Pages
[396]	αἴτιος μᾶλλον τοῦ ζῆν ἢ	ὁ	ἄρχων τε καὶ βασιλεὺς τῶν
[435]	Ἀπὸ τοῦ ἀνομοίου γε ἢ	ὃ	διανοούμενος φθέγγομαι, εἴπερ τὸ λάβδα
[388]	(Σωκράτης) Πᾶς δὲ τέκτων ἢ	ὁ	τὴν τέχνην ἔχων; (Ἑρμογένης) Ὁ
[388]	Ἆρ᾽ οὖν πᾶς χαλκεὺς ἢ	ὁ	τὴν τέχνην ἔχων; (Ἑρμογένης) Ὁ
[388]	δοκεῖ πᾶς εἶναι ἀνὴρ ἢ	ὁ	τὴν τέχνην ἔχων; (Ἑρμογένης) Ὁ
[390]	ὁ ποιήσας, ὁ τέκτων, ἢ	ὁ	χρησόμενος (ὁ) ὑφάντης; (Ἑρμογένης) Εἰκὸς
[402]	δ᾽ οὐ μέλλει; ἀλλὰ τί	τὸ	μετὰ τοῦτο; τὸν μὲν Δία
[393]	καὶ τοῦ Υ καὶ τοῦ	Ο	καὶ τοῦ Ω· τοῖς δ᾽
[395]	ὁ ἀνὴρ ἐνσημαίνει τὸ ὄνομα	ὁ	Ἀγαμέμνων. Ἴσως δὲ καὶ ὁ
[395]	Κινδυνεύει γὰρ τοιοῦτός τις εἶναι	ὁ	Ἀγαμέμνων, οἷος ἃ δόξειεν αὐτῷ
[391]	οὗτοι οἱ σοφισταί, οἷσπερ καὶ	ὁ	ἀδελφός (σου Καλλίας πολλὰ τελέσας
[403]	ὡς ἔοικεν, ἐπίσταται λόγους λέγειν	ὁ	Ἅιδης, καὶ ἔστιν, ὥς γ᾽
[404]	δι᾽ ὅπερ καὶ σύνεστιν αὐτῇ	ὁ	Ἅιδης σοφὸς ὤν, διότι τοιαύτη
[404]	(Σωκράτης) Καὶ τό γε ὄνομα	ὁ	Ἅιδης, ὦ Ἑρμόγενες, πολλοῦ δεῖ
[385]	(Σωκράτης) Ὁ λόγος δ᾽ ἐστὶν	ὁ	ἀληθὴς πότερον μὲν ὅλος ἀληθής,
[395]	ἀγαστὸς κατὰ (τὴν ἐπιμονὴν οὗτος	ὁ	ἀνὴρ ἐνσημαίνει τὸ ὄνομα ὁ
[414]	ἀνδρεία. καὶ τὸ ἄρρεν» καὶ	ὁ	ἀνὴρ» ἐπὶ παραπλησίῳ τινὶ τούτῳ
[399]	δὴ μόνον τῶν θηρίων ὀρθῶς	ὁ	ἄνθρωπος ἄνθρωπος» ὠνομάσθη, ἀναθρῶν ἃ
[399]	Ὧδε. Σημαίνει τοῦτο τὸ ὄνομα	ὁ	ἄνθρωπος» ὅτι τὰ μὲν ἄλλα
[422]	δοκεῖ. ~(Σωκράτης) Πότε οὖν ἀπειπὼν	ὁ	ἀπαγορεύων δικαίως παύοιτο ἄν; ἆρ᾽
[405]	Οὐκοῦν ὁ καθαίρων θεὸς καὶ	ὁ	ἀπολούων τε καὶ ἀπολύων τῶν
[392]	ὁ δὲ Σκαμάνδριός τε καὶ	ὁ	Ἀστυάναξ ἀνθρωπινώτερον διασκέψασθαι, ὡς ἐμοὶ
[395]	ὀνομάτων ἱκανῶς δηλοῖ ὃ βούλεται	ὁ	Ἀτρεύς. Καὶ γὰρ κατὰ τὸ
[395]	ὁ Ἀγαμέμνων. Ἴσως δὲ καὶ	ὁ	Ἀτρεὺς» ὀρθῶς ἔχει. Ὅ τε
[394]	~(Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ περὶ βασιλέως	ὁ	αὐτὸς λόγος; ἔσται γάρ ποτε
[420]	ἐφίετο, ἵμερος» ἐκαλεῖτο· ἀπογενομένου δὲ	ὁ	αὐτὸς οὗτος πόθος» ἐκλήθη. Ἔρως»
[389]	περὶ τῶν ἄλλων δὴ ὀργάνων	ὁ	αὐτὸς τρόπος· τὸ φύσει ἑκάστῳ
[393]	ἔοικεν Ἑλληνικοῖς ταῦτα (τὰ ὀνόματα)	Ὁ	γὰρ ἄναξ» καὶ ὁ Ἕκτωρ»
[390]	Πάνυ γε. (Σωκράτης) Τίς οὖν	ὁ	γνωσόμενος εἰ τὸ προσῆκον εἶδος
[403]	κάτωθεν ἀνίεται ὁ πλοῦτος, ἐπωνομάσθη·	ὁ	δὲ Ἅιδης, οἱ πολλοὶ μέν
[399]	ἐπισκοπεῖ οὐδὲ ἀναλογίζεται οὐδὲ ἀναθρεῖ,	ὁ	δὲ ἄνθρωπος ἅμα ἑώρακεν τοῦτο
[390]	ἐστιν; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)	Ὁ	δὲ αὐτὸς καὶ ἀποκρίνεσθαι; (Ἑρμογένης)
[410]	καὶ τὸ ὕδωρ ταύτῃ (ἀπωθοῦμαι·	ὁ	δὲ δὴ ἀὴρ ἆρά γε,
[398]	τούτου πάνυ σοι σύμψηφος εἶναι.	ὁ	δὲ δὴ ἥρως» τί ἂν
[431]	τε καὶ τὰς εἰκόνας ἀποδίδωσιν,	ὁ	δὲ ἢ προστιθεὶς ἢ ἀφαιρῶν
[431]	καὶ νομοθέτης ὁ μὲν ἀγαθός,	ὁ	δὲ κακός, ἐάνπερ τὰ ἔμπροσθεν
[431]	ὁ μὲν ἀγαθὸς δημιουργὸς ὀνομάτων,	ὁ	δὲ κακός; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης)
[410]	οἱ δὲ ἔτος, ὅτι ἐτάζει·	ὁ	δὲ ὅλος λόγος ἐστὶν τὸ
[383]	ἀληθείᾳ ὄνομα (ἐστὶν ἢ οὔ)	ὁ	δὲ ὁμολογεῖ. Τί δὲ Σωκράτει;
[413]	δὲ οὐ ῥᾴδιόν ἐστιν εἰδέναι.	Ὁ	δὲ οὐκ αὐτὸ τὸ πῦρ
[383]	ἕκαστον, τοῦτό ἐστιν ἑκάστῳ ὄνομα;	ὁ	δέ, οὔκουν σοί γε, ἦ
[392]	κατ᾽ ἐμὲ καὶ σὲ ἐξευρεῖν·	ὁ	δὲ Σκαμάνδριός τε καὶ ὁ
[413]	τὸ ἐν τῷ πυρὶ ἐνόν.	Ὁ	δὲ τούτων μὲν πάντων καταγελᾶν
[385]	Οὐκοῦν εἴη ἂν λόγος ἀληθής,	ὁ	δὲ ψευδής; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.
[431]	(Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Τί δὲ	ὁ	διὰ τῶν συλλαβῶν τε καὶ
[388]	(Σωκράτης) Νομοθέτου ἄρα ἔργῳ χρήσεται	ὁ	διδασκαλικὸς ὅταν ὀνόματι χρῆται; (Ἑρμογένης)
[388]	Εἶεν. τῷ δὲ τίνος ἔργῳ	ὁ	διδασκαλικὸς χρήσεται ὅταν τῷ ὀνόματι
[406]	τε γὰρ Διόνυσος εἴη ἂν	ὁ	διδοὺς τὸν οἶνον Διδοίνυσος» ἐν
[406]	τῇ θεῷ. (Ἑρμογένης) Τί δὲ	ὁ	Διόνυσός» τε καὶ ἡ ἀφροδίτη»
[393]	ὀνόματα) Ὁ γὰρ ἄναξ» καὶ	ὁ	Ἕκτωρ» σχεδόν τι ταὐτὸν σημαίνει,
[428]	σμικρὸν ἀποστατῇ ἀλλ᾽ ἀεὶ παρῇ	ὁ	ἐξαπατήσων, πῶς οὐ δεινόν; δεῖ
[394]	προσόντων. Οὕτω δὲ ἴσως καὶ	ὁ	ἐπιστάμενος περὶ ὀνομάτων τὴν δύναμιν
[408]	ἔοικε περὶ λόγον τι εἶναι	ὁ	Ἑρμῆς, καὶ τὸ ἑρμηνέα εἶναι
[390]	Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν οὐχ	ὁ	ἐρωτᾶν ἐπιστάμενος οὗτός ἐστιν; (Ἑρμογένης)
[386]	γὰρ ἄν που τῇ ἀληθείᾳ	ὁ	ἕτερος τοῦ ἑτέρου φρονιμώτερος εἴη,
[404]	(τις, ὥσπερ οὖν καὶ λέγεται	ὁ	Ζεὺς αὐτῆς ἐρασθεὶς ἔχειν. Ἴσως
[413]	εἶναι ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐπειδὰν	(ὁ	ἥλιος δύῃ. Λιπαροῦντος οὖν ἐμοῦ
[438]	ἐναντία ἂν ἐτίθετο αὐτὸς αὑτῷ	ὁ	θείς, ὢν δαίμων τις ἢ
[436]	(Κρατύλος) Πῶς; (Σωκράτης) Δῆλον ὅτι	ὁ	θέμενος πρῶτος τὰ ὀνόματα, οἷα
[411]	τὴν ψυχὴν μηνύει τὸ ὄνομα	ὁ	θέμενος τὴν νεόεσιν. Οὐ γὰρ
[396]	Συμβαίνει οὖν ὀρθῶς (ὀνομάζεσθαι οὗτος	ὁ	θεὸς εἶναι, δι᾽ ὃν ζῆν
[403]	γ᾽ ἐκ τοῦ λόγου τούτου,	ὁ	θεὸς (οὗτος) τέλεος σοφιστής τε
[405]	ἅμα πάντα· ἐπιστατεῖ δὲ οὗτος	ὁ	θεὸς τῇ ἁρμονίᾳ ὁμοπολῶν αὐτὰ
[405]	Πάνυ μὲν οὖν. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	ὁ	καθαίρων θεὸς καὶ ὁ ἀπολούων
[406]	ἀρετῆς ἵστορα τὴν θεὸν ἐκάλεσεν	ὁ	καλέσας, τάχα δ᾽ ἂν καὶ
[390]	Πάνυ γε. (Σωκράτης) Τίς; (Ἑρμογένης)	Ὁ	κιθαριστής. (Σωκράτης) Τίς δὲ ὁ
[404]	πτοίησιν καὶ μανίαν οὐδ᾽ ἂν	ὁ	Κρόνος δύναιτο ὁ πατὴρ συγκατέχειν
[415]	ἰσχύς τίς ἐστιν. Δεσμὸς οὖν	ὁ	λίαν καὶ ὁ μέγιστος τῆς
[385]	μή; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)	Ὁ	λόγος δ᾽ ἐστὶν ὁ ἀληθὴς
[429]	ὄντα λέγειν; (Σωκράτης) Κομψότερος μὲν	ὁ	λόγος ἢ κατ᾽ ἐμὲ καὶ
[432]	τοῦ πράγματος περὶ οὗ ἂν	ὁ	λόγος ᾖ, ~ὥσπερ ἐν τοῖς
[421]	αὐτὸ τοῦτο περὶ ὧν νῦν	ὁ	λόγος ἡμῖν ἐστιν, ὄνομα, δι᾽
[429]	ἔστιν, ἆρα τοῦτό σοι δύναται	ὁ	λόγος; συχνοὶ γάρ τινες οἱ
[408]	Πῶς δή; (Σωκράτης) Οἶσθα ὅτι	ὁ	λόγος τὸ πᾶν σημαίνει καὶ
[415]	Δεσμὸς οὖν ὁ λίαν καὶ	ὁ	μέγιστος τῆς ψυχῆς ἡ δειλία
[431]	Ἴσως. (Σωκράτης) Ἵσως ἄρα ἔσται	ὁ	μὲν ἀγαθὸς δημιουργὸς ὀνομάτων, ὁ
[431]	ταῖς ἄλλαις τέχναις, καὶ νομοθέτης	ὁ	μὲν ἀγαθός, ὁ δὲ κακός,
[431]	ἔστιν; (Κρατύλος) Ἔστιν. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	ὁ	μὲν ἀποδιδοὺς πάντα καλὰ τὰ
[413]	ἤδη λέγειν, καὶ οὐκέτι συμφωνοῦσιν.	Ὁ	μὲν γὰρ τίς φησιν τοῦτο
[409]	τὰ ἄστρα πῶς λέγεις; (Σωκράτης)	Ὁ	μὲν μεὶς» ἀπὸ τοῦ μειοῦσθαι
[424]	τῆς διαιρέσεως ὅθεν ἄρχεται μιμεῖσθαι	ὁ	μιμούμενος; ἆρα οὐκ ἐπείπερ συλλαβαῖς
[423]	ἐκείνου ὃ μιμεῖται, καὶ ὀνομάζει	ὁ	μιμούμενος τῇ φωνῇ ὃ ἂν
[427]	σημεῖόν τε καὶ ὄνομα ποιῶν	ὁ	νομοθέτης, ἐκ δὲ τούτων τὰ
[431]	(Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν τούτῳ	ὁ	νομοθέτης» ἦν ὄνομα. (Κρατύλος) Ναί.
[389]	οὗτος δ᾽ ἐστίν, ὡς ἔοικεν,	ὁ	νομοθέτης, ὃς δὴ τῶν δημιουργῶν
[393]	ὅλῳ τῷ ὀνόματι οὗ ἐβούλετο	ὁ	νομοθέτης· οὕτως ἠπιστήθη καλῶς θέσθαι
[389]	Ἴθι δή, ἐπίσκεψαι ποῖ βλέπων	ὁ	νομοθέτης τὰ ὀνόματα τίθεται· ἐκ
[389]	εἰς τὰς αὐτὰς συλλαβὰς ἕκαστος	ὁ	νομοθέτης τίθησιν, οὐδὲν (δεῖ τοῦτο
[404]	ἐρασθεὶς ἔχειν. Ἴσως δὲ μετεωρολογῶν	ὁ	νομοθέτης τὸν ἀέρα Ἥραν» ὠνόμασεν
[408]	τὸν θεὸν ὡσπερεὶ ἐπιτάττει (ἡμῖν	ὁ	νομοθέτης· ὦ ἄνθρωποι, ὃς τὸ
[388]	Οὐ δῆτα. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὐχὶ	ὁ	νόμος δοκεῖ σοι (εἶναι) ὁ
[424]	πάλαι ζητοῦμεν, οὗτος ἂν εἶναι	ὁ	ὀνομαστικός. (Σωκράτης) Εἰ ἄρα τοῦτο
[394]	Σώκρατες. (Σωκράτης) Ὥσπερ γε καὶ	ὁ	Ὀρέστης, ὦ Ἑρμόγενες, κινδυνεύει ὀρθῶς
[408]	ἤτοι λόγος ἢ λόγου ἀδελφὸς	ὁ	Πάν, εἴπερ Ἑρμοῦ ὑός ἐστιν·
[408]	γε. (Σωκράτης) Ὀρθῶς ἄρ᾽ ἂν>	ὁ	πᾶν μηνύων καὶ ἀεὶ πολῶν
[388]	ὁ νόμος δοκεῖ σοι (εἶναι)	ὁ	παραδιδοὺς αὐτά; (Ἑρμογένης) Ἔοικεν. (Σωκράτης)
[392]	ὑὸν Ἀστυάνακτα τούτου ὃ ἔσῳζεν	ὁ	πατὴρ αὐτοῦ, ὥς φησιν Ὅμηρος.
[404]	οὐδ᾽ ἂν ὁ Κρόνος δύναιτο	ὁ	πατὴρ συγκατέχειν αὑτῷ ἐν τοῖς
[403]	ἐκ τῆς γῆς κάτωθεν ἀνίεται	ὁ	πλοῦτος, ἐπωνομάσθη· ὁ δὲ Ἅιδης,
[390]	κερκίδος ἐν ὁποιῳοῦν ξύλῳ κεῖται;	ὁ	ποιήσας, ὁ τέκτων, ἢ ὁ
[403]	Ἴσως δὲ ἀπὸ τοῦ σείειν	ὁ	σείων» ὠνόμασται· πρόσκειται δὲ τὸ
[407]	τε καὶ διάνοιαν πεποιηκέναι, καὶ	ὁ	τὰ ὀνόματα ποιῶν ἔοικε τοιοῦτόν
[416]	λοιδορεῖν μοι φαίνεται διὰ παντὸς	ὁ	τὰ ὀνόματα τιθείς, καὶ νῦν
[419]	οὕτω οὐκ ἐναντιοῦται αὐτὸς αὑτῷ	ὁ	τὰ ὀνόματα τιθέμενος, ἀλλὰ δέον»
[427]	τὰ τοιαῦτα γράμματα ἐπιφέρειν φαίνεται	ὁ	τὰ ὀνόματα τιθέμενος. Τῆς δ᾽
[390]	ὁποιῳοῦν ξύλῳ κεῖται; ὁ ποιήσας,	ὁ	τέκτων, ἢ ὁ χρησόμενος (ὁ)
[389]	ἔμπροσθεν δὲ ἀνάσκεψαι. Ποῖ βλέπων	ὁ	τέκτων τὴν κερκίδα ποιεῖ; ἆρ᾽
[388]	ὁ τὴν τέχνην ἔχων; (Ἑρμογένης)	Ὁ	τὴν τέχνην. (Σωκράτης) Εἶεν. τῷ
[388]	ὁ τὴν τέχνην ἔχων; (Ἑρμογένης)	Ὁ	τὴν τέχνην. ~(Σωκράτης) Οὐκ ἄρα
[388]	ὁ τὴν τέχνην ἔχων; (Ἑρμογένης)	Ὁ	τὴν τέχνην. (Σωκράτης) Τῷ τίνος
[406]	πάντα ταῦτα τὸ ὄνομα τοῦτο	ὁ	τιθέμενος ἔθετο τῇ θεῷ. (Ἑρμογένης)
[436]	ὅτι οὐκ ἔσφαλται τῆς ἀληθείας	ὁ	τιθέμενος· οὐ γὰρ ἄν ποτε
[436]	Εἰ γὰρ τὸ πρῶτον σφαλεὶς	ὁ	τιθέμενος τἆλλα ἤδη (πρὸς τοῦτ᾽
[402]	δοκεῖ σοι ἀλλοιότερον Ἡρακλείτου νοεῖν	ὁ	τιθέμενος τοῖς τῶν ἄλλων θεῶν
[433]	ᾧ μέγα, σμικρόν; πότερός σε	ὁ	τρόπος ἀρέσκει; ~(Κρατύλος) Ὅλῳ καὶ
[433]	ἢ ὅδε μᾶλλόν σε ἀρέσκει	ὁ	τρόπος ὃν Ἑρμογένης λέγει καὶ
[435]	ἴδωμεν τίς ποτ᾽ ἂν εἴη	ὁ	τρόπος οὗτος τῆς διδασκαλίας τῶν
[424]	γάρ. Ἀλλὰ τίς ἂν εἴη	ὁ	τρόπος τῆς διαιρέσεως ὅθεν ἄρχεται
[406]	ἔστι γὰρ καὶ σπουδαίως εἰρημένος	ὁ	τρόπος τῶν ὀνομάτων τούτοις (τοῖς
[388]	(Σωκράτης) Τῷ τίνος δὲ ἔργῳ	ὁ	τρυπητὴς καλῶς χρήσεται ὅταν τῷ
[432]	πρᾶγμα καὶ λέγεσθαι, ἕως ἂν	ὁ	τύπος ἐνῇ τοῦ πράγματος περὶ
[390]	τὸν χρησόμενον. (Σωκράτης) Τίς οὖν	ὁ	τῷ τοῦ λυροποιοῦ ἔργῳ χρησόμενος;
[390]	Ὁ κιθαριστής. (Σωκράτης) Τίς δὲ	ὁ	τῷ τοῦ ναυπηγοῦ; (Ἑρμογένης) Κυβερνήτης.
[390]	ὁ τέκτων, ἢ ὁ χρησόμενος	(ὁ)	ὑφάντης; (Ἑρμογένης) Εἰκὸς μὲν μᾶλλον,
[388]	(Σωκράτης) Τῷ τίνος οὖν ἔργῳ	ὁ	ὑφάντης καλῶς χρήσεται ὅταν τῇ
[430]	γὰρ ἀληθῆ ἂν φθέγξαιτο ταῦτα	ὁ	φθεγξάμενος ἢ ψευδῆ; ἢ τὸ
[405]	δή; ~(Σωκράτης) Ἐγὼ πειράσομαι φράσαι	ὅ	γέ μοι φαίνεται· οὐ γὰρ
[406]	φιλοπαίσμονες γὰρ καὶ οἱ θεοί.	Ὅ	τε γὰρ Διόνυσος εἴη ἂν
[395]	καὶ ὁ Ἀτρεὺς» ὀρθῶς ἔχει.	Ὅ	τε γὰρ τοῦ Χρυσίππου αὐτῷ
[383]	καὶ οὐ τοῦτο εἶναι ὄνομα	ὃ	ἄν τινες συνθέμενοι καλεῖν καλῶσι,
[385]	(Ἑρμογένης) Πῶς γὰρ οὔ; (Σωκράτης)	Ὃ	ἂν ἄρα ἕκαστος φῇ τῳ
[421]	Τὸ ποῖον τοῦτο; (Σωκράτης) Φάναι,	ὃ	ἂν μὴ γιγνώσκωμεν, βαρβαρικόν τι
[423]	ὀνομάζει ὁ μιμούμενος τῇ φωνῇ	ὃ	ἂν μιμῆται (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι.
[393]	τὸ ἀνθρώπου ἔκγονον γένηται, (ἀλλ᾽	ὃ	ἂν) τὸ ἔκγονον ἄνθρωπος κλητέος·
[385]	λέγεις, ὦ Ἑρμόγενες· σκεψώμεθα δέ.	ὃ	ἂν φῂς καλῇ τις ἕκαστον,
[385]	ἐγὼ ἐθέμην, σοὶ δὲ ἕτερον,	ὃ	αὖ σύ. οὕτω δὲ καὶ
[393]	ἔχει ἐκεῖνο τὸ ὄνομα καλεῖν	ὃ	αὐτὸ ἡμῖν δηλώσει. Οἷον τὸ
[410]	καλοῖτο. Γῆ δὲ μᾶλλον σημαίνει	ὃ	βούλεται ἐάν τις (γαῖαν» ὀνομάσῃ·
[395]	ἐπαΐουσι περὶ ὀνομάτων ἱκανῶς δηλοῖ	ὃ	βούλεται ὁ Ἀτρεύς. Καὶ γὰρ
[417]	ἀποδιδόντι ἐς τὸ ὄνομα δηλοῖ	ὃ	βούλεται· τὸ γὰρ ἀγαθὸν κατ᾽
[418]	ἡ δὲ παλαιὰ ἀμφότερον δηλοῖ	ὃ	βούλεται τοὔνομα. (Ἑρμογένης) Πῶς λέγεις;
[399]	γράμματα, τὰ δ᾽ ἐξαιροῦμεν, παρ᾽	ὃ	βουλόμεθα ὀνομάζοντες, καὶ τὰς ὀξύτητας
[413]	δίκαιον καὶ τὸ αἴτιον δι᾽	ὃ	γὰρ γίγνεται, τοῦτ᾽ ἔστι τὸ
[440]	γνῶσις δὲ δήπου οὐδεμία γιγνώσκει	ὃ	γιγνώσκει μηδαμῶς ἔχον. (Κρατύλος) Ἔστιν
[385]	ἐὰν ἐγὼ τοῦτο ἵππον προσαγορεύω,	ὃ	δὲ νῦν ἵππον, ἄνθρωπον, ἔσται
[407]	τὸ σκληρόν τε καὶ ἀμετάστροφον,	ὃ	δὴ ἄρρατον» καλεῖται, καὶ ταύτῃ
[427]	ὁτιοῦν πρᾶγμα, μὴ ὅτι τοσοῦτον,	ὃ	δὴ δοκεῖ ἐν τοῖς (μεγίστοις)
[396]	δηλοῖ τὴν φύσιν τοῦ θεοῦ,	ὃ	δὴ προσήκειν φαμὲν ὀνόματι οἵῳ
[424]	δοκῇ δεῖν, καὶ σύμπολλα, ποιοῦντες	ὃ	δὴ συλλαβὰς καλοῦσιν, καὶ συλλαβὰς
[415]	ἰσχομένως τε καὶ ἐμποδιζομένως πορεύεσθαι,	ὃ	δὴ ψυχὴ ὅταν ἔχῃ, κακίᾳ
[423]	ὡς ἔοικε, τοῦ σώματος ἐκεῖνο	ὃ	ἐβούλετο δηλῶσαι. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)
[420]	τυχόντος οὗ τ᾽ ἔβαλλε καὶ	ὃ	ἐβούλετο καὶ περὶ οὗ ἐβουλεύετο
[385]	ἕτερον εἶναι καλεῖν ἑκάστῳ ὄνομα,	ὃ	ἐγὼ ἐθέμην, σοὶ δὲ ἕτερον,
[409]	οὐκ ἔγωγε. (Σωκράτης) Σκέψαι δὴ	ὃ	ἐγὼ ὑποπτεύω περὶ αὐτοῦ. ἐννοῶ
[439]	Σκέψαι γάρ, ὦ θαυμάσιε Κρατύλε,	ὃ	ἔγωγε πολλάκις ὀνειρώττω. Πότερον φῶμέν
[387]	(Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ	ὃ	ἔδει δὴ ὀνομάζειν, ἔδει τῳ
[387]	τέμνειν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ	ὃ	ἔδει κερκίζειν, ἔδει τῳ κερκίζειν;
[387]	Φαίνεταί μοι. (Σωκράτης) Φέρε δή,	ὃ	ἔδει τέμνειν, ἔδει τῳ, φαμέν,
[387]	κερκίζειν, ἔδει τῳ κερκίζειν; καὶ	ὃ	ἔδει τρυπᾶν, ἔδει τῳ τρυπᾶν;
[384]	διανοεῖσθαι ὡς εἰδὼς περὶ αὐτοῦ,	ὃ	εἰ βούλοιτο σαφῶς εἰπεῖν, ποιήσειεν
[401]	ὀνόματα ἀνασκοπῇ, οὐχ ἧττον ἀνευρίσκεται	ὃ	ἕκαστον βούλεται. Οἷον καὶ ἐν
[428]	πρὸς σὲ τὸ τοῦ Ἀχιλλέως,	ὃ	ἐκεῖνος ἐν Λιταῖς πρὸς τὸν
[409]	δή; (Σωκράτης) Ἔοικε δηλοῦντι παλαιότερον	ὃ	ἐκεῖνος νεωστὶ ἔλεγεν, (ὅτι ἡ
[418]	καὶ ἀνεμνήσθην ἄρτι ἀπὸ τοῦδε	ὃ	ἔμελλόν σοι ἐρεῖν ὅτι ἡ
[415]	πλάττειν· ἐγὼ δέ φημι, εἴπερ	ὃ	ἔμπροσθεν εἶπον ὀρθῶς ἔχει, ἡ
[389]	ἆρ᾽ οὐ πρὸς τοιοῦτόν τι	ὃ	ἐπεφύκει κερκίζειν; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.
[423]	ἆρ᾽ οὐκ ἂν δηλοῖ ἕκαστον	ὃ	ἔστιν; ἢ οὔ; ~(Ἑρμογένης) Πάνυ
[389]	Οὐκοῦν ἐκεῖνο δικαιότατ᾽ ἂν αὐτὸ	ὃ	ἔστιν κερκὶς καλέσαιμεν; (Ἑρμογένης) Ἔμοιγε
[389]	καὶ βλέποντα πρὸς αὐτὸ ἐκεῖνο	ὃ	ἔστιν ὄνομα, πάντα τὰ ὀνόματα
[392]	τοῦ σωτῆρος ὑὸν Ἀστυάνακτα τούτου	ὃ	ἔσῳζεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ, ὥς
[399]	τὸ μετὰ τοῦτο; ἔρωμαί σε	ὃ	ἡδέως ἂν πυθοίμην; (Σωκράτης) Πάνυ
[401]	βούλεται. Οἷον καὶ ἐν τούτῳ	ὃ	ἡμεῖς οὐσίαν» καλοῦμεν, εἰσὶν οἳ
[429]	ὀνόματά ἐστιν. (Σωκράτης) Τί οὖν;	ὃ	καὶ ἄρτι ἐλέγετο, Ἑρμογένει τῷδε
[411]	γέ μοι οὐ κακῶς μαντεύεσθαι,	ὃ	καὶ νυνδὴ ἐνενόησα, ὅτι οἱ
[406]	αὐτῆς οὐ χαλεπὸν εἰπεῖν δι᾽	ὃ	κεῖται. (Ἑρμογένης) Τὸ ποῖον; (Σωκράτης)
[413]	φησιν, εἶναι δὲ τὸ δίκαιον	ὃ	λέγει Ἀναξαγόρας, νοῦν εἶναι τοῦτο·
[429]	Σώκρατες, λέγων γέ τις τοῦτο	ὃ	λέγει, μὴ τὸ ὂν λέγοι;
[399]	τοῦ δέοντος γενέσθαι. Σκόπει δὴ	ὃ	λέγω. Πρῶτον μὲν γὰρ τὸ
[430]	σὺ φίλοι ὄντες, ἀπόδεξαί μου	ὃ	λέγω. Τὴν τοιαύτην γάρ, ὦ
[397]	τῷ ὀνόματι προσαγορεύειν. Ἔοικέ τι	ὃ	λέγω τῷ ἀληθεῖ ἢ οὐδέν;
[439]	οὖν ἂν εἴη τὶ ἐκεῖνο	ὃ	μηδέποτε ὡσαύτως ἔχει; εἰ γάρ
[423]	ὡς ἔοικε, μίμημα φωνῇ ἐκείνου	ὃ	μιμεῖται, καὶ ὀνομάζει ὁ μιμούμενος
[416]	καὶ δὴ κατάδηλόν μοι (φαίνεται	ὃ	νοεῖ· καὶ τοῦτο γὰρ τοῖς
[385]	καλῶ ὁτιοῦν τῶν ὄντων, οἷον	ὃ	νῦν καλοῦμεν ἄνθρωπον, ἐὰν ἐγὼ
[394]	ἡ τοῦ ὀνόματος δύναμις. Ὥσπερ	ὃ	νυνδὴ ἐλέγομεν, Ἀστυάναξ» τε καὶ
[434]	ἆρά ποτ᾽ ἄν τις συνέθηκεν	ὃ	νυνδὴ ἐλέγομεν ζωγράφημα ὅμοιόν τῳ
[413]	προσλαβόν. ~Μέχρι μὲν οὖν ἐνταῦθα,	ὃ	νυνδὴ ἐλέγομεν, παρὰ πολλῶν ὁμολογεῖται
[384]	ἐφιέμενον κτήσεως ἀποτυγχάνειν ἑκάστοτε. Ἀλλ᾽	ὃ	νυνδὴ ἔλεγον, εἰδέναι μὲν τὰ
[402]	Πλούτωνα καὶ τὸ ἕτερον ὄνομα	ὃ	ὀνομάζουσιν αὐτόν. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.
[399]	καὶ ἀναθρεῖ καὶ λογίζεται τοῦτο	ὃ	ὄπωπεν. Ἐντεῦθεν δὴ μόνον τῶν
[415]	εἴληφεν, ὡς ἔοικε, τοῦτο τοὔνομα,	ὃ>	ὀρθῶς μὲν ἔχει ἀειρείτην» καλεῖν,
[433]	τι καὶ οὐ προσῆκον, δι᾽	ὃ	οὐκ ἂν καλὸν εἴη οὐδὲ
[422]	(ἀλλ᾽ ἐάν ποτέ γε λάβωμεν	ὃ	οὐκέτι ἔκ τινων ἑτέρων σύγκειται
[415]	δηλοῦν καὶ ἐν τῇ δειλίᾳ,	ὃ	οὔπω διήλθομεν ἀλλ᾽ (ὑπερέβημεν, δέον
[419]	ἐὰν τῷ ἀρχαίῳ ὀνόματι χρῇ,	ὃ	πολὺ (μᾶλλον εἰκός ἐστιν ὀρθῶς
[411]	Καὶ μὴν πρῶτον μὲν τοῦτο	ὃ	πρῶτον εἴπομεν παντάπασιν ὡς ἐπὶ
[432]	μὴ εἶναι πάσχοι ἂν τοῦτο	ὃ	σὺ λέγεις, ὥσπερ καὶ αὐτὰ
[412]	καὶ οὔτε ἀπολειπομένης οὔτε προθεούσης·	διὸ	δὴ ἐμβάλλοντας δεῖ τὸ εἶ
[426]	ἥκιστα μένουσαν, μάλιστα δὲ σειομένην·	διὸ	φαίνεταί μοι τούτῳ πρὸς ταῦτα
[402]	ὅτι Ὠκεανὸς πρῶτος καλλίρροος ἦρξε	γάμοιο,	(ὅς ῥα κασιγνήτην ὁμομήτορα Τηθὺν
[439]	ἢ ἀνάγκη ἅμα ἡμῶν λεγόντων	ἄλλο	αὐτὸ εὐθὺς γίγνεσθαι καὶ ὑπεξιέναι
[430]	ἂν φαίης τὸ ὄνομα εἶναι,	ἄλλο	δὲ ἐκεῖνο οὗ τὸ ὄνομά
[417]	ἀδελφόν τι φαίνεται. Οὐδὲν γὰρ	ἄλλο	δηλοῖ ἢ τὴν ἅμα φορὰν
[440]	ἅμα τ᾽ ἂν μεταπίπτοι εἰς	ἄλλο	εἶδος γνώσεως καὶ οὐκ ἂν
[435]	δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει, τί	ἄλλο	ἢ αὐτὸς σαυτῷ συνέθου καί
[385]	ὅτι λέγεις λόγου σμικρότερον μόριον	ἄλλο	ἢ ὄνομα; (Ἑρμογένης) Οὔκ, ἀλλὰ
[412]	τοιοῦτόν τι εἶναι οἷον οὐδὲν	ἄλλο	ἢ χωρεῖν, διὰ δὲ τούτου
[400]	δοκεῖ ἔχειν τε καὶ ὀχεῖν	ἄλλο	ἢ ψυχή; (Ἑρμογένης) Οὐδὲν ἄλλο.
[440]	(γὰρ ἂν ἐπιόντος τοῦ γνωσομένου	ἄλλο	καὶ ἀλλοῖον γίγνοιτο, ὥστε οὐκ
[427]	ὀνομάτων ὀρθότης, εἰ μή τι	ἄλλο	(Κρατύλος) ὅδε λέγει. (Ἑρμογένης) Καὶ
[430]	διαλλαχθῶμεν, ὦ Κρατύλε· ἆρ᾽ οὐκ	ἄλλο	μὲν ἂν φαίης τὸ ὄνομα
[406]	που ἢ αὑτὸν ἤ τι	ἄλλο	μετεωρίζειν ἢ ἀπὸ τῆς γῆς
[401]	καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς καλεῖν, ~ὡς	ἄλλο	μηδὲν (εἰδότας· καλῶς γὰρ δὴ
[400]	ἄλλο ἢ ψυχή; (Ἑρμογένης) Οὐδὲν	ἄλλο.	(Σωκράτης) Τί δέ; Καὶ τὴν
[436]	ἡμᾶς τοὺς ἀκολουθοῦντας αὐτῷ πείσεσθαι;	ἄλλο	τι ἢ ἐξαπατηθήσεσθαι; (Κρατύλος) Ἀλλὰ
[393]	ὥσπερ τέρας γένηται ἐξ ἵππου	ἄλλο	τι ἢ ἵππος, (ἀλλ᾽ οὗ
[413]	τῷ ὄντι, εἴπερ ῥεῖ, οὐκ	ἄλλο	τι ἢ τὴν ἐναντίαν ῥοήν
[398]	γε. (Σωκράτης) Οἱ δ᾽ ἀγαθοὶ	ἄλλο	τι ἢ φρόνιμοι; (Ἑρμογένης) Φρόνιμοι.
[434]	τι διάφορον λέγειν συνθήκης; ἢ	ἄλλο	τι λέγεις τὸ ἔθος ἢ
[401]	λέγειν, καὶ οὕτω ποιῶμεν. (Σωκράτης)	Ἄλλο	τι οὖν ἀφ᾽ Ἑστίας ἀρχώμεθα
[436]	ἡμῖν τὴν οὐσίαν τὰ ὀνόματα.	Ἄλλο	τι οὕτω σοι δοκεῖ δηλοῦν;
[390]	δὲ ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι ἐπιστάμενον	ἄλλο	τι σὺ καλεῖς ἢ διαλεκτικόν;
[424]	οἷον ὅταν ἀνδρείκελον σκευάζωσιν ἢ	ἄλλο	τι τῶν τοιούτων ὡς ἂν
[423]	εἰ ἵππον θέοντα ἤ τι	ἄλλο	τῶν ζῴων ἐβουλόμεθα δηλοῦν, οἶσθα
[424]	μόνον ἐπήνεγκαν, ἐνίοτε δὲ (ὁτιοῦν	ἄλλο	τῶν φαρμάκων, ἔστι δὲ ὅτε
[405]	ἄκοιτιν» ἐκαλέσαμεν, μεταβαλόντες ἀντὶ τοῦ	ὁμο‐	ἀ‐ οὕτω καὶ Ἀπόλλωνα» ἐκαλέσαμεν
[435]	δήλωμα εἶναι, ἀλλὰ τὸ ἔθος·	ἐκεῖνο	γάρ, ὡς ἔοικε, καὶ ὁμοίῳ
[384]	ἂν αὖθίς γε ἕτερον μεταθῆται,	ἐκεῖνο	δὲ μηκέτι καλῇ, οὐδὲν ἧττον
[434]	ἐκεῖνο, σὺ δὲ γιγνώσκεις ὅτι	ἐκεῖνο	διανοοῦμαι; οὐ τοῦτο λέγεις; ~(Κρατύλος)
[389]	ἐκεῖνο, ἔμοιγε δοκεῖ. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	ἐκεῖνο	δικαιότατ᾽ ἂν αὐτὸ ὃ ἔστιν
[389]	ἣν κατέαξεν ἐποίει; (Ἑρμογένης) Πρὸς	ἐκεῖνο,	ἔμοιγε δοκεῖ. (Σωκράτης) Οὐκοῦν ἐκεῖνο
[389]	ὄργανον ἐξευρόντα δεῖ ἀποδοῦναι εἰς	ἐκεῖνο	ἐξ οὗ ἂν ποιῇ (τὸ
[439]	ἀεὶ ὑπεξέρχεται, πρῶτον μὲν ὅτι	ἐκεῖνό	ἐστιν, ἔπειτα ὅτι τοιοῦτον, ἢ
[423]	(μιμησαμένου, ὡς ἔοικε, τοῦ σώματος	ἐκεῖνο	ὃ ἐβούλετο δηλῶσαι. (Ἑρμογένης) Ναί.
[389]	τιθέναι, καὶ βλέποντα πρὸς αὐτὸ	ἐκεῖνο	ὃ ἔστιν ὄνομα, πάντα τὰ
[439]	Πῶς οὖν ἂν εἴη τὶ	ἐκεῖνο	ὃ μηδέποτε ὡσαύτως ἔχει; εἰ
[430]	τὸ ὄνομα εἶναι, ἄλλο δὲ	ἐκεῖνο	οὗ τὸ ὄνομά ἐστιν; (Κρατύλος)
[439]	Σώκρατες, (εἶναι) (Σωκράτης) Αὐτὸ τοίνυν	ἐκεῖνο	σκεψώμεθα, μὴ εἰ πρόσωπόν τί
[434]	ἐγώ, ὅταν τοῦτο φθέγγωμαι, διανοοῦμαι	ἐκεῖνο,	σὺ δὲ γιγνώσκεις ὅτι ἐκεῖνο
[389]	τὴν κατεαγυῖαν βλέπων, ἢ πρὸς	ἐκεῖνο	τὸ εἶδος πρὸς ὅπερ καὶ
[393]	τὴν δύναμιν ἐντιθῶμεν, ὀρθῶς ἔχει	ἐκεῖνο	τὸ ὄνομα καλεῖν ὃ αὐτὸ
[416]	ἑκάστῳ τῶν ὄντων; ἆρ᾽ οὐκ	ἐκεῖνο	τὸ τὰ ὀνόματα θέμενον; (Ἑρμογένης)
[388]	ταῦτα. (Σωκράτης) Τί δὲ ἦν	ἐκεῖνο	ᾧ ἔδει τρυπᾶν; (Ἑρμογένης) Τρύπανον.
[396]	γε, ὦ Ἑρμόγενες, μάλιστα αὐτὴν	ἀπὸ	Εὐθύφρονος τοῦ Προσπαλτίου προσπεπτωκέναι μοι·
[420]	διὰ τὴν ἕσιν τῆς ῥοῆς,	ἀπὸ	ταύτης οὖν πάσης τῆς δυνάμεως
[397]	ἀεὶ ἰόντα δρόμῳ καὶ θέοντα,	ἀπὸ	ταύτης τῆς φύσεως τῆς τοῦ
[426]	ἂν ὀρθῶς καλοῖτο· νῦν δὲ	ἀπό	τε τοῦ ξενικοῦ τοῦ κίειν
[410]	ὦ Ἑρμόγενες, ὅτι αἴρει τὰ	ἀπὸ	τῆς γῆς, ἀὴρ» κέκληται; ἢ
[406]	ἤ τι ἄλλο μετεωρίζειν ἢ	ἀπὸ	τῆς γῆς ~ἢ ἐν ταῖς
[419]	τοῦ τερπνοῦ· τὸ δὲ τερπνὸν»	ἀπὸ	τῆς διὰ τῆς ψυχῆς ἕρψεως
[419]	ἡονῆς» καλεῖται ἥ τε λύπη»	ἀπὸ	τῆς διαλύσεως τοῦ σώματος ἔοικεν
[406]	οὔ; (Σωκράτης) Τοῦτο μὲν τοίνυν	ἀπὸ	τῆς ἐν τοῖς ὅπλοις ὀρχήσεως
[419]	τοῦ ἀλγεινοῦ ὠνομασμένον. Ὀδύνη» δὲ	ἀπὸ	τῆς ἐνδύσεως τῆς λύπης κεκλημένῃ
[414]	βούλεσθαι εἶναι. τὸ δὲ θῆλυ»	ἀπὸ	τῆς θηλῆς τι φαίνεται ἐπωνομάσθαι·
[419]	ἐκλήθη τὸ ὄνομα. Θυμὸς» δὲ	ἀπὸ	τῆς θύσεως καὶ ζέσεως τῆς
[406]	ὄνομα τοῦτο ἐπωνόμασεν. Λητὼ δὲ	ἀπὸ	τῆς πρᾳότητος τῆς θεοῦ, κατὰ
[426]	τοῦ ξενικοῦ τοῦ κίειν καὶ	ἀπὸ	τῆς τοῦ ἦτα μεταβολῆς καὶ
[404]	Ἅιδης, ὦ Ἑρμόγενες, πολλοῦ δεῖ	ἀπὸ	τοῦ ἀιδοῦς ἐπωνομάσθαι, ἀλλὰ πολὺ
[419]	ἀλγηδὼν» ξενικόν τι φαίνεταί μοι	ἀπὸ	τοῦ ἀλγεινοῦ ὠνομασμένον. Ὀδύνη» δὲ
[435]	παρ᾽ ἐμοῦ; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης)	Ἀπὸ	τοῦ ἀνομοίου γε ἢ ὃ
[402]	τε καὶ Κρόνον» ἆρα οἴει	ἀπὸ	τοῦ αὐτομάτου αὐτὸν ἀμφοτέροις ῥευμάτων
[397]	αὐτὰ τὰ ὀνόματα μὴ πάνυ	ἀπὸ	τοῦ αὐτομάτου οὕτως ἕκαστα κεῖσθαι,
[408]	καλοῦμεν. (Καὶ ἥ γε Ἶρις	ἀπὸ	τοῦ εἴρειν ἔοικεν κεκλημένη, ὅτι
[420]	διὰ τῶν ὀμμάτων, διὰ ταῦτα	ἀπὸ	τοῦ ἐσρεῖν ἔσρος» τό γε
[419]	ῥηθῆναι· παντὶ γὰρ δῆλον ὅτι	ἀπὸ	τοῦ εὖ τοῖς πράγμασι τὴν
[409]	νεωστὶ ἔλεγεν, (ὅτι ἡ σελήνη	ἀπὸ	τοῦ ἡλίου ἔχει τὸ φῶς.
[414]	οὖν μεμίμηται τῷ ὀνόματι, συναρμόσας	ἀπὸ	τοῦ θεῖν καὶ ἅλλεσθαι τὸ
[417]	ἔοικε, τὸ δέ γε κερδαλέον»	ἀπὸ	τοῦ (κέρδους. Κέρδος» δὲ νῦ
[426]	τὸ παλαιόν. Ἡ δὲ ἀρχὴ	ἀπὸ	τοῦ κίειν» ξενικὸν δὲ τοὔνομα
[409]	λέγεις; (Σωκράτης) Ὁ μὲν μεὶς»	ἀπὸ	τοῦ μειοῦσθαι εἴη ἂν μείης»
[406]	τε καὶ ὅλως τὴν μουσικὴν	ἀπὸ	τοῦ μῶσθαι, ὡς ἔοικεν, καὶ
[404]	ἀιδοῦς ἐπωνομάσθαι, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον	ἀπὸ	τοῦ πάντα τὰ καλὰ εἰδέναι,
[403]	εἰδότος τοῦ θεοῦ. Ἴσως δὲ	ἀπὸ	τοῦ σείειν ὁ σείων» ὠνόμασται·
[417]	συμφέροντά» τε καὶ σύμφορα» κεκλῆσθαι	ἀπὸ	τοῦ συμπεριφέρεσθαι ἔοικε, τὸ δέ
[419]	ψυχῆς ἔοικε κεκλημένῃ. (Τέρψις» δὲ	ἀπὸ	τοῦ τερπνοῦ· τὸ δὲ τερπνὸν»
[420]	τὰ πράγματα πορεύεται, ἢ τῇ	ἀπὸ	τοῦ τόξου βολῇ. Ἔοικε δὲ
[418]	γὰρ αὐτὸ καὶ ἀνεμνήσθην ἄρτι	ἀπὸ	τοῦδε ὃ ἔμελλόν σοι ἐρεῖν
[403]	ἐκεῖ ἐστιν, καὶ τὸν Πλούτωνα»	ἀπὸ	τούτου ἔσχε τὸ ὄνομα. Καὶ
[404]	τοῦ πάντα τὰ καλὰ εἰδέναι,	ἀπὸ	τούτου ὑπὸ τοῦ νομοθέτου Ἅιδης»
[423]	ἑκάστου δήλωμα ἡμῖν ἔσται τὸ	ἀπὸ	τούτων γιγνόμενον, ὅταν μίμημα γένηται
[421]	διαφέρει. (Ἑρμογένης) Καὶ οὐδέν γε	ἀπὸ	τρόπου λέγεις. (Σωκράτης) Λέγω γὰρ
[397]	(Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν οὐ δίκαιον	ἀπὸ	τῶν θεῶν ἄρχεσθαι, σκοπουμένους πῇ
[404]	τὸ ὄνομα καὶ τὸν Ἀπόλλω,	ὑπὸ	ἀπειρίας, ὡς ἔοικεν, ὀνομάτων ὀρθότητος.
[397]	ἴσως δ᾽ ἔνια αὐτῶν καὶ	ὑπὸ	θειοτέρας δυνάμεως ἢ τῆς τῶν
[414]	ἕνεκα καὶ πανταχῇ στρεφόντων, καὶ	ὑπὸ	καλλωπισμοῦ καὶ ὑπὸ χρόνου. Ἐπεὶ
[426]	ἡμῶν ἀρχαιότεροι βάρβαροι; ~ἢ ὅτι	ὑπὸ	παλαιότητος ἀδύνατον αὐτὰ (ἐπισκέψασθαι, ὥσπερ
[421]	τοιοῦτον αὐτῶν, εἴη δὲ κἂν	ὑπὸ	παλαιότητος τὰ πρῶτα τῶν ὀνομάτων
[440]	οἴεσθαι καὶ τὰ πράγματα διακεῖσθαι,	ὑπὸ	ῥεύματός τε καὶ κατάρρου πάντα
[409]	ὀνόματα ἄλλως τε καὶ οἱ	ὑπὸ	τοῖς βαρβάροις οἰκοῦντες παρὰ τῶν
[404]	τὰ καλὰ εἰδέναι, ἀπὸ τούτου	ὑπὸ	τοῦ νομοθέτου Ἅιδης» ἐκλήθη. (Ἑρμογένης)
[411]	νῦν οἱ πολλοὶ τῶν σοφῶν	ὑπὸ	τοῦ πυκνὰ περιστρέφεσθαι ζητοῦντες ὅπῃ
[417]	μετὰ τῶν πραγμάτων, καὶ τὰ	ὑπὸ	τοῦ τοιούτου πραττόμενα συμφέροντά» τε
[414]	πρῶτα ὀνόματα τεθέντα κατακέχωσται ἤδη	ὑπὸ	τῶν βουλομένων τραγῳδεῖν αὐτά, περιτιθέντων
[392]	Ἀστυάνακτα, Σκαμάνδριον δὲ δῆλον ὅτι	ὑπὸ	τῶν γυναικῶν, ἐπειδὴ οἵ γε
[432]	(Σωκράτης) Γελοῖα γοῦν, ὦ Κρατύλε,	ὑπὸ	τῶν ὀνομάτων πάθοι ἂν ἐκεῖνα
[394]	αὐτὰ φαίνεται, καὶ οὐκ ἐκπλήττεται	ὑπὸ	τῶν προσόντων. Οὕτω δὲ ἴσως
[406]	τε καὶ λεῖον Ληθὼ» (κεκλῆσθαι	ὑπὸ	τῶν τοῦτο καλούντων. Ἄρτεμις» δὲ
[392]	τὸ παιδίον τὸ τοῦ Ἕκτορος	(ὑπὸ	τῶν Τρώων φησὶν καλεῖσθαι Ἀστυάνακτα,
[408]	εἴρειν ἐμήσατο, δικαίως ἂν καλοῖτο	ὑπὸ	ὑμῶν εἰρέμης» νῦν δὲ ἡμεῖς,
[419]	δίκῃ μὲν ἂν ἕρπνουν» καλούμενον,	ὑπὸ	χρόνου δὲ τερπνὸν παρηγμένον. Εὐφροσύνη»
[414]	στρεφόντων, καὶ ὑπὸ καλλωπισμοῦ καὶ	ὑπὸ	χρόνου. Ἐπεὶ ἐν τῷ κατόπτρῳ»
[401]	ταῦτα τοὺς τιθεμένους· τὸ γὰρ	πρὸ	πάντων θεῶν τῇ Ἑστίᾳ πρώτῃ
[422]	ἔχει, ὥς μοι δοκεῖ ἔχειν,	δεῦρο	αὖ συνεπίσκεψαι μετ᾽ ἐμοῦ μή
[403]	ἄρα φῶμεν, ὦ Ἑρμόγενες, οὐδένα	δεῦρο	ἐθελῆσαι ἀπελθεῖν τῶν ἐκεῖθεν, οὐδὲ
[438]	(Σωκράτης) Ἐπανέλθωμεν δὲ πάλιν ὅθεν	δεῦρο	μετέβημεν. Ἄρτι γὰρ ἐν τοῖς
[440]	δὲ τὸ καλόν, ἔστι δὲ	τὸ	ἀγαθόν, ἔστι δὲ ἓν ἕκαστον
[422]	ἃν οὕτως ἔχῃ. Οἷον νυνδὴ	τὸ	ἀγαθὸν» ἔφαμεν ἐκ τοῦ ἀγαστοῦ
[417]	αὐτήν, ταύτῃ μοι δοκεῖ ἐπιφημίσαι	τὸ	ἀγαθὸν λυσιτελοῦν· τὸ γὰρ τῆς
[418]	τοὐναντίον σημαίνει πᾶσι τοῖς περὶ	τὸ	ἀγαθὸν ὀνόμασιν· ἀγαθοῦ γὰρ ἰδέα
[417]	τοιούτων; ~(Ἑρμογένης) Ταῦτα τὰ περὶ	τὸ	ἀγαθόν τε καὶ καλόν, συμφέροντά
[408]	καὶ τὸ ἑρμηνέα εἶναι καὶ	τὸ	ἄγγελον καὶ τὸ (κλοπικόν τε
[408]	τὸ ἀπατηλὸν ἐν λόγοις καὶ	τὸ	ἀγοραστικόν, περὶ λόγου δύναμίν ἐστιν
[394]	τὸ θηριῶδες τῆς φύσεως καὶ	τὸ	ἄγριον αὐτοῦ καὶ τὸ ὀρεινὸν
[405]	τοῦτον τὸν θεόν. Διὰ δὲ	τὸ	ἀεὶ βολῶν ἐγκρατὴς εἶναι τοξικῇ
[416]	ῥοῦν τοῦτο τὸ ὄνομα ἔθετο	τὸ>	ἀεισχοροῦν» νῦν δὲ συγκροτήσαντες αἰσχρὸν»
[403]	πολλοὶ μέν μοι δοκοῦσιν ὑπολαμβάνειν	τὸ	ἀιδὲς προσειρῆσθαι τῷ ὀνόματι τούτῳ,
[416]	ἐῶμεν, τὸ δὲ καλὸν» καὶ	(τὸ)	αἰσχρὸν» πειρώμεθα ἰδεῖν πῇ εὐλόγως
[413]	τοῦτό ἐστι τὸ δίκαιον καὶ	τὸ	αἴτιον δι᾽ ὃ γὰρ γίγνεται,
[413]	ὃ γὰρ γίγνεται, τοῦτ᾽ ἔστι	τὸ	αἴτιον καὶ Δία» καλεῖν ἔφη
[416]	Φέρε, τί οἴει σὺ εἶναι	τὸ	αἴτιον κληθῆναι ἑκάστῳ τῶν ὄντων;
[415]	ἀεί, ὥστε τὸ ἀσχέτως καὶ	τὸ	ἀκωλύτως ἀεὶ ῥέον ἐπωνυμίαν εἴληφεν,
[384]	δραχμιαίαν. Οὔκουν οἶδα πῇ ποτε	τὸ	ἀληθὲς ἔχει περὶ τῶν τοιούτων·
[405]	κατὰ δὲ τὴν μαντικὴν καὶ	τὸ	ἀληθές τε καὶ τὸ ἁπλοῦν
[409]	οὖν εἴη μὲν ἂν κατὰ	τὸ	ἁλίζειν εἰς ταὐτὸν τοὺς ἀνθρώπους
[405]	τε καὶ τὴν ἄκοιτιν) ὅτι	τὸ	ἄλφα σημαίνει πολλαχοῦ τὸ ὁμοῦ,
[421]	λοιδορούμενον ἥκει τὸ ἰσχόμενον καὶ	τὸ	ἀναγκαζόμενον ἡσυχάζειν, ἀπείκασται δὲ τοῖς
[417]	οἱ κάπηλοι αὐτῷ χρῶνται, ἐὰν	τὸ	ἀνάλωμα ἀπολύῃ, οὐ ταύτῃ λέγειν
[407]	τὸ ἄρρεν τε καὶ κατὰ	τὸ	ἀνδρεῖον Ἄρης» ἂν εἴη· εἰ
[393]	ἂν ἐξ ἀνθρώπου οἶμαι μὴ	τὸ	ἀνθρώπου ἔκγονον γένηται, (ἀλλ᾽ ὃ
[423]	~(Σωκράτης) Εἰ μέν γ᾽ οἶμαι	τὸ	ἄνω καὶ τὸ κοῦφον ἐβουλόμεθα
[396]	λόγος· ἡ δὲ αὖ ἐς	τὸ	ἄνω ὄψις καλῶς ἔχει τοῦτο
[408]	καὶ τὸ (κλοπικόν τε καὶ	τὸ	ἀπατηλὸν ἐν λόγοις καὶ τὸ
[405]	καὶ τὸ ἀληθές τε καὶ	τὸ	ἁπλοῦν ταὐτὸν γάρ ἐστιν ὥσπερ
[423]	τότε ἑκάστου δήλωμα ἡμῖν ἔσται	τὸ	ἀπὸ τούτων γιγνόμενον, ὅταν μίμημα
[414]	ἂν ἐπῃνεῖτο ἡ ἀνδρεία. καὶ	τὸ	ἄρρεν» καὶ ὁ ἀνὴρ» ἐπὶ
[407]	Οὐκοῦν, εἰ μὲν βούλει, κατὰ	τὸ	ἄρρεν τε καὶ κατὰ τὸ
[406]	τοῦτο καλούντων. Ἄρτεμις» δὲ διὰ>	τὸ	ἀρτεμὲς φαίνεται καὶ τὸ κόσμιον,
[438]	φοράν; οὐ γάρ που κατὰ	τὸ	ἄρτι λεχθὲν πλήθει κριθήσεται. (Κρατύλος)
[411]	τὴν νεόεσιν. Οὐ γὰρ νόησις»	τὸ	ἀρχαῖον ἐκαλεῖτο, ἀλλ᾽ ἀντὶ τοῦ
[418]	οὖν ὅτι μόνον τούτων δηλοῖ	τὸ	ἀρχαῖον ὄνομα τὴν διάνοιαν τοῦ
[401]	οὐδέν· τὸ οὖν αἴτιον καὶ	τὸ	ἀρχηγὸν αὐτῶν εἶναι τὸ ὠθοῦν,
[415]	ἀγαθῆς ψυχῆς εἶναι ἀεί, ὥστε	τὸ	ἀσχέτως καὶ τὸ ἀκωλύτως ἀεὶ
[395]	ὁ Ἀτρεύς. Καὶ γὰρ κατὰ	τὸ	ἀτειρὲς καὶ (κατὰ τὸ ἄτρεστον
[395]	(κατὰ τὸ ἄτρεστον καὶ κατὰ	τὸ	ἀτηρὸν πανταχῇ ὀρθῶς αὐτῷ τὸ
[395]	κατὰ τὸ ἀτειρὲς καὶ (κατὰ	τὸ	ἄτρεστον καὶ κατὰ τὸ ἀτηρὸν
[403]	τούτου ἔσχε τὸ ὄνομα. Καὶ	τὸ	αὖ μὴ ἐθέλειν συνεῖναι τοῖς
[439]	δὲ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ	τὸ	αὐτό ἐστι, πῶς ἂν τοῦτό
[394]	τί ἐπικοινωνεῖ; δηλοῖ δὲ ὅμως	τὸ	αὐτό· καὶ ἄλλα πολλά ἐστιν
[389]	τίθησιν, τοῦ αὐτοῦ ἕνεκα ποιῶν	τὸ	αὐτὸ ὄργανον· ἀλλ᾽ ὅμως, ἕως
[393]	ἑτέραις συλλαβαῖς ἢ ἐν ἑτέραις	τὸ	αὐτὸ σημαίνει, οὐδὲν πρᾶγμα· οὐδ᾽
[434]	αὐτῷ, καὶ δηλοῖ ἐκείνοις τε	τὸ	αὐτὸ τελευτῶντος τοῦ ῥῶ καὶ
[419]	ἀγαθὸν» καὶ συμφέρον» καὶ εὔπορον»	τὸ	αὐτὸ φαίνεται, ἑτέροις ὀνόμασι σημαῖνον
[426]	τῷ τὰ ὀνόματα τιθεμένῳ πρὸς	τὸ	ἀφομοιοῦν τῇ φορᾷ, πολλαχοῦ γοῦν
[437]	εἶ ἐν τῷ ἰῶτα. Ἔπειτα	τὸ	βέβαιον, ὅτι βάσεώς τινός ἐστιν
[431]	γράμματα, τό τε ἄλφα καὶ	τὸ	βῆτα καὶ ἕκαστον τῶν στοιχείων,
[393]	ὃ αὐτὸ ἡμῖν δηλώσει. Οἷον	τὸ	βῆτα» ὁρᾷς ὅτι τοῦ ἦτα
[417]	Καὶ τὸ μέν γε βλαβερὸν»	τὸ	(βλάπτον τὸν ῥοῦν εἶναι λέγει·
[418]	στομαυλῆσαι, τοῦτο τὸ ὄνομα προειπὼν	τὸ	(βουλαπτεροῦν. (Σωκράτης) Οὐκ ἐγώ, ὦ
[420]	βουλή» πως τὴν βολήν, καὶ	τὸ	βούλεσθαι» τὸ ἐφίεσθαι σημαίνει καὶ
[420]	βούλεσθαι» τὸ ἐφίεσθαι σημαίνει καὶ	τὸ>	βουλεύεσθαι» πάντα ταῦτα δόξῃ ἑπόμεν᾽
[417]	ἐστι, τοῦτο δὲ πανταχοῦ ψέγει.	τὸ	βουλόμενον οὖν ἅπτειν ῥοῦν ὀρθότατα
[417]	τὸ ὄνομα δηλοῖ ὃ βούλεται·	τὸ	γὰρ ἀγαθὸν κατ᾽ ἄλλον τρόπον
[410]	ὀρθῶς κεκλημένη, ὥς φησιν Ὅμηρος·	τὸ	γὰρ γεγάασιν» γεγεννῆσθαι λέγει. Εἶεν·
[402]	ὅτι πηγῆς ὄνομα ἐπικεκρυμμένον ἐστίν.	Τὸ	γὰρ διαττώμενον καὶ (τὸ ἠθούμενον
[398]	καὶ διαλεκτικοί, ἐρωτᾶν ἱκανοὶ ὄντες·	τὸ	γὰρ εἴρειν» λέγειν ἐστίν. Ὅπερ
[416]	τοῦτο γὰρ τοῖς ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται.	Τὸ	γὰρ ἐμποδίζον καὶ ἴσχον τῆς
[428]	χρῆναι ἐπανασκέψασθαι τί καὶ λέγω.	Τὸ	γὰρ ἐξαπατᾶσθαι αὐτὸν ὑφ᾽ αὑτοῦ
[415]	ψυχῆς σημαίνει δεσμὸν εἶναι ἰσχυρόν·	τὸ	γὰρ λίαν» ἰσχύς τίς ἐστιν.
[415]	ἄνειν ἐπὶ πολὺ σημεῖον εἶναι·	τὸ	γὰρ μῆκός» πως τὸ πολὺ
[411]	δηλοῖ γονῆς σκέψιν καὶ νώμησιν·	τὸ	γὰρ νωμᾶν» καὶ τὸ σκοπεῖν»
[438]	ἐστιν, καὶ αὐτὰ δι᾽ αὑτῶν;	τὸ	γάρ που ἕτερον ἐκείνων καὶ
[406]	ὀρθῶς ἄν, ὡς ἐγᾦμαι, ἡγοίμεθα·	τὸ	γάρ που ἢ αὑτὸν ἤ
[401]	οὕτω νοεῖν ταῦτα τοὺς τιθεμένους·	τὸ	γὰρ πρὸ πάντων θεῶν τῇ
[410]	ἔτος κινδυνεύει ἕν τι εἶναι.	Τὸ	γὰρ τὰ φυόμενα καὶ τὰ
[417]	δοκεῖ ἐπιφημίσαι τὸ ἀγαθὸν λυσιτελοῦν·	τὸ	γὰρ τῆς φορᾶς λύον τὸ
[412]	φερομένων τῶν ὄντων. (Καὶ μὴν	τό	γε ἀγαθόν, τοῦτο τῆς φύσεως
[419]	τοῦτο ἔλαβε τὸ ὄνομα, εὐφεροσύνην»	τό	γε δίκαιον· ὅμως δὲ αὐτὸ
[421]	οὖν καλεῖς τι; (Ἑρμογένης) Ἔγωγε,	τό	γε ζητεῖν. (Σωκράτης) Ἔοικε τοίνυν
[418]	(Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Καὶ	τό	γε ζυγὸν» οἶσθα ὅτι δυογὸν»
[404]	λέγειν, ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Καὶ	τό	γε ὄνομα ὁ Ἅιδης, ὦ
[413]	Ἀλλ᾽ οὖν οὗπερ ἕνεκα ἐσκοποῦμεν,	τό	γε ὄνομα τοῦτο φαίνεται αὐτῷ
[420]	ταῦτα ἀπὸ τοῦ ἐσρεῖν ἔσρος»	τό	γε παλαιὸν ἐκαλεῖτο τῷ γὰρ
[408]	γέ εἰμι λόγου. (Σωκράτης) Καὶ	τό	γε τὸν Πᾶνα τοῦ Ἑρμοῦ
[401]	Ῥέαν καὶ Κρόνον ἐπισκέψασθαι. Καίτοι	τό	γε τοῦ Κρόνου ὄνομα ἤδη
[410]	Φρύγες σμικρόν τι παρακλίνοντες· καὶ	τό	γε ὕδωρ» καὶ τὰς κύνας»
[440]	ἀεὶ τὸ γιγνῶσκον, ἔστι δὲ	τὸ	γιγνωσκόμενον, ἔστι δὲ τὸ καλόν,
[440]	Εἰ δὲ ἔστι μὲν ἀεὶ	τὸ	γιγνῶσκον, ἔστι δὲ τὸ γιγνωσκόμενον,
[427]	ἀντιλαμβάνεται ἡ τοῦ γάμμα δύναμις,	τὸ	γλίσχρον» ἀπεμιμήσατο καὶ γλυκὺ» καὶ
[440]	λόγου οὔτε τὸ γνωσόμενον οὔτε	τὸ	γνωσθησόμενον ἂν εἴη. Εἰ δὲ
[440]	ἐκ τούτου τοῦ λόγου οὔτε	τὸ	γνωσόμενον οὔτε τὸ γνωσθησόμενον ἂν
[427]	μεγάλα τὰ γράμματα. Εἰς δὲ	τὸ	γογγύλον» τοῦ οὖ δεόμενος σημείου,
[427]	ἀφομοιῶν τοῖς γράμμασι τὰ ἔργα.	Τὸ	δ᾽ αὖ ἄλφα τῷ μεγάλῳ
[439]	ἔμοιγε καὶ αὐτῷ οὕτω διανοηθῆναι	τὸ	δ᾽ εἰ ἔτυχεν, οὐχ οὕτως
[415]	μὲν οὖν ἕτερον οὔπω καθορῶ,	τὸ	δ᾽ ἕτερον δοκεῖ μοι κατάδηλον
[431]	ἕτερον τούτων ἀληθεύειν βουλόμεθα καλεῖν,	τὸ	δ᾽ ἕτερον ψεύδεσθαι. Εἰ δὲ
[429]	σοι κεῖσθαι τὸ μὲν χεῖρον,	τὸ	δὲ ἄμεινον; (Κρατύλος) Οὐ δῆτα.
[420]	τῷ κατὰ τὴν βούλησιν γιγνομένῳ·	τὸ	δὲ ἀναγκαῖον» καὶ ἀντίτυπον, παρὰ
[417]	βλάπτον» αὖ σημαίνει βουλόμενον ἅπτειν·	τὸ	δὲ ἅπτειν» καὶ δεῖν ταὐτόν
[417]	(βλάπτον τὸν ῥοῦν εἶναι λέγει·	τὸ	δὲ βλάπτον» αὖ σημαίνει βουλόμενον
[404]	οὖν, καὶ ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης)	Τὸ	δέ γ᾽ ἐστίν, ὡς ἐμοὶ
[417]	κεκλῆσθαι ἀπὸ τοῦ συμπεριφέρεσθαι ἔοικε,	τὸ	δέ γε κερδαλέον» ἀπὸ τοῦ
[430]	εἰκόνα, ἂν δὲ τύχῃ, γυναικός;	τὸ	δὲ δεῖξαι λέγω εἰς τὴν
[416]	τὴν ἀρετὴν» ὀρθῶς ἔχειν. ~(Ἑρμογένης)	Τὸ	δὲ δὴ κακόν, δι᾽ οὗ
[402]	ὠνόμασεν Ποσειδῶνα, ὡς ποσίδεσμον» ὄντα·	τὸ	δὲ Ε ἔγκειται ἴσως εὐπρεπείας
[414]	γονή μοι φαίνεται βούλεσθαι εἶναι.	τὸ	δὲ θῆλυ» ἀπὸ τῆς θηλῆς
[422]	καὶ ἐκ τοῦ θοοῦ συγκεῖσθαι,	τὸ	δὲ θοὸν» ἴσως φαῖμεν ἂν
[419]	διακοσμοῦν καὶ ἰὸν πανταχοῦ ἐγκεκωμιασμένον,	(τὸ	δὲ ἴσχον καὶ δοῦν ψεγόμενον.
[415]	ὅλου ἐπωνυμίαν ἔχει τῆς κακίας.	Τὸ	δὲ κακῶς ἰέναι ὅτι ποτ᾽
[416]	εἰ δοκεῖ, ταῦτα μὲν ἐῶμεν,	τὸ	δὲ καλὸν» καὶ (τὸ) αἰσχρὸν»
[434]	καλῶς; (Κρατύλος) Καλῶς ἔμοιγε. (Σωκράτης)	Τὸ	δὲ λάβδα τῷ λείῳ καὶ
[408]	τε καὶ τὸν λόγον μησάμενον	τὸ	δὲ λέγειν δή ἐστιν εἴρειν
[432]	ὄνομα τὸ μὲν εὖ (κεῖσθαι,	τὸ	δὲ μή, καὶ μὴ ἀνάγκαζε
[404]	Φερσεφόνην, καὶ δεινὸν αὐτοῖς φαίνεται·	τὸ	δὲ μηνύει (σοφὴν εἶναι τὴν
[411]	νόησις» τοῦ νέου ἐστὶν ἕσις,	τὸ	δὲ νέα εἶναι τὰ ὄντα
[408]	τὸ εἴρειν» λόγου χρεία ἐστί,	τὸ	δέ, οἷον καὶ Ὅμηρος πολλαχοῦ
[421]	ἐπικρύπτει τὴν βούλησιν τοῦ ὀνόματος.	Τὸ	δὲ ὂν» καὶ ἡ οὐσία»
[432]	ὁπότερόν ἐστι τὸ μὲν αὐτό,	τὸ	δὲ ὄνομα. (Κρατύλος) Ἀληθῆ λέγεις.
[426]	δὲ τὸν καλλωπισμὸν στάσις» ὠνόμασται.	Τὸ	δὲ οὖν ῥῶ τὸ στοιχεῖον,
[403]	τὸ πεῖ καὶ τὸ δέλτα.	Τὸ	δὲ Πλούτωνος, τοῦτο μὲν κατὰ
[409]	τὰ γιγνόμενα ἐκ τῆς γῆς·	τὸ	δὲ ποικίλλειν καὶ αἰολεῖν ταὐτόν.
[406]	αὐτὸ ὡς σημαῖνον φθοράν τινα·	~τὸ	(δὲ (πολύ) ὥσπερ ἄρτι ἐλέγετο,
[414]	τῆς μὲν (ἀληθείας οὐδὲν φροντίζοντες,	τὸ	δὲ στόμα πλάττοντες, ὥστ᾽ ἐπεμβάλλοντες
[419]	(Τέρψις» δὲ ἀπὸ τοῦ τερπνοῦ·	τὸ	δὲ τερπνὸν» ἀπὸ τῆς διὰ
[418]	μέν γε ζυγὸν» οὐδὲν δηλοῖ,	τὸ	δὲ τοῖν (δυοῖν ἕνεκα τῆς
[385]	ὡς φῄς. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)	Τὸ	δὲ τοῦ ψεύδους μόριον οὐ
[430]	τὸ μέν τι αὐτῶν ἀληθές,	τὸ	δὲ ψεῦδος; καὶ γὰρ ἂν
[408]	ἄνω οἰκοῦν ἐν τοῖς θεοῖς,	τὸ	δὲ ψεῦδος κάτω ἐν τοῖς
[421]	ἀληθείᾳ, ὡς θεία οὖσα ἄλη.	Τὸ	δὲ> ψεῦδος» τοὐναντίον τῇ φορᾷ·
[419]	πρᾶξις τοῦτο ἔχειν τὸ ὄνομα	τὸ	δέλτα δὲ ἔγκειται, ὥστε ἡδονὴ»
[403]	πρόσκειται δὲ τὸ πεῖ καὶ	τὸ	δέλτα. Τὸ δὲ Πλούτωνος, τοῦτο
[413]	ῥοήν ἐὰν οὖν τις ἐξέλῃ	τὸ	δέλτα τοῦ ὀνόματος τῆς ἀνδρείας,
[418]	αὑτηὶ καὶ τοὐναντίον περιέτρεψε μηνύειν	τὸ	δέον» καὶ τὸ ζημιῶδες, ἀφανίζουσα
[418]	Κατὰ ταὐτὰ τοίνυν πρῶτον μὲν	τὸ	δέον» οὕτω λεγόμενον τοὐναντίον σημαίνει
[418]	ὀνόμασιν· ἀγαθοῦ γὰρ ἰδέα οὖσα	τὸ	δέον φαίνεται δεσμὸς εἶναι καὶ
[419]	αὐτὸ φαίνεται, ἑτέροις ὀνόμασι σημαῖνον	τὸ	διακοσμοῦν καὶ ἰὸν πανταχοῦ ἐγκεκωμιασμένον,
[413]	παρὰ πολλῶν ὁμολογεῖται (τοῦτο εἶναι	τὸ	δίκαιον· ἐγὼ δέ, ὦ Ἑρμόγενες,
[413]	ἐν ἀπορρήτοις, ὅτι τοῦτό ἐστι	τὸ	δίκαιον καὶ τὸ αἴτιον δι᾽
[413]	πάντων καταγελᾶν φησιν, εἶναι δὲ	τὸ	δίκαιον ὃ λέγει Ἀναξαγόρας, νοῦν
[414]	ἀνδρεία ἐστίν, ~ἀλλὰ τῇ παρὰ	(τὸ	δίκαιον ῥεούσῃ· οὐ γὰρ ἂν
[412]	ὄνομα, ῥᾴδιον συμβαλεῖν· αὐτὸ δὲ	τὸ	δίκαιον» χαλεπόν. Καὶ γὰρ δὴ
[392]	ἢ αὐτὸς ἡμῖν κάλλιστα ὑφηγεῖται	τὸ	διότι; φησὶν γάρ (οἶος γάρ
[421]	ἰὸν» καὶ τὸ ῥέον» καὶ	τὸ	δοῦν, τίνα ἔχει ὀρθότητα ταῦτα
[435]	ὀρθότητα. Ἐπεὶ ἴσως κατά γε	τὸ	δυνατὸν κάλλιστ᾽ ἂν λέγοιτο ὅταν
[435]	καὶ αὐτῷ ἀρέσκει μὲν κατὰ	τὸ	δυνατὸν ὅμοια εἶναι τὰ ὀνόματα
[422]	ἕτερα ὑπόκειται, τίνι τρόπῳ κατὰ	τὸ	δυνατὸν ὅτι μάλιστα φανερὰ ἡμῖν
[395]	γένος, ὅσης αὐτὸ (δυστυχίας ἐνεπίμπλη,	τὸ	ἐγγὺς μόνον ὁρῶν καὶ τὸ
[406]	τῆς πρᾳότητος τῆς θεοῦ, κατὰ	τὸ	ἐθελήμονα εἶναι ὧν ἄν τις
[435]	τὴν ὁμοιότητα δήλωμα εἶναι, ἀλλὰ	τὸ	ἔθος· ἐκεῖνο γάρ, ὡς ἔοικε,
[434]	συνθήκης; ἢ ἄλλο τι λέγεις	τὸ	ἔθος ἢ ὅτι ἐγώ, ὅταν
[435]	δ᾽ ὅτι μάλιστα μή ἐστι	τὸ	ἔθος (συνθήκη, οὐκ ἂν καλῶς
[434]	λέγω; (Κρατύλος) Ἔγωγε, διά γε	τὸ	ἔθος, ὦ φίλτατε. (Σωκράτης) Ἴθος
[428]	Ἡσιόδου καλῶς μοι φαίνεται ἔχειν,	τὸ	εἰ καί τις σμικρὸν ἐπὶ
[437]	ἀρχὴν λέγειν μᾶλλον ἢ ἐμβάλλοντας	τὸ	εἶ ἑπεϊστήμην, ἀλλὰ τὴν ἐμβολὴν
[412]	προθεούσης· διὸ δὴ ἐμβάλλοντας δεῖ	τὸ	εἶ ἑπεϊστήμην» αὐτὴν ὀνομάζειν. Σύνεσις»
[420]	ἐπωνόμασται, ἣν ἡ ψυχὴ διώκουσα	τὸ	εἰδέναι ὅπῃ ἔχει τὰ πράγματα
[411]	φήσεις. ~(Ἑρμογένης) Ἀλλὰ μετὰ τοῦτο	τὸ	εἶδος ἔγωγε ἡδέως ἂν θεασαίμην
[440]	γνῶσις. Εἰ δὲ καὶ αὐτὸ	τὸ	εἶδος (μεταπίπτει τῆς γνώσεως, ἅμα
[389]	κατεαγυῖαν βλέπων, ἢ πρὸς ἐκεῖνο	τὸ	εἶδος πρὸς ὅπερ καὶ ἣν
[390]	ὂν ἑκάστῳ καὶ δυνάμενον αὐτοῦ	τὸ	εἶδος τιθέναι εἴς τε τὰ
[420]	ἑκούσιον. Τὸ μὲν οὖν ἑκούσιον,	τὸ	εἶκον καὶ μὴ ἀντιτυποῦν ἀλλ᾽
[410]	τὸ παλαιὸν ῥητέον, εἴπερ βούλει	τὸ	εἰκὸς εἰδέναι· ΗΟΡΑΙ γάρ εἰσι
[414]	μέτριον οἶμαι δεῖ φυλάττειν καὶ	τὸ	εἰκὸς σὲ τὸν σοφὸν ἐπιστάτην.
[408]	Ἑρμοῦ εἶναι ὑὸν διφυῆ ἔχει	τὸ	εἰκός, ὦ ἑταῖρε. (Ἑρμογένης) Πῶς
[433]	Πότερον τοῦτο οὐκ ἀρέσκει σε,	τὸ	εἶναι τὸ ὄνομα δήλωμα τοῦ
[433]	πράγματος; (Κρατύλος) Ἐμοιγε. (Σωκράτης) Ἀλλὰ	τὸ	εἶναι τῶν ὀνομάτων τὰ μὲν
[408]	ὁ νομοθέτης· ὦ ἄνθρωποι, ὃς	τὸ	εἴρειν ἐμήσατο, δικαίως ἂν καλοῖτο
[408]	καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν,	τὸ	εἴρειν» λόγου χρεία ἐστί, τὸ
[427]	γλοιῶδες. (Τοῦ δ᾽ αὖ νῦ	τὸ	εἴσω αἰσθόμενος τῆς φωνῆς, τὸ
[389]	Ἆρ᾽ οὖν, ὦ βέλτιστε, καὶ	τὸ	ἑκάστῳ φύσει πεφυκὸς ὄνομα τὸν
[393]	ἔκγονον γένηται, (ἀλλ᾽ ὃ ἂν)	τὸ	ἔκγονον ἄνθρωπος κλητέος· καὶ τὰ
[431]	αἴσθησιν καταστῆσαι, ἂν μὲν τύχῃ,	τὸ	ἐκείνου μίμημα, εἰπόντα ὅτι ἀνήρ,
[428]	ἐπὶ τὰ προειρημένα, καὶ πειρᾶσθαι,	τὸ	ἐκείνου τοῦ ποιητοῦ, βλέπειν ἅμα
[420]	ὅτι τούτοις ἑξῆς ἐστι, καὶ	τὸ	ἑκούσιον. Τὸ μὲν οὖν ἑκούσιον,
[414]	οὐ δοκεῖ (σοι) ἄτοπον εἶναι	τὸ	ἐμβεβλῆσθαι τὸ ῥῶ; ἀλλὰ τοιαῦτα
[408]	ἄρα μοι δοκεῖ (Κρατύλος) λέγειν	τὸ	ἐμὲ μὴ εἶναι Ἑρμογένη· οὔκουν
[419]	σῶμα. Καὶ ἥ γε ἀνία»	τὸ	ἐμποδίζον τοῦ ἰέναι. Ἡ δὲ
[410]	ὁ δὲ ὅλος λόγος ἐστὶν	τὸ	ἐν ἑαυτῷ ἐτάζον» τοῦτο προσαγορεύεσθαι
[413]	φησιν, ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ θερμὸν	τὸ	ἐν τῷ πυρὶ ἐνόν. Ὁ
[434]	καὶ τὸ λάβδα ἐγκείμενον; οὐ	τὸ	ἐναντίον δηλοῖ σκληρότητος; (Κρατύλος) Ἴσως
[432]	αὕτη ᾖ> ἡ ὀρθότης, ἀλλὰ	τὸ	ἐναντίον οὐδὲ τὸ παράπαν δέῃ
[427]	τὸ εἴσω αἰσθόμενος τῆς φωνῆς,	τὸ	ἔνδον» καὶ τὰ ἐντὸς ὠνόμασεν,
[411]	πάντως (φέρεσθαι. Αἰτιῶνται δὴ οὐ	τὸ	ἔνδον τὸ παρὰ σφίσιν πάθος
[389]	(ταύτην ἀποδιδόναι τὴν φύσιν εἰς	τὸ	ἔργον ἕκαστον; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)
[389]	ἐκεῖνο ἐξ οὗ ἂν ποιῇ	(τὸ	ἔργον) οὐχ οἷον ἂν αὐτὸς
[413]	ὀνόματος τῆς ἀνδρείας, αὐτὸ μηνύει	τὸ	ἔργον τὸ ὄνομα ἡ ἀνρεία.
[408]	τι εἶναι ὁ Ἑρμῆς, καὶ	τὸ	ἑρμηνέα εἶναι καὶ τὸ ἄγγελον
[402]	Ποσειδῶ καὶ τὸν Πλούτωνα καὶ	τὸ	ἕτερον ὄνομα ὃ ὀνομάζουσιν αὐτόν.
[401]	ὠσίαν. Πρῶτον μὲν οὖν κατὰ	τὸ	ἕτερον ὄνομα τούτων ἡ τῶν
[407]	Καὶ ὀρθῶς γε. ἀλλὰ δὴ	τὸ	ἕτερον πῶς λέγεις; (Σωκράτης) Τὸ
[404]	Ἅτε γὰρ φερομένων τῶν πραγμάτων	τὸ	ἐφαπτόμενον καὶ ἐπαφῶν καὶ δυνάμενον
[420]	τὴν βολήν, καὶ τὸ βούλεσθαι»	τὸ	ἐφίεσθαι σημαίνει καὶ τὸ> βουλεύεσθαι»
[427]	ὀνομάζων, οἷον τὸ ψυχρὸν» καὶ	τὸ	ζέον» καὶ τὸ σείεσθαι» καὶ
[418]	περιέτρεψε μηνύειν τὸ δέον» καὶ	τὸ	ζημιῶδες, ἀφανίζουσα ὅτι νοεῖ, ἡ
[419]	δοῦν ψεγόμενον. Καὶ δὴ καὶ	τὸ	ζημιῶδες, ἐὰν κατὰ τὴν ἀρχαίαν
[418]	(Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις· ἀλλὰ δὴ	τὸ	ζημιῶδες» τί ἂν εἴη; (Σωκράτης)
[430]	καὶ τὸ ὄνομα μίμημα ὥσπερ	τὸ	ζωγράφημα. ~Τοῦτο δὴ λέγω· ἆρ᾽
[425]	καὶ ὅλον συστήσομεν, ὥσπερ ἐκεῖ	τὸ	ζῷον τῇ γραφικῇ, ἐνταῦθα τὸν
[398]	εἴην εὑρεῖν, οὐ συντείνω διὰ	τὸ	ἡγεῖσθαι σὲ μᾶλλον εὑρήσειν ἢ
[402]	ἐστίν. Τὸ γὰρ διαττώμενον καὶ	(τὸ	ἠθούμενον πηγῆς ἀπείκασμά ἐστιν· ἐκ
[398]	ῥητόρων καὶ σοφιστῶν γένος γίγνεται	τὸ	ἡρωικὸν φῦλον. Ἀλλὰ οὐ τοῦτο
[427]	μεγάλῳ ἀπέδωκε, καὶ τῷ μήκει»	τὸ	ἦτα, ὅτι μεγάλα τὰ γράμματα.
[407]	μὲν παντὶ δῆλος Φαῖστος» ὤν,	τὸ	ἦτα προσελκυσάμενος; (Ἑρμογένης) Κινδυνεύει, ἐὰν
[414]	(Σωκράτης) Καὶ μὴν αὐτό γε	τὸ	θάλλειν» τὴν αὔξην μοι δοκεῖ
[413]	τὸ πῦρ φησιν, ἀλλ᾽ αὐτὸ	τὸ	θερμὸν τὸ ἐν τῷ πυρὶ
[394]	ὄνομα εἴτε καὶ ποιητής τις,	τὸ	θηριῶδες τῆς φύσεως καὶ τὸ
[427]	πάντων ἴοι ἄν. ~Διὰ ταῦτα	τὸ	(ἰέναι» καὶ τὸ ἵεσθαι» διὰ
[427]	~Διὰ ταῦτα τὸ (ἰέναι» καὶ	τὸ	ἵεσθαι» διὰ τοῦ ἰῶτα ἀπομιμεῖται,
[419]	τὸ ὄνομα ἐπὶ τῷ δοῦντι	τὸ	ἰόν, ἐπονομασθὲν δημιῶδες. (Ἑρμογένης) Τί
[421]	δέ τίς σε ἔροιτο τοῦτο	τὸ	ἰὸν» καὶ τὸ ῥέον» καὶ
[421]	πάλιν γὰρ αὖ λοιδορούμενον ἥκει	τὸ	ἰσχόμενον καὶ τὸ ἀναγκαζόμενον ἡσυχάζειν,
[415]	φαίνεται τὸ κακῶς ἰέναι δηλοῦν,	τὸ	ἰσχομένως τε καὶ ἐμποδιζομένως πορεύεσθαι,
[434]	ἐστι πανταχῇ; (Κρατύλος) Πρός γε	τὸ	ἴσως φορὰν δηλοῦν. (Σωκράτης) Ἦ
[419]	ἀγαθοῖς, ἐὰν ἀντὶ τοῦ εἶ	τὸ	ἰῶτα ἀποδιδῷς, ὥσπερ τὸ παλαιόν·
[421]	ἡ οὐσία» ὁμολογεῖ τῷ ἀληθεῖ,	τὸ	ἰῶτα ἀπολαβόν· ἰὸν γὰρ (σημαίνει,
[407]	ἀντὶ τοῦ ἦτα χρησάμενος καὶ	τὸ	ἰῶτα καὶ τὸ σῖγμα ἀφελών.
[396]	γὰρ σημαίνει οὐ παῖδα, ἀλλὰ	τὸ	καθαρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκήρατον τοῦ
[415]	καὶ πορεύεσθαι. Τοῦτ᾽ οὖν φαίνεται	τὸ	κακῶς ἰέναι δηλοῦν, τὸ ἰσχομένως
[415]	δὲ ὅταν ἐν ψυχῇ ᾖ,	τὸ	κακῶς ἰέναι ἐπὶ τὰ πράγματα,
[415]	γὰρ ἰόντων τῶν πραγμάτων, πᾶν	τὸ	κακῶς ἰὸν κακία» ἂν εἴη·
[416]	ἀμφότερα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	τὸ	καλέσαν τὰ πράγματα καὶ τὸ
[407]	αὐτὸς ἤ τινες ὕστερον ἐπὶ	τὸ	κάλλιον ὡς ᾤοντο, Ἀθηνάαν» ἐκάλεσαν.
[440]	δὲ τὸ γιγνωσκόμενον, ἔστι δὲ	τὸ	καλόν, ἔστι δὲ τὸ ἀγαθόν,
[439]	πάντα ῥεῖν· ἀλλ᾽ αὐτό, φῶμεν,	τὸ	καλὸν οὐ τοιοῦτον ἀεί ἐστιν
[416]	αἰσχρὸν» καλοῦσιν. (Ἑρμογένης) Τί δὲ	τὸ	καλόν» (Σωκράτης) Τοῦτο χαλεπώτερον κατανοῆσαι.
[416]	φρονήσεως αὕτη ἡ ἐπωνυμία ἐστὶν	τὸ	καλὸν» τῆς τὰ τοιαῦτα ἀπεργαζομένης,
[416]	(Ἑρμογένης) Οὕτως ἔγωγε. (Σωκράτης) Καὶ	τὸ	καλοῦν ἄρα καλά; (Ἑρμογένης) Δεῖ
[416]	τὸ καλέσαν τὰ πράγματα καὶ	τὸ	καλοῦν ταὐτόν ἐστιν τοῦτο, διάνοια;
[408]	εἶναι καὶ τὸ ἄγγελον καὶ	τὸ	(κλοπικόν τε καὶ τὸ ἀπατηλὸν
[384]	μὲν τὰ τοιαῦτα χαλεπόν, εἰς	τὸ	κοινὸν δὲ καταθέντας χρὴ σκοπεῖν
[427]	ὀλισθάνειν» καὶ τὸ λιπαρὸν» καὶ	τὸ	κολλῶδες» καὶ τἆλλα πάντα τὰ
[406]	διὰ> τὸ ἀρτεμὲς φαίνεται καὶ	τὸ	κόσμιον, διὰ τὴν τῆς παρθενίας
[423]	γ᾽ οἶμαι τὸ ἄνω καὶ	τὸ	κοῦφον ἐβουλόμεθα δηλοῦν, ᾔρομεν ἂν
[435]	ἢ ὃ διανοούμενος φθέγγομαι, εἴπερ	τὸ	λάβδα ἀνόμοιόν ἐστι τῇ ᾗ
[434]	φορὰν δηλοῦν. (Σωκράτης) Ἦ καὶ	τὸ	λάβδα ἐγκείμενον; οὐ τὸ ἐναντίον
[387]	(Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν οὐ καὶ	τὸ	λέγειν μία τις τῶν πράξεών
[387]	πρᾶξίς (τίς) ἐστιν, εἴπερ καὶ	τὸ	λέγειν πρᾶξίς τις ἦν περὶ
[408]	Ἐξ ἀμφοτέρων οὖν τούτων τὸν	τὸ	λέγειν τε καὶ τὸν λόγον
[425]	ἔδει αὐτὰ διαιρεῖσθαι, νῦν δὲ	τὸ	λεγόμενον κατὰ δύναμιν δεήσει ἡμᾶς
[427]	καὶ αὐτὸ τὸ ὀλισθάνειν» καὶ	τὸ	λιπαρὸν» καὶ τὸ κολλῶδες» καὶ
[417]	οὐ ταύτῃ λέγειν (μοι δοκεῖ	τὸ	λυσιτελοῦν, ἀλλ᾽ ὅτι τάχιστον ὂν
[392]	ἄνδρες δὲ κύμινδιν, φαῦλον ἡγῇ	τὸ	μάθημα ὅσῳ ὀρθότερόν ἐστι καλεῖσθαι
[408]	(Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	τὸ	μὲν ἀληθὲς αὐτοῦ λεῖον καὶ
[433]	δὲ μή τι καλῶς ἐτέθη,	τὸ	μὲν ἂν πολὺ ἴσως ἐκ
[432]	εἰπεῖν οὐδεὶς> οὐδέτερον ὁπότερόν ἐστι	τὸ	μὲν αὐτό, τὸ δὲ ὄνομα.
[417]	ζημιῶδες. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ	τὸ	μέν γε βλαβερὸν» τὸ (βλάπτον
[418]	(Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ	τὸ	μέν γε ζυγὸν» οὐδὲν δηλοῖ,
[406]	(Ἑρμογένης) Οὐ γάρ. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	τὸ	μὲν ἕτερον ὄνομα αὐτῆς οὐ
[431]	τοιαύτη τις διανομὴ καὶ ἐνταῦθα,	τὸ	μὲν ἕτερον τούτων ἀληθεύειν βουλόμεθα
[432]	ὦ γενναῖε, ἔα καὶ ὄνομα	τὸ	μὲν εὖ (κεῖσθαι, τὸ δὲ
[420]	ἑξῆς ἐστι, καὶ τὸ ἑκούσιον.	Τὸ	μὲν οὖν ἑκούσιον, τὸ εἶκον
[415]	ὅτι βούλεται τὰ ὀνόματα (ζητητέα.	Τὸ	μὲν οὖν ἕτερον οὔπω καθορῶ,
[410]	ἄν τις εἰπεῖν περὶ αὐτῶν.	Τὸ	μὲν οὖν πῦρ καὶ τὸ
[412]	τὸ πᾶν εἶναι ἐν πορείᾳ,	τὸ	μὲν πολὺ αὐτοῦ ὑπολαμβάνουσιν τοιοῦτόν
[409]	φῶς. (Ἑρμογένης) Πῶς δή; (Σωκράτης)	Τὸ	μέν που σέλας» καὶ τὸ
[417]	καὶ τἀναντία τούτων. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	τὸ	μὲν συμφέρον» ἤδη που κἂν
[414]	τοῦτό γε ἕξιν νοῦ σημαίνει,	τὸ	μὲν ταῦ (ἀφελόντι, ἐμβαλόντι δὲ
[396]	μοι (χρῆναι οὑτωσὶ ἡμᾶς ποιῆσαι·	τὸ	μὲν τήμερον εἶναι χρήσασθαι αὐτῇ
[430]	ὁ φθεγξάμενος ἢ ψευδῆ; ἢ	τὸ	μέν τι αὐτῶν ἀληθές, τὸ
[416]	ἰδεῖν πῇ εὐλόγως ἔχει. (Σωκράτης)	Τὸ	μὲν τοίνυν αἰσχρὸν» καὶ δὴ
[402]	αὐτόν. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)	Τὸ	μὲν τοίνυν τοῦ Ποσειδῶνός μοι
[429]	ὡς ἔοικε, δοκεῖ σοι κεῖσθαι	τὸ	μὲν χεῖρον, τὸ δὲ ἄμεινον;
[402]	τί μοι λέγειν, ὦ Σώκρατες·	τὸ	μέντοι τῆς Τηθύος οὐκ ἐννοῶ
[410]	Εἶεν· τί οὖν ἡμῖν ἦν	τὸ	μετὰ τοῦτο; (Ἑρμογένης) Ὦραι, ὦ
[399]	ἃ ὄπωπε. (Ἑρμογένης) Τί οὖν	τὸ	μετὰ τοῦτο; ἔρωμαί σε ὃ
[400]	ὡς ἐτέθη. (Ἑρμογένης) Ἀλλὰ δὴ	τὸ	μετὰ τοῦτο πῶς φῶμεν ἔχειν;
[391]	(Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	τὸ	μετὰ τοῦτο χρὴ ζητεῖν, εἴπερ
[384]	(οὐδὲν ἧττον τοῦτ᾽ εἶναι ὀρθὸν	τὸ	μετατεθὲν τοῦ πρότερον κειμένου) οὐ
[414]	λέγεις. (Σωκράτης) Ἀληθῆ μέντοι. ἀλλὰ	τὸ	μέτριον οἶμαι δεῖ φυλάττειν καὶ
[430]	μὲν τοῖς ζωγραφήμασιν (ᾖ τοῦτο,	τὸ	μὴ ὀρθῶς διανέμειν, ἐπὶ δὲ
[405]	καὶ νῦν ὑποπτεύοντές τινες διὰ	τὸ	μὴ ὀρθῶς σκοπεῖσθαι τὴν δύναμιν
[432]	ὄνομά ἐστιν, ἀλλ᾽ ἔα καὶ	τὸ	μὴ προσῆκον γράμμα ἐπιφέρειν. Εἰ
[429]	τοῦτό ἐστιν τὸ ψευδῆ λέγειν,	τὸ	μὴ τὰ ὄντα λέγειν; (Σωκράτης)
[406]	Ληθὼ» καλοῦσιν ἔοικεν οὖν πρὸς	τὸ	μὴ τραχὺ τοῦ ἤθους ἀλλ᾽
[419]	εἰκός ἐστιν ὀρθῶς κεῖσθαι ἢ	τὸ	νῦν, ἀλλ᾽ ὁμολογήσει τοῖς πρόσθεν
[386]	καὶ ἔστιν αὕτη ἡ ἀλήθεια,	τὸ	οἷα ἂν δοκῇ ἑκάστῳ τοιαῦτα
[427]	τά τε λεῖα» καὶ αὐτὸ	τὸ	ὀλισθάνειν» καὶ τὸ λιπαρὸν» καὶ
[392]	εἶναι ἢ οἱ ἄνδρες, ὡς	τὸ	ὅλον εἰπεῖν γένος; (Ἑρμογένης) Οἱ
[430]	οἶμαι τὸ προσῆκόν τε καὶ	τὸ	ὅμοιον ἀποδιδῷ. (Κρατύλος) Ἔμοιγε δοκεῖ.
[434]	καὶ παντὶ διαφέρει, ὦ Σώκρατες,	τὸ	ὁμοιώματι δηλοῦν ὅτι ἄν τις
[405]	ὅτι τὸ ἄλφα σημαίνει πολλαχοῦ	τὸ	ὁμοῦ, καὶ ἐνταῦθα τὴν ὁμοῦ
[421]	ἀλήθειαν» καὶ τὸ ψεῦδος καὶ	τὸ	ὂν» καὶ αὐτὸ τοῦτο περὶ
[429]	τις τοῦτο ὃ λέγει, μὴ	τὸ	ὂν λέγοι; ἢ οὐ τοῦτό
[414]	ἀπὸ τοῦ θεῖν καὶ ἅλλεσθαι	τὸ	ὄνομα. Ἀλλ᾽ οὐ γὰρ ἐπισκοπεῖς
[419]	τῆς ψυχῆς ἔχοι ἂν τοῦτο	τὸ	ὄνομα. ~Ἀλλὰ μὴν ἵμερός» γε
[417]	ἀντὶ τοῦ δέλτα ἀποδιδόντι ἐς	τὸ	ὄνομα δηλοῖ ὃ βούλεται· τὸ
[398]	ἐννοῆσαι. σμικρὸν γὰρ παρῆκται αὐτῶν	τὸ	ὄνομα, δηλοῦν τὴν ἐκ τοῦ
[429]	οὗπερ καὶ ἡ φύσις (ἡ	τὸ	ὄνομα δηλοῦσα) (Σωκράτης) Πότερον οὐδὲ
[433]	οὐκ ἀρέσκει σε, τὸ εἶναι	τὸ	ὄνομα δήλωμα τοῦ πράγματος; (Κρατύλος)
[416]	ἀεὶ ἴσχοντι τὸν ῥοῦν τοῦτο	τὸ	ὄνομα ἔθετο τὸ> ἀεισχοροῦν» νῦν
[430]	οὐκ ἄλλο μὲν ἂν φαίης	τὸ	ὄνομα εἶναι, ἄλλο δὲ ἐκεῖνο
[395]	τῷ πατρὶ αὐτοῦ κατὰ φύσιν	τὸ	ὄνομα εἶναι. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης)
[405]	ἄτοπον γάρ τί μοι λέγεις	τὸ	ὄνομα εἶναι. (Σωκράτης) Εὐάρμοστον μὲν
[394]	εἴτε τις τύχη ἔθετο αὐτῷ	τὸ	ὄνομα εἴτε καὶ ποιητής τις,
[421]	ἀεί, δι᾽ ὧν ἂν λέγηται	τὸ	(ὄνομα, ἐκεῖνα ἀνερήσεται τὰ ῥήματα,
[412]	τὰ (ἄλλα πάντα διαϊόν, τοῦτο	τὸ	ὄνομα ἐκλήθη ὀρθῶς δίκαιον, εὐστομίας
[395]	δέ μοι καὶ τῷ Πέλοπι	τὸ	ὄνομα ἐμμέτρως κεῖσθαι· σημαίνει γὰρ
[427]	σημείου, τοῦτο πλεῖστον αὐτῷ εἰς	τὸ	ὄνομα ἐνεκέρασεν. Καὶ τἆλλα οὕτω
[395]	Τάνταλον, τοιοῦτόν τι καὶ τούτῳ	τὸ	ὄνομα ἔοικεν ἐκπορίσαι ἡ τύχη
[419]	ζῆτα δέλτα, φανεῖταί σοι κεῖσθαι	τὸ	ὄνομα ἐπὶ τῷ δοῦντι τὸ
[412]	φύσεως πάσης τῷ ἀγαστῷ βούλεται	τὸ	ὄνομα ἐπικεῖσθαι. Ἐπειδὴ γὰρ πορεύεται
[408]	δὲ ἡμεῖς, ὡς οἰόμεθα, καλλωπίζοντες	τὸ	ὄνομα Ἑρμῆν» καλοῦμεν. (Καὶ ἥ
[418]	Ἑρμόγενες, αἴτιος, ἀλλ᾽ οἱ θέμενοι	τὸ	ὄνομα. (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις· ἀλλὰ
[388]	ὄργανον ἄρα τί ἐστι καὶ	τὸ	ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)
[403]	ἡ ἀρχὴ τοῦ θεοῦ καὶ	τὸ	ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πῶς δή; (Σωκράτης)
[416]	τις ἔοικεν ἐπωνυμία εἶναι τοῦτο	τὸ	ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πῶς λέγεις; (Σωκράτης)
[430]	εἶναι, ἄλλο δὲ ἐκεῖνο οὗ	τὸ	ὄνομά ἐστιν; (Κρατύλος) Ἔγωγε. (Σωκράτης)
[404]	ἐστίν νῦν δὲ αὐτῆς ἐκκλίνουσι	τὸ	ὄνομα εὐστομίαν περὶ πλείονος ποιούμενοι
[419]	τὴν ψυχὴν συμφέρεσθαι τοῦτο ἔλαβε	τὸ	ὄνομα, εὐφεροσύνην» τό γε δίκαιον·
[421]	ἡμῖν ἐστιν, ὄνομα, δι᾽ ὅτι	τὸ	ὄνομα ἔχει. (Σωκράτης) Μαίεσθαι οὖν
[413]	ἀνδρείας, αὐτὸ μηνύει τὸ ἔργον	τὸ	ὄνομα ἡ ἀνρεία. δῆλον οὖν
[415]	μήκους» τε καὶ τοῦ ἄνειν,	τὸ	ὄνομα ἡ μηχανή. Ἀλλ᾽ ὅπερ
[419]	(δυνάμει δῆλον ὅτι τοῦτο ἐκλήθη	τὸ	ὄνομα. Θυμὸς» δὲ ἀπὸ τῆς
[407]	Ἑρμῆν» σκέψασθαι τί καὶ νοεῖ	τὸ	ὄνομα, ἵνα καὶ εἰδῶμεν εἰ
[391]	τέ τινα ὀρθότητα ἔχον εἶναι	τὸ	ὄνομα καὶ οὐ (παντὸς ἀνδρὸς
[403]	τὸν Πλούτωνα» ἀπὸ τούτου ἔσχε	τὸ	ὄνομα. Καὶ τὸ αὖ μὴ
[404]	πολλοὶ μὲν καὶ τοῦτο φοβοῦνται	τὸ	ὄνομα καὶ τὸν Ἀπόλλω, ὑπὸ
[393]	δύναμιν ἐντιθῶμεν, ὀρθῶς ἔχει ἐκεῖνο	τὸ	ὄνομα καλεῖν ὃ αὐτὸ ἡμῖν
[396]	ἄνω ὄψις καλῶς ἔχει τοῦτο	τὸ	ὄνομα καλεῖσθαι, (οὐρανία, ὁρῶσα τὰ
[396]	μετεωρολόγοι, καὶ τῷ οὐρανῷ ὀρθῶς	τὸ	ὄνομα κεῖσθαι· εἰ δ᾽ ἐμεμνήμην
[396]	αὐτοῦ λεγομένῳ τῷ Διὶ (παγκάλως	τὸ	ὄνομα κεῖσθαι· ἔστι δὲ οὐ
[395]	τὸ ἀτηρὸν πανταχῇ ὀρθῶς αὐτῷ	τὸ	ὄνομα κεῖται. Δοκεῖ δέ μοι
[398]	τῇ ἡμετέρᾳ φωνῇ αὐτὸ συμβαίνει	τὸ	ὄνομα. Λέγει οὖν καλῶς καὶ
[421]	ὄν, οὗ τυγχάνει ζήτημα ὄν>	(τὸ)	ὄνομα. Μᾶλλον δὲ ἂν αὐτὸ
[430]	ὄνομα» Ἔστι δέ που καὶ	τὸ	ὄνομα μίμημα ὥσπερ τὸ ζωγράφημα.
[395]	ἐπιμονὴν οὗτος ὁ ἀνὴρ ἐνσημαίνει	τὸ	ὄνομα ὁ Ἀγαμέμνων. Ἴσως δὲ
[399]	λέγεις; (Σωκράτης) Ὧδε. Σημαίνει τοῦτο	τὸ	ὄνομα ὁ ἄνθρωπος» ὅτι τὰ
[411]	οὖν ἐφίεσθαι τὴν ψυχὴν μηνύει	τὸ	ὄνομα ὁ θέμενος τὴν νεόεσιν.
[397]	Ἑρμόγενες, τί ἄν ποτε νοοῖ	τὸ	ὄνομα οἱ δαίμονες» σκέψαι ἄν
[397]	σκοπουμένους πῇ ποτε αὐτὸ τοῦτο	τὸ	ὄνομα οἱ θεοὶ» ὀρθῶς ἐκλήθησαν;
[435]	λέγεις, ὡς ἐπειδάν τις εἰδῇ	τὸ	ὄνομα οἷόν ἐστιν ἔστι δὲ
[393]	καὶ τῷ Ἕκτορι αὐτὸς ἔθετο	τὸ	ὄνομα Ὅμηρος; (Ἑρμογένης) Τί δή;
[434]	Καλῶς λέγεις. Οὐκοῦν εἴπερ ἔσται	τὸ	ὄνομα ὅμοιον τῷ πράγματι, ἀναγκαῖον
[430]	(Κρατύλος) Ἔγωγε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ	τὸ	ὄνομα ὁμολογεῖς μίμημά τι εἶναι
[432]	τι, οὐ> γέγραπται μὲν ἡμῖν	τὸ	ὄνομα, οὐ μέντοι ὀρθῶς, ἀλλὰ
[433]	καλὸν εἴη οὐδὲ καλῶς εἰργασμένον	τὸ	ὄνομα. Οὕτω φαμὲν ἢ ἄλλως;
[403]	τῷ ὀνόματι τούτῳ, καὶ φοβούμενοι	τὸ	ὄνομα Πλούτωνα» καλοῦσιν αὐτόν. (Ἑρμογένης)
[418]	Ἀθηνάας νόμου προαύλιον στομαυλῆσαι, τοῦτο	τὸ	ὄνομα προειπὼν τὸ (βουλαπτεροῦν. (Σωκράτης)
[412]	τοῦ δικαίου συνέσει τοῦτο κεῖται	τὸ	ὄνομα, ῥᾴδιον συμβαλεῖν· αὐτὸ δὲ
[402]	ἀμφοτέρων τῶν ὀνομάτων ἡ Τηθὺς»	τὸ	ὄνομα σύγκειται. (Ἑρμογένης) Τοῦτο μέν,
[423]	ἄν, ὦ Σώκρατες, μίμησις εἴη	τὸ	ὄνομα; (Σωκράτης) Πρῶτον μέν, ὡς
[433]	εἰ μέλλει φαμὲν καλῶς κεῖσθαι	τὸ	ὄνομα, τὰ προσήκοντα δεῖ αὐτὸ
[415]	ἔχει, ἡ κακία, (καὶ τοῦτο	τὸ	ὄνομα τὴν ἀρετὴν» ὀρθῶς ἔχειν.
[437]	αὐτῶν ἀναλαβόντες πρῶτον μὲν τοῦτο	τὸ	ὄνομα, τὴν ἐπιστήμην, ὡς ἀμφίβολόν
[437]	καὶ ἡ συμφορά, εἰ κατὰ	τὸ	ὄνομά τις ἀκολουθήσει, φανεῖται ταὐτὸν
[419]	ἔοικε τείνουσα πρᾶξις τοῦτο ἔχειν	τὸ	ὄνομα τὸ δέλτα δὲ ἔγκειται,
[410]	~(Σωκράτης) Ὅρα τοίνυν καὶ τοῦτο	τὸ	ὄνομα τὸ πῦρ» μή τι
[395]	ἐμμέτρως κεῖσθαι· σημαίνει γὰρ τοῦτο	τὸ	ὄνομα τὸν τὰ ἐγγὺς ὁρῶντα
[404]	ὅπερ λέγω, πολλοὶ πεφόβηνται περὶ	τὸ	ὄνομα τοῦ θεοῦ, ὥς τι
[406]	τῆς ζητήσεώς τε καὶ φιλοσοφίας	τὸ	ὄνομα τοῦτο ἐπωνόμασεν. Λητὼ δὲ
[400]	Ἔγωγε. (Σωκράτης) Καλῶς ἄρα ἂν	τὸ	ὄνομα τοῦτο ἔχοι τῇ δυνάμει
[406]	τι ἢ διὰ πάντα ταῦτα	τὸ	ὄνομα τοῦτο ὁ τιθέμενος ἔθετο
[409]	μὴ κατ᾽ ἐκείνην ἐξ ἧς	τὸ	ὄνομα τυγχάνει ὄν, οἶσθα ὅτι
[396]	δίχα, ὥσπερ λέγω, ἓν ὂν	τὸ	ὄνομα, τῷ Διὶ» καὶ τῷ
[419]	δὲ καὶ παντὶ δῆλον ἀπεικασμένον	τὸ	ὄνομα τῷ τῆς φορᾶς βάρει.
[409]	ἡ σελήνη» (Σωκράτης) Τοῦτο δὲ	τὸ	ὄνομα φαίνεται τὸν Ἀναξαγόραν πιέζειν.
[400]	θέσθαι οἱ ἀμφὶ Ὀρφέα τοῦτο	τὸ	ὄνομα, ὡς δίκην διδούσης τῆς
[414]	ἀνθρώπων συνεῖναι ὅτι ποτὲ βούλεται	τὸ	ὄνομα· ὥσπερ καὶ τὴν Σφίγγα
[387]	(Σωκράτης) Οὐκοῦν τοῦ λέγειν μόριον	τὸ	ὀνομάζειν; διονομάζοντες γάρ που λέγουσι
[387]	Πάνυ γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ	τὸ	ὀνομάζειν πρᾶξίς (τίς) ἐστιν, εἴπερ
[421]	αὐτὸ γνοίης ἐν ᾧ λέγομεν	τὸ	ὀνομαστόν» ἐνταῦθα γὰρ σαφῶς λέγει
[399]	ἅμα ἑώρακεν τοῦτο δ᾽ ἐστὶ	(τὸ)	ὄπωπε» καὶ ἀναθρεῖ καὶ λογίζεται
[390]	ἄλλῳ σιδήρῳ, ὅμως ὀρθῶς ἔχει	τὸ	ὄργανον, ἐάντε ἐνθάδε ἐάντε ἐν
[394]	καὶ τὸ ἄγριον αὐτοῦ καὶ	τὸ	ὀρεινὸν ἐνδεικνύμενος τῷ ὀνόματι. ~(Ἑρμογένης)
[384]	τῳ θῆται ὄνομα, τοῦτο εἶναι	τὸ	ὀρθόν· καὶ ἂν αὖθίς γε
[410]	εἰδέναι· ΗΟΡΑΙ γάρ εἰσι διὰ	τὸ	ὁρίζειν χειμῶνάς τε καὶ θέρη
[421]	ἀπολαβόν· ἰὸν γὰρ (σημαίνει, καὶ	τὸ	οὐκ ὂν» αὖ, ὥς τινες
[401]	τε πάντα καὶ μένειν οὐδέν·	τὸ	οὖν αἴτιον καὶ τὸ ἀρχηγὸν
[416]	ψεκτά; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)	Τὸ	οὖν ἰατρικὸν ἰατρικὰ ἐργάζεται καὶ
[392]	(Σωκράτης) Οὐκοῦν οἶσθα ὅτι Ὅμηρος	τὸ	παιδίον τὸ τοῦ Ἕκτορος (ὑπὸ
[426]	ἐστὶν ἰέναι. Εἰ οὖν τις	τὸ	παλαιὸν αὐτῆς εὕροι ὄνομα εἰς
[419]	εἶ τὸ ἰῶτα ἀποδιδῷς, ὥσπερ	τὸ	παλαιόν· διϊὸν γὰρ αὖ σημαίνει,
[401]	Ἑστία» ἐοίκαμεν γὰρ καὶ ἡμεῖς	τὸ	παλαιὸν ἐσσίαν» καλεῖν τὴν οὐσίαν.
[426]	γὰρ ἦτα ἐχρώμεθα ἀλλὰ εἶ	τὸ	παλαιόν. Ἡ δὲ ἀρχὴ ἀπὸ
[410]	μὲν δὴ ὧραι Ἀττικιστὶ ὡς	τὸ	παλαιὸν ῥητέον, εἴπερ βούλει τὸ
[395]	προϊδεῖν τῶν πόρρω τῶν εἰς	τὸ	πᾶν γένος, ὅσης αὐτὸ (δυστυχίας
[412]	δὲ ἀμφισβητεῖσθαι. Ὅσοι γὰρ ἡγοῦνται	τὸ	πᾶν εἶναι ἐν πορείᾳ, τὸ
[408]	(Σωκράτης) Οἶσθα ὅτι ὁ λόγος	τὸ	πᾶν σημαίνει καὶ κυκλεῖ καὶ
[421]	ὀνομάτων ἀνεύρετα εἶναι· διὰ γὰρ	τὸ	πανταχῇ στρέφεσθαι τὰ ὀνόματα, οὐδὲν
[411]	Αἰτιῶνται δὴ οὐ τὸ ἔνδον	τὸ	παρὰ σφίσιν πάθος αἴτιον εἶναι
[432]	ὀρθότης, ἀλλὰ τὸ ἐναντίον οὐδὲ	τὸ	παράπαν δέῃ πάντα ἀποδοῦναι οἷόν
[432]	ὄνομα, οὐ μέντοι ὀρθῶς, ἀλλὰ	τὸ	παράπαν οὐδὲ γέγραπται, ἀλλ᾽ εὐθὺς
[429]	(Σωκράτης) Ἆρα ὅτι ψευδῆ λέγειν	τὸ	παράπαν οὐκ ἔστιν, ἆρα τοῦτό
[395]	τὸ ἐγγὺς μόνον ὁρῶν καὶ	τὸ	παραχρῆμα τοῦτο δ᾽ ἐστὶ πέλας»
[403]	ὁ σείων» ὠνόμασται· πρόσκειται δὲ	τὸ	πεῖ καὶ τὸ δέλτα. Τὸ
[420]	ἀντίτυπον, παρὰ τὴν βούλησιν ὄν,	τὸ	περὶ τὴν ἁμαρτίαν ἂν εἴη
[384]	ἔχει μαθεῖν· καὶ δὴ καὶ	τὸ	περὶ τῶν ὀνομάτων οὐ σμικρὸν
[390]	κυβερνήτου, εἰ μέλλει καλὸν εἶναι	τὸ	πηδάλιον. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Νομοθέτου
[437]	ὅτι ἵστησι τὸν ῥοῦν. Καὶ	τὸ	πιστὸν» ἱστὰν παντάπασι σημαίνει. Ἔπειτα
[411]	ὡς ἐπὶ τοιούτων ἐστίν. (Ἑρμογένης)	Τὸ	ποῖον; (Σωκράτης) Ἡ φρόνησις» φορᾶς
[406]	εἰπεῖν δι᾽ ὃ κεῖται. (Ἑρμογένης)	Τὸ	ποῖον; (Σωκράτης) Παλλάδα» που αὐτὴν
[421]	δοκεῖν τὶ λέγειν ἀποκρινόμενοι. (Ἑρμογένης)	Τὸ	ποῖον τοῦτο; (Σωκράτης) Φάναι, ὃ
[426]	θρύπτειν, κερματίζειν, ῥυμβεῖν, πάντα ταῦτα	τὸ	πολὺ ἀπεικάζει διὰ τοῦ ῥῶ.
[415]	εἶναι· τὸ γὰρ μῆκός» πως	τὸ	πολὺ σημαίνει· ἐξ ἀμφοῖν οὖν
[427]	φυσῶδες μιμῆται, πανταχοῦ ἐνταῦθα ὡς	τὸ	πολὺ τὰ τοιαῦτα γράμματα ἐπιφέρειν
[435]	οἷόν ἐστιν ἔστι δὲ οἷόνπερ	τὸ	πρᾶγμα (εἴσεται δὴ καὶ τὸ
[435]	τὸ πρᾶγμα (εἴσεται δὴ καὶ	τὸ	πρᾶγμα, ἐπείπερ ὅμοιον τυγχάνει ὂν
[432]	ἐπιφέρεσθαι, καὶ μηδὲν ἧττον ὀνομάζεσθαι	τὸ	πρᾶγμα καὶ λέγεσθαι, ἕως ἂν
[433]	τὰ προσήκοντα ἔχῃ, λέξεταί γε	τὸ	πρᾶγμα, καλῶς ὅταν πάντα, κακῶς
[428]	αὕτη, ἥτις ἐνδείξεται οἷόν ἐστι	τὸ	πρᾶγμα· τοῦτο φῶμεν ἱκανῶς εἰρῆσθαι;
[390]	Τίς οὖν ὁ γνωσόμενος εἰ	τὸ	προσῆκον εἶδος κερκίδος ἐν ὁποιῳοῦν
[390]	τὸ τοῦ ὀνόματος εἶδος ἀποδιδῷ	τὸ	προσῆκον ἑκάστῳ ἐν ὁποιαισοῦν συλλαβαῖς,
[430]	(Σωκράτης) Ἣ ἂν ἑκάστῳ οἶμαι	τὸ	προσῆκόν τε καὶ τὸ ὅμοιον
[436]	αὑτοῖς. Πάλιν γὰρ ἐπισκεψώμεθα ἃ	τὸ	πρότερον διήλθομεν. Ὡς τοῦ παντὸς
[403]	ἀντὶ τοῦ σῖγμα (δύο λάβδα	τὸ	πρῶτον ἐλέγετο, ὡς πολλὰ εἰδότος
[436]	οὐδέν ἐστιν ἀπολόγημα. Εἰ γὰρ	τὸ	πρῶτον σφαλεὶς ὁ τιθέμενος τἆλλα
[397]	(Σωκράτης) Οὐδὲ ὅτι χρυσοῦν γένος	τὸ	πρῶτόν φησιν γενέσθαι τῶν ἀνθρώπων;
[409]	πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ; (Σωκράτης)	Τὸ	πῦρ» ἀπορῶ· καὶ κινδυνεύει ἤτοι
[409]	καλλωπισθεῖσα κέκληται. (Ἑρμογένης) Τί δὲ	τὸ	πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ; (Σωκράτης)
[410]	τοίνυν καὶ τοῦτο τὸ ὄνομα	τὸ	πῦρ» μή τι βαρβαρικὸν ᾖ.
[413]	εἰδέναι. Ὁ δὲ οὐκ αὐτὸ	τὸ	πῦρ φησιν, ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ
[413]	ὅτι αὖ ἐκεῖνος λέγει αὐτό,	τὸ	πῦρ φησιν· τοῦτο δὲ οὐ
[421]	ἔροιτο τοῦτο τὸ ἰὸν» καὶ	τὸ	ῥέον» καὶ τὸ δοῦν, τίνα
[414]	(σοι) ἄτοπον εἶναι τὸ ἐμβεβλῆσθαι	τὸ	ῥῶ; ἀλλὰ τοιαῦτα οἶμαι ποιοῦσιν
[426]	λέγε. (Σωκράτης) Πρῶτον μὲν τοίνυν	τὸ	ῥῶ ἔμοιγε φαίνεται ὥσπερ ὄργανον
[434]	Πότερον ᾗ ὅμοια τυγχάνει ὄντα	τὸ	ῥῶ καὶ τὸ σῖγμα, ἢ
[434]	καλῶς σοι δοκοῦμεν λέγειν ὅτι	τὸ	ῥῶ τῇ φορᾷ καὶ κινήσει
[427]	ψυχρὸν» καὶ τὸ ζέον» καὶ	τὸ	σείεσθαι» καὶ ὅλως σεισμόν. Καὶ
[407]	χρησάμενος καὶ τὸ ἰῶτα καὶ	τὸ	σῖγμα ἀφελών. Ἴσως δὲ οὐδὲ
[434]	οὖν τό τε ῥῶ καὶ	τὸ	σῖγμα ἔοικεν ἀμφότερα τῷ αὐτῷ,
[434]	τυγχάνει ὄντα τὸ ῥῶ καὶ	τὸ	σῖγμα, ἢ ᾗ μή; (Κρατύλος)
[407]	εἴη· εἰ δ᾽ αὖ κατὰ	τὸ	σκληρόν τε καὶ ἀμετάστροφον, ὃ
[411]	νώμησιν· τὸ γὰρ νωμᾶν» καὶ	τὸ	σκοπεῖν» ταὐτόν. Εἰ δὲ βούλει,
[432]	εἴ τις θεῶν μὴ μόνον	τὸ	σὸν χρῶμα καὶ σχῆμα ἀπεικάσειεν
[426]	ὠνόμασται. Τὸ δὲ οὖν ῥῶ	τὸ	στοιχεῖον, ὥσπερ λέγω, καλὸν ἔδοξεν
[433]	Ἑρμογένης λέγει καὶ ἄλλοι πολλοί,	τὸ	συνθήματα εἶναι τὰ ὀνόματα καὶ
[412]	λέγει (τὴν ψυχὴν τοῖς πράγμασι	τὸ	συνιέναι. Ἀλλὰ μὴν ἥ γε
[399]	ἅμα δὲ ἐκλείποντος τοῦ ἀναψύχοντος	τὸ	σῶμα ἀπόλλυταί τε καὶ τελευτᾷ·
[399]	τοῦ ὀνόματος τυγχάνει, ἔπειτ᾽ αὖ	τὸ	σῶμα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ὠς
[419]	ἐν τούτῳ τῷ πάθει ἴσχει	τὸ	σῶμα. Καὶ ἥ γε ἀνία»
[405]	παρέχειν τὸν ἄνθρωπον καὶ κατὰ	τὸ	σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν·
[400]	ἕως ἂν ἐκτείσῃ τὰ ὀφειλόμενα,	(τὸ)	σῶμα, καὶ οὐδὲν δεῖν παράγειν
[404]	καθαρὰ ᾖ πάντων τῶν περὶ	τὸ	σῶμα κακῶν καὶ ἐπιθυμιῶν, οὐ
[400]	τοῦτο πῶς φῶμεν ἔχειν; (Σωκράτης)	Τὸ	σῶμα λέγεις; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)
[416]	τῶν ὄντων; ἆρ᾽ οὐκ ἐκεῖνο	τὸ	τὰ ὀνόματα θέμενον; (Ἑρμογένης) Πάντως
[412]	βραδυτής. Ἔστιν οὖν οὐ πᾶν	τὸ	ταχὺ ἀλλὰ τὶ αὐτοῦ ἀγαστόν.
[431]	Σώκρατες, ὅταν ταῦτα τὰ γράμματα,	τό	τε ἄλφα καὶ τὸ βῆτα
[399]	(ἀντὶ ῥήματος ὄνομα ἡμῖν γένηται,	τό	τε ἕτερον αὐτόθεν ἰῶτα ἐξείλομεν
[434]	Πάνυ γε. (Σωκράτης) Πότερον οὖν	τό	τε ῥῶ καὶ τὸ σῖγμα
[416]	οὖν ἰατρικὸν ἰατρικὰ ἐργάζεται καὶ	τὸ	τεκτονικὸν τεκτονικά; ἢ πῶς λέγεις;
[417]	τὸ γὰρ τῆς φορᾶς λύον	τὸ	τέλος λυσιτελοῦν» καλέσαι. Ὠφέλιμον» δὲ
[390]	μόνον ἐκεῖνον τὸν ἀποβλέποντα εἰς	τὸ	τῇ φύσει ὄνομα ὂν ἑκάστῳ
[407]	τὸ ἕτερον πῶς λέγεις; (Σωκράτης)	Τὸ	τῆς Ἀθηνᾶς; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)
[404]	δ᾽ ἄν, εἰ πολλάκις λέγοις	τὸ	τῆς Ἥρας ὄνομα. Φερρέφαττα» δέ·
[389]	κερκίδα ποιεῖν, πάσας μὲν δεῖ	τὸ	τῆς κερκίδος ἔχειν εἶδος, οἵα
[401]	καὶ ὅτι γε αὖ ἡμεῖς	τὸ	τῆς οὐσίας μετέχον ἔστιν» φαμέν,
[399]	ὃ λέγω. Πρῶτον μὲν γὰρ	τὸ	τοιόνδε δεῖ ἐννοῆσαι περὶ ὀνομάτων,
[429]	ἢ μή; βούλομαι δὲ λέγειν	τὸ	τοιόνδε. ζωγράφοι εἰσίν που οἱ
[435]	(Σωκράτης) Ἴσως γάρ, ὦ Κρατύλε,	τὸ	τοιόνδε λέγεις, ὡς ἐπειδάν τις
[432]	καὶ εἰκὼν Κρατύλου τότ᾽ εἴη	τὸ	τοιοῦτον, ἢ δύο Κρατύλοι; (Κρατύλος)
[385]	(Σωκράτης) Καὶ τοῦτο (ὄνομα) ἄρα	τὸ	τοῦ ἀληθοῦς λόγου λέγεται; (Ἑρμογένης)
[428]	πως ἐπέρχεται λέγειν πρὸς σὲ	τὸ	τοῦ Ἀχιλλέως, ὃ ἐκεῖνος ἐν
[394]	τοῦ εὐσεβοῦς ἄρα γενομένῳ ἀσεβεῖ	τὸ	τοῦ γένους ὄνομα ἀποδοτέον. (Ἑρμογένης)
[396]	Ἀτεχνῶς γάρ ἐστιν οἷον λόγος	τὸ	τοῦ Διὸς ὄνομα, διελόντες δὲ
[410]	τοῦτο, ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν	τὸ	τοῦ Διὸς ὄνομα δίχα διῃρημένον
[392]	οἶσθα ὅτι Ὅμηρος τὸ παιδίον	τὸ	τοῦ Ἕκτορος (ὑπὸ τῶν Τρώων
[435]	πράγμασιν· ἀλλὰ μὴ ὡς ἀληθῶς,	τὸ	τοῦ Ἑρμογένους, γλίσχρα ᾖ ἡ
[398]	δηλώσει γάρ σοι ὅτι παρὰ	τὸ	τοῦ ἔρωτος ὄνομα, ὅθεν γεγόνασιν
[428]	Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε. Ἀλλὰ	τὸ	τοῦ Ἡσιόδου καλῶς μοι φαίνεται
[431]	ὅτι ἀνήρ, ἂν δὲ τύχῃ,	τὸ	τοῦ θήλεος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους,
[390]	ἐν τοῖς βαρβάροις, ἕως ἂν	τὸ	τοῦ ὀνόματος εἶδος ἀποδιδῷ τὸ
[409]	ἀεὶ ἐπιβάλλει, ἕνον δὲ ὑπάρχει	τὸ	τοῦ προτέρου μηνός. (Ἑρμογένης) Πάνυ
[429]	γὰρ οὐδὲ τοῦτο αὖ ᾖ,	τὸ	τοῦτον φάναι Ἑρμογένη εἶναι, εἰ
[398]	χαλεπόν ἐστιν ἐννοῆσαι, ἀλλὰ μᾶλλον	τὸ	τῶν ἀνθρώπων, διὰ τί ποτε
[399]	(Σωκράτης) Τούτων τοίνυν ἓν καὶ	τὸ	τῶν ἀνθρώπων ὄνομα πέπονθεν, ὡς
[409]	Τί δὲ τὸ πῦρ καὶ	τὸ	ὕδωρ; (Σωκράτης) Τὸ πῦρ» ἀπορῶ·
[410]	Τὸ μὲν οὖν πῦρ καὶ	τὸ	ὕδωρ ταύτῃ (ἀπωθοῦμαι· ὁ δὲ
[384]	δὲ μηκέτι καλῇ, οὐδὲν ἧττον	τὸ	ὕστερον ὀρθῶς ἔχειν τοῦ προτέρου,
[433]	ἐπεὶ οὐκ ἀρέσκει γέ με	τὸ	φάναι ὄνομα μὲν εἶναι, μὴ
[411]	φορᾶς· ἀλλ᾽ οὖν περί γε	τὸ	φέρεσθαί ἐστιν. Εἰ δὲ βούλει,
[389]	αὐτὸς βουληθῇ, ἀλλ᾽ οἷον ἐπεφύκει.	Τὸ	φύσει γὰρ ἑκάστῳ, ὡς ἔοικε,
[389]	δὴ ὀργάνων ὁ αὐτὸς τρόπος·	τὸ	φύσει ἑκάστῳ πεφυκὸς ὄργανον ἐξευρόντα
[427]	ὅλως σεισμόν. Καὶ ὅταν που	τὸ	φυσῶδες μιμῆται, πανταχοῦ ἐνταῦθα ὡς
[418]	καὶ ἱμείρουσιν ἐκ τοῦ σκότους	τὸ	φῶς ἐγίγνετο, ταύτῃ ὠνόμασαν ἱμέραν.
[409]	ἐστι περὶ τὴν σελήνην τοῦτο	τὸ	φῶς, εἴπερ ἀληθῆ οἱ Ἀναξαγόρειοι
[409]	σελήνη ἀπὸ τοῦ ἡλίου ἔχει	τὸ	φῶς. (Ἑρμογένης) Πῶς δή; (Σωκράτης)
[409]	Τὸ μέν που σέλας» καὶ	τὸ	φῶς» ταὐτόν. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)
[398]	Ὅτι οἶμαι ἐγὼ λέγειν αὐτὸν	τὸ	χρυσοῦν γένος οὐκ ἐκ χρυσοῦ
[421]	ἡσυχάζειν, ἀπείκασται δὲ τοῖς καθεύδουσι·	τὸ	ψεῖ δὲ προσγενόμενον ἐπικρύπτει τὴν
[429]	λέγοι; ἢ οὐ τοῦτό ἐστιν	τὸ	ψευδῆ λέγειν, τὸ μὴ τὰ
[421]	κάλλιστα, τήν τε ἀλήθειαν» καὶ	τὸ	ψεῦδος καὶ τὸ ὂν» καὶ
[427]	τοιαῦτα μεμίμηται αὐτοῖς ὀνομάζων, οἷον	τὸ	ψυχρὸν» καὶ τὸ ζέον» καὶ
[401]	καὶ τὸ ἀρχηγὸν αὐτῶν εἶναι	τὸ	ὠθοῦν, ὅθεν δὴ καλῶς ἔχειν
[417]	ἐνθεὶς ἀντὶ τοῦ νῦ κέρδος»	ἐφθέγξατο.	(Ἑρμογένης) Λυσιτελοῦν» δὲ τί δή;
[408]	ὦ ἄνθρωποι, ὃς τὸ εἴρειν	ἐμήσατο,	δικαίως ἂν καλοῖτο ὑπὸ ὑμῶν
[408]	οἷον καὶ Ὅμηρος πολλαχοῦ λέγει,	ἐμήσατό»	φησιν, τοῦτο δὲ μηχανήσασθαί ἐστιν.
[427]	τοῦ γάμμα δύναμις, τὸ γλίσχρον»	ἀπεμιμήσατο	καὶ γλυκὺ» καὶ γλοιῶδες. (Τοῦ
[429]	Τί οὖν; ὃ καὶ ἄρτι	ἐλέγετο,	Ἑρμογένει τῷδε πότερον (μηδὲ ὄνομα
[406]	~τὸ (δὲ (πολύ) ὥσπερ ἄρτι	ἐλέγετο,	πασῶν ἐφαπτόμενον κεῖται τῶν τοῦ
[403]	σῖγμα (δύο λάβδα τὸ πρῶτον	ἐλέγετο,	ὡς πολλὰ εἰδότος τοῦ θεοῦ.
[436]	τιθέμενος τἆλλα ἤδη (πρὸς τοῦτ᾽	ἐβιάζετο	καὶ αὑτῷ συμφωνεῖν ἠνάγκαζεν, οὐδὲν
[394]	ὀρθῶς ἔχειν, εἴτε τις τύχη	ἔθετο	αὐτῷ τὸ ὄνομα εἴτε καὶ
[436]	οὖν ἐκεῖνος μὴ ὀρθῶς ἡγεῖτο,	ἔθετο	δὲ οἷα ἡγεῖτο, τί οἴει
[406]	τὸ ὄνομα τοῦτο ὁ τιθέμενος	ἔθετο	τῇ θεῷ. (Ἑρμογένης) Τί δὲ
[416]	τὸν ῥοῦν τοῦτο τὸ ὄνομα	ἔθετο	τὸ> ἀεισχοροῦν» νῦν δὲ συγκροτήσαντες
[393]	ὠγαθέ, καὶ τῷ Ἕκτορι αὐτὸς	ἔθετο	τὸ ὄνομα Ὅμηρος; (Ἑρμογένης) Τί
[417]	ταύτην αὐτοῦ τὴν δύναμιν ἐπονομάζων	ἔθετο	τοὔνομα· δέλτα δ᾽ ἐνθεὶς ἀντὶ
[438]	(Σωκράτης) Εἶτα οἴει ἐναντία ἂν	ἐτίθετο	αὐτὸς αὑτῷ ὁ θείς, ὢν
[436]	ἡγεῖτο εἶναι τὰ πράγματα, τοιαῦτα	ἐτίθετο	καὶ τὰ ὀνόματα, ὥς φαμεν.
[438]	ἔφησθα εἶναι εἰδότα τίθεσθαι οἷς	ἐτίθετο.	Πότερον οὖν ἔτι σοι δοκεῖ
[420]	περὶ οὗ ἐβουλεύετο καὶ οὗ	ἐφίετο.	(Ἑρμογένης) Ταῦτα ἤδη μοι δοκεῖς,
[420]	τότε, ὅταν παρῇ οὗ τις	ἐφίετο,	ἵμερος» ἐκαλεῖτο· ἀπογενομένου δὲ ὁ
[423]	ἔοικε, τοῦ σώματος ἐκεῖνο ὃ	ἐβούλετο	δηλῶσαι. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἐπειδὴ
[422]	ὀνομάτων ἡ ὀρθότης τοιαύτη τις	ἐβούλετο	εἶναι, οἵα δηλοῦν οἷον ἕκαστόν
[420]	οὗ τ᾽ ἔβαλλε καὶ ὃ	ἐβούλετο	καὶ περὶ οὗ ἐβουλεύετο καὶ
[393]	δηλῶσαι ὅλῳ τῷ ὀνόματι οὗ	ἐβούλετο	ὁ νομοθέτης· οὕτως ἠπιστήθη καλῶς
[423]	ἂν οἶμαι δήλωμά του (σώματος)	ἐγίγνετο,	(μιμησαμένου, ὡς ἔοικε, τοῦ σώματος
[436]	κατὰ ταὐτὸν καὶ ἐπὶ ταὐτὸν	ἐγίγνετο	τὰ ὀνόματα; (Σωκράτης) Ἀλλὰ τοῦτο
[418]	ἐκ τοῦ σκότους τὸ φῶς	ἐγίγνετο,	ταύτῃ ὠνόμασαν ἱμέραν. (Ἑρμογένης) Φαίνεται.
[405]	ἕτερον λάβδα ἐμβαλόντες, ὅτι ὁμώνυμον	ἐγίγνετο	τῷ χαλεπῷ ὀνόματι. Ὅπερ καὶ
[395]	τέ που ἔτι ζῶντι δυστυχήματα	ἐγένετο	πολλὰ καὶ δεινά, ὧν καὶ
[402]	ὥσπερ δεσμὸς τῶν ποδῶν αὐτῷ	ἐγένετο.	Τὸν οὖν ἄρχοντα τῆς δυνάμεως
[428]	ὧν εἴρηκα, ᾗ δέ μοι	ἐφαίνετο	μεθ᾽ Ἑρμογένους ἐπεσκεψάμην, ὥστε τούτου
[395]	τέλος ἡ πατρὶς αὐτοῦ ὅλη	ἀνετράπετο,	καὶ τελευτήσαντι ἐν Ἅιδου ἡ
[395]	πρὸς τὸν Θυέστην ὡς ὠμὰ	διεπράττετο,	πάντα ταῦτα ζημιώδη καὶ ἀτηρὰ
[420]	ὃ ἐβούλετο καὶ περὶ οὗ	ἐβουλεύετο	καὶ οὗ ἐφίετο. (Ἑρμογένης) Ταῦτα
[392]	(Σωκράτης) Τὸν Ἀστυάνακτα» ἄρα ὀρθότερον	ᾤετο	κεῖσθαι τῷ παιδὶ ἢ τὸν
[423]	εἴ τις αὐτὸ τοῦτο μιμεῖσθαι	δύναιτο	ἑκάστου, τὴν οὐσίαν, γράμμασί τε
[404]	μανίαν οὐδ᾽ ἂν ὁ Κρόνος	δύναιτο	ὁ πατὴρ συγκατέχειν αὑτῷ ἐν
[430]	τοῦτο. Πότερον γὰρ ἀληθῆ ἂν	φθέγξαιτο	ταῦτα ὁ φθεγξάμενος ἢ ψευδῆ;
[401]	τὰς θυσίας ἄν τις (ἐννοήσας	ἡγήσαιτο	οὕτω νοεῖν ταῦτα τοὺς τιθεμένους·
[395]	δὲ Ταντάλῳ καὶ πᾶς ἂν	ἡγήσαιτο	τοὔνομα ὀρθῶς καὶ κατὰ φύσιν
[390]	χρησόμενος; ἆρ᾽ οὐχ οὗτος ὃς	ἐπίσταιτο	ἂν ἐργαζομένῳ κάλλιστα ἐπιστατεῖν καὶ
[436]	Εἰ οὖν ἐκεῖνος μὴ ὀρθῶς	ἡγεῖτο,	ἔθετο δὲ οἷα ἡγεῖτο, τί
[436]	θέμενος πρῶτος τὰ ὀνόματα, οἷα	ἡγεῖτο	εἶναι τὰ πράγματα, τοιαῦτα ἐτίθετο
[392]	καὶ Ὅμηρος τοὺς Τρῶας σοφωτέρους	ἡγεῖτο	ἢ τὰς γυναῖκας αὐτῶν; (Ἑρμογένης)
[436]	ὀρθῶς ἡγεῖτο, ἔθετο δὲ οἷα	ἡγεῖτο,	τί οἴει ἡμᾶς τοὺς ἀκολουθοῦντας
[438]	εἴπερ τά γε πρῶτα μήπω	ἔκειτο,	μαθεῖν δ᾽ αὖ φαμεν τὰ
[411]	Οὐ γὰρ νόησις» τὸ ἀρχαῖον	ἐκαλεῖτο,	ἀλλ᾽ ἀντὶ τοῦ ἦτα εἶ
[420]	παρῇ οὗ τις ἐφίετο, ἵμερος»	ἐκαλεῖτο·	ἀπογενομένου δὲ ὁ αὐτὸς οὗτος
[420]	ἐσρεῖν ἔσρος» τό γε παλαιὸν	ἐκαλεῖτο	τῷ γὰρ οὖ ἀντὶ τοῦ
[395]	τοῦτο δ᾽ ἐστὶ πέλας» ἡνίκα	προεθυμεῖτο	λαβεῖν παντὶ τρόπῳ τὸν τῆς
[414]	δίκαιον ῥεούσῃ· οὐ γὰρ ἂν	ἐπῃνεῖτο	ἡ ἀνδρεία. καὶ τὸ ἄρρεν»
[435]	γε τὸ δυνατὸν κάλλιστ᾽ ἂν	λέγοιτο	ὅταν ἢ πᾶσιν ἢ ὡς
[405]	Θετταλοὶ καλοῦσιν αὐτόν, ὀρθότατ᾽ ἂν	καλοῖτο·	Ἄπλουν» γάρ φασι πάντες Θετταλοὶ
[410]	ἀέρα ῥέων ἀειθεὴρ» δικαίως ἂν	καλοῖτο.	Γῆ δὲ μᾶλλον σημαίνει ὃ
[401]	καὶ κατὰ τοῦτο ὀρθῶς ἂν	καλοῖτο	Ἑστία» ἐοίκαμεν γὰρ καὶ ἡμεῖς
[404]	φερομένου ἡ θεὸς ἂν ὀρθῶς	καλοῖτο,	ἢ τοιοῦτόν τι δι᾽ ὅπερ
[405]	τῶν τοιούτων, Ἀπολούων» ἂν ὀρθῶς	καλοῖτο·	κατὰ δὲ τὴν μαντικὴν καὶ
[426]	φωνὴν συμβαῖνον, ἕσις» ἂν ὀρθῶς	καλοῖτο·	νῦν δὲ ἀπό τε τοῦ
[409]	(μὲν δικαιότατ᾽ ἂν (τῶν) ὀνομάτων	καλοῖτο,	συγκεκροτημένον δὲ Σελαναία» κέκληται. (Ἑρμογένης)
[408]	τὸ εἴρειν ἐμήσατο, δικαίως ἂν	καλοῖτο	ὑπὸ ὑμῶν εἰρέμης» νῦν δὲ
[384]	εἰδὼς περὶ αὐτοῦ, ὃ εἰ	βούλοιτο	σαφῶς εἰπεῖν, ποιήσειεν ἂν καὶ
[440]	τοῦ γνωσομένου ἄλλο καὶ ἀλλοῖον	γίγνοιτο,	ὥστε οὐκ ἂν γνωσθείη ἔτι
[432]	Διττὰ γὰρ ἄν που πάντα	γένοιτο,	καὶ οὐκ ἂν ἔχοι αὐτῶν
[434]	ὀνόματα οὐκ ἄν ποτε ὅμοια	γένοιτο	οὐδενί, εἰ μὴ ὑπάρξει ἐκεῖνα
[437]	κακίστοις ὀνόματα εἶναι, ὁμοιότατ᾽ ἂν	φαίνοιτο	τοῖς ἐπὶ τοῖς καλλίστοις. Οἶμαι
[439]	ἂν τοῦτό γε μεταβάλλοι ἢ	κινοῖτο,	μηδὲν ἐξιστάμενον τῆς αὑτοῦ ἰδέας;
[392]	Ὧδε δὴ σκόπει. εἴ τις	ἔροιτό	σε πότερον οἴει ὀρθότερον καλεῖν
[421]	διακεκροτηκέναι· εἰ δέ τίς σε	ἔροιτο	τοῦτο τὸ ἰὸν» καὶ τὸ
[422]	οὖν ἀπειπὼν ὁ ἀπαγορεύων δικαίως	παύοιτο	ἄν; ἆρ᾽ οὐκ ἐπειδὰν ἐπ᾽
[437]	πόλλ᾽ ἄν τις εὕροι εἰ	πραγματεύοιτο,	ἐξ ὧν οἰηθείη ἂν αὖ
[439]	οἱ θέμενοι αὐτὰ διανοηθέντες γε	ἔθεντο	ὡς ἰόντων ἁπάντων ἀεὶ καὶ
[401]	ἥν ποτέ τινα δόξαν ἔχοντες	ἐτίθεντο	αὐτοῖς τὰ ὀνόματα· τοῦτο γὰρ
[438]	πότερον γιγνώσκοντες τὰ πράγματα, οἷς	ἐτίθεντο,	ἐτίθεντο ἢ ἀγνοοῦντες. (Κρατύλος) Οἶμαι
[438]	γιγνώσκοντες τὰ πράγματα, οἷς ἐτίθεντο,	ἐτίθεντο	ἢ ἀγνοοῦντες. (Κρατύλος) Οἶμαι μὲν
[400]	ἐμοὶ δοκεῖ, καταφρονήσαιεν ἂν καὶ	ἡγήσαιντο	φορτικὸν εἶναι· τόδε δὲ σκόπει
[401]	αὖ οὗτοι καθ᾽ Ἡράκλειτον ἂν	ἡγοῖντο	τὰ ὄντα ἰέναι τε πάντα
[410]	ὁρίζουσαι δὲ δικαίως ἂν ὅραι»	καλοῖντο.	(Ἐνιαυτὸς δὲ καὶ ἔτος κινδυνεύει
[424]	τῶν στοιχείων πρῶτον τὰς δυνάμεις	διείλοντο,	ἔπειτα τῶν συλλαβῶν, καὶ οὕτως
[407]	ὕστερον ἐπὶ τὸ κάλλιον ὡς	ᾤοντο,	Ἀθηνάαν» ἐκάλεσαν. (Ἑρμογένης) Τί δὲ
[418]	καὶ τῷ δέλτα εὖ μάλα	ἐχρῶντο,	καὶ οὐχ ἥκιστα (αἱ γυναῖκες,
[416]	χαλεπώτερον κατανοῆσαι. καίτοι λέγει γε	αὐτό·	ἁρμονίᾳ μόνον καὶ μήκει τοῦ
[413]	ὄντα. Ἐπειδὰν οὖν τῳ λέγω	αὐτὸ	ἅσμενος ὡς καλόν τι ἀκηκοώς,
[414]	ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Καὶ μὴν	αὐτό	γε τὸ θάλλειν» τὴν αὔξην
[421]	(τὸ) ὄνομα. Μᾶλλον δὲ ἂν	αὐτὸ	γνοίης ἐν ᾧ λέγομεν τὸ
[433]	τὸ ὄνομα, τὰ προσήκοντα δεῖ	αὐτὸ	γράμματα ἔχειν; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης)
[412]	κεῖται τὸ ὄνομα, ῥᾴδιον συμβαλεῖν·	αὐτὸ	δὲ τὸ δίκαιον» χαλεπόν. Καὶ
[396]	τοῦ Διὸς ὄνομα, διελόντες δὲ	αὐτὸ	διχῇ οἱ μὲν τῷ ἑτέρῳ
[395]	εἰς τὸ πᾶν γένος, ὅσης	αὐτὸ	(δυστυχίας ἐνεπίμπλη, τὸ ἐγγὺς μόνον
[400]	Καὶ γὰρ σῆμά τινές φασιν	αὐτὸ	εἶναι τῆς ψυχῆς, ὡς τεθαμμένης
[389]	ἐπίστασθαι τιθέναι, καὶ βλέποντα πρὸς	αὐτὸ	ἐκεῖνο ὃ ἔστιν ὄνομα, πάντα
[410]	ἕκαστον προάγον εἰς φῶς καὶ	αὐτὸ	ἐν αὑτῷ ἐξετάζον, τοῦτο, ὥσπερ
[439]	ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ τὸ	αὐτό	ἐστι, πῶς ἂν τοῦτό γε
[439]	ἀνάγκη ἅμα ἡμῶν λεγόντων ἄλλο	αὐτὸ	εὐθὺς γίγνεσθαι καὶ ὑπεξιέναι καὶ
[393]	αὐτοῦ καὶ κέκτηται καὶ ἔχει	αὐτό.	Ἢ οὐδέν σοι δοκῶ λέγειν,
[411]	σκοπεῖν» ταὐτόν. Εἰ δὲ βούλει,	αὐτὸ	ἡ νόησις» τοῦ νέου ἐστὶν
[393]	ἐκεῖνο τὸ ὄνομα καλεῖν ὃ	αὐτὸ	ἡμῖν δηλώσει. Οἷον τὸ βῆτα»
[394]	ἐπικοινωνεῖ; δηλοῖ δὲ ὅμως τὸ	αὐτό·	καὶ ἄλλα πολλά ἐστιν ἃ
[418]	ἐν τῷ δέοντι» ἐνενόησα γὰρ	αὐτὸ	καὶ ἀνεμνήσθην ἄρτι ἀπὸ τοῦδε
[439]	ὀνειρώττω. Πότερον φῶμέν τι εἶναι	αὐτὸ	καλὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ ἓν
[419]	τό γε δίκαιον· ὅμως δὲ	αὐτὸ	καλοῦμεν εὐφροσύνην. Οὐδ᾽ ἐπιθυμία» χαλεπόν·
[410]	φωνῇ, φανεροί τ᾽ εἰσὶν οὕτως	αὐτὸ	καλοῦντες Φρύγες σμικρόν τι παρακλίνοντες·
[402]	Ἀλλὰ μὴν τοῦτό γε ὀλίγου	αὐτὸ	λέγει ὅτι πηγῆς ὄνομα ἐπικεκρυμμένον
[415]	οὔπω διήλθομεν ἀλλ᾽ (ὑπερέβημεν, δέον	αὐτὸ	μετὰ τὴν ἀνδρείαν σκέψασθαι· δοκοῦμεν
[412]	μὴ λεπτότατόν τε ἦν ὥστε	αὐτὸ	μηδὲν στέγειν, καὶ τάχιστον ὥστε
[413]	δέλτα τοῦ ὀνόματος τῆς ἀνδρείας,	αὐτὸ	μηνύει τὸ ἔργον τὸ ὄνομα
[389]	(Σωκράτης) Οὐκοῦν ἐκεῖνο δικαιότατ᾽ ἂν	αὐτὸ	ὃ ἔστιν κερκὶς καλέσαιμεν; (Ἑρμογένης)
[400]	οὖν τῆς ψυχῆς τοῦτο, ὥσπερ	αὐτὸ	ὀνομάζεται, ἕως ἂν ἐκτείσῃ τὰ
[389]	τοῦ αὐτοῦ ἕνεκα ποιῶν τὸ	αὐτὸ	ὄργανον· ἀλλ᾽ ὅμως, ἕως ἂν
[439]	Ἆρ᾽ οὖν οἷόν τε προσειπεῖν	αὐτὸ	ὀρθῶς, εἰ ἀεὶ ὑπεξέρχεται, πρῶτον
[421]	αὖ, ὥς τινες καὶ ὀνομάζουσιν	αὐτό,	οὐκ ἰόν. (Ἑρμογένης) Ταῦτα μέν
[386]	τὸν Δία, ἀλλὰ πολλάκις δὴ	αὐτὸ	πέπονθα, ὥστε μοι δοκεῖν πάνυ
[437]	οὐ φορᾶς. (Ἔπειτα ἡ ἱστορία»	αὐτό	που σημαίνει ὅτι ἵστησι τὸν
[391]	οὐ (παντὸς ἀνδρὸς ἐπίστασθαι (καλῶς)	αὐτὸ	πράγματι ὁτῳοῦν θέσθαι· ἢ οὔ;
[393]	συλλαβαῖς ἢ ἐν ἑτέραις τὸ	αὐτὸ	σημαίνει, οὐδὲν πρᾶγμα· οὐδ᾽ εἰ
[398]	τῇ ἀρχαίᾳ τῇ ἡμετέρᾳ φωνῇ	αὐτὸ	συμβαίνει τὸ ὄνομα. Λέγει οὖν
[434]	καὶ δηλοῖ ἐκείνοις τε τὸ	αὐτὸ	τελευτῶντος τοῦ ῥῶ καὶ ἡμῖν
[432]	οὐδέτερον ὁπότερόν ἐστι τὸ μὲν	αὐτό,	τὸ δὲ ὄνομα. (Κρατύλος) Ἀληθῆ
[440]	εἴη γνῶσις. Εἰ δὲ καὶ	αὐτὸ	τὸ εἶδος (μεταπίπτει τῆς γνώσεως,
[413]	αὐτὸ τὸ πῦρ φησιν, ἀλλ᾽	αὐτὸ	τὸ θερμὸν τὸ ἐν τῷ
[427]	ὠνόμασε τά τε λεῖα» καὶ	αὐτὸ	τὸ ὀλισθάνειν» καὶ τὸ λιπαρὸν»
[413]	ἐστιν εἰδέναι. Ὁ δὲ οὐκ	αὐτὸ	τὸ πῦρ φησιν, ἀλλ᾽ αὐτὸ
[413]	ἐμοῦ ὅτι αὖ ἐκεῖνος λέγει	αὐτό,	τὸ πῦρ φησιν· τοῦτο δὲ
[439]	δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, (εἶναι) (Σωκράτης)	Αὐτὸ	τοίνυν ἐκεῖνο σκεψώμεθα, μὴ εἰ
[440]	μηδὲν μένει. Εἰ μὲν γὰρ	αὐτὸ	τοῦτο, ἡ γνῶσις, τοῦ γνῶσις
[423]	(Σωκράτης) Τί οὖν; εἴ τις	αὐτὸ	τοῦτο μιμεῖσθαι δύναιτο ἑκάστου, τὴν
[421]	ψεῦδος καὶ τὸ ὂν» καὶ	αὐτὸ	τοῦτο περὶ ὧν νῦν ὁ
[397]	θεῶν ἄρχεσθαι, σκοπουμένους πῇ ποτε	αὐτὸ	τοῦτο τὸ ὄνομα οἱ θεοὶ»
[419]	καὶ συμφέρον» καὶ εὔπορον» τὸ	αὐτὸ	φαίνεται, ἑτέροις ὀνόμασι σημαῖνον τὸ
[439]	δοκεῖ ταῦτα πάντα ῥεῖν· ἀλλ᾽	αὐτό,	φῶμεν, τὸ καλὸν οὐ τοιοῦτον
[399]	τελευτᾷ· ὅθεν δή μοι δοκοῦσιν	αὐτὸ	ψυχὴν» καλέσαι. Εἰ δὲ βούλει
[405]	τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματος φοβοῦνται	αὐτὸ	ὡς σημαῖνον φθοράν τινα· ~τὸ
[401]	ὠθοῦν, ὅθεν δὴ καλῶς ἔχειν	αὐτὸ	ὠσίαν» ὠνομάσθαι. Καὶ ταῦτα (μὲν
[389]	ὁ νομοθέτης τίθησιν, οὐδὲν (δεῖ	τοῦτο	ἀ< μφι> γνοεῖν· οὐδὲ γὰρ
[424]	ὁ ὀνομαστικός. (Σωκράτης) Εἰ ἄρα	τοῦτο	ἀληθές, ἤδη ἔοικεν ἐπισκεπτέον περὶ
[422]	τῶν προτέρων οἷά τε ἦν	τοῦτο	ἀπεργάζεσθαι. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Εἶεν·
[399]	τοὺς τὴν ψυχὴν ὀνομάσαντας, ὡς	τοῦτο	ἄρα, ὅταν παρῇ τῷ σώματι,
[429]	αὐτὸν εἶναι; μὴ γὰρ οὐδὲ	τοῦτο	αὖ ᾖ, τὸ τοῦτον φάναι
[413]	ὃ λέγει Ἀναξαγόρας, νοῦν εἶναι	τοῦτο·	αὐτοκράτορα γὰρ αὐτὸν ὄντα καὶ
[388]	Οὐδὲ τοῦτ᾽ ἔχω. (Σωκράτης) Οὐδὲ	τοῦτό	γ᾽ ἔχεις εἰπεῖν, τίς παραδίδωσιν
[401]	ἔχοντες ἐτίθεντο αὐτοῖς τὰ ὀνόματα·	τοῦτο	γὰρ ἀνεμέσητον. (Ἑρμογένης) Ἀλλά μοι
[410]	πῦρ» μή τι βαρβαρικὸν ᾖ.	Τοῦτο	γὰρ οὔτε ῥᾴδιον προσάψαι ἐστὶν
[416]	μοι (φαίνεται ὃ νοεῖ· καὶ	τοῦτο	γὰρ τοῖς ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται. Τὸ
[400]	Ναί. (Σωκράτης) Πολλαχῇ μοι δοκεῖ	τοῦτό	γε· ἂν μὲν καὶ σμικρόν
[414]	Πάνυ μὲν οὖν. (Σωκράτης) Οὐκοῦν	τοῦτό	γε ἕξιν νοῦ σημαίνει, τὸ
[408]	ὅδε λέγει. ~(Σωκράτης) Ἀλλὰ μὴν	τοῦτό	γε ἔοικε περὶ λόγον τι
[439]	τὸ αὐτό ἐστι, πῶς ἂν	τοῦτό	γε μεταβάλλοι ἢ κινοῖτο, μηδὲν
[402]	τί βούλεται. (Σωκράτης) Ἀλλὰ μὴν	τοῦτό	γε ὀλίγου αὐτὸ λέγει ὅτι
[397]	γενέσθαι τῶν ἀνθρώπων; (Ἑρμογένης) Οἶδα	τοῦτό	γε. (Σωκράτης) Λέγει τοίνυν περὶ
[398]	τοίνυν περὶ αὐτοῦ ~αὐτὰρ ἐπειδὴ	τοῦτο	γένος κατὰ μοῖρ᾽ ἐκάλυψεν, (οἱ
[395]	μόνον ὁρῶν καὶ τὸ παραχρῆμα	τοῦτο	δ᾽ ἐστὶ πέλας» ἡνίκα προεθυμεῖτο
[435]	ἢ ὡς πλείστοις ὁμοίοις λέγηται,	τοῦτο	δ᾽ ἐστὶ προσήκουσιν, (αἴσχιστα δὲ
[399]	ὁ δὲ ἄνθρωπος ἅμα ἑώρακεν	τοῦτο	δ᾽ ἐστὶ (τὸ) ὄπωπε» καὶ
[426]	τοῦ κίειν» ξενικὸν δὲ τοὔνομα	τοῦτο	δ᾽ ἐστὶν ἰέναι. Εἰ οὖν
[431]	προσήκοντα, καλὴ ἡ εἰκὼν ἔσται	τοῦτο	δ᾽ ἐστὶν ὄνομα ἐὰν δὲ
[408]	Ὅμηρος πολλαχοῦ λέγει, ἐμήσατό» φησιν,	τοῦτο	δὲ μηχανήσασθαί ἐστιν. Ἐξ ἀμφοτέρων
[415]	κακῶς ἰὸν κακία» ἂν εἴη·	τοῦτο	δὲ ὅταν ἐν ψυχῇ ᾖ,
[398]	ἥρως» τί ἂν εἴη; (Σωκράτης)	Τοῦτο	δὲ οὐ πάνυ χαλεπὸν ἐννοῆσαι.
[413]	λέγει αὐτό, τὸ πῦρ φησιν·	τοῦτο	δὲ οὐ ῥᾴδιόν ἐστιν εἰδέναι.
[417]	ἅπτειν» καὶ δεῖν ταὐτόν ἐστι,	τοῦτο	δὲ πανταχοῦ ψέγει. τὸ βουλόμενον
[409]	Τί δὲ ἡ σελήνη» (Σωκράτης)	Τοῦτο	δὲ τὸ ὄνομα φαίνεται τὸν
[431]	ὄνομα μίμημα ὥσπερ τὸ ζωγράφημα.	~Τοῦτο	δὴ λέγω· ἆρ᾽ οὐκ ἂν
[435]	πάντων τῶν ἀλλήλοις ὁμοίων. Κατὰ	τοῦτο	δή μοι δοκεῖς λέγειν ὡς
[416]	καὶ τὸ καλοῦν ταὐτόν ἐστιν	τοῦτο,	διάνοια; (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Οὐκοῦν
[438]	εἶναι καὶ τὴν τέχνην τὴν	τοῦτο	δυναμένην νομοθετικήν. Κτρατύλος. Πάνυ γε.
[424]	Καὶ τί ἂν φαίης τὸν	τοῦτο	δυνάμενον, ὥσπερ τοὺς προτέρους τὸν
[387]	ἡμῖν ἔσται καὶ ὀρθῶς πράξομεν	τοῦτο,	ἐὰν δὲ παρὰ φύσιν, ἐξαμαρτησόμεθά
[413]	Ὁ μὲν γὰρ τίς φησιν	τοῦτο	εἶναι δίκαιον, τὸν ἥλιον· τοῦτον
[421]	ὀνομαστόν» ἐνταῦθα γὰρ σαφῶς λέγει	τοῦτο	εἶναι ὂν οὗ μάσμα ἐστίν.
[383]	ὄντων φύσει πεφυκυῖαν, καὶ οὐ	τοῦτο	εἶναι ὄνομα ὃ ἄν τινες
[413]	νυνδὴ ἐλέγομεν, παρὰ πολλῶν ὁμολογεῖται	(τοῦτο	εἶναι τὸ δίκαιον· ἐγὼ δέ,
[384]	ἄν τίς τῳ θῆται ὄνομα,	τοῦτο	εἶναι τὸ ὀρθόν· καὶ ἂν
[431]	ἐστι σὸν ὄνομα, καὶ μετὰ	τοῦτο	εἰς τὴν τῆς ἀκοῆς αὖ
[430]	ὀρθῶς. (Σωκράτης) Πῶς λέγεις; τί	τοῦτο	ἐκείνου διαφέρει; ἆρ᾽ οὐκ ἔστι
[400]	οὖν, καὶ δοκεῖ γέ μοι	τοῦτο	ἐκείνου τεχνικώτερον εἶναι. (Σωκράτης) Καὶ
[419]	θυμὸν ἰούσῃ (δυνάμει δῆλον ὅτι	τοῦτο	ἐκλήθη τὸ ὄνομα. Θυμὸς» δὲ
[419]	τοῖς πράγμασι τὴν ψυχὴν συμφέρεσθαι	τοῦτο	ἔλαβε τὸ ὄνομα, εὐφεροσύνην» τό
[407]	τῆς Ἀθηνᾶς; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)	Τοῦτο	ἐμβριθέστερον, ὦ φίλε. Ἐοίκασι δὴ
[424]	γραφικόν. τοῦτον δὲ τίνα; (Ἑρμογένης)	Τοῦτο	ἔμοιγε δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, ὅπερ
[433]	(Σωκράτης) Καλῶς τοίνυν. Ὅταν γὰρ	τοῦτο	ἐνῇ, κἂν μὴ πάντα τὰ
[430]	ψεῦδος; καὶ γὰρ ἂν καὶ	τοῦτο	ἐξαρκοῖ. (Κρατύλος) Ψοφεῖν ἔγωγ᾽ ἂν
[406]	τε καὶ φιλοσοφίας τὸ ὄνομα	τοῦτο	ἐπωνόμασεν. Λητὼ δὲ ἀπὸ τῆς
[410]	οὖν ἡμῖν ἦν τὸ μετὰ	τοῦτο;	(Ἑρμογένης) Ὦραι, ὦ Σώκρατες, καὶ
[399]	(Ἑρμογένης) Τί οὖν τὸ μετὰ	τοῦτο;	ἔρωμαί σε ὃ ἡδέως ἂν
[413]	πάντα διαπέπυσμαι ἐν ἀπορρήτοις, ὅτι	τοῦτό	ἐστι τὸ δίκαιον καὶ τὸ
[423]	δοκοῦμεν ὀνομάσειν. Λέγω δέ τοι	τοῦτο·	ἔστι τοῖς πράγμασι φωνὴ καὶ
[385]	ἕκαστος φῇ τῳ ὄνομα εἶναι,	τοῦτό	ἐστιν ἑκάστῳ ὄνομα; (Ἑρμογένης) Ναί.
[383]	πᾶσιν, ὅπερ καλοῦμεν ὄνομα ἕκαστον,	τοῦτό	ἐστιν ἑκάστῳ ὄνομα; ὁ δέ,
[429]	τὸ ὂν λέγοι; ἢ οὐ	τοῦτό	ἐστιν τὸ ψευδῆ λέγειν, τὸ
[429]	αἰσχίω; (Κρατύλος) Οὔ μοι δοκεῖ	τοῦτο	ἔτι. (Σωκράτης) Οὐκ ἄρα δοκοῦσί
[419]	τὴν ὄνησιν ἔοικε τείνουσα πρᾶξις	τοῦτο	ἔχειν τὸ ὄνομα τὸ δέλτα
[400]	Καλῶς ἄρα ἂν τὸ ὄνομα	τοῦτο	ἔχοι τῇ δυνάμει ταύτῃ ἣ
[393]	γράμμα ἢ ἀφῄρηται, οὐδὲν οὐδὲ	τοῦτο,	ἕως ἂν ἐγκρατὴς ᾖ ἡ
[440]	μένει. Εἰ μὲν γὰρ αὐτὸ	τοῦτο,	ἡ γνῶσις, τοῦ γνῶσις εἶναι
[422]	τε ἤδη εἶναι καὶ οὐκέτι	τοῦτο	ἡμᾶς δεῖν εἰς ἄλλα ὀνόματα
[416]	(Σωκράτης) Οὐκοῦν διάνοια ἂν εἴη	τοῦτο	ἤτοι θεῶν ἢ ἀνθρώπων ἢ
[399]	ὀξύτητας μεταβάλλομεν. Οἷον Διὶ φίλος»	τοῦτο	ἵνα (ἀντὶ ῥήματος ὄνομα ἡμῖν
[385]	νῦν καλοῦμεν ἄνθρωπον, ἐὰν ἐγὼ	τοῦτο	ἵππον προσαγορεύω, ὃ δὲ νῦν
[412]	γιγνόμενα γίγνεσθαι· εἶναι δὲ τάχιστον	τοῦτο	καὶ λεπτότατον. Οὐ γὰρ ἂν
[412]	φορᾶς ἐφάπτεσθαι σημαίνει. Σκοτωδέστερον δὲ	τοῦτο	καὶ ξενικώτερον· ἀλλὰ δεῖ ἐκ
[406]	λεῖον Ληθὼ» (κεκλῆσθαι ὑπὸ τῶν	τοῦτο	καλούντων. Ἄρτεμις» δὲ διὰ> τὸ
[412]	γὰρ ταχεῖαν ὁρμὴν οἱ Λακεδαιμόνιοι	τοῦτο	καλοῦσιν. Ταύτης οὖν τῆς φορᾶς
[398]	θεᾶς. Ἐὰν οὖν σκοπῇς καὶ	τοῦτο	κατὰ τὴν Ἀττικὴν τὴν παλαιὰν
[429]	Ἑρμογένει τῷδε πότερον (μηδὲ ὄνομα	τοῦτο	κεῖσθαι φῶμεν, εἰ μή τι
[412]	ἐπὶ τῇ τοῦ δικαίου συνέσει	τοῦτο	κεῖται τὸ ὄνομα, ῥᾴδιον συμβαλεῖν·
[398]	παρηγμένον ἐστὶνὀνόματος† χάριν. Καὶ ἤτοι	τοῦτο	λέγει τοὺς ἥρωας, ἢ ὅτι
[434]	γιγνώσκεις ὅτι ἐκεῖνο διανοοῦμαι; οὐ	τοῦτο	λέγεις; ~(Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν
[402]	καὶ Ὅμηρος ἔλεγεν. (Ἑρμογένης) Πῶς	τοῦτο	λέγεις; (Σωκράτης) Λέγει που Ἡράκλειτος
[393]	ἐν τῷ ὀνόματι. (Ἑρμογένης) Πῶς	τοῦτο	λέγεις; (Σωκράτης) Οὐδὲν ποικίλον, ἀλλ᾽
[403]	ἕνεκα. ~Τάχα δὲ οὐκ ἂν	τοῦτο	λέγοι, ἀλλ᾽ ἀντὶ τοῦ σῖγμα
[393]	τοῦ γένους ἔκγονον τὴν φύσιν,	τοῦτο	λέγω· ἐὰν βοὸς ἔκγονον φύσει
[385]	(Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἔστιν ἄρα	τοῦτο,	λόγῳ λέγειν τὰ ὄντα τε
[422]	(Ἑρμογένης) Πῶς γὰρ οὔ; (Σωκράτης)	Τοῦτο	μὲν ἄρα οὐδὲν ἧττον καὶ
[403]	τὸ δέλτα. Τὸ δὲ Πλούτωνος,	τοῦτο	μὲν κατὰ τὴν τοῦ πλούτου
[406]	(Ἑρμογένης) Πῶς γὰρ οὔ; (Σωκράτης)	Τοῦτο	μὲν τοίνυν ἀπὸ τῆς ἐν
[402]	Τηθὺς» τὸ ὄνομα σύγκειται. (Ἑρμογένης)	Τοῦτο	μέν, ὦ Σώκρατες, κομψόν. (Σωκράτης)
[436]	ἐγίγνετο τὰ ὀνόματα; (Σωκράτης) Ἀλλὰ	τοῦτο	μέν, ὠγαθὲ Κρατύλε, οὐδέν ἐστιν
[421]	ῥήματα λεχθῇ, ἐκεῖνα πεύσεται, καὶ	τοῦτο	μὴ παύσεται ποιῶν, ἆρ᾽ οὐκ
[423]	Τί οὖν; εἴ τις αὐτὸ	τοῦτο	μιμεῖσθαι δύναιτο ἑκάστου, τὴν οὐσίαν,
[406]	διὰ πάντα ταῦτα τὸ ὄνομα	τοῦτο	ὁ τιθέμενος ἔθετο τῇ θεῷ.
[429]	ὦ Σώκρατες, λέγων γέ τις	τοῦτο	ὃ λέγει, μὴ τὸ ὂν
[399]	ὄπωπε» καὶ ἀναθρεῖ καὶ λογίζεται	τοῦτο	ὃ ὄπωπεν. Ἐντεῦθεν δὴ μόνον
[411]	(Σωκράτης) Καὶ μὴν πρῶτον μὲν	τοῦτο	ὃ πρῶτον εἴπομεν παντάπασιν ὡς
[432]	ἢ μὴ εἶναι πάσχοι ἂν	τοῦτο	ὃ σὺ λέγεις, ὥσπερ καὶ
[401]	Οὐ μὰ τὸν Δία οὐδὲ	τοῦτο	οἶμαι ῥᾴδιον εἶναι. (Σωκράτης) Κινδυνεύουσι
[431]	ὅτι γυνή; οὐ δοκεῖ σοι	τοῦτο	οἷόν τ᾽ εἶναι καὶ γίγνεσθαι
[439]	καὶ σέ· ἀγαπητὸν δὲ καὶ	τοῦτο	ὁμολογήσασθαι, ὅτι οὐκ ἐξ ὀνομάτων
[385]	ἀλλὰ τοῦτο σμικρότατον. (Σωκράτης) Καὶ	τοῦτο	(ὄνομα) ἄρα τὸ τοῦ ἀληθοῦς
[401]	μετέχον ἔστιν» φαμέν, καὶ κατὰ	τοῦτο	ὀρθῶς ἂν καλοῖτο Ἑστία» ἐοίκαμεν
[413]	καὶ Δία» καλεῖν ἔφη τις	τοῦτο	ὀρθῶς ἔχειν διὰ ταῦτα. Ἐπειδὰν
[433]	καλῶς γε κεῖσθαι. (Σωκράτης) Πότερον	τοῦτο	οὐκ ἀρέσκει σε, τὸ εἶναι
[413]	ἔστιν, ὦ ἄριστε, δίκαιον, εἰ	τοῦτο	οὕτως ἔχει; δοκῶ τε ἤδη
[431]	δ᾽ ἕτερον ψεύδεσθαι. Εἰ δὲ	τοῦτο	οὕτως ἔχει, καὶ ἔστι μὴ
[435]	φῂς σὺ σκληρότητι· εἰ δὲ	τοῦτο	οὕτως ἔχει, τί ἄλλο ἢ
[422]	εἰς ταῦτα ἀνεληλυθέναι. Εἰ δὲ	τοῦτο	οὕτως ἔχει, ὥς μοι δοκεῖ
[431]	ποιῶν, ὦ φίλε, εἰ ἔστι	τοῦτο	οὕτως· οὐδὲν γὰρ δεῖ νῦν
[435]	ἔμοιγε δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, καὶ	τοῦτο	πάνυ ἁπλοῦν εἶναι, ὃς ἂν
[393]	(Σωκράτης) Ὅτι μοι δοκεῖ καὶ	τοῦτο	παραπλήσιόν τι εἶναι τῷ Ἀστυάνακτι,
[384]	ἐπίδειξιν, ἣν ἀκούσαντι ὑπάρχει περὶ	τοῦτο	πεπαιδεῦσθαι, ὥς φησιν ἐκεῖνος, οὐδὲν
[421]	καὶ τὸ ὂν» καὶ αὐτὸ	τοῦτο	περὶ ὧν νῦν ὁ λόγος
[403]	σώματος παρ᾽ ἐκεῖνον ἀπέρχεται, καὶ	τοῦτο	πεφόβηνται· τὰ δ᾽ ἐμοὶ δοκεῖ
[427]	γογγύλον» τοῦ οὖ δεόμενος σημείου,	τοῦτο	πλεῖστον αὐτῷ εἰς τὸ ὄνομα
[431]	εἴη ἂν καὶ ῥήματα ταὐτὸν	τοῦτο	ποιεῖν. Εἰ δὲ ῥήματα καὶ
[430]	φθέγξασθαι. ~(Σωκράτης) Ἀλλ᾽ ἀγαπητὸν καὶ	τοῦτο.	Πότερον γὰρ ἀληθῆ ἂν φθέγξαιτο
[410]	ἐστὶν τὸ ἐν ἑαυτῷ ἐτάζον»	τοῦτο	προσαγορεύεσθαι ἓν ὂν δίχα, ὥστε
[400]	(Ἑρμογένης) Ἀλλὰ δὴ τὸ μετὰ	τοῦτο	πῶς φῶμεν ἔχειν; (Σωκράτης) Τὸ
[392]	Τί οὖν δή; Οὐκ οἴει	τοῦτο	σεμνόν τι εἶναι γνῶναι, ὅπῃ
[397]	(Σωκράτης) Τί οὖν ἂν μετὰ	τοῦτο	σκοποῖμεν; (Ἑρμογένης) Δῆλον δὴ ὅτι
[385]	ἢ ὄνομα; (Ἑρμογένης) Οὔκ, ἀλλὰ	τοῦτο	σμικρότατον. (Σωκράτης) Καὶ τοῦτο (ὄνομα)
[429]	τὸ παράπαν οὐκ ἔστιν, ἆρα	τοῦτό	σοι δύναται ὁ λόγος; συχνοὶ
[401]	σμῆνος σοφίας. (Ἑρμογένης) Ποῖον δὴ	τοῦτο;	~(Σωκράτης) Γελοῖον μὲν πάνυ εἰπεῖν,
[390]	ἢ διαλεκτικόν; (Ἑρμογένης) Οὔκ, ἀλλὰ	τοῦτο.	(Σωκράτης) Τέκτονος μὲν ἄρα ἔργον
[421]	λέγειν ἀποκρινόμενοι. (Ἑρμογένης) Τὸ ποῖον	τοῦτο;	(Σωκράτης) Φάναι, ὃ ἂν μὴ
[412]	(Καὶ μὴν τό γε ἀγαθόν,	τοῦτο	τῆς φύσεως πάσης τῷ ἀγαστῷ
[409]	Εὐθύφρονός με μοῦσα ἐπιλελοιπέναι, ἢ	τοῦτό	τι παγχάλεπον εἶναι. σκέψαι οὖν
[386]	(Ἑρμογένης) Ἔμοιγε. (Σωκράτης) Πῶς οὖν	τοῦτο	τίθεσαι; ἆρ᾽ ὧδε· τοὺς μὲν
[411]	μᾶλλον φήσεις. ~(Ἑρμογένης) Ἀλλὰ μετὰ	τοῦτο	τὸ εἶδος ἔγωγε ἡδέως ἂν
[421]	εἰ δέ τίς σε ἔροιτο	τοῦτο	τὸ ἰὸν» καὶ τὸ ῥέον»
[430]	ἐν μὲν τοῖς ζωγραφήμασιν (ᾖ	τοῦτο,	τὸ μὴ ὀρθῶς διανέμειν, ἐπὶ
[419]	ζέσεως τῆς ψυχῆς ἔχοι ἂν	τοῦτο	τὸ ὄνομα. ~Ἀλλὰ μὴν ἵμερός»
[416]	τῷ ἀεὶ ἴσχοντι τὸν ῥοῦν	τοῦτο	τὸ ὄνομα ἔθετο τὸ> ἀεισχοροῦν»
[412]	ἐπιτροπεύει τὰ (ἄλλα πάντα διαϊόν,	τοῦτο	τὸ ὄνομα ἐκλήθη ὀρθῶς δίκαιον,
[416]	διανοίας τις ἔοικεν ἐπωνυμία εἶναι	τοῦτο	τὸ ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πῶς λέγεις;
[396]	τὸ ἄνω ὄψις καλῶς ἔχει	τοῦτο	τὸ ὄνομα καλεῖσθαι, (οὐρανία, ὁρῶσα
[399]	Πῶς λέγεις; (Σωκράτης) Ὧδε. Σημαίνει	τοῦτο	τὸ ὄνομα ὁ ἄνθρωπος» ὅτι
[397]	ἄρχεσθαι, σκοπουμένους πῇ ποτε αὐτὸ	τοῦτο	τὸ ὄνομα οἱ θεοὶ» ὀρθῶς
[418]	τῆς Ἀθηνάας νόμου προαύλιον στομαυλῆσαι,	τοῦτο	τὸ ὄνομα προειπὼν τὸ (βουλαπτεροῦν.
[415]	ὀρθῶς ἔχει, ἡ κακία, (καὶ	τοῦτο	τὸ ὄνομα τὴν ἀρετὴν» ὀρθῶς
[437]	ἐξ αὐτῶν ἀναλαβόντες πρῶτον μὲν	τοῦτο	τὸ ὄνομα, τὴν ἐπιστήμην, ὡς
[410]	γε. ~(Σωκράτης) Ὅρα τοίνυν καὶ	τοῦτο	τὸ ὄνομα τὸ πῦρ» μή
[395]	ὄνομα ἐμμέτρως κεῖσθαι· σημαίνει γὰρ	τοῦτο	τὸ ὄνομα τὸν τὰ ἐγγὺς
[400]	μάλιστα θέσθαι οἱ ἀμφὶ Ὀρφέα	τοῦτο	τὸ ὄνομα, ὡς δίκην διδούσης
[409]	ἀεί ἐστι περὶ τὴν σελήνην	τοῦτο	τὸ φῶς, εἴπερ ἀληθῆ οἱ
[398]	ἢ φρόνιμοι; (Ἑρμογένης) Φρόνιμοι. (Σωκράτης)	Τοῦτο	τοίνυν παντὸς μᾶλλον λέγει, ὡς
[421]	ἐστίν. (Ἡ δ᾽ ἀλήθεια, καὶ	τοῦτο	τοῖς ἄλλοις ἔοικε (συγκεκροτῆσθαι) ἡ
[402]	μέλλει; ἀλλὰ τί τὸ μετὰ	τοῦτο;	τὸν μὲν Δία εἴπομεν. (Ἑρμογένης)
[417]	κέχρηται, τῷ ὀφέλλειν» ἔστι δὲ	τοῦτο	τοῦ αὔξειν καὶ ποιεῖν ἐπωνυμία.
[426]	οὐδ᾽ εἴπομεν δι᾽ ὅτι ἔχει	τοῦτο	τοὔνομα· ἀλλὰ γὰρ δῆλον ὅτι
[415]	ῥέον ἐπωνυμίαν εἴληφεν, ὡς ἔοικε,	τοῦτο	τοὔνομα, ὃ> ὀρθῶς μὲν ἔχει
[429]	δοκεῖν κεῖσθαι, εἶναι δὲ ἑτέρου	τοῦτο	τοὔνομα, οὗπερ καὶ ἡ φύσις
[409]	Σελαναία» κέκληται. (Ἑρμογένης) Διθυραμβῶδές γε	τοῦτο	τοὔνομα, ὦ Σώκρατες. ἀλλὰ τὸν
[413]	ἕνεκα ἐσκοποῦμεν, τό γε ὄνομα	τοῦτο	φαίνεται αὐτῷ διὰ ταῦτα κεῖσθαι.
[416]	Τὴν τοῦ βαρβαρικόν τι καὶ	τοῦτο	φάναι εἶναι. (Ἑρμογένης) Καὶ ἔοικάς
[434]	ἔθος ἢ ὅτι ἐγώ, ὅταν	τοῦτο	φθέγγωμαι, διανοοῦμαι ἐκεῖνο, σὺ δὲ
[404]	Φερρέφαττα» δέ· πολλοὶ μὲν καὶ	τοῦτο	φοβοῦνται τὸ ὄνομα καὶ τὸν
[428]	ἐνδείξεται οἷόν ἐστι τὸ πρᾶγμα·	τοῦτο	φῶμεν ἱκανῶς εἰρῆσθαι; (Κρατύλος) Ἐμοὶ
[398]	τὸ ἡρωικὸν φῦλον. Ἀλλὰ οὐ	τοῦτο	χαλεπόν ἐστιν ἐννοῆσαι, ἀλλὰ μᾶλλον
[416]	Τί δὲ τὸ καλόν» (Σωκράτης)	Τοῦτο	χαλεπώτερον κατανοῆσαι. καίτοι λέγει γε
[391]	γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν τὸ μετὰ	τοῦτο	χρὴ ζητεῖν, εἴπερ ἐπιθυμεῖς εἰδέναι,
[437]	ἐκείνως ἐσήμαινεν. (Σωκράτης) Τί οὖν	τοῦτο,	ὦ Κρατύλε; ὥσπερ ψήφους διαριθμησόμεθα
[411]	νυνδὴ ὀνόματα. (Ἑρμογένης) Πῶς δὴ	τοῦτο,	ὦ Σώκρατες; (Σωκράτης) Οὐ κατενόησας
[416]	τοι. (Σωκράτης) Ἔστι δέ γε	τοῦτο,	ὥς φαμεν, διάνοια; (Ἑρμογένης) Πάνυ
[400]	εἰκόνα· εἶναι οὖν τῆς ψυχῆς	τοῦτο,	ὥσπερ αὐτὸ ὀνομάζεται, ἕως ἂν
[410]	καὶ αὐτὸ ἐν αὑτῷ ἐξετάζον,	τοῦτο,	ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν τὸ
[392]	φησὶν γάρ (οἶος γάρ σφιν	ἔρυτο	πόλιν καὶ τείχεα μακρά. διὰ
[409]	εἰ (τῷ Δωρικῷ τις ὀνόματι	χρῷτο	ἅλιον» γὰρ καλοῦσιν οἱ Δωριῆς
[432]	τοιοῦτον, ἢ δύο Κρατύλοι; (Κρατύλος)	Δύο	ἔμοιγε δοκοῦσιν, ὦ Σώκρατες, Κρατύλοι.
[432]	τότ᾽ εἴη τὸ τοιοῦτον, ἢ	δύο	Κρατύλοι; (Κρατύλος) Δύο ἔμοιγε δοκοῦσιν,
[403]	λέγοι, ἀλλ᾽ ἀντὶ τοῦ σῖγμα	(δύο	λάβδα τὸ πρῶτον ἐλέγετο, ὡς
[411]	τοῦ ἦτα εἶ ἔδει λέγειν	δύο,	νοέεσιν. ~Σωφροσύνη» δὲ σωτηρία οὗ
[410]	προσαγορεύεσθαι ἓν ὂν δίχα, ὥστε	δύο	ὀνόματα γεγονέναι, ἐνιαυτόν» τε καὶ
[432]	εἰ τὶ λέγω. Ἆρ᾽ ἂν	δύο	πράγματα εἴη τοιάδε, οἷον (Κρατύλος)