HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Cratyle (dialogue complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ι = 790 formes différentes pour 3868 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Pages

[418]   μάλα ἐχρῶντο, καὶ οὐχ ἥκιστα (αἱ γυναῖκες, αἵπερ μάλιστα τὴν ἀρχαίαν

[392]   φαίην ἄν. (Σωκράτης) Πότερον οὖν αἱ γυναῖκες ἐν ταῖς πόλεσιν φρονιμώτεραί

[386]   μὲν ἂν εἴη οὕτω πεφυκότα, αἱ δὲ πράξεις αὐτῶν οὐ κατὰ

[430]   ταῦτα. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν αὗται αἱ διανομαὶ ἀμφότεραι ὀρθαί, ἢ ἡ

[432]   ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅσου ἐνδέουσιν αἱ εἰκόνες τὰ αὐτὰ ἔχειν ἐκείνοις

[410]   καὶ ἐνιαυτὸς καὶ ἔτος. (Σωκράτης) Αἱ μὲν δὴ ὧραι Ἀττικιστὶ ὡς

[405]   τὰ ἐν τοῖς τοιούτοις καὶ αἱ περιρράνσεις, πάντα ἕν τι ταῦτα

[386]   τι εἶδος τῶν ὄντων εἰσίν, αἱ πράξεις; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε καὶ

[387]   τὴν αὑτῶν ἄρα φύσιν καὶ αἱ πράξεις πράττονται, οὐ κατὰ τὴν

[405]   καὶ κατὰ τὴν μαντικὴν καὶ αἱ τοῖς ἰατρικοῖς (φαρμάκοις καὶ αἱ

[405]   αἱ τοῖς ἰατρικοῖς (φαρμάκοις καὶ αἱ τοῖς μαντικοῖς περιθειώσεις τε καὶ

[407]   τινων βούλει προβαλλέ μοι, ὄφρα ἴδηαι οἷοι Εὐθύφρονος ἵπποι. (Ἑρμογένης) Ἀλλὰ

[430]   οὖν αὗται αἱ διανομαὶ ἀμφότεραι ὀρθαί, ἢ ἡ ἑτέρα; (Κρατύλος) Ἡ

[397]   τὰ ἀεὶ ὄντα καὶ πεφυκότα. Ἐσπουδάσθαι γὰρ ἐνταῦθα (μάλιστα πρέπει τὴν

[425]   τὰ ὕστερα εἴτε μή, οὕτω θεᾶσθαι· ἄλλως δὲ συνείρειν μὴ φαῦλον

[418]   ἡμέρα ἥμερα ποιεῖ, διὰ ταῦτα ὠνομάσθαι αὐτὴν οὕτως. (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι.

[401]   δὴ καλῶς ἔχειν αὐτὸ ὠσίαν» ὠνομάσθαι. Καὶ ταῦτα (μὲν δὴ ταύτῃ

[402]   τοίνυν τοῦ Ποσειδῶνός μοι φαίνεται ὠνομάσθαι (τοῦ πρώτου ὀνομάσαντος) ὅτι αὐτὸν

[404]   πολλοῦ δεῖ ἀπὸ τοῦ ἀιδοῦς ἐπωνομάσθαι, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον ἀπὸ τοῦ

[414]   ἀπὸ τῆς θηλῆς τι φαίνεται ἐπωνομάσθαι· ἡ δὲ θηλὴ» ἆρά γε,

[419]   τῆς διαλύσεως τοῦ σώματος ἔοικεν ἐπωνομάσθαι ἣν ἐν τούτῳ τῷ πάθει

[412]   καὶ λεπτότατον. Οὐ γὰρ ἂν δύνασθαι ἄλλως διὰ τοῦ ὄντος ἰέναι

[427]   σαφὲς λέγων, ὥστε με μὴ δύνασθαι εἰδέναι πότερον ἑκὼν ἢ ἄκων

[429]   Σώκρατες, ἄλλως ἂν οὗτος ταῦτα φθέγξασθαι. ~(Σωκράτης) Ἀλλ᾽ ἀγαπητὸν καὶ τοῦτο.

[426]   τι ἔχῃς βέλτιόν ποθεν λαβεῖν, πειρᾶσθαι καὶ ἐμοὶ μεταδιδόναι. (Ἑρμογένης) Ποιήσω

[428]   μεταστρέφεσθαι ἐπὶ τὰ προειρημένα, καὶ πειρᾶσθαι, τὸ ἐκείνου τοῦ ποιητοῦ, βλέπειν

[427]   γλώττης (τὴν δύναμιν χρήσιμον φαίνεται ἡγήσασθαι πρὸς τὴν μίμησιν τοῦ δεσμοῦ»

[439]   σέ· ἀγαπητὸν δὲ καὶ τοῦτο ὁμολογήσασθαι, ὅτι οὐκ ἐξ ὀνομάτων ἀλλὰ

[428]   τί μοι κατὰ θυμὸν ἐείσω μυθήσασθαι. Καὶ ἐμοὶ σύ, ὦ Σώκρατες,

[437]   εἶ ἑπεϊστήμην, ἀλλὰ τὴν ἐμβολὴν ποιήσασθαι ἀντὶ τῆς ἐν τῷ εἶ

[408]   λέγει, ἐμήσατό» φησιν, τοῦτο δὲ μηχανήσασθαί ἐστιν. Ἐξ ἀμφοτέρων οὖν τούτων

[396]   ποιῆσαι· τὸ μὲν τήμερον εἶναι χρήσασθαι αὐτῇ καὶ τὰ λοιπὰ περὶ

[417]   τοῦ φέρεσθαι στῆναί τε καὶ παύσασθαι, ἀλλ᾽ ἀεὶ λύει αὐτῆς ἄν

[428]   τί καὶ λέγω. Τὸ γὰρ ἐξαπατᾶσθαι αὐτὸν ὑφ᾽ αὑτοῦ πάντων χαλεπώτατον·

[417]   ὅτι τάχιστον ὂν τοῦ ὄντος ἵστασθαι οὐκ ἐᾷ τὰ πράγματα, οὐδὲ

[424]   στοιχείοις· ταῦτα πάντα καλῶς διαθεασαμένους ἐπίστασθαι ἐπιφέρειν ἕκαστον κατὰ τὴν ὁμοιότητα,

[435]   ὃς ἂν τὰ ὀνόματα ἐπίστηται, ἐπίστασθαι καὶ τὰ πράγματα. (Σωκράτης) Ἴσως

[391]   ὄνομα καὶ οὐ (παντὸς ἀνδρὸς ἐπίστασθαι (καλῶς) αὐτὸ πράγματι ὁτῳοῦν θέσθαι·

[412]   συνιέναι λέγῃ, ταὐτὸν παντάπασιν τῷ ἐπίστασθαι συμβαίνει λεγόμενον· συμπορεύεσθαι γὰρ λέγει

[389]   πεφυκὸς εἰς τὸν σίδηρον δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)

[389]   φθόγγους καὶ τὰς συλλαβὰς δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι, καὶ βλέποντα πρὸς αὐτὸ

[415]   δέον αὐτὸ μετὰ τὴν ἀνδρείαν σκέψασθαι· δοκοῦμεν δέ μοι καὶ ἄλλα

[407]   εἶναι. Πειρώμεθα οὖν τὸν Ἑρμῆν» σκέψασθαι τί καὶ νοεῖ τὸ ὄνομα,

[421]   ἀγὼν δέχεσθαι, ἀλλὰ προθυμητέον ταῦτα διασκέψασθαι. Ἐνθυμηθῶμεν δέ, εἴ τις ἀεί,

[392]   τε καὶ ὁ Ἀστυάναξ ἀνθρωπινώτερον διασκέψασθαι, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καὶ ῥᾷον,

[428]   ἀπιστῶ. δοκεῖ οὖν μοι χρῆναι ἐπανασκέψασθαι τί καὶ λέγω. Τὸ γὰρ

[396]   τὰ λοιπὰ περὶ τῶν ὀνομάτων ἐπισκέψασθαι, αὔριον δέ, ἂν καὶ ὑμῖν

[422]   τινὶ τρόπῳ ἤδη τὴν ὀρθότητα ἐπισκέψασθαι ἥτις ἐστίν; (Ἑρμογένης) Εἰκός γε.

[401]   Ἑστίαν δίκαιον Ῥέαν καὶ Κρόνον ἐπισκέψασθαι. Καίτοι τό γε τοῦ Κρόνου

[400]   που κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπισκέψασθαι κατὰ τίνα ποτὲ ὀρθότητα αὐτῶν

[440]   πολλοί, μὴ οὐ ῥᾴδιον ᾖ ἐπισκέψασθαι, οὐδὲ πάνυ νοῦν ἔχοντος ἀνθρώπου

[399]   τὰ ἔμπροσθεν. (Σωκράτης) Ψυχὴν λέγεις ἐπισκέψασθαι ὡς εἰκότως τούτου τοῦ ὀνόματος

[426]   ὅτι ὑπὸ παλαιότητος ἀδύνατον αὐτὰ (ἐπισκέψασθαι, ὥσπερ καὶ τὰ βαρβαρικά; αὗται

[387]   δ᾽ ἐστὶν ᾗ ἐπεφύκει ἕκαστον κάεσθαί τε καὶ κάειν καὶ ᾧ

[433]   πάντα, κακῶς δὲ ὅταν ὀλίγα· λέγεσθαι δ᾽ οὖν, ὦ μακάριε, ἐῶμεν,

[432]   ἧττον ὀνομάζεσθαι τὸ πρᾶγμα καὶ λέγεσθαι, ἕως ἂν ὁ τύπος ἐνῇ

[387]   τὰ πράγματα λέγειν τε καὶ λέγεσθαι καὶ ᾧ, ταύτῃ καὶ τούτῳ

[433]   πρῶτα, οὐ καλῶς σοι δοκεῖ λέγεσθαι; (Κρατύλος) Ἔμοιγε. (Σωκράτης) Ἀλλὰ τὰ

[423]   οὐκ ἐμοί πω δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι, ὦ ἑταῖρε. (Ἑρμογένης) Τί δή;

[407]   ὡς ἐγὼ δέδοικα περὶ αὐτῶν διαλέγεσθαι· περὶ δὲ ἄλλων ὧν> τινων

[431]   βουλόμεθα καλεῖν, τὸ δ᾽ ἕτερον ψεύδεσθαι. Εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει,

[422]   προτέρων οἷά τε ἦν τοῦτο ἀπεργάζεσθαι. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Εἶεν· τὰ

[435]   καὶ τί φῶμεν αὐτὰ καλὸν ἀπεργάζεσθαι; (Κρατύλος) Διδάσκειν ἔμοιγε δοκεῖ, ὦ

[396]   φαμὲν ὀνόματι οἵῳ τε εἶναι ἀπεργάζεσθαι. Οὐ γὰρ ἔστιν ἡμῖν καὶ

[410]   (Σωκράτης) Οὐ τοίνυν δεῖ ταῦτα προσβιάζεσθαι, ἐπεὶ ἔχοι γ᾽ ἄν τις

[387]   τὰ πράγματα ὀνομάζειν τε καὶ ὀνομάζεσθαι καὶ ᾧ, ἀλλ᾽ οὐχ ᾗ

[396]   τῶν πάντων. Συμβαίνει οὖν ὀρθῶς (ὀνομάζεσθαι οὗτος ὁ θεὸς εἶναι, δι᾽

[432]   πράγμασιν ἐπιφέρεσθαι, καὶ μηδὲν ἧττον ὀνομάζεσθαι τὸ πρᾶγμα καὶ λέγεσθαι, ἕως

[440]   ἐκείνοις καὶ τοῖς θεμένοις αὐτά, διισχυρίζεσθαι ὥς τι εἰδότα, καὶ αὑτοῦ

[389]   παντὸς ἀνδρός, ὦ Ἑρμόγενες, ὄνομα θέσθαι (ἐστὶν) ἀλλά τινος ὀνοματουργοῦ· οὗτος

[438]   οὖν τρόπον φῶμεν αὐτοὺς εἰδότας θέσθαι ἢ νομοθέτας εἶναι, πρὶν καὶ

[391]   ἐπίστασθαι (καλῶς) αὐτὸ πράγματι ὁτῳοῦν θέσθαι· ἢ οὔ; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.

[400]   καλεῖσθαι. Δοκοῦσι μέντοι μοι μάλιστα θέσθαι οἱ ἀμφὶ Ὀρφέα τοῦτο τὸ

[393]   ὁ νομοθέτης· οὕτως ἠπιστήθη καλῶς θέσθαι τοῖς γράμμασι τὰ ὀνόματα. (Ἑρμογένης)

[402]   αὐτομάτου αὐτὸν ἀμφοτέροις ῥευμάτων ὀνόματα θέσθαι; ὥσπερ αὖ Ὅμηρος Ὠκεανόν τε

[391]   δοκῶ μοι ὧδε ἂν μᾶλλον πιθέσθαι σοι, εἴ μοι δείξειας ἥντινα

[389]   τὰ ὀνόματα ποιεῖν τε καὶ τίθεσθαι, εἰ μέλλει κύριος εἶναι ὀνομάτων

[438]   τὰ πρῶτα τιθέμενον εἰδότα φῂς τίθεσθαι; (Κρατύλος) Εἰδότα. (Σωκράτης) Ἐκ ποίων

[438]   ὀνόματα ἀναγκαῖον ἔφησθα εἶναι εἰδότα τίθεσθαι οἷς ἐτίθετο. Πότερον οὖν ἔτι

[436]   Σώκρατες, ἀλλ᾽ ἀναγκαῖον (ᾖ εἰδότα τίθεσθαι τὸν τιθέμενον τὰ ὀνόματα· εἰ

[427]   ταῦτα τὸ (ἰέναι» καὶ τὸ ἵεσθαι» διὰ τοῦ ἰῶτα ἀπομιμεῖται, ὥσπερ

[421]   ὅτι τὸ ὄνομα ἔχει. (Σωκράτης) Μαίεσθαι οὖν καλεῖς τι; (Ἑρμογένης) Ἔγωγε,

[427]   καὶ τὸ ζέον» καὶ τὸ σείεσθαι» καὶ ὅλως σεισμόν. Καὶ ὅταν

[440]   οἱ κατάρρῳ νοσοῦντες (ἄνθρωποι οὕτως οἴεσθαι καὶ τὰ πράγματα διακεῖσθαι, ὑπὸ

[406]   παιδιᾷ καλούμενος, οἶνος δ᾽ ὅτι οἴεσθαι νοῦν ἔχειν ποιεῖ τῶν πινόντων

[420]   βολήν, καὶ τὸ βούλεσθαι» τὸ ἐφίεσθαι σημαίνει καὶ τὸ> βουλεύεσθαι» πάντα

[411]   (γιγνόμενα ἀεὶ εἶναι· τούτου οὖν ἐφίεσθαι τὴν ψυχὴν μηνύει τὸ ὄνομα

[412]   ἀλλὰ δεῖ ἐκ τῶν ποιητῶν ἀναμιμνῄσκεσθαι ὅτι πολλαχοῦ λέγουσιν περὶ ὅτου

[425]   τ᾽ ἂν εἶναι ταῦτα οὕτω διελέσθαι; ἐγὼ μὲν γὰρ οὔ. (Ἑρμογένης)

[425]   μέν τι χρῆν (ἔδει) αὐτὰ διελέσθαι εἴτε ἄλλον ὁντινοῦν εἴτε ἡμᾶς,

[424]   δεῖ πρῶτον μὲν τὰ φωνήεντα διελέσθαι, ἔπειτα τῶν ἑτέρων κατὰ εἴδη

[424]   οὖσα τῆς οὐσίας, ὀρθότατόν ἐστι διελέσθαι τὰ στοιχεῖα πρῶτον, ὥσπερ (οἱ

[413]   ἐρωτᾶν καὶ ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα (ἅλλεσθαι. Ἱκανῶς γάρ μέ φασι πεπύσθαι

[414]   συναρμόσας ἀπὸ τοῦ θεῖν καὶ ἅλλεσθαι τὸ ὄνομα. Ἀλλ᾽ οὐ γὰρ

[435]   καὶ συνθήκην τι καὶ ἔθος συμβάλλεσθαι πρὸς δήλωσιν ὧν διανοούμενοι λέγομεν·

[407]   ταῖς (χερσὶν πάλλειν» τε καὶ πάλλεσθαι» καὶ ὀρχεῖν καὶ ὀρχεῖσθαι καλοῦμεν.

[427]   Αὕτη (μοι φαίνεται, ὦ Ἑρμόγενες, βούλεσθαι εἶναι ἡ τῶν ὀνομάτων ὀρθότης,

[414]   γυνὴ» δὲ γονή μοι φαίνεται βούλεσθαι εἶναι. τὸ δὲ θῆλυ» ἀπὸ

[407]   τὴν θεὸν ταύτην Ἠθονόην» μὲν (βούλεσθαι προσειπεῖν· παραγαγὼν δὲ ἢ αὐτὸς

[420]   πως τὴν βολήν, καὶ τὸ βούλεσθαι» τὸ ἐφίεσθαι σημαίνει καὶ τὸ>

[412]   δι᾽ οὗ πάντα τὰ γιγνόμενα γίγνεσθαι· εἶναι δὲ τάχιστον τοῦτο καὶ

[431]   τοῦτο οἷόν τ᾽ εἶναι καὶ γίγνεσθαι ἐνίοτε; (Κρατύλος) Ἐθέλω σοι, ὦ

[433]   πρῶτα εἰ μέλλει δηλώματά τινων γίγνεσθαι, ἔχεις τινὰ καλλίω τρόπον τοῦ

[439]   ἡμῶν λεγόντων ἄλλο αὐτὸ εὐθὺς γίγνεσθαι καὶ ὑπεξιέναι καὶ μηκέτι οὕτως

[396]   ὦ Ἑρμόγενες, τὸν καθαρὸν νοῦν παραγίγνεσθαι οἱ μετεωρολόγοι, καὶ τῷ οὐρανῷ

[417]   αὐτῆς ἄν τι ἐπιχειρῇ τέλος ἐγγίγνεσθαι, καὶ παρέχει ἄπαυστον καὶ ἀθάνατον

[429]   τὴν τέχνην ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐγγίγνεσθαι ὥσπερ καὶ τὰς ἄλλας ἢ

[404]   ἔχουσι τὰ σώματα, ~ἀλλὰ τότε συγγίγνεσθαι, (ἐπειδὰν ἡ ψυχὴ καθαρὰ ᾖ

[433]   καλλίω τρόπον τοῦ δηλώματα αὐτὰ γενέσθαι (ἄλλον ἢ αὐτὰ ποιῆσαι ὅτι

[395]   Μυρτίλου φόνῳ οὐδὲν οἵου τε γενέσθαι προνοηθῆναι οὐδὲ προϊδεῖν τῶν πόρρω

[399]   ἔτι τήμερον σοφώτερος τοῦ δέοντος γενέσθαι. Σκόπει δὴ ὃ λέγω. Πρῶτον

[397]   χρυσοῦν γένος τὸ πρῶτόν φησιν γενέσθαι τῶν ἀνθρώπων; (Ἑρμογένης) Οἶδα τοῦτό

[436]   δὲ ἐξετασθείσης ἱκανῶς, τὰ λοιπὰ φαίνεσθαι ἐκείνῃ ἑπόμενα. Οὐ μέντοι ἀλλὰ

[390]   (Σωκράτης) Τὸν δὲ ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι ἐπιστάμενον ἄλλο τι σὺ καλεῖς

[390]   (Σωκράτης) Ὁ δὲ αὐτὸς καὶ ἀποκρίνεσθαι; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τὸν δὲ

[387]   τέμνειν τοῦ τέμνειν τε καὶ τέμνεσθαι καὶ ᾧ πέφυκε, τεμοῦμέν τε

[411]   περιφέρεσθαι τὰ πράγματα καὶ πάντως (φέρεσθαι. Αἰτιῶνται δὴ οὐ τὸ ἔνδον

[411]   ἀλλ᾽ οὖν περί γε τὸ φέρεσθαί ἐστιν. Εἰ δὲ βούλει, ἡ

[411]   οὐδὲ βέβαιον, ἀλλὰ ῥεῖν καὶ φέρεσθαι καὶ μεστὰ εἶναι πάσης φορᾶς

[417]   τέλος λαβοῦσαν τὴν φορὰν τοῦ φέρεσθαι στῆναί τε καὶ παύσασθαι, ἀλλ᾽

[432]   λόγῳ μὴ προσήκοντα τοῖς πράγμασιν ἐπιφέρεσθαι, καὶ μηδὲν ἧττον ὀνομάζεσθαι τὸ

[411]   ὄντα εἰλιγγιῶσιν, κἄπειτα αὐτοῖς φαίνεται περιφέρεσθαι τὰ πράγματα καὶ πάντως (φέρεσθαι.

[417]   καὶ σύμφορα» κεκλῆσθαι ἀπὸ τοῦ συμπεριφέρεσθαι ἔοικε, τὸ δέ γε κερδαλέον»

[419]   εὖ τοῖς πράγμασι τὴν ψυχὴν συμφέρεσθαι τοῦτο ἔλαβε τὸ ὄνομα, εὐφεροσύνην»

[403]   τῳ συνὼν οἴηται δι᾽ ἐκεῖνον ἔσεσθαι ἀμείνων ἀνήρ; (Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽

[390]   ἄνδρα, εἰ μέλλει καλῶς ὀνόματα θήσεσθαι. (Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα. (Σωκράτης) Κινδυνεύει

[436]   αὐτῷ πείσεσθαι; ἄλλο τι ἢ ἐξαπατηθήσεσθαι; (Κρατύλος) Ἀλλὰ μὴ οὐχ οὕτως

[436]   οἴει ἡμᾶς τοὺς ἀκολουθοῦντας αὐτῷ πείσεσθαι; ἄλλο τι ἢ ἐξαπατηθήσεσθαι; (Κρατύλος)

[405]   ταῖς τοῦ θεοῦ, ὥστε πασῶν ἐφάπτεσθαι καὶ δηλοῦν τρόπον τινὰ μουσικήν

[412]   μὴν ἥ γε σοφία» φορᾶς ἐφάπτεσθαι σημαίνει. Σκοτωδέστερον δὲ τοῦτο καὶ

[393]   ἐμαυτὸν οἰόμενός τινος ὥσπερ ἴχνους ἐφάπτεσθαι τῆς Ὁμήρου δόξης περὶ ὀνομάτων

[420]   τὸ ἐφίεσθαι σημαίνει καὶ τὸ> βουλεύεσθαι» πάντα ταῦτα δόξῃ ἑπόμεν᾽ ἄττα

[410]   τὸ ἐν ἑαυτῷ ἐτάζον» τοῦτο προσαγορεύεσθαι ἓν ὂν δίχα, ὥστε δύο

[415]   τὸ ἰσχομένως τε καὶ ἐμποδιζομένως πορεύεσθαι, ὃ δὴ ψυχὴ ὅταν ἔχῃ,

[415]   ἐμποδὼν ᾖ τῷ ἰέναι καὶ πορεύεσθαι. Τοῦτ᾽ οὖν φαίνεται τὸ κακῶς

[412]   παντάπασιν τῷ ἐπίστασθαι συμβαίνει λεγόμενον· συμπορεύεσθαι γὰρ λέγει (τὴν ψυχὴν τοῖς

[425]   δύναμιν δεήσει ἡμᾶς περὶ αὐτῶν πραγματεύεσθαι; δοκεῖ ταῦτα, ἢ πῶς λέγεις;

[411]   δοκῶ γέ μοι οὐ κακῶς μαντεύεσθαι, ὃ καὶ νυνδὴ ἐνενόησα, ὅτι

[421]   εἶναι· διὰ γὰρ τὸ πανταχῇ στρέφεσθαι τὰ ὀνόματα, οὐδὲν θαυμαστὸν (ἂν)

[428]   δεῖ δή, ὡς ἔοικε, θαμὰ μεταστρέφεσθαι ἐπὶ τὰ προειρημένα, καὶ πειρᾶσθαι,

[411]   τῶν σοφῶν ὑπὸ τοῦ πυκνὰ περιστρέφεσθαι ζητοῦντες ὅπῃ ἔχει τὰ ὄντα

[431]   οὐδὲν γὰρ δεῖ νῦν πάνυ διαμάχεσθαι περὶ αὐτοῦ. Εἰ δ᾽ οὖν

[433]   ἄλλως; (Κρατύλος) Οὐδὲν δεῖ οἶμαι διαμάχεσθαι, ὦ Σώκρατες· ἐπεὶ οὐκ ἀρέσκει

[440]   καὶ κατάρρου πάντα (τὰ) χρήματα ἔχεσθαι. Ἴσως μὲν οὖν δή, ὦ

[421]   μέντοι μοι δοκεῖ προφάσεις ἀγὼν δέχεσθαι, ἀλλὰ προθυμητέον ταῦτα διασκέψασθαι. Ἐνθυμηθῶμεν

[440]   καὶ εὖ, καὶ μὴ ῥᾳδίως ἀποδέχεσθαι ἔτι γὰρ νέος εἶ καὶ

[397]   οὐ δίκαιον ἀπὸ τῶν θεῶν ἄρχεσθαι, σκοπουμένους πῇ ποτε αὐτὸ τοῦτο

[400]   ταῖς εὐχαῖς νόμος ἐστὶν ἡμῖν εὔχεσθαι, οἵτινές τε καὶ ὁπόθεν χαίρουσιν

[414]   δοκεῖ (σοι) ἄτοπον εἶναι τὸ ἐμβεβλῆσθαι τὸ ῥῶ; ἀλλὰ τοιαῦτα οἶμαι

[403]   οὐδὲ αὐτὰς τὰς Σειρῆνας, (ἀλλὰ κατακεκηλῆσθαι ἐκείνας τε καὶ τοὺς ἄλλους

[417]   πραττόμενα συμφέροντά» τε καὶ σύμφορα» κεκλῆσθαι ἀπὸ τοῦ συμπεριφέρεσθαι ἔοικε, τὸ

[404]   ἐδωδῆς διδοῦσα ὡς μήτηρ Δημήτηρ» κεκλῆσθαι, Ἥρα δὲ ἐρατή (τις, ὥσπερ

[406]   ἥμερόν τε καὶ λεῖον Ληθὼ» (κεκλῆσθαι ὑπὸ τῶν τοῦτο καλούντων. Ἄρτεμις»

[410]   φησιν Ὅμηρος· τὸ γὰρ γεγάασιν» γεγεννῆσθαι λέγει. Εἶεν· τί οὖν ἡμῖν

[428]   τὸ πρᾶγμα· τοῦτο φῶμεν ἱκανῶς εἰρῆσθαι; (Κρατύλος) Ἐμοὶ μὲν δοκεῖ πάνυ

[400]   μοι δοκεῖ ἱκανῶς, ὦ Σώκρατες, εἰρῆσθαι· περὶ δὲ τῶν θεῶν τῶν

[421]   θεία τοῦ ὄντος φορὰ ἔοικε προσειρῆσθαι τούτῳ τῷ ῥήματι, τῇ ἀληθείᾳ,

[403]   μοι δοκοῦσιν ὑπολαμβάνειν τὸ ἀιδὲς προσειρῆσθαι τῷ ὀνόματι τούτῳ, καὶ φοβούμενοι

[412]   μηδὲν στέγειν, καὶ τάχιστον ὥστε χρῆσθαι ὥσπερ ἑστῶσι τοῖς ἄλλοις. Ἐπεὶ

[426]   φαίνεταί μοι τούτῳ πρὸς ταῦτα κατακεχρῆσθαι. Τῷ δὲ αὖ ἰῶτα πρὸς

[435]   ᾖ καὶ τῷ φορτικῷ τούτῳ προσχρῆσθαι, τῇ συνθήκῃ, εἰς ὀνομάτων ὀρθότητα.

[421]   καὶ τοῦτο τοῖς ἄλλοις ἔοικε (συγκεκροτῆσθαι) ἡ γὰρ θεία τοῦ ὄντος

[403]   τοῦ θεοῦ τῆς δυνάμεως καὶ φοβεῖσθαι αὐτὸν οὐκ ἄξιον ὄν> Ὅτι

[397]   Ἑλλάδα τούτους μόνους (τοὺς θεοὺς) ἡγεῖσθαι οὕσπερ νῦν πολλοὶ τῶν βαρβάρων,

[398]   εὑρεῖν, οὐ συντείνω διὰ τὸ ἡγεῖσθαι σὲ μᾶλλον εὑρήσειν ἢ ἐμαυτόν.

[392]   Πότερον οὖν οἴει Ὅμηρον ὀρθότερον ἡγεῖσθαι τῶν ὀνομάτων κεῖσθαι τῷ παιδί,

[412]   καὶ ἔοικε μέχρι μέν του ὁμολογεῖσθαι (παρὰ πολλῶν, ἔπειτα δὲ ἀμφισβητεῖσθαι.

[391]   λιπαρεῖν χρὴ τὸν ἀδελφὸν καὶ δεῖσθαι αὐτοῦ διδάξαι σε τὴν ὀρθότητα

[424]   οἶμαι δοκῇ ἑκάστη ἡ εἰκὼν δεῖσθαι ἑκάστου φαρμάκου οὕτω δὴ καὶ

[397]   ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου οὕτως ἕκαστα κεῖσθαι, ἀλλ᾽ ἔχειν (τινὰ ὀρθότητα; τὰ

[396]   τῷ οὐρανῷ ὀρθῶς τὸ ὄνομα κεῖσθαι· εἰ δ᾽ ἐμεμνήμην τὴν Ἡσιόδου

[429]   δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ δοκεῖν κεῖσθαι, εἶναι δὲ ἑτέρου τοῦτο τοὔνομα,

[429]   μέντοι ὀρθῶς γε; (Κρατύλος) Οὐδὲ κεῖσθαι ἔμοιγε δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ

[413]   τοῦτο φαίνεται αὐτῷ διὰ ταῦτα κεῖσθαι. (Ἑρμογένης) Φαίνῃ μοι, ὦ Σώκρατες,

[396]   τῷ Διὶ (παγκάλως τὸ ὄνομα κεῖσθαι· ἔστι δὲ οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι.

[419]   πολὺ (μᾶλλον εἰκός ἐστιν ὀρθῶς κεῖσθαι ἢ τὸ νῦν, ἀλλ᾽ ὁμολογήσει

[429]   αὐτῷ Ἑρμοῦ γενέσεως προσήκει, ἢ κεῖσθαι μέν, οὐ μέντοι ὀρθῶς γε;

[395]   τῷ Πέλοπι τὸ ὄνομα ἐμμέτρως κεῖσθαι· σημαίνει γὰρ τοῦτο τὸ ὄνομα

[433]   εἶναι, μὴ μέντοι καλῶς γε κεῖσθαι. (Σωκράτης) Πότερον τοῦτο οὐκ ἀρέσκει

[438]   εἶναι, πρὶν καὶ ὁτιοῦν ὄνομα κεῖσθαί τε καὶ ἐκείνους εἰδέναι, εἴπερ

[432]   καὶ ὄνομα τὸ μὲν εὖ (κεῖσθαι, τὸ δὲ μή, καὶ μὴ

[429]   ὄνομα, ὡς ἔοικε, δοκεῖ σοι κεῖσθαι τὸ μὲν χεῖρον, τὸ δὲ

[419]   τοῦ ζῆτα δέλτα, φανεῖταί σοι κεῖσθαι τὸ ὄνομα ἐπὶ τῷ δοῦντι

[433]   σκοπῶμεν· εἰ μέλλει φαμὲν καλῶς κεῖσθαι τὸ ὄνομα, τὰ προσήκοντα δεῖ

[392]   Τὸν Ἀστυάνακτα» ἄρα ὀρθότερον ᾤετο κεῖσθαι τῷ παιδὶ ἢ τὸν Σκαμάνδριον»

[392]   Ὅμηρον ὀρθότερον ἡγεῖσθαι τῶν ὀνομάτων κεῖσθαι τῷ παιδί, τὸν Ἀστυάνακτα» ἢ

[429]   τῷδε πότερον (μηδὲ ὄνομα τοῦτο κεῖσθαι φῶμεν, εἰ μή τι αὐτῷ

[440]   οὕτως οἴεσθαι καὶ τὰ πράγματα διακεῖσθαι, ὑπὸ ῥεύματός τε καὶ κατάρρου

[422]   ἀγαστοῦ καὶ ἐκ τοῦ θοοῦ συγκεῖσθαι, τὸ δὲ θοὸν» ἴσως φαῖμεν

[412]   τῷ ἀγαστῷ βούλεται τὸ ὄνομα ἐπικεῖσθαι. Ἐπειδὴ γὰρ πορεύεται τὰ ὄντα,

[392]   Ἕκτορος (ὑπὸ τῶν Τρώων φησὶν καλεῖσθαι Ἀστυάνακτα, Σκαμάνδριον δὲ δῆλον ὅτι

[400]   ψυχή, καὶ ταύτῃ σῆμα» ὀρθῶς καλεῖσθαι. Δοκοῦσι μέντοι μοι μάλιστα θέσθαι

[398]   καὶ τελευτήσαντα, καὶ ὀρθῶς δαίμονα καλεῖσθαι. (Ἑρμογένης) Καὶ ἐγώ μοι δοκῶ,

[407]   πανταχῇ πολεμικῷ θεῷ πρέποι Ἄρη» καλεῖσθαι. (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν. (Σωκράτης)

[401]   ἡ τῶν πραγμάτων οὐσία Ἑστία» καλεῖσθαι ἔχει λόγον, καὶ ὅτι γε

[426]   κίνησις» κέκληται, ἔδει (δὲ κιείνησιν» καλεῖσθαι (ἢ εἶσιν) Ἡ δὲ στάσις

[417]   ἂν εἴη βουλαπτεροῦν, καλλωπισθὲν δὲ καλεῖσθαί μοι φαίνεται βλαβερόν. ~(Ἑρμογένης) Ποικίλα

[396]   καλῶς ἔχει τοῦτο τὸ ὄνομα καλεῖσθαι, (οὐρανία, ὁρῶσα τὰ ἄνω, ὅθεν

[392]   τὸ μάθημα ὅσῳ ὀρθότερόν ἐστι καλεῖσθαι χαλκὶς κυμίνδιδος τῷ αὐτῷ ὀρνέῳ;

[423]   οὖν; εἴ τις αὐτὸ τοῦτο μιμεῖσθαι δύναιτο ἑκάστου, τὴν οὐσίαν, γράμμασί

[424]   τρόπος τῆς διαιρέσεως ὅθεν ἄρχεται μιμεῖσθαι ὁ μιμούμενος; ἆρα οὐκ ἐπείπερ

[424]   (τοῦ ὄντος ἐπιλαμβάνεται αὐτῶν ὥστε ἀπομιμεῖσθαι τὴν οὐσίαν, εἴτε καὶ οὔ;

[425]   δοκεῖ. (Σωκράτης) Γελοῖα μὲν οἶμαι φανεῖσθαι, ὦ Ἑρμόγενες, γράμμασι καὶ συλλαβαῖς

[395]   Ἀγαμέμνων, οἷος ἃ δόξειεν αὐτῷ διαπονεῖσθαι καὶ καρτερεῖν τέλος ἐπιτιθεὶς τοῖς

[407]   ἔοικε τοιοῦτόν τι περὶ αὐτῆς διανοεῖσθαι, ἔτι δὲ μειζόνως λέγων θεοῦ

[384]   προσποιούμενός τι αὐτὸς ἐν ἑαυτῷ διανοεῖσθαι ὡς εἰδὼς περὶ αὐτοῦ, ὃ

[425]   δὲ δεῖ, εἴπερ τεχνικῶς ἐπιστησόμεθα σκοπεῖσθαι αὐτὰ πάντα, (οὕτω διελομένους, εἴτε

[440]   ἔχει, ἴσως δὲ καὶ οὔ. Σκοπεῖσθαι οὖν χρὴ ἀνδρείως τε καὶ

[405]   τινες διὰ τὸ μὴ ὀρθῶς σκοπεῖσθαι τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματος φοβοῦνται

[425]   εἴτε ἡμᾶς, οὕτως ἔδει αὐτὰ διαιρεῖσθαι, νῦν δὲ τὸ λεγόμενον κατὰ

[412]   ὁμολογεῖσθαι (παρὰ πολλῶν, ἔπειτα δὲ ἀμφισβητεῖσθαι. Ὅσοι γὰρ ἡγοῦνται τὸ πᾶν

[407]   καὶ πάλλεσθαι» καὶ ὀρχεῖν καὶ ὀρχεῖσθαι καλοῦμεν. (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν.

[401]   καλῶς γὰρ δὴ ἔμοιγε δοκεῖ νενομίσθαι. Εἰ οὖν βούλει, σκοπῶμεν ὥσπερ

[384]   ἣν ἀκούσαντι ὑπάρχει περὶ τοῦτο πεπαιδεῦσθαι, ὥς φησιν ἐκεῖνος, οὐδὲν ἂν

[409]   Ὁ μὲν μεὶς» ἀπὸ τοῦ μειοῦσθαι εἴη ἂν μείης» ὀρθῶς κεκλημένος,

[391]   ὅπως χρὴ πρὸς ἃ λέγεις (ἐναντιοῦσθαι. ἴσως μέντοι οὐ ῥᾴδιόν ἐστιν

[426]   εἰδέναι, ἃ ἐξ ἐκείνων ἀνάγκη δηλοῦσθαι ὧν τις πέρι μηδὲν οἶδεν·

[413]   (ἅλλεσθαι. Ἱκανῶς γάρ μέ φασι πεπύσθαι (ἀκηκοέναι) καὶ ἐπιχειροῦσιν, βουλόμενοι ἀποπιμπλάναι

[406]   ὅλως τὴν μουσικὴν ἀπὸ τοῦ μῶσθαι, ὡς ἔοικεν, καὶ τῆς ζητήσεώς

[428]   δοκεῖς γάρ μοι αὐτός τε ἐσκέφθαι τὰ τοιαῦτα καὶ παρ᾽ ἄλλων

[396]   σοφίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς ἐπειλῆφθαι. Δοκεῖ οὖν μοι (χρῆναι οὑτωσὶ

[403]   ἀνάγκῃ. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Οὐκοῦν ἐπιθυμίαι αὖ πολλαί εἰσιν; (Ἑρμογένης) Ναί.

[423]   εἶναι ἑκάστῳ, ὥσπερ καὶ χρῶμα καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν; πρῶτον αὐτῷ

[434]   ὀρθῶς ἔγκειται, ὦ Σώκρατες· ὥσπερ καὶ ἃ νυνδὴ σὺ πρὸς Ἑρμογένη

[395]   γὰρ τοῦ Χρυσίππου αὐτῷ φόνος καὶ ἃ πρὸς τὸν Θυέστην ὡς

[439]   φῶμέν τι εἶναι αὐτὸ καλὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ ἓν ἕκαστον τῶν

[419]   ὠφέλιμον» καὶ λυσιτελοῦν» καὶ κερδαλέον» καὶ ἀγαθὸν» καὶ συμφέρον» καὶ εὔπορον»

[436]   διαγραμμάτων ἐνίοτε τοῦ πρώτου σμικροῦ καὶ ἀδήλου ψεύδους γενομένου, τὰ λοιπὰ

[401]   οὐ φαῦλοι εἶναι ἀλλὰ μετεωρολόγοι καὶ ἀδολέσχαι τινές. (Ἑρμογένης) Τί δή;

[386]   δὲ πονηροί, εἰ ὁμοίως ἅπασι καὶ ἀεὶ ἀρετή τε καὶ κακία

[386]   πᾶσι πάντα ἐστὶν ὁμοίως ἅμα καὶ ἀεί, μήτε ἑκάστῳ ἰδίᾳ ἕκαστον

[386]   πᾶσι πάντα ὁμοίως εἶναι ἅμα καὶ ἀεί· οὐδὲ γὰρ ἂν οὕτως

[408]   ἄρ᾽ ἂν> ὁ πᾶν μηνύων καὶ ἀεὶ πολῶν (Πὰν αἰπόλος» εἴη,

[408]   ἄστρων καὶ γῆς καὶ αἰθέρος καὶ ἀέρος καὶ πυρὸς (καὶ ὕδατος

[417]   τέλος ἐγγίγνεσθαι, καὶ παρέχει ἄπαυστον καὶ ἀθάνατον αὐτήν, ταύτῃ μοι δοκεῖ

[404]   τε καὶ Ἥραν καὶ Ἀπόλλω καὶ Ἀθηνᾶν καὶ Ἥφαιστον καὶ Ἄρη

[405]   λουτρὰ τὰ ἐν τοῖς τοιούτοις καὶ αἱ περιρράνσεις, πάντα ἕν τι

[387]   Κατὰ τὴν αὑτῶν ἄρα φύσιν καὶ αἱ πράξεις πράττονται, οὐ κατὰ

[405]   ἰατρικὴν καὶ κατὰ τὴν μαντικὴν καὶ αἱ τοῖς ἰατρικοῖς (φαρμάκοις καὶ

[405]   καὶ αἱ τοῖς ἰατρικοῖς (φαρμάκοις καὶ αἱ τοῖς μαντικοῖς περιθειώσεις τε

[408]   σελήνης καὶ ἄστρων καὶ γῆς καὶ αἰθέρος καὶ ἀέρος καὶ πυρὸς

[409]   τῆς γῆς· τὸ δὲ ποικίλλειν καὶ αἰολεῖν ταὐτόν. (Ἑρμογένης) Τί δὲ

[396]   οἱ ἐνθουσιῶντες ἐξαίφνης χρησμῳδεῖν. (Σωκράτης) Καὶ αἰτιῶμαί γε, ὦ Ἑρμόγενες, μάλιστα

[417]   Ἀσύμφορον» καὶ ἀνωφελὲς» καὶ ἀλυσιτελὲς» καὶ ἀκερδές. (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης)

[394]   Καὶ ἰατρικά γε ἕτερα, Ἰατροκλῆς» καὶ Ἀκεσίμβροτος» καὶ ἕτερα ἂν ἴσως

[396]   παῖδα, ἀλλὰ τὸ καθαρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκήρατον τοῦ νοῦ. Ἔστι δὲ

[405]   τὸν ὁμοκέλευθον καὶ ὁμόκοιτιν ἀκόλουθον» καὶ ἄκοιτιν» ἐκαλέσαμεν, μεταβαλόντες ἀντὶ τοῦ

[384]   (ἔχει, ἕτοιμος ἔγωγε καὶ μανθάνειν καὶ ἀκούειν οὐ μόνον παρὰ Κρατύλου,

[385]   (Σωκράτης) Ἔστιν ἄρα ὄνομα ψεῦδος καὶ ἀληθὲς λέγειν, εἴπερ καὶ λόγον;

[404]   ᾔσθησαι; (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν, καὶ ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης) Τὸ δέ

[430]   τοῖς ὀνόμασι πρὸς τῷ ὀρθὴν καὶ ἀληθῆ· τὴν δ᾽ ἑτέραν, τὴν

[394]   οὐδὲν ἀλλ᾽ ἢ βασιλέα σημαίνει· καὶ ἄλλα γε αὖ στρατηγόν, οἷον

[418]   δυογὸν» δικαίως· νῦν δὲ ζυγόν. Καὶ ἄλλα πάμπολλα οὕτως ἔχει. (Ἑρμογένης)

[437]   ἐπὶ τοῖς καλλίστοις. Οἶμαι δὲ καὶ ἄλλα πόλλ᾽ ἄν τις εὕροι

[410]   γε ὕδωρ» καὶ τὰς κύνας» καὶ ἄλλα πολλά. (Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα.

[424]   ἐστὶ τῶν πρώτων ὀνομάτων ἢ καὶ ἄλλα πολλά. (Ἑρμογένης) Οἶμαι ἔγωγε

[414]   Σφίγγα ἀντὶ φικὸς» σφίγγα» καλοῦσιν, καὶ ἄλλα πολλά. (Ἑρμογένης) Ταῦτα μὲν

[394]   δηλοῖ δὲ ὅμως τὸ αὐτό· καὶ ἄλλα πολλά ἐστιν ἃ οὐδὲν

[392]   τὴν Βατίειάν τε καὶ Μυρίνην, (καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ τούτου τοῦ

[397]   Εὐτυχίδην» καὶ Σωσίαν» καὶ Θεόφιλον» καὶ ἄλλα πολλά. Τὰ μὲν οὖν

[415]   ἀνδρείαν σκέψασθαι· δοκοῦμεν δέ μοι καὶ ἄλλα πολλὰ ὑπερβεβηκέναι. Ἡ δ᾽

[424]   ἄλλα πολλά. (Ἑρμογένης) Οἶμαι ἔγωγε καὶ ἄλλα. (Σωκράτης) Εἰκὸς γάρ. Ἀλλὰ

[414]   ὀνόματι, συναρμόσας ἀπὸ τοῦ θεῖν καὶ ἅλλεσθαι τὸ ὄνομα. Ἀλλ᾽ οὐ

[428]   παρ᾽ Εὐθύφρονος ἐπίπνους γενόμενος, εἴτε καὶ ἄλλη τις Μοῦσα πάλαι σε

[402]   ὄπυιεν. Ταῦτ᾽ οὖν σκόπει ὅτι καὶ ἀλλήλοις συμφωνεῖ καὶ πρὸς τὰ

[398]   Λέγει οὖν καλῶς καὶ οὗτος καὶ ἄλλοι ποιηταὶ πολλοὶ ὅσοι λέγουσιν

[440]   οἱ περὶ Ἡράκλειτόν τε λέγουσιν καὶ ἄλλοι πολλοί, μὴ οὐ ῥᾴδιον

[433]   ὁ τρόπος ὃν Ἑρμογένης λέγει καὶ ἄλλοι πολλοί, τὸ συνθήματα εἶναι

[440]   ἂν ἐπιόντος τοῦ γνωσομένου ἄλλο καὶ ἀλλοῖον γίγνοιτο, ὥστε οὐκ ἂν

[438]   τὸ γάρ που ἕτερον ἐκείνων καὶ ἀλλοῖον ἕτερον ἄν τι καὶ

[438]   καὶ ἀλλοῖον ἕτερον ἄν τι καὶ ἀλλοῖον σημαίνοι ἀλλ᾽ οὐκ ἐκεῖνα.

[384]   πολλάκις δὴ καὶ τούτῳ διαλεχθεὶς καὶ ἄλλοις πολλοῖς, οὐ δύναμαι πεισθῆναι

[435]   νῦν, καὶ πότερον ἔστι μὲν καὶ ἄλλος, οὗτος μέντοι βελτίων, ἢ

[392]   πολλὰ καὶ τούτου τοῦ ποιητοῦ καὶ ἄλλων; ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως

[417]   ταῦτα; (Σωκράτης) Ἀσύμφορον» καὶ ἀνωφελὲς» καὶ ἀλυσιτελὲς» καὶ ἀκερδές. (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ

[420]   περὶ τὴν ἁμαρτίαν ἂν εἴη καὶ ἀμαθίαν, ἀπείκασται δὲ τῇ κατὰ

[407]   αὖ κατὰ τὸ σκληρόν τε καὶ ἀμετάστροφον, ὃ δὴ ἄρρατον» καλεῖται,

[384]   ὄνομα, τοῦτο εἶναι τὸ ὀρθόν· καὶ ἂν αὖθίς γε ἕτερον μεταθῆται,

[425]   βούλει οὕτως ὅπως ἂν δυνώμεθα, καὶ ἂν σμικρόν τι αὐτῶν οἷοί

[399]   τοῦτο δ᾽ ἐστὶ (τὸ) ὄπωπε» καὶ ἀναθρεῖ καὶ λογίζεται τοῦτο ὃ

[399]   τὴν τοῦ (ἀναπνεῖν δύναμιν παρέχον καὶ ἀναψῦχον, ἅμα δὲ ἐκλείποντος τοῦ

[418]   τῷ δέοντι» ἐνενόησα γὰρ αὐτὸ καὶ ἀνεμνήσθην ἄρτι ἀπὸ τοῦδε ὃ

[397]   ὅτι (δαίμονάς τε καὶ ἥρωας καὶ ἀνθρώπους) δαίμονας. (Σωκράτης) Καὶ ὡς

[397]   τὰ μὲν οὖν τῶν ἡρώων καὶ ἀνθρώπων λεγόμενα ὀνόματα ἴσως ἂν

[435]   γάρ, ὡς ἔοικε, καὶ ὁμοίῳ καὶ ἀνομοίῳ δηλοῖ. Ἐπειδὴ δὲ ταῦτα

[399]   τε ἕτερον αὐτόθεν ἰῶτα ἐξείλομεν καὶ ἀντὶ ὀξείας τῆς μέσης συλλαβῆς

[420]   βούλησιν γιγνομένῳ· τὸ δὲ ἀναγκαῖον» καὶ ἀντίτυπον, παρὰ τὴν βούλησιν ὄν,

[408]   ἀληθὲς αὐτοῦ λεῖον καὶ θεῖον καὶ ἄνω οἰκοῦν ἐν τοῖς θεοῖς,

[417]   (Ἑρμογένης) Ποῖα ταῦτα; (Σωκράτης) Ἀσύμφορον» καὶ ἀνωφελὲς» καὶ ἀλυσιτελὲς» καὶ ἀκερδές.

[427]   δέλτα συμπιέσεως καὶ τοῦ ταῦ καὶ ἀπερείσεως τῆς γλώττης (τὴν δύναμιν

[428]   αὐτὸς πάλαι τὴν ἐμαυτοῦ σοφίαν καὶ ἀπιστῶ. δοκεῖ οὖν μοι χρῆναι

[426]   τε τοῦ ξενικοῦ τοῦ κίειν καὶ ἀπὸ τῆς τοῦ ἦτα μεταβολῆς

[390]   Ναί. (Σωκράτης) Τὸν δὲ ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι ἐπιστάμενον ἄλλο τι σὺ

[390]   γε. (Σωκράτης) Ὁ δὲ αὐτὸς καὶ ἀποκρίνεσθαι; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τὸν

[404]   δὲ Δήμητρά τε καὶ Ἥραν καὶ Ἀπόλλω καὶ Ἀθηνᾶν καὶ Ἥφαιστον

[405]   ἀντὶ τοῦ ὁμο‐ ἀ‐ οὕτω καὶ Ἀπόλλωνα» ἐκαλέσαμεν (ὃς ἦν ὁμοπολῶν,

[405]   μὲν τοίνυν τὰς ἀπολύσεις τε καὶ ἀπολούσεις, (ὡς ἰατρὸς ὢν τῶν

[405]   θεὸς καὶ ὁ ἀπολούων τε καὶ ἀπολύων τῶν τοιούτων κακῶν οὗτος

[420]   ἀλλὰ τοῦ ἄλλοθί που ὄντος καὶ ἀπόντος, ὅθεν πόθος» ἐπωνόμασται ὃς

[406]   Σώκρατες, ἐπιλήσῃ, οὐδ᾽ Ἡφαίστου τε καὶ Ἄρεως. (Σωκράτης) Οὐδὲ εἰκός γε.

[404]   Ἀπόλλω καὶ Ἀθηνᾶν καὶ Ἥφαιστον καὶ Ἄρη καὶ τοὺς ἄλλους θεούς,

[429]   ἐστιν. (Σωκράτης) Τί οὖν; ὃ καὶ ἄρτι ἐλέγετο, Ἑρμογένει τῷδε πότερον

[394]   ταῦ, ἀλλ᾽ ὅμως ταὐτὸν σημαίνει. Καὶ Ἀρχέπολίς» γε τῶν μὲν γραμμάτων

[397]   ἥλιον καὶ σελήνην καὶ γῆν καὶ ἄστρα καὶ οὐρανόν· ἅτε οὖν

[405]   φασιν οἱ κομψοὶ περὶ μουσικὴν καὶ ἀστρονομίαν, ἁρμονίᾳ τινὶ πολεῖ ἅμα

[408]   οἷον ἡλίου τε καὶ σελήνης καὶ ἄστρων καὶ γῆς καὶ αἰθέρος

[395]   θαυμαστὴ ὡς σύμφωνος τῷ ὀνόματι· καὶ ἀτεχνῶς ἔοικεν, ὥσπερ ἂν εἴ

[440]   ἀλλὰ πάντα ὥσπερ κεράμια ῥεῖ, καὶ ἀτεχνῶς ὥσπερ οἱ κατάρρῳ νοσοῦντες

[395]   ὠμὰ διεπράττετο, πάντα ταῦτα ζημιώδη καὶ ἀτηρὰ πρὸς ἀρετήν. Ἡ οὖν

[421]   (ὄνομα, ἐκεῖνα ἀνερήσεται τὰ ῥήματα, καὶ αὖθις αὖ δι᾽ ὧν ἂν

[438]   γε, εἴ πῃ συγγενῆ ἐστιν, καὶ αὐτὰ δι᾽ αὑτῶν; τὸ γάρ

[432]   τοῦτο ὃ σὺ λέγεις, ὥσπερ καὶ αὐτὰ τὰ δέκα ἢ ὅστις

[386]   τὸν αὐτὸν τρόπον; Ἢ οὐ καὶ αὗται ἕν τι εἶδος τῶν

[386]   αἱ πράξεις; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε καὶ αὗται. ~(Σωκράτης) Κατὰ τὴν αὑτῶν

[410]   μέρει ἕκαστον προάγον εἰς φῶς καὶ αὐτὸ ἐν αὑτῷ ἐξετάζον, τοῦτο,

[440]   καὶ εἴη γνῶσις. Εἰ δὲ καὶ αὐτὸ τὸ εἶδος (μεταπίπτει τῆς

[427]   ἀφομοιῶν ὠνόμασε τά τε λεῖα» καὶ αὐτὸ τὸ ὀλισθάνειν» καὶ τὸ

[421]   τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ὂν» καὶ αὐτὸ τοῦτο περὶ ὧν νῦν

[428]   ἐλελήθει. (Σωκράτης) Ὠγαθὲ Κρατύλε, θαυμάζω καὶ αὐτὸς πάλαι τὴν ἐμαυτοῦ σοφίαν

[428]   (Σωκράτης) Καὶ μὲν δὴ ἔγωγε καὶ αὐτός, ὦ Κρατύλε, οὐδὲν ἂν

[440]   αὐτά, διισχυρίζεσθαι ὥς τι εἰδότα, καὶ αὑτοῦ τε καὶ τῶν ὄντων

[435]   ὀρθότητος πέρι; ἐμοὶ μὲν οὖν καὶ αὐτῷ ἀρέσκει μὲν κατὰ τὸ

[439]   καὶ ῥεόντων φαίνονται γὰρ ἔμοιγε καὶ αὐτῷ οὕτω διανοηθῆναι τὸ δ᾽

[436]   τἆλλα ἤδη (πρὸς τοῦτ᾽ ἐβιάζετο καὶ αὑτῷ συμφωνεῖν ἠνάγκαζεν, οὐδὲν ἄτοπον,

[424]   οὔ, οὐ μέντοι γε ἄφθογγα; καὶ αὐτῶν τῶν φωνηέντων ὅσα διάφορα

[424]   κατὰ εἴδη τά τε ἄφωνα καὶ ἄφθογγα οὑτωσὶ γάρ που λέγουσιν

[386]   σοὶ πάνυ δοκεῖ, φρονήσεως οὔσης καὶ ἀφροσύνης μὴ πάνυ δυνατὸν εἶναι

[393]   τοῖς δ᾽ (ἄλλοις φωνήεσί τε καὶ ἀφώνοις οἶσθα ὅτι περιτιθέντες ἄλλα

[438]   τιθεμένους ἑκάστοτε, ἐν ταῖς Ἑλληνικαῖς καὶ βαρβαρικαῖς, οὐκ ἀρτίως ὡμολογοῦμεν νομεθότας

[383]   τῶν (ὀνομάτων πεφυκέναι καὶ Ἕλλησι καὶ βαρβάροις τὴν αὐτὴν ἅπασιν. Ἐρωτῶ

[399]   ἑνὸς γράμματος τοῦ ἄλφα ἐξαιρεθέντος καὶ βαρυτέρας τῆς τελευτῆς γενομένης. (Ἑρμογένης)

[396]   ζῆν ἢ ὁ ἄρχων τε καὶ βασιλεὺς τῶν πάντων. Συμβαίνει οὖν

[436]   ἄλλον, τοῦτον δὲ καὶ μόνον καὶ βέλτιστον. (Σωκράτης) Πότερον δὲ καὶ

[389]   τὰς συλλαβὰς δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι, καὶ βλέποντα πρὸς αὐτὸ ἐκεῖνο ὃ

[430]   αὐτῶν ἀληθές, τὸ δὲ ψεῦδος; καὶ γὰρ ἂν καὶ τοῦτο ἐξαρκοῖ.

[412]   αὐτὸ δὲ τὸ δίκαιον» χαλεπόν. Καὶ γὰρ δὴ καὶ ἔοικε μέχρι

[400]   τοῦτο ἐκείνου τεχνικώτερον εἶναι. (Σωκράτης) Καὶ γὰρ ἔστιν· γελοῖον μέντοι φαίνεται

[395]   δηλοῖ ὃ βούλεται ὁ Ἀτρεύς. Καὶ γὰρ κατὰ τὸ ἀτειρὲς καὶ

[404]   ἀπειρίας, ὡς ἔοικεν, ὀνομάτων ὀρθότητος. Καὶ γὰρ μεταβάλλοντες σκοποῦνται τὴν Φερσεφόνην,

[418]   ὦ Σώκρατες, ἐκβαίνει τὰ ὀνόματα. καὶ γὰρ νῦν μοι ἔδοξας ὥσπερ

[400]   σμικρόν (τις παρακλίνῃ, καὶ πάνυ. Καὶ γὰρ σῆμά τινές φασιν αὐτὸ

[407]   οἱ νῦν περὶ Ὅμηρον (δεινοί. Καὶ γὰρ τούτων οἱ πολλοὶ ἐξηγούμενοι

[426]   πάνυ μοι δοκεῖ ὑβριστικὰ εἶναι καὶ γελοῖα. Τούτων οὖν σοι μεταδώσω,

[411]   καὶ μεστὰ εἶναι πάσης φορᾶς καὶ γενέσεως ἀεί. Λέγω δὴ ἐννοήσας

[397]   τῶν βαρβάρων, ἥλιον καὶ σελήνην καὶ γῆν καὶ ἄστρα καὶ οὐρανόν·

[408]   τε καὶ σελήνης καὶ ἄστρων καὶ γῆς καὶ αἰθέρος καὶ ἀέρος

[431]   σοι τοῦτο οἷόν τ᾽ εἶναι καὶ γίγνεσθαι ἐνίοτε; (Κρατύλος) Ἐθέλω σοι,

[398]   μεγάλην μοῖραν καὶ τιμὴν ἔχει καὶ γίγνεται (δαίμων κατὰ τὴν τῆς

[411]   ὡς φερομένοις τε καὶ ῥέουσι καὶ γιγνομένοις τοῖς πράγμασι τὰ ὀνόματα

[427]   τὸ γλίσχρον» ἀπεμιμήσατο καὶ γλυκὺ» καὶ γλοιῶδες. (Τοῦ δ᾽ αὖ νῦ

[427]   γάμμα δύναμις, τὸ γλίσχρον» ἀπεμιμήσατο καὶ γλυκὺ» καὶ γλοιῶδες. (Τοῦ δ᾽

[423]   (Σωκράτης) Ἐπειδὴ δὲ φωνῇ τε καὶ γλώττῃ καὶ στόματι βουλόμεθα δηλοῦν,

[411]   ὡς ἔοικε, φρόνησιν καὶ σύνεσιν καὶ γνώμην καὶ ἐπιστήμην καὶ τἆλλα

[433]   καὶ μὴ ὁμολόγει δήλωμα συλλαβαῖς καὶ γράμμασι πράγματος ὄνομα εἶναι. Εἰ

[424]   ἆρα οὐκ ἐπείπερ συλλαβαῖς τε καὶ γράμμασιν ἡ μίμησις τυγχάνει οὖσα

[431]   ὁ διὰ τῶν συλλαβῶν τε καὶ γραμμάτων τὴν οὐσίαν τῶν πραγμάτων

[398]   δοκεῖ, τοὺς δαίμονας· ὅτι φρόνιμοι καὶ δαήμονες ἦσαν, δαίμονας» αὐτοὺς ὠνόμασεν·

[422]   τὰ ὀνόματα στοιχεῖα ὄντα τυγχάνει, καὶ δεῖ αὐτῶν ἄλλῳ τινὶ τρόπῳ

[417]   βουλόμενον ἅπτειν· τὸ δὲ ἅπτειν» καὶ δεῖν ταὐτόν ἐστι, τοῦτο δὲ

[395]   ἔτι ζῶντι δυστυχήματα ἐγένετο πολλὰ καὶ δεινά, ὧν καὶ τέλος ἡ

[398]   ὅτι σοφοὶ ἦσαν καὶ ῥήτορες (καὶ) δεινοὶ καὶ διαλεκτικοί, ἐρωτᾶν ἱκανοὶ

[404]   γὰρ μεταβάλλοντες σκοποῦνται τὴν Φερσεφόνην, καὶ δεινὸν αὐτοῖς φαίνεται· τὸ δὲ

[430]   ὅτι τουτί ἐστι σὸν γράμμα, καὶ δεῖξαι αὐτῷ, ἂν μὲν τύχῃ,

[391]   πατρῴων, λιπαρεῖν χρὴ τὸν ἀδελφὸν καὶ δεῖσθαι αὐτοῦ διδάξαι σε τὴν

[428]   βλέπειν ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω. Καὶ δὴ καὶ νυνὶ ἡμεῖς ἴδωμεν

[419]   δὲ ἴσχον καὶ δοῦν ψεγόμενον. Καὶ δὴ καὶ τὸ ζημιῶδες, ἐὰν

[384]   καλά ἐστιν ὅπῃ ἔχει μαθεῖν· καὶ δὴ καὶ τὸ περὶ τῶν

[416]   (Σωκράτης) Τὸ μὲν τοίνυν αἰσχρὸν» καὶ δὴ κατάδηλόν μοι (φαίνεται ὃ

[434]   σῖγμα ἔοικεν ἀμφότερα τῷ αὐτῷ, καὶ δηλοῖ ἐκείνοις τε τὸ αὐτὸ

[433]   τὸ συνθήματα εἶναι τὰ ὀνόματα καὶ δηλοῦν τοῖς συνθεμένοις προειδόσι δὲ

[405]   τοῦ θεοῦ, ὥστε πασῶν ἐφάπτεσθαι καὶ δηλοῦν τρόπον τινὰ μουσικήν τε

[428]   φῶμεν καὶ ταύτην τέχνην εἶναι καὶ δημιουργοὺς αὐτῆς; (Κρατύλος) Πάνυ γε.

[439]   τὰ πράγματα μανθάνειν, ἔστι δὲ καὶ δι᾽ αὐτῶν, ποτέρα ἂν εἴη

[413]   γίγνεται, τοῦτ᾽ ἔστι τὸ αἴτιον καὶ Δία» καλεῖν ἔφη τις τοῦτο

[425]   πρῶτα ὀνόματα οἱ θεοὶ ἔθεσαν καὶ διὰ ταῦτα ὀρθῶς ἔχει. Ἆρα

[388]   ἄρα διδασκαλικόν τί ἐστιν ὄργανον καὶ (διακριτικὸν τῆς οὐσίας ὥσπερ κερκὶς

[398]   ἦσαν καὶ ῥήτορες (καὶ) δεινοὶ καὶ διαλεκτικοί, ἐρωτᾶν ἱκανοὶ ὄντες· τὸ

[416]   ὅσα μὲν ἂν νοῦς τε καὶ διάνοια ἐργάσηται, ταῦτά ἐστι τὰ

[407]   τὴν Ἀθηνᾶν αὐτὸν νοῦν τε καὶ διάνοιαν πεποιηκέναι, καὶ ὁ τὰ

[427]   εἶναι οὕτω ταχὺ μαθεῖν τε καὶ διδάξαι ὁτιοῦν πρᾶγμα, μὴ ὅτι

[411]   οἷον φρόνησίς» τε καὶ σύνεσις» καὶ δικαιοσύνη» καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα

[438]   του ἢ οὗπερ εἰκός τε καὶ δικαιότατον, δι᾽ ἀλλήλων γε, εἴ

[400]   τεθαμμένης ἐν τῷ νῦν παρόντι· καὶ διότι αὖ τούτῳ σημαίνει ἃ

[400]   λέγειν. (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν, καὶ δοκεῖ γέ μοι τοῦτο ἐκείνου

[439]   καλὸν ἤ τι τῶν τοιούτων, καὶ δοκεῖ ταῦτα πάντα ῥεῖν· ἀλλ᾽

[419]   πανταχοῦ ἐγκεκωμιασμένον, (τὸ δὲ ἴσχον καὶ δοῦν ψεγόμενον. Καὶ δὴ καὶ

[390]   τῇ φύσει ὄνομα ὂν ἑκάστῳ καὶ δυνάμενον αὐτοῦ τὸ εἶδος τιθέναι

[404]   πραγμάτων τὸ ἐφαπτόμενον καὶ ἐπαφῶν καὶ δυνάμενον ἐπακολουθεῖν σοφία ἂν εἴη.

[385]   ὄνομα; (Ἑρμογένης) Ἔμοιγε δοκεῖ. (Σωκράτης) Καὶ ἐὰν ἰδιώτης καλῇ καὶ ἐὰν

[387]   Ἔμοιγε δοκεῖ οὕτω. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ ἐὰν κάειν τι ἐπιχειρήσωμεν, οὐ

[385]   (Σωκράτης) Καὶ ἐὰν ἰδιώτης καλῇ καὶ ἐὰν πόλις; (Ἑρμογένης) Φημί. (Σωκράτης)

[401]   τῶν ὀνομάτων τοιούτων (τινῶν ἀνθρώπων, καὶ ἐάν τις τὰ ξενικὰ ὀνόματα

[398]   καὶ ὀρθῶς δαίμονα καλεῖσθαι. (Ἑρμογένης) Καὶ ἐγώ μοι δοκῶ, ὦ Σώκρατες,

[415]   ἐπιστάτην. (Ἑρμογένης) Βουλοίμην ἄν. ~(Σωκράτης) Καὶ ἐγώ σοι συμβούλομαι, ὦ Ἑρμόγενες.

[398]   φρονήσεως ἐπωνυμίαν. Ταύτῃ οὖν τίθεμαι καὶ ἐγὼ (τὸν δαήμονα) πάντ᾽ ἄνδρα

[384]   ὄνομα οὐδὲν οὐδενί, ἀλλὰ νόμῳ καὶ ἔθει τῶν ἐθισάντων τε καὶ

[435]   ἀναγκαῖόν που καὶ συνθήκην τι καὶ ἔθος συμβάλλεσθαι πρὸς δήλωσιν ὧν

[424]   ὧν ἔστιν ἰδεῖν αὐτά τε καὶ εἰ ἐν αὐτοῖς ἔνεστιν εἴδη

[427]   ἔχεις πῃ ἄλλῃ κάλλιον λέγειν; καὶ εἰ ἔχεις, λέγε, ἵνα ἤτοι

[423]   τὰ βαρέα, πρὸς τὴν γῆν. Καὶ εἰ ἵππον θέοντα ἤ τι

[407]   καὶ νοεῖ τὸ ὄνομα, ἵνα καὶ εἰδῶμεν εἰ τὶ ὅδε λέγει.

[440]   τε ἂν ἀεὶ ἡ γνῶσις καὶ εἴη γνῶσις. Εἰ δὲ καὶ

[431]   προστιθεὶς ἢ ἀφαιρῶν γράμματα μὲν καὶ εἰκόνας ἐργάζεται καὶ οὗτος, ἀλλὰ

[432]   πλησίον σου; πότερον (Κρατύλος) ἂν καὶ εἰκὼν Κρατύλου τότ᾽ εἴη τὸ

[439]   εἶναι ἐκείνοις ὧν ὀνόματα κεῖται, καὶ εἶναι εἰκόνας τῶν πραγμάτων; (Κρατύλος)

[433]   συνθεμένοις προειδόσι δὲ τὰ πράγματα, καὶ εἶναι ταύτην ὀρθότητα ὀνόματος, συνθήκην,

[386]   οἷα ἂν δοκῇ ἑκάστῳ τοιαῦτα καὶ εἶναι, τοὺς μὲν ἡμῶν φρονίμους

[395]   βουλόμενος ταλάντατον ὀνομάσαι ἀποκρυπτόμενος ὀνομάσειε καὶ εἴποι ἀντ᾽ ἐκείνου Τάνταλον, τοιοῦτόν

[390]   ἐπίσταιτο ἂν ἐργαζομένῳ κάλλιστα ἐπιστατεῖν καὶ εἰργασμένον γνοίη εἴτ᾽ εὖ εἴργασται

[390]   ἔργῳ ἐπιστατήσειέ τ᾽ ἂν κάλλιστα καὶ εἰργασμένον κρίνειε καὶ ἐνθάδε καὶ

[394]   βασιλεύς, καὶ ἐξ ἀγαθοῦ ἀγαθός, καὶ ἐκ καλοῦ καλός, καὶ τἆλλα

[422]   ἀγαθὸν» ἔφαμεν ἐκ τοῦ ἀγαστοῦ καὶ ἐκ τοῦ θοοῦ συγκεῖσθαι, τὸ

[440]   ἀεὶ οὐκ ἂν εἴη γνῶσις, καὶ ἐκ τούτου τοῦ λόγου οὔτε

[431]   τε ἄλφα καὶ τὸ βῆτα καὶ ἕκαστον τῶν στοιχείων, ~τοῖς ὀνόμασιν

[436]   εἶναι, τὸν τὰ ὀνόματα εὑρόντα καὶ ἐκεῖνα ηὑρηκέναι ὧν ἐστι τὰ

[438]   καὶ ὁτιοῦν ὄνομα κεῖσθαί τε καὶ ἐκείνους εἰδέναι, εἴπερ μὴ ἔστι

[393]   γὰρ ἄν τις ἄναξ ᾖ, καὶ Ἕκτωρ» δήπου ἐστὶν τούτου· δῆλον

[394]   ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν, Ἀστυάναξ» τε καὶ Ἕκτωρ» οὐδὲν τῶν αὐτῶν (γραμμάτων

[383]   ὀρθότητά τινα τῶν (ὀνομάτων πεφυκέναι καὶ Ἕλλησι καὶ βαρβάροις τὴν αὐτὴν

[385]   Ἕλλησι παρὰ τοὺς ἄλλους Ἕλληνας, καὶ Ἕλλησι παρὰ βαρβάρους. (Σωκράτης) Φέρε

[385]   ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς κείμενα ὀνόματα, καὶ Ἕλλησι παρὰ τοὺς ἄλλους Ἕλληνας,

[393]   σοι δοκῶ λέγειν, ἀλλὰ λανθάνω καὶ ἐμαυτὸν οἰόμενός τινος ὥσπερ ἴχνους

[428]   τῶν μαθητῶν περὶ ὀρθότητος ὀνομάτων καὶ ἐμὲ γράφου. (Κρατύλος) Ἀλλὰ μὲν

[384]   βούλοιτο σαφῶς εἰπεῖν, ποιήσειεν ἂν καὶ ἐμὲ ὁμολογεῖν καὶ λέγειν ἅπερ

[428]   Σωκράτη τόνδε δίκαιος δ᾽ εἶ καὶ ἐμέ. (Σωκράτης) Καὶ μὲν δὴ

[440]   σκεψάμενον δέ, ἐὰν εὕρῃς, μεταδιδόναι καὶ ἐμοί. (Κρατύλος) Ἀλλὰ ποιήσω ταῦτα.

[426]   ἔχῃς βέλτιόν ποθεν λαβεῖν, πειρᾶσθαι καὶ ἐμοὶ μεταδιδόναι. (Ἑρμογένης) Ποιήσω ταῦτα.

[428]   μοι κατὰ θυμὸν ἐείσω μυθήσασθαι. Καὶ ἐμοὶ σύ, ὦ Σώκρατες, ἐπιεικῶς

[384]   οὐδὲ ἂν πάντες καλῶσιν ἄνθρωποι. ~Καὶ ἐμοῦ ἐρωτῶντος καὶ προθυμουμένου εἰδέναι

[415]   ἰέναι δηλοῦν, τὸ ἰσχομένως τε καὶ ἐμποδιζομένως πορεύεσθαι, ὃ δὴ ψυχὴ

[394]   ἢ μετάκειται ἢ ἀφῄρηται, ἢ καὶ ἐν ἄλλοις παντάπασιν γράμμασίν ἐστιν

[415]   ποτ᾽ ἔστιν, δοκεῖ μοι δηλοῦν καὶ ἐν τῇ δειλίᾳ, ὃ οὔπω

[390]   καὶ εἰργασμένον κρίνειε καὶ ἐνθάδε καὶ ἐν τοῖς βαρβάροις; ἆρ᾽ οὐχ

[408]   αὕτη ἡ πραγματεία· ὅπερ οὖν καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν, τὸ

[437]   ὥσπερ ψήφους διαριθμησόμεθα τὰ ὀνόματα, καὶ ἐν τούτῳ ἔσται ἡ ὀρθότης;

[401]   ἀνευρίσκεται ὃ ἕκαστον βούλεται. Οἷον καὶ ἐν τούτῳ ὃ ἡμεῖς οὐσίαν»

[418]   ἐνίοτε τἀναντία (ποιεῖν σημαίνειν. Οἷον καὶ ἐν τῷ δέοντι» ἐνενόησα γὰρ

[398]   δαήμονες ἦσαν, δαίμονας» αὐτοὺς ὠνόμασεν· καὶ ἔν γε τῇ ἀρχαίᾳ τῇ

[439]   εἶναι αὐτὸ καλὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ ἓν ἕκαστον τῶν (ὄντων οὕτω,

[424]   στοιχεῖα ἐπὶ τὰ πράγματα ἐποίσομεν, καὶ ἓν ἐπὶ ἕν, οὗ ἂν

[390]   ἂν κάλλιστα καὶ εἰργασμένον κρίνειε καὶ ἐνθάδε καὶ ἐν τοῖς βαρβάροις;

[432]   ἡ παρὰ σοὶ ἐνθείη αὐτοῖς, καὶ ἑνὶ λόγῳ πάντα ἅπερ σὺ

[410]   τοῦτο; (Ἑρμογένης) Ὦραι, ὦ Σώκρατες, καὶ ἐνιαυτὸς καὶ ἔτος. (Σωκράτης) Αἱ

[408]   πυρὸς (καὶ ὕδατος καὶ ὡρῶν καὶ ἐνιαυτοῦ; (Σωκράτης) Συχνὰ μέν μοι

[409]   Ναί. (Σωκράτης) Νέον δέ που καὶ ἕνον ἀεί ἐστι περὶ τὴν

[409]   (Σωκράτης) Ὅτι δὲ σέλας νέον καὶ ἕνον ἔχει ἀεί, Σελαενονεοάεια» (μὲν

[386]   ποτὲ ἔγωγε, ὦ Σώκρατες, ἀπορῶν καὶ ἐνταῦθα ἐξηνέχθην εἰς ἅπερ Πρωταγόρας

[410]   οἱ δὲ Δία ἐκάλουν, οὕτω καὶ ἐνταῦθα οἱ μὲν ἐνιαυτόν, ὅτι

[405]   ἄλφα σημαίνει πολλαχοῦ τὸ ὁμοῦ, καὶ ἐνταῦθα τὴν ὁμοῦ πόλησιν καὶ

[431]   οὖν (ἔστι τοιαύτη τις διανομὴ καὶ ἐνταῦθα, τὸ μὲν ἕτερον τούτων

[434]   πρὸς Ἑρμογένη ἔλεγες ἐξαιρῶν τε καὶ ἐντιθεὶς γράμματα οὗ δέοι, καὶ

[414]   Εἰ δ᾽ αὖ τις ἐάσει καὶ ἐντιθέναι καὶ ἐξαιρεῖν ἅττ᾽ ἂν

[394]   γάρ ποτε ἐκ βασιλέως βασιλεύς, καὶ ἐξ ἀγαθοῦ ἀγαθός, καὶ ἐκ

[414]   αὖ τις ἐάσει καὶ ἐντιθέναι καὶ ἐξαιρεῖν ἅττ᾽ ἂν βούληταί τις

[418]   λέγω λέγων ὅτι προστιθέντες γράμματα καὶ ἐξαιροῦντες σφόδρα ἀλλοιοῦσι τὰς τῶν

[414]   βουλομένων τραγῳδεῖν αὐτά, περιτιθέντων γράμματα καὶ ἐξαιρούντων εὐστομίας ἕνεκα καὶ πανταχῇ

[414]   τὴν τῶν νέων, ὅτι ταχεῖα καὶ ἐξαιφνιδία γίγνεται. (Οἷόνπερ οὖν μεμίμηται

[416]   καὶ τοῦτο φάναι εἶναι. (Ἑρμογένης) Καὶ ἔοικάς γε ὀρθῶς λέγοντι. ἀλλ᾽

[412]   δίκαιον» χαλεπόν. Καὶ γὰρ δὴ καὶ ἔοικε μέχρι μέν του ὁμολογεῖσθαι

[393]   παραπλήσιόν τι εἶναι τῷ Ἀστυάνακτι, καὶ ἔοικεν Ἑλληνικοῖς ταῦτα (τὰ ὀνόματα)

[404]   φερομένων τῶν πραγμάτων τὸ ἐφαπτόμενον καὶ ἐπαφῶν καὶ δυνάμενον ἐπακολουθεῖν σοφία

[424]   ὅσα διάφορα εἴδη ἔχει ἀλλήλων; καὶ (ἐπειδὰν ταῦτα διελώμεθα (τὰ ὄντα)

[436]   λέγων ὡς πάντα κατὰ ταὐτὸν καὶ ἐπὶ ταὐτὸν ἐγίγνετο τὰ ὀνόματα;

[419]   δὲ δὴ ἡδονὴ» καὶ λύπη» καὶ ἐπιθυμία» καὶ τὰ τοιαῦτα, ὦ

[404]   τῶν περὶ τὸ σῶμα κακῶν καὶ ἐπιθυμιῶν, οὐ φιλοσόφου δοκεῖ σοι

[395]   τοῦ ὀνόματος ἐπωνυμία σμικρὸν παρακλίνει καὶ ἐπικεκάλυπται, ὥστε μὴ πᾶσι δηλοῦν

[437]   φανεῖται ταὐτὸν τῇ συνέσει» ταύτῃ καὶ ἐπιστήμῃ» καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσι

[411]   φρόνησιν καὶ σύνεσιν καὶ γνώμην καὶ ἐπιστήμην καὶ τἆλλα δὴ ἃ

[430]   τὴν τοῦ ἀνομοίου δόσιν τε καὶ ἐπιφοράν, οὐκ ὀρθήν, καὶ ψευδῆ

[413]   γάρ μέ φασι πεπύσθαι (ἀκηκοέναι) καὶ ἐπιχειροῦσιν, βουλόμενοι ἀποπιμπλάναι με, ἄλλος

[387]   λέγῃ, πλέον τέ τι ποιήσει καὶ ἐρεῖ· ἂν δὲ μή, ἐξαμαρτήσεταί

[433]   εἰ μέμνησαι ἃ νυνδὴ ἐγὼ καὶ Ἑρμογένης ἐλέγομεν. (Κρατύλος) Ἀλλὰ μέμνημαι.

[440]   εἰς ἀγρόν· προπέμψει δέ σε καὶ (Ἑρμογένης) ὅδε. (Κρατύλος) Ταῦτ᾽ ἔσται,

[413]   ἀκηκοώς, καταγελᾷ μου οὗτος ἀκούσας καὶ ἐρωτᾷ εἰ οὐδὲν δίκαιον οἶμαι

[398]   λεγόμενοι (οἱ ἥρωες ῥήτορές τινες καὶ ἐρωτητικοὶ συμβαίνουσιν, ὥστε ῥητόρων καὶ

[408]   καὶ κυκλεῖ καὶ πολεῖ ἀεί, καὶ ἔστι διπλοῦς, ἀληθής τε καὶ

[431]   Εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει, καὶ ἔστι μὴ ὀρθῶς διανέμειν τὰ

[386]   (ἐστιν) εἰ Πρωταγόρας ἀληθῆ ἔλεγεν καὶ ἔστιν αὕτη ἡ ἀλήθεια, τὸ

[408]   δὲ κάτωθεν τραχὺς καὶ τραγοειδής. Καὶ ἔστιν ἤτοι λόγος ἢ λόγου

[403]   ἐπίσταται λόγους λέγειν ὁ Ἅιδης, καὶ ἔστιν, ὥς γ᾽ ἐκ τοῦ

[431]   Ἐθέλω σοι, ὦ Σώκρατες, συγχωρῆσαι καὶ ἔστω οὕτως. (Σωκράτης) Καλῶς γε

[394]   γε ἕτερα, Ἰατροκλῆς» καὶ Ἀκεσίμβροτος» καὶ ἕτερα ἂν ἴσως συχνὰ εὕροιμεν

[410]   δύο ὀνόματα γεγονέναι, ἐνιαυτόν» τε καὶ (ἔτος, ἐξ ἑνὸς λόγου. (Ἑρμογένης)

[410]   ἂν ὅραι» καλοῖντο. (Ἐνιαυτὸς δὲ καὶ ἔτος κινδυνεύει ἕν τι εἶναι.

[410]   Ὦραι, ὦ Σώκρατες, καὶ ἐνιαυτὸς καὶ ἔτος. (Σωκράτης) Αἱ μὲν δὴ

[404]   οὐ φιλοσόφου δοκεῖ σοι εἶναι καὶ εὖ ἐντεθυμημένου ὅτι οὕτω μὲν

[440]   Σκοπεῖσθαι οὖν χρὴ ἀνδρείως τε καὶ εὖ, καὶ μὴ ῥᾳδίως ἀποδέχεσθαι

[394]   στρατηγόν, οἷον Ἆγις» καὶ Πολέμαρχος» καὶ Εὐπόλεμος» Καὶ ἰατρικά γε ἕτερα,

[419]   βάρει. Χαρὰ» δὲ τῇ διαχύσει καὶ εὐπορίᾳ τῆς ῥοῆς τῆς ψυχῆς

[419]   κερδαλέον» καὶ ἀγαθὸν» καὶ συμφέρον» καὶ εὔπορον» τὸ αὐτὸ φαίνεται, ἑτέροις

[438]   δ᾽ αὖ φαμεν τὰ πράγματα καὶ εὑρεῖν ἀδύνατον εἶναι ἄλλως ἢ

[436]   καὶ βέλτιστον. (Σωκράτης) Πότερον δὲ καὶ εὕρεσιν τῶν ὄντων τὴν αὐτὴν

[436]   τὰ ὀνόματα· ἢ ζητεῖν μὲν καὶ εὑρίσκειν ἕτερον δεῖν τρόπον, μανθάνειν

[436]   (Κρατύλος) Πάντων μάλιστα καὶ ζητεῖν καὶ εὑρίσκειν τὸν αὐτὸν τρόπον τοῦτον

[420]   (ἐπωνομάσθη· ὅτι γὰρ ἱέμενος ῥεῖ καὶ ἐφιέμενος τῶν πραγμάτων, καὶ οὕτω

[393]   κρατεῖ (τε αὐτοῦ καὶ κέκτηται καὶ ἔχει αὐτό. Ἢ οὐδέν σοι

[400]   δυνάμει ταύτῃ ἣ φύσιν ὀχεῖ καὶ ἔχει φυσέχην» ἐπονομάζειν. ἔξεστι δὲ

[400]   καὶ ψυχὴν εἶναι τὴν διακοσμοῦσαν καὶ ἔχουσαν; (Ἑρμογένης) Ἔγωγε. (Σωκράτης) Καλῶς

[419]   Θυμὸς» δὲ ἀπὸ τῆς θύσεως καὶ ζέσεως τῆς ψυχῆς ἔχοι ἂν

[417]   λέγεις. (Σωκράτης) Ἀλλὰ βλαβερόν» γε καὶ ζημιῶδες. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ

[400]   φύσιν παντὸς τοῦ σώματος, ὥστε καὶ ζῆν καὶ περιιέναι, τί σοι

[436]   δὲ τοῦτον; (Κρατύλος) Πάντων μάλιστα καὶ ζητεῖν καὶ εὑρίσκειν τὸν αὐτὸν

[439]   αὐτὰ ἐξ αὑτῶν καὶ μαθητέον καὶ ζητητέον ἢ ἐκ τῶν ὀνομάτων.

[398]   ἂν ἀγαθὸς ᾖ, δαιμόνιον εἶναι καὶ ζῶντα καὶ τελευτήσαντα, καὶ ὀρθῶς

[437]   ὀνόμασιν. Ἔτι τοίνυν ἡ ἀμαθία» καὶ ἡ ἀκολασία» παραπλησία τούτοις φαίνεται·

[415]   δειλία ἂν εἴη· ὥσπερ γε καὶ ἡ ἀπορία κακόν, καὶ πᾶν,

[403]   πάντα ἐς ταὐτόν τι συντείνειν, καὶ ἡ ἀρχὴ τοῦ θεοῦ καὶ

[406]   Τί δὲ ὁ Διόνυσός» τε καὶ ἡ ἀφροδίτη» (Σωκράτης) Μεγάλα, ὦ

[420]   ὄντων, δηλούσῃ προσέοικεν, ὥσπερ γε καὶ ἡ βουλή» πως τὴν βολήν,

[421]   τοῦ ὀνόματος. Τὸ δὲ ὂν» καὶ ἡ οὐσία» ὁμολογεῖ τῷ ἀληθεῖ,

[437]   Εἰ δὲ βούλει, ἡ ἁμαρτία» καὶ ἡ συμφορά, εἰ κατὰ τὸ

[429]   δὲ ἑτέρου τοῦτο τοὔνομα, οὗπερ καὶ ἡ φύσις (ἡ τὸ ὄνομα

[419]   τῷ πάθει ἴσχει τὸ σῶμα. Καὶ ἥ γε ἀνία» τὸ ἐμποδίζον

[408]   καλλωπίζοντες τὸ ὄνομα Ἑρμῆν» καλοῦμεν. (Καὶ ἥ γε Ἶρις ἀπὸ τοῦ

[400]   ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καταφρονήσαιεν ἂν καὶ ἡγήσαιντο φορτικὸν εἶναι· τόδε δὲ

[440]   ἀποδέχεσθαι ἔτι γὰρ νέος εἶ καὶ ἡλικίαν ἔχεις σκεψάμενον δέ, ἐὰν

[400]   καὶ ὁπόθεν χαίρουσιν ὀνομαζόμενοι, ταῦτα καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς καλεῖν, ~ὡς ἄλλο

[439]   εἴς τινα δίνην ἐμπεσόντες κυκῶνται καὶ ἡμᾶς ἐφελκόμενοι προσεμβάλλουσιν. Σκέψαι γάρ,

[424]   (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμᾶς οὕτω δεῖ πρῶτον μὲν

[398]   τεκμήριον δέ μοί ἐστιν ὅτι καὶ ἡμᾶς φησιν σιδηροῦν εἶναι γένος.

[433]   Αἰγίνῃ νύκτωρ περιιόντες ὀψὲ ὁδοῦ, καὶ ἡμεῖς ἐπὶ τὰ πράγματα δόξωμεν

[423]   ἐὰν ἅπερ ἡ μουσικὴ μιμεῖται καὶ ἡμεῖς μιμώμεθα, οὔ μοι δοκοῦμεν

[425]   τὰς μηχανὰς καταφεύγουσι θεοὺς αἴροντες, καὶ ἡμεῖς οὕτως εἰπόντες ἀπαλλαγῶμεν, ὅτι

[424]   δεῖσθαι ἑκάστου φαρμάκου οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς τὰ στοιχεῖα ἐπὶ τὰ

[401]   ἂν καλοῖτο Ἑστία» ἐοίκαμεν γὰρ καὶ ἡμεῖς τὸ παλαιὸν ἐσσίαν» καλεῖν

[425]   διὰ ταῦτα ὀρθῶς ἔχει. Ἆρα (καὶ ἡμῖν κράτιστος οὗτος τῶν λόγων;

[434]   τὸ αὐτὸ τελευτῶντος τοῦ ῥῶ καὶ ἡμῖν τοῦ σῖγμα, ἢ τοῖς

[389]   ἐκεῖνο τὸ εἶδος πρὸς ὅπερ καὶ ἣν κατέαξεν ἐποίει; (Ἑρμογένης) Πρὸς

[404]   Εἶεν· τί δὲ Δήμητρά τε καὶ Ἥραν καὶ Ἀπόλλω καὶ Ἀθηνᾶν

[397]   Δῆλον δὴ ὅτι (δαίμονάς τε καὶ ἥρωας καὶ ἀνθρώπους) δαίμονας. (Σωκράτης)

[402]   καὶ μητέρα Τηθύν· οἶμαι δὲ καὶ Ἡσίοδος. Λέγει δέ που καὶ

[398]   ἥρωες, σμικρὸν παρηγμένον ἐστὶνὀνόματος† χάριν. Καὶ ἤτοι τοῦτο λέγει τοὺς ἥρωας,

[404]   Ἥραν καὶ Ἀπόλλω καὶ Ἀθηνᾶν καὶ Ἥφαιστον καὶ Ἄρη καὶ τοὺς

[391]   οὐκ οἴει αὐτὸν μέγα τι καὶ θαυμάσιον λέγειν ἐν τούτοις περὶ

[408]   τὸ μὲν ἀληθὲς αὐτοῦ λεῖον καὶ θεῖον καὶ ἄνω οἰκοῦν ἐν

[397]   ὁρῶντες πάντα ἀεὶ ἰόντα δρόμῳ καὶ θέοντα, ἀπὸ ταύτης τῆς φύσεως

[394]   οἷον ὅταν ἐξ ἀνδρὸς ἀγαθοῦ καὶ θεοσεβοῦς ἀσεβὴς γένηται, ἆρ᾽ οὐχ

[397]   τίθενται, οἷον Εὐτυχίδην» καὶ Σωσίαν» καὶ Θεόφιλον» καὶ ἄλλα πολλά. Τὰ

[410]   διὰ τὸ ὁρίζειν χειμῶνάς τε καὶ θέρη καὶ πνεύματα καὶ τοὺς

[432]   οἷάπερ τὰ σά, καὶ μαλακότητας (καὶ θερμότητας τὰς αὐτὰς ἀποδοίη, καὶ

[394]   Ἆγις» καὶ Πολέμαρχος» καὶ Εὐπόλεμος» Καὶ ἰατρικά γε ἕτερα, Ἰατροκλῆς» καὶ

[405]   τινὰ μουσικήν τε καὶ μαντικὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ τοξικήν. (Ἑρμογένης) Λέγε

[385]   τῷ αὐτῷ, ἰδίᾳ δὲ ἵππος; Καὶ ἰδίᾳ μὲν αὖ ἄνθρωπος, δημοσίᾳ

[418]   ὅτι γὰρ ἁσμένοις τοῖς (ἀνθρώποις καὶ ἱμείρουσιν ἐκ τοῦ σκότους τὸ

[419]   ἑτέροις ὀνόμασι σημαῖνον τὸ διακοσμοῦν καὶ ἰὸν πανταχοῦ ἐγκεκωμιασμένον, (τὸ δὲ

[416]   ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται. Τὸ γὰρ ἐμποδίζον καὶ ἴσχον τῆς ῥοῆς τὰ ὄντα

[428]   μεμέληκέν τέ μοι περὶ αὐτῶν καὶ ἴσως ἄν σε ποιησαίμην (μαθητήν.

[415]   συγκεκρότηται δὲ καὶ καλεῖται ἀρετή. Καὶ ἴσως με αὖ φήσεις πλάττειν·

[387]   ᾗ ἐπεφύκει ἕκαστον κάεσθαί τε καὶ κάειν καὶ ᾧ ἐπεφύκει; (Ἑρμογένης)

[397]   ὑμῖν συνδοκῇ, ~ἀποδιοπομπησόμεθά τε αὐτὴν καὶ καθαρούμεθα ἐξευρόντες ὅστις τὰ τοιαῦτα

[426]   τῶν πρώτων (ὀνομάτων μάλιστά τε καὶ καθαρώτατα δεῖ ἔχειν ἀποδεῖξαι, ἢ

[386]   ἅπασι καὶ ἀεὶ ἀρετή τε καὶ κακία εἴη. (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις.

[415]   τῶν εἰρημένων ἐλθεῖν· ἀρετὴ» γὰρ καὶ κακία» ὅτι βούλεται τὰ ὀνόματα

[415]   τῆς ἕξεως αἱρετωτάτης, συγκεκρότηται δὲ καὶ καλεῖται ἀρετή. Καὶ ἴσως με

[391]   ποῦ; (Σωκράτης) Πολλαχοῦ· μέγιστα δὲ καὶ κάλλιστα ἐν οἷς διορίζει ἐπὶ

[425]   καὶ ῥημάτων μέγα ἤδη τι καὶ καλὸν καὶ ὅλον συστήσομεν, ὥσπερ

[417]   τὰ περὶ τὸ ἀγαθόν τε καὶ καλόν, συμφέροντά (τε καὶ λυσιτελοῦντα

[398]   χρυσοῦ πεφυκὸς ἀλλ᾽ ἀγαθόν τε καὶ καλόν. τεκμήριον δέ μοί ἐστιν

[384]   καὶ ἔθει τῶν ἐθισάντων τε καὶ καλούντων. Εἰ δέ πῃ ἄλλῃ

[413]   ἥλιον· τοῦτον γὰρ μόνον διαϊόντα καὶ κάοντα ἐπιτροπεύειν τὰ ὄντα. Ἐπειδὰν

[395]   οἷος ἃ δόξειεν αὐτῷ διαπονεῖσθαι καὶ καρτερεῖν τέλος ἐπιτιθεὶς τοῖς δόξασι

[395]   Τροίᾳ μονὴ τοῦ πάθους τε καὶ καρτερίας. Ὅτι οὖν ἀγαστὸς κατὰ

[405]   αὐτὰ πάντα καὶ κατὰ θεοὺς καὶ κατ᾽ ἀνθρώπους· ὥσπερ οὖν τὸν

[395]   Πῶς δή; (Σωκράτης) Οἷόν που καὶ κατ᾽ ἐκείνου λέγεται τοῦ ἀνδρὸς

[427]   Καὶ τἆλλα οὕτω φαίνεται προσβιβάζειν καὶ κατὰ γράμματα καὶ κατὰ συλλαβὰς

[405]   τῇ ἁρμονίᾳ ὁμοπολῶν αὐτὰ πάντα καὶ κατὰ θεοὺς καὶ κατ᾽ ἀνθρώπους·

[427]   φαίνεται προσβιβάζειν καὶ κατὰ γράμματα καὶ κατὰ συλλαβὰς ἑκάστῳ τῶν ὄντων

[401]   καλεῖν τὴν οὐσίαν. Ἔτι δὲ καὶ κατὰ τὰς θυσίας ἄν τις

[429]   ὁ λόγος ἢ κατ᾽ ἐμὲ καὶ κατὰ τὴν ἐμὴν ἡλικίαν, ὦ

[405]   ἡ κάθαρσις καὶ οἱ καθαρμοὶ καὶ κατὰ τὴν ἰατρικὴν καὶ κατὰ

[405]   καθαρμοὶ καὶ κατὰ τὴν ἰατρικὴν καὶ κατὰ τὴν μαντικὴν καὶ αἱ

[405]   ἄνθρωπον καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν· ἢ οὔ;

[407]   βούλει, κατὰ τὸ ἄρρεν τε καὶ κατὰ τὸ ἀνδρεῖον Ἄρης» ἂν

[395]   ἀτειρὲς καὶ (κατὰ τὸ ἄτρεστον καὶ κατὰ τὸ ἀτηρὸν πανταχῇ ὀρθῶς

[395]   Καὶ γὰρ κατὰ τὸ ἀτειρὲς καὶ (κατὰ τὸ ἄτρεστον καὶ κατὰ

[405]   ἄν, καθαρὸν παρέχειν τὸν ἄνθρωπον καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ

[401]   τῆς οὐσίας μετέχον ἔστιν» φαμέν, καὶ κατὰ τοῦτο ὀρθῶς ἂν καλοῖτο

[395]   πᾶς ἂν ἡγήσαιτο τοὔνομα ὀρθῶς καὶ κατὰ φύσιν τεθῆναι εἰ ἀληθῆ

[440]   πράγματα διακεῖσθαι, ὑπὸ ῥεύματός τε καὶ κατάρρου πάντα (τὰ) χρήματα ἔχεσθαι.

[386]   οὐδὲ ὑφ᾽ ἡμῶν ἑλκόμενα ἄνω καὶ κάτω τῷ ἡμετέρῳ φαντάσματι, ἀλλὰ

[393]   γὰρ ὅτι κρατεῖ (τε αὐτοῦ καὶ κέκτηται καὶ ἔχει αὐτό. Ἢ

[417]   (τε καὶ λυσιτελοῦντα καὶ ὠφέλιμα καὶ κερδαλέα καὶ τἀναντία τούτων. (Σωκράτης)

[419]   δέον» καὶ ὠφέλιμον» καὶ λυσιτελοῦν» καὶ κερδαλέον» καὶ ἀγαθὸν» καὶ συμφέρον»

[422]   ἐπεχειροῦμεν ἂν σημαίνειν ταῖς χερσὶ καὶ κεφαλῇ καὶ τῷ ἄλλῳ σώματι;

[409]   ὕδωρ; (Σωκράτης) Τὸ πῦρ» ἀπορῶ· καὶ κινδυνεύει ἤτοι ἡ τοῦ Εὐθύφρονός

[399]   γέ μοι φαίνομαι κομψῶς ἐννενοηκέναι, καὶ κινδυνεύσω, ἐὰν μὴ εὐλαβῶμαι, ἔτι

[434]   ὅτι τὸ ῥῶ τῇ φορᾷ καὶ κινήσει καὶ σκληρότητι προσέοικεν, ἢ

[432]   (καὶ θερμότητας τὰς αὐτὰς ἀποδοίη, καὶ κίνησιν καὶ ψυχὴν καὶ φρόνησιν

[390]   φαύλων ἀνδρῶν οὐδὲ τῶν ἐπιτυχόντων. Καὶ (Κρατύλος) ἀληθῆ λέγει λέγων φύσει

[432]   πράγματα εἴη τοιάδε, οἷον (Κρατύλος) καὶ Κρατύλου εἰκών, εἴ τις θεῶν

[384]   μέντοι ἕτοιμός εἰμι καὶ σοὶ καὶ Κρατύλῳ κοινῇ. Ὅτι δὲ οὔ

[402]   ἄλλων θεῶν προγόνοις Ῥέαν» τε καὶ Κρόνον» ἆρα οἴει ἀπὸ τοῦ

[401]   μετὰ δ᾽ Ἑστίαν δίκαιον Ῥέαν καὶ Κρόνον ἐπισκέψασθαι. Καίτοι τό γε

[408]   ὁ λόγος τὸ πᾶν σημαίνει καὶ κυκλεῖ καὶ πολεῖ ἀεί, καὶ

[418]   τὸ δέον φαίνεται δεσμὸς εἶναι καὶ κώλυμα φορᾶς, ὥσπερ ἀδελφὸν ὂν

[420]   πορείᾳ, ὅτι δύσπορα καὶ τραχέα καὶ λάσια ὄντα ἴσχει τοῦ ἰέναι.

[384]   ποιήσειεν ἂν καὶ ἐμὲ ὁμολογεῖν καὶ λέγειν ἅπερ αὐτὸς λέγει. Εἰ

[432]   μηδὲν ἧττον ὀνομάζεσθαι τὸ πρᾶγμα καὶ λέγεσθαι, ἕως ἂν ὁ τύπος

[387]   πέφυκε τὰ πράγματα λέγειν τε καὶ λέγεσθαι καὶ ᾧ, ταύτῃ καὶ

[404]   δὲ ἐρατή (τις, ὥσπερ οὖν καὶ λέγεται ὁ Ζεὺς αὐτῆς ἐρασθεὶς

[428]   οὖν μοι χρῆναι ἐπανασκέψασθαι τί καὶ λέγω. Τὸ γὰρ ἐξαπατᾶσθαι αὐτὸν

[406]   τοῦ ἤθους ἀλλ᾽ ἥμερόν τε καὶ λεῖον Ληθὼ» (κεκλῆσθαι ὑπὸ τῶν

[412]   γίγνεσθαι· εἶναι δὲ τάχιστον τοῦτο καὶ λεπτότατον. Οὐ γὰρ ἂν δύνασθαι

[399]   ἐστὶ (τὸ) ὄπωπε» καὶ ἀναθρεῖ καὶ λογίζεται τοῦτο ὃ ὄπωπεν. Ἐντεῦθεν

[432]   ἐν λόγῳ· εἰ δὲ ὄνομα, καὶ λόγον ἐν λόγῳ μὴ προσήκοντα

[385]   ψεῦδος καὶ ἀληθὲς λέγειν, εἴπερ καὶ λόγον; (Ἑρμογένης) Πῶς γὰρ οὔ;

[431]   ὀνόματα ἔστιν οὕτω τιθέναι, ἀνάγκη καὶ λόγους· (λόγοι γάρ που, ὡς

[422]   ὡσπερεὶ στοιχεῖα τῶν ἄλλων ἐστὶ καὶ λόγων καὶ ὀνομάτων; ταῦτα γάρ

[419]   (Ἑρμογένης) Τί δὲ δὴ ἡδονὴ» καὶ λύπη» καὶ ἐπιθυμία» καὶ τὰ

[419]   τιθέμενος, ἀλλὰ δέον» καὶ ὠφέλιμον» καὶ λυσιτελοῦν» καὶ κερδαλέον» καὶ ἀγαθὸν»

[417]   τε καὶ καλόν, συμφέροντά (τε καὶ λυσιτελοῦντα καὶ ὠφέλιμα καὶ κερδαλέα

[439]   πολὺ μᾶλλον αὐτὰ ἐξ αὑτῶν καὶ μαθητέον καὶ ζητητέον ἢ ἐκ

[414]   νῦ καὶ> τοῦ ἦτα; (Ἑρμογένης) Καὶ μάλα γε γλίσχρως, ὦ Σώκρατες.

[426]   γὰρ ἂν πᾶσαι ἐκδύσεις εἶεν καὶ μάλα κομψαὶ τῷ μὴ ἐθέλοντι

[386]   σοι ἔδοξαν εἶναι (ἄνθρωποι) (Ἑρμογένης) Καὶ μάλα ὀλίγοι. (Σωκράτης) Ἔδοξαν δ᾽

[386]   πάνυ πονηροὺς εἶναί τινας ἀνθρώπους, καὶ μάλα συχνούς. (Σωκράτης) Τί δέ;

[418]   ἀδελφὸν ὂν τοῦ βλαβεροῦ. (Ἑρμογένης) Καὶ μάλα, ὦ Σώκρατες, οὕτω φαίνεται.

[432]   τοιαῦτα ποιήσειεν οἷάπερ τὰ σά, καὶ μαλακότητας (καὶ θερμότητας τὰς αὐτὰς

[434]   Τὸ δὲ λάβδα τῷ λείῳ καὶ μαλακῷ καὶ οἷς νυνδὴ ἐλέγομεν;

[437]   τὴν ἐπιστήμην, ὡς ἀμφίβολόν (ἐστι) καὶ μᾶλλον ἔοικε σημαίνοντι ὅτι ἵστησιν

[384]   πῃ ἄλλῃ (ἔχει, ἕτοιμος ἔγωγε καὶ μανθάνειν καὶ ἀκούειν οὐ μόνον

[404]   δὲ τὴν τοῦ σώματος πτοίησιν καὶ μανίαν οὐδ᾽ ἂν ὁ Κρόνος

[405]   δηλοῦν τρόπον τινὰ μουσικήν τε καὶ μαντικὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ τοξικήν.

[403]   θεὸς (οὗτος) τέλεος σοφιστής τε καὶ μέγας εὐεργέτης τῶν παρ᾽ αὐτῷ,

[431]   δὲ καὶ προστιθέναι, καὶ πλείω καὶ μείζω· ἢ οὐκ ἔστιν; (Κρατύλος)

[428]   δ᾽ εἶ καὶ ἐμέ. (Σωκράτης) Καὶ μὲν δὴ ἔγωγε καὶ αὐτός,

[396]   ἄρτι οὐκ οἶδ᾽ ὁπόθεν. (Ἑρμογένης) Καὶ μὲν δή, ὦ Σώκρατες, ἀτεχνῶς

[401]   τὰ ὄντα ἰέναι τε πάντα καὶ μένειν οὐδέν· τὸ οὖν αἴτιον

[411]   βέβαιον, ἀλλὰ ῥεῖν καὶ φέρεσθαι καὶ μεστὰ εἶναι πάσης φορᾶς καὶ

[431]   ὅτι τουτί ἐστι σὸν ὄνομα, καὶ μετὰ τοῦτο εἰς τὴν τῆς

[432]   εὖ (κεῖσθαι, τὸ δὲ μή, καὶ μὴ ἀνάγκαζε πάντ᾽ ἔχειν τὰ

[420]   μὲν οὖν ἑκούσιον, τὸ εἶκον καὶ μὴ ἀντιτυποῦν ἀλλ᾽ ὥσπερ λέγω,

[385]   λόγῳ λέγειν τὰ ὄντα τε καὶ μή; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)

[433]   ζήτει τινὰ ἄλλην ὀνόματος ὀρθότητα, καὶ μὴ ὁμολόγει δήλωμα συλλαβαῖς καὶ

[431]   χρώματά τε καὶ σχήματα ἀποδοῦναι, καὶ μὴ πάντα αὖ, ἀλλ᾽ ἔνια

[440]   χρὴ ἀνδρείως τε καὶ εὖ, καὶ μὴ ῥᾳδίως ἀποδέχεσθαι ἔτι γὰρ

[432]   μὴ προσήκοντα τοῖς πράγμασιν ἐπιφέρεσθαι, καὶ μηδὲν ἧττον ὀνομάζεσθαι τὸ πρᾶγμα

[440]   Κρατύλε, εἰ μεταπίπτει πάντα χρήματα καὶ μηδὲν μένει. Εἰ μὲν γὰρ

[416]   λέγει γε αὐτό· ἁρμονίᾳ μόνον καὶ μήκει τοῦ οὖ παρῆκται. (Ἑρμογένης)

[439]   αὐτὸ εὐθὺς γίγνεσθαι καὶ ὑπεξιέναι καὶ μηκέτι οὕτως ἔχειν; (Κρατύλος) Ἀνάγκη.

[414]   Ἔοικέν γε, ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Καὶ μὴν αὐτό γε τὸ θάλλειν»

[384]   ἔχει εἴτε ὡς Κρατύλος. (Ἑρμογένης) Καὶ μὴν ἔγωγε, ὦ Σώκρατες, πολλάκις

[412]   σωτηρία οὗ νυνδὴ ἐσκέμμεθα, (φρονήσεως. Καὶ μὴν ἥ γε ἐπιστήμη μηνύει

[411]   οὐ δεῖ ἡμᾶς προαποστῆναι. (Σωκράτης) Καὶ μήν, νὴ τὸν κύνα, δοκῶ

[420]   πάσης τῆς δυνάμεως ἵμερος» ἐκλήθη. Καὶ μὴν πόθος» αὖ καλεῖται σημαίνων

[411]   (Ἑρμογένης) Οὐ πάνυ ἐνεθυμήθην. (Σωκράτης) Καὶ μὴν πρῶτον μὲν τοῦτο ὃ

[412]   σοφία, ὡς φερομένων τῶν ὄντων. (Καὶ μὴν τό γε ἀγαθόν, τοῦτο

[408]   σοι κεχαρισμένον ἔσται, ἐθέλω. (Ἑρμογένης) Καὶ μὴν χαριῇ. (Σωκράτης) Τί δὴ

[427]   ἄλλο (Κρατύλος) ὅδε λέγει. (Ἑρμογένης) Καὶ μήν, ὦ Σώκρατες, πολλά γέ

[402]   Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσίν» φησιν καὶ μητέρα Τηθύν· οἶμαι δὲ καὶ

[436]   τι εἶναι ἄλλον, τοῦτον δὲ καὶ μόνον καὶ βέλτιστον. (Σωκράτης) Πότερον

[392]   ὀρνέῳ; ἢ τὴν Βατίειάν τε καὶ Μυρίνην, (καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ

[407]   οὖν τὸν Ἑρμῆν» σκέψασθαι τί καὶ νοεῖ τὸ ὄνομα, ἵνα καὶ

[429]   (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν καὶ νομοθέται οἱ μὲν καλλίω τὰ

[431]   ὥσπερ ἐν ταῖς ἄλλαις τέχναις, καὶ νομοθέτης ὁ μὲν ἀγαθός, ὁ

[422]   ὀρθῶς λέγειν. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν καὶ νῦν ἅ γ᾽ ἐρωτᾷς τὰ

[425]   περὶ αὐτῶν εἰκάζομεν, οὕτω δὲ καὶ νῦν αὖ εἰπόντες (ἡμῖν) αὐτοῖς

[399]   Ὀρθῶς γε σὺ πιστεύων· ὡς καὶ νῦν γέ μοι φαίνομαι κομψῶς

[434]   δέοι, καὶ ὀρθῶς ἐδόκεις ἔμοιγε. Καὶ νῦν ἴσως ἀντὶ τοῦ λάβδα

[429]   οἱ λέγοντες, ὦ φίλε Κρατύλε, καὶ νῦν καὶ πάλαι. (Κρατύλος) Πῶς

[416]   παντὸς ὁ τὰ ὀνόματα τιθείς, καὶ νῦν τῷ ἀεὶ ἴσχοντι τὸν

[405]   ἐγίγνετο τῷ χαλεπῷ ὀνόματι. Ὅπερ καὶ νῦν ὑποπτεύοντές τινες διὰ τὸ

[411]   μοι οὐ κακῶς μαντεύεσθαι, ὃ καὶ νυνδὴ ἐνενόησα, ὅτι οἱ πάνυ

[428]   πρόσσω καὶ ὀπίσσω. Καὶ δὴ καὶ νυνὶ ἡμεῖς ἴδωμεν τί ἡμῖν

[411]   γνώμη» παντάπασιν δηλοῖ γονῆς σκέψιν καὶ νώμησιν· τὸ γὰρ νωμᾶν» καὶ

[412]   ἐφάπτεσθαι σημαίνει. Σκοτωδέστερον δὲ τοῦτο καὶ ξενικώτερον· ἀλλὰ δεῖ ἐκ τῶν

[391]   δὲ οὗτοι οἱ σοφισταί, οἷσπερ καὶ ὁ ἀδελφός (σου Καλλίας πολλὰ

[414]   ἡ ἀνδρεία. καὶ τὸ ἄρρεν» καὶ ὁ ἀνὴρ» ἐπὶ παραπλησίῳ τινὶ

[405]   (Σωκράτης) Οὐκοῦν ὁ καθαίρων θεὸς καὶ ὁ ἀπολούων τε καὶ ἀπολύων

[392]   ἐξευρεῖν· ὁ δὲ Σκαμάνδριός τε καὶ ὁ Ἀστυάναξ ἀνθρωπινώτερον διασκέψασθαι, ὡς

[395]   ὄνομα ὁ Ἀγαμέμνων. Ἴσως δὲ καὶ ὁ Ἀτρεὺς» ὀρθῶς ἔχει. Ὅ

[393]   (τὰ ὀνόματα) Ὁ γὰρ ἄναξ» καὶ ὁ Ἕκτωρ» σχεδόν τι ταὐτὸν

[394]   τῶν προσόντων. Οὕτω δὲ ἴσως καὶ ὁ ἐπιστάμενος περὶ ὀνομάτων τὴν

[415]   ἐστιν. Δεσμὸς οὖν ὁ λίαν καὶ ὁ μέγιστος τῆς ψυχῆς ἡ

[394]   ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Ὥσπερ γε καὶ ὁ Ὀρέστης, ὦ Ἑρμόγενες, κινδυνεύει

[407]   νοῦν τε καὶ διάνοιαν πεποιηκέναι, καὶ ὁ τὰ ὀνόματα ποιῶν ἔοικε

[420]   οὐδὲ τυχόντος οὗ τ᾽ ἔβαλλε καὶ ὃ ἐβούλετο καὶ περὶ οὗ

[387]   τρυπᾶν; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ ὃ ἔδει δὴ ὀνομάζειν, ἔδει

[387]   φαμέν, τέμνειν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ ὃ ἔδει κερκίζειν, ἔδει τῳ

[387]   ἔδει κερκίζειν, ἔδει τῳ κερκίζειν; καὶ ὃ ἔδει τρυπᾶν, ἔδει τῳ

[391]   τε οἱ ἄνθρωποι ὀνόματα καλοῦσι καὶ οἱ θεοί. Ἢ οὐκ οἴει

[406]   οὐδὲν κωλύει διελθεῖν· φιλοπαίσμονες γὰρ καὶ οἱ θεοί. Ὅ τε γὰρ

[405]   Πρῶτον μὲν γὰρ ἡ κάθαρσις καὶ οἱ καθαρμοὶ καὶ κατὰ τὴν

[407]   ἐμβριθέστερον, ὦ φίλε. Ἐοίκασι δὴ καὶ οἱ παλαιοὶ τὴν Ἀθηνᾶν νομίζειν

[409]   οἱ Ἕλληνες ὀνόματα ἄλλως τε καὶ οἱ ὑπὸ τοῖς βαρβάροις οἰκοῦντες

[429]   τὰ ζῷα, οἱ δὲ φαυλότερα; καὶ οἰκοδόμοι ὡσαύτως οἱ μὲν καλλίους

[434]   λάβδα τῷ λείῳ καὶ μαλακῷ καὶ οἷς νυνδὴ ἐλέγομεν; (Κρατύλος) Ναί.

[425]   μέγα ἤδη τι καὶ καλὸν καὶ ὅλον συστήσομεν, ὥσπερ ἐκεῖ τὸ

[427]   τὸ ζέον» καὶ τὸ σείεσθαι» καὶ ὅλως σεισμόν. Καὶ ὅταν που

[406]   ὁμοπολοῦντος. Τὰς δὲ Μούσας» τε καὶ ὅλως τὴν μουσικὴν ἀπὸ τοῦ

[402]   ἐπὶ Κρόνου καὶ Ῥέας, ἃ καὶ Ὅμηρος ἔλεγεν. (Ἑρμογένης) Πῶς τοῦτο

[417]   Ὠφέλιμον» δὲ ξενικὸν τοὔνομα, ᾧ καὶ Ὅμηρος πολλαχοῦ κέχρηται, τῷ ὀφέλλειν»

[408]   χρεία ἐστί, τὸ δέ, οἷον καὶ Ὅμηρος πολλαχοῦ λέγει, ἐμήσατό» φησιν,

[392]   (Ἑρμογένης) Ἔοικέ γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ Ὅμηρος τοὺς Τρῶας σοφωτέρους ἡγεῖτο

[435]   ἔθος· ἐκεῖνο γάρ, ὡς ἔοικε, καὶ ὁμοίῳ καὶ ἀνομοίῳ δηλοῖ. Ἐπειδὴ

[433]   ἴσως ἐκ προσηκόντων εἴη γραμμάτων καὶ ὁμοίων, εἴπερ ἔσται εἰκών, ἔχοι

[405]   ἀνθρώπους· ὥσπερ οὖν τὸν ὁμοκέλευθον καὶ ὁμόκοιτιν ἀκόλουθον» καὶ ἄκοιτιν» ἐκαλέσαμεν,

[384]   τις ὀρθότης ὀνόματος ἢ συνθήκη καὶ ὁμολογία. Ἐμοὶ γὰρ δοκεῖ ὅτι

[411]   ῥοῦ νόησις. Εἴη δ᾽ ἂν καὶ ὄνησιν ὑπολαβεῖν φορᾶς· ἀλλ᾽ οὖν

[432]   γράμμα ἐπιφέρειν. Εἰ δὲ γράμμα, καὶ ὄνομα ἐν λόγῳ· εἰ δὲ

[412]   Λακωνικῷ δὲ ἀνδρὶ τῶν εὐδοκίμων καὶ ὄνομα ἦν Σοῦς» τὴν γὰρ

[427]   ἑκάστῳ τῶν ὄντων σημεῖόν τε καὶ ὄνομα ποιῶν ὁ νομοθέτης, ἐκ

[432]   Θαρρῶν τοίνυν, ὦ γενναῖε, ἔα καὶ ὄνομα τὸ μὲν εὖ (κεῖσθαι,

[423]   μίμημα φωνῇ ἐκείνου ὃ μιμεῖται, καὶ ὀνομάζει ὁ μιμούμενος τῇ φωνῇ

[387]   πέφυκε τὰ πράγματα ὀνομάζειν τε καὶ ὀνομάζεσθαι καὶ ᾧ, ἀλλ᾽ οὐχ

[387]   μὲν ἂν πλέον τι ποιοῖμεν καὶ ὀνομάζοιμεν, ἄλλως δὲ οὔ; (Ἑρμογένης)

[421]   οὐκ ὂν» αὖ, ὥς τινες καὶ ὀνομάζουσιν αὐτό, οὐκ ἰόν. (Ἑρμογένης)

[387]   (Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ ὀνομαστέον (ἐστὶν) ᾗ πέφυκε τὰ

[431]   τοῦτο ποιεῖν. Εἰ δὲ ῥήματα καὶ ὀνόματα ἔστιν οὕτω τιθέναι, ἀνάγκη

[434]   (Κρατύλος) Ἄδύνατον. (Σωκράτης) Οὐκοῦν ὡσαύτως καὶ ὀνόματα οὐκ ἄν ποτε ὅμοια

[422]   τῶν ἄλλων ἐστὶ καὶ λόγων καὶ ὀνομάτων; ταῦτα γάρ που οὐκέτι

[428]   τοῦ ποιητοῦ, βλέπειν ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω. Καὶ δὴ καὶ νυνὶ

[400]   ἐστὶν ἡμῖν εὔχεσθαι, οἵτινές τε καὶ ὁπόθεν χαίρουσιν ὀνομαζόμενοι, ταῦτα καὶ

[385]   ὄνομα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἦ καὶ ὁπόσα ἂν φῇ τις ἑκάστῳ

[437]   τὴν ψυχὴν ἢ ὅτι συμπεριφέρεται, καὶ ὀρθότερόν ἐστιν ὥσπερ νῦν αὐτοῦ

[407]   Παλλάδα» μὲν τοίνυν ταύτῃ. (Ἑρμογένης) Καὶ ὀρθῶς γε. ἀλλὰ δὴ τὸ

[437]   δοκεῖ δηλοῦν; ~(Κρατύλος) Πάνυ σφόδρα, καὶ ὀρθῶς γε σημαίνει. (Σωκράτης) Σκοπῶμεν

[398]   εἶναι καὶ ζῶντα καὶ τελευτήσαντα, καὶ ὀρθῶς δαίμονα καλεῖσθαι. (Ἑρμογένης) Καὶ

[434]   καὶ ἐντιθεὶς γράμματα οὗ δέοι, καὶ ὀρθῶς ἐδόκεις ἔμοιγε. Καὶ νῦν

[387]   καὶ πλέον τι ἡμῖν ἔσται καὶ ὀρθῶς πράξομεν τοῦτο, ἐὰν δὲ

[402]   καὶ Ἡσίοδος. Λέγει δέ που καὶ Ὀρφεὺς ὅτι Ὠκεανὸς πρῶτος καλλίρροος

[407]   (χερσὶν πάλλειν» τε καὶ πάλλεσθαι» καὶ ὀρχεῖν καὶ ὀρχεῖσθαι καλοῦμεν. (Ἑρμογένης)

[407]   τε καὶ πάλλεσθαι» καὶ ὀρχεῖν καὶ ὀρχεῖσθαι καλοῦμεν. (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν

[416]   διάνοια; (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ ὅσα μὲν ἂν νοῦς τε

[394]   τὰ τῶν ἰατρῶν φάρμακα χρώμασιν καὶ ὀσμαῖς πεποικιλμένα ἄλλα φαίνεται τὰ

[427]   τὸ σείεσθαι» καὶ ὅλως σεισμόν. Καὶ ὅταν που τὸ φυσῶδες μιμῆται,

[401]   οὐσία Ἑστία» καλεῖσθαι ἔχει λόγον, καὶ ὅτι γε αὖ ἡμεῖς τὸ

[403]   ἀποθάνῃ, ἀεὶ ἐκεῖ ἐστιν, φοβοῦνται, καὶ ὅτι ἡ ψυχὴ γυμνὴ τοῦ

[409]   εἱλεῖν ἰών, ἐοίκοι δ᾽ ἂν καὶ ὅτι ποικίλλει ἰὼν τὰ γιγνόμενα

[438]   θέσθαι ἢ νομοθέτας εἶναι, πρὶν καὶ ὁτιοῦν ὄνομα κεῖσθαί τε καὶ

[425]   δὲ συνείρειν μὴ φαῦλον ᾖ καὶ οὐ καθ᾽ ὁδόν, ὦ φίλε

[390]   (τὰ ὀνόματα εἶναι τοῖς πράγμασι, καὶ οὐ πάντα δημιουργὸν ὀνομάτων εἶναι,

[391]   ὀρθότητα ἔχον εἶναι τὸ ὄνομα καὶ οὐ (παντὸς ἀνδρὸς ἐπίστασθαι (καλῶς)

[433]   εἰκών, ἔχοι δ᾽ ἄν τι καὶ οὐ προσῆκον, δι᾽ ὃ οὐκ

[383]   ἑκάστῳ τῶν ὄντων φύσει πεφυκυῖαν, καὶ οὐ τοῦτο εἶναι ὄνομα ὃ

[438]   ἡμῖν καὶ τῇδε ὁμολογεῖς εἴτε καὶ οὐ. Φέρε τοὺς τὰ ὀνόματα

[424]   ὥστε ἀπομιμεῖσθαι τὴν οὐσίαν, εἴτε καὶ οὔ; (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν.

[440]   Κρατύλε, οὕτως ἔχει, ἴσως δὲ καὶ οὔ. Σκοπεῖσθαι οὖν χρὴ ἀνδρείως

[407]   σε περὶ Ἑρμοῦ, ἐπειδή με καὶ οὔ φησιν (Κρατύλος) Ἑρμογένη εἶναι.

[420]   ἐβούλετο καὶ περὶ οὗ ἐβουλεύετο καὶ οὗ ἐφίετο. (Ἑρμογένης) Ταῦτα ἤδη

[421]   νυνὶ βαρβαρικῆς μηδὲν διαφέρει. (Ἑρμογένης) Καὶ οὐδέν γε ἀπὸ τρόπου λέγεις.

[400]   ἐκτείσῃ τὰ ὀφειλόμενα, (τὸ) σῶμα, καὶ οὐδὲν δεῖν παράγειν οὐδ᾽ ἓν

[422]   ὀνόματος καὶ πρώτου καὶ ὑστάτου, καὶ οὐδὲν διαφέρει τῷ ὄνομα εἶναι

[402]   που Ἡράκλειτος ὅτι πάντα χωρεῖ καὶ οὐδὲν μένει, καὶ ποταμοῦ ῥοῇ

[387]   ἂν δὲ μή, ἐξαμαρτήσεταί τε καὶ οὐδὲν ποιήσει; (Ἑρμογένης) Οὕτω μοι

[387]   δὲ παρὰ φύσιν, ἐξαμαρτησόμεθά τε καὶ οὐδὲν πράξομεν; (Ἑρμογένης) Ἔμοιγε δοκεῖ

[413]   τοῦτο· αὐτοκράτορα γὰρ αὐτὸν ὄντα καὶ οὐδενὶ μεμειγμένον πάντα φησὶν αὐτὸν

[440]   μεταπίπτοι εἰς ἄλλο εἶδος γνώσεως καὶ οὐκ ἂν εἴη γνῶσις· εἰ

[432]   γὰρ ἄν που πάντα γένοιτο, καὶ οὐκ ἂν ἔχοι αὐτῶν εἰπεῖν

[432]   ζητεῖν καὶ ὧν νυνδὴ ἐλέγομεν, καὶ οὐκ ἀναγκάζειν, ἐάν τι (ἀπῇ

[403]   εἴπερ τῷ μεγίστῳ δεσμῷ δεῖ, καὶ οὐκ ἀνάγκῃ. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης)

[413]   Σώκρατες, ταῦτα μὲν ἀκηκοέναι του καὶ οὐκ αὐτοσχεδιάζειν. (Σωκράτης) Τί δὲ

[394]   ὀνομάτων τὴν δύναμιν αὐτῶν σκοπεῖ, καὶ οὐκ ἐκπλήττεται εἴ τι πρόσκειται

[394]   φαρμάκων σκοπουμένῳ, τὰ αὐτὰ φαίνεται, καὶ οὐκ ἐκπλήττεται ὑπὸ τῶν προσόντων.

[420]   Ἔρως» δέ, ὅτι εἰσρεῖ ἔξωθεν καὶ οὐκ οἰκεία ἐστὶν ἡ ῥοὴ

[402]   ἐπέσχεν ἡ τῆς θαλάττης φύσις καὶ οὐκέτι εἴασεν προελθεῖν, ἀλλ᾽ ὥσπερ

[413]   με, ἄλλος ἄλλα ἤδη λέγειν, καὶ οὐκέτι συμφωνοῦσιν. Ὁ μὲν γὰρ

[422]   ἐπὶ στοιχείῳ τε ἤδη εἶναι καὶ οὐκέτι τοῦτο ἡμᾶς δεῖν εἰς

[397]   σελήνην καὶ γῆν καὶ ἄστρα καὶ οὐρανόν· ἅτε οὖν αὐτὰ ὁρῶντες

[423]   Τί δὲ δὴ τόδε; οὐ καὶ οὐσία δοκεῖ σοι εἶναι ἑκάστῳ,

[412]   τῆς ψυχῆς τῆς ἀξίας λόγου, καὶ οὔτε ἀπολειπομένης οὔτε προθεούσης· διὸ

[431]   γράμματα μὲν καὶ εἰκόνας ἐργάζεται καὶ οὗτος, ἀλλὰ πονηράς; (Κρατύλος) Ναί.

[398]   τὸ ὄνομα. Λέγει οὖν καλῶς καὶ οὗτος καὶ ἄλλοι ποιηταὶ πολλοὶ

[420]   ῥεῖ καὶ ἐφιέμενος τῶν πραγμάτων, καὶ οὕτω δὴ ἐπισπᾷ σφόδρα τὴν

[387]   τοῖς ἔμπροσθεν μέλλει ὁμολογούμενον εἶναι; καὶ οὕτω μὲν ἂν πλέον τι

[419]   δέον, τἀγαθόν, ὅπερ δὴ ἐπαινεῖ. Καὶ οὕτω οὐκ ἐναντιοῦται αὐτὸς αὑτῷ

[401]   δοκεῖς, ὦ Σώκρατες, μετρίως λέγειν, καὶ οὕτω ποιῶμεν. (Σωκράτης) Ἄλλο τι

[433]   γε, ὦ Σώκρατες, μετρίως λέγειν, καὶ οὕτω τίθεμαι. (Σωκράτης) Ἐπειδὴ τοίνυν

[437]   παντάπασιν ἀκολουθία τοῖς πράγμασι φαίνεται. Καὶ οὕτως, ἃ νομίζομεν ἐπὶ τοῖς

[424]   δυνάμεις διείλοντο, ἔπειτα τῶν συλλαβῶν, καὶ οὕτως ἤδη ἔρχονται ἐπὶ τοὺς

[418]   τῷ δέλτα εὖ μάλα ἐχρῶντο, καὶ οὐχ ἥκιστα (αἱ γυναῖκες, αἵπερ

[400]   τί σοι δοκεῖ ἔχειν τε καὶ ὀχεῖν ἄλλο ἢ ψυχή; (Ἑρμογένης)

[406]   τῶν ὀνομάτων τούτοις (τοῖς θεοῖς καὶ παιδικῶς. Τὸν μὲν οὖν σπουδαῖον

[429]   ὦ φίλε Κρατύλε, καὶ νῦν καὶ πάλαι. (Κρατύλος) Πῶς γὰρ ἄν,

[425]   ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα συντίθενται· καὶ πάλιν ἐκ τῶν ὀνομάτων καὶ

[407]   ἐν ταῖς (χερσὶν πάλλειν» τε καὶ πάλλεσθαι» καὶ ὀρχεῖν καὶ ὀρχεῖσθαι

[414]   τὰ ὀνόματα, πολλὴ εὐπορία ἔσται καὶ πᾶν ἂν παντί τις ὄνομα

[415]   γε καὶ ἡ ἀπορία κακόν, καὶ πᾶν, ὡς ἔοικεν, ὅτι ἂν

[431]   ἔστιν ὥσπερ ἐν τοῖς ζωγραφήμασιν καὶ πάντα τὰ προσήκοντα χρώματά τε

[414]   γράμματα καὶ ἐξαιρούντων εὐστομίας ἕνεκα καὶ πανταχῇ στρεφόντων, καὶ ὑπὸ καλλωπισμοῦ

[419]   λύπης κεκλημένῃ ἔοικεν. Ἀχθηδὼν» δὲ καὶ παντὶ δῆλον ἀπεικασμένον τὸ ὄνομα

[434]   ὁ τρόπος ἀρέσκει; ~(Κρατύλος) Ὅλῳ καὶ παντὶ διαφέρει, ὦ Σώκρατες, τὸ

[411]   αὐτοῖς φαίνεται περιφέρεσθαι τὰ πράγματα καὶ πάντως (φέρεσθαι. Αἰτιῶνται δὴ οὐ

[400]   μὲν καὶ σμικρόν (τις παρακλίνῃ, καὶ πάνυ. Καὶ γὰρ σῆμά τινές

[384]   οὐ μόνον παρὰ Κρατύλου, ἀλλὰ καὶ παρ᾽ ἄλλου ὁτουοῦν. ~(Σωκράτης) Ἴσως

[428]   αὐτός τε ἐσκέφθαι τὰ τοιαῦτα καὶ παρ᾽ ἄλλων μεμαθηκέναι. Ἐὰν οὖν

[391]   ἀρέσκει, παρ᾽ Ὁμήρου χρὴ (μανθάνειν καὶ παρὰ τῶν ἄλλων ποιητῶν. (Ἑρμογένης)

[396]   ἕωθεν γὰρ πολλὰ αὐτῷ συνῆ καὶ παρεῖχον τὰ ὦτα. Κινδυνεύει οὖν

[417]   ἄν τι ἐπιχειρῇ τέλος ἐγγίγνεσθαι, καὶ παρέχει ἄπαυστον καὶ ἀθάνατον αὐτήν,

[395]   Ἱπποδαμείας γάμον. Τῷ δὲ Ταντάλῳ καὶ πᾶς ἂν ἡγήσαιτο τοὔνομα ὀρθῶς

[417]   φορὰν τοῦ φέρεσθαι στῆναί τε καὶ παύσασθαι, ἀλλ᾽ ἀεὶ λύει αὐτῆς

[428]   θαμὰ μεταστρέφεσθαι ἐπὶ τὰ προειρημένα, καὶ πειρᾶσθαι, τὸ ἐκείνου τοῦ ποιητοῦ,

[394]   μοι δοκεῖς λέγειν. ~(Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ περὶ βασιλέως ὁ αὐτὸς λόγος;

[388]   Πάνυ γε. (Σωκράτης) Ἔχεις δὴ καὶ περὶ ὀνόματος οὕτως εἰπεῖν; ὀργάνῳ

[420]   τ᾽ ἔβαλλε καὶ ὃ ἐβούλετο καὶ περὶ οὗ ἐβουλεύετο καὶ οὗ

[404]   Φερρέφατταν» αὐτὴν καλεῖν. ταὐτὸν δὲ καὶ περὶ τὸν (Ἀπόλλω, ὅπερ λέγω,

[405]   καὶ ἐνταῦθα τὴν ὁμοῦ πόλησιν καὶ περὶ τὸν οὐρανόν, οὓς δὴ

[400]   τῶν θεῶν τῶν ὀνομάτων, οἷον καὶ περὶ τοῦ Διὸς» νυνδὴ ἔλεγες,

[388]   διακρίνομεν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ περὶ τρυπάνου ἕξεις οὕτως εἰπεῖν

[389]   ἔργον ἕκαστον; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ περὶ τῶν ἄλλων δὴ ὀργάνων

[388]   περὶ τρυπάνου ἕξεις οὕτως εἰπεῖν καὶ περὶ τῶν ἄλλων; (Ἑρμογένης) Πάνυ

[400]   τοῦ σώματος, ὥστε καὶ ζῆν καὶ περιιέναι, τί σοι δοκεῖ ἔχειν

[397]   κείμενα περὶ τὰ ἀεὶ ὄντα καὶ πεφυκότα. Ἐσπουδάσθαι γὰρ ἐνταῦθα (μάλιστα

[431]   ἐλλείπειν, ἔνια δὲ καὶ προστιθέναι, καὶ πλείω καὶ μείζω· ἢ οὐκ

[387]   καὶ ᾧ πέφυκε, τεμοῦμέν τε καὶ πλέον τι ἡμῖν ἔσται καὶ

[410]   ὁρίζειν χειμῶνάς τε καὶ θέρη καὶ πνεύματα καὶ τοὺς καρποὺς τοὺς

[417]   ἔστι δὲ τοῦτο τοῦ αὔξειν καὶ ποιεῖν ἐπωνυμία. (Ἑρμογένης) Τὰ δὲ

[394]   ἔθετο αὐτῷ τὸ ὄνομα εἴτε καὶ ποιητής τις, τὸ θηριῶδες τῆς

[408]   τὸ πᾶν σημαίνει καὶ κυκλεῖ καὶ πολεῖ ἀεί, καὶ ἔστι διπλοῦς,

[394]   γε αὖ στρατηγόν, οἷον Ἆγις» καὶ Πολέμαρχος» καὶ Εὐπόλεμος» Καὶ ἰατρικά

[415]   ἂν ἐμποδὼν ᾖ τῷ ἰέναι καὶ πορεύεσθαι. Τοῦτ᾽ οὖν φαίνεται τὸ

[402]   πάντα χωρεῖ καὶ οὐδὲν μένει, καὶ ποταμοῦ ῥοῇ ἀπεικάζων τὰ ὄντα

[435]   ὄντων ὃν σὺ λέγεις νῦν, καὶ πότερον ἔστι μὲν καὶ ἄλλος,

[391]   ὦ Σώκρατες, Ὅμηρος περὶ ὀνομάτων, καὶ ποῦ; (Σωκράτης) Πολλαχοῦ· μέγιστα δὲ

[440]   ἀσκέπτως ἔχω, ἀλλά μοι σκοπουμένῳ καὶ (πράγματα ἔχοντι πολὺ μᾶλλον ἐκείνως

[384]   καλῶσιν ἄνθρωποι. ~Καὶ ἐμοῦ ἐρωτῶντος καὶ προθυμουμένου εἰδέναι ὅτι ποτὲ (λέγει,

[402]   σκόπει ὅτι καὶ ἀλλήλοις συμφωνεῖ καὶ πρὸς τὰ τοῦ Ἡρακλείτου πάντα

[430]   ἂν ὀρθῶς λέγοις ἔστι διανεῖμαι καὶ προσενεγκεῖν ταῦτα ἀμφότερα τὰ μιμήματα,

[431]   ἀλλ᾽ ἔνια ἐλλείπειν, ἔνια δὲ καὶ προστιθέναι, καὶ πλείω καὶ μείζω·

[422]   τις ἡ ὀρθότης παντὸς ὀνόματος καὶ πρώτου καὶ ὑστάτου, καὶ οὐδὲν

[408]   γῆς καὶ αἰθέρος καὶ ἀέρος καὶ πυρὸς (καὶ ὕδατος καὶ ὡρῶν

[392]   ἀνθρωπινώτερον διασκέψασθαι, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καὶ ῥᾷον, ἅ φησιν ὀνόματα εἶναι

[402]   λέγοντα, ἀτεχνῶς τὰ ἐπὶ Κρόνου καὶ Ῥέας, ἃ καὶ Ὅμηρος ἔλεγεν.

[436]   παντὸς ἰόντος τε καὶ φερομένου καὶ ῥέοντός φαμεν σημαίνειν ἡμῖν τὴν

[439]   ἔθεντο ὡς ἰόντων ἁπάντων ἀεὶ καὶ ῥεόντων φαίνονται γὰρ ἔμοιγε καὶ

[411]   ὅτι παντάπασιν ὡς φερομένοις τε καὶ ῥέουσι καὶ γιγνομένοις τοῖς πράγμασι

[420]   τοῦ παρόντος εἶναι (ἱμέρου τε καὶ ῥεύματος) ἀλλὰ τοῦ ἄλλοθί που

[431]   τὰ μὴ προσήκοντα, εἴη ἂν καὶ ῥήματα ταὐτὸν τοῦτο ποιεῖν. Εἰ

[425]   καὶ πάλιν ἐκ τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων μέγα ἤδη τι καὶ

[398]   ἥρωας, ἢ ὅτι σοφοὶ ἦσαν καὶ ῥήτορες (καὶ) δεινοὶ καὶ διαλεκτικοί,

[426]   μὲν ἐν αὐτῷ τῷ ῥεῖν» καὶ ῥοῇ» διὰ τούτου τοῦ γράμματος

[411]   Ἡ φρόνησις» φορᾶς γάρ ἐστι καὶ ῥοῦ νόησις. Εἴη δ᾽ ἂν

[439]   αὐτῶν, ποτέρα ἂν εἴη καλλίων καὶ σαφεστέρα ἡ μάθησις; ἐκ τῆς

[439]   ἐστὶν ἐγνωκέναι ἢ κατ᾽ ἐμὲ καὶ σέ· ἀγαπητὸν δὲ καὶ τοῦτο

[392]   μείζω ἐστὶν ἢ κατ᾽ ἐμὲ καὶ σὲ ἐξευρεῖν· ὁ δὲ Σκαμάνδριός

[397]   νῦν πολλοὶ τῶν βαρβάρων, ἥλιον καὶ σελήνην καὶ γῆν καὶ ἄστρα

[408]   κωλύει διελθεῖν, οἷον ἡλίου τε καὶ σελήνης καὶ ἄστρων καὶ γῆς

[434]   ῥῶ τῇ φορᾷ καὶ κινήσει καὶ σκληρότητι προσέοικεν, ἢ οὐ καλῶς;

[428]   καταθείη, προὔργου εἶναι. Εἰ οὖν καὶ σμικρόν τι οἷός τ᾽ εἶ

[400]   δοκεῖ τοῦτό γε· ἂν μὲν καὶ σμικρόν (τις παρακλίνῃ, καὶ πάνυ.

[400]   τόδε δὲ σκόπει ἐὰν ἄρα καὶ σοὶ ἀρέσῃ. (Ἑρμογένης) Λέγε μόνον.

[435]   ἄλλο ἢ αὐτὸς σαυτῷ συνέθου καί σοι γίγνεται ἡ ὀρθότης τοῦ

[384]   τοιούτων· συζητεῖν μέντοι ἕτοιμός εἰμι καὶ σοὶ καὶ Κρατύλῳ κοινῇ. Ὅτι

[422]   ὄνομα εἶναι οὐδὲν αὐτῶν, οἶμαι καὶ σοὶ συνδοκεῖ. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.

[391]   δὲ σκοπουμένοις ἡμῖν, ἐμοί τε καὶ σοί, τοσοῦτον μὲν ἤδη φαίνεται

[398]   καὶ ἐρωτητικοὶ συμβαίνουσιν, ὥστε ῥητόρων καὶ σοφιστῶν γένος γίγνεται τὸ ἡρωικὸν

[406]   Ἱππονίκου, ἐρωτᾷς. Ἀλλὰ ἔστι γὰρ καὶ σπουδαίως εἰρημένος ὁ τρόπος τῶν

[437]   βέβαιον, ὅτι βάσεώς τινός ἐστιν καὶ στάσεως μίμημα ἀλλ᾽ οὐ φορᾶς.

[423]   δὲ φωνῇ τε καὶ γλώττῃ καὶ στόματι βουλόμεθα δηλοῦν, ἆρ᾽ οὐ

[434]   (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Ἤδη τοίνυν καὶ σὺ κοινώνῃ τοῦ λόγου οὗπερ

[420]   ῥώμη, μὴ ἀνιῶμεν αὐτήν· ἀλλὰ καὶ σὺ μὴ ἀνίει, ἀλλὰ ἐρώτα.

[440]   Ταῦτ᾽ ἔσται, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ καὶ σὺ πειρῶ ἔτι ἐννοεῖν ταῦτα

[430]   ἐν τοῖς λόγοις ἐγώ τε καὶ σὺ φίλοι ὄντες, ἀπόδεξαί μου

[423]   ἑκάστου, τὴν οὐσίαν, γράμμασί τε καὶ συλλαβαῖς, ἆρ᾽ οὐκ ἂν δηλοῖ

[425]   οἶμαι φανεῖσθαι, ὦ Ἑρμόγενες, γράμμασι καὶ συλλαβαῖς τὰ πράγματα μεμιμημένα κατάδηλα

[424]   ποιοῦντες ὃ δὴ συλλαβὰς καλοῦσιν, καὶ συλλαβὰς αὖ συντιθέντες, ~(ἐξ ὧν

[432]   γέγονε· τοῦ δὲ ποιοῦ τινος καὶ συμπάσης εἰκόνος μὴ οὐχ αὕτη

[424]   ἕν, οὗ ἂν δοκῇ δεῖν, καὶ σύμπολλα, ποιοῦντες ὃ δὴ συλλαβὰς

[419]   λυσιτελοῦν» καὶ κερδαλέον» καὶ ἀγαθὸν» καὶ συμφέρον» καὶ εὔπορον» τὸ αὐτὸ

[417]   τοῦ τοιούτου πραττόμενα συμφέροντά» τε καὶ σύμφορα» κεκλῆσθαι ἀπὸ τοῦ συμπεριφέρεσθαι

[411]   ἀλλ᾽ ἐπισκεπτέον, ὡς ἔοικε, φρόνησιν καὶ σύνεσιν καὶ γνώμην καὶ ἐπιστήμην

[411]   τὴν ἀρετήν, οἷον φρόνησίς» τε καὶ σύνεσις» καὶ δικαιοσύνη» καὶ τἆλλα

[404]   ἢ τοιοῦτόν τι δι᾽ ὅπερ καὶ σύνεστιν αὐτῇ ὁ Ἅιδης σοφὸς

[435]   ἐᾷς τι (τὴν σὴν ὁμολογίαν καὶ συνθήκην κῦρος ἔχειν τῶν ὀνομάτων

[435]   σου συγχώρησιν θήσω ἀναγκαῖόν που καὶ συνθήκην τι καὶ ἔθος συμβάλλεσθαι

[435]   τὰ ἀνόμοια γράμματα, ἔθους τε καὶ συνθήκης τυχόντα; εἰ δ᾽ ὅτι

[424]   ῥοῆς» τε καὶ τοῦ ἰέναι» καὶ σχέσεως, εἰ τοῖς γράμμασι καὶ

[432]   μὴ μόνον τὸ σὸν χρῶμα καὶ σχῆμα ἀπεικάσειεν ὥσπερ οἱ ζωγράφοι,

[423]   τοῦτο· ἔστι τοῖς πράγμασι φωνὴ καὶ σχῆμα ἑκάστῳ, καὶ χρῶμά γε

[431]   πάντα τὰ προσήκοντα χρώματά τε καὶ σχήματα ἀποδοῦναι, καὶ μὴ πάντα

[423]   ἂν τὰ ἡμέτερα αὐτῶν σώματα καὶ σχήματα ἐποιοῦμεν ἐκείνοις. (Ἑρμογένης) Ἀνάγκη

[383]   ~Κρατύλος. (Ἑρμογένης) Βούλει οὖν καὶ Σωκράτει τῷδε ἀνακοινωσώμεθα τὸν λόγον;

[428]   ποιῆσαι, μὴ ἀπόκαμνε ἀλλ᾽ εὐεργέτει καὶ Σωκράτη τόνδε δίκαιος δ᾽ εἶ

[399]   τι χρῆμα. ψυχὴν» γάρ που καὶ σῶμα» καλοῦμεν τοῦ ἀνθρώπου. (Σωκράτης)

[397]   ὥσπερ εὐχόμενοι τίθενται, οἷον Εὐτυχίδην» καὶ Σωσίαν» καὶ Θεόφιλον» καὶ ἄλλα

[423]   μιμουμένους τούτους καὶ τοὺς ἀλεκτρυόνας καὶ τὰ ἄλλα ζῷα ἀναγκαζοίμεθ᾽ ἂν

[435]   γε δηλοῖ καὶ τὰ ὅμοια καὶ τὰ ἀνόμοια γράμματα, ἔθους τε

[409]   ὦ Σώκρατες. ἀλλὰ τὸν μῆνα καὶ τὰ ἄστρα πῶς λέγεις; (Σωκράτης)

[424]   λέγουσιν οἱ δεινοὶ περὶ τούτων καὶ τὰ αὖ φωνήεντα μὲν οὔ,

[426]   παλαιότητος ἀδύνατον αὐτὰ (ἐπισκέψασθαι, ὥσπερ καὶ τὰ βαρβαρικά; αὗται γὰρ ἂν

[423]   πράγματος· εἰ δὲ τὰ κάτω καὶ τὰ βαρέα, πρὸς τὴν γῆν.

[410]   εἶναι. Τὸ γὰρ τὰ φυόμενα καὶ τὰ γιγνόμενα ἐν μέρει ἕκαστον

[393]   ἂν) τὸ ἔκγονον ἄνθρωπος κλητέος· καὶ τὰ δένδρα ὡσαύτως καὶ τἆλλα

[432]   ἀπεικάσειεν ὥσπερ οἱ ζωγράφοι, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐντὸς πάντα τοιαῦτα ποιήσειεν

[427]   αἰσθόμενος τῆς φωνῆς, τὸ ἔνδον» καὶ τὰ ἐντὸς ὠνόμασεν, ὡς ἀφομοιῶν

[413]   δή· ἴσως γὰρ ἄν σε καὶ τὰ ἐπίλοιπα ἐξαπατήσαιμι ὡς οὐκ

[430]   (Κρατύλος) Πάντων μάλιστα. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ τὰ ζωγραφήματα τρόπον τινὰ ἄλλον

[421]   ~(Ἑρμογένης) Ἐρωτῶ δὴ τὰ μέγιστα καὶ τὰ κάλλιστα, τήν τε ἀλήθειαν»

[396]   μὲν τήμερον εἶναι χρήσασθαι αὐτῇ καὶ τὰ λοιπὰ περὶ τῶν ὀνομάτων

[405]   αἱ τοῖς μαντικοῖς περιθειώσεις τε καὶ τὰ λουτρὰ τὰ ἐν τοῖς

[385]   οὐκ ἀληθῆ; (Ἑρμογένης) Οὔκ, ἀλλὰ καὶ τὰ μόρια. (Σωκράτης) Πότερον δὲ

[435]   ὀνόματος συνθήκη, ἐπειδή γε δηλοῖ καὶ τὰ ὅμοια καὶ τὰ ἀνόμοια

[436]   μέντοι ἀλλὰ (θαυμάζοιμ᾽ ἂν εἰ καὶ τὰ ὀνόματα συμφωνεῖ αὐτὰ αὑτοῖς.

[436]   εἶναι τὰ πράγματα, τοιαῦτα ἐτίθετο καὶ τὰ ὀνόματα, ὥς φαμεν. ἦ

[385]   δὴ ἴδωμεν, ὦ Ἑρμόγενες, πότερον καὶ τὰ ὄντα οὕτως ἔχειν σοι

[440]   κατάρρῳ νοσοῦντες (ἄνθρωποι οὕτως οἴεσθαι καὶ τὰ πράγματα διακεῖσθαι, ὑπὸ ῥεύματός

[388]   Ἆρ᾽ οὐ διδάσκομέν τι ἀλλήλους καὶ τὰ πράγματα διακρίνομεν ᾗ ἔχει;

[435]   ἂν τὰ ὀνόματα εἰδῇ εἴσεται καὶ τὰ πράγματα. (Κρατύλος) Ἀληθέστατα λέγεις.

[435]   ἂν τὰ ὀνόματα ἐπίστηται, ἐπίστασθαι καὶ τὰ πράγματα. (Σωκράτης) Ἴσως γάρ,

[422]   Τοῦτο μὲν ἄρα οὐδὲν ἧττον καὶ τὰ πρῶτα δεῖ ἔχειν καὶ

[425]   ~(ἐξ ὧν τά τε ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα συντίθενται· καὶ πάλιν

[420]   λέγεις ὅτι σκοπῶμεν; (Ἑρμογένης) Δόξα» καὶ τὰ τοιαῦτα πῇ σοι φαίνεται;

[419]   ἡδονὴ» καὶ λύπη» καὶ ἐπιθυμία» καὶ τὰ τοιαῦτα, ὦ Σώκρατες; (Σωκράτης)

[417]   τῆς ψυχῆς μετὰ τῶν πραγμάτων, καὶ τὰ ὑπὸ τοῦ τοιούτου πραττόμενα

[422]   καὶ τὰ πρῶτα δεῖ ἔχειν καὶ τὰ ὕστερα, εἴπερ ὀνόματα ἔσται.

[425]   τά τε πρῶτα ὀνόματα κεῖται καὶ τὰ ὕστερα εἴτε μή, οὕτω

[408]   γὰρ πλεῖστοι οἱ μῦθοί τε καὶ τὰ ψεύδη ἐστίν, περὶ τὸν

[385]   ὃ αὖ σύ. οὕτω δὲ καὶ (ταῖς πόλεσιν ὁρῶ ἰδίᾳ (ἑκάσταις)

[424]   καὶ σχέσεως, εἰ τοῖς γράμμασι καὶ ταῖς συλλαβαῖς (τοῦ ὄντος ἐπιλαμβάνεται

[393]   κλητέος· καὶ τὰ δένδρα ὡσαύτως καὶ τἆλλα ἅπαντα· ἢ οὐ συνδοκεῖ;

[411]   σύνεσιν καὶ γνώμην καὶ ἐπιστήμην καὶ τἆλλα δὴ ἃ φῂς πάντα

[387]   (Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ τἆλλα οὕτω; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.

[427]   αὐτῷ εἰς τὸ ὄνομα ἐνεκέρασεν. Καὶ τἆλλα οὕτω φαίνεται προσβιβάζειν καὶ

[389]   ὑφάσματος, ὡς ἔοικεν, ἑκάστη κερκίς, καὶ τἆλλα οὕτως. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης)

[430]   δὲ τῆς γυναικὸς τῇ γυναικί, καὶ τἆλλα οὕτως; (Κρατύλος) Πάνυ μὲν

[394]   ἀγαθός, καὶ ἐκ καλοῦ καλός, καὶ τἆλλα πάντα οὕτως, ἐξ ἑκάστου

[427]   τὸ λιπαρὸν» καὶ τὸ κολλῶδες» καὶ τἆλλα πάντα τὰ τοιαῦτα. δὲ

[411]   τε καὶ σύνεσις» καὶ δικαιοσύνη» καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα πάντα. (Σωκράτης)

[417]   λυσιτελοῦντα καὶ ὠφέλιμα καὶ κερδαλέα καὶ τἀναντία τούτων. (Σωκράτης) Οὐκοῦν τὸ

[429]   ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐγγίγνεσθαι ὥσπερ καὶ τὰς ἄλλας ἢ μή; βούλομαι

[431]   πάντα καλὰ τὰ γράμματά τε καὶ τὰς εἰκόνας ἀποδίδωσιν, ὁ δὲ

[410]   παρακλίνοντες· καὶ τό γε ὕδωρ» καὶ τὰς κύνας» καὶ ἄλλα πολλά.

[399]   ἐξαιροῦμεν, παρ᾽ ὃ βουλόμεθα ὀνομάζοντες, καὶ τὰς ὀξύτητας μεταβάλλομεν. Οἷον Διὶ

[389]   νομοθέτην ἐκεῖνον εἰς τοὺς φθόγγους καὶ τὰς συλλαβὰς δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι,

[390]   τιθέναι εἴς τε τὰ γράμματα καὶ τὰς συλλαβάς. ~(Ἑρμογένης) Οὐκ ἔχω,

[386]   ἄφρονας; (Ἑρμογένης) Οὐ δῆτα. (Σωκράτης) Καὶ ταῦτά γε, ὡς ἐγᾦμαι, σοὶ

[399]   γὰρ οὔ; (Ἑρμογένης) Πειρώμεθα δὴ καὶ ταῦτα διελεῖν ὥσπερ τὰ ἔμπροσθεν.

[438]   ~(Σωκράτης) Οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν, ὦ φίλε. Καὶ ταῦτα μέν γε αὐτοῦ (ἐάσωμεν,

[401]   καλῶς ἔχειν αὐτὸ ὠσίαν» ὠνομάσθαι. Καὶ ταῦτα (μὲν δὴ ταύτῃ ὡς

[430]   γυναικὸς τῷ ἀνδρί; (Κρατύλος) Ἔστι καὶ ταῦτα. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν αὗται

[407]   ἀμετάστροφον, ὃ δὴ ἄρρατον» καλεῖται, καὶ ταύτῃ ἂν πανταχῇ πολεμικῷ θεῷ

[400]   ἃ ἂν σημαίνῃ ἡ ψυχή, καὶ ταύτῃ σῆμα» ὀρθῶς καλεῖσθαι. Δοκοῦσι

[428]   Πάνυ γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν φῶμεν καὶ ταύτην τέχνην εἶναι καὶ δημιουργοὺς

[429]   τοὺς νομοθέτας. (Σωκράτης) Πότερον οὖν καὶ ταύτην φῶμεν τὴν τέχνην ἐν

[412]   ἦν ὥστε αὐτὸ μηδὲν στέγειν, καὶ τάχιστον ὥστε χρῆσθαι ὥσπερ ἑστῶσι

[392]   (οἶος γάρ σφιν ἔρυτο πόλιν καὶ τείχεα μακρά. διὰ ταῦτα δή,

[399]   ἀναψύχοντος τὸ σῶμα ἀπόλλυταί τε καὶ τελευτᾷ· ὅθεν δή μοι δοκοῦσιν

[398]   ᾖ, δαιμόνιον εἶναι καὶ ζῶντα καὶ τελευτήσαντα, καὶ ὀρθῶς δαίμονα καλεῖσθαι.

[395]   ἡ πατρὶς αὐτοῦ ὅλη ἀνετράπετο, καὶ τελευτήσαντι ἐν Ἅιδου ἡ ὑπὲρ

[395]   ἐγένετο πολλὰ καὶ δεινά, ὧν καὶ τέλος ἡ πατρὶς αὐτοῦ ὅλη

[387]   ἕκαστον τέμνειν τοῦ τέμνειν τε καὶ τέμνεσθαι καὶ ᾧ πέφυκε, τεμοῦμέν

[414]   (Σωκράτης) Ὧν γ᾽ ἔστιν ἓν καὶ τέχνην» ἰδεῖν ὅτι ποτὲ βούλεται

[423]   ἐλέγομεν; πρῶτον αὐτῷ τῷ χρώματι καὶ τῇ φωνῇ οὐκ ἔστιν οὐσία

[438]   τάδε δὲ ἐπισκεψώμεθα εἰ ἡμῖν καὶ τῇδε ὁμολογεῖς εἴτε καὶ οὐ.

[405]   ὑπολαβεῖν (ὥσπερ τὸν ἀκόλουθόν τε καὶ τὴν ἄκοιτιν) ὅτι τὸ ἄλφα

[439]   τε αὐτὴν εἰ καλῶς εἴκασται, καὶ τὴν ἀλήθειαν ἧς ἦν εἰκών,

[440]   ἔχοντος ἀνθρώπου ἐπιτρέψαντα ὀνόμασιν αὑτὸν καὶ τὴν αὑτοῦ ψυχὴν θεραπεύειν, πεπιστευκότα

[439]   τῆς ἀληθείας αὐτήν τε αὐτὴν καὶ τὴν εἰκόνα αὐτῆς εἰ πρεπόντως

[407]   Θεονόην ἐκάλεσεν. Οὐδὲν δὲ ἀπέχει καὶ τὴν ἐν τῷ ἤθει νόησιν

[404]   Φερέπαφα» οὖν διὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν ἐπαφὴν τοῦ φερομένου ἡ

[405]   οὐρανόν, οὓς δὴ πόλους» καλοῦσιν, καὶ (τὴν) περὶ (τὴν ἐν τῇ

[436]   ἀνδρὶ τὸν πολὺν λόγον εἶναι καὶ τὴν πολλὴν σκέψιν εἴτε ὀρθῶς

[414]   ποτὲ βούλεται τὸ ὄνομα· ὥσπερ καὶ τὴν Σφίγγα ἀντὶ φικὸς» σφίγγα»

[438]   οὐκ ἀρτίως ὡμολογοῦμεν νομεθότας εἶναι καὶ τὴν τέχνην τὴν τοῦτο δυναμένην

[400]   Οὐδὲν ἄλλο. (Σωκράτης) Τί δέ; Καὶ τὴν τῶν ἄλλων ἁπάντων φύσιν

[389]   τιθέναι. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ τὴν φύσει κερκίδα ἑκάστῳ πεφυκυῖαν

[406]   ἀπὸ τοῦ μῶσθαι, ὡς ἔοικεν, καὶ τῆς ζητήσεώς τε καὶ φιλοσοφίας

[427]   πρὸς τὴν μίμησιν τοῦ δεσμοῦ» καὶ τῆς στάσεως. Ὅτι δὲ ὀλισθάνει

[426]   ἀπὸ τῆς τοῦ ἦτα μεταβολῆς καὶ τῆς τοῦ νῦ ἐνθέσεως κίνησις»

[396]   ἐμπλῆσαι τῆς δαιμονίας σοφίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς ἐπειλῆφθαι. Δοκεῖ οὖν

[424]   ~(Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν. (Σωκράτης) Καὶ τί ἂν φαίης τὸν τοῦτο

[391]   παρὰ τῶν ἄλλων ποιητῶν. (Ἑρμογένης) Καὶ τί λέγει, ὦ Σώκρατες, Ὅμηρος

[435]   ἡμῖν δύναμιν ἔχει τὰ ὀνόματα καὶ τί φῶμεν αὐτὰ καλὸν ἀπεργάζεσθαι;

[389]   πάντα τὰ ὀνόματα ποιεῖν τε καὶ τίθεσθαι, εἰ μέλλει κύριος εἶναι

[398]   ἀγαθὸς ὢν τελευτήσῃ, μεγάλην μοῖραν καὶ τιμὴν ἔχει καὶ γίγνεται (δαίμων

[428]   μοι φαίνεται ἔχειν, τὸ εἰ καί τις σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ καταθείη,

[408]   Ἑρμῆς, καὶ τὸ ἑρμηνέα εἶναι καὶ τὸ ἄγγελον καὶ τὸ (κλοπικόν

[408]   καὶ τὸ ἀπατηλὸν ἐν λόγοις καὶ τὸ ἀγοραστικόν, περὶ λόγου δύναμίν

[394]   τις, τὸ θηριῶδες τῆς φύσεως καὶ τὸ ἄγριον αὐτοῦ καὶ τὸ

[416]   μὲν ἐῶμεν, τὸ δὲ καλὸν» καὶ (τὸ) αἰσχρὸν» πειρώμεθα ἰδεῖν πῇ

[413]   ὅτι τοῦτό ἐστι τὸ δίκαιον καὶ τὸ αἴτιον δι᾽ ὃ γὰρ

[415]   εἶναι ἀεί, ὥστε τὸ ἀσχέτως καὶ τὸ ἀκωλύτως ἀεὶ ῥέον ἐπωνυμίαν

[405]   καλοῖτο· κατὰ δὲ τὴν μαντικὴν καὶ τὸ ἀληθές τε καὶ τὸ

[421]   αὖ λοιδορούμενον ἥκει τὸ ἰσχόμενον καὶ τὸ ἀναγκαζόμενον ἡσυχάζειν, ἀπείκασται δὲ

[408]   ἄγγελον καὶ τὸ (κλοπικόν τε καὶ τὸ ἀπατηλὸν ἐν λόγοις καὶ

[405]   μαντικὴν καὶ τὸ ἀληθές τε καὶ τὸ ἁπλοῦν ταὐτὸν γάρ ἐστιν

[414]   γὰρ ἂν ἐπῃνεῖτο ἡ ἀνδρεία. καὶ τὸ ἄρρεν» καὶ ὁ ἀνὴρ»

[401]   μένειν οὐδέν· τὸ οὖν αἴτιον καὶ τὸ ἀρχηγὸν αὐτῶν εἶναι τὸ

[403]   ἀπὸ τούτου ἔσχε τὸ ὄνομα. Καὶ τὸ αὖ μὴ ἐθέλειν συνεῖναι

[439]   εἰ δὲ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ τὸ αὐτό ἐστι, πῶς ἂν

[431]   τὰ γράμματα, τό τε ἄλφα καὶ τὸ βῆτα καὶ ἕκαστον τῶν

[420]   ἡ βουλή» πως τὴν βολήν, καὶ τὸ βούλεσθαι» τὸ ἐφίεσθαι σημαίνει

[420]   τὸ βούλεσθαι» τὸ ἐφίεσθαι σημαίνει καὶ τὸ> βουλεύεσθαι» πάντα ταῦτα δόξῃ

[418]   οὕτως. (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Καὶ τό γε ζυγὸν» οἶσθα ὅτι

[404]   τὶ λέγειν, ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Καὶ τό γε ὄνομα ὁ Ἅιδης,

[408]   εὐμήχανός γέ εἰμι λόγου. (Σωκράτης) Καὶ τό γε τὸν Πᾶνα τοῦ

[410]   καλοῦντες Φρύγες σμικρόν τι παρακλίνοντες· καὶ τό γε ὕδωρ» καὶ τὰς

[403]   ὠνόμασται· πρόσκειται δὲ τὸ πεῖ καὶ τὸ δέλτα. Τὸ δὲ Πλούτωνος,

[421]   τὸ ἰὸν» καὶ τὸ ῥέον» καὶ τὸ δοῦν, τίνα ἔχει ὀρθότητα

[414]   τὸ μέτριον οἶμαι δεῖ φυλάττειν καὶ τὸ εἰκὸς σὲ τὸν σοφὸν

[389]   (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν, ὦ βέλτιστε, καὶ τὸ ἑκάστῳ φύσει πεφυκὸς ὄνομα

[420]   διαπερᾶναι, ὅτι τούτοις ἑξῆς ἐστι, καὶ τὸ ἑκούσιον. Τὸ μὲν οὖν

[408]   λόγον τι εἶναι ὁ Ἑρμῆς, καὶ τὸ ἑρμηνέα εἶναι καὶ τὸ

[402]   τε Ποσειδῶ καὶ τὸν Πλούτωνα καὶ τὸ ἕτερον ὄνομα ὃ ὀνομάζουσιν

[427]   αὐτοῖς ὀνομάζων, οἷον τὸ ψυχρὸν» καὶ τὸ ζέον» καὶ τὸ σείεσθαι»

[418]   τοὐναντίον περιέτρεψε μηνύειν τὸ δέον» καὶ τὸ ζημιῶδες, ἀφανίζουσα ὅτι νοεῖ,

[419]   καὶ δοῦν ψεγόμενον. Καὶ δὴ καὶ τὸ ζημιῶδες, ἐὰν κατὰ τὴν

[402]   ἐπικεκρυμμένον ἐστίν. Τὸ γὰρ διαττώμενον καὶ (τὸ ἠθούμενον πηγῆς ἀπείκασμά ἐστιν·

[427]   ἄν. ~Διὰ ταῦτα τὸ (ἰέναι» καὶ τὸ ἵεσθαι» διὰ τοῦ ἰῶτα

[407]   ξενικῶς ἀντὶ τοῦ ἦτα χρησάμενος καὶ τὸ ἰῶτα καὶ τὸ σῖγμα

[416]   λέγεις; (Ἑρμογένης) Οὕτως ἔγωγε. (Σωκράτης) Καὶ τὸ καλοῦν ἄρα καλά; (Ἑρμογένης)

[416]   Οὐκοῦν τὸ καλέσαν τὰ πράγματα καὶ τὸ καλοῦν ταὐτόν ἐστιν τοῦτο,

[408]   ἑρμηνέα εἶναι καὶ τὸ ἄγγελον καὶ τὸ (κλοπικόν τε καὶ τὸ

[427]   τὸ ὀλισθάνειν» καὶ τὸ λιπαρὸν» καὶ τὸ κολλῶδες» καὶ τἆλλα πάντα

[406]   δὲ διὰ> τὸ ἀρτεμὲς φαίνεται καὶ τὸ κόσμιον, διὰ τὴν τῆς

[423]   μέν γ᾽ οἶμαι τὸ ἄνω καὶ τὸ κοῦφον ἐβουλόμεθα δηλοῦν, ᾔρομεν

[434]   ἴσως φορὰν δηλοῦν. (Σωκράτης) Ἦ καὶ τὸ λάβδα ἐγκείμενον; οὐ τὸ

[387]   γε. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν οὐ καὶ τὸ λέγειν μία τις τῶν

[387]   ὀνομάζειν πρᾶξίς (τίς) ἐστιν, εἴπερ καὶ τὸ λέγειν πρᾶξίς τις ἦν

[427]   λεῖα» καὶ αὐτὸ τὸ ὀλισθάνειν» καὶ τὸ λιπαρὸν» καὶ τὸ κολλῶδες»

[417]   καὶ ζημιῶδες. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ τὸ μέν γε βλαβερὸν» τὸ

[418]   ἐκάλουν. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ τὸ μέν γε ζυγὸν» οὐδὲν

[432]   οὗ ὄνομά ἐστιν, ἀλλ᾽ ἔα καὶ τὸ μὴ προσῆκον γράμμα ἐπιφέρειν.

[430]   ἑκάστῳ οἶμαι τὸ προσῆκόν τε καὶ τὸ ὅμοιον ἀποδιδῷ. (Κρατύλος) Ἔμοιγε

[421]   τε ἀλήθειαν» καὶ τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ὂν» καὶ αὐτὸ τοῦτο

[388]   λέγεις. ὄργανον ἄρα τί ἐστι καὶ τὸ ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.

[403]   καὶ ἡ ἀρχὴ τοῦ θεοῦ καὶ τὸ ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πῶς δή;

[430]   σὸν ὄνομα» Ἔστι δέ που καὶ τὸ ὄνομα μίμημα ὥσπερ τὸ

[430]   ἐστιν; (Κρατύλος) Ἔγωγε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ τὸ ὄνομα ὁμολογεῖς μίμημά τι

[387]   (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ τὸ ὀνομάζειν πρᾶξίς (τίς) ἐστιν,

[394]   φύσεως καὶ τὸ ἄγριον αὐτοῦ καὶ τὸ ὀρεινὸν ἐνδεικνύμενος τῷ ὀνόματι.

[421]   ἰῶτα ἀπολαβόν· ἰὸν γὰρ (σημαίνει, καὶ τὸ οὐκ ὂν» αὖ, ὥς

[395]   ἐνεπίμπλη, τὸ ἐγγὺς μόνον ὁρῶν καὶ τὸ παραχρῆμα τοῦτο δ᾽ ἐστὶ

[384]   ὅπῃ ἔχει μαθεῖν· καὶ δὴ καὶ τὸ περὶ τῶν ὀνομάτων οὐ

[437]   σημαίνει ὅτι ἵστησι τὸν ῥοῦν. Καὶ τὸ πιστὸν» ἱστὰν παντάπασι σημαίνει.

[435]   οἷόνπερ τὸ πρᾶγμα (εἴσεται δὴ καὶ τὸ πρᾶγμα, ἐπείπερ ὅμοιον τυγχάνει

[421]   σε ἔροιτο τοῦτο τὸ ἰὸν» καὶ τὸ ῥέον» καὶ τὸ δοῦν,

[427]   τὸ ψυχρὸν» καὶ τὸ ζέον» καὶ τὸ σείεσθαι» καὶ ὅλως σεισμόν.

[407]   ἦτα χρησάμενος καὶ τὸ ἰῶτα καὶ τὸ σῖγμα ἀφελών. Ἴσως δὲ

[434]   Πότερον οὖν τό τε ῥῶ καὶ τὸ σῖγμα ἔοικεν ἀμφότερα τῷ

[434]   ὅμοια τυγχάνει ὄντα τὸ ῥῶ καὶ τὸ σῖγμα, ἢ ᾗ μή;

[411]   καὶ νώμησιν· τὸ γὰρ νωμᾶν» καὶ τὸ σκοπεῖν» ταὐτόν. Εἰ δὲ

[416]   Τὸ οὖν ἰατρικὸν ἰατρικὰ ἐργάζεται καὶ τὸ τεκτονικὸν τεκτονικά; ἢ πῶς

[399]   λέγεις. (Σωκράτης) Τούτων τοίνυν ἓν καὶ τὸ τῶν ἀνθρώπων ὄνομα πέπονθεν,

[409]   (Ἑρμογένης) Τί δὲ τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ; (Σωκράτης) Τὸ πῦρ»

[410]   αὐτῶν. Τὸ μὲν οὖν πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ ταύτῃ (ἀπωθοῦμαι· ὁ

[409]   (Σωκράτης) Τὸ μέν που σέλας» καὶ τὸ φῶς» ταὐτόν. (Ἑρμογένης) Ναί.

[421]   τὰ κάλλιστα, τήν τε ἀλήθειαν» καὶ τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ὂν»

[421]   ἴσως ἄν τι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοιοῦτον αὐτῶν, εἴη δὲ κἂν

[383]   Σωκράτης, ἦ δ᾽ ὅς. Οὐκοῦν καὶ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις πᾶσιν, ὅπερ

[437]   τῇ συνέσει» ταύτῃ καὶ ἐπιστήμῃ» καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσι τοῖς περὶ

[423]   ἔστιν οὐσία τις ἑκατέρῳ αὐτῶν καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ὅσα ἠξίωται

[396]   ἀπεργάζεσθαι. Οὐ γὰρ ἔστιν ἡμῖν καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ὅστις ἐστὶν

[394]   συχνὰ εὕροιμεν ταῖς μὲν συλλαβαῖς καὶ τοῖς γράμμασι διαφωνοῦντα, τῇ δὲ

[403]   τῶν παρ᾽ αὐτῷ, ὅς γε καὶ τοῖς ἐνθάδε τοσαῦτα ἀγαθὰ ἀνίησιν·

[440]   αὑτοῦ ψυχὴν θεραπεύειν, πεπιστευκότα ἐκείνοις καὶ τοῖς θεμένοις αὐτά, διισχυρίζεσθαι ὥς

[430]   τοῖς μιμήμασιν, τοῖς τε ζῴοις καὶ τοῖς ὀνόμασιν, ὀρθήν, ἐπὶ δὲ

[404]   καὶ τοῦτο φοβοῦνται τὸ ὄνομα καὶ τὸν Ἀπόλλω, ὑπὸ ἀπειρίας, ὡς

[390]   τὸν νομοθέτην τόν τε ἐνθάδε καὶ τὸν ἐν τοῖς βαρβάροις, ἕως

[393]   τὸν λέοντος ἔκγονον λέοντα καλεῖν καὶ τὸν ἵππου ἔκγονον ἵππον. Οὔ

[408]   τούτων τὸν τὸ λέγειν τε καὶ τὸν λόγον μησάμενον τὸ δὲ

[390]   γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν οὕτως ἀξιώσεις καὶ τὸν νομοθέτην τόν τε ἐνθάδε

[403]   αὐτῷ τὰ περιόντα ἐκεῖ ἐστιν, καὶ τὸν Πλούτωνα» ἀπὸ τούτου ἔσχε

[402]   αὐτοῦ λέγωμεν, τόν τε Ποσειδῶ καὶ τὸν Πλούτωνα καὶ τὸ ἕτερον

[438]   οὔ; (Κρατύλος) Ἔτι. (Σωκράτης) Ἦ καὶ τὸν τὰ πρῶτα τιθέμενον εἰδότα

[405]   τε καὶ μαντικὴν καὶ ἰατρικὴν καὶ τοξικήν. (Ἑρμογένης) Λέγε δή· ἄτοπον

[423]   οὕτω μιμώμεθα, καίτοι φωνῇ γε καὶ τότε μιμούμεθα· ἔπειτα οὐκ ἐὰν

[385]   ἑκάστῳ ὀνόματα εἶναι, τοσαῦτα ἔσται καὶ τότε ὁπόταν φῇ; (Ἑρμογένης) Οὐ

[393]   τοῦ ἦτα καὶ τοῦ ταῦ καὶ τοῦ ἄλφα προστεθέντων οὐδὲν ἐλύπησεν,

[415]   οὖν τούτοιν σύγκειται, μήκους» τε καὶ τοῦ ἄνειν, τὸ ὄνομα ἡ

[427]   τοῦ ψεῖ καὶ τοῦ σῖγμα καὶ τοῦ ζῆτα, ὅτι πνευματώδη τὰ

[414]   τοῦ νῦ καὶ τοῦ νῦ καὶ> τοῦ ἦτα; (Ἑρμογένης) Καὶ μάλα

[424]   σὺ ἤρου, περὶ ῥοῆς» τε καὶ τοῦ ἰέναι» καὶ σχέσεως, εἰ

[414]   τοῦ χεῖ καὶ τοῦ νῦ καὶ τοῦ νῦ καὶ> τοῦ ἦτα;

[414]   δὲ οὖ μεταξὺ τοῦ χεῖ καὶ τοῦ νῦ καὶ τοῦ νῦ

[393]   τοῦ Ε καὶ τοῦ Υ καὶ τοῦ Ο καὶ τοῦ Ω·

[427]   τοῦ φεῖ καὶ τοῦ ψεῖ καὶ τοῦ σῖγμα καὶ τοῦ ζῆτα,

[427]   δ᾽ αὖ τοῦ δέλτα συμπιέσεως καὶ τοῦ ταῦ καὶ ἀπερείσεως τῆς

[393]   βῆτα» ὁρᾷς ὅτι τοῦ ἦτα καὶ τοῦ ταῦ καὶ τοῦ ἄλφα

[393]   στοιχεῖα, πλὴν τεττάρων, τοῦ Ε καὶ τοῦ Υ καὶ τοῦ Ο

[427]   ὥσπερ γε διὰ τοῦ φεῖ καὶ τοῦ ψεῖ καὶ τοῦ σῖγμα

[393]   τοῦ Υ καὶ τοῦ Ο καὶ τοῦ Ω· τοῖς δ᾽ (ἄλλοις

[433]   συνθῆται ὥσπερ νῦν σύγκειται, ἐάντε καὶ τοὐναντίον ἐπὶ μὲν ᾧ νῦν

[420]   τῆς βολῆς ἀπεικάσματα, ὥσπερ αὖ καὶ τοὐναντίον ἡ ἀβουλία» ἀτυχία δοκεῖ

[418]   φωνὴ ἡμῖν ἡ καλὴ αὑτηὶ καὶ τοὐναντίον περιέτρεψε μηνύειν τὸ δέον»

[430]   Πάνυ μὲν οὖν. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ τοὐναντίον τὴν μὲν τοῦ ἀνδρὸς

[423]   Τοὺς τὰ πρόβατα μιμουμένους τούτους καὶ τοὺς ἀλεκτρυόνας καὶ τὰ ἄλλα

[404]   Ἀθηνᾶν καὶ Ἥφαιστον καὶ Ἄρη καὶ τοὺς ἄλλους θεούς, πῶς λέγομεν;

[403]   Σειρῆνας, (ἀλλὰ κατακεκηλῆσθαι ἐκείνας τε καὶ τοὺς ἄλλους πάντας· οὕτω καλούς

[410]   τε καὶ θέρη καὶ πνεύματα καὶ τοὺς καρποὺς τοὺς ἐκ τῆς

[388]   τί δρῶμεν; οὐ τὴν κρόκην καὶ τοὺς στήμονας συγκεχυμένους διακρίνομεν; (Ἑρμογένης)

[416]   κατάδηλόν μοι (φαίνεται ὃ νοεῖ· καὶ τοῦτο γὰρ τοῖς ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται.

[430]   δὲ ψεῦδος; καὶ γὰρ ἂν καὶ τοῦτο ἐξαρκοῖ. (Κρατύλος) Ψοφεῖν ἔγωγ᾽

[398]   θνητοῦ θεᾶς. Ἐὰν οὖν σκοπῇς καὶ τοῦτο κατὰ τὴν Ἀττικὴν τὴν

[421]   τὰ ῥήματα λεχθῇ, ἐκεῖνα πεύσεται, καὶ τοῦτο μὴ παύσεται ποιῶν, ἆρ᾽

[439]   ἐμὲ καὶ σέ· ἀγαπητὸν δὲ καὶ τοῦτο ὁμολογήσασθαι, ὅτι οὐκ ἐξ

[385]   Οὔκ, ἀλλὰ τοῦτο σμικρότατον. (Σωκράτης) Καὶ τοῦτο (ὄνομα) ἄρα τὸ τοῦ

[435]   Διδάσκειν ἔμοιγε δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, καὶ τοῦτο πάνυ ἁπλοῦν εἶναι, ὃς

[393]   δή; (Σωκράτης) Ὅτι μοι δοκεῖ καὶ τοῦτο παραπλήσιόν τι εἶναι τῷ

[403]   τοῦ σώματος παρ᾽ ἐκεῖνον ἀπέρχεται, καὶ τοῦτο πεφόβηνται· τὰ δ᾽ ἐμοὶ

[430]   ταῦτα φθέγξασθαι. ~(Σωκράτης) Ἀλλ᾽ ἀγαπητὸν καὶ τοῦτο. Πότερον γὰρ ἀληθῆ ἂν

[415]   εἶπον ὀρθῶς ἔχει, ἡ κακία, (καὶ τοῦτο τὸ ὄνομα τὴν ἀρετὴν»

[410]   Εἰκότως γε. ~(Σωκράτης) Ὅρα τοίνυν καὶ τοῦτο τὸ ὄνομα τὸ πῦρ»

[421]   μάσμα ἐστίν. (Ἡ δ᾽ ἀλήθεια, καὶ τοῦτο τοῖς ἄλλοις ἔοικε (συγκεκροτῆσθαι)

[416]   (Σωκράτης) Τὴν τοῦ βαρβαρικόν τι καὶ τοῦτο φάναι εἶναι. (Ἑρμογένης) Καὶ

[404]   ὄνομα. Φερρέφαττα» δέ· πολλοὶ μὲν καὶ τοῦτο φοβοῦνται τὸ ὄνομα καὶ

[392]   καὶ Μυρίνην, (καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ τούτου τοῦ ποιητοῦ καὶ ἄλλων;

[384]   ἔγωγε, ὦ Σώκρατες, πολλάκις δὴ καὶ τούτῳ διαλεχθεὶς καὶ ἄλλοις πολλοῖς,

[416]   καὶ χαλεπὸν συμβαλεῖν. ἐπάγω οὖν καὶ τούτῳ ἐκείνην τὴν μηχανήν. (Ἑρμογένης)

[387]   καὶ λέγεσθαι καὶ ᾧ, ταύτῃ καὶ τούτῳ λέγῃ, πλέον τέ τι

[395]   ἀντ᾽ ἐκείνου Τάνταλον, τοιοῦτόν τι καὶ τούτῳ τὸ ὄνομα ἔοικεν ἐκπορίσαι

[408]   πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ τραχὺ καὶ τραγικόν· ἐνταῦθα γὰρ πλεῖστοι οἱ

[408]   λεῖος, τὰ δὲ κάτωθεν τραχὺς καὶ τραγοειδής. Καὶ ἔστιν ἤτοι λόγος

[420]   τὰ (ἄγκη πορείᾳ, ὅτι δύσπορα καὶ τραχέα καὶ λάσια ὄντα ἴσχει

[408]   ἐν τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ τραχὺ καὶ τραγικόν· ἐνταῦθα γὰρ

[422]   σημαίνειν ταῖς χερσὶ καὶ κεφαλῇ καὶ τῷ ἄλλῳ σώματι; (Ἑρμογένης) Πῶς

[418]   παλαιοὶ οἱ ἡμέτεροι τῷ ἰῶτα καὶ τῷ δέλτα εὖ μάλα ἐχρῶντο,

[394]   εἴη; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ τῷ ἐκ τοῦ εὐσεβοῦς ἄρα

[393]   ἔγωγε. ~(Σωκράτης) Ἀλλ᾽ ἆρα, ὠγαθέ, καὶ τῷ Ἕκτορι αὐτὸς ἔθετο τὸ

[396]   ὂν τὸ ὄνομα, τῷ Διὶ» καὶ τῷ Ζηνί. Τοῦτον δὲ Κρόνου

[427]   αὖ ἄλφα τῷ μεγάλῳ ἀπέδωκε, καὶ τῷ μήκει» τὸ ἦτα, ὅτι

[396]   καθαρὸν νοῦν παραγίγνεσθαι οἱ μετεωρολόγοι, καὶ τῷ οὐρανῷ ὀρθῶς τὸ ὄνομα

[395]   Σώκρατες. (Σωκράτης) Ἔοικεν δέ γε καὶ τῷ πατρὶ αὐτοῦ κατὰ φύσιν

[396]   τύχη τῆς φήμης. ~Φαίνεται δὲ καὶ τῷ πατρὶ αὐτοῦ λεγομένῳ τῷ

[395]   ὄνομα κεῖται. Δοκεῖ δέ μοι καὶ τῷ Πέλοπι τὸ ὄνομα ἐμμέτρως

[409]   ἐπειδὰν ἀνατείλῃ, εἴη δ᾽ ἂν καὶ τῷ περὶ τὴν γῆν ἀεὶ

[435]   τῆς ὁμοιότητος, ἀναγκαῖον δὲ ᾖ καὶ τῷ φορτικῷ τούτῳ προσχρῆσθαι, τῇ

[438]   Σώκρατες. (Σωκράτης) Ὀνομάτων οὖν στασιασάντων, καὶ τῶν μὲν φασκόντων ἑαυτὰ εἶναι

[411]   τὰ ὀνόματα παντὸς μᾶλλον, ὥσπερ καὶ τῶν νῦν οἱ πολλοὶ τῶν

[398]   (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ τῶν νῦν οἴει ἂν φάναι

[440]   τι εἰδότα, καὶ αὑτοῦ τε καὶ τῶν ὄντων καταγιγνώσκειν ὡς οὐδὲν

[408]   αἰθέρος καὶ ἀέρος καὶ πυρὸς (καὶ ὕδατος καὶ ὡρῶν καὶ ἐνιαυτοῦ;

[396]   ὀνομάτων ἐπισκέψασθαι, αὔριον δέ, ἂν καὶ ὑμῖν συνδοκῇ, ~ἀποδιοπομπησόμεθά τε αὐτὴν

[439]   λεγόντων ἄλλο αὐτὸ εὐθὺς γίγνεσθαι καὶ ὑπεξιέναι καὶ μηκέτι οὕτως ἔχειν;

[413]   ἤδη μακρότερα τοῦ προσήκοντος ἐρωτᾶν καὶ ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα (ἅλλεσθαι. Ἱκανῶς

[397]   ὀνομάτων· ἴσως δ᾽ ἔνια αὐτῶν καὶ ὑπὸ θειοτέρας δυνάμεως ἢ τῆς

[414]   εὐστομίας ἕνεκα καὶ πανταχῇ στρεφόντων, καὶ ὑπὸ καλλωπισμοῦ καὶ ὑπὸ χρόνου.

[414]   πανταχῇ στρεφόντων, καὶ ὑπὸ καλλωπισμοῦ καὶ ὑπὸ χρόνου. Ἐπεὶ ἐν τῷ

[422]   ὀρθότης παντὸς ὀνόματος καὶ πρώτου καὶ ὑστάτου, καὶ οὐδὲν διαφέρει τῷ

[396]   ὁρῶσα τὰ ἄνω, ὅθεν δὴ καί φασιν, ὦ Ἑρμόγενες, τὸν καθαρὸν

[411]   εἶναι οὐδὲ βέβαιον, ἀλλὰ ῥεῖν καὶ φέρεσθαι καὶ μεστὰ εἶναι πάσης

[436]   Ὡς τοῦ παντὸς ἰόντος τε καὶ φερομένου καὶ ῥέοντός φαμεν σημαίνειν

[406]   ἔοικεν, καὶ τῆς ζητήσεώς τε καὶ φιλοσοφίας τὸ ὄνομα τοῦτο ἐπωνόμασεν.

[403]   τούτου τοῦ θεοῦ τῆς δυνάμεως καὶ φοβεῖσθαι αὐτὸν οὐκ ἄξιον ὄν>

[403]   ἀιδὲς προσειρῆσθαι τῷ ὀνόματι τούτῳ, καὶ φοβούμενοι τὸ ὄνομα Πλούτωνα» καλοῦσιν

[432]   ἀποδοίη, καὶ κίνησιν καὶ ψυχὴν καὶ φρόνησιν οἵαπερ ἡ παρὰ σοὶ

[416]   τι νὴ Δία ἔμοιγε δοκεῖ καὶ χαλεπὸν συμβαλεῖν. ἐπάγω οὖν καὶ

[391]   τῶν ἐπισταμένων, χρήματα ἐκείνοις τελοῦντα καὶ χάριτας κατατιθέμενον. Εἰσὶ δὲ οὗτοι

[423]   πράγμασι φωνὴ καὶ σχῆμα ἑκάστῳ, καὶ χρῶμά γε πολλοῖς; (Ἑρμογένης) Πάνυ

[423]   δοκεῖ σοι εἶναι ἑκάστῳ, ὥσπερ καὶ χρῶμα καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν;

[385]   εἰπέ· καλεῖς τι ἀληθῆ λέγειν καὶ ψευδῆ; (Ἑρμογένης) Ἔγωγε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν

[430]   τε καὶ ἐπιφοράν, οὐκ ὀρθήν, καὶ ψευδῆ ὅταν ἐπ᾽ ὀνόμασιν ᾖ.

[408]   καὶ ἔστι διπλοῦς, ἀληθής τε καὶ ψευδής. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης)

[400]   φύσιν οὐ πιστεύεις Ἀναξαγόρᾳ νοῦν καὶ ψυχὴν εἶναι τὴν διακοσμοῦσαν καὶ

[432]   τὰς αὐτὰς ἀποδοίη, καὶ κίνησιν καὶ ψυχὴν καὶ φρόνησιν οἵαπερ ἡ

[400]   ἔχει φυσέχην» ἐπονομάζειν. ἔξεστι δὲ καὶ ψυχὴν» κομψευόμενον λέγειν. (Ἑρμογένης) Πάνυ

[387]   πράγματα ὀνομάζειν τε καὶ ὀνομάζεσθαι καὶ ᾧ, ἀλλ᾽ οὐχ ᾗ ἂν

[387]   ἕκαστον ὡς ἂν ἡμεῖς βουλώμεθα καὶ ᾧ ἂν βουληθῶμεν, ἢ ἐὰν

[387]   ἕκαστον κάεσθαί τε καὶ κάειν καὶ ᾧ ἐπεφύκει; (Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα.

[387]   τοῦ τέμνειν τε καὶ τέμνεσθαι καὶ ᾧ πέφυκε, τεμοῦμέν τε καὶ

[387]   πράγματα λέγειν τε καὶ λέγεσθαι καὶ ᾧ, ταύτῃ καὶ τούτῳ λέγῃ,

[432]   ἄλλην χρὴ εἰκόνος ὀρθότητα ζητεῖν καὶ ὧν νυνδὴ ἐλέγομεν, καὶ οὐκ

[408]   ἀέρος καὶ πυρὸς (καὶ ὕδατος καὶ ὡρῶν καὶ ἐνιαυτοῦ; (Σωκράτης) Συχνὰ

[397]   ἥρωας καὶ ἀνθρώπους) δαίμονας. (Σωκράτης) Καὶ ὡς ἀληθῶς, ὦ Ἑρμόγενες, τί

[406]   ὁ καλέσας, τάχα δ᾽ ἂν καὶ ὡς τὸν ἄροτον μισησάσης τὸν

[417]   καλόν, συμφέροντά (τε καὶ λυσιτελοῦντα καὶ ὠφέλιμα καὶ κερδαλέα καὶ τἀναντία

[419]   τὰ ὀνόματα τιθέμενος, ἀλλὰ δέον» καὶ ὠφέλιμον» καὶ λυσιτελοῦν» καὶ κερδαλέον»

[402]   Τὸν Ἡράκλειτόν μοι δοκῶ καθορᾶν παλαί᾽ ἄττα σοφὰ λέγοντα, ἀτεχνῶς τὰ

[436]   ὀνόματα· εἰ δὲ μή, ὅπερ πάλαι ἐγὼ ἔλεγον, οὐδ᾽ ἂν ὀνόματα

[424]   ἔμοιγε δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, ὅπερ πάλαι ζητοῦμεν, οὗτος ἂν εἶναι ὁ

[429]   φίλε Κρατύλε, καὶ νῦν καὶ πάλαι. (Κρατύλος) Πῶς γὰρ ἄν, ὦ

[428]   εἴτε καὶ ἄλλη τις Μοῦσα πάλαι σε ἐνοῦσα ἐλελήθει. (Σωκράτης) Ὠγαθὲ

[428]   Ὠγαθὲ Κρατύλε, θαυμάζω καὶ αὐτὸς πάλαι τὴν ἐμαυτοῦ σοφίαν καὶ ἀπιστῶ.

[403]   Φαίνεται. (Σωκράτης) Οὐκοῦν ἐπιθυμίαι αὖ πολλαί εἰσιν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τῇ

[384]   διαλεχθεὶς καὶ ἄλλοις πολλοῖς, οὐ δύναμαι πεισθῆναι (ὡς ἄλλη τις ὀρθότης

[398]   τῆς φρονήσεως ἐπωνυμίαν. Ταύτῃ οὖν τίθεμαι καὶ ἐγὼ (τὸν δαήμονα) πάντ᾽

[433]   Σώκρατες, μετρίως λέγειν, καὶ οὕτω τίθεμαι. (Σωκράτης) Ἐπειδὴ τοίνυν ταῦτα ἡμῖν

[426]   (Σωκράτης) Ἃ μὲν τοίνυν ἐγὼ ᾔσθημαι περὶ τῶν πρώτων ὀνομάτων πάνυ

[433]   καὶ Ἑρμογένης ἐλέγομεν. (Κρατύλος) Ἀλλὰ μέμνημαι. (Σωκράτης) Καλῶς τοίνυν. Ὅταν γὰρ

[430]   τάχ᾽ ἂν ὀρθῶς λέγοις ἔστι διανεῖμαι καὶ προσενεγκεῖν ταῦτα ἀμφότερα τὰ

[437]   φαίνοιτο τοῖς ἐπὶ τοῖς καλλίστοις. Οἶμαι δὲ καὶ ἄλλα πόλλ᾽ ἄν

[402]   γένεσίν» φησιν καὶ μητέρα Τηθύν· οἶμαι δὲ καὶ Ἡσίοδος. Λέγει δέ

[414]   Ἀληθῆ μέντοι. ἀλλὰ τὸ μέτριον οἶμαι δεῖ φυλάττειν καὶ τὸ εἰκὸς

[423]   ἔχειν. (Σωκράτης) Οὕτω γὰρ ἂν οἶμαι δήλωμά του (σώματος) ἐγίγνετο, (μιμησαμένου,

[433]   ἢ ἄλλως; (Κρατύλος) Οὐδὲν δεῖ οἶμαι διαμάχεσθαι, ὦ Σώκρατες· ἐπεὶ οὐκ

[424]   τι τῶν τοιούτων ὡς ἂν οἶμαι δοκῇ ἑκάστη ἡ εἰκὼν δεῖσθαι

[398]   Τί οὖν δή; (Σωκράτης) Ὅτι οἶμαι ἐγὼ λέγειν αὐτὸν τὸ χρυσοῦν

[424]   ἢ καὶ ἄλλα πολλά. (Ἑρμογένης) Οἶμαι ἔγωγε καὶ ἄλλα. (Σωκράτης) Εἰκὸς

[385]   οὔ· ἢ πάντα; (Ἑρμογένης) Πάντα, οἶμαι ἔγωγε. (Σωκράτης) Ἔστιν οὖν ὅτι

[392]   ἢ τὰς γυναῖκας αὐτῶν; (Ἑρμογένης) Οἶμαι ἔγωγε. (Σωκράτης) Τὸν Ἀστυάνακτα» ἄρα

[413]   καὶ ἐρωτᾷ εἰ οὐδὲν δίκαιον οἶμαι εἶναι ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐπειδὰν

[422]   τῷ ὄνομα εἶναι οὐδὲν αὐτῶν, οἶμαι καὶ σοὶ συνδοκεῖ. (Ἑρμογένης) Πάνυ

[438]   ἢ ἐκ τῶν ὀνομάτων; (Κρατύλος) Οἶμαι μὲν ἐγὼ τὸν ἀληθέστατον λόγον

[438]   ἐτίθεντο, ἐτίθεντο ἢ ἀγνοοῦντες. (Κρατύλος) Οἶμαι μὲν ἐγὼ, ὦ Σώκρατες γιγνώσκοντες.

[402]   ~(Σωκράτης) Γελοῖον μὲν πάνυ εἰπεῖν, οἶμαι μέντοι τινὰ πιθανότητα ἔχον. (Ἑρμογένης)

[393]   μόσχον· οὐδ᾽ ἂν ἐξ ἀνθρώπου οἶμαι μὴ τὸ ἀνθρώπου ἔκγονον γένηται,

[413]   δικαιοσύνην τί ἡμῖν λείπεται; ἀνδρείαν οἶμαι οὔπω διήλθομεν. ἀδικία μὲν γὰρ

[414]   ἐμβεβλῆσθαι τὸ ῥῶ; ἀλλὰ τοιαῦτα οἶμαι ποιοῦσιν οἱ τῆς μὲν (ἀληθείας

[401]   μὰ τὸν Δία οὐδὲ τοῦτο οἶμαι ῥᾴδιον εἶναι. (Σωκράτης) Κινδυνεύουσι γοῦν,

[386]   μὴν οὐδὲ κατ᾽ Εὐθύδημόν γε οἶμαι σοὶ δοκεῖ πᾶσι πάντα ὁμοίως

[426]   τοῦ ῥῶ. Ἑώ< ρα> γὰρ οἶμαι τὴν γλῶτταν ἐν τούτῳ ἥκιστα

[399]   τοίνυν ἐκ τοῦ παραχρῆμα λέγειν, οἶμαί τι τοιοῦτον νοεῖν τοὺς τὴν

[423]   Σώκρατες; ~(Σωκράτης) Εἰ μέν γ᾽ οἶμαι τὸ ἄνω καὶ τὸ κοῦφον

[430]   ἑτέρα. (Σωκράτης) Ἣ ἂν ἑκάστῳ οἶμαι τὸ προσῆκόν τε καὶ τὸ

[410]   πολὺ ἐπιδίδως. (Σωκράτης) Πόρρω ἤδη οἶμαι φαίνομαι σοφίας ἐλαύνειν. (Ἑρμογένης) Πάνυ

[425]   ἔμοιγε δοκεῖ. (Σωκράτης) Γελοῖα μὲν οἶμαι φανεῖσθαι, ὦ Ἑρμόγενες, γράμμασι καὶ

[435]   ἀνομοίου γε ἢ ὃ διανοούμενος φθέγγομαι, εἴπερ τὸ λάβδα ἀνόμοιόν ἐστι

[429]   καὶ τὰς ἄλλας ἢ μή; βούλομαι δὲ λέγειν τὸ τοιόνδε. ζωγράφοι

[420]   θέω. Ἀνάγκην» δ᾽ οὖν ἔτι βούλομαι διαπερᾶναι, ὅτι τούτοις ἑξῆς ἐστι,

[415]   ἄν. ~(Σωκράτης) Καὶ ἐγώ σοι συμβούλομαι, ὦ Ἑρμόγενες. Ἀλλὰ μὴ (λίαν,

[430]   (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν αὗται αἱ διανομαὶ ἀμφότεραι ὀρθαί, ἢ ἡ ἑτέρα;

[399]   ὡς καὶ νῦν γέ μοι φαίνομαι κομψῶς ἐννενοηκέναι, καὶ κινδυνεύσω, ἐὰν

[410]   ἐπιδίδως. (Σωκράτης) Πόρρω ἤδη οἶμαι φαίνομαι σοφίας ἐλαύνειν. (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν

[405]   (Ἑρμογένης) Πῶς δή; ~(Σωκράτης) Ἐγὼ πειράσομαι φράσαι ὅ γέ μοι φαίνεται·

[391]   ἀλήθειαν τὴν Πρωταγόρου ὅλως οὐκ ἀποδέχομαι, τὰ δὲ τῇ τοιαύτῃ ἀληθείᾳ

[415]   ἀκριβολογοῦ, μή μ᾽ ἀπογυιώσῃς μένεος. Ἔρχομαι γὰρ ἐπὶ τὴν κορυφὴν ὧν

[422]   γε δυνάμεως παρ᾽ ἐμοί ἐστιν συνεπισκέψομαι. (Σωκράτης) Ὅτι μὲν τοίνυν μία

[413]   περὶ αὐτοῦ, ταῦτα μὲν πάντα διαπέπυσμαι ἐν ἀπορρήτοις, ὅτι τοῦτό ἐστι

[428]   ἴσως ἄν σε ποιησαίμην (μαθητήν. Φοβοῦμαι μέντοι μὴ τούτου πᾶν τοὐναντίον

[410]   πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ ταύτῃ (ἀπωθοῦμαι· ὁ δὲ δὴ ἀὴρ ἆρά

[434]   ὅτι ἐγώ, ὅταν τοῦτο φθέγγωμαι, διανοοῦμαι ἐκεῖνο, σὺ δὲ γιγνώσκεις ὅτι

[434]   σὺ δὲ γιγνώσκεις ὅτι ἐκεῖνο διανοοῦμαι; οὐ τοῦτο λέγεις; ~(Κρατύλος) Ναί.

[414]   ἐκτὸς δρόμου φερόμενον ἐπειδὰν λείου ἐπιλάβωμαι· ἐπίλοιπα δὲ ἡμῖν ἔτι συχνὰ

[399]   ἐννενοηκέναι, καὶ κινδυνεύσω, ἐὰν μὴ εὐλαβῶμαι, ἔτι τήμερον σοφώτερος τοῦ δέοντος

[434]   ἢ ὅτι ἐγώ, ὅταν τοῦτο φθέγγωμαι, διανοοῦμαι ἐκεῖνο, σὺ δὲ γιγνώσκεις

[431]   λόγους· (λόγοι γάρ που, ὡς ἐγᾦμαι, ἡ τούτων σύνθεσίς ἐστιν· ἢ

[406]   (ἡγούμενοι τεθῆναι ὀρθῶς ἄν, ὡς ἐγᾦμαι, ἡγοίμεθα· τὸ γάρ που ἢ

[386]   (Σωκράτης) Καὶ ταῦτά γε, ὡς ἐγᾦμαι, σοὶ πάνυ δοκεῖ, φρονήσεως οὔσης

[396]   ἐνθουσιῶντες ἐξαίφνης χρησμῳδεῖν. (Σωκράτης) Καὶ αἰτιῶμαί γε, ὦ Ἑρμόγενες, μάλιστα αὐτὴν

[399]   Τί οὖν τὸ μετὰ τοῦτο; ἔρωμαί σε ὃ ἡδέως ἂν πυθοίμην;

[393]   φύλαττε γάρ με μή πῃ παρακρούσωμαί σε. Κατὰ γὰρ τὸν αὐτὸν

[400]   αὐτῶν τὰ ὀνόματα κεῖται; (Σωκράτης) Ναὶ μὰ Δία ἡμεῖς γε, ὦ

[385]   τοῦ ἀληθοῦς λόγου λέγεται; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἀληθές γε, ὡς φῄς.

[435]   σοι γίγνεται παρ᾽ ἐμοῦ; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Ἀπὸ τοῦ ἀνομοίου γε

[424]   σκεψόμενοι, πρότερον δ᾽ οὔ; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμᾶς

[429]   ἐργάζονται, οἱ δὲ αἰσχίους; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν καὶ νομοθέται

[390]   ἆρ᾽ οὐχ ὅσπερ χρήσεται; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν οὐχ ὁ

[389]   κερκίς, καὶ τἆλλα οὕτως. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν, ὦ βέλτιστε,

[436]   ὥς φαμεν. ἦ γάρ; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Εἰ οὖν ἐκεῖνος μὴ

[439]   εἶναι εἰκόνας τῶν πραγμάτων; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Εἰ οὖν ἔστι μὲν

[387]   ἦν περὶ τὰ πράγματα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Εἱ δὲ πράξεις ἐφάνησαν

[423]   ἐκεῖνο ὃ ἐβούλετο δηλῶσαι. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἐπειδὴ δὲ φωνῇ τε

[385]   ὡς οὐκ ἔστιν, ψευδής; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἔστιν ἄρα τοῦτο, λόγῳ

[403]   τῷ μεγίστῳ δεσμῷ κατέχειν. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἔστιν οὖν τις μείζων

[385]   τοῦτό ἐστιν ἑκάστῳ ὄνομα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἦ καὶ ὁπόσα ἂν

[434]   ἐξ ὧν συνθετέον, στοιχεῖα; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Ἤδη τοίνυν καὶ σὺ

[431]   ὁ νομοθέτης» ἦν ὄνομα. (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Ἴσως ἄρα νὴ Δί᾽

[387]   ἔδει τῳ, φαμέν, τέμνειν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ ὃ ἔδει κερκίζειν,

[389]   εἰς τὸ ἔργον ἕκαστον; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ περὶ τῶν ἄλλων

[417]   βλαβερόν» γε καὶ ζημιῶδες. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ τὸ μέν γε

[388]   κερκίς; οὐχ ᾧ κερκίζομεν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Κερκίζοντες δὲ τί δρῶμεν;

[409]   καὶ τὸ φῶς» ταὐτόν. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Νέον δέ που καὶ

[434]   καὶ οἷς νυνδὴ ἐλέγομεν; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Οἶσθα οὖν ὅτι ἐπὶ

[435]   διανοοῦμαι; οὐ τοῦτο λέγεις; ~(Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν εἰ γιγνώσκεις ἐμοῦ

[388]   τοὺς στήμονας συγκεχυμένους διακρίνομεν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ περὶ τρυπάνου

[416]   ἢ ἀνθρώπων ἢ ἀμφότερα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν τὸ καλέσαν τὰ

[431]   ὀνομάτων, ὁ δὲ κακός; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν τούτῳ ὁ νομοθέτης»

[400]   (Σωκράτης) Τὸ σῶμα λέγεις; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Πολλαχῇ μοι δοκεῖ τοῦτό

[387]   τις τῶν πράξεών ἐστιν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Πότερον οὖν ᾗ ἄν

[433]   δεῖ αὐτὸ γράμματα ἔχειν; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Προσήκει δὲ τὰ ὅμοια

[403]   ἐπιθυμίαι αὖ πολλαί εἰσιν; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τῇ μεγίστῃ ἄρα ἐπιθυμίᾳ

[423]   δὲ γραφική· ἦ γάρ; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τί δὲ δὴ τόδε;

[431]   καὶ οὗτος, ἀλλὰ πονηράς; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Τί δὲ ὁ διὰ

[385]   Ἀληθές γε, ὡς φῄς. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τὸ δὲ τοῦ ψεύδους

[390]   δὲ αὐτὸς καὶ ἀποκρίνεσθαι; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τὸν δὲ ἐρωτᾶν καὶ

[402]   τὸν μὲν Δία εἴπομεν. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τοὺς ἀδελφοὺς δὴ αὐτοῦ

[407]   (Σωκράτης) Τὸ τῆς Ἀθηνᾶς; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τοῦτο ἐμβριθέστερον, ὦ φίλε.

[388]   καλῶς δ᾽ ἐστὶ διδασκαλικῶς. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Τῷ τίνος οὖν ἔργῳ

[388]   οὐσίας ὥσπερ κερκὶς ὑφάσματος. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ὑφαντικὸν δέ γε ἡ

[430]   μιμήματα εἶναι πραγμάτων τινῶν; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Φέρε δή ἴσως γὰρ

[399]   ἔπειτ᾽ αὖ τὸ σῶμα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ὠς μὲν τοίνυν ἐκ

[413]   πεπύσθαι (ἀκηκοέναι) καὶ ἐπιχειροῦσιν, βουλόμενοι ἀποπιμπλάναι με, ἄλλος ἄλλα ἤδη λέγειν,

[420]   Ἀνάγκην» δ᾽ οὖν ἔτι βούλομαι διαπερᾶναι, ὅτι τούτοις ἑξῆς ἐστι, καὶ

[398]   καὶ τῶν νῦν οἴει ἂν φάναι αὐτὸν εἴ τις (ἀγαθός ἐστιν

[429]   οὐ δοκεῖ σοι εἶναι ψευδῆ, φάναι δέ; (Κρατύλος) Οὔ μοι δοκεῖ

[440]   (Σωκράτης) Ἀλλ᾽ οὐδὲ γνῶσιν εἶναι φάναι εἰκός, ὦ Κρατύλε, εἰ μεταπίπτει

[416]   τοῦ βαρβαρικόν τι καὶ τοῦτο φάναι εἶναι. (Ἑρμογένης) Καὶ ἔοικάς γε

[429]   τοῦτο αὖ ᾖ, τὸ τοῦτον φάναι Ἑρμογένη εἶναι, εἰ μὴ ἔστιν;

[421]   (Ἑρμογένης) Τὸ ποῖον τοῦτο; (Σωκράτης) Φάναι, ὃ ἂν μὴ γιγνώσκωμεν, βαρβαρικόν

[433]   οὐκ ἀρέσκει γέ με τὸ φάναι ὄνομα μὲν εἶναι, μὴ μέντοι

[429]   (Κρατύλος) Οὔ μοι δοκεῖ οὐδὲ φάναι. (Σωκράτης) Οὐδὲ εἰπεῖν οὐδὲ προσειπεῖν;

[426]   ἀδύνατόν που τῶν γε ὑστέρων εἰδέναι, ἃ ἐξ ἐκείνων ἀνάγκη δηλοῦσθαι

[404]   ἀπὸ τοῦ πάντα τὰ καλὰ εἰδέναι, ἀπὸ τούτου ὑπὸ τοῦ νομοθέτου

[438]   ὄνομα κεῖσθαί τε καὶ ἐκείνους εἰδέναι, εἴπερ μὴ ἔστι τὰ πράγματα

[410]   ῥητέον, εἴπερ βούλει τὸ εἰκὸς εἰδέναι· ΗΟΡΑΙ γάρ εἰσι διὰ τὸ

[391]   τοῦτο χρὴ ζητεῖν, εἴπερ ἐπιθυμεῖς εἰδέναι, ἥτις ποτ᾽ αὖ ἐστιν αὐτοῦ

[384]   ἑκάστοτε. Ἀλλ᾽ ὃ νυνδὴ ἔλεγον, εἰδέναι μὲν τὰ τοιαῦτα χαλεπόν, εἰς

[413]   τοῦτο δὲ οὐ ῥᾴδιόν ἐστιν εἰδέναι. Ὁ δὲ οὐκ αὐτὸ τὸ

[420]   ἣν ἡ ψυχὴ διώκουσα τὸ εἰδέναι ὅπῃ ἔχει τὰ πράγματα πορεύεται,

[384]   ~Καὶ ἐμοῦ ἐρωτῶντος καὶ προθυμουμένου εἰδέναι ὅτι ποτὲ (λέγει, οὔτε ἀποσαφεῖ

[426]   δεῖ ἔχειν ἀποδεῖξαι, ἢ εὖ εἰδέναι ὅτι τά γε ὕστερα ἤδη

[427]   λέγων, ὥστε με μὴ δύνασθαι εἰδέναι πότερον ἑκὼν ἢ ἄκων οὕτως

[391]   (Ἑρμογένης) Ἀλλὰ μὴν ἐπιθυμῶ γε εἰδέναι. (Σωκράτης) Σκόπει τοίνυν. (Ἑρμογένης) Πῶς

[384]   ἂν ἐκώλυέν σε αὐτίκα μάλα εἰδέναι τὴν ἀλήθειαν περὶ ὀνομάτων ὀρθότητος·

[431]   ῥήματα καὶ ὀνόματα ἔστιν οὕτω τιθέναι, ἀνάγκη καὶ λόγους· (λόγοι γάρ

[390]   καὶ δυνάμενον αὐτοῦ τὸ εἶδος τιθέναι εἴς τε τὰ γράμματα καὶ

[389]   εἰς τὸν σίδηρον δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ

[389]   καὶ τὰς συλλαβὰς δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι, καὶ βλέποντα πρὸς αὐτὸ ἐκεῖνο

[414]   δ᾽ αὖ τις ἐάσει καὶ ἐντιθέναι καὶ ἐξαιρεῖν ἅττ᾽ ἂν βούληταί

[427]   τὰ λοιπὰ ἤδη αὐτοῖς τούτοις συντιθέναι ἀπομιμούμενος. Αὕτη (μοι φαίνεται, ὦ

[431]   ἔνια ἐλλείπειν, ἔνια δὲ καὶ προστιθέναι, καὶ πλείω καὶ μείζω· ἢ

[433]   αὖ (τῇ ἀληθείᾳ οὕτω πως ἐληλυθέναι ὀψιαίτερον τοῦ δέοντος, ἢ ζήτει

[422]   φαίνεται τὰ (ἔμπροσθεν εἰς ταῦτα ἀνεληλυθέναι. Εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει,

[426]   Ἡ δὲ στάσις ἀπόφασις τοῦ ἰέναι βούλεται εἶναι, διὰ δὲ τὸν

[415]   Τοῦτ᾽ οὖν φαίνεται τὸ κακῶς ἰέναι δηλοῦν, τὸ ἰσχομένως τε καὶ

[426]   δὲ τοὔνομα τοῦτο δ᾽ ἐστὶν ἰέναι. Εἰ οὖν τις τὸ παλαιὸν

[420]   καὶ λάσια ὄντα ἴσχει τοῦ ἰέναι. Ἐντεῦθεν οὖν ἴσως ἐκλήθη ἀναγκαῖον,

[415]   ἐν ψυχῇ ᾖ, τὸ κακῶς ἰέναι ἐπὶ τὰ πράγματα, μάλιστα τὴν

[419]   γε ἀνία» τὸ ἐμποδίζον τοῦ ἰέναι. Ἡ δὲ ἀλγηδὼν» ξενικόν τι

[415]   ὅτι ἂν ἐμποδὼν ᾖ τῷ ἰέναι καὶ πορεύεσθαι. Τοῦτ᾽ οὖν φαίνεται

[424]   περὶ ῥοῆς» τε καὶ τοῦ ἰέναι» καὶ σχέσεως, εἰ τοῖς γράμμασι

[427]   ἴοι ἄν. ~Διὰ ταῦτα τὸ (ἰέναι» καὶ τὸ ἵεσθαι» διὰ τοῦ

[415]   τῆς κακίας. Τὸ δὲ κακῶς ἰέναι ὅτι ποτ᾽ ἔστιν, δοκεῖ μοι

[412]   δύνασθαι ἄλλως διὰ τοῦ ὄντος ἰέναι παντός, εἰ μὴ λεπτότατόν τε

[401]   Ἡράκλειτον ἂν ἡγοῖντο τὰ ὄντα ἰέναι τε πάντα καὶ μένειν οὐδέν·

[400]   σώματος, ὥστε καὶ ζῆν καὶ περιιέναι, τί σοι δοκεῖ ἔχειν τε

[412]   (τὴν ψυχὴν τοῖς πράγμασι τὸ συνιέναι. Ἀλλὰ μὴν ἥ γε σοφία»

[412]   ὥσπερ συλλογισμὸς εἶναι, ὅταν δὲ συνιέναι λέγῃ, ταὐτὸν παντάπασιν τῷ ἐπίστασθαι

[417]   μοι δοκεῖ, οὐδὲν δεῖ ταῦτα διεξιέναι. (Ἑρμογένης) Ποῖα ταῦτα; (Σωκράτης) Ἀσύμφορον»

[439]   ἄλλο αὐτὸ εὐθὺς γίγνεσθαι καὶ ὑπεξιέναι καὶ μηκέτι οὕτως ἔχειν; (Κρατύλος)

[412]   ἂν τύχωσιν τῶν ἀρχομένων ταχὺ προϊέναι ἐσύθη» φασίν. Λακωνικῷ δὲ ἀνδρὶ

[415]   δέ μοι καὶ ἄλλα πολλὰ ὑπερβεβηκέναι. Ἡ δ᾽ οὖν δειλία τῆς

[428]   τὰ τοιαῦτα καὶ παρ᾽ ἄλλων μεμαθηκέναι. Ἐὰν οὖν λέγῃς τι κάλλιον,

[407]   αὐτὸν νοῦν τε καὶ διάνοιαν πεποιηκέναι, καὶ ὁ τὰ ὀνόματα ποιῶν

[399]   νῦν γέ μοι φαίνομαι κομψῶς ἐννενοηκέναι, καὶ κινδυνεύσω, ἐὰν μὴ εὐλαβῶμαι,

[436]   τὰ ὀνόματα εὑρόντα καὶ ἐκεῖνα ηὑρηκέναι ὧν ἐστι τὰ ὀνόματα· ἢ

[421]   δοκεῖς, ὦ Σώκρατες, ἀνδρείως πάνυ διακεκροτηκέναι· εἰ δέ τίς σε ἔροιτο

[403]   (Σωκράτης) Πολλαχῇ ἔμοιγε δοκοῦσιν ἅνθρωποι διημαρτηκέναι περὶ τούτου τοῦ θεοῦ τῆς

[408]   Ἑρμοῦ ὑός ἐστιν· ἀδελφῷ δὲ ἐοικέναι ἀδελφὸν οὐδὲν θαυμαστόν. Ἀλλ᾽ ὅπερ

[383]   ἀλλὰ ὀρθότητά τινα τῶν (ὀνομάτων πεφυκέναι καὶ Ἕλλησι καὶ βαρβάροις τὴν

[384]   κειμένου) οὐ γὰρ φύσει ἑκάστῳ πεφυκέναι ὄνομα οὐδὲν οὐδενί, ἀλλὰ νόμῳ

[411]   ἀλλὰ αὐτὰ τὰ πράγματα οὕτω πεφυκέναι, οὐδὲν αὐτῶν μόνιμον εἶναι οὐδὲ

[434]   ὄνομα ὅμοιον τῷ πράγματι, ἀναγκαῖον πεφυκέναι τὰ στοιχεῖα ὅμοια τοῖς πράγμασιν,

[439]   τὰ ὄντα, μεῖζον ἴσως ἐστὶν ἐγνωκέναι ἢ κατ᾽ ἐμὲ καὶ σέ·

[396]   αὐτὴν ἀπὸ Εὐθύφρονος τοῦ Προσπαλτίου προσπεπτωκέναι μοι· ἕωθεν γὰρ πολλὰ αὐτῷ

[414]   ἆρά γε, ὦ Ἑρμόγενες, ὅτι τεθηλέναι ποιεῖ ὥσπερ τὰ ἀρδόμενα; (Ἑρμογένης)

[410]   ὂν δίχα, ὥστε δύο ὀνόματα γεγονέναι, ἐνιαυτόν» τε καὶ (ἔτος, ἐξ

[413]   Ἱκανῶς γάρ μέ φασι πεπύσθαι (ἀκηκοέναι) καὶ ἐπιχειροῦσιν, βουλόμενοι ἀποπιμπλάναι με,

[413]   μοι, ὦ Σώκρατες, ταῦτα μὲν ἀκηκοέναι του καὶ οὐκ αὐτοσχεδιάζειν. (Σωκράτης)

[409]   ἡ τοῦ Εὐθύφρονός με μοῦσα ἐπιλελοιπέναι, ἢ τοῦτό τι παγχάλεπον εἶναι.

[395]   τοὔνομα ὀρθῶς καὶ κατὰ φύσιν τεθῆναι εἰ ἀληθῆ τὰ περὶ αὐτὸν

[406]   ἐν τοῖς ὅπλοις ὀρχήσεως (ἡγούμενοι τεθῆναι ὀρθῶς ἄν, ὡς ἐγᾦμαι, ἡγοίμεθα·

[416]   οἴει σὺ εἶναι τὸ αἴτιον κληθῆναι ἑκάστῳ τῶν ὄντων; ἆρ᾽ οὐκ

[439]   γὰρ ἔμοιγε καὶ αὐτῷ οὕτω διανοηθῆναι τὸ δ᾽ εἰ ἔτυχεν, οὐχ

[395]   φόνῳ οὐδὲν οἵου τε γενέσθαι προνοηθῆναι οὐδὲ προϊδεῖν τῶν πόρρω τῶν

[419]   δὲ οὐδὲν προσδεῖται τοῦ διότι ῥηθῆναι· παντὶ γὰρ δῆλον ὅτι ἀπὸ

[436]   ὅτι οὐ σμικρὸς κίνδυνός ἐστιν ἐξαπατηθῆναι; (Κρατύλος) Πῶς; (Σωκράτης) Δῆλον ὅτι

[391]   οὐ ῥᾴδιόν ἐστιν οὕτως ἐξαίφνης πεισθῆναι, ἀλλὰ δοκῶ μοι ὧδε ἂν

[384]   καὶ ἄλλοις πολλοῖς, οὐ δύναμαι πεισθῆναι (ὡς ἄλλη τις ὀρθότης ὀνόματος

[422]   ταῦτα γάρ που οὐκέτι δίκαιον φανῆναι ἐξ ἄλλων ὀνομάτων συγκείμενα, ἃν

[397]   μὲν οὖν τοιαῦτα δοκεῖ μοι χρῆναι ἐᾶν· εἰκὸς δὲ μάλιστα ἡμᾶς

[428]   καὶ ἀπιστῶ. δοκεῖ οὖν μοι χρῆναι ἐπανασκέψασθαι τί καὶ λέγω. Τὸ

[396]   ψυχῆς ἐπειλῆφθαι. Δοκεῖ οὖν μοι (χρῆναι οὑτωσὶ ἡμᾶς ποιῆσαι· τὸ μὲν

[417]   λαβοῦσαν τὴν φορὰν τοῦ φέρεσθαι στῆναί τε καὶ παύσασθαι, ἀλλ᾽ ἀεὶ

[411]   μὲν οὖν οὐ δεῖ ἡμᾶς προαποστῆναι. (Σωκράτης) Καὶ μήν, νὴ τὸν

[415]   τὴν ῥοὴν τῆς ἀγαθῆς ψυχῆς εἶναι ἀεί, ὥστε τὸ ἀσχέτως καὶ

[396]   ὑβριστικὸν μὲν ἄν τις δόξειεν εἶναι ἀκούσαντι ἐξαίφνης, εὔλογον δὲ μεγάλης

[401]   τὰ ὀνόματα τιθέμενοι οὐ φαῦλοι εἶναι ἀλλὰ μετεωρολόγοι καὶ ἀδολέσχαι τινές.

[390]   καὶ οὐ πάντα δημιουργὸν ὀνομάτων εἶναι, ἀλλὰ μόνον ἐκεῖνον τὸν ἀποβλέποντα

[435]   ἔχοι λέγειν τὴν ὁμοιότητα δήλωμα εἶναι, ἀλλὰ τὸ ἔθος· ἐκεῖνο γάρ,

[394]   ἂν τῷ ἰδιωτικῶς ἔχοντι ἕτερα εἶναι ἀλλήλων τὰ αὐτὰ ὄντα· ὥσπερ

[430]   μὲν ἂν φαίης τὸ ὄνομα εἶναι, ἄλλο δὲ ἐκεῖνο οὗ τὸ

[436]   Οὕτως ἔγωγε, οὐ πάνυ τι εἶναι ἄλλον, τοῦτον δὲ καὶ μόνον

[438]   τὰ πράγματα καὶ εὑρεῖν ἀδύνατον εἶναι ἄλλως ἢ τὰ ὀνόματα μαθόντας

[386]   σοὶ δοκεῖ πᾶσι πάντα ὁμοίως εἶναι ἅμα καὶ ἀεί· οὐδὲ γὰρ

[388]   Νομοθέτης δέ σοι δοκεῖ πᾶς εἶναι ἀνὴρ ἢ ὁ τὴν τέχνην

[386]   Πάνυ χρηστοὶ οὔπω σοι ἔδοξαν εἶναι (ἄνθρωποι) (Ἑρμογένης) Καὶ μάλα ὀλίγοι.

[386]   ἔλεγεν λέγων πάντων χρημάτων (μέτρον» εἶναι ἄνθρωπον ὡς ἄρα οἷα μὲν

[396]   προσήκειν φαμὲν ὀνόματι οἵῳ τε εἶναι ἀπεργάζεσθαι. Οὐ γὰρ ἔστιν ἡμῖν

[422]   τὰ ὄντα, εἴπερ μέλλει ὀνόματα εἶναι; ἀπόκριναι δέ μοι τόδε· εἰ

[436]   ὀνόμασι, σκοπῶν οἷον ἕκαστον βούλεται εἶναι, ἆρ᾽ ἐννοεῖς ὅτι οὐ σμικρὸς

[416]   ἀπεργαζομένης, ἃ δὴ καλὰ φάσκοντες εἶναι ἀσπαζόμεθα. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Τί

[438]   ὀνόματα τοῖς πράγμασιν, ὥστε ἀναγκαῖον εἶναι αὐτὰ ὀρθῶς ἔχειν. (Σωκράτης) Εἶτα

[423]   μιμήσεις ἡ τέχνη ἡ ὀνομαστικὴ εἶναι. αὗται μὲν γάρ εἰσιν ἡ

[439]   πολλάκις ὀνειρώττω. Πότερον φῶμέν τι εἶναι αὐτὸ καλὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ

[398]   ὅτι καὶ ἡμᾶς φησιν σιδηροῦν εἶναι γένος. (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης)

[392]   Οὐκ οἴει τοῦτο σεμνόν τι εἶναι γνῶναι, ὅπῃ ποτὲ ὀρθῶς ἔχει

[429]   ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ δοκεῖν κεῖσθαι, εἶναι δὲ ἑτέρου τοῦτο τοὔνομα, οὗπερ

[412]   οὗ πάντα τὰ γιγνόμενα γίγνεσθαι· εἶναι δὲ τάχιστον τοῦτο καὶ λεπτότατον.

[413]   τούτων μὲν πάντων καταγελᾶν φησιν, εἶναι δὲ τὸ δίκαιον ὃ λέγει

[396]   ὀρθῶς (ὀνομάζεσθαι οὗτος ὁ θεὸς εἶναι, δι᾽ ὃν ζῆν ἀεὶ πᾶσι

[421]   τὰ πρῶτα τῶν ὀνομάτων ἀνεύρετα εἶναι· διὰ γὰρ τὸ πανταχῇ στρέφεσθαι

[426]   στάσις ἀπόφασις τοῦ ἰέναι βούλεται εἶναι, διὰ δὲ τὸν καλλωπισμὸν στάσις»

[413]   μὲν γὰρ τίς φησιν τοῦτο εἶναι δίκαιον, τὸν ἥλιον· τοῦτον γὰρ

[433]   συλλαβαῖς καὶ γράμμασι πράγματος ὄνομα εἶναι. Εἰ γὰρ ταῦτα ἀμφότερα ἐρεῖς,

[429]   ᾖ, τὸ τοῦτον φάναι Ἑρμογένη εἶναι, εἰ μὴ ἔστιν; (Κρατύλος) Πῶς

[428]   σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ καταθείη, προὔργου εἶναι. Εἰ οὖν καὶ σμικρόν τι

[438]   τιθέμενον τὰ ὀνόματα ἀναγκαῖον ἔφησθα εἶναι εἰδότα τίθεσθαι οἷς ἐτίθετο. Πότερον

[421]   μὴ γιγνώσκωμεν, βαρβαρικόν τι τοῦτ᾽ (εἶναι. Εἴη μὲν οὖν ἴσως ἄν

[439]   ἐκείνοις ὧν ὀνόματα κεῖται, καὶ εἶναι εἰκόνας τῶν πραγμάτων; (Κρατύλος) Ναί.

[383]   ὅδε, ὦ Σώκρατες, ὀνόματος ὀρθότητα εἶναι ἑκάστῳ τῶν ὄντων φύσει πεφυκυῖαν,

[423]   οὐ καὶ οὐσία δοκεῖ σοι εἶναι ἑκάστῳ, ὥσπερ καὶ χρῶμα καὶ

[385]   φαίνεται, ἰδίᾳ αὐτῶν ἡ οὐσία εἶναι ἑκάστῳ, ~ὥσπερ Πρωταγόρας ἔλεγεν λέγων

[439]   ὡμολογήσαμεν τὰ καλῶς κείμενα ἐοικότα εἶναι ἐκείνοις ὧν ὀνόματα κεῖται, καὶ

[412]   Ὅσοι γὰρ ἡγοῦνται τὸ πᾶν εἶναι ἐν πορείᾳ, τὸ μὲν πολὺ

[413]   ἐρωτᾷ εἰ οὐδὲν δίκαιον οἶμαι εἶναι ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐπειδὰν (ὁ

[413]   ἐπονομαζομένης τῆς ἀνδρείας μάχην δ᾽ εἶναι ἐν τῷ ὄντι, εἴπερ ῥεῖ,

[391]   πολλὰ τελέσας χρήματα σοφὸς δοκεῖ εἶναι. Ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἐγκρατὴς εἶ

[408]   (Κρατύλος) λέγειν τὸ ἐμὲ μὴ εἶναι Ἑρμογένη· οὔκουν εὐμήχανός γέ εἰμι

[414]   ἔτι συχνὰ τῶν δοκούντων σπουδαίων εἶναι. (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης) Ὧν

[398]   ἐστιν ἐκείνου τοῦ χρυσοῦ γένους εἶναι; (Ἑρμογένης) Εἰκός γε. (Σωκράτης) Οἱ

[423]   ἠξίωται ταύτης τῆς προσρήσεως, τοῦ εἶναι; (Ἑρμογένης) Ἔμοιγε δοκεῖ. (Σωκράτης) Τί

[416]   βαρβαρικόν τι καὶ τοῦτο φάναι εἶναι. (Ἑρμογένης) Καὶ ἔοικάς γε ὀρθῶς

[422]   τὴν τῶν πρώτων ὀνομάτων ὀρθότητα εἶναι. (Ἑρμογένης) Λέγε μόνον, ὡς ὅσον

[427]   δοκεῖ ἐν τοῖς (μεγίστοις) μέγιστον εἶναι; ~(Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε.

[414]   τέχνην» ἰδεῖν ὅτι ποτὲ βούλεται εἶναι. (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν. (Σωκράτης)

[395]   αὐτοῦ κατὰ φύσιν τὸ ὄνομα εἶναι. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Κινδυνεύει γὰρ

[438]   ὦ Σώκρατες, μείζω τινὰ δύναμιν εἶναι ἢ ἀνθρωπείαν τὴν θεμένην τὰ

[432]   ὅσα ἔκ τινος ἀριθμοῦ ἀναγκαῖον εἶναι ἢ μὴ εἶναι πάσχοι ἂν

[392]   ταῖς πόλεσιν φρονιμώτεραί σοι δοκοῦσιν εἶναι ἢ οἱ ἄνδρες, ὡς τὸ

[432]   ἢ προσῇ, μηκέτι αὐτὴν εἰκόνα εἶναι; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅσου ἐνδέουσιν

[427]   (μοι φαίνεται, ὦ Ἑρμόγενες, βούλεσθαι εἶναι ἡ τῶν ὀνομάτων ὀρθότης, εἰ

[420]   καλεῖται σημαίνων οὐ τοῦ παρόντος εἶναι (ἱμέρου τε καὶ ῥεύματος) ἀλλὰ

[415]   δειλία τῆς ψυχῆς σημαίνει δεσμὸν εἶναι ἰσχυρόν· τὸ γὰρ λίαν» ἰσχύς

[426]   ὀνομάτων πάνυ μοι δοκεῖ ὑβριστικὰ εἶναι καὶ γελοῖα. Τούτων οὖν σοι

[431]   δοκεῖ σοι τοῦτο οἷόν τ᾽ εἶναι καὶ γίγνεσθαι ἐνίοτε; (Κρατύλος) Ἐθέλω

[428]   Οὐκοῦν φῶμεν καὶ ταύτην τέχνην εἶναι καὶ δημιουργοὺς αὐτῆς; (Κρατύλος) Πάνυ

[404]   ἐπιθυμιῶν, οὐ φιλοσόφου δοκεῖ σοι εἶναι καὶ εὖ ἐντεθυμημένου ὅτι οὕτω

[398]   ὃς ἂν ἀγαθὸς ᾖ, δαιμόνιον εἶναι καὶ ζῶντα καὶ τελευτήσαντα, καὶ

[418]   οὖσα τὸ δέον φαίνεται δεσμὸς εἶναι καὶ κώλυμα φορᾶς, ὥσπερ ἀδελφὸν

[422]   φαῖμεν ἐπὶ στοιχείῳ τε ἤδη εἶναι καὶ οὐκέτι τοῦτο ἡμᾶς δεῖν

[387]   τι τοῖς ἔμπροσθεν μέλλει ὁμολογούμενον εἶναι; καὶ οὕτω μὲν ἂν πλέον

[436]   παντὶ ἀνδρὶ τὸν πολὺν λόγον εἶναι καὶ τὴν πολλὴν σκέψιν εἴτε

[438]   βαρβαρικαῖς, οὐκ ἀρτίως ὡμολογοῦμεν νομεθότας εἶναι καὶ τὴν τέχνην τὴν τοῦτο

[408]   ὁ Ἑρμῆς, καὶ τὸ ἑρμηνέα εἶναι καὶ τὸ ἄγγελον καὶ τὸ

[385]   ἢ ταύτην, ἐμοὶ μὲν ἕτερον εἶναι καλεῖν ἑκάστῳ ὄνομα, ὃ ἐγὼ

[429]   μὲν βελτίους, οἱ δὲ φαυλότεροι εἶναι; (Κρατύλος) Οὐ δῆτα. (Σωκράτης) Οὐδὲ

[417]   βλαβερὸν» τὸ (βλάπτον τὸν ῥοῦν εἶναι λέγει· τὸ δὲ βλάπτον» αὖ

[429]   ὅταν τις φῇ Ἑρμογένη αὐτὸν εἶναι; μὴ γὰρ οὐδὲ τοῦτο αὖ

[433]   με τὸ φάναι ὄνομα μὲν εἶναι, μὴ μέντοι καλῶς γε κεῖσθαι.

[440]   τοῦτο, ἡ γνῶσις, τοῦ γνῶσις εἶναι μὴ μεταπίπτει, μένοι τε ἂν

[395]   (Σωκράτης) Κινδυνεύει γὰρ τοιοῦτός τις εἶναι ὁ Ἀγαμέμνων, οἷος ἃ δόξειεν

[398]   Σώκρατες, τούτου πάνυ σοι σύμψηφος εἶναι. ὁ δὲ δὴ ἥρως» τί

[408]   γε ἔοικε περὶ λόγον τι εἶναι ὁ Ἑρμῆς, καὶ τὸ ἑρμηνέα

[424]   ὅπερ πάλαι ζητοῦμεν, οὗτος ἂν εἶναι ὁ ὀνομαστικός. (Σωκράτης) Εἰ ἄρα

[388]   οὐχὶ ὁ νόμος δοκεῖ σοι (εἶναι) ὁ παραδιδοὺς αὐτά; (Ἑρμογένης) Ἔοικεν.

[422]   ἡ ὀρθότης τοιαύτη τις ἐβούλετο εἶναι, οἵα δηλοῦν οἷον ἕκαστόν ἐστι

[412]   πολὺ αὐτοῦ ὑπολαμβάνουσιν τοιοῦτόν τι εἶναι οἷον οὐδὲν ἄλλο ἢ χωρεῖν,

[437]   νομίζομεν ἐπὶ τοῖς κακίστοις ὀνόματα εἶναι, ὁμοιότατ᾽ ἂν φαίνοιτο τοῖς ἐπὶ

[421]   ἐνταῦθα γὰρ σαφῶς λέγει τοῦτο εἶναι ὂν οὗ μάσμα ἐστίν. (Ἡ

[383]   φύσει πεφυκυῖαν, καὶ οὐ τοῦτο εἶναι ὄνομα ὃ ἄν τινες συνθέμενοι

[389]   καὶ τίθεσθαι, εἰ μέλλει κύριος εἶναι ὀνομάτων θέτης; εἰ δὲ μὴ

[384]   ἡμεῖς μετατιθέμεθα (οὐδὲν ἧττον τοῦτ᾽ εἶναι ὀρθὸν τὸ μετατεθὲν τοῦ πρότερον

[427]   κατ᾽ ἀρχὰς ἔλεγον, φάσκων μὲν εἶναι ὀρθότητα ὀνομάτων, ἥτις δ᾽ ἐστὶν

[435]   Σώκρατες, καὶ τοῦτο πάνυ ἁπλοῦν εἶναι, ὃς ἂν τὰ ὀνόματα ἐπίστηται,

[412]   μὲν δόξειεν ἂν ὥσπερ συλλογισμὸς εἶναι, ὅταν δὲ συνιέναι λέγῃ, ταὐτὸν

[426]   γὰρ δῆλον ὅτι ἕσις βούλεται εἶναι· οὐ γὰρ ἦτα ἐχρώμεθα ἀλλὰ

[390]   (Σωκράτης) Κινδυνεύει ἄρα, ὦ Ἑρμόγενες, εἶναι οὐ φαῦλον, ὡς σὺ οἴει,

[411]   οὕτω πεφυκέναι, οὐδὲν αὐτῶν μόνιμον εἶναι οὐδὲ βέβαιον, ἀλλὰ ῥεῖν καὶ

[422]   καὶ οὐδὲν διαφέρει τῷ ὄνομα εἶναι οὐδὲν αὐτῶν, οἶμαι καὶ σοὶ

[400]   ἔχειν, ἵνα σῴζηται, δεσμωτηρίου εἰκόνα· εἶναι οὖν τῆς ψυχῆς τοῦτο, ὥσπερ

[427]   ὦ Ἑρμόγενες; δοκεῖ σοι ῥᾴδιον εἶναι οὕτω ταχὺ μαθεῖν τε καὶ

[426]   ῥῶ ἔμοιγε φαίνεται ὥσπερ ὄργανον εἶναι πάσης τῆς κινήσεως, ἣν οὐδ᾽

[411]   ῥεῖν καὶ φέρεσθαι καὶ μεστὰ εἶναι πάσης φορᾶς καὶ γενέσεως ἀεί.

[432]   ἀριθμοῦ ἀναγκαῖον εἶναι ἢ μὴ εἶναι πάσχοι ἂν τοῦτο ὃ σὺ

[407]   καὶ οὔ φησιν (Κρατύλος) Ἑρμογένη εἶναι. Πειρώμεθα οὖν τὸν Ἑρμῆν» σκέψασθαι

[426]   τὸν φάσκοντα περὶ αὐτῶν τεχνικὸν εἶναι περὶ τῶν πρώτων (ὀνομάτων μάλιστά

[430]   τρόπον τινὰ ἄλλον λέγεις μιμήματα εἶναι πραγμάτων τινῶν; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης)

[438]   αὐτοὺς εἰδότας θέσθαι ἢ νομοθέτας εἶναι, πρὶν καὶ ὁτιοῦν ὄνομα κεῖσθαί

[386]   καὶ ἀφροσύνης μὴ πάνυ δυνατὸν εἶναι Πρωταγόραν ἀληθῆ λέγειν· Οὐδὲν γὰρ

[409]   ἐπιλελοιπέναι, ἢ τοῦτό τι παγχάλεπον εἶναι. σκέψαι οὖν ἣν εἰσάγω μηχανὴν

[432]   ᾧ εἰκάζει, εἰ μέλλει εἰκὼν εἶναι. Σκόπει δὲ εἰ τὶ λέγω.

[401]   γὰρ ἀξιοῦμεν οἷοί τ᾽ ἂν εἶναι σκοπεῖν ἀλλὰ περὶ τῶν ἀνθρώπων,

[415]   δ᾽ ἕτερον δοκεῖ μοι κατάδηλον εἶναι. Συμφωνεῖ γὰρ τοῖς ἔμπροσθεν πᾶσιν.

[439]   (Κρατύλος) Ἔμοιγε δοκεῖ, ὦ Σώκρατες, (εἶναι) (Σωκράτης) Αὐτὸ τοίνυν ἐκεῖνο σκεψώμεθα,

[405]   τί μοι λέγεις τὸ ὄνομα εἶναι. (Σωκράτης) Εὐάρμοστον μὲν οὖν, ἅτε

[400]   γέ μοι τοῦτο ἐκείνου τεχνικώτερον εἶναι. (Σωκράτης) Καὶ γὰρ ἔστιν· γελοῖον

[401]   Δία οὐδὲ τοῦτο οἶμαι ῥᾴδιον εἶναι. (Σωκράτης) Κινδυνεύουσι γοῦν, ὠγαθὲ Ἑρμόγενες,

[439]   τῆς ἀληθείας μοι δοκεῖ ἀνάγκη εἶναι. (Σωκράτης) Ὅντινα μὲν τοίνυν τρόπον

[438]   καὶ τῶν μὲν φασκόντων ἑαυτὰ εἶναι τὰ ὅμοια τῇ ἀληθείᾳ, τῶν

[433]   καὶ ἄλλοι πολλοί, τὸ συνθήματα εἶναι τὰ ὀνόματα καὶ δηλοῦν τοῖς

[393]   τι ταὐτὸν σημαίνει, βασιλικὰ ἀμφότερα εἶναι τὰ ὀνόματα· οὗ γὰρ ἄν

[435]   μὲν κατὰ τὸ δυνατὸν ὅμοια εἶναι τὰ ὀνόματα τοῖς πράγμασιν· ἀλλὰ

[411]   ἐστὶν ἕσις, τὸ δὲ νέα εἶναι τὰ ὄντα σημαίνει (γιγνόμενα ἀεὶ

[436]   πρῶτος τὰ ὀνόματα, οἷα ἡγεῖτο εἶναι τὰ πράγματα, τοιαῦτα ἐτίθετο καὶ

[425]   πιστεύεις σαυτῷ οἷός τ᾽ ἂν εἶναι ταῦτα οὕτω διελέσθαι; ἐγὼ μὲν

[387]   ᾗ ἄν τῳ δοκῇ λεκτέον εἶναι, ταύτῃ (λέγων ὀρθῶς λέξει, ἢ

[433]   προειδόσι δὲ τὰ πράγματα, καὶ εἶναι ταύτην ὀρθότητα ὀνόματος, συνθήκην, διαφέρειν

[411]   τὸ παρὰ σφίσιν πάθος αἴτιον εἶναι ταύτης τῆς δόξης, ἀλλὰ αὐτὰ

[395]   τὸν τὰ ἐγγὺς ὁρῶντα (ἄξιον εἶναι ταύτης τῆς ἐπωνυμίας) (Ἑρμογένης) Πῶς

[384]   οὔ φησί σοι Ἑρμογένη ὄνομα εἶναι τῇ ἀληθείᾳ, ὥσπερ ὑποπτεύω αὐτὸν

[400]   πιστεύεις Ἀναξαγόρᾳ νοῦν καὶ ψυχὴν εἶναι τὴν διακοσμοῦσαν καὶ ἔχουσαν; (Ἑρμογένης)

[404]   φαίνεται· τὸ δὲ μηνύει (σοφὴν εἶναι τὴν θεόν. Ἅτε γὰρ φερομένων

[391]   εἴ μοι δείξειας ἥντινα φῂς εἶναι τὴν φύσει ὀρθότητα ὀνόματος. (Σωκράτης)

[426]   ὥσπερ λέγω, καλὸν ἔδοξεν ὄργανον εἶναι τῆς κινήσεως τῷ τὰ ὀνόματα

[400]   γὰρ σῆμά τινές φασιν αὐτὸ εἶναι τῆς ψυχῆς, ὡς τεθαμμένης ἐν

[412]   χωρεῖν, διὰ δὲ τούτου παντὸς εἶναί τι διεξιόν, δι᾽ οὗ πάντα

[399]   τοίνυν μοι δοκεῖ τούτοις ἑξῆς εἶναί τι χρῆμα. ψυχὴν» γάρ που

[386]   ὥστε μὴ πάνυ σοι (δοκεῖν εἶναί τινα ἄνθρωπον πονηρόν; (Ἑρμογένης) Οὐ

[386]   ὥστε μοι δοκεῖν πάνυ πονηροὺς εἶναί τινας ἀνθρώπους, καὶ μάλα συχνούς.

[416]   (Σωκράτης) Φέρε, τί οἴει σὺ εἶναι τὸ αἴτιον κληθῆναι ἑκάστῳ τῶν

[415]   τοῦ ἄνειν ἐπὶ πολὺ σημεῖον εἶναι· τὸ γὰρ μῆκός» πως τὸ

[410]   καὶ ἔτος κινδυνεύει ἕν τι εἶναι. Τὸ γὰρ τὰ φυόμενα καὶ

[414]   δὲ γονή μοι φαίνεται βούλεσθαι εἶναι. τὸ δὲ θῆλυ» ἀπὸ τῆς

[413]   ἐλέγομεν, παρὰ πολλῶν ὁμολογεῖται (τοῦτο εἶναι τὸ δίκαιον· ἐγὼ δέ, ὦ

[414]   κατόπτρῳ» οὐ δοκεῖ (σοι) ἄτοπον εἶναι τὸ ἐμβεβλῆσθαι τὸ ῥῶ; ἀλλὰ

[433]   τοῦτο οὐκ ἀρέσκει σε, τὸ εἶναι τὸ ὄνομα δήλωμα τοῦ πράγματος;

[391]   φύσει τέ τινα ὀρθότητα ἔχον εἶναι τὸ ὄνομα καὶ οὐ (παντὸς

[384]   τίς τῳ θῆται ὄνομα, τοῦτο εἶναι τὸ ὀρθόν· καὶ ἂν αὖθίς

[390]   ἐπιστατοῦντος κυβερνήτου, εἰ μέλλει καλὸν εἶναι τὸ πηδάλιον. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης)

[401]   αἴτιον καὶ τὸ ἀρχηγὸν αὐτῶν εἶναι τὸ ὠθοῦν, ὅθεν δὴ καλῶς

[400]   καταφρονήσαιεν ἂν καὶ ἡγήσαιντο φορτικὸν εἶναι· τόδε δὲ σκόπει ἐὰν ἄρα

[386]   ἂν ἐμοὶ φαίνηται τὰ πράγματα (εἶναι) τοιαῦτα μὲν ἔστιν ἐμοί· οἷα

[390]   λέγει λέγων φύσει (τὰ ὀνόματα εἶναι τοῖς πράγμασι, καὶ οὐ πάντα

[396]   δὲ μεγάλης τινὸς διανοίας ἔκγονον εἶναι τὸν Δία· κόρον γὰρ σημαίνει

[390]   ὁποιαισοῦν συλλαβαῖς, οὐδὲν χείρω νομοθέτην εἶναι τὸν ἐνθάδε ἢ τὸν ὁπουοῦν

[436]   τῶν ὄντων τὴν αὐτὴν ταύτην εἶναι, τὸν τὰ ὀνόματα εὑρόντα καὶ

[405]   δὲ τὸ ἀεὶ βολῶν ἐγκρατὴς εἶναι τοξικῇ Ἀειβάλλων» ἐστίν. Κατὰ δὲ

[385]   ἂν φῇ τις ἑκάστῳ ὀνόματα εἶναι, τοσαῦτα ἔσται καὶ τότε ὁπόταν

[430]   τὸ ὄνομα ὁμολογεῖς μίμημά τι εἶναι τοῦ (πράγματος; (Κρατύλος) Πάντων μάλιστα.

[397]   Οἶσθα οὖν τίνας φησὶν Ἡσίοδος εἶναι τοὺς δαίμονας; (Ἑρμογένης) Οὐκ ἐννοῶ.

[386]   εἶναι, τοὺς μὲν ἡμῶν φρονίμους εἶναι, τοὺς δὲ ἄφρονας; (Ἑρμογένης) Οὐ

[386]   ἂν δοκῇ ἑκάστῳ τοιαῦτα καὶ εἶναι, τοὺς μὲν ἡμῶν φρονίμους εἶναι,

[413]   δίκαιον ὃ λέγει Ἀναξαγόρας, νοῦν εἶναι τοῦτο· αὐτοκράτορα γὰρ αὐτὸν ὄντα

[385]   ἄρα ἕκαστος φῇ τῳ ὄνομα εἶναι, τοῦτό ἐστιν ἑκάστῳ ὄνομα; (Ἑρμογένης)

[416]   Τῆς διανοίας τις ἔοικεν ἐπωνυμία εἶναι τοῦτο τὸ ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πῶς

[411]   τὰ ὄντα σημαίνει (γιγνόμενα ἀεὶ εἶναι· τούτου οὖν ἐφίεσθαι τὴν ψυχὴν

[393]   δοκεῖ καὶ τοῦτο παραπλήσιόν τι εἶναι τῷ Ἀστυάνακτι, καὶ ἔοικεν Ἑλληνικοῖς

[392]   καὶ ῥᾷον, ἅ φησιν ὀνόματα εἶναι τῷ τοῦ Ἕκτορος ὑεῖ, τίνα

[433]   (Κρατύλος) Ἐμοιγε. (Σωκράτης) Ἀλλὰ τὸ εἶναι τῶν ὀνομάτων τὰ μὲν ἐκ

[408]   γε τὸν Πᾶνα τοῦ Ἑρμοῦ εἶναι ὑὸν διφυῆ ἔχει τὸ εἰκός,

[440]   λέγεις. (Σωκράτης) Ἀλλ᾽ οὐδὲ γνῶσιν εἶναι φάναι εἰκός, ὦ Κρατύλε, εἰ

[396]   ἡμᾶς ποιῆσαι· τὸ μὲν τήμερον εἶναι χρήσασθαι αὐτῇ καὶ τὰ λοιπὰ

[429]   λέγειν μὲν οὐ δοκεῖ σοι εἶναι ψευδῆ, φάναι δέ; (Κρατύλος) Οὔ

[438]   τὸν ἀληθέστατον λόγον περὶ τούτων εἶναι, ὦ Σώκρατες, μείζω τινὰ δύναμιν

[406]   τῆς θεοῦ, κατὰ τὸ ἐθελήμονα εἶναι ὧν ἄν τις δέηται. Ἴσως

[420]   τοὐναντίον ἡ ἀβουλία» ἀτυχία δοκεῖ εἶναι, ὡς οὐ βαλόντος οὐδὲ τυχόντος

[424]   πάντα αὖ οἷς δεῖ ὀνόματα ἐπιθεῖναι, εἰ ἔστιν εἰς ἃ ἀναφέρεται

[414]   ποιοῦσιν μηδ᾽ ἂν ἕνα ἀνθρώπων συνεῖναι ὅτι ποτὲ βούλεται τὸ ὄνομα·

[403]   Καὶ τὸ αὖ μὴ ἐθέλειν συνεῖναι τοῖς ἀνθρώποις ἔχουσι τὰ σώματα,

[409]   δή; (Σωκράτης) Ἐγώ σοι ἐρῶ. ἀπόκριναι γάρ μοι· ἔχοις ἂν εἰπεῖν

[422]   ὄντα, εἴπερ μέλλει ὀνόματα εἶναι; ἀπόκριναι δέ μοι τόδε· εἰ φωνὴν

[426]   κομψαὶ τῷ μὴ ἐθέλοντι λόγον διδόναι περὶ τῶν πρώτων ὀνομάτων ὡς

[426]   ποθεν λαβεῖν, πειρᾶσθαι καὶ ἐμοὶ μεταδιδόναι. (Ἑρμογένης) Ποιήσω ταῦτα. ἀλλὰ θαρρῶν

[440]   ἔχεις σκεψάμενον δέ, ἐὰν εὕρῃς, μεταδιδόναι καὶ ἐμοί. (Κρατύλος) Ἀλλὰ ποιήσω

[431]   ὀρθῶς διανέμειν τὰ ὀνόματα μηδὲ ἀποδιδόναι τὰ προσήκοντα ἑκάστῳ, ἀλλ᾽ ἐνίοτε

[389]   δ᾽ ἑκάστῳ καλλίστη ἐπεφύκει, (ταύτην ἀποδιδόναι τὴν φύσιν εἰς τὸ ἔργον

[389]   ἑκάστῳ πεφυκὸς ὄργανον ἐξευρόντα δεῖ ἀποδοῦναι εἰς ἐκεῖνο ἐξ οὗ ἂν

[431]   προσήκοντα χρώματά τε καὶ σχήματα ἀποδοῦναι, καὶ μὴ πάντα αὖ, ἀλλ᾽

[432]   οὐδὲ τὸ παράπαν δέῃ πάντα ἀποδοῦναι οἷόν ἐστιν ᾧ εἰκάζει, εἰ

[392]   οἴει τοῦτο σεμνόν τι εἶναι γνῶναι, ὅπῃ ποτὲ ὀρθῶς ἔχει ἐκεῖνον

[427]   οὕτω ταχὺ μαθεῖν τε καὶ διδάξαι ὁτιοῦν πρᾶγμα, μὴ ὅτι τοσοῦτον,

[391]   τὸν ἀδελφὸν καὶ δεῖσθαι αὐτοῦ διδάξαι σε τὴν ὀρθότητα περὶ τῶν

[430]   τε καὶ σὺ φίλοι ὄντες, ἀπόδεξαί μου ὃ λέγω. Τὴν τοιαύτην

[430]   τουτί ἐστι σὸν γράμμα, καὶ δεῖξαι αὐτῷ, ἂν μὲν τύχῃ, ἐκείνου

[430]   δὲ τύχῃ, γυναικός; τὸ δὲ δεῖξαι λέγω εἰς τὴν τῶν ὀφθαλμῶν

[426]   τε καὶ καθαρώτατα δεῖ ἔχειν ἀποδεῖξαι, ἢ εὖ εἰδέναι ὅτι τά

[394]   δὲ ἔξεστι ταῖς συλλαβαῖς, ὥστε δόξαι ἂν τῷ ἰδιωτικῶς ἔχοντι ἕτερα

[384]   σοι βουλομένῳ (ἐστίν) (Σωκράτης) Ὦ παῖ Ἱππονίκου Ἑρμόγενες, παλαιὰ παροιμία ὅτι

[406]   ἡ ἀφροδίτη» (Σωκράτης) Μεγάλα, ὦ παῖ Ἱππονίκου, ἐρωτᾷς. Ἀλλὰ ἔστι γὰρ

[430]   Ἆρ᾽ οὖν αὗται αἱ διανομαὶ ἀμφότεραι ὀρθαί, ἢ ἡ ἑτέρα; (Κρατύλος)

[392]   αἱ γυναῖκες ἐν ταῖς πόλεσιν φρονιμώτεραί σοι δοκοῦσιν εἶναι ἢ οἱ

[410]   γῆς· ὁρίζουσαι δὲ δικαίως ἂν ὅραι» καλοῖντο. (Ἐνιαυτὸς δὲ καὶ ἔτος

[410]   εἴπερ βούλει τὸ εἰκὸς εἰδέναι· ΗΟΡΑΙ γάρ εἰσι διὰ τὸ ὁρίζειν

[410]   ἦν τὸ μετὰ τοῦτο; (Ἑρμογένης) Ὦραι, ὦ Σώκρατες, καὶ ἐνιαυτὸς καὶ

[410]   ἔτος. (Σωκράτης) Αἱ μὲν δὴ ὧραι Ἀττικιστὶ ὡς τὸ παλαιὸν ῥητέον,

[418]   δ᾽ ἂν εἴη ποτὲ ζημιῶδες» θέασαι, ὦ Ἑρμόγενες, ὡς ἐγὼ ἀληθῆ

[395]   ἂν εἴ τις βουλόμενος ταλάντατον ὀνομάσαι ἀποκρυπτόμενος ὀνομάσειε καὶ εἴποι ἀντ᾽

[401]   φαίη διανοούμενον τὸν ὀνομάσαντα Ἑστίαν ὀνομάσαι; (Ἑρμογένης) Οὐ μὰ τὸν Δία

[397]   τῆς τοῦ δαήμονες θεοὺς» αὐτοὺς ἐπονομάσαι· ὕστερον δὲ κατανοοῦντες τοὺς ἄλλους

[426]   τὰ βαρβαρικά; αὗται γὰρ ἂν πᾶσαι ἐκδύσεις εἶεν καὶ μάλα κομψαὶ

[405]   Πῶς δή; ~(Σωκράτης) Ἐγὼ πειράσομαι φράσαι ὅ γέ μοι φαίνεται· οὐ

[440]   ἐπειδὰν ἥκῃς· νῦν δέ, ὥσπερ παρεσκεύασαι, πορεύου εἰς ἀγρόν· προπέμψει δέ

[386]   Ἔμοιγε. (Σωκράτης) Πῶς οὖν τοῦτο τίθεσαι; ἆρ᾽ ὧδε· τοὺς μὲν πάνυ

[399]   δή μοι δοκοῦσιν αὐτὸ ψυχὴν» καλέσαι. Εἰ δὲ βούλει ἔχε ἠρέμα·

[417]   φορᾶς λύον τὸ τέλος λυσιτελοῦν» καλέσαι. Ὠφέλιμον» δὲ ξενικὸν τοὔνομα, ᾧ

[404]   τι δεινὸν μηνύοντος· ἢ οὐκ ᾔσθησαι; (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν, καὶ

[428]   τι οἷός τ᾽ εἶ πλέον ποιῆσαι, μὴ ἀπόκαμνε ἀλλ᾽ εὐεργέτει καὶ

[433]   αὐτὰ γενέσθαι (ἄλλον ἢ αὐτὰ ποιῆσαι ὅτι μάλιστα τοιαῦτα οἷα ἐκεῖνα

[390]   Τέκτονος μὲν ἄρα ἔργον ἐστὶν ποιῆσαι πηδάλιον ἐπιστατοῦντος κυβερνήτου, εἰ μέλλει

[396]   οὖν μοι (χρῆναι οὑτωσὶ ἡμᾶς ποιῆσαι· τὸ μὲν τήμερον εἶναι χρήσασθαι

[403]   φῶμεν, ὦ Ἑρμόγενες, οὐδένα δεῦρο ἐθελῆσαι ἀπελθεῖν τῶν ἐκεῖθεν, οὐδὲ αὐτὰς

[396]   οὐ μόνον τὰ ὦτά μου ἐμπλῆσαι τῆς δαιμονίας σοφίας, ἀλλὰ καὶ

[418]   τοῦ τῆς Ἀθηνάας νόμου προαύλιον στομαυλῆσαι, τοῦτο τὸ ὄνομα προειπὼν τὸ

[433]   τοῖς (τῶν στοιχείων ὀνόμασιν, εἰ μέμνησαι ἃ νυνδὴ ἐγὼ καὶ Ἑρμογένης

[438]   γὰρ ἐν τοῖς πρόσθεν, εἰ μέμνησαι, τὸν τιθέμενον τὰ ὀνόματα ἀναγκαῖον

[396]   κεῖσθαι· ἔστι δὲ οὐ ῥᾴδιον κατανοῆσαι. Ἀτεχνῶς γάρ ἐστιν οἷον λόγος

[416]   τὸ καλόν» (Σωκράτης) Τοῦτο χαλεπώτερον κατανοῆσαι. καίτοι λέγει γε αὐτό· ἁρμονίᾳ

[398]   Ἀλλὰ οὐ τοῦτο χαλεπόν ἐστιν ἐννοῆσαι, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ τῶν ἀνθρώπων,

[399]   μὲν γὰρ τὸ τοιόνδε δεῖ ἐννοῆσαι περὶ ὀνομάτων, ὅτι πολλάκις ἐπεμβάλλομεν

[398]   Τοῦτο δὲ οὐ πάνυ χαλεπὸν ἐννοῆσαι. σμικρὸν γὰρ παρῆκται αὐτῶν τὸ

[413]   πλείονι ἀπορίᾳ εἰμὶ ἢ πρὶν ἐπιχειρῆσαι μανθάνειν (περὶ τοῦ δικαίου ὅτι

[431]   (Κρατύλος) Ἐθέλω σοι, ὦ Σώκρατες, συγχωρῆσαι καὶ ἔστω οὕτως. (Σωκράτης) Καλῶς

[431]   τὴν τῆς ἀκοῆς αὖ αἴσθησιν καταστῆσαι, ἂν μὲν τύχῃ, τὸ ἐκείνου

[430]   εἰς τὴν τῶν ὀφθαλμῶν αἴσθησιν καταστῆσαι. (Κρατύλος) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Τί

[417]   ἀθάνατον αὐτήν, ταύτῃ μοι δοκεῖ ἐπιφημίσαι τὸ ἀγαθὸν λυσιτελοῦν· τὸ γὰρ

[395]   καὶ τούτῳ τὸ ὄνομα ἔοικεν ἐκπορίσαι ἡ τύχη τῆς φήμης. ~Φαίνεται

[387]   ἐφάνησαν ἡμῖν οὐ πρὸς ἡμᾶς οὖσαι, ἀλλ᾽ αὑτῶν τινα ἰδίαν φύσιν

[410]   καρποὺς τοὺς ἐκ τῆς γῆς· ὁρίζουσαι δὲ δικαίως ἂν ὅραι» καλοῖντο.

[387]   ἀλλ᾽ αὑτῶν τινα ἰδίαν φύσιν ἔχουσαι; (Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα. (Σωκράτης) Οὐκοῦν

[423]   τοῦ σώματος ἐκεῖνο ὃ ἐβούλετο δηλῶσαι. (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἐπειδὴ δὲ

[393]   τὴν ἐκείνου τοῦ στοιχείου φύσιν δηλῶσαι ὅλῳ τῷ ὀνόματι οὗ ἐβούλετο

[429]   οὐκ ἔστιν, ἆρα τοῦτό σοι δύναται ὁ λόγος; συχνοὶ γάρ τινες

[403]   οὕτω καλούς τινας, ὡς ἔοικεν, ἐπίσταται λόγους λέγειν ὁ Ἅιδης, καὶ

[385]   ἄρα τὸ τοῦ ἀληθοῦς λόγου λέγεται; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἀληθές γε,

[428]   Διδασκαλίας ἄρα ἕνεκα τὰ ὀνόματα λέγεται; (Κρατύλος) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Οὐκοῦν

[404]   ἐρατή (τις, ὥσπερ οὖν καὶ λέγεται ὁ Ζεὺς αὐτῆς ἐρασθεὶς ἔχειν.

[395]   Οἷόν που καὶ κατ᾽ ἐκείνου λέγεται τοῦ ἀνδρὸς ἐν τῷ τοῦ

[429]   ὄνομα δηλοῦσα) (Σωκράτης) Πότερον οὐδὲ ψεύδεται ὅταν τις φῇ Ἑρμογένη αὐτὸν

[431]   ἀφαιρῶν γράμματα μὲν καὶ εἰκόνας ἐργάζεται καὶ οὗτος, ἀλλὰ πονηράς; (Κρατύλος)

[416]   (Σωκράτης) Τὸ οὖν ἰατρικὸν ἰατρικὰ ἐργάζεται καὶ τὸ τεκτονικὸν τεκτονικά; ἢ

[400]   τῆς ψυχῆς τοῦτο, ὥσπερ αὐτὸ ὀνομάζεται, ἕως ἂν ἐκτείσῃ τὰ ὀφειλόμενα,

[399]   (τὸ) ὄπωπε» καὶ ἀναθρεῖ καὶ λογίζεται τοῦτο ὃ ὄπωπεν. Ἐντεῦθεν δὴ

[399]   ὧν ὁρᾷ οὐδὲν ἐπισκοπεῖ οὐδὲ ἀναλογίζεται οὐδὲ ἀναθρεῖ, ὁ δὲ ἄνθρωπος

[389]   βλέπων ὁ νομοθέτης τὰ ὀνόματα τίθεται· ἐκ τῶν ἔμπροσθεν δὲ ἀνάσκεψαι.

[434]   (φαρμακεῖα ὅμοια ὄντα, ἐξ ὧν συντίθεται τὰ ζωγραφούμενα, ἐκείνοις ἃ μιμεῖται

[434]   ὁμοιότητά τινα ἔχοντα, ἐξ ὧν συντίθεται τὰ ὀνόματα, ἐκείνοις ὧν ἐστι

[429]   Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν καὶ νομοθέται οἱ μὲν καλλίω τὰ (ἔργα)

[438]   (Σωκράτης) Λέγε δὴ, οἱ πρῶτοι νομοθέται τὰ πρῶτα ὀνόματα πότερον γιγνώσκοντες

[403]   ὅτι ἐκ τῆς γῆς κάτωθεν ἀνίεται ὁ πλοῦτος, ἐπωνομάσθη· ὁ δὲ

[384]   ἀληθείᾳ, ὥσπερ ὑποπτεύω αὐτὸν σκώπτειν· οἴεται γὰρ ἴσως σε χρημάτων ἐφιέμενον

[401]   ξενικὰ ὀνόματα ἀνασκοπῇ, οὐχ ἧττον ἀνευρίσκεται ὃ ἕκαστον βούλεται. Οἷον καὶ

[410]   εἴποι πνευματόρρουν, ἀητόρρουν» (ὅθεν δὴ βούλεται αὐτὸν οὕτως εἰπεῖν, ὅτι ἐστὶν

[410]   Γῆ δὲ μᾶλλον σημαίνει ὃ βούλεται ἐάν τις (γαῖαν» ὀνομάσῃ· γαῖα

[436]   τοῖς ὀνόμασι, σκοπῶν οἷον ἕκαστον βούλεται εἶναι, ἆρ᾽ ἐννοεῖς ὅτι οὐ

[426]   δὲ στάσις ἀπόφασις τοῦ ἰέναι βούλεται εἶναι, διὰ δὲ τὸν καλλωπισμὸν

[414]   καὶ τέχνην» ἰδεῖν ὅτι ποτὲ βούλεται εἶναι. (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν.

[426]   ἀλλὰ γὰρ δῆλον ὅτι ἕσις βούλεται εἶναι· οὐ γὰρ ἦτα ἐχρώμεθα

[418]   τετραγῳδημένον οὐδ᾽ ἂν κατανοήσαις ὅτι βούλεται ἡ ἡμέρα. Καίτοι τινὲς οἴονται,

[395]   περὶ ὀνομάτων ἱκανῶς δηλοῖ ὃ βούλεται ὁ Ἀτρεύς. Καὶ γὰρ κατὰ

[401]   οὐχ ἧττον ἀνευρίσκεται ὃ ἕκαστον βούλεται. Οἷον καὶ ἐν τούτῳ ὃ

[402]   Τηθύος οὐκ ἐννοῶ ὄνομα τί βούλεται. (Σωκράτης) Ἀλλὰ μὴν τοῦτό γε

[415]   ἀρετὴ» γὰρ καὶ κακία» ὅτι βούλεται τὰ ὀνόματα (ζητητέα. Τὸ μὲν

[417]   ἐς τὸ ὄνομα δηλοῖ ὃ βούλεται· τὸ γὰρ ἀγαθὸν κατ᾽ ἄλλον

[412]   τῆς φύσεως πάσης τῷ ἀγαστῷ βούλεται τὸ ὄνομα ἐπικεῖσθαι. Ἐπειδὴ γὰρ

[414]   ἕνα ἀνθρώπων συνεῖναι ὅτι ποτὲ βούλεται τὸ ὄνομα· ὥσπερ καὶ τὴν

[418]   δὲ παλαιὰ ἀμφότερον δηλοῖ ὃ βούλεται τοὔνομα. (Ἑρμογένης) Πῶς λέγεις; (Σωκράτης)

[424]   καὶ ταῖς συλλαβαῖς (τοῦ ὄντος ἐπιλαμβάνεται αὐτῶν ὥστε ἀπομιμεῖσθαι τὴν οὐσίαν,

[427]   τοιαῦτα. δὲ ὀλισθανούσης τῆς γλώττης ἀντιλαμβάνεται ἡ τοῦ γάμμα δύναμις, τὸ

[398]   μοῖραν καὶ τιμὴν ἔχει καὶ γίγνεται (δαίμων κατὰ τὴν τῆς φρονήσεως

[415]   ψυχὴ ὅταν ἔχῃ, κακίᾳ μεστὴ γίγνεται. Εἰ δ᾽ ἐπὶ τοιούτοις ἡ

[389]   τῶν δημιουργῶν σπανιώτατος ἐν ἀνθρώποις γίγνεται. (Ἑρμογένης) Ἔοικεν. (Σωκράτης) Ἴθι δή,

[435]   αὐτὸς σαυτῷ συνέθου καί σοι γίγνεται ἡ ὀρθότης τοῦ ὀνόματος συνθήκη,

[414]   νέων, ὅτι ταχεῖα καὶ ἐξαιφνιδία γίγνεται. (Οἷόνπερ οὖν μεμίμηται τῷ ὀνόματι,

[435]   γιγνώσκεις ἐμοῦ φθεγγομένου, δήλωμα σοι γίγνεται παρ᾽ ἐμοῦ; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης)

[410]   ἢ ὅτι πνεῦμα ἐξ αὐτοῦ γίγνεται ῥέοντος; οἱ γὰρ ποιηταί που

[398]   ὥστε ῥητόρων καὶ σοφιστῶν γένος γίγνεται τὸ ἡρωικὸν φῦλον. Ἀλλὰ οὐ

[413]   τὸ αἴτιον δι᾽ ὃ γὰρ γίγνεται, τοῦτ᾽ ἔστι τὸ αἴτιον καὶ

[413]   ἐσκοποῦμεν, τό γε ὄνομα τοῦτο φαίνεται αὐτῷ διὰ ταῦτα κεῖσθαι. (Ἑρμογένης)

[417]   βουλαπτεροῦν, καλλωπισθὲν δὲ καλεῖσθαί μοι φαίνεται βλαβερόν. ~(Ἑρμογένης) Ποικίλα γέ σοι,

[414]   ῥοῇ. γυνὴ» δὲ γονή μοι φαίνεται βούλεσθαι εἶναι. τὸ δὲ θῆλυ»

[396]   ἐκπορίσαι ἡ τύχη τῆς φήμης. ~Φαίνεται δὲ καὶ τῷ πατρὶ αὐτοῦ

[418]   γὰρ ἰδέα οὖσα τὸ δέον φαίνεται δεσμὸς εἶναι καὶ κώλυμα φορᾶς,

[416]   ῥοῆς τὰ ὄντα λοιδορεῖν μοι φαίνεται διὰ παντὸς ὁ τὰ ὀνόματα

[403]   σοι ἐρῶ ἅ γέ μοι φαίνεται. εἰπὲ γάρ μοι, δεσμὸς ζῴῳ

[414]   θῆλυ» ἀπὸ τῆς θηλῆς τι φαίνεται ἐπωνομάσθαι· ἡ δὲ θηλὴ» ἆρά

[419]   συμφέρον» καὶ εὔπορον» τὸ αὐτὸ φαίνεται, ἑτέροις ὀνόμασι σημαῖνον τὸ διακοσμοῦν

[428]   τὸ τοῦ Ἡσιόδου καλῶς μοι φαίνεται ἔχειν, τὸ εἰ καί τις

[440]   (πράγματα ἔχοντι πολὺ μᾶλλον ἐκείνως φαίνεται ἔχειν ὡς Ἡράκλειτος λέγει. (Σωκράτης)

[437]   τοῦ ἅμα θεῷ ἰόντος πορεία φαίνεται, ἡ ἀμαθία, ἡ δ᾽ ἀκολασία»

[437]   καὶ ἡ ἀκολασία» παραπλησία τούτοις φαίνεται· ἡ μὲν (γὰρ τοῦ ἅμα

[427]   τῆς γλώττης (τὴν δύναμιν χρήσιμον φαίνεται ἡγήσασθαι πρὸς τὴν μίμησιν τοῦ

[385]   τὰ ὄντα οὕτως ἔχειν σοι φαίνεται, ἰδίᾳ αὐτῶν ἡ οὐσία εἶναι

[394]   τῶν φαρμάκων σκοπουμένῳ, τὰ αὐτὰ φαίνεται, καὶ οὐκ ἐκπλήττεται ὑπὸ τῶν

[437]   ἀκολασία» παντάπασιν ἀκολουθία τοῖς πράγμασι φαίνεται. Καὶ οὕτως, ἃ νομίζομεν ἐπὶ

[406]   Ἄρτεμις» δὲ διὰ> τὸ ἀρτεμὲς φαίνεται καὶ τὸ κόσμιον, διὰ τὴν

[404]   πῶς λέγομεν; (Σωκράτης) Δημήτηρ μὲν φαίνεται κατὰ τὴν δόσιν τῆς ἐδωδῆς

[419]   Ἡ δὲ ἀλγηδὼν» ξενικόν τι φαίνεταί μοι ἀπὸ τοῦ ἀλγεινοῦ ὠνομασμένον.

[392]   αὐτοῦ, ὥς φησιν Ὅμηρος. (Ἑρμογένης) Φαίνεταί μοι. (Σωκράτης) Τί δή ποτε;

[387]   ὀνομάζοιμεν, ἄλλως δὲ οὔ; (Ἑρμογένης) Φαίνεταί μοι. (Σωκράτης) Φέρε δή, ὃ

[426]   μένουσαν, μάλιστα δὲ σειομένην· διὸ φαίνεταί μοι τούτῳ πρὸς ταῦτα κατακεχρῆσθαι.

[427]   πολὺ τὰ τοιαῦτα γράμματα ἐπιφέρειν φαίνεται ὁ τὰ ὀνόματα τιθέμενος. Τῆς

[416]   αἰσχρὸν» καὶ δὴ κατάδηλόν μοι (φαίνεται ὃ νοεῖ· καὶ τοῦτο γὰρ

[405]   πειράσομαι φράσαι ὅ γέ μοι φαίνεται· οὐ γὰρ (ἔστιν ὅτι ἂν

[417]   τῆς γὰρ ἐπιστήμης ἀδελφόν τι φαίνεται. Οὐδὲν γὰρ ἄλλο δηλοῖ ἢ

[394]   τῇ δὲ δυνάμει ταὐτὸν φθεγγόμενα. Φαίνεται οὕτως ἢ οὔ; (Ἑρμογένης) Πάνυ

[395]   ὀρεινὸν ἐνδεικνύμενος τῷ ὀνόματι. ~(Ἑρμογένης) Φαίνεται οὕτως, ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Ἔοικεν

[391]   καὶ σοί, τοσοῦτον μὲν ἤδη φαίνεται παρὰ τὰ πρότερα, φύσει τέ

[411]   τὰ ὄντα εἰλιγγιῶσιν, κἄπειτα αὐτοῖς φαίνεται περιφέρεσθαι τὰ πράγματα καὶ πάντως

[427]   ὄνομα ἐνεκέρασεν. Καὶ τἆλλα οὕτω φαίνεται προσβιβάζειν καὶ κατὰ γράμματα καὶ

[418]   Καὶ μάλα, ὦ Σώκρατες, οὕτω φαίνεται. ~(Σωκράτης) Ἀλλ᾽ οὐκ ἐὰν τῷ

[438]   εἴπερ ταῦτα οὕτως ἔχει. (Κρατύλος) Φαίνεται. (Σωκράτης) Διὰ τίνος ἄλλου οὖν

[420]   καὶ τὰ τοιαῦτα πῇ σοι φαίνεται; (Σωκράτης) Δόξα» δὴ ἤτοι τῇ

[422]   τε ἦν τοῦτο ἀπεργάζεσθαι. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Εἶεν· τὰ δὲ δὴ

[418]   ἄλλα πάμπολλα οὕτως ἔχει. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Κατὰ ταὐτὰ τοίνυν πρῶτον

[395]   φύσιν τὸ ὄνομα εἶναι. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Κινδυνεύει γὰρ τοιοῦτός τις

[390]   καλὸν εἶναι τὸ πηδάλιον. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Νομοθέτου δέ γε, ὡς

[418]   ἐγίγνετο, ταύτῃ ὠνόμασαν ἱμέραν. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Νῦν δέ γε τετραγῳδημένον

[403]   δεῖ, καὶ οὐκ ἀνάγκῃ. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Οὐκοῦν ἐπιθυμίαι αὖ πολλαί

[416]   ταὐτόν ἐστιν τοῦτο, διάνοια; (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ ὅσα μὲν

[392]   παιδὶ ἢ τὸν Σκαμάνδριον» (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Σκοπῶμεν δὴ διὰ τί

[416]   καλὰ φάσκοντες εἶναι ἀσπαζόμεθα. (Ἑρμογένης) Φαίνεται. (Σωκράτης) Τί οὖν ἔτι ἡμῖν

[394]   χρώμασιν καὶ ὀσμαῖς πεποικιλμένα ἄλλα φαίνεται τὰ αὐτὰ ὄντα, τῷ δέ

[422]   δῆτα, ὦ Ἑρμόγενες· πάντα γοῦν φαίνεται τὰ (ἔμπροσθεν εἰς ταῦτα ἀνεληλυθέναι.

[440]   ἕκαστον τῶν ὄντων, οὔ μοι φαίνεται ταῦτα ὅμοια ὄντα, ἃ νῦν

[420]   πάντα ταῦτα δόξῃ ἑπόμεν᾽ ἄττα φαίνεται τῆς βολῆς ἀπεικάσματα, ὥσπερ αὖ

[404]   τὴν Φερσεφόνην, καὶ δεινὸν αὐτοῖς φαίνεται· τὸ δὲ μηνύει (σοφὴν εἶναι

[415]   ἰέναι καὶ πορεύεσθαι. Τοῦτ᾽ οὖν φαίνεται τὸ κακῶς ἰέναι δηλοῦν, τὸ

[409]   (Σωκράτης) Τοῦτο δὲ τὸ ὄνομα φαίνεται τὸν Ἀναξαγόραν πιέζειν. (Ἑρμογένης) Τί

[393]   γέ τοί ἐστιν, ὡς ἐμοὶ φαίνεται, τὸν λέοντος ἔκγονον λέοντα καλεῖν

[427]   τούτοις συντιθέναι ἀπομιμούμενος. Αὕτη (μοι φαίνεται, ὦ Ἑρμόγενες, βούλεσθαι εἶναι ἡ

[419]   (Σωκράτης) Οὐ πάνυ χαλεπά μοι φαίνεται, ὦ Ἑρμόγενες. Ἥ τε γὰρ

[439]   ἢ ἐκ τῶν ὀνομάτων. (Κρατύλος) Φαίνεται, ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Ἔτι τοίνυν

[403]   αὐτόν. (Ἑρμογένης) Σοὶ δὲ πῶς φαίνεται, ὦ Σώκρατες; (Σωκράτης) Πολλαχῇ ἔμοιγε

[402]   μὲν τοίνυν τοῦ Ποσειδῶνός μοι φαίνεται ὠνομάσθαι (τοῦ πρώτου ὀνομάσαντος) ὅτι

[400]   Καὶ γὰρ ἔστιν· γελοῖον μέντοι φαίνεται ὡς ἀληθῶς ὀνομαζόμενον ὡς ἐτέθη.

[426]   μὲν τοίνυν τὸ ῥῶ ἔμοιγε φαίνεται ὥσπερ ὄργανον εἶναι πάσης τῆς

[401]   τινές. (Ἑρμογένης) Τί δή; (Σωκράτης) Καταφαίνεταί μοι ἡ θέσις τῶν ὀνομάτων

[433]   μὴ πάντα τὰ προσήκοντα ἔχῃ, λέξεταί γε τὸ πρᾶγμα, καλῶς ὅταν

[428]   φαμέν, ὀρθότης ἐστὶν αὕτη, ἥτις ἐνδείξεται οἷόν ἐστι τὸ πρᾶγμα· τοῦτο

[413]   μετὰ γὰρ δικαιοσύνην τί ἡμῖν λείπεται; ἀνδρείαν οἶμαι οὔπω διήλθομεν. ἀδικία

[424]   ἐπιθεῖναι, εἰ ἔστιν εἰς ἃ ἀναφέρεται πάντα ὥσπερ τὰ στοιχεῖα, ἐξ

[437]   πράγμασι τὴν ψυχὴν ἢ ὅτι συμπεριφέρεται, καὶ ὀρθότερόν ἐστιν ὥσπερ νῦν

[438]   κατὰ τὸ ἄρτι λεχθὲν πλήθει κριθήσεται. (Κρατύλος) Οὔτοι δὴ δίκαιόν γε,

[431]   ἢ προστιθῇ ἐνίοτε, εἰκὼν μὲν γενήσεται, καλὴ δὲ οὔ; ὥστε τὰ

[421]   ἂν λέγηται τὸ (ὄνομα, ἐκεῖνα ἀνερήσεται τὰ ῥήματα, καὶ αὖθις αὖ

[390]   τοῖς βαρβάροις; ἆρ᾽ οὐχ ὅσπερ χρήσεται; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν

[388]   Ὑφαντικὸς μὲν ἄρα κερκίδι καλῶς χρήσεται, καλῶς δ᾽ ἐστὶν ὑφαντικῶς· διδασκαλικὸς

[388]   Ἔοικεν. (Σωκράτης) Νομοθέτου ἄρα ἔργῳ χρήσεται ὁ διδασκαλικὸς ὅταν ὀνόματι χρῆται;

[388]   οὖν ἔργῳ ὁ ὑφάντης καλῶς χρήσεται ὅταν τῇ κερκίδι χρῆται; (Ἑρμογένης)

[388]   δὲ τίνος ἔργῳ ὁ διδασκαλικὸς χρήσεται ὅταν τῷ ὀνόματι χρῆται; (Ἑρμογένης)

[388]   δὲ ἔργῳ ὁ τρυπητὴς καλῶς χρήσεται ὅταν τῷ τρυπάνῳ χρῆται; (Ἑρμογένης)

[387]   καὶ ἐρεῖ· ἂν δὲ μή, ἐξαμαρτήσεταί τε καὶ οὐδὲν ποιήσει; (Ἑρμογένης)

[435]   ἔστι δὲ οἷόνπερ τὸ πρᾶγμα (εἴσεται δὴ καὶ τὸ πρᾶγμα, ἐπείπερ

[435]   ὃς ἂν τὰ ὀνόματα εἰδῇ εἴσεται καὶ τὰ πράγματα. (Κρατύλος) Ἀληθέστατα

[421]   ἐκεῖνα πεύσεται, καὶ τοῦτο μὴ παύσεται ποιῶν, ἆρ᾽ οὐκ ἀνάγκη τελευτῶντα

[421]   ἂν τὰ ῥήματα λεχθῇ, ἐκεῖνα πεύσεται, καὶ τοῦτο μὴ παύσεται ποιῶν,

[394]   δύναμιν αὐτῶν σκοπεῖ, καὶ οὐκ ἐκπλήττεται εἴ τι πρόσκειται γράμμα ἢ

[394]   τὰ αὐτὰ φαίνεται, καὶ οὐκ ἐκπλήττεται ὑπὸ τῶν προσόντων. Οὕτω δὲ

[384]   ποτὲ (λέγει, οὔτε ἀποσαφεῖ οὐδὲν εἰρωνεύεταί τε πρός με, προσποιούμενός τι

[420]   εἰδέναι ὅπῃ ἔχει τὰ πράγματα πορεύεται, ἢ τῇ ἀπὸ τοῦ τόξου

[412]   τὸ ὄνομα ἐπικεῖσθαι. Ἐπειδὴ γὰρ πορεύεται τὰ ὄντα, ἔνι μὲν ἄρ᾽

[424]   ὁ τρόπος τῆς διαιρέσεως ὅθεν ἄρχεται μιμεῖσθαι ὁ μιμούμενος; ἆρα οὐκ

[439]   προσειπεῖν αὐτὸ ὀρθῶς, εἰ ἀεὶ ὑπεξέρχεται, πρῶτον μὲν ὅτι ἐκεῖνό ἐστιν,

[403]   γυμνὴ τοῦ σώματος παρ᾽ ἐκεῖνον ἀπέρχεται, καὶ τοῦτο πεφόβηνται· τὰ δ᾽

[428]   τοὐναντίον ᾖ, ὅτι μοί πως ἐπέρχεται λέγειν πρὸς σὲ τὸ τοῦ

[421]   τις ἀεί, δι᾽ ὧν ἂν λέγηται τὸ (ὄνομα, ἐκεῖνα ἀνερήσεται τὰ

[435]   πᾶσιν ἢ ὡς πλείστοις ὁμοίοις λέγηται, τοῦτο δ᾽ ἐστὶ προσήκουσιν, (αἴσχιστα

[406]   ἐθελήμονα εἶναι ὧν ἄν τις δέηται. Ἴσως δὲ ὡς οἱ ξένοι

[400]   τοῦτον δὲ περίβολον ἔχειν, ἵνα σῴζηται, δεσμωτηρίου εἰκόνα· εἶναι οὖν τῆς

[384]   δοκεῖ ὅτι ἄν τίς τῳ θῆται ὄνομα, τοῦτο εἶναι τὸ ὀρθόν·

[384]   καὶ ἂν αὖθίς γε ἕτερον μεταθῆται, ἐκεῖνο δὲ μηκέτι καλῇ, οὐδὲν

[433]   διαφέρειν δὲ οὐδὲν ἐάντε τις συνθῆται ὥσπερ νῦν σύγκειται, ἐάντε καὶ

[403]   ἢ ὅταν τίς τῳ συνὼν οἴηται δι᾽ ἐκεῖνον ἔσεσθαι ἀμείνων ἀνήρ;

[398]   καλῶς καὶ οὗτος καὶ ἄλλοι ποιηταὶ πολλοὶ ὅσοι λέγουσιν ὡς, ἐπειδάν

[410]   αὐτοῦ γίγνεται ῥέοντος; οἱ γὰρ ποιηταί που τὰ πνεύματα ἀήτας» καλοῦσιν·

[420]   ὦ ἐχρώμεθα νῦν δ᾽ ἔρως» κέκληται διὰ τὴν τοῦ ὦ ἀντὶ

[426]   τῆς τοῦ νῦ ἐνθέσεως κίνησις» κέκληται, ἔδει (δὲ κιείνησιν» καλεῖσθαι (ἢ

[419]   τῆς ψυχῆς ἕρψεως πνοῇ ἀπεικασθὲν κέκληται, ἐν δίκῃ μὲν ἂν ἕρπνουν»

[409]   ὀνομάτων καλοῖτο, συγκεκροτημένον δὲ Σελαναία» κέκληται. (Ἑρμογένης) Διθυραμβῶδές γε τοῦτο τοὔνομα,

[409]   εἴη, νῦν δὲ ἀστραπὴ» καλλωπισθεῖσα κέκληται. (Ἑρμογένης) Τί δὲ τὸ πῦρ

[410]   τὰ ἀπὸ τῆς γῆς, ἀὴρ» κέκληται; ἢ ὅτι ἀεὶ ῥεῖ; ἢ

[414]   ἐντιθέναι καὶ ἐξαιρεῖν ἅττ᾽ ἂν βούληταί τις εἰς τὰ ὀνόματα, πολλὴ

[423]   μιμούμενος τῇ φωνῇ ὃ ἂν μιμῆται (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Μὰ

[423]   τοίνυν οὐκ ἐάν τις ταῦτα μιμῆται, οὐδὲ περὶ ταύτας τὰς μιμήσεις

[427]   Καὶ ὅταν που τὸ φυσῶδες μιμῆται, πανταχοῦ ἐνταῦθα ὡς τὸ πολὺ

[427]   τὰ γράμματα, πάντα τὰ τοιαῦτα μεμίμηται αὐτοῖς ὀνομάζων, οἷον τὸ ψυχρὸν»

[414]   καὶ ἐξαιφνιδία γίγνεται. (Οἷόνπερ οὖν μεμίμηται τῷ ὀνόματι, συναρμόσας ἀπὸ τοῦ

[394]   τοιοῦτον ἔκγονον, ἐὰν μὴ τέρας γίγνηται· κλητέον δὴ ταὐτὰ ὀνόματα. Ποικίλλειν

[393]   αὐτὸν λόγον κἂν ἐκ βασιλέως γίγνηταί τι (ἔκγονον, βασιλεὺς κλητέος· εἰ

[393]   οἶμαι μὴ τὸ ἀνθρώπου ἔκγονον γένηται, (ἀλλ᾽ ὃ ἂν) τὸ ἔκγονον

[394]   ἀνδρὸς ἀγαθοῦ καὶ θεοσεβοῦς ἀσεβὴς γένηται, ἆρ᾽ οὐχ ὥσπερ ἐν τοῖς

[423]   ἀπὸ τούτων γιγνόμενον, ὅταν μίμημα γένηται διὰ τούτων περὶ ὁτιοῦν; (Ἑρμογένης)

[393]   τι λέγω ἐὰν ὥσπερ τέρας γένηται ἐξ ἵππου ἄλλο τι ἢ

[399]   ἵνα (ἀντὶ ῥήματος ὄνομα ἡμῖν γένηται, τό τε ἕτερον αὐτόθεν ἰῶτα

[422]   ἆρ᾽ οὐκ ἐπειδὰν ἐπ᾽ ἐκείνοις γένηται τοῖς ὀνόμασιν, ἃ ὡσπερεὶ στοιχεῖα

[437]   ἡ ὀρθότης; ὁπότερα ἂν πλείω φαίνηται τὰ ὀνόματα σημαίνοντα, ταῦτα δὴ

[386]   ἄρα οἷα μὲν ἂν ἐμοὶ φαίνηται τὰ πράγματα (εἶναι) τοιαῦτα μὲν

[394]   πρόσκειται γράμμα ἢ μετάκειται ἢ ἀφῄρηται, ἢ καὶ ἐν ἄλλοις παντάπασιν

[393]   εἰ πρόσκειταί τι γράμμα ἢ ἀφῄρηται, οὐδὲν οὐδὲ τοῦτο, ἕως ἂν

[428]   νυνὶ ἡμεῖς ἴδωμεν τί ἡμῖν εἴρηται. (Ὀνόματος, φαμέν, ὀρθότης ἐστὶν αὕτη,

[426]   ἀφομοιοῦν τῇ φορᾷ, πολλαχοῦ γοῦν χρῆται αὐτῷ εἰς αὐτήν· πρῶτον μὲν

[388]   χρήσεται ὁ διδασκαλικὸς ὅταν ὀνόματι χρῆται; (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Νομοθέτης

[388]   διδασκαλικὸς χρήσεται ὅταν τῷ ὀνόματι χρῆται; (Ἑρμογένης) Οὐδὲ τοῦτ᾽ ἔχω. (Σωκράτης)

[388]   καλῶς χρήσεται ὅταν τῇ κερκίδι χρῆται; (Ἑρμογένης) Τῷ τοῦ τέκτονος. (Σωκράτης)

[388]   καλῶς χρήσεται ὅταν τῷ τρυπάνῳ χρῆται; (Ἑρμογένης) Τῷ τοῦ χαλκέως. (Σωκράτης)

[417]   τοὔνομα, ᾧ καὶ Ὅμηρος πολλαχοῦ κέχρηται, τῷ ὀφέλλειν» ἔστι δὲ τοῦτο

[416]   ἂν νοῦς τε καὶ διάνοια ἐργάσηται, ταῦτά ἐστι τὰ ἐπαινετά, ἃ

[393]   ὅτι κρατεῖ (τε αὐτοῦ καὶ κέκτηται καὶ ἔχει αὐτό. Ἢ οὐδέν

[415]   οὔσης ταύτης τῆς ἕξεως αἱρετωτάτης, συγκεκρότηται δὲ καὶ καλεῖται ἀρετή. Καὶ

[435]   εἶναι, ὃς ἂν τὰ ὀνόματα ἐπίστηται, ἐπίστασθαι καὶ τὰ πράγματα. (Σωκράτης)

[392]   ποτε. ἢ αὐτὸς ἡμῖν κάλλιστα ὑφηγεῖται τὸ διότι; φησὶν γάρ (οἶος

[416]   καὶ τοῦτο γὰρ τοῖς ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται. Τὸ γὰρ ἐμποδίζον καὶ ἴσχον

[413]   ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν, παρὰ πολλῶν ὁμολογεῖται (τοῦτο εἶναι τὸ δίκαιον· ἐγὼ

[419]   τερπνὸν παρηγμένον. Εὐφροσύνη» δὲ οὐδὲν προσδεῖται τοῦ διότι ῥηθῆναι· παντὶ γὰρ

[409]   τὴν Ἑλληνικὴν φωνὴν ὡς εἰκότως κεῖται, ἀλλὰ μὴ κατ᾽ ἐκείνην ἐξ

[395]   πανταχῇ ὀρθῶς αὐτῷ τὸ ὄνομα κεῖται. Δοκεῖ δέ μοι καὶ τῷ

[433]   μὲν ἄρα καλῶς κείμενα οὕτω κεῖται· εἰ δὲ μή τι καλῶς

[406]   οὐ χαλεπὸν εἰπεῖν δι᾽ ὃ κεῖται. (Ἑρμογένης) Τὸ ποῖον; (Σωκράτης) Παλλάδα»

[396]   ὡς ὀρθῶς αὐτοῖς τὰ ὀνόματα κεῖται, ἕως ἀπεπειράθην τῆς σοφίας ταυτησὶ

[439]   ἐοικότα εἶναι ἐκείνοις ὧν ὀνόματα κεῖται, καὶ εἶναι εἰκόνας τῶν πραγμάτων;

[425]   τρόπον τά τε πρῶτα ὀνόματα κεῖται καὶ τὰ ὕστερα εἴτε μή,

[426]   τῶν πρώτων ὀνομάτων ὡς ὀρθῶς κεῖται. Καίτοι ὅτῳ τις τρόπῳ τῶν

[397]   ἐξαπατήσειεν· πολλὰ μὲν γὰρ αὐτῶν κεῖται κατὰ προγόνων ἐπωνυμίας, οὐδὲν προσῆκον

[429]   Πάντα ἄρα τὰ ὀνόματα ὀρθῶς κεῖται; (Κρατύλος) Ὅσα γε ὀνόματά ἐστιν.

[390]   εἶδος κερκίδος ἐν ὁποιῳοῦν ξύλῳ κεῖται; ὁ ποιήσας, ὁ τέκτων, ἢ

[400]   ποτὲ ὀρθότητα αὐτῶν τὰ ὀνόματα κεῖται; (Σωκράτης) Ναὶ μὰ Δία ἡμεῖς

[411]   καλὰ ὀνόματα τίνι ποτὲ ὀρθότητι κεῖται, τὰ περὶ τὴν ἀρετήν, οἷον

[412]   τῇ τοῦ δικαίου συνέσει τοῦτο κεῖται τὸ ὄνομα, ῥᾴδιον συμβαλεῖν· αὐτὸ

[406]   ὥσπερ ἄρτι ἐλέγετο, πασῶν ἐφαπτόμενον κεῖται τῶν τοῦ θεοῦ δυνάμεων, ἁπλοῦ,

[394]   εἴ τι πρόσκειται γράμμα ἢ μετάκειται ἢ ἀφῄρηται, ἢ καὶ ἐν

[402]   ποσίδεσμον» ὄντα· τὸ δὲ Ε ἔγκειται ἴσως εὐπρεπείας ἕνεκα. ~Τάχα δὲ

[434]   (Κρατύλος) Ἴσως γὰρ οὐκ ὀρθῶς ἔγκειται, ὦ Σώκρατες· ὥσπερ καὶ ἃ

[419]   τὸ ὄνομα τὸ δέλτα δὲ ἔγκειται, ὥστε ἡδονὴ» (ἀντὶ ἡονῆς» καλεῖται

[433]   ἐάντε τις συνθῆται ὥσπερ νῦν σύγκειται, ἐάντε καὶ τοὐναντίον ἐπὶ μὲν

[402]   ὀνομάτων ἡ Τηθὺς» τὸ ὄνομα σύγκειται. (Ἑρμογένης) Τοῦτο μέν, ὦ Σώκρατες,

[415]   σημαίνει· ἐξ ἀμφοῖν οὖν τούτοιν σύγκειται, μήκους» τε καὶ τοῦ ἄνειν,

[425]   Συνέθεσαν μὲν γὰρ οὕτως ᾗπερ σύγκειται οἱ παλαιοί· ἡμᾶς δὲ δεῖ,

[422]   ὃ οὐκέτι ἔκ τινων ἑτέρων σύγκειται ὀνομάτων, δικαίως ἂν φαῖμεν ἐπὶ

[411]   γιγνομένοις τοῖς πράγμασι τὰ ὀνόματα ἐπίκειται. (Ἑρμογένης) Οὐ πάνυ ἐνεθυμήθην. (Σωκράτης)

[436]   σκέψιν εἴτε ὀρθῶς εἴτε μὴ ὑπόκειται· ἐκείνης δὲ ἐξετασθείσης ἱκανῶς, τὰ

[422]   δὴ πρῶτα, οἷς οὔπω ἕτερα ὑπόκειται, τίνι τρόπῳ κατὰ τὸ δυνατὸν

[394]   καὶ οὐκ ἐκπλήττεται εἴ τι πρόσκειται γράμμα ἢ μετάκειται ἢ ἀφῄρηται,

[403]   τοῦ σείειν ὁ σείων» ὠνόμασται· πρόσκειται δὲ τὸ πεῖ καὶ τὸ

[393]   σημαίνει, οὐδὲν πρᾶγμα· οὐδ᾽ εἰ πρόσκειταί τι γράμμα ἢ ἀφῄρηται, οὐδὲν

[415]   ἕξεως αἱρετωτάτης, συγκεκρότηται δὲ καὶ καλεῖται ἀρετή. Καὶ ἴσως με αὖ

[409]   εἰπεῖν πῦρ κατὰ τίνα τρόπον καλεῖται; (Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγε.

[419]   ἔγκειται, ὥστε ἡδονὴ» (ἀντὶ ἡονῆς» καλεῖται ἥ τε λύπη» ἀπὸ τῆς

[407]   καὶ ἀμετάστροφον, ὃ δὴ ἄρρατον» καλεῖται, καὶ ταύτῃ ἂν πανταχῇ πολεμικῷ

[405]   ᾠδῇ ἁρμονίαν, ἣ δὴ συμφωνία καλεῖται, ὅτι ταῦτα πάντα, ὥς φασιν

[420]   ἐκλήθη. Καὶ μὴν πόθος» αὖ καλεῖται σημαίνων οὐ τοῦ παρόντος εἶναι

[426]   τούτου τοῦ γράμματος τὴν φορὰν μιμεῖται, εἶτα ἐν τῷ (τρόμῳ, εἶτα

[434]   συντίθεται τὰ ζωγραφούμενα, ἐκείνοις ἃ μιμεῖται ἡ γραφική· ἢ ἀδύνατον; (Κρατύλος)

[423]   οὐκ ἐὰν ἅπερ ἡ μουσικὴ μιμεῖται καὶ ἡμεῖς μιμώμεθα, οὔ μοι

[423]   ἔοικε, μίμημα φωνῇ ἐκείνου ὃ μιμεῖται, καὶ ὀνομάζει ὁ μιμούμενος τῇ

[427]   τὸ ἵεσθαι» διὰ τοῦ ἰῶτα ἀπομιμεῖται, ὥσπερ γε διὰ τοῦ φεῖ

[419]   ἀποδῷς ἀντὶ τοῦ ζῆτα δέλτα, φανεῖταί σοι κεῖσθαι τὸ ὄνομα ἐπὶ

[437]   κατὰ τὸ ὄνομά τις ἀκολουθήσει, φανεῖται ταὐτὸν τῇ συνέσει» ταύτῃ καὶ

[398]   πάνυ χαλεπὸν ἐννοῆσαι. σμικρὸν γὰρ παρῆκται αὐτῶν τὸ ὄνομα, δηλοῦν τὴν

[416]   μόνον καὶ μήκει τοῦ οὖ παρῆκται. (Ἑρμογένης) πῶς δή; (Σωκράτης) Τῆς

[436]   σοι ἔστω τεκμήριον ὅτι οὐκ ἔσφαλται τῆς ἀληθείας ὁ τιθέμενος· οὐ

[397]   ἐλέγομεν, πολλὰ δὲ ὥσπερ εὐχόμενοι τίθενται, οἷον Εὐτυχίδην» καὶ Σωσίαν» καὶ

[425]   τε ὀνόματα καὶ τὰ ῥήματα συντίθενται· καὶ πάλιν ἐκ τῶν ὀνομάτων

[404]   τὸν (Ἀπόλλω, ὅπερ λέγω, πολλοὶ πεφόβηνται περὶ τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ,

[403]   παρ᾽ ἐκεῖνον ἀπέρχεται, καὶ τοῦτο πεφόβηνται· τὰ δ᾽ ἐμοὶ δοκεῖ πάντα

[398]   (οἱ μὲν δαίμονες ἁγνοὶ ὑποχθόνιοι καλέονται, ἐσθλοί, ἀλεξίκακοι, φύλακες θνητῶν ἀνθρώπων.

[429]   οἱ μὲν καλλίους τὰς οἰκίας ἐργάζονται, οἱ δὲ αἰσχίους; (Κρατύλος) Ναί.

[418]   βούλεται ἡ ἡμέρα. Καίτοι τινὲς οἴονται, ὡς δὴ ἡ ἡμέρα ἥμερα

[439]   ἰόντων ἁπάντων ἀεὶ καὶ ῥεόντων φαίνονται γὰρ ἔμοιγε καὶ αὐτῷ οὕτω

[397]   (Σωκράτης) Τοιόνδε τοίνυν ἔγωγε ὑποπτεύω· φαίνονταί μοι οἱ πρῶτοι τῶν ἀνθρώπων

[387]   ἄρα φύσιν καὶ αἱ πράξεις πράττονται, οὐ κατὰ τὴν ἡμετέραν δόξαν.

[429]   μὲν καλλίω τὰ (ἔργα) αὑτῶν παρέχονται, οἱ δὲ αἰσχίω; (Κρατύλος) Οὔ

[429]   ἀμείνους τὰ αὑτῶν ἔργα καλλίω παρέχονται, τὰ ζῷα, οἱ δὲ φαυλότερα;

[424]   τῶν συλλαβῶν, καὶ οὕτως ἤδη ἔρχονται ἐπὶ τοὺς ῥυθμοὺς σκεψόμενοι, πρότερον

[405]   σκοπεῖσθαι τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματος φοβοῦνται αὐτὸ ὡς σημαῖνον φθοράν τινα·

[403]   ἡμῶν ἀποθάνῃ, ἀεὶ ἐκεῖ ἐστιν, φοβοῦνται, καὶ ὅτι ἡ ψυχὴ γυμνὴ

[404]   δέ· πολλοὶ μὲν καὶ τοῦτο φοβοῦνται τὸ ὄνομα καὶ τὸν Ἀπόλλω,

[412]   ἔπειτα δὲ ἀμφισβητεῖσθαι. Ὅσοι γὰρ ἡγοῦνται τὸ πᾶν εἶναι ἐν πορείᾳ,

[398]   ἀνθρώπων, διὰ τί ποτε ἄνθρωποι» καλοῦνται· ἢ> σὺ ἔχεις εἰπεῖν; (Ἑρμογένης)

[423]   ἂν ὁμολογεῖν ὀνομάζειν ταῦτα ἅπερ μιμοῦνται. (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης) Καλῶς

[404]   ὀνομάτων ὀρθότητος. Καὶ γὰρ μεταβάλλοντες σκοποῦνται τὴν Φερσεφόνην, καὶ δεινὸν αὐτοῖς

[411]   τὰ πράγματα καὶ πάντως (φέρεσθαι. Αἰτιῶνται δὴ οὐ τὸ ἔνδον τὸ

[439]   ὥσπερ εἴς τινα δίνην ἐμπεσόντες κυκῶνται καὶ ἡμᾶς ἐφελκόμενοι προσεμβάλλουσιν. Σκέψαι

[394]   οἳ ἂν ἐν τέρατος εἴδει γένωνται; οἷον ὅταν ἐξ ἀνδρὸς ἀγαθοῦ

[417]   οὐχὶ καθάπερ οἱ κάπηλοι αὐτῷ χρῶνται, ἐὰν τὸ ἀνάλωμα ἀπολύῃ, οὐ

[432]   ὀρθῶς, ἀλλὰ τὸ παράπαν οὐδὲ γέγραπται, ἀλλ᾽ εὐθὺς ἕτερόν ἐστιν ἐάν

[432]   προσθῶμεν ἢ μεταθῶμέν τι, οὐ> γέγραπται μὲν ἡμῖν τὸ ὄνομα, οὐ

[396]   ἀεὶ πᾶσι τοῖς ζῶσιν ὑπάρχει· διείληπται δὲ δίχα, ὥσπερ λέγω, ἓν

[395]   ὀνόματος ἐπωνυμία σμικρὸν παρακλίνει καὶ ἐπικεκάλυπται, ὥστε μὴ πᾶσι δηλοῦν τὴν

[390]   καὶ εἰργασμένον γνοίη εἴτ᾽ εὖ εἴργασται εἴτε μή; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.

[439]   τὴν εἰκόνα αὐτῆς εἰ πρεπόντως εἴργασται; (Κρατύλος) Ἐκ τῆς ἀληθείας μοι

[439]   αὐτήν τε αὐτὴν εἰ καλῶς εἴκασται, καὶ τὴν ἀλήθειαν ἧς ἦν

[420]   ἁμαρτίαν ἂν εἴη καὶ ἀμαθίαν, ἀπείκασται δὲ τῇ κατὰ τὰ (ἄγκη

[421]   ἰσχόμενον καὶ τὸ ἀναγκαζόμενον ἡσυχάζειν, ἀπείκασται δὲ τοῖς καθεύδουσι· τὸ ψεῖ

[403]   ἀπὸ τοῦ σείειν ὁ σείων» ὠνόμασται· πρόσκειται δὲ τὸ πεῖ καὶ

[426]   διὰ δὲ τὸν καλλωπισμὸν στάσις» ὠνόμασται. Τὸ δὲ οὖν ῥῶ τὸ

[418]   τῆς δέσεως ἐς τὴν ἀγωγὴν ἐπωνόμασται δυογὸν» δικαίως· νῦν δὲ ζυγόν.

[420]   Δόξα» δὴ ἤτοι τῇ διώξει ἐπωνόμασται, ἣν ἡ ψυχὴ διώκουσα τὸ

[420]   ὄντος καὶ ἀπόντος, ὅθεν πόθος» ἐπωνόμασται ὃς τότε, ὅταν παρῇ οὗ

[394]   περὶ βασιλέως ὁ αὐτὸς λόγος; ἔσται γάρ ποτε ἐκ βασιλέως βασιλεύς,

[385]   ὃ δὲ νῦν ἵππον, ἄνθρωπον, ἔσται δημοσίᾳ μὲν ὄνομα ἄνθρωπος τῷ

[408]   ὅμως δέ, εἴπερ σοι κεχαρισμένον ἔσται, ἐθέλω. (Ἑρμογένης) Καὶ μὴν χαριῇ.

[433]   εἴη γραμμάτων καὶ ὁμοίων, εἴπερ ἔσται εἰκών, ἔχοι δ᾽ ἄν τι

[386]   ἂν ἑκάστῳ (δοκῇ ἑκάστῳ ἀληθῆ ἔσται. (Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα. (Σωκράτης) Ἀλλὰ

[422]   καὶ τὰ ὕστερα, εἴπερ ὀνόματα ἔσται. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Ἀλλὰ

[437]   τὰ ὀνόματα, καὶ ἐν τούτῳ ἔσται ἡ ὀρθότης; ὁπότερα ἂν πλείω

[387]   τε καὶ πλέον τι ἡμῖν ἔσται καὶ ὀρθῶς πράξομεν τοῦτο, ἐὰν

[414]   εἰς τὰ ὀνόματα, πολλὴ εὐπορία ἔσται καὶ πᾶν ἂν παντί τις

[385]   τις ἑκάστῳ ὀνόματα εἶναι, τοσαῦτα ἔσται καὶ τότε ὁπόταν φῇ; (Ἑρμογένης)

[431]   (Κρατύλος) Ἴσως. (Σωκράτης) Ἵσως ἄρα ἔσται ὁ μὲν ἀγαθὸς δημιουργὸς ὀνομάτων,

[437]   τὰ ὀνόματα σημαίνοντα, ταῦτα δὴ ἔσται τἀληθῆ; (Κρατύλος) Οὔκουν εἰκός γε.

[423]   οὐ τότε ἑκάστου δήλωμα ἡμῖν ἔσται τὸ ἀπὸ τούτων γιγνόμενον, ὅταν

[434]   (Σωκράτης) Καλῶς λέγεις. Οὐκοῦν εἴπερ ἔσται τὸ ὄνομα ὅμοιον τῷ πράγματι,

[431]   τὰ προσήκοντα, καλὴ ἡ εἰκὼν ἔσται τοῦτο δ᾽ ἐστὶν ὄνομα ἐὰν

[431]   ὥστε τὰ μὲν καλῶς εἰργασμένα ἔσται τῶν ὀνομάτων, τὰ δὲ κακῶς;

[440]   καὶ (Ἑρμογένης) ὅδε. (Κρατύλος) Ταῦτ᾽ ἔσται, ὦ Σώκρατες, ἀλλὰ καὶ σὺ

[431]   (Σωκράτης) Ἴσως ἄρα νὴ Δί᾽ ἔσται, ὥσπερ ἐν ταῖς ἄλλαις τέχναις,

[391]   κατατιθέμενον. Εἰσὶ δὲ οὗτοι οἱ σοφισταί, οἷσπερ καὶ ὁ ἀδελφός (σου

[414]   ὅτι τὰ πρῶτα ὀνόματα τεθέντα κατακέχωσται ἤδη ὑπὸ τῶν βουλομένων τραγῳδεῖν

[430]   καὶ ταῦτα. (Σωκράτης) Ἆρ᾽ οὖν αὗται αἱ διανομαὶ ἀμφότεραι ὀρθαί, ἢ

[426]   (ἐπισκέψασθαι, ὥσπερ καὶ τὰ βαρβαρικά; αὗται γὰρ ἂν πᾶσαι ἐκδύσεις εἶεν

[386]   αὐτὸν τρόπον; Ἢ οὐ καὶ αὗται ἕν τι εἶδος τῶν ὄντων

[423]   ἡ τέχνη ἡ ὀνομαστικὴ εἶναι. αὗται μὲν γάρ εἰσιν ἡ μὲν

[386]   πράξεις; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε καὶ αὗται. ~(Σωκράτης) Κατὰ τὴν αὑτῶν ἄρα

[399]   ἐκλείποντος τοῦ ἀναψύχοντος τὸ σῶμα ἀπόλλυταί τε καὶ τελευτᾷ· ὅθεν δή

[417]   ἄλλον τρόπον ὀνομάζει. Ὅτι γὰρ κεράννυται ἐς πάντα διεξιόν, ταύτην αὐτοῦ

[419]   δὴ ἐπαινεῖ. Καὶ οὕτω οὐκ ἐναντιοῦται αὐτὸς αὑτῷ ὁ τὰ ὀνόματα

[423]   καὶ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ὅσα ἠξίωται ταύτης τῆς προσρήσεως, τοῦ εἶναι;

[401]   φαῦλοι εἶναι ἀλλὰ μετεωρολόγοι καὶ ἀδολέσχαι τινές. (Ἑρμογένης) Τί δή; (Σωκράτης)

[410]   ᾖ. Τοῦτο γὰρ οὔτε ῥᾴδιον προσάψαι ἐστὶν Ἑλληνικῇ φωνῇ, φανεροί τ᾽

[397]   νοοῖ τὸ ὄνομα οἱ δαίμονες» σκέψαι ἄν τί σοι δόξω εἰπεῖν.

[439]   κυκῶνται καὶ ἡμᾶς ἐφελκόμενοι προσεμβάλλουσιν. Σκέψαι γάρ, ὦ θαυμάσιε Κρατύλε, ὃ

[409]   Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγε. (Σωκράτης) Σκέψαι δὴ ὃ ἐγὼ ὑποπτεύω περὶ

[409]   ἢ τοῦτό τι παγχάλεπον εἶναι. σκέψαι οὖν ἣν εἰσάγω μηχανὴν ἐπὶ

[389]   τίθεται· ἐκ τῶν ἔμπροσθεν δὲ ἀνάσκεψαι. Ποῖ βλέπων ὁ τέκτων τὴν

[389]   (Ἑρμογένης) Ἔοικεν. (Σωκράτης) Ἴθι δή, ἐπίσκεψαι ποῖ βλέπων ὁ νομοθέτης τὰ

[422]   μοι δοκεῖ ἔχειν, δεῦρο αὖ συνεπίσκεψαι μετ᾽ ἐμοῦ μή τι παραληρήσω

[426]   πᾶσαι ἐκδύσεις εἶεν καὶ μάλα κομψαὶ τῷ μὴ ἐθέλοντι λόγον διδόναι

[423]   (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Μὰ Δί᾽ ἀλλ᾽ οὐκ ἐμοί πω δοκεῖ

[438]   οὗπερ εἰκός τε καὶ δικαιότατον, δι᾽ ἀλλήλων γε, εἴ πῃ συγγενῆ

[438]   προσδοκᾷς ἂν ταῦτα μαθεῖν; ἆρα δι᾽ ἄλλου του ἢ οὗπερ εἰκός

[395]   καρτερεῖν τέλος ἐπιτιθεὶς τοῖς δόξασι δι᾽ ἀρετήν. Σημεῖον δὲ αὐτοῦ ἡ

[439]   πράγματα μανθάνειν, ἔστι δὲ καὶ δι᾽ αὐτῶν, ποτέρα ἂν εἴη καλλίων

[438]   πῃ συγγενῆ ἐστιν, καὶ αὐτὰ δι᾽ αὑτῶν; τὸ γάρ που ἕτερον

[403]   ὅταν τίς τῳ συνὼν οἴηται δι᾽ ἐκεῖνον ἔσεσθαι ἀμείνων ἀνήρ; (Ἑρμογένης)

[431]   Ναί. (Σωκράτης) Ἴσως ἄρα νὴ Δί᾽ ἔσται, ὥσπερ ἐν ταῖς ἄλλαις

[413]   τὸ δίκαιον καὶ τὸ αἴτιον δι᾽ ὃ γὰρ γίγνεται, τοῦτ᾽ ἔστι

[406]   ὄνομα αὐτῆς οὐ χαλεπὸν εἰπεῖν δι᾽ ὃ κεῖται. (Ἑρμογένης) Τὸ ποῖον;

[433]   ἄν τι καὶ οὐ προσῆκον, δι᾽ ὃ οὐκ ἂν καλὸν εἴη

[396]   (ὀνομάζεσθαι οὗτος ὁ θεὸς εἶναι, δι᾽ ὃν ζῆν ἀεὶ πᾶσι τοῖς

[439]   οὖν ἔστι μὲν ὅτι μάλιστα δι᾽ ὀνομάτων τὰ πράγματα μανθάνειν, ἔστι

[404]   ὀρθῶς καλοῖτο, ἢ τοιοῦτόν τι δι᾽ ὅπερ καὶ σύνεστιν αὐτῇ ὁ

[426]   τῆς κινήσεως, ἣν οὐδ᾽ εἴπομεν δι᾽ ὅτι ἔχει τοῦτο τοὔνομα· ἀλλὰ

[421]   ὁ λόγος ἡμῖν ἐστιν, ὄνομα, δι᾽ ὅτι τὸ ὄνομα ἔχει. (Σωκράτης)

[393]   περὶ ὀνομάτων ὀρθότητος; (Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽ οὐ σύ γε, ὡς ἐμοὶ

[412]   τούτου παντὸς εἶναί τι διεξιόν, δι᾽ οὗ πάντα τὰ γιγνόμενα γίγνεσθαι·

[416]   ~(Ἑρμογένης) Τὸ δὲ δὴ κακόν, δι᾽ οὗ πολλὰ τῶν ἔμπροσθεν εἴρηκας,

[403]   ἔσεσθαι ἀμείνων ἀνήρ; (Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽ οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν, ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης)

[392]   σὺ δὲ μανθάνεις; (Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγε. ~(Σωκράτης) Ἀλλ᾽ ἆρα,

[409]   τίνα τρόπον καλεῖται; (Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγε. (Σωκράτης) Σκέψαι δὴ

[428]   (μεγίστοις) μέγιστον εἶναι; ~(Ἑρμογένης) Μὰ Δί᾽ οὐκ ἔμοιγε. Ἀλλὰ τὸ τοῦ

[425]   φίλε Ἑρμόγενες. (Ἑρμογένης) Ἴσως νὴ Δί᾽ ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Τί οὖν;

[421]   Ἐνθυμηθῶμεν δέ, εἴ τις ἀεί, δι᾽ ὧν ἂν λέγηται τὸ (ὄνομα,

[421]   τὰ ῥήματα, καὶ αὖθις αὖ δι᾽ ὧν ἂν τὰ ῥήματα λεχθῇ,

[392]   ἄρα ὀρθότερον ᾤετο κεῖσθαι τῷ παιδὶ ἢ τὸν Σκαμάνδριον» (Ἑρμογένης) Φαίνεται.

[392]   ἡγεῖσθαι τῶν ὀνομάτων κεῖσθαι τῷ παιδί, τὸν Ἀστυάνακτα» ἢ τὸν Σκαμάνδριον»

[388]   οὔ; (Σωκράτης) Ὑφαντικὸς μὲν ἄρα κερκίδι καλῶς χρήσεται, καλῶς δ᾽ ἐστὶν

[388]   ὑφάντης καλῶς χρήσεται ὅταν τῇ κερκίδι χρῆται; (Ἑρμογένης) Τῷ τοῦ τέκτονος.

[439]   οἷόν τε προσειπεῖν αὐτὸ ὀρθῶς, εἰ ἀεὶ ὑπεξέρχεται, πρῶτον μὲν ὅτι

[395]   ὀρθῶς καὶ κατὰ φύσιν τεθῆναι εἰ ἀληθῆ τὰ περὶ αὐτὸν λεγόμενα.

[396]   τῆς σοφίας ταυτησὶ τί ποιήσει, εἰ ἄρα ἀπερεῖ ἢ οὔ, ἣ

[397]   τύπον τινὰ ἐμβεβήκαμεν, ἵνα εἰδῶμεν εἰ ἄρα ἡμῖν ἐπιμαρτυρήσει αὐτὰ τὰ

[424]   ἂν εἶναι ὁ ὀνομαστικός. (Σωκράτης) Εἰ ἄρα τοῦτο ἀληθές, ἤδη ἔοικεν

[383]   ἅπασιν. Ἐρωτῶ οὖν αὐτὸν ἐγὼ εἰ αὐτῷ Κρατύλος τῇ ἀληθείᾳ ὄνομα

[408]   Τῶν γε τοιούτων, ὦ Σώκρατες, εἰ βούλει. Περὶ τῶν τοιῶνδε δὲ

[384]   ὡς εἰδὼς περὶ αὐτοῦ, ὃ εἰ βούλοιτο σαφῶς εἰπεῖν, ποιήσειεν ἂν

[439]   ἐκεῖνο ὃ μηδέποτε ὡσαύτως ἔχει; εἰ γάρ ποτε ὡσαύτως ἴσχει, ἔν

[433]   καὶ γράμμασι πράγματος ὄνομα εἶναι. Εἰ γὰρ ταῦτα ἀμφότερα ἐρεῖς, οὐχ

[436]   ὠγαθὲ Κρατύλε, οὐδέν ἐστιν ἀπολόγημα. Εἰ γὰρ τὸ πρῶτον σφαλεὶς ὁ

[435]   λέγεις; ~(Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Οὐκοῦν εἰ γιγνώσκεις ἐμοῦ φθεγγομένου, δήλωμα σοι

[431]   μοι δοκεῖς λέγειν. (Σωκράτης) Οὐκοῦν εἰ γράμμασιν αὖ τὰ πρῶτα ὀνόματα

[407]   τὸ ἀνδρεῖον Ἄρης» ἂν εἴη· εἰ δ᾽ αὖ κατὰ τὸ σκληρόν

[414]   ἔστιν οὕτως, ὦ Σώκρατες. (Σωκράτης) Εἰ δ᾽ αὖ τις ἐάσει καὶ

[396]   οὐρανῷ ὀρθῶς τὸ ὄνομα κεῖσθαι· εἰ δ᾽ ἐμεμνήμην τὴν Ἡσιόδου γενεαλογίαν,

[415]   ὅταν ἔχῃ, κακίᾳ μεστὴ γίγνεται. Εἰ δ᾽ ἐπὶ τοιούτοις ἡ κακία»

[435]   ἔθους τε καὶ συνθήκης τυχόντα; εἰ δ᾽ ὅτι μάλιστα μή ἐστι

[431]   νῦν πάνυ διαμάχεσθαι περὶ αὐτοῦ. Εἰ δ᾽ οὖν (ἔστι τοιαύτη τις

[440]   καὶ οὐκ ἂν εἴη γνῶσις· εἰ δὲ ἀεὶ μεταπίπτει, ἀεὶ οὐκ

[439]   χρόνῳ δῆλον ὅτι οὐδὲν μεταβαίνει· εἰ δὲ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ

[411]   νωμᾶν» καὶ τὸ σκοπεῖν» ταὐτόν. Εἰ δὲ βούλει, αὐτὸ ἡ νόησις»

[399]   μοι δοκοῦσιν αὐτὸ ψυχὴν» καλέσαι. Εἰ δὲ βούλει ἔχε ἠρέμα· ~δοκῶ

[437]   τῇ ψυχῇ ἀλλ᾽ οὐ φορά. Εἰ δὲ βούλει, ἡ ἁμαρτία» καὶ

[411]   περί γε τὸ φέρεσθαί ἐστιν. Εἰ δὲ βούλει, ἡ γνώμη» παντάπασιν

[392]   Ξάνθον καλεῖν μᾶλλον ἢ Σκάμανδρον; εἰ δὲ βούλει, περὶ τῆς ὄρνιθος

[432]   τὸ μὴ προσῆκον γράμμα ἐπιφέρειν. Εἰ δὲ γράμμα, καὶ ὄνομα ἐν

[393]   γίγνηταί τι (ἔκγονον, βασιλεὺς κλητέος· εἰ δὲ ἐν ἑτέραις συλλαβαῖς ἢ

[440]   οὔτε τὸ γνωσθησόμενον ἂν εἴη. Εἰ δὲ ἔστι μὲν ἀεὶ τὸ

[440]   ἡ γνῶσις καὶ εἴη γνῶσις. Εἰ δὲ καὶ αὐτὸ τὸ εἶδος

[389]   μέλλει κύριος εἶναι ὀνομάτων θέτης; εἰ δὲ μὴ εἰς τὰς αὐτὰς

[436]   τίθεσθαι τὸν τιθέμενον τὰ ὀνόματα· εἰ δὲ μή, ὅπερ πάλαι ἐγὼ

[433]   ἄρα καλῶς κείμενα οὕτω κεῖται· εἰ δὲ μή τι καλῶς ἐτέθη,

[432]   γράμμα, καὶ ὄνομα ἐν λόγῳ· εἰ δὲ ὄνομα, καὶ λόγον ἐν

[384]   τῶν ἐθισάντων τε καὶ καλούντων. Εἰ δέ πῃ ἄλλῃ (ἔχει, ἕτοιμος

[431]   καὶ ῥήματα ταὐτὸν τοῦτο ποιεῖν. Εἰ δὲ ῥήματα καὶ ὀνόματα ἔστιν

[423]   αὐτὴν τὴν φύσιν τοῦ πράγματος· εἰ δὲ τὰ κάτω καὶ τὰ

[421]   ὦ Σώκρατες, ἀνδρείως πάνυ διακεκροτηκέναι· εἰ δέ τίς σε ἔροιτο τοῦτο

[431]   καλεῖν, τὸ δ᾽ ἕτερον ψεύδεσθαι. Εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει, καὶ

[435]   τῇ ᾗ φῂς σὺ σκληρότητι· εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει, τί

[422]   τὰ (ἔμπροσθεν εἰς ταῦτα ἀνεληλυθέναι. Εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει, ὥς

[416]   ἔοικάς γε ὀρθῶς λέγοντι. ἀλλ᾽ εἰ δοκεῖ, ταῦτα μὲν ἐῶμεν, τὸ

[410]   ἴσως οὖν λέγει, ὥσπερ ἂν εἰ εἴποι πνευματόρρουν, ἀητόρρουν» (ὅθεν δὴ

[424]   ἔστιν ἰδεῖν αὐτά τε καὶ εἰ ἐν αὐτοῖς ἔνεστιν εἴδη κατὰ

[431]   γε σὺ ποιῶν, ὦ φίλε, εἰ ἔστι τοῦτο οὕτως· οὐδὲν γὰρ

[424]   αὖ οἷς δεῖ ὀνόματα ἐπιθεῖναι, εἰ ἔστιν εἰς ἃ ἀναφέρεται πάντα

[439]   αὐτῷ οὕτω διανοηθῆναι τὸ δ᾽ εἰ ἔτυχεν, οὐχ οὕτως ἔχει, ἀλλ᾽

[427]   πῃ ἄλλῃ κάλλιον λέγειν; καὶ εἰ ἔχεις, λέγε, ἵνα ἤτοι μάθῃς

[421]   τὰ ὀνόματα, οὐδὲν θαυμαστὸν (ἂν) εἰ ἡ παλαιὰ φωνὴ πρὸς τὴν

[438]   αὐτοῦ (ἐάσωμεν, τάδε δὲ ἐπισκεψώμεθα εἰ ἡμῖν καὶ τῇδε ὁμολογεῖς εἴτε

[435]   διανοούμενοι λέγομεν· ἐπεί, ὦ βέλτιστε, εἰ θέλεις ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν ἐλθεῖν,

[423]   βαρέα, πρὸς τὴν γῆν. Καὶ εἰ ἵππον θέοντα ἤ τι ἄλλο

[436]   Οὐ μέντοι ἀλλὰ (θαυμάζοιμ᾽ ἂν εἰ καὶ τὰ ὀνόματα συμφωνεῖ αὐτὰ

[428]   καλῶς μοι φαίνεται ἔχειν, τὸ εἰ καί τις σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ

[439]   εἰκόνος μανθάνειν αὐτήν τε αὐτὴν εἰ καλῶς εἴκασται, καὶ τὴν ἀλήθειαν

[437]   ἡ ἁμαρτία» καὶ ἡ συμφορά, εἰ κατὰ τὸ ὄνομά τις ἀκολουθήσει,

[433]   Ἔμοιγε. (Σωκράτης) Ἀλλὰ τὰ πρῶτα εἰ μέλλει δηλώματά τινων γίγνεσθαι, ἔχεις

[432]   ἀποδοῦναι οἷόν ἐστιν ᾧ εἰκάζει, εἰ μέλλει εἰκὼν εἶναι. Σκόπει δὲ

[390]   ἐστὶν ποιῆσαι πηδάλιον ἐπιστατοῦντος κυβερνήτου, εἰ μέλλει καλὸν εἶναι τὸ πηδάλιον.

[390]   ὄνομα, ἐπιστάτην ἔχοντος διαλεκτικὸν ἄνδρα, εἰ μέλλει καλῶς ὀνόματα θήσεσθαι. (Ἑρμογένης)

[389]   ὀνόματα ποιεῖν τε καὶ τίθεσθαι, εἰ μέλλει κύριος εἶναι ὀνομάτων θέτης;

[433]   συνδοκεῖ, μετὰ ταῦτα τάδε σκοπῶμεν· εἰ μέλλει φαμὲν καλῶς κεῖσθαι τὸ

[433]   ἐν τοῖς (τῶν στοιχείων ὀνόμασιν, εἰ μέμνησαι ἃ νυνδὴ ἐγὼ καὶ

[438]   Ἄρτι γὰρ ἐν τοῖς πρόσθεν, εἰ μέμνησαι, τὸν τιθέμενον τὰ ὀνόματα

[407]   ἐρώτα. (Ἑρμογένης) Ἐρωτῶ. (Σωκράτης) Οὐκοῦν, εἰ μὲν βούλει, κατὰ τὸ ἄρρεν

[423]   ἂν ἄλλως, ὦ Σώκρατες; ~(Σωκράτης) Εἰ μέν γ᾽ οἶμαι τὸ ἄνω

[440]   πάντα χρήματα καὶ μηδὲν μένει. Εἰ μὲν γὰρ αὐτὸ τοῦτο, ἡ

[384]   οὐ σμικρὸν τυγχάνει ὂν μάθημα. Εἰ μὲν οὖν ἐγὼ ἤδη ἠκηκόη

[425]   εἰπόντες (ἡμῖν) αὐτοῖς ἴωμεν, ὅτι εἰ μέν τι χρῆν (ἔδει) αὐτὰ

[428]   (ἔχεις βέλτιον, ὡς ἐμοῦ ἐνδεξομένου. Εἰ μέντοι ἔχεις τι σὺ κάλλιον

[440]   εἶναι φάναι εἰκός, ὦ Κρατύλε, εἰ μεταπίπτει πάντα χρήματα καὶ μηδὲν

[425]   περὶ ἀληθείας τῶν πρώτων ὀνομάτων, εἰ μὴ ἄρα βού> λει, ὥσπερ

[391]   ὥς του ἄξια. (Σωκράτης) Ἀλλ᾽ εἰ μὴ αὖ σε ταῦτα ἀρέσκει,

[429]   τὸ τοῦτον φάναι Ἑρμογένη εἶναι, εἰ μὴ ἔστιν; (Κρατύλος) Πῶς λέγεις;

[412]   διὰ τοῦ ὄντος ἰέναι παντός, εἰ μὴ λεπτότατόν τε ἦν ὥστε

[427]   εἶναι ἡ τῶν ὀνομάτων ὀρθότης, εἰ μή τι ἄλλο (Κρατύλος) ὅδε

[429]   (μηδὲ ὄνομα τοῦτο κεῖσθαι φῶμεν, εἰ μή τι αὐτῷ Ἑρμοῦ γενέσεως

[403]   Ἅιδην οὐκ ἂν πολλοὺς ἐκφεύγειν, εἰ μὴ τῷ ἰσχυροτάτῳ δεσμῷ ἔδει

[434]   ἄν ποτε ὅμοια γένοιτο οὐδενί, εἰ μὴ ὑπάρξει ἐκεῖνα πρῶτον ὁμοιότητά

[434]   ζωγράφημα ὅμοιόν τῳ τῶν ὄντων, εἰ μὴ φύσει ὑπῆρχε (φαρμακεῖα ὅμοια

[386]   (Ἑρμογένης) Ἀληθῆ λέγεις. (Σωκράτης) Οὐκοῦν εἰ μήτε πᾶσι πάντα ἐστὶν ὁμοίως

[386]   μὲν χρηστοί, οἱ δὲ πονηροί, εἰ ὁμοίως ἅπασι καὶ ἀεὶ ἀρετή

[413]   μου οὗτος ἀκούσας καὶ ἐρωτᾷ εἰ οὐδὲν δίκαιον οἶμαι εἶναι ἐν

[401]   γὰρ δὴ ἔμοιγε δοκεῖ νενομίσθαι. Εἰ οὖν βούλει, σκοπῶμεν ὥσπερ προειπόντες

[388]   ὄνομα. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε. (Σωκράτης) Εἰ οὖν ἐγὼ ἐροίμην τί ἦν

[436]   ἦ γάρ; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Εἰ οὖν ἐκεῖνος μὴ ὀρθῶς ἡγεῖτο,

[439]   τῶν πραγμάτων; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Εἰ οὖν ἔστι μὲν ὅτι μάλιστα

[428]   ἐπὶ σμικρῷ καταθείη, προὔργου εἶναι. Εἰ οὖν καὶ σμικρόν τι οἷός

[384]   καὶ λέγειν ἅπερ αὐτὸς λέγει. Εἰ οὖν πῃ ἔχεις συμβαλεῖν τὴν

[426]   τοὔνομα τοῦτο δ᾽ ἐστὶν ἰέναι. Εἰ οὖν τις τὸ παλαιὸν αὐτῆς

[432]   ὧν ὀνόματά ἐστιν τὰ ὀνόματα, εἰ πάντα πανταχῇ αὐτοῖς ὁμοιωθείη. Διττὰ

[404]   ἐπὶ τελευτήν· γνοίης δ᾽ ἄν, εἰ πολλάκις λέγοις τὸ τῆς Ἥρας

[437]   ἄλλα πόλλ᾽ ἄν τις εὕροι εἰ πραγματεύοιτο, ἐξ ὧν οἰηθείη ἂν

[439]   αὐτὴν καὶ τὴν εἰκόνα αὐτῆς εἰ πρεπόντως εἴργασται; (Κρατύλος) Ἐκ τῆς

[393]   αὐτὸ σημαίνει, οὐδὲν πρᾶγμα· οὐδ᾽ εἰ πρόσκειταί τι γράμμα ἢ ἀφῄρηται,

[439]   Αὐτὸ τοίνυν ἐκεῖνο σκεψώμεθα, μὴ εἰ πρόσωπόν τί ἐστιν καλὸν ἤ

[386]   (Σωκράτης) Οἷόν τε οὖν (ἐστιν) εἰ Πρωταγόρας ἀληθῆ ἔλεγεν καὶ ἔστιν

[391]   μου, ὦ Σώκρατες, ἡ δέησις, εἰ τὴν μὲν ἀλήθειαν τὴν Πρωταγόρου

[432]   μέλλει εἰκὼν εἶναι. Σκόπει δὲ εἰ τὶ λέγω. Ἆρ᾽ ἂν δύο

[407]   τὸ ὄνομα, ἵνα καὶ εἰδῶμεν εἰ τὶ ὅδε λέγει. ~(Σωκράτης) Ἀλλὰ

[390]   (Σωκράτης) Τίς οὖν ὁ γνωσόμενος εἰ τὸ προσῆκον εἶδος κερκίδος ἐν

[424]   καὶ τοῦ ἰέναι» καὶ σχέσεως, εἰ τοῖς γράμμασι καὶ ταῖς συλλαβαῖς

[413]   ποτ᾽ ἔστιν, ὦ ἄριστε, δίκαιον, εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει; δοκῶ τε

[409]   τοίνυν κατάδηλον γενόμενον ἂν μᾶλλον εἰ (τῷ Δωρικῷ τις ὀνόματι χρῷτο

[439]   ὀνόματα ἐς ταὐτὸν τείνοντα ἐξαπατᾷ, εἰ τῷ ὄντι μὲν οἱ θέμενοι

[422]   εἶναι; ἀπόκριναι δέ μοι τόδε· εἰ φωνὴν μὴ εἴχομεν μηδὲ γλῶτταν,

[391]   ὧδε ἂν μᾶλλον πιθέσθαι σοι, εἴ μοι δείξειας ἥντινα φῂς εἶναι

[438]   καὶ δικαιότατον, δι᾽ ἀλλήλων γε, εἴ πῃ συγγενῆ ἐστιν, καὶ αὐτὰ

[384]   ὀρθότητος ἔτι ἂν ἥδιον πυθοίμην, εἴ σοι βουλομένῳ (ἐστίν) (Σωκράτης) Ὦ

[383]   τῷδε ἀνακοινωσώμεθα τὸν λόγον; (Κρατύλος) Εἴ σοι δοκεῖ. (Ἑρμογένης) Κρατύλος φησὶν

[428]   τούτου γε ἕνεκα θαρρῶν λέγε, εἴ τι (ἔχεις βέλτιον, ὡς ἐμοῦ

[398]   (Ἑρμογένης) Πόθεν, ὠγαθέ, ἔχω; οὐδ᾽ εἴ τι οἷός τ᾽ ἂν εἴην

[394]   αὐτῶν σκοπεῖ, καὶ οὐκ ἐκπλήττεται εἴ τι πρόσκειται γράμμα ἢ μετάκειται

[398]   νῦν οἴει ἂν φάναι αὐτὸν εἴ τις (ἀγαθός ἐστιν ἐκείνου τοῦ

[421]   προθυμητέον ταῦτα διασκέψασθαι. Ἐνθυμηθῶμεν δέ, εἴ τις ἀεί, δι᾽ ὧν ἂν

[429]   Οὐδὲ εἰπεῖν οὐδὲ προσειπεῖν; οἷον εἴ τις ἀπαντήσας σοι ἐπὶ ξενίας,

[423]   Ἔμοιγε δοκεῖ. (Σωκράτης) Τί οὖν; εἴ τις αὐτὸ τοῦτο μιμεῖσθαι δύναιτο

[395]   καὶ ἀτεχνῶς ἔοικεν, ὥσπερ ἂν εἴ τις βουλόμενος ταλάντατον ὀνομάσαι ἀποκρυπτόμενος

[392]   λέγειν. (Σωκράτης) Ὧδε δὴ σκόπει. εἴ τις ἔροιτό σε πότερον οἴει

[409]   (Ἑρμογένης) Τί οὖν δή; (Σωκράτης) Εἴ τις ζητοῖ ταῦτα κατὰ τὴν

[436]   Φέρε δὴ ἐννοήσωμεν, ὦ Κρατύλε, εἴ τις ζητῶν τὰ (πράγματα ἀκολουθοῖ

[432]   οἷον (Κρατύλος) καὶ Κρατύλου εἰκών, εἴ τις θεῶν μὴ μόνον τὸ

[430]   αὐτὸν ἑαυτὸν κινοῦντα, ὥσπερ ἂν εἴ τις χαλκίον κινήσειε κρούσας. (Σωκράτης)

[411]   ἐκαλεῖτο, ἀλλ᾽ ἀντὶ τοῦ ἦτα εἶ ἔδει λέγειν δύο, νοέεσιν. ~Σωφροσύνη»

[437]   ποιήσασθαι ἀντὶ τῆς ἐν τῷ εἶ ἐν τῷ ἰῶτα. Ἔπειτα τὸ

[437]   λέγειν μᾶλλον ἢ ἐμβάλλοντας τὸ εἶ ἑπεϊστήμην, ἀλλὰ τὴν ἐμβολὴν ποιήσασθαι

[412]   διὸ δὴ ἐμβάλλοντας δεῖ τὸ εἶ ἑπεϊστήμην» αὐτὴν ὀνομάζειν. Σύνεσις» δ᾽

[418]   ἀντὶ μὲν τοῦ ἰῶτα ἢ εἶ ἢ ἦτα μεταστρέφουσιν, ἀντὶ δὲ

[428]   καὶ Σωκράτη τόνδε δίκαιος δ᾽ εἶ καὶ ἐμέ. (Σωκράτης) Καὶ μὲν

[440]   ῥᾳδίως ἀποδέχεσθαι ἔτι γὰρ νέος εἶ καὶ ἡλικίαν ἔχεις σκεψάμενον δέ,

[428]   καὶ σμικρόν τι οἷός τ᾽ εἶ πλέον ποιῆσαι, μὴ ἀπόκαμνε ἀλλ᾽

[419]   πρόσθεν ἀγαθοῖς, ἐὰν ἀντὶ τοῦ εἶ τὸ ἰῶτα ἀποδιδῷς, ὥσπερ τὸ

[426]   οὐ γὰρ ἦτα ἐχρώμεθα ἀλλὰ εἶ τὸ παλαιόν. Ἡ δὲ ἀρχὴ

[391]   εἶναι. Ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἐγκρατὴς εἶ τῶν πατρῴων, λιπαρεῖν χρὴ τὸν

[387]   τὰ πράγματα; (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Εἱ δὲ πράξεις ἐφάνησαν ἡμῖν οὐ

[386]   πονηροί, εἰ ὁμοίως ἅπασι καὶ ἀεὶ ἀρετή τε καὶ κακία εἴη.

[409]   Ἀναξαγόρειοι λέγουσιν· κύκλῳ γάρ που ἀεὶ αὐτὴν περιιὼν νέον ἀεὶ ἐπιβάλλει,

[406]   τῶν τοῦ θεοῦ δυνάμεων, ἁπλοῦ, ἀεὶ βάλλοντος, ἀπολούοντος, ὁμοπολοῦντος. Τὰς δὲ

[405]   τὸν θεόν. Διὰ δὲ τὸ ἀεὶ βολῶν ἐγκρατὴς εἶναι τοξικῇ Ἀειβάλλων»

[421]   διασκέψασθαι. Ἐνθυμηθῶμεν δέ, εἴ τις ἀεί, δι᾽ ὧν ἂν λέγηται τὸ

[409]   καὶ τῷ περὶ τὴν γῆν ἀεὶ εἱλεῖν ἰών, ἐοίκοι δ᾽ ἂν

[411]   εἶναι τὰ ὄντα σημαίνει (γιγνόμενα ἀεὶ εἶναι· τούτου οὖν ἐφίεσθαι τὴν

[403]   ἐπειδὰν ἅπαξ τις ἡμῶν ἀποθάνῃ, ἀεὶ ἐκεῖ ἐστιν, φοβοῦνται, καὶ ὅτι

[409]   που ἀεὶ αὐτὴν περιιὼν νέον ἀεὶ ἐπιβάλλει, ἕνον δὲ ὑπάρχει τὸ

[409]   Νέον δέ που καὶ ἕνον ἀεί ἐστι περὶ τὴν σελήνην τοῦτο

[439]   φῶμεν, τὸ καλὸν οὐ τοιοῦτον ἀεί ἐστιν οἷόν ἐστιν; (Κρατύλος) Ἀνάγκη.

[410]   ἀὴρ» κέκληται; ἢ ὅτι ἀεὶ ῥεῖ; ἢ ὅτι πνεῦμα ἐξ αὐτοῦ

[440]   μὴ μεταπίπτει, μένοι τε ἂν ἀεὶ ἡ γνῶσις καὶ εἴη γνῶσις.

[410]   αἰθέρα τῇδέ πῃ ὑπολαμβάνω, ὅτι ἀεὶ θεῖ περὶ τὸν ἀέρα ῥέων

[397]   ἅτε οὖν αὐτὰ ὁρῶντες πάντα ἀεὶ ἰόντα δρόμῳ καὶ θέοντα, ἀπὸ

[416]   ὀνόματα τιθείς, καὶ νῦν τῷ ἀεὶ ἴσχοντι τὸν ῥοῦν τοῦτο τὸ

[408]   σημαίνει καὶ κυκλεῖ καὶ πολεῖ ἀεί, καὶ ἔστι διπλοῦς, ἀληθής τε

[439]   γε ἔθεντο ὡς ἰόντων ἁπάντων ἀεὶ καὶ ῥεόντων φαίνονται γὰρ ἔμοιγε

[411]   εἶναι πάσης φορᾶς καὶ γενέσεως ἀεί. Λέγω δὴ ἐννοήσας πρὸς πάντα

[417]   στῆναί τε καὶ παύσασθαι, ἀλλ᾽ ἀεὶ λύει αὐτῆς ἄν τι ἐπιχειρῇ

[440]   ἂν εἴη γνῶσις· εἰ δὲ ἀεὶ μεταπίπτει, ἀεὶ οὐκ ἂν εἴη

[386]   πάντα ἐστὶν ὁμοίως ἅμα καὶ ἀεί, μήτε ἑκάστῳ ἰδίᾳ ἕκαστον (τῶν

[397]   τὰ ὀρθῶς κείμενα περὶ τὰ ἀεὶ ὄντα καὶ πεφυκότα. Ἐσπουδάσθαι γὰρ

[430]   ὀνόμασιν οὔ, ἀλλ᾽ ἀναγκαῖον ᾖ ἀεὶ ὀρθῶς. (Σωκράτης) Πῶς λέγεις; τί

[386]   πάντα ὁμοίως εἶναι ἅμα καὶ ἀεί· οὐδὲ γὰρ ἂν οὕτως εἶεν

[440]   γνῶσις· εἰ δὲ ἀεὶ μεταπίπτει, ἀεὶ οὐκ ἂν εἴη γνῶσις, καὶ

[428]   γὰρ μηδὲ σμικρὸν ἀποστατῇ ἀλλ᾽ ἀεὶ παρῇ ὁ ἐξαπατήσων, πῶς οὐ

[396]   θεὸς εἶναι, δι᾽ ὃν ζῆν ἀεὶ πᾶσι τοῖς ζῶσιν ὑπάρχει· διείληπται

[408]   ἂν> ὁ πᾶν μηνύων καὶ ἀεὶ πολῶν (Πὰν αἰπόλος» εἴη, διφυὴς

[410]   γῆς, ἀὴρ» κέκληται; ἢ ὅτι ἀεὶ ῥεῖ; ἢ ὅτι πνεῦμα ἐξ

[415]   τὸ ἀσχέτως καὶ τὸ ἀκωλύτως ἀεὶ ῥέον ἐπωνυμίαν εἴληφεν, ὡς ἔοικε,

[409]   σέλας νέον καὶ ἕνον ἔχει ἀεί, Σελαενονεοάεια» (μὲν δικαιότατ᾽ ἂν (τῶν)

[440]   εἴη. Εἰ δὲ ἔστι μὲν ἀεὶ τὸ γιγνῶσκον, ἔστι δὲ τὸ

[439]   τε προσειπεῖν αὐτὸ ὀρθῶς, εἰ ἀεὶ ὑπεξέρχεται, πρῶτον μὲν ὅτι ἐκεῖνό

[439]   ὅτι οὐδὲν μεταβαίνει· εἰ δὲ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ τὸ αὐτό

[415]   ῥοὴν τῆς ἀγαθῆς ψυχῆς εἶναι ἀεί, ὥστε τὸ ἀσχέτως καὶ τὸ

[394]   ἐκ τοῦ εὐσεβοῦς ἄρα γενομένῳ ἀσεβεῖ τὸ τοῦ γένους ὄνομα ἀποδοτέον.

[413]   εἶναι δὲ τὸ δίκαιον ὃ λέγει Ἀναξαγόρας, νοῦν εἶναι τοῦτο· αὐτοκράτορα

[413]   οὖν ἐμοῦ ὅτι αὖ ἐκεῖνος λέγει αὐτό, τὸ πῦρ φησιν· τοῦτο

[416]   (Σωκράτης) Τοῦτο χαλεπώτερον κατανοῆσαι. καίτοι λέγει γε αὐτό· ἁρμονίᾳ μόνον καὶ

[402]   Τηθύν· οἶμαι δὲ καὶ Ἡσίοδος. Λέγει δέ που καὶ Ὀρφεὺς ὅτι

[384]   ὁμολογεῖν καὶ λέγειν ἅπερ αὐτὸς λέγει. Εἰ οὖν πῃ ἔχεις συμβαλεῖν

[410]   Ὅμηρος· τὸ γὰρ γεγάασιν» γεγεννῆσθαι λέγει. Εἶεν· τί οὖν ἡμῖν ἦν

[408]   δέ, οἷον καὶ Ὅμηρος πολλαχοῦ λέγει, ἐμήσατό» φησιν, τοῦτο δὲ μηχανήσασθαί

[427]   μή τι ἄλλο (Κρατύλος) ὅδε λέγει. (Ἑρμογένης) Καὶ μήν, ὦ Σώκρατες,

[433]   ἀρέσκει ὁ τρόπος ὃν Ἑρμογένης λέγει καὶ ἄλλοι πολλοί, τὸ συνθήματα

[390]   τῶν ἐπιτυχόντων. Καὶ (Κρατύλος) ἀληθῆ λέγει λέγων φύσει (τὰ ὀνόματα εἶναι

[429]   λέγων γέ τις τοῦτο ὃ λέγει, μὴ τὸ ὂν λέγοι; ἢ

[427]   οὕτως ἀσαφῶς ἑκάστοτε περὶ αὐτῶν λέγει. Νῦν οὖν (μοι, ὦ Κρατύλε,

[407]   μειζόνως λέγων θεοῦ νόησιν ὡσπερεὶ λέγει ὅτι ἁ θεονόα» ἐστὶν αὕτη,

[402]   μὴν τοῦτό γε ὀλίγου αὐτὸ λέγει ὅτι πηγῆς ὄνομα ἐπικεκρυμμένον ἐστίν.

[392]   βούλει, περὶ τῆς ὄρνιθος ἣν λέγει ὅτι χαλκίδα κικλῄσκουσι θεοί, ἄνδρες

[386]   ἐνταῦθα ἐξηνέχθην εἰς ἅπερ Πρωταγόρας λέγει· οὐ πάνυ τι μέντοι μοι

[398]   φωνῇ αὐτὸ συμβαίνει τὸ ὄνομα. Λέγει οὖν καλῶς καὶ οὗτος καὶ

[384]   καὶ προθυμουμένου εἰδέναι ὅτι ποτὲ (λέγει, οὔτε ἀποσαφεῖ οὐδὲν εἰρωνεύεταί τε

[402]   (Ἑρμογένης) Πῶς τοῦτο λέγεις; (Σωκράτης) Λέγει που Ἡράκλειτος ὅτι πάντα χωρεῖ

[407]   καὶ εἰδῶμεν εἰ τὶ ὅδε λέγει. ~(Σωκράτης) Ἀλλὰ μὴν τοῦτό γε

[440]   ἐκείνως φαίνεται ἔχειν ὡς Ἡράκλειτος λέγει. (Σωκράτης) Εἰς αὖθις τοίνυν με,

[427]   εἰπὲ πότερον ἀρέσκει σοι ᾗ λέγει (Σωκράτης) περὶ ὀνομάτων, ἢ ἔχεις

[392]   τοῦ Ἕκτορος ὑεῖ, τίνα ποτὲ λέγει τὴν ὀρθότητα αὐτῶν. Οἶσθα γὰρ

[412]   ἐπίστασθαι συμβαίνει λεγόμενον· συμπορεύεσθαι γὰρ λέγει (τὴν ψυχὴν τοῖς πράγμασι τὸ

[417]   τὸ (βλάπτον τὸν ῥοῦν εἶναι λέγει· τὸ δὲ βλάπτον» αὖ σημαίνει

[397]   (Ἑρμογένης) Οἶδα τοῦτό γε. (Σωκράτης) Λέγει τοίνυν περὶ αὐτοῦ ~αὐτὰρ ἐπειδὴ

[398]   ἐστὶνὀνόματος† χάριν. Καὶ ἤτοι τοῦτο λέγει τοὺς ἥρωας, ἢ ὅτι σοφοὶ

[421]   τὸ ὀνομαστόν» ἐνταῦθα γὰρ σαφῶς λέγει τοῦτο εἶναι ὂν οὗ μάσμα

[396]   τίνας ἔτι τοὺς ἀνωτέρω προγόνους λέγει τούτων, οὐκ ἂν ἐπαυόμην διεξιὼν

[428]   ἐν Λιταῖς πρὸς τὸν Αἴαντα λέγει. φησὶ δὲ Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε,

[391]   ἄλλων ποιητῶν. (Ἑρμογένης) Καὶ τί λέγει, ὦ Σώκρατες, Ὅμηρος περὶ ὀνομάτων,

[402]   ποταμοῦ ῥοῇ ἀπεικάζων τὰ ὄντα λέγει ὡς δὶς ἐς τὸν αὐτὸν

[398]   (Σωκράτης) Τοῦτο τοίνυν παντὸς μᾶλλον λέγει, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, τοὺς δαίμονας·

[415]   ἀειρείτην» καλεῖν, (ἴσως δὲ αἱρετὴν λέγει, ὡς οὔσης ταύτης τῆς ἕξεως

[410]   πνεύματα ἀήτας» καλοῦσιν· ἴσως οὖν λέγει, ὥσπερ ἂν εἰ εἴποι πνευματόρρουν,

[417]   ταὐτόν ἐστι, τοῦτο δὲ πανταχοῦ ψέγει. τὸ βουλόμενον οὖν ἅπτειν ῥοῦν

[433]   ἄλλην ὀνόματος ὀρθότητα, καὶ μὴ ὁμολόγει δήλωμα συλλαβαῖς καὶ γράμμασι πράγματος

[383]   (ἐστὶν ἢ οὔ) ὁ δὲ ὁμολογεῖ. Τί δὲ Σωκράτει; ἔφην. Σωκράτης,

[421]   δὲ ὂν» καὶ ἡ οὐσία» ὁμολογεῖ τῷ ἀληθεῖ, τὸ ἰῶτα ἀπολαβόν·

[404]   ὁ Ἅιδης, ὦ Ἑρμόγενες, πολλοῦ δεῖ ἀπὸ τοῦ ἀιδοῦς ἐπωνομάσθαι, ἀλλὰ

[389]   φύσει ἑκάστῳ πεφυκὸς ὄργανον ἐξευρόντα δεῖ ἀποδοῦναι εἰς ἐκεῖνο ἐξ οὗ

[433]   κεῖσθαι τὸ ὄνομα, τὰ προσήκοντα δεῖ αὐτὸ γράμματα ἔχειν; (Κρατύλος) Ναί.

[403]   μεγίστῃ ἄρα ἐπιθυμίᾳ τῶν ἐπιθυμιῶν δεῖ αὐτούς, εἴπερ μέλλει τῷ μεγίστῳ

[422]   ὀνόματα στοιχεῖα ὄντα τυγχάνει, καὶ δεῖ αὐτῶν ἄλλῳ τινὶ τρόπῳ ἤδη

[416]   τὸ καλοῦν ἄρα καλά; (Ἑρμογένης) Δεῖ γέ τοι. (Σωκράτης) Ἔστι δέ

[436]   ἤδη ὄντα ἑπόμενα ὁμολογεῖν ἀλλήλοις. Δεῖ δὴ περὶ τῆς ἀρχῆς παντὸς

[428]   ὁ ἐξαπατήσων, πῶς οὐ δεινόν; δεῖ δή, ὡς ἔοικε, θαμὰ μεταστρέφεσθαι

[433]   μάλιστα τοιαῦτα οἷα ἐκεῖνα ἃ δεῖ δηλοῦν αὐτά; ἢ ὅδε μᾶλλόν

[425]   σύγκειται οἱ παλαιοί· ἡμᾶς δὲ δεῖ, εἴπερ τεχνικῶς ἐπιστησόμεθα σκοπεῖσθαι αὐτὰ

[403]   ἄρα τινὶ αὐτούς, ὡς ἔοικε, δεῖ, εἴπερ τῷ μεγίστῳ δεσμῷ δεῖ,

[412]   δὲ τοῦτο καὶ ξενικώτερον· ἀλλὰ δεῖ ἐκ τῶν ποιητῶν ἀναμιμνῄσκεσθαι ὅτι

[399]   Πρῶτον μὲν γὰρ τὸ τοιόνδε δεῖ ἐννοῆσαι περὶ ὀνομάτων, ὅτι πολλάκις

[389]   τρύπανον πεφυκὸς εἰς τὸν σίδηρον δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι. (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.

[389]   τοὺς φθόγγους καὶ τὰς συλλαβὰς δεῖ ἐπίστασθαι τιθέναι, καὶ βλέποντα πρὸς

[426]   (ὀνομάτων μάλιστά τε καὶ καθαρώτατα δεῖ ἔχειν ἀποδεῖξαι, ἢ εὖ εἰδέναι

[422]   οὐδὲν ἧττον καὶ τὰ πρῶτα δεῖ ἔχειν καὶ τὰ ὕστερα, εἴπερ

[411]   (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν οὐ δεῖ ἡμᾶς προαποστῆναι. (Σωκράτης) Καὶ μήν,

[387]   ἐπιχειρήσωμεν, οὐ κατὰ πᾶσαν δόξαν δεῖ κάειν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ὀρθήν;

[403]   δεῖ, εἴπερ τῷ μεγίστῳ δεσμῷ δεῖ, καὶ οὐκ ἀνάγκῃ. (Ἑρμογένης) Φαίνεται.

[434]   ἴσως ἀντὶ τοῦ λάβδα ῥῶ δεῖ λέγειν. (Σωκράτης) Εὖ λέγεις. τί

[439]   (Σωκράτης) Ὅντινα μὲν τοίνυν τρόπον δεῖ μανθάνειν ἢ εὑρίσκειν τὰ ὄντα,

[431]   ἔστι τοῦτο οὕτως· οὐδὲν γὰρ δεῖ νῦν πάνυ διαμάχεσθαι περὶ αὐτοῦ.

[433]   φαμὲν ἢ ἄλλως; (Κρατύλος) Οὐδὲν δεῖ οἶμαι διαμάχεσθαι, ὦ Σώκρατες· ἐπεὶ

[424]   ὄντα) εὖ πάντα αὖ οἷς δεῖ ὀνόματα ἐπιθεῖναι, εἰ ἔστιν εἰς

[424]   Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμᾶς οὕτω δεῖ πρῶτον μὲν τὰ φωνήεντα διελέσθαι,

[417]   ὥς γέ μοι δοκεῖ, οὐδὲν δεῖ ταῦτα διεξιέναι. (Ἑρμογένης) Ποῖα ταῦτα;

[410]   Ἔστι ταῦτα. (Σωκράτης) Οὐ τοίνυν δεῖ ταῦτα προσβιάζεσθαι, ἐπεὶ ἔχοι γ᾽

[422]   μή τι παραληρήσω λέγων οἵαν δεῖ τὴν τῶν πρώτων ὀνομάτων ὀρθότητα

[412]   οὔτε προθεούσης· διὸ δὴ ἐμβάλλοντας δεῖ τὸ εἶ ἑπεϊστήμην» αὐτὴν ὀνομάζειν.

[389]   τινι κερκίδα ποιεῖν, πάσας μὲν δεῖ τὸ τῆς κερκίδος ἔχειν εἶδος,

[389]   ἕκαστος ὁ νομοθέτης τίθησιν, οὐδὲν (δεῖ τοῦτο ἀ< μφι> γνοεῖν· οὐδὲ

[415]   νυνδὴ εἶπον, ἐπὶ τὴν κορυφὴν δεῖ τῶν εἰρημένων ἐλθεῖν· ἀρετὴ» γὰρ

[405]   ἐστίν. Κατὰ δὲ τὴν μουσικὴν δεῖ ὑπολαβεῖν (ὥσπερ τὸν ἀκόλουθόν τε

[414]   μέντοι. ἀλλὰ τὸ μέτριον οἶμαι δεῖ φυλάττειν καὶ τὸ εἰκὸς σὲ

[425]   ἄλλον ὁντινοῦν εἴτε ἡμᾶς, οὕτως ἔδει αὐτὰ διαιρεῖσθαι, νῦν δὲ τὸ

[425]   ὅτι εἰ μέν τι χρῆν (ἔδει) αὐτὰ διελέσθαι εἴτε ἄλλον ὁντινοῦν

[426]   τοῦ νῦ ἐνθέσεως κίνησις» κέκληται, ἔδει (δὲ κιείνησιν» καλεῖσθαι (ἢ εἶσιν)

[387]   Πάνυ γε. (Σωκράτης) Καὶ ὃ ἔδει δὴ ὀνομάζειν, ἔδει τῳ ὀνομάζειν;

[387]   (Ἑρμογένης) Ναί. (Σωκράτης) Καὶ ὃ ἔδει κερκίζειν, ἔδει τῳ κερκίζειν; καὶ

[411]   ἀλλ᾽ ἀντὶ τοῦ ἦτα εἶ ἔδει λέγειν δύο, νοέεσιν. ~Σωφροσύνη» δὲ

[387]   μοι. (Σωκράτης) Φέρε δή, ὃ ἔδει τέμνειν, ἔδει τῳ, φαμέν, τέμνειν;

[394]   τέκῃ, οὐ τοῦ τεκόντος δήπου ἔδει τὴν ἐπωνυμίαν ἔχειν, ἀλλὰ τοῦ

[403]   εἰ μὴ τῷ ἰσχυροτάτῳ δεσμῷ ἔδει τοὺς ἐκεῖσε ἰόντας; (Ἑρμογένης) Δῆλα

[387]   ἔδει τῳ κερκίζειν; καὶ ὃ ἔδει τρυπᾶν, ἔδει τῳ τρυπᾶν; (Ἑρμογένης)

[388]   Τί δὲ ἦν ἐκεῖνο ᾧ ἔδει τρυπᾶν; (Ἑρμογένης) Τρύπανον. (Σωκράτης) Τί

[387]   (Σωκράτης) Καὶ ὃ ἔδει κερκίζειν, ἔδει τῳ κερκίζειν; καὶ ὃ ἔδει

[387]   Καὶ ὃ ἔδει δὴ ὀνομάζειν, ἔδει τῳ ὀνομάζειν; ~(Ἑρμογένης) Ἔστι ταῦτα.

[387]   κερκίζειν; καὶ ὃ ἔδει τρυπᾶν, ἔδει τῳ τρυπᾶν; (Ἑρμογένης) Πάνυ γε.

[387]   Φέρε δή, ὃ ἔδει τέμνειν, ἔδει τῳ, φαμέν, τέμνειν; (Ἑρμογένης) Ναί.

[394]   φύσιν, οἳ ἂν ἐν τέρατος εἴδει γένωνται; οἷον ὅταν ἐξ ἀνδρὸς

[389]   (Σωκράτης) Φύσει γὰρ ἦν ἑκάστῳ εἴδει ὑφάσματος, ὡς ἔοικεν, ἑκάστη κερκίς,

[432]   πάντα ἀποδοῦναι οἷόν ἐστιν ᾧ εἰκάζει, εἰ μέλλει εἰκὼν εἶναι. Σκόπει

[426]   ῥυμβεῖν, πάντα ταῦτα τὸ πολὺ ἀπεικάζει διὰ τοῦ ῥῶ. Ἑώ< ρα>

[423]   φωνῇ ἐκείνου ὃ μιμεῖται, καὶ ὀνομάζει ὁ μιμούμενος τῇ φωνῇ ὃ

[417]   γὰρ ἀγαθὸν κατ᾽ ἄλλον τρόπον ὀνομάζει. Ὅτι γὰρ κεράννυται ἐς πάντα

[410]   ἑαυτῷ, οἱ δὲ ἔτος, ὅτι ἐτάζει· ὁ δὲ ὅλος λόγος ἐστὶν

[391]   δὲ καὶ κάλλιστα ἐν οἷς διορίζει ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἅ τε

[410]   τῇδέ πῃ ὑπολαμβάνω, ὅτι ἀεὶ θεῖ περὶ τὸν ἀέρα ῥέων ἀειθεὴρ»

[419]   ἐπωνομάσθαι ἣν ἐν τούτῳ τῷ πάθει ἴσχει τὸ σῶμα. Καὶ ἥ

[384]   οὐδὲν οὐδενί, ἀλλὰ νόμῳ καὶ ἔθει τῶν ἐθισάντων τε καὶ καλούντων.

[407]   ἀπέχει καὶ τὴν ἐν τῷ ἤθει νόησιν ὡς οὖσαν τὴν θεὸν

[397]   Ἔοικέ τι ὃ λέγω τῷ ἀληθεῖ ἢ οὐδέν; (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν

[421]   καὶ ἡ οὐσία» ὁμολογεῖ τῷ ἀληθεῖ, τὸ ἰῶτα ἀπολαβόν· ἰὸν γὰρ

[428]   τις Μοῦσα πάλαι σε ἐνοῦσα ἐλελήθει. (Σωκράτης) Ὠγαθὲ Κρατύλε, θαυμάζω καὶ

[438]   που κατὰ τὸ ἄρτι λεχθὲν πλήθει κριθήσεται. (Κρατύλος) Οὔτοι δὴ δίκαιόν

[420]   αὐτήν· ἀλλὰ καὶ σὺ μὴ ἀνίει, ἀλλὰ ἐρώτα. ~(Ἑρμογένης) Ἐρωτῶ δὴ

[438]   ζητητέα πλὴν ὀνομάτων, ἃ ἡμῖν ἐμφανιεῖ ἄνευ ὀνομάτων ὁπότερα τούτων ἐστὶ

[435]   ἔστιν ἄλλος ἢ οὗτος. Ποτέρως οἴει; ~(α) (Κρατύλος) Οὕτως ἔγωγε, οὐ

[398]   (Σωκράτης) Οὐκοῦν καὶ τῶν νῦν οἴει ἂν φάναι αὐτὸν εἴ τις

[402]   Ῥέαν» τε καὶ Κρόνον» ἆρα οἴει ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου αὐτὸν ἀμφοτέροις

[391]   καὶ οἱ θεοί. Ἢ οὐκ οἴει αὐτὸν μέγα τι καὶ θαυμάσιον

[438]   αὐτὰ ὀρθῶς ἔχειν. (Σωκράτης) Εἶτα οἴει ἐναντία ἂν ἐτίθετο αὐτὸς αὑτῷ

[435]   ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν ἐλθεῖν, πόθεν οἴει ἕξειν ὀνόματα ὅμοια ἑνὶ ἑκάστῳ

[391]   φύσει ὀνόματα· (ἢ σὺ οὐκ οἴει; (Ἑρμογένης) Εὖ οἶδα μὲν οὖν

[390]   εἶναι οὐ φαῦλον, ὡς σὺ οἴει, ἡ τοῦ ὀνόματος θέσις, οὐδὲ

[436]   ἔθετο δὲ οἷα ἡγεῖτο, τί οἴει ἡμᾶς τοὺς ἀκολουθοῦντας αὐτῷ πείσεσθαι;

[392]   Πάνυ γε. (Σωκράτης) Πότερον οὖν οἴει Ὅμηρον ὀρθότερον ἡγεῖσθαι τῶν ὀνομάτων

[392]   εἴ τις ἔροιτό σε πότερον οἴει ὀρθότερον καλεῖν τὰ ὀνόματα τοὺς

[403]   ὦ Σώκρατες, ἡ ἐπιθυμία. (Σωκράτης) Οἴει οὖν τὸν Ἅιδην οὐκ ἂν

[416]   Πῶς λέγεις; (Σωκράτης) Φέρε, τί οἴει σὺ εἶναι τὸ αἴτιον κληθῆναι

[434]   φίλτατε. (Σωκράτης) Ἴθος δὲ λέγων οἴει τι διάφορον λέγειν συνθήκης; ἢ

[392]   ~(Σωκράτης) Τί οὖν δή; Οὐκ οἴει τοῦτο σεμνόν τι εἶναι γνῶναι,

[389]   βλέπων ὁ τέκτων τὴν κερκίδα ποιεῖ; ἆρ᾽ οὐ πρὸς τοιοῦτόν τι

[418]   ὡς δὴ ἡ ἡμέρα ἥμερα ποιεῖ, διὰ ταῦτα ὠνομάσθαι αὐτὴν οὕτως.

[406]   δ᾽ ὅτι οἴεσθαι νοῦν ἔχειν ποιεῖ τῶν πινόντων τοὺς πολλοὺς οὐκ

[414]   γε, ὦ Ἑρμόγενες, ὅτι τεθηλέναι ποιεῖ ὥσπερ τὰ ἀρδόμενα; (Ἑρμογένης) Ἔοικέν

[389]   πρὸς ὅπερ καὶ ἣν κατέαξεν ἐποίει; (Ἑρμογένης) Πρὸς ἐκεῖνο, ἔμοιγε δοκεῖ.

[403]   οὕτω πολλὰ αὐτῷ τὰ περιόντα ἐκεῖ ἐστιν, καὶ τὸν Πλούτωνα» ἀπὸ

[403]   ἅπαξ τις ἡμῶν ἀποθάνῃ, ἀεὶ ἐκεῖ ἐστιν, φοβοῦνται, καὶ ὅτι ἡ

[425]   καλὸν καὶ ὅλον συστήσομεν, ὥσπερ ἐκεῖ τὸ ζῷον τῇ γραφικῇ, ἐνταῦθα

[421]   φορᾷ· πάλιν γὰρ αὖ λοιδορούμενον ἥκει τὸ ἰσχόμενον καὶ τὸ ἀναγκαζόμενον

[427]   τῷ μεγάλῳ ἀπέδωκε, καὶ τῷ μήκει» τὸ ἦτα, ὅτι μεγάλα τὰ

[416]   γε αὐτό· ἁρμονίᾳ μόνον καὶ μήκει τοῦ οὖ παρῆκται. (Ἑρμογένης) πῶς

[433]   γράμματα ἔχειν; (Κρατύλος) Ναί. (Σωκράτης) Προσήκει δὲ τὰ ὅμοια τοῖς πράγμασιν;

[429]   μή τι αὐτῷ Ἑρμοῦ γενέσεως προσήκει, ἢ κεῖσθαι μέν, οὐ μέντοι

[439]   (Κρατύλος) Ἐκ τῆς ἀληθείας μοι δοκεῖ ἀνάγκη εἶναι. (Σωκράτης) Ὅντινα μὲν

[414]   τὸ θάλλειν» τὴν αὔξην μοι δοκεῖ ἀπεικάζειν τὴν τῶν νέων, ὅτι

[400]   (Ἑρμογένης) Πάνυ μὲν οὖν, καὶ δοκεῖ γέ μοι τοῦτο ἐκείνου τεχνικώτερον

[395]   ὀρθῶς αὐτῷ τὸ ὄνομα κεῖται. Δοκεῖ δέ μοι καὶ τῷ Πέλοπι

[436]   ὀνόματα. Ἄλλο τι οὕτω σοι δοκεῖ δηλοῦν; ~(Κρατύλος) Πάνυ σφόδρα, καὶ

[391]   Καλλίας πολλὰ τελέσας χρήματα σοφὸς δοκεῖ εἶναι. Ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἐγκρατὴς

[420]   καὶ τοὐναντίον ἡ ἀβουλία» ἀτυχία δοκεῖ εἶναι, ὡς οὐ βαλόντος οὐδὲ

[399]   ἀνθρώπων ὄνομα πέπονθεν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ. Ἐκ γὰρ ῥήματος ὄνομα γέγονεν,

[427]   μὴ ὅτι τοσοῦτον, ὃ δὴ δοκεῖ ἐν τοῖς (μεγίστοις) μέγιστον εἶναι;

[417]   καὶ ἀθάνατον αὐτήν, ταύτῃ μοι δοκεῖ ἐπιφημίσαι τὸ ἀγαθὸν λυσιτελοῦν· τὸ

[383]   τὸν λόγον; (Κρατύλος) Εἴ σοι δοκεῖ. (Ἑρμογένης) Κρατύλος φησὶν ὅδε, ὦ

[426]   ἤδη φλυαρήσει. Ἤ σοὶ ἄλλως δοκεῖ; (Ἑρμογένης) Οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν, ὦ Σώκρατες,

[422]   τοῦτο οὕτως ἔχει, ὥς μοι δοκεῖ ἔχειν, δεῦρο αὖ συνεπίσκεψαι μετ᾽

[384]   μᾶλλον δὲ αὐτῷ σοι ὅπῃ δοκεῖ (ἔχειν) περὶ ὀνομάτων ὀρθότητος ἔτι

[400]   ζῆν καὶ περιιέναι, τί σοι δοκεῖ ἔχειν τε καὶ ὀχεῖν ἄλλο

[400]   γράμμα. (Ἑρμογένης) Ταῦτα μέν μοι δοκεῖ ἱκανῶς, ὦ Σώκρατες, εἰρῆσθαι· περὶ

[392]   Ἀστυάναξ ἀνθρωπινώτερον διασκέψασθαι, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καὶ ῥᾷον, ἅ φησιν ὀνόματα

[393]   Τί δή; (Σωκράτης) Ὅτι μοι δοκεῖ καὶ τοῦτο παραπλήσιόν τι εἶναι

[416]   Ἄτοπόν τι νὴ Δία ἔμοιγε δοκεῖ καὶ χαλεπὸν συμβαλεῖν. ἐπάγω οὖν

[404]   δέ γ᾽ ἐστίν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, κάλλιστα κείμενον πρὸς τὴν δύναμιν

[423]   Δί᾽ ἀλλ᾽ οὐκ ἐμοί πω δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι, ὦ ἑταῖρε. (Ἑρμογένης)

[400]   Τούτου μὲν γάρ, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καταφρονήσαιεν ἂν καὶ ἡγήσαιντο φορτικὸν

[408]   τὸν Δία, εὖ ἄρα μοι δοκεῖ (Κρατύλος) λέγειν τὸ ἐμὲ μὴ

[433]   δὲ πρῶτα, οὐ καλῶς σοι δοκεῖ λέγεσθαι; (Κρατύλος) Ἔμοιγε. (Σωκράτης) Ἀλλὰ

[415]   κακῶς ἰέναι ὅτι ποτ᾽ ἔστιν, δοκεῖ μοι δηλοῦν καὶ ἐν τῇ

[415]   οὔπω καθορῶ, τὸ δ᾽ ἕτερον δοκεῖ μοι κατάδηλον εἶναι. Συμφωνεῖ γὰρ

[418]   ταῦτα ὠνομάσθαι αὐτὴν οὕτως. (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Καὶ τό γε

[423]   φωνῇ ὃ ἂν μιμῆται (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Μὰ Δί᾽ ἀλλ᾽

[388]   διδασκαλικὸς ὅταν ὀνόματι χρῆται; (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι. (Σωκράτης) Νομοθέτης δέ σοι

[397]   πολλά. Τὰ μὲν οὖν τοιαῦτα δοκεῖ μοι χρῆναι ἐᾶν· εἰκὸς δὲ

[386]   οὐσίαν ἔχοντα ᾗπερ πέφυκεν. (Ἑρμογένης) Δοκεῖ μοι, ὦ Σώκρατες, οὕτω. (Σωκράτης)

[401]   (εἰδότας· καλῶς γὰρ δὴ ἔμοιγε δοκεῖ νενομίσθαι. Εἰ οὖν βούλει, σκοπῶμεν

[384]   συνθήκη καὶ ὁμολογία. Ἐμοὶ γὰρ δοκεῖ ὅτι ἄν τίς τῳ θῆται

[429]   φάναι δέ; (Κρατύλος) Οὔ μοι δοκεῖ οὐδὲ φάναι. (Σωκράτης) Οὐδὲ εἰπεῖν

[417]