τευθὶς τῆς θηλείας· ἔχει γὰρ	ἡ	θήλεια, ἐάν τις διαστείλας θεωρήσῃ
[5, 4]	πλὴν ἐπὶ χελώνης, τούτων δ´	ἡ	θήλεια ἕνα πόρον ἔχει, καίτοι
[5, 4]	τὸν ἄρρενα· χάσκει δὲ καὶ	ἡ	θήλεια καὶ ὁ ἄρρην, καὶ
[5, 12]	ὀχεύει πρῶτον ὀκτάμηνος, τίκτει δ´	ἡ	θήλεια μὲν ἐνιαυσία (οὕτω γὰρ
[5, 12]	τόκον ἓν ἔτος διαλιποῦσα ὀχεύεται	ἡ	θήλεια. Ὁ δ´ ἐλέφας ἄρχεται
[5, 16]	Γίνεται δ´ ὅταν πρῶτον ἀπορράνῃ	ἡ	θήλεια, οἱονεὶ χάλαζα· ἐκ γὰρ
[5, 2]	τῶν δὲ δασυπόδων καὶ πολλάκις	ἡ	θήλεια προτέρα ἀναβαίνει ἐπὶ τὸν
[5, 7]	ὅσα γε ὑφαίνει ἀράχνια· ὅταν	ἡ	θήλεια σπάσῃ τῶν ἀποτεταμένων ἀραχνίων
[5, 6]	ἐπιστρέφει. Ἄλλο μὲν οὖν οὐδὲν	ἡ	θήλεια τοῦ ἄρρενος διαφέρει· τὸ
[5, 12]	μονοτόκον. Ἄρχεται δὲ τῆς ὀχείας	ἡ	θήλεια τριετὴς οὖσα καὶ ὁ
[5, 17]	Τὸ μὲν οὖν πρῶτον αὐτὴ	ἡ	ἰλὺς σηπομένη χρῶμα λαμβάνει λευκόν,
[5, 19]	ἄστρων ἐπιτολαῖς, καὶ ὅταν κατασκήψῃ	ἡ	ἶρις· ὅλως δ´ οὐ γίνεται
[5, 15]	ᾠά. Τῶν δὲ κυφῶν καρίδων	ἡ	κύησίς ἐστι περὶ τέτταρας μῆνας.
[5, 19]	πάχει. Φέρει δ´ ἀπὸ πάντων	ἡ	μέλιττα ὅσα ἐν κάλυκι ἀνθεῖ,
[5, 19]	πρότερον ἐκ τούτου, ἀλλ´ εὐθέως	ἡ	μέλιττα, ὡς φασίν. Ὅταν δὲ
[5, 19]	~Εἰσὶ δὲ γένη τῶν μελιττῶν,	ἡ	μὲν ἀρίστη μικρὰ καὶ στρογγύλη
[5, 26]	οὐδενὸς ἧττον ἄτοπον τῶν ζῴων.	Ἡ	μὲν γὰρ κεφαλὴ ἔξω τοῦ
[5, 9]	ὁ σμῦρος καὶ ἡ σμύραινα·	ἡ	μὲν γὰρ σμύραινα ποικίλον καὶ
[5, 5]	τὸν μυκτῆρα. Τὴν δὲ νεῦσιν	ἡ	μὲν ἐπὶ τὸ ὄπισθεν, ἡ
[5, 9]	ὁ ἄρρην τοῦ θήλεος, ὅτι	ἡ	μὲν ἔχει ὁ δ´ οὐκ
[5, 2]	οὗ διατρίβειν εἰώθασιν· ὀχεύεται δ´	ἡ	μὲν θήλεια συγκαθιεῖσα καὶ διαβαίνουσα,
[5, 16]	φαλάγγια, πολλὰ τὸ πλῆθος· ὧν	ἡ	μὲν καθ´ ἕκαστα φύσις τῶν
[5, 7]	οὗτος ἁρμόττει ὁ συνδυασμὸς αὐτοῖς.	Ἡ	μὲν οὖν ὀχεία τῶν ζῴων
[5, 27]	ἐκγόνων ἡ ἐπιοῦσα ὥρα συμφέρει.	Ἡ	μὲν οὖν χελώνη τίκτει ᾠὰ
[5, 9]	ἐλαχίστου μέγιστα γίνεται τάχιστα, πλὴν	ἡ	μὲν σμύραινα πᾶσαν ὥραν τίκτει,
[5, 12]	θήλειαι, ὅταν φοβηθῶσιν. Ἔστι δ´	ἡ	μὲν τῆς θηλείας φωνὴ βραχεῖα,
[5, 13]	καὶ χωρίζεται ὁ τράχηλος καὶ	ἡ	μήκων· μεταξὺ γὰρ τούτων τὸ
[5, 11]	ἡ φάττα ἐστί, δεύτερον δ´	ἡ	οἰνάς· αὕτη δὲ μικρῷ μείζων
[5, 16]	δέ τίς ἐστιν ἡ πρόσφυσις	ἡ	ὀμφαλώδης, οὔπω ὦπται, πλὴν ὅτι
[5, 12]	ἄλλην· εἰ δὲ μή, ὀλιγοχρονιωτέρα	ἡ	ὀχεία γίνεται καὶ μικρότερα τὰ
[5, 4]	ταχέως ἀπολύεσθαι παραπεσόντας, ἐπεὶ ὦπται	ἡ	ὀχεία καὶ ἐπὶ τούτων γινομένη
[5, 6]	τῇ γῇ (ἤδη γὰρ ὦπται	ἡ	ὀχεία πάντων τῶν τοιούτων) ἐνιαχοῦ
[5, 17]	χιόνι τῇ παλαιᾷ. Γίνεται δ´	ἡ	παλαιὰ ἐρυθροτέρα, διὸ καὶ οἱ
[5, 11]	καὶ πελειάς. Ἐλάττων μὲν οὖν	ἡ	πελειάς, τιθασσὸν δὲ γίνεται μᾶλλον
[5, 11]	πελειάς, τιθασσὸν δὲ γίνεται μᾶλλον	ἡ	περιστερά· ἡ δὲ πελειὰς καὶ
[5, 14]	τὰς κνημῖδας ὑποτιθέασι, καὶ ἧττον	ἡ	πληγὴ ψοφεῖ. Σπανιώτατος δὲ γίνεται
[5, 13]	αὐτῆς ὄστρακον. Ἔστι δὲ καὶ	ἡ	πορφύρα καὶ ὁ κῆρυξ ἀμφότερα
[5, 13]	δὲ μέγεθος τῆς γλώττης ἔχει	ἡ	πορφύρα μεῖζον δακτύλου, ᾧ νέμεται
[5, 13]	κῆρυξ ἀμφότερα μακρόβια· ζῇ γὰρ	ἡ	πορφύρα περὶ ἔτη ἕξ, καὶ
[5, 14]	κάτω· κατὰ πλείω δ´ ἐστὶν	ἡ	πρόσφυσις. {Ἄνωθεν δ´ οἱ μὲν
[5, 16]	προσηρτημένοι. Ποία δέ τίς ἐστιν	ἡ	πρόσφυσις ἡ ὀμφαλώδης, οὔπω ὦπται,
[5, 9]	καλοῦσιν ἀφαρέα. Τῶν δὲ σελαχῶν	ἡ	ῥίνη μόνη τίκτει δίς· τίκτει
[5, 17]	μὴ καίεσθαι συστάσεις τινὰς ζῴων,	ἡ	σαλαμάνδρα ποιεῖ φανερόν· αὕτη γάρ,
[5, 16]	ἀποτίκτουσιν· τὸ δ´ ᾠόν, ὥσπερ	ἡ	σηπία, ἀποτίκτει συνεχές. Ἔστι δὲ
[5, 16]	δὲ καὶ ὁ τεῦθος καὶ	ἡ	σηπία βραχύβιον· οὐ γὰρ διετίζουσιν,
[5, 16]	ἐπῳάζει, ὁ δὲ πολύπους καὶ	ἡ	σηπία καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα
[5, 16]	κυήματα αὐτῶν ᾖ, μάλιστα μὲν	ἡ	σηπία· πολλάκις γὰρ ὑπερφαίνεται πρὸς
[5, 10]	τοῖς πρώτοις τίκτει τῶν θαλαττίων	ἡ	σηπία. Τίκτει δὲ πᾶσαν ὥραν,
[5, 9]	Διαφέρει δ´ ὁ σμῦρος καὶ	ἡ	σμύραινα· ἡ μὲν γὰρ σμύραινα
[5, 9]	δὲ τίκτει πᾶσαν ὥραν, οἷον	ἡ	σμύραινα. Τίκτει δ´ αὕτη ᾠὰ
[5, 4]	τρόπους τὴν ὀχείαν· χρονιωτέρα γὰρ	ἡ	συμπλοκὴ πάντων τῶν ζῳοτόκων ἐστὶν
[5, 13]	τοῦ τραχήλου· τούτων δ´ ἐστὶν	ἡ	σύμφυσις πυκνή, τὸ δὲ χρῶμα
[5, 17]	τῆς ὀχείας ἐν ταῖς ἑπτὰ	ἡ	σύστασις γίνεται, ἐν δὲ ταῖς
[5, 19]	τοῦ ἀπαντικρὺ γίνεται. Φύει δ´	ἡ	σχάδων πόδας καὶ πτερά, ὅταν
[5, 8]	τὸ θέρος· αὕτη δ´ ἐστὶν	ἡ	τοῦ ἔαρος ὥρα, ἐν ᾗ
[5, 14]	φυομένοις ἀπὸ τῆς προσφύσεως οὖσα	ἡ	τροφή. Ἀσθενέστεροι δ´ εἰσὶν οἱ
[5, 11]	περιστερᾶς· ἐλάχιστον δὲ τῶν τοιούτων	ἡ	τρυγών. Τίκτουσι δ´ αἱ περιστεραὶ
[5, 12]	τοῦ ἄρρενος ἔχει μῆκος. Καὶ	ἡ	τῶν κυνῶν δὲ γηρασκόντων γίνεται
[5, 12]	συγκατατακλιθέντες πλησιάζουσιν. Κυΐσκεται δὲ μάλιστα	ἡ	ὗς, ἐπειδὰν θυῶσα καταβάλλῃ τὰ
[5, 11]	Μέγιστον μὲν οὖν τῶν τοιούτων	ἡ	φάττα ἐστί, δεύτερον δ´ ἡ
[5, 23]	ὁμοίως, ἐπεὶ ἄτακτός γε δοκεῖ	ἡ	φθορὰ αὐτῶν, καὶ γίνεσθαι ὅπως
[5, 1]	γὰρ τοῦ ᾠὸν γεννῆσαι δύναται	ἡ	φύσις αὐτῶν ἐπιτελεῖν) ἂν μή
[5, 8]	τῶν ζῴων. Βούλεται μὲν οὖν	ἡ	φύσις τῶν πλείστων περὶ τὸν
[5, 2]	ἐπαναβαίνων ὀχεύει. Ὀχεύεται δὲ καὶ	ἡ	φώκη καθάπερ τὰ ὀπισθουρητικὰ τῶν
[5, 12]	τὸ πολύ, καθάπερ εἴπομεν, διαφέρει	ἡ	φωνὴ τῶν ἀρρένων καὶ τῶν
[5, 17]	πάντες. Ἐν δὲ Κύπρῳ, οὗ	ἡ	χαλκῖτις λίθος καίεται, ἐπὶ πολλὰς
[5, 3]	χελώνη καὶ ἡ θαλαττία καὶ	ἡ	χερσαία. Ἔχουσι δέ τι εἰς
[5, 24]	περιρραγῆναι τὸ κέλυφος. {Ὅταν δ´	ἡ	ὥρα ἔλθῃ περὶ τροπάς, ἐξέρχονται
[5, 12]	δ´ οἱ μὲν ἄρρενες, ὅταν	ἡ	ὥρα τῆς ὀχείας ᾖ, αἱ
[5, 17]	Ἔστι δ´ αὐτῶν γένη τρία,	ἥ	τε ὀνομαζομένη πλατεῖα, καὶ αἱ
[5, 5]	ἐν μιᾷ τῶν πλεκτανῶν, ἐν	ᾗ	δύο αἱ μέγισται κοτυληδόνες εἰσίν·
[5, 5]	μέσην τὴν πλεκτάνην προσπεφυκὸς ἅπαν,	ᾗ	ἐσπιφράναι εἰς τὸν μυκτῆρα τῆς
[5, 16]	πολλῷ μεῖζον τῆς κεφαλῆς, ἐν	ᾗ	ἔχει τὰ ᾠά. Τὰ μὲν
[5, 8]	ἡ τοῦ ἔαρος ὥρα, ἐν	ᾗ	τὰ πλεῖστα καὶ πτηνὰ καὶ
[5, 6]	συνηρεφέστερον, εἰς ὃ ἐκτίκτουσι καὶ	ᾗ	τὸ περίττωμα ἐξέρχεται. Μόριον δ´
[5, 12]	ἑπτά. Τοῖς δ´ ἄλλοις ζῴοις	ἥβη	μὲν οὐ γίνεται (τὰ μὲν
[5, 12]	μάλιστα δὲ τῇ τριχώσει τῆς	ἥβης.	Ἄρχεται δὲ φέρειν τὸ σπέρμα
[5, 20]	γόνῳ, ὅταν μὲν μὴ ἔχωσιν	ἡγεμόνα	ἀλλ´ ἀποπλανηθῶσι καὶ μὴ εὑρίσκωσιν,
[5, 20]	ἐν τρώγλαις, ὅταν δ´ ἔχωσιν	ἡγεμόνα,	ὑπὸ γῆν. Ἑξάγωνα μὲν οὖν
[5, 18]	δὲ τῶν μελιττῶν τίκτειν τοὺς	ἡγεμόνας.	Τῶν δ´ ἡγεμόνων ἐστὶ γένη
[5, 18]	τοῦ κηρίου, οἱ δέ γ´	ἡγεμόνες	γίνονται κάτω πρὸς τῷ κηρίῳ,
[5, 19]	ἄν τε πολλοὶ ὦσιν οἱ	ἡγεμόνες·	διασπῶσι γάρ. Ὅταν μὲν οὖν
[5, 18]	ἔχουσιν· οἱ δὲ βασιλεῖς καὶ	ἡγεμόνες	ἔχουσι μὲν κέντρον, ἀλλ´ οὐ
[5, 19]	δὲ πλείους ἐν ἑκάστῳ σμήνει	ἡγεμόνες,	καὶ οὐχ εἷς μόνος· ἀπόλλυται
[5, 19]	δὲ τὸ σμῆνος, ἄν τε	ἡγεμόνες	μὴ ἱκανοὶ ἐνῶσιν (οὐχ οὕτω
[5, 19]	διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς μείζους.	Ἡγεμόνων	δὲ γένη δύο ἐστίν, ὥσπερ
[5, 18]	τίκτειν τοὺς ἡγεμόνας. Τῶν δ´	ἡγεμόνων	ἐστὶ γένη δύο, ὁ μὲν
[5, 18]	ἐγγίνεται γόνος κἂν μὴ ἐνῇ	ἡγεμών,	ὁ δὲ τῶν μελιττῶν οὐκ
[5, 6]	ἔαρος ἀρχομένου πρὸς τῇ γῇ	(ἤδη	γὰρ ὦπται ἡ ὀχεία πάντων
[5, 16]	ἀσθένειαν φθείρεται τὸ πλῆθος αὐτῶν.	Ἤδη	δ´ ὦπται καὶ οὕτω πάμπαν
[5, 12]	τριετὴς ἢ τριετὴς καὶ ἑξάμηνος.	Ἤδη	δὲ καὶ ἐνιαυσία ἐκύησεν ὥστε
[5, 12]	δὲ θήλεια πλείω τῶν τετταράκοντα·	ἤδη	δέ τις ἐβίωσεν ἵππος ἔτη
[5, 20]	ἔνεστι γόνος, ἀλλ´ ἐνίοις μὲν	ἤδη	μεγάλα ἔνεστιν ὥστε καὶ πέτεσθαι,
[5, 17]	ἢ πνεῦμα κινήσῃ· τότε δ´	ἤδη	πέτεται. Πᾶσι δὲ καὶ τοῖς
[5, 13]	τοὺς κύρτους, ὥστε συνέβαινεν ἀνεσπασμένην	ἤδη	πολλάκις ἀποπίπτειν· οἱ δὲ νῦν
[5, 17]	φυτῶν, τὰ δ´ ἐν αὔοις	ἤδη,	τὰ δ´ ἐν θριξὶ ζῴων,
[5, 16]	Ἐὰν δέ τις περισχίσῃ πρότερον	ἤδη	τετελειωμένων, προΐενται κόπρον τὰ σηπίδια,
[5, 12]	ἔχειν καὶ τοῦ τὸ γόνιμον	ἤδη.	Τὴν δὲ φωνὴν ὅλως ἔχει
[5, 12]	κυήσεις αὐτῶν· οὐ μὴν ἀλλ´	ἤδη	τισὶ καὶ ὀκτωκαίδεκα ἔτη γεγονόσι
[5, 19]	οὔ, ὅταν ἀφαιρεθῇ. Ἀφῃρημένου οὖν	ἤδη	τοῦ γενομένου μέλιτος, καὶ τροφῆς
[5, 25]	σώματι ᾖ· καὶ διεφθάρησάν τινες	ἤδη	τοῦτον τὸν τρόπον, ὥσπερ Ἀλκμᾶνά
[5, 24]	ἕτεροι. Καὶ τὸ μὲν πρῶτον	ἡδίους	οἱ ἄρρενες, μετὰ δὲ τὴν
[5, 24]	γίνεται τεττιγομήτρα· καὶ εἰσὶ τότε	ἥδιστοι,	πρὶν περιρραγῆναι τὸ κέλυφος. {Ὅταν
[5, 9]	τὴν αὔξησιν τοῖς ἰχθύσιν, οὐχ	ἥκιστα	δὲ κορακίνῳ τῶν μικρῶν· τίκτει
[5, 12]	ὥσπερ εἴρηται, ὁμοίως συμβαίνουσιν αἱ	ἡλικίαι·	ἐνιαχοῦ μὲν {γὰρ αἱ ὕες
[5, 8]	τρόπον πάντων, ~ὧραι δὲ καὶ	ἡλικίαι	τῆς ὀχείας ἑκάστοις εἰσὶ διωρισμέναι
[5, 12]	δὲ τὰ ᾠά. Αἱ δ´	ἡλικίαι	τοῖς ὀχεύουσιν αὐτοῖς μὲν πρὸς
[5, 12]	γὰρ γεννᾶται ἐν ταύταις ταῖς	ἡλικίαις	τέκνα· ὡς δ´ ἐπὶ τὸ
[5, 12]	δ´ ἔκγονα κατὰ μὲν τὴν	ἡλικίαν	βέλτιστα ἃ〉 ἐν ἀκμῇ, κατὰ
[5, 12]	χρόνοι τῆς ὀχείας κατὰ τὴν	ἡλικίαν	ἔχουσιν ὧδε τοῖς ζῴοις. Πρόβατον
[5, 12]	οἱ ἀδύνατοι ἢ διὰ τὴν	ἡλικίαν	ἢ δι´ ἀσθένειαν, οὐ δυνάμενοι
[5, 12]	~Διαφέρουσι δὲ καὶ κατὰ τὴν	ἡλικίαν	τὰ ζῷα πρὸς τὴν ὀχείαν.
[5, 15]	τῶν ᾠῶν τῶν μικρῶν ἐστιν	ἡλίκον	κεγχραμίς. Οὐκ ἔστι δ´ εὐθὺς
[5, 25]	τοῖς σκορπίοις, καὶ τὸ μέγεθος	ἡλίκος	ἀράχνης. Ἐν δὲ τῇ θαλάττῃ
[5, 17]	ἐμπὶς ἄνω ἐπικάθηται, ἕως ἂν	ἥλιος	ἢ πνεῦμα κινήσῃ· τότε δ´
[5, 17]	μέχρι δείλης, καταφερομένου δὲ τοῦ	ἡλίου	ἀπομαραίνεται, καὶ ἅμα δυομένου ἀποθνήσκει
[5, 17]	ἀποτελεῖται, καὶ κινεῖται πνεύματος ἢ	ἡλίου	γενομένου. Οἱ δὲ μύωπες γίνονται
[5, 17]	ἀρχὴ γίνεται τῆς γενέσεως ὑφ´	ἡλίου	ἢ ὑπὸ πνεύματος. Μᾶλλον δὲ
[5, 8]	χειμέριον κατὰ μῆνα πινύσκῃ Ζεὺς	ἤματα	τεσσαρακαίδεκα, λαθάνεμόν τέ μιν ὥραν
[5, 28]	ἐξέρχεται. Τίκτει δ´ ἐν μιᾷ	ἡμέρᾳ	καθ´ ἕν, τίκτει δὲ πλείω
[5, 11]	τέλος ἐκτρέφει. Ὅσα δ´ ἢ	ἥμερα	ἢ ἡμεροῦσθαι δύναται, ταῦτα δὲ
[5, 8]	εὐδιειναὶ γένωνται αἱ τροπαί, ἀλκυονίδες	ἡμέραι	ἑπτὰ μὲν πρὸ τροπῶν, ἑπτὰ
[5, 15]	δ´ ἐνταῦθα μάλιστα ἐν εἴκοσιν	ἡμέραις	ἀποβάλλει συνεστηκὸς καὶ ἀθρόον, ὥσπερ
[5, 22]	ἐπῳάζει τε καὶ ἐν τρισὶν	ἡμέραις	διαρθροῦται. {Τίκτει δὲ πάντα μὲν
[5, 17]	σκώληκες αὐξανόμενοι, ἔπειτα ἐν τρισὶν	ἡμέραις	κάμπαι μικραί· μετὰ δὲ ταῦτα
[5, 15]	τούτων γίνονται οἱ κάραβοι ἐν	ἡμέραις	μάλιστα πεντεκαίδεκα, καὶ λαμβάνονται πολλάκις
[5, 16]	ᾠά, γίνεται ἐν ἄλλαις πεντεκαίδεκα	ἡμέραις	οἷον ῥάγες βότρυος, ὧν περιρραγέντων
[5, 19]	κἂν ἀφαιρεθῇ ἐν ταύταις ταῖς	ἡμέραις,	οὐκ ἔχει πάχος) ἐν εἴκοσι
[5, 10]	πᾶσαν ὥραν, ἀποτίκτει δ´ ἐν	ἡμέραις	πέντε καὶ δέκα. Ὅταν δὲ
[5, 16]	τοῦ ἔαρος, ἀποτίκτει δ´ ἐν	ἡμέραις	πεντεκαίδεκα· ὅταν δ´ ἀποτέκῃ τὰ
[5, 10]	ταῖς πανσελήνοις καὶ ταῖς ἀλεειναῖς	ἡμέραις,	πλὴν τῶν ἐν τῷ εὐρίπῳ
[5, 19]	{ἐν μιᾷ γὰρ ἢ δυσὶν	ἡμέραις	πλήρη εὑρίσκουσι τὰ σμήνη οἱ
[5, 8]	Λέγεται δ´ ἐν ἑπτὰ μὲν	ἡμέραις	ποιεῖσθαι τὴν νεοττιάν, ἐν δὲ
[5, 8]	ἐν δὲ ταῖς λοιπαῖς ἑπτὰ	ἡμέραις	τίκτειν καὶ ἐκτρέφειν τὰ νεόττια.
[5, 12]	ὥραν ὀχεύειν δύναται, καὶ μεθ´	ἡμέραν	καὶ νύκτωρ· εἰ δὲ μή,
[5, 17]	καὶ ἅμα δυομένου ἀποθνήσκει βιῶσαν	ἡμέραν	μίαν, διὸ καὶ καλεῖται ἐφήμερον.
[5, 17]	ὕδωρ, αἱ καλούμεναι ἀσκαρίδες. Μεθ´	ἡμέρας	δ´ ὀλίγας ἵστανται ὀρθαὶ ἐπὶ
[5, 27]	καὶ ἐντεκοῦσα καταλείπει· ἐάσασα δ´	ἡμέρας	ἐλάττους ἢ τριάκοντα ἀνορύττει καὶ
[5, 17]	χαλκῖτις λίθος καίεται, ἐπὶ πολλὰς	ἡμέρας	ἐμβαλλόντων, ἐνταῦθα γίνεται θηρία ἐν
[5, 9]	ὁ κέφαλος· κύουσι δὲ τριάκοντα	ἡμέρας.	Ἔνιοι δὲ τῶν κεστρέων οὐ
[5, 27]	τὴν χρόαν, καὶ ἐπικάθηται δ´	ἡμέρας	ἑξήκοντα (καὶ γὰρ καὶ βιοῖ
[5, 16]	μὲν οὖν τῶν πολυπόδων μεθ´	ἡμέρας	μάλιστα πεντήκοντα γίνεται ἐκ τῶν
[5, 19]	οἷον ὕδωρ γίνεται, καὶ ἐφ´	ἡμέρας	μέν τινας ὑγρόν ἐστι (διὸ
[5, 8]	οὐκ ἀεὶ συμβαίνει γίνεσθαι ἁλκυονίδας	ἡμέρας	περὶ τὰς τροπάς, ἐν δὲ
[5, 12]	ἢ καὶ δύο ἢ τρεῖς	ἡμέρας	τὸ μακρότατον· ἔλαττον δ´ οὐ
[5, 27]	ᾠὰ ὅμοια τοῖς ὄρνισι τοῖς	ἡμέροις,	καὶ κατορύξασαι ἐπῳάζουσι τὰς νύκτας.
[5, 11]	Ὅσα δ´ ἢ ἥμερα ἢ	ἡμεροῦσθαι	δύναται, ταῦτα δὲ πλεονάκις, οἷον
[5, 12]	δ´ οὐ φέρει τῶν ἑξήκονθ´	ἡμερῶν,	ἀλλ´ ἄν τι καὶ γένηται,
[5, 11]	πλὴν τῶν ἐν χειμῶνι τροπικῶν	ἡμερῶν.	{Τῶν δὲ περιστεροειδῶν πλείω τυγχάνει
[5, 18]	δὲ κάτω τοῦ διαζώματος ἔχουσιν	ἡμιόλιον	μάλιστα τῷ μήκει, καὶ καλοῦνται
[5, 22]	πρὸς αὐταῖς ἐστι, τὸ δ´	ἥμισυ	ἔξω· καὶ ἐν τούτῳ ἐπῳάζουσαι
[5, 22]	εἰς ἀράχνιον, οὗ τὸ μὲν	ἥμισυ	πρὸς αὐταῖς ἐστι, τὸ δ´
[5, 24]	ἐσχισμένον· θήλεια δ´ ἐστὶν εἰς	ἣν	ἀφίησιν ὁ ἄρρην. Τίκτουσι δ´
[5, 17]	καὶ μάλιστα ἐπὶ τῆς ῥαφάνου,	ἣν	καλοῦσί τινες κράμβην, πρῶτον μὲν
[5, 17]	τῶν ὀνίδων. Οἱ δὲ κάνθαροι	ἣν	κυλίουσι κόπρον, ἐν ταύτῃ φωλοῦσί
[5, 13]	ἀρχόμενα κηριάζειν γλισχρότητα μυξώδη, ἐξ	ἧς	τὰ λεπυριώδη συνίσταται. Ταῦτα μὲν
[5, 12]	τό γ´ ἕωθεν· καὶ γηράσκων	ἧττον	ἀεί, ὥσπερ εἴρηται καὶ πρότερον.
[5, 26]	σκωλήκιον ὃ καλεῖται ξυλοφθόρον, οὐδενὸς	ἧττον	ἄτοπον τῶν ζῴων. Ἡ μὲν
[5, 4]	δὲ τῶν ᾠοτόκων ἰχθύων ὀχεία	ἧττον	γίνεται κατάδηλος· διόπερ οἱ πλεῖστοι
[5, 25]	γίνονται φθειρώδεις, τοῖς δ´ ἀνδράσιν	ἧττον.	Γίνονται δὲ καὶ αἱ γυναῖκες
[5, 12]	{Οἱ δὲ τράγοι πίονες ὄντες	ἧττον	γόνιμοί εἰσιν (ἀφ´ ὧν καὶ
[5, 14]	καὶ τὰς κνημῖδας ὑποτιθέασι, καὶ	ἧττον	ἡ πληγὴ ψοφεῖ. Σπανιώτατος δὲ
[5, 25]	ἂν ἐγγίνωνται ἐν τῇ κεφαλῇ,	ἧττον	πονοῦσι τὰς κεφαλάς. Ἐγγίνονται δὲ
[5, 7]	μικρῶν ὄντων, ἐπ´ ἐνίων δ´	ἧττον.	Τοῦτο δ´ ἐστὶ φανερόν, ἄν
[5, 12]	καὶ ἐκτραφῆναι· καὶ τὸ μέγεθος	ηὐξήθη	ὅσον ἔμελλε, καὶ οὐκέτι. Αἱ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 15/01/2009