HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Lucien, Le navire ou les souhaits

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  130 formes différentes pour 801 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Paragraphes
[32]   καὶ τὰ πλοῖα διαρκῆ καὶ  τὰ   ἄλλα πάντα— διαβάλωμεν τὸν Αἰγαῖον
[33]   τις οἰστῷ ἄθλιον βαλὼν ἐς  τὰ   γυμνὰ περὶ Σοῦσα Βάκτρα
[5]   ἄντλον, ἐννέα πρὸς τοῖς εἴκοσι.  τὰ   δ´ ἄλλα ἡλίκος μὲν
[39]   τῷ μετώπῳ καὶ δορυφόροι προϊόντες,  τὰ   δ´ ἄλλα κάματος ἀφόρητος καὶ
[20]   χρυσὸς δὲ κοῖλος ἡμῖν ἐμφαγεῖν,  τὰ   δὲ ἐκπώματα οὐ κοῦφα ὡς
[36]   σημάνῃ σαλπιγκτής, ἀλαλάξαντες καὶ  τὰ   δόρατα κρούσαντες πρὸς τὰς ἀσπίδας
[18]   ἔστω γὰρ τὸ πλοῖον καὶ  τὰ   ἐν αὐτῷ πάντα ἐμὰ καὶ
[46]   ἐξ ἡδίστου ὀνείρατος ἀνεγρόμενοι ἀνόμοια  τὰ   ἐπὶ τῆς οἰκίας εὑρίσκητε ὥσπερ
[46]   τὸ εἰκός, καὶ δυσάρεστοι ἔσεσθε  τὰ   ἐπὶ τῆς οἰκίας, καὶ μάλιστα
[39]   τηλικαύτην μάχην ἐν Βαβυλῶνι εὐωχεῖσθαι  τὰ   ἐπινίκια— ἑκστάδιος γὰρ οἶμαί σοι
[44]   ἐκ νέου γιγνόμενον διαβιῶναι ἀμφὶ  τὰ   ἑπτακαίδεκα ἔτη ἀεὶ ἀποδυόμενον τὸ
[2]   ταχύδακρυς γὰρ ἀνὴρ ἐς  τὰ   ἐρωτικά. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Καὶ μὴν οὐ
[20]   δὲ ἐκπώματα οὐ κοῦφα ὡς  τὰ   Ἐχεκράτους, ἀλλὰ διτάλαντον ἕκαστον τὴν
[6]   ὡς ἔφασκον οἱ ἐμπλέοντες, καὶ  τὰ   θαλάττια σοφὸς ὑπὲρ τὸν Πρωτέα.
[20]   ἀγώνων ἕνεκα, εἴ ποτε δὴ  τὰ   Ἴσθμια ἐπιδημήσαιμι, καὶ τὸ Σικυώνιον
[13]   βασιλεὺς νομιζόμενος. ἔτι δέ μοι  τὰ   κατὰ τὴν ναῦν εὐθετίζοντι καὶ
[9]   καὶ κατευθῦναι τὴν ναῦν ἐπὶ  τὰ   λαιὰ ἐς τὸ πέλαγος ἤδη
[15]   κἂν τὰ Νειλῷα ταῦτα ταρίχη  τὰ   λεπτὰ μέμνησο ἡμῖν ἄγειν ἀπ´
[28]   γὰρ πάντα οἱ θεοί, καὶ  τὰ   μέγιστα εἶναι δοκοῦντα, καὶ
[43]   ἔρωτα καὶ ἀναρτᾶν ἑαυτὰς καὶ  τὰ   μειράκια ἐπιμεμηνέναι μοι καὶ εὐδαίμονα
[19]   ἅπαντας μετὰ τοῦ χρυσίου. καὶ  τὰ   μὲν ὑμέτερα μέτρια, τὸ μειράκιον
[15]   ὦγαθέ, πρὸς τῆς Ἴσιδος κἂν  τὰ   Νειλῷα ταῦτα ταρίχη τὰ λεπτὰ
[40]   οὐ ταπεινόν, ὅτι καὶ νοσεῖς  τὰ   ὅμοια τοῖς ἰδιώταις καὶ
[32]   οὐδεὶς γὰρ ἐναντιωθησόμενος ἡμῖν  τὰ   ὅπλα τοσούτοις οὖσιν, ἀλλ´ ἀκονιτὶ
[13]   ὑμεῖς ἀπέστητε. ~Ἰδὼν δὲ ὅμως  τὰ   πάντα ἠρόμην τινὰ τῶν ναυτῶν,
[39]   ἡμέραν· οὐ μόνον γάρ σοι  τὰ   παρὰ τῶν πολεμίων φοβερὰ ἦν,
[20]   ὡς ἂν ἐπισημότατα οἰκοίην, καὶ  τὰ   περὶ τὸ ἄστυ πάντα ὠνησάμην
[32]   Κεγχρεαῖς καὶ σῖτος ἱκανὸς καὶ  τὰ   πλοῖα διαρκῆ καὶ τὰ ἄλλα
[22]   ἀπόλῃ λιμῷ διαφθαρεὶς πολυτελεῖ. ~(ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ)  Τὰ   σὰ ῥυθμιεῖς πιθανώτερον, Λυκῖνε,
[6]   ἤδη ἔσωζεν ὑπὸ λεπτῇ κάμακι  τὰ   τηλικαῦτα πηδάλια περιστρέφων· ἐδείχθη γάρ
[26]   εἶχον ὑπό τινος βασκάνου πρὸς  τὰ   τοιαῦτα δαίμονος; ἀκούεις γάρ που
[1]   φιλοθεάμων σύ γε καὶ ἄοκνος  τὰ   τοιαῦτα. (ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Τί γὰρ ἔδει
[44]   πάντα γὰρ ἐμὰ ἦν ἂν  τὰ   τῶν ἄλλων, ἐς ὅσον ἀνοίγειν
[37]   τὸ τραῦμα καὶ οὐκ εἰς  τὰ   φανερὰ τοῦ σώματος, ὡς μηδὲ
[39]   καὶ πορφυρὶς χρυσῷ ποικίλη καὶ  ταινία   λευκὴ περὶ τῷ μετώπῳ καὶ
[22]   καὶ οἱ μὲν ἕωθεν πρὸς  ταῖς   θύραις ἄνω καὶ κάτω περιπατήσουσιν,
[17]   ἄμεινον, μὴ καὶ βασκαίνειν ἐν  ταῖς   κοιναῖς εὐτυχίαις δοκῶ. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Τίς
[13]   δέ μοι, Δώδεκα, ἔφη, Ἀττικὰ  τάλαντα,   εἰ πρὸς τοὐλάχιστόν τις λογίζοιτο.
[13]   εἶτα ἐκ τῶν δώδεκα ἐκείνων  ταλάντων   οἰκίαν τε ἤδη ᾠκοδομησάμην ἐν
[32]   ἐπευξάμενοι τῷ βασιλείῳ Διί· κἀπειδὰν  τἀν   τῇ Ἑλλάδι πάντα ἤδη χειρωσώμεθα—
[33]   εἴ τις λιπὼν φαίνοιτο τὴν  τάξιν.   ἀλλ´ ἐπεὶ κατὰ τὸν Εὐφράτην
[40]   οὖν καὶ τόδε πῶς οὐ  ταπεινόν,   ὅτι καὶ νοσεῖς τὰ ὅμοια
[15]   Ἴσιδος κἂν τὰ Νειλῷα ταῦτα  ταρίχη   τὰ λεπτὰ μέμνησο ἡμῖν ἄγειν
[23]   ἄργυρος καὶ οὐ κατ´ ἐμέ—  τάριχος   μὲν ἐξ Ἰβηρίας, οἶνος δὲ
[34]   ἀλλὰ ἑκόντες αὑτούς τε καὶ  τὰς   ἀκροπόλεις ἅνθρωποι ἐνεχείρισαν, καὶ ἐπὶ
[36]   καὶ τὰ δόρατα κρούσαντες πρὸς  τὰς   ἀσπίδας ἐπείγεσθε συμμῖξαι τοῖς ἐναντίοις
[40]   στήλην μακρὰν πυραμίδα εὔγραμμον  τὰς   γωνίας ἀπολιπών, ἐκπρόθεσμα καὶ ἀνεπαίσθητα
[34]   δ´ οὖν οἱ σκοποὶ ἀμφὶ  τὰς   ἑκατὸν ἤδη μυριάδας τοῦ μαχίμου
[35]   ἤδη μάλιστα, ἐνταῦθά που ἐπὶ  τὰς   ἐλαίας ἐπὶ τῆς ἀνατετραμμένης στήλης
[4]   ἔστημεν ἀναβλέποντες, ἀριθμοῦντες τῶν βυρσῶν  τὰς   ἐπιβολὰς καὶ θαυμάζοντες ἀνιόντα τὸν
[41]   γὰρ ταῦτά γε καὶ πολλὰς  τὰς   ἐπιβουλὰς ἔχοντα καὶ πλέον τοῦ
[44]   ἄλλων, ἐς ὅσον ἀνοίγειν τε  τὰς   θύρας ἐδυνάμην καὶ κοιμίζειν τοὺς
[32]   τριήρεις καὶ τοὺς ἵππους εἰς  τὰς   ἱππαγωγοὺς ἐμβιβάσαντες— παρεσκεύασται δ´ ἐν
[21]   τραπέζας ὅλας χρυσᾶς ποιήσομαι καὶ  τὰς   κλίνας χρυσᾶς, εἰ δὲ μὴ
[44]   ἄν, καὶ τὰς πηγὰς δὲ  τὰς   Νείλου μόνος ἂν ἠπιστάμην καὶ
[44]   καὶ τοῦτο ἑώρων ἄν, καὶ  τὰς   πηγὰς δὲ τὰς Νείλου μόνος
[32]   ἐκεῖ τῇ Ἀρτέμιδι θύσαντες καὶ  τὰς   πόλεις ἀτειχίστους λαβόντες ῥᾳδίως ἄρχοντας
[21]   τὴν εὐχήν. ἐγὼ δὲ καὶ  τὰς   τραπέζας ὅλας χρυσᾶς ποιήσομαι καὶ
[32]   ἀλλ´ ἀκονιτὶ κρατοῦμεν— ἐπιβάντες ἐπὶ  τὰς   τριήρεις καὶ τοὺς ἵππους εἰς
[42]   κλείθρου καὶ τοῦ μοχλοῦ ἀφαιρουμένου,  ταῦτα   ἀμφότερα εἷς δακτύλιος δυνάσθω. ~τὸ
[41]   διέβαλες, οὐκ αἰτήσομαι. ἀβέβαια γὰρ  ταῦτά   γε καὶ πολλὰς τὰς ἐπιβουλὰς
[45]   ποτε οὐχ εἷς δακτύλιος ἅπαντα  ταῦτα   δύναταί σοι, ἀλλὰ τοσούτους περιημμένος
[19]   καὶ ἐπιμετρεῖς τῶν σκωμμάτων, καὶ  ταῦτα   εἰσηγητὴς αὐτὸς γενόμενος; ~(ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Ἄμεινον
[14]   ὃς τηλικοῦτον ναυάγιον εἴργασμαι, καὶ  ταῦτα   ἐν γῇ κατὰ τὴν ἐκ
[24]   τοσούτῳ χρωμένους. τῇ πόλει δὲ  ταῦτα   ἐξαίρετα παρ´ ἐμοῦ ὑπῆρξεν ἄν,
[44]   ὄφεις. οὐδὲν γὰρ δεήσει με  ταῦτα   ἔχοντα· πάντα γὰρ ἐμὰ ἦν
[44]   τὸν Χῖον εἶναί με. ~καὶ  ταῦτα   πάντα ἔχειν μὴ ὀλιγοχρόνιον ὄντα
[46]   θεάτρου λιμώττοντες οἱ πολλοί, καὶ  ταῦτα   πρὸ ὀλίγου Ἀγαμέμνονες ὄντες
[15]   τῆς Ἴσιδος κἂν τὰ Νειλῷα  ταῦτα   ταρίχη τὰ λεπτὰ μέμνησο ἡμῖν
[45]   δακτύλῳ δυνάμενον, ἐπέραστον πᾶσι, καὶ  ταῦτα   φαλακρὸν ὄντα καὶ τὴν ῥῖνα
[46]   ὑμεῖς ᾐτήσατε τοιούτοις οὖσι, καὶ  ταῦτα   φιλοσοφίαν ἐπαινοῦντες.
[45]   σε παύσει μωραίνοντα τὴν πολλὴν  ταύτην   κόρυζαν ἀποξύσας. τοῦτο μὲν
[25]   Λυκίνῳ δὲ χοίνικα, ἀπομεμαγμένην καὶ  ταύτην,   ὅτι λάλος ἐστὶ καὶ ἐπισκώπτει
[14]   μέγιστον οὐδὲ καταδῦναι δυνάμενα, καὶ  τάχα   σοι πεντάκις ἐξ Αἰγύπτου κατ´
[2]   πλοῖον παρέστηκε δακρύων, ὥσπερ εἴωθε.  ταχύδακρυς   γὰρ ἀνὴρ ἐς τὰ
[26]   τὴν χεῖρα καὶ ἀπογεύσασθαι τοῦ  ταὼ   τοῦ Νομάδος ἀλεκτρυόνος, ἀποφυσήσας
[23]   πτηνά, ὄρνις ἐκ Φάσιδος καὶ  ταὼς   ἐξ Ἰνδίας καὶ ἀλεκτρυὼν
[9]   αὐτῶν ἐπικλασθέντας τοὺς θεοὺς πῦρ  τε   ἀναδεῖξαι ἀπὸ τῆς Λυκίας, ὡς
[36]   ἐλαύνουσιν, ὥστε, Λυκῖνε, αὐτός  τε   ἀνὴρ ἀγαθὸς γίγνου καὶ τοῖς
[30]   τὸ ἐφίππιον, εἰ μέλλω μενεῖν  τε   ἄνω καὶ ἕξεσθαι τοῦ χαλινοῦ.
[44]   ὡς ἐπιτετρῖφθαι τὸ κρανίον, τούς  τε   αὖ φίλους εὖ ποιεῖν ἐπιχέαντα
[13]   τῶν δώδεκα ἐκείνων ταλάντων οἰκίαν  τε   ἤδη ᾠκοδομησάμην ἐν ἐπικαίρῳ μικρὸν
[29]   τῶν στρατιωτῶν καὶ διακόσμει τό  τε   ἱππικὸν καὶ τοὺς ἀνέρας τοὺς
[46]   δὲ καταβάντες ἀπὸ τῶν θησαυρῶν  τε   καὶ διαδημάτων ὥσπερ ἐξ ἡδίστου
[1]   οἶμαι δὲ καὶ σφώ, σέ  τε   καὶ Σάμιππον τουτονί, μὴ κατ´
[34]   ἡμῖν πολέμιος, ἀλλὰ ἑκόντες αὑτούς  τε   καὶ τὰς ἀκροπόλεις ἅνθρωποι ἐνεχείρισαν,
[37]   ὅπως ἐπελάσας μιᾷ πληγῇ αὐτόν  τε   καὶ τὸν ἵππον διέπειρα τὴν
[16]   οὕτω γὰρ ἂν ἡμᾶς  τε   κάματος λάθοι καὶ ἅμα εὐφρανούμεθα
[34]   εἰς Σελεύκειαν παρελθὼν παρασκευάζεται ἱππέας  τε   ὅτι πλείστους μεταπεμπόμενος καὶ τοξότας
[46]   σταδίοις κατεχρήσασθε καλῶς ποιοῦντες. ἄλλως  τε   οὐκ ἂν δεξαίμην πλουτήσας ἐπ´
[17]   εὐχῇ, καὶ τοῦτο ὡς οἷόν  τε   παραδραμών. ~(ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Οὐκοῦν ἐγὼ μὲν
[44]   τῶν ἄλλων, ἐς ὅσον ἀνοίγειν  τε   τὰς θύρας ἐδυνάμην καὶ κοιμίζειν
[35]   ἐν τῷ πεδίῳ πρὸ τῶν  τειχῶν   ἐν τοσούτοις στρατιώταις κάθησαι περὶ
[34]   παρήλθομεν εἰς τὸ εἴσω τῶν  τειχῶν   καὶ ἔχομεν τὴν πόλιν.
[25]   εἴρηκα, καί μοι Ἑρμῆς  τελεσιουργήσειεν   αὐτά. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ) Οἶσθα οὖν,
[15]   Αἴγιναν ἐπὶ τὴν τῆς Ἐνοδίας  τελετὴν,   οἶσθα, ἐν ἡλίκῳ σκαφιδίῳ πάντες
[27]   τὴν χοίνικα ἔτι λήψῃ ἐς  τέλος   μου τῆς εὐχῆς ἐπηρεάζων. (ΛΥΚΙΝΟΣ)
[31]   δὲ Τιμόλαος ἐπὶ τοῦ εὐωνύμου  τετάξεται.   ἐγὼ δὲ κατὰ μέσον, ὡς
[5]   μῆκος, εὖρος δὲ ὑπὲρ τὸ  τέταρτον   μάλιστα τούτου, καὶ ἀπὸ τοῦ
[11]   λαμπρᾷ τῇ δᾳδὶ καὶ αὐτοῖς  τετελεσμένοις.   (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Οὐδέν, θαυμάσιε, τοιοῦτον,
[16]   ἐστιν πρὸς τὸ ἄστυ, διελόμενοι  τετραχῆ   τὴν ὁδὸν κατὰ τοὺς ἐπιβάλλοντας
[37]   αἰσχρόν. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Νὴ Δία καὶ  τετρώσῃ   αὐτίκα μάλα πρὸς αὐτοῦ. βασιλικὸν
[15]   σκαφιδίῳ πάντες ἅμα οἱ φίλοι  τεττάρων   ἕκαστος ὀβολῶν διεπλεύσαμεν, καὶ οὐδὲν
[3]   τοὺς γέροντας ἀναδουμένους κρωβύλον ὑπὸ  τέττιγι   χρυσῷ ἀνειλημμένον. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Εὖ γε,
[6]   οἶμαι, τοὔνομα. (ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Θαυμάσιος τὴν  τέχνην,   ὡς ἔφασκον οἱ ἐμπλέοντες, καὶ
[40]   τοῖς πολλοῖς, ἰσότιμος ἐλαυνόμενος ἐν  τῇ   ἀγέλῃ τῶν νεκρῶν, χῶμα ὑψηλὸν
[32]   ἐς τὴν Ἰωνίαν, εἶτα ἐκεῖ  τῇ   Ἀρτέμιδι θύσαντες καὶ τὰς πόλεις
[6]   ἱκανὸν εἶναι πᾶσι τοῖς ἐν  τῇ   Ἀττικῇ ἐνιαύσιον πρὸς τροφήν. κἀκεῖνα
[20]   λίθινον, ὅς ἐστιν ἡμῖν ἐν  τῇ   αὐλῇ, μέδιμνοι χίλιοι ἐπισήμου χρυσίου.
[11]   ἡμῖν ἐξαγορεύσεις, ἀλλὰ ὑπὸ λαμπρᾷ  τῇ   δᾳδὶ καὶ αὐτοῖς τετελεσμένοις. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ)
[20]   ἔνυδρον εὔκαρπον ἐν  τῇ   Ἑλλάδι, πάντα ἐν ὀλίγῳ Ἀδειμάντου
[32]   τῷ βασιλείῳ Διί· κἀπειδὰν τἀν  τῇ   Ἑλλάδι πάντα ἤδη χειρωσώμεθα— οὐδεὶς
[16]   ἄριστα χρήσαιτο τῷ πλούτῳ καὶ  τῇ   εὐχῇ, δηλώσει γὰρ οἷος ἂν
[17]   τὸ πρὸ τοῦ Διπύλου ἐπιλήψομαι  τῇ   εὐχῇ, καὶ τοῦτο ὡς οἷόν
[18]   νεώς, ἀλλ´, ἐπείπερ ἔξεστιν, ἐπιμετρήσω  τῇ   εὐχῇ. δὲ Ἑρμῆς
[44]   ἐκ τοῦ ἀφανοῦς πέτρον ἐμβαλόντα  τῇ   κεφαλῇ, ὡς ἐπιτετρῖφθαι τὸ κρανίον,
[20]   ποιεῖν καί τινα θησαυρὸν ὑπὸ  τῇ   κλίνῃ ἀνευρεῖν, ὡς μὴ πράγματα
[18]   (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Λέληθας σεαυτὸν ἔχων ἐν  τῇ   νηΐ. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Τὸν παῖδα φής,
[17]   οἶμαι, ὅς γε δὴ ἐν  τῇ   νηῒ τὸν ἕτερον πόδα ἔχει.
[24]   τοὺς ἐμοὺς ἀργύρῳ τοσούτῳ χρωμένους.  τῇ   πόλει δὲ ταῦτα ἐξαίρετα παρ´
[24]   τὸν σκύφον ἐπιδείξεται Διόνικος ἐν  τῇ   πομπῇ, καὶ μάλιστα ἐπειδὰν ὁρᾷ
[12]   Ἀπελείφθην μὲν ὑμῶν εὐθὺς ἐν  τῇ   πρώτῃ ἐς τὴν ναῦν ἐπιβάσει,
[35]   δοκεῖ, Τιμόλαε; (ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Ἁπάσῃ  τῇ   στρατιᾷ βαδίζειν ἐπὶ τοὺς πολεμίους,
[30]   ἐποτρύνοντος καταπεσὼν ἔγωγε συμπατηθῶ ἐν  τῇ   τύρβῃ ὑπὸ τοσαύταις ὁπλαῖς,
[16]   πάντα ὑποκείσθωσαν παρέξοντες, εἰ καὶ  τῇ   φύσει ἀπίθανα ἔσται. τὸ δὲ
[6]   ἔσωζεν ὑπὸ λεπτῇ κάμακι τὰ  τηλικαῦτα   πηδάλια περιστρέφων· ἐδείχθη γάρ μοι
[15]   οἴου σοὶ μὲν εἶναι ῥᾴδιον  τηλικαῦτα   πλοῖα κτᾶσθαι μήτε πριαμένῳ μήτε
[39]   γὰρ σὲ ἤδη μὲν νενικηκότα  τηλικαύτην   μάχην ἐν Βαβυλῶνι εὐωχεῖσθαι τὰ
[14]   τινα πειρατὴν καταποντιστήν, ὃς  τηλικοῦτον   ναυάγιον εἴργασμαι, καὶ ταῦτα ἐν
[33]   καὶ τὴν Παλαιστίνην εἶτα καὶ  τὴν   ~Αἴγυπτον προσαξόμενοι, σὺ πρῶτος,
[40]   κάμνων, οἷα δὲ καὶ μετὰ  τὴν   ἀπαλλαγὴν ἔσται; ~Ἀλλ´ ἤδη σὸν
[15]   ἀγανακτεῖς, εἰ συνεμβησόμεθά σοι, καὶ  τὴν   ἀποβάθραν προεισελθὼν ἀφαιρεῖς; ὑπερμαζᾷς γάρ,
[15]   αὐτοὶ ἐπιστάντες. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Ἀλλὰ ὑφαιρήσω  τὴν   ἀποβάθραν προεισελθών. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Οὐκοῦν ἡμεῖς
[45]   σοι, ἀλλὰ τοσούτους περιημμένος βαδιῇ  τὴν   ἀριστερὰν πεφορτισμένος κατὰ δάκτυλον ἕνα;
[38]   αἳ ἂν ὑβρίσωσί τι ἐς  τὴν   ἀρχήν. ἁπάντων δὲ μάλιστα Κυδίαν
[40]   ἀνάσπαστος ἐκ τοῦ βασιλείου θρόνου  τὴν   αὐτὴν ὁδὸν ἄπει τοῖς πολλοῖς,
[35]   δὲ τὸ ἱππικὸν αὐτοῦ μένειν  τὴν   Βαβυλῶνα διαφυλάξοντας. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Ἀποδειλιᾷς καὶ
[29]   κληρονόμον γενόμενον ἄλλου πονήσαντος ἐς  τὴν   βασιλείαν· ἐπεὶ τῷ Ἀδειμάντου θησαυρῷ
[28]   εἴ τις ἄλλος ἐκδεξάμενος  τὴν   βασιλείαν παρὰ πατρὸς ἦρξεν, ἀλλά
[19]   γὰρ αὐτὸ ὑποδύντες ἐξοίσουσιν ἐπὶ  τὴν   γῆν. νομίζεις κιθαρῳδὸν μέν
[45]   γέροντα ἤδη ἄνδρα οὕτω παρακεκινηκότα  τὴν   γνώμην, ἐπὶ δακτυλίου μικροῦ ὀχούμενον,
[35]   νήφειν ᾤμην καὶ ὕπαρ ἀποφανεῖσθαι  τὴν   γνώμην. ~(ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Πρόσιμεν δή, εἴ
[45]   ἀριθμός, καὶ δεήσει καὶ  τὴν   δεξιὰν συνεπιλαβεῖν. καίτοι ἑνὸς τοῦ
[42]   μοι δοῦναι δακτυλίους τινὰς τοιούτους  τὴν   δύναμιν, ἕνα μὲν ὥστε ἀεὶ
[29]   τις αὐτὸς δι´ αὑτοῦ κτησάμενος  τὴν   δυναστείαν. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Παπαῖ, Σάμιππε,
[14]   καὶ ταῦτα ἐν γῇ κατὰ  τὴν   ἐκ Πειραιῶς ἐς τὸ ἄστυ.
[39]   τὸ δέος ἅπαντες πρὸς  τὴν   ἐλπίδα εὖνοι δοκοῦντες εἶναι. ἀπόλαυσις
[36]   τοῖς μετὰ σαυτοῦ παρακελεύου δέχεσθαι  τὴν   ἐπέλασιν. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ) τῆς τύχης.
[32]   αὐτοὶ συμπαρῶσι. ~προΐωμεν δὲ ἤδη  τὴν   ἐπὶ Κορίνθου διὰ τῆς ὀρεινῆς
[35]   δεῖν ὑμᾶς τὸ πεζὸν ἀπιέναι  τὴν   ἐπὶ Κτησιφῶντος, ἡμᾶς δὲ τὸ
[5]   ὑπερβέβηκεν ἐς τὸ πρόσω ἀπομηκυνομένη,  τὴν   ἐπώνυμον τῆς νεὼς θεὸν ἔχουσα
[21]   (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Ἄνθρωπε, μή μοι ἀνάλυε  τὴν   εὐχήν. ἐγὼ δὲ καὶ τὰς
[25]   λάλος ἐστὶ καὶ ἐπισκώπτει μου  τὴν   εὐχήν. τοῦτον ἐβουλόμην βιῶναι τὸν
[15]   γέλωτι καὶ σκώμματι ποιήσεσθέ μου  τὴν   εὐχήν. ὥστε ἐπιστὰς μικρόν, ἔστ´
[34]   δὲ περὶ Κτησιφῶντα διατρίβων ἤκουσε  τὴν   ἔφοδον, εἶτα εἰς Σελεύκειαν παρελθὼν
[24]   κάλλος θέατρα καὶ βαλανεῖα, καὶ  τὴν   θάλατταν ἄχρι πρὸς τὸ Δίπυλον
[22]   προσαραξάτωσαν ἐς τὸ μέτωπον εὐθὺ  τὴν   θύραν, οἷα νῦν αὐτοὶ ποιοῦσιν.
[5]   ἐπώνυμον τῆς νεὼς θεὸν ἔχουσα  τὴν   Ἶσιν ἑκατέρωθεν. μὲν γὰρ
[14]   που τὸ μέγα Ἀδειμάντου πλοῖον  τὴν   Ἶσίν τις εἶδεν. ~(ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Ὁρᾷς;
[45]   ἀνδρὶ πτηνῷ καὶ ὑπὲρ μυρίους  τὴν   ἰσχύν, πλὴν ἀλλὰ ἐκεῖνο ἐρήσομαί
[32]   πάντα— διαβάλωμεν τὸν Αἰγαῖον ἐς  τὴν   Ἰωνίαν, εἶτα ἐκεῖ τῇ Ἀρτέμιδι
[2]   ἐκ τῆς θαλάμης προῆλθε τὸ  τὴν   καθαρὰν ὀθόνην ἐνδεδυκός, ἀναδεδεμένον ἐς
[34]   Ἀρμένιος πάρεστιν οὔτε οἱ κατὰ  τὴν   Κασπίαν θάλατταν οἰκοῦντες οὔτε οἱ
[5]   ἱστός, ὅσην δὲ ἀνέχει  τὴν   κεραίαν, οἵῳ δὲ προτόνῳ συνέχεται,
[37]   διέπειρα τὴν λόγχην ἀφείς, εἶτα  τὴν   κεφαλὴν ἀποτεμὼν καὶ ἀφελὼν τὸ
[33]   ὤν. δὲ νόμος ἀποτετμῆσθαι  τὴν   κεφαλήν, εἴ τις λιπὼν φαίνοιτο
[2]   ὀθόνην ἐνδεδυκός, ἀναδεδεμένον ἐς τοὐπίσω  τὴν   κόμην ἐπ´ ἀμφότερα τοῦ μετώπου
[9]   ἐς τὸ κάτω, οὓς ἔδει  τὴν   Κρήτην δεξιὰν λαβόντας ὑπὲρ τὴν
[8]   τῷ κλύσματι— καὶ φοβερωτάτην ποιεῖ  τὴν   κυματωγὴν καὶ τὸν ἦχον μέγαν,
[37]   τε καὶ τὸν ἵππον διέπειρα  τὴν   λόγχην ἀφείς, εἶτα τὴν κεφαλὴν
[46]   πλοῦτον ἀνιᾶσθαι μετ´ ὀλίγον ψιλὴν  τὴν   μᾶζαν ἐσθίων, οἷα ὑμεῖς πείσεσθε
[9]   τὴν Κρήτην δεξιὰν λαβόντας ὑπὲρ  τὴν   Μαλέαν πλεύσαντας ἤδη εἶναι ἐν
[13]   τὸ πολὺ κατ´ ἔτος ἕκαστον  τὴν   μισθοφορίαν. δέ μοι, Δώδεκα,
[13]   ἐπανιὼν ἐλογιζόμην, εἴ τις θεῶν  τὴν   ναῦν ἄφνω ἐμὴν ποιήσειεν εἶναι,
[9]   ἐπικαθίσαι τῷ καρχησίῳ καὶ κατευθῦναι  τὴν   ναῦν ἐπὶ τὰ λαιὰ ἐς
[12]   εὐθὺς ἐν τῇ πρώτῃ ἐς  τὴν   ναῦν ἐπιβάσει, ἐπεὶ σέ,
[13]   ἔτι δέ μοι τὰ κατὰ  τὴν   ναῦν εὐθετίζοντι καὶ ἐς λιμένα
[4]   εἰ δὲ μή, ἀλλ´ οἶδε  τὴν   ὁδὸν Ἀδείμαντος, καὶ δέος οὐδὲν
[16]   πρὸς τὸ ἄστυ, διελόμενοι τετραχῆ  τὴν   ὁδὸν κατὰ τοὺς ἐπιβάλλοντας ἑκάστῳ
[9]   καὶ ζόφου ἀκριβοῦς. ἀλλὰ πρὸς  τὴν   οἰμωγὴν αὐτῶν ἐπικλασθέντας τοὺς θεοὺς
[20]   τὰ Ἐχεκράτους, ἀλλὰ διτάλαντον ἕκαστον  τὴν   ὁλκήν. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ) Εἶτα πῶς
[37]   φανερὰ τοῦ σώματος, ὡς μηδὲ  τὴν   οὐλὴν ὕστερον ἄμορφον γενέσθαι. πλὴν
[33]   Φοινίκην ἡμῖν ἐν τούτῳ καὶ  τὴν   Παλαιστίνην εἶτα καὶ τὴν ~Αἴγυπτον
[37]   ἢν βιάζωνται, αὐτομολήσειν προσδραμὼν ἐς  τὴν   παλαίστραν ἔτι πολεμοῦντας ὑμᾶς καταλιπών.
[4]   δοκεῖ, ἤν πως ἀνεῳγυῖαν ἔτι  τὴν   παλαίστραν καταλάβωμεν. ~ἀλλὰ μεταξὺ λόγων,
[13]   ἐπικαίρῳ μικρὸν ὑπὲρ τὴν Ποικίλην,  τὴν   παρὰ τὸν Ἰλισσὸν ἐκείνην τὴν
[19]   εἰς σὲ παρέλθῃ εὐχή,  τὴν   Πάρνηθα ἐκείνην, εἰ θέλεις, ὅλην
[13]   τὴν παρὰ τὸν Ἰλισσὸν ἐκείνην  τὴν   πατρῴαν ἀφείς, καὶ οἰκέτας ὠνούμην
[13]   ᾠκοδομησάμην ἐν ἐπικαίρῳ μικρὸν ὑπὲρ  τὴν   Ποικίλην, τὴν παρὰ τὸν Ἰλισσὸν
[34]   εἴσω τῶν τειχῶν καὶ ἔχομεν  τὴν   πόλιν. βασιλεὺς δὲ περὶ
[45]   ὃς περιθέμενόν σε παύσει μωραίνοντα  τὴν   πολλὴν ταύτην κόρυζαν ἀποξύσας.
[5]   καὶ περιαγωγεῖς καὶ αἱ κατὰ  τὴν   πρύμναν οἰκήσεις θαυμάσια πάντα μοι
[45]   καὶ ταῦτα φαλακρὸν ὄντα καὶ  τὴν   ῥῖνα σιμόν; ἀτὰρ εἰπέ μοι
[33]   κεφαλήν, εἴ τις λιπὼν φαίνοιτο  τὴν   τάξιν. ἀλλ´ ἐπεὶ κατὰ τὸν
[6]   Ἥρων, οἶμαι, τοὔνομα. (ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Θαυμάσιος  τὴν   τέχνην, ὡς ἔφασκον οἱ ἐμπλέοντες,
[15]   πρῴην καὶ ἐς Αἴγιναν ἐπὶ  τὴν   τῆς Ἐνοδίας τελετὴν, οἶσθα, ἐν
[30]   εἰς τοὐπίσω τὼ χεῖρε τιμῶν  τὴν   τιάραν ὀρθὴν οὖσαν καὶ τὸ
[33]   Παρθυαίους ἐλάσειν μάχιμα φῦλα καὶ  τὴν   τοξικὴν εὔστοχα. ὥστε ἄλλῳ παραδοὺς
[27]   τῶν πλουσίων ἀναδύῃ καὶ ἀνακαλεῖς  τὴν   ὑπόσχεσιν. ἀλλὰ σὺ ἤδη
[33]   ἐπεισαχθέντες, οἱ δὲ καὶ ἀπίασι  τὴν   Φοινίκην ἡμῖν ἐν τούτῳ καὶ
[31]   ἱππεῖς, Ἀδείμαντον ἱππαρχεῖν, ἀνατεινάτω  τὴν   χεῖρα. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Πάντες, ὡς ὁρᾷς,
[26]   τῆς χρυσῆς τραπέζης, πρὶν ἐπιβαλεῖν  τὴν   χεῖρα καὶ ἀπογεύσασθαι τοῦ ταὼ
[27]   Λυκῖνε, ὑπεναντίος· ὥστε οὐδὲ  τὴν   χοίνικα ἔτι λήψῃ ἐς τέλος
[22]   τοῦτον καὶ λουσάμενον ἥκειν κελεύσω  τὴν   ὥραν ἐπὶ τὸ δεῖπνον. οἱ
[12]   τὸ ἀσφαλές. περιμετροῦντος γάρ μου  τῆς   ἀγκύρας τὸ πάχος οὐκ οἶδ´
[12]   ἀπολαῦσαι τὸ μέρος φίλους ὄντας  τῆς   Ἀδειμάντου τρυφῆς. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Ἀπελείφθην μὲν
[35]   που ἐπὶ τὰς ἐλαίας ἐπὶ  τῆς   ἀνατετραμμένης στήλης καθίσαντας ἀναπαύσασθαι, εἶτα
[44]   ὄντα μηδὲ κατὰ μέτρον ζῶντα  τῆς   ἀνθρωπίνης βιοτῆς, ἀλλ´ ἔτη χίλια
[1]   αὐτοῦ ἀμφοτέραις, καί με διὰ  τῆς   ἀποβάθρας ὅλης παρέπεμψε χειραγωγῶν ὑποδεδεμένον
[3]   ἐν τῷ προοιμίῳ περὶ  τῆς   ἀρχαίας ἡμῶν τρυφῆς εἶπεν ἐν
[39]   ἐπελαύνουσί τινες τῶν ἔξω  τῆς   ἀρχῆς. δεδιέναι οὖν δεῖ πάντα
[41]   καὶ πολέμους καὶ δείματα ὑπὲρ  τῆς   ἀρχῆς, εἰκότως διέβαλες, οὐκ αἰτήσομαι.
[37]   γὰρ καὶ τὸ τρωθῆναι περὶ  τῆς   ἀρχῆς μαχόμενον. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Εὖ λέγεις.
[34]   ἐκ τῶν πλησίον καὶ προαστείων  τῆς   ἀρχῆς· οὕτω ῥᾳδίως τοσαύτας μυριάδας
[44]   μόνος ἂν ἠπιστάμην καὶ ὅσον  τῆς   γῆς ἀοίκητον, καὶ εἴ τινες
[42]   δὲ καὶ πέτεσθαι πολὺ ἀπὸ  τῆς   γῆς ἀρθέντα, καὶ πρὸς τοῦτο
[44]   ἀντίποδες ἡμῖν οἰκοῦσι τὸ νότιον  τῆς   γῆς ἡμίτομον ἔχοντες. ἔτι δὲ
[33]   βασιλεῦ, εἰ δοκεῖ, σατράπην  τῆς   Ἑλλάδος κατάλιπε. δειλὸς γάρ εἰμι
[33]   ἐμὲ Ἀντίπατρόν τινα ἔασον ἐπὶ  τῆς   Ἑλλάδος, μή με καὶ διαπείρῃ
[15]   καὶ ἐς Αἴγιναν ἐπὶ τὴν  τῆς   Ἐνοδίας τελετὴν, οἶσθα, ἐν ἡλίκῳ
[27]   ἔτι λήψῃ ἐς τέλος μου  τῆς   εὐχῆς ἐπηρεάζων. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Τοῦτο μὲν
[16]   γὰρ ἑκάστῳ ἔστω τὸ μέτρον  τῆς   εὐχῆς, καὶ οἱ θεοὶ πάντα
[45]   ~τί ἂν αἰτιάσαιο, Λυκῖνε,  τῆς   εὐχῆς; (ΛΥΚΙΝΟΣ) Οὐδέν, Τιμόλαε.
[28]   εἶναι δοκοῦντα, καὶ νόμος  τῆς   εὐχῆς ὃν Τιμόλαος ἔθηκε φήσας
[13]   εὖ φερόμενον τὸ σκάφος οὐρίῳ  τῆς   εὐχῆς πνεύματι. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ) Οὐκοῦν,
[2]   τὸ ὡραῖον ἐκεῖνο μειράκιον ἐκ  τῆς   θαλάμης προῆλθε τὸ τὴν καθαρὰν
[31]   (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Ἀλλὰ σὺ μὲν ἄρχε  τῆς   ἵππου, Λυκῖνος δὲ ἐχέτω τὸ
[15]   τὸ πλῆθος. ἀλλ´ ὦγαθέ, πρὸς  τῆς   Ἴσιδος κἂν τὰ Νειλῷα ταῦτα
[4]   διὰ τῶν κάλων, εἶτα ἐπὶ  τῆς   κεραίας ἄνω ἀσφαλῶς διαθέοντα τῶν
[8]   συμβαίνει μερίζεσθαι τὸ Παμφύλιον ἀπὸ  τῆς   Λυκιακῆς θαλάττης, καὶ κλύδων
[9]   θεοὺς πῦρ τε ἀναδεῖξαι ἀπὸ  τῆς   Λυκίας, ὡς γνωρίσαι τὸν τόπον
[30]   τῶν πεντακισχιλίων ἀποφανῶ. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Ἀλλὰ  τῆς   μὲν τιμῆς, βασιλεῦ, χάριν
[34]   Ἀδείμαντε. καὶ διὰ μὲν  τῆς   Μεσοποταμίας οὐδεὶς ἀπήντηκεν ἡμῖν πολέμιος,
[18]   ἐγὼ μὲν οὐδὲ νῦν ἀποστήσομαι  τῆς   νεώς, ἀλλ´, ἐπείπερ ἔξεστιν, ἐπιμετρήσω
[1]   τῶν θεατῶν. ἄχρι μὲν γὰρ  τῆς   νεὼς ἅμα ἤλθομεν καὶ ἀνιόντες
[5]   τὸ πρόσω ἀπομηκυνομένη, τὴν ἐπώνυμον  τῆς   νεὼς θεὸν ἔχουσα τὴν Ἶσιν
[15]   ὑμεῖς προχωρήσητε, ἀποπλευσοῦμαι πάλιν ἐπὶ  τῆς   νεώς. πολὺ γὰρ ἄμεινον τοῖς
[9]   Νηρέως ἡλικιώτην, ὃς τοσοῦτον ἀπεσφάλη  τῆς   ὁδοῦ. ~ἀλλὰ τί τοῦτο; οὐκ
[46]   ὀνείρατος ἀνεγρόμενοι ἀνόμοια τὰ ἐπὶ  τῆς   οἰκίας εὑρίσκητε ὥσπερ οἱ τοὺς
[46]   καὶ δυσάρεστοι ἔσεσθε τὰ ἐπὶ  τῆς   οἰκίας, καὶ μάλιστα σύ,
[32]   ἤδη τὴν ἐπὶ Κορίνθου διὰ  τῆς   ὀρεινῆς ἐπευξάμενοι τῷ βασιλείῳ Διί·
[9]   κρημνῷ προσφερομένην. τοὐντεῦθεν δὲ ἅπαξ  τῆς   ὀρθῆς ἐκπεσόντας διὰ τοῦ Αἰγαίου
[32]   καὶ Παμφυλίας καὶ Πισιδῶν καὶ  τῆς   παραλίου καὶ ὀρεινῆς Κιλικίας, ἄχρι
[11]   καλοῦσιν, καί μοι ἐν ἀκμῇ  τῆς   περιουσίας καὶ τρυφῆς ἐπέστητε. (ΛΥΚΙΝΟΣ)
[15]   σε οἰκία ἐν καλῷ  τῆς   πόλεως οἰκοδομηθεῖσα καὶ τῶν ἀκολούθων
[46]   τὸ αὐτὸ παθεῖν τῷ Ἰκάρῳ  τῆς   πτερώσεως διαλυθείσης καταπεσόντα ἐκ τοῦ
[19]   Ἀλλ´ ὑπὲρ ἀσφαλείας τοῦτο ἔγωγε  τῆς   σῆς ἐποιησάμην, ὡς μὴ ἀπολέσθαι
[29]   βασιλέων ἅτε ἀρετῇ προχειρισθέντα ὑπὸ  τῆς   στρατιᾶς ἄρχειν, οὐ κληρονόμον γενόμενον
[44]   παρεῖχον τοῖς φεύγουσιν ἀναστρέψασιν ἀπὸ  τῆς   τροπῆς. καὶ τὸ ὅλον, παιδιὰν
[37]   δέχεσθαι τὴν ἐπέλασιν. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ)  τῆς   τύχης. ἐπ´ ἐμὲ γὰρ οἱ
[33]   Σοῦσα Βάκτρα ἡγούμενόν σοι  τῆς   φάλαγγος. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Ἀποδιδράσκεις, Λυκῖνε,
[7]   προσομιλῆσαι δεξιός. ἔφη δὲ ἀπὸ  τῆς   Φάρου ἀπάραντας οὐ πάνυ βιαίῳ
[2]   δὲ τῷ ψόφῳ καὶ τῷ  τῆς   φωνῆς τόνῳ, κόμη δὲ
[26]   οἶδεν εἰ ἔτι παρακειμένης σοι  τῆς   χρυσῆς τραπέζης, πρὶν ἐπιβαλεῖν τὴν
[19]   καὶ ἀπολαβεῖν τὸν μισθὸν ἀντὶ  τῆς   ᾠδῆς καὶ νεκρόν τι ἄλλο
[27]   δὲ τυφλοὺς τῶν ἐντοσθιδίων  τι   ἀλγοῦντας; ὅτι μὲν γὰρ οὐκ
[19]   ἀντὶ τῆς ᾠδῆς καὶ νεκρόν  τι   ἄλλο παιδίον ἐς τὸν Ἰσθμὸν
[45]   ὑγιείας ἐν μακρῷ τῷ βίῳ.  ~τί   ἂν αἰτιάσαιο, Λυκῖνε, τῆς
[42]   ὑπὲρ ἄνδρας μυρίους καὶ  τι   ἂν ἄχθος ἅμα μυρίοι κινῆσαι
[41]   τι ἐπιλήψιμον εὔξομαι καὶ  τι   ἂν εὐθῦναί τις δυνηθείη. χρυσὸν
[21]   ἀμογητὶ οὐ σκύφον, ἀλλὰ Σισύφειόν  τι   βάρος ἀναδιδόντος; (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Ἄνθρωπε, μή
[1]   καὶ ἄοκνος τὰ τοιαῦτα. (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)  Τί   γὰρ ἔδει ποιεῖν, Λυκῖνε,
[4]   κεροιάκων ἐπειλημμένον. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Εὖ λέγεις.  τί   δ´ οὖν χρὴ ποιεῖν ἡμᾶς;
[39]   εὔχεσθαι ὅπερ ἂν ἐθέλῃ. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ)  Τί   δ´ οὖν, Λυκῖνε; οἷά
[45]   ἀτὰρ εἰπέ μοι καὶ τόδε,  τί   δή ποτε οὐχ εἷς δακτύλιος
[35]   τοῦ κινδύνου γενόμενος; σοὶ δὲ  τί   δοκεῖ, Τιμόλαε; (ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Ἁπάσῃ
[39]   ὑπηκόοις ἐπιτάγματα, καὶ ἤτοι ἀφέστηκέ  τι   ἔθνος ἐπελαύνουσί τινες τῶν
[44]   ἀθέατος εἶναι εἰσιών. εἰ δέ  τι   ἐν Ἰνδοῖς Ὑπερβορέοις θέαμα
[1]   Σάμιππον τουτονί, μὴ κατ´ ἄλλο  τι   ἐξ ἄστεος ἥκειν ὀψομένους
[41]   Σκόπει γοῦν, Λυκῖνε, εἴ  τι   ἐπιλήψιμον εὔξομαι καὶ τι
[38]   κατὰ κράτος, αἳ ἂν ὑβρίσωσί  τι   ἐς τὴν ἀρχήν. ἁπάντων δὲ
[11]   τὸ φρόντισμα. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Μῶν ἐρωτικόν  τί   ἐστιν; οὐδὲ γὰρ οὐδὲ τοῦτο
[20]   πεδίον, καὶ ὅλως εἴ πού  τι   συνηρεφὲς ἔνυδρον
[46]   Λυκῖνε, καὶ αὐτὸς εὔξῃ  τι   ἤδη ποτέ, ὡς ἂν μάθωμεν
[18]   οἱ ναῦται καὶ ἄλλο εἴ  τι   ἥδιστον κτημάτων ἁπάντων. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Λέληθας
[2]   τοῖν σκελοῖν, καὶ ἐφθέγγετο ἐπισεσυρμένον  τι   καὶ συνεχὲς καὶ ἐπίτροχον, Ἑλληνιστὶ
[22]   δισχιλίους, ἐξ ἁπάσης ἡλικίας  τι   περ τὸ ἀνθηρότατον. ~εἶτα δεῖπνα
[10]   τοσοῦτον ἀπεσφάλη τῆς ὁδοῦ. ~ἀλλὰ  τί   τοῦτο; οὐκ Ἀδείμαντος ἐκεῖνός ἐστι;
[19]   ἐπίσημον γενέσθω, τοσοῦτοι δαρεικοί. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ)  Τί   τοῦτο, Ἀδείμαντε; καταδύσεταί σοι
[1]   ἐν φανερῷ κείμενος θέαμά  τι   τῶν παραδόξων Τιμόλαον διαλάθοι, κἂν
[34]   οὖν ἤδη σκοπεῖν ἡμᾶς  τι   χρὴ ποιεῖν. ~(ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Ἀλλ´ ἐγὼ
[35]   (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Εὖ λέγεις. σὺ δὲ  τί,   Λυκῖνε, δοκιμάζεις; (ΛΥΚΙΝΟΣ) Ἐγώ
[30]   τοὐπίσω τὼ χεῖρε τιμῶν τὴν  τιάραν   ὀρθὴν οὖσαν καὶ τὸ διάδημα.
[30]   ἀποφανῶ. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Ἀλλὰ τῆς μὲν  τιμῆς,   βασιλεῦ, χάριν οἶδά σοι
[44]   Ὑπερβορέοις θέαμα παράδοξον κτῆμα  τίμιον   ὅσα ἐμφαγεῖν πιεῖν
[7]   αὐτοὺς ἔσωσεν; (ΛΥΚΙΝΟΣ) Οὔκ,  Τιμόλαε,   ἀλλὰ νῦν ἡδέως ἂν ἀκούσαιμεν.
[46]   Βαβυλῶνα μονομαχῶν, καὶ σύ,  Τιμόλαε,   ἀριστῶν μὲν ἐν Συρίᾳ, δειπνῶν
[41]   ~Ἀλλ´ ἤδη σὸν αἰτεῖν,  Τιμόλαε,   καὶ ὅπως ὑπερβαλῇ τούτους, ὥσπερ
[17]   πλουτήσας ἐγένετο. ~(ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Καλῶς,  Τιμόλαε,   καὶ πείθομαί σοι καὶ ὅταν
[19]   ἐρωτικοῦ; (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Καὶ σὺ γάρ,  Τιμόλαε,   μιμῇ Λυκῖνον καὶ ἐπιμετρεῖς τῶν
[46]   οἰκίας, καὶ μάλιστα σύ,  Τιμόλαε,   ὁπόταν δέῃ σε τὸ αὐτὸ
[3]   ἀνειλημμένον. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Εὖ γε,  Τιμόλαε,   ὅτι ἡμᾶς ἀναμιμνήσκεις τῶν Θουκυδίδου
[45]   τῆς εὐχῆς; (ΛΥΚΙΝΟΣ) Οὐδέν,  Τιμόλαε.   οὐδὲ γὰρ ἀσφαλὲς ἐναντιοῦσθαι ἀνδρὶ
[35]   σοὶ δὲ τί δοκεῖ,  Τιμόλαε;   (ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Ἁπάσῃ τῇ στρατιᾷ βαδίζειν
[39]   γὰρ οἶμαί σοι ἀρχή—  Τιμόλαον   δὲ ἐν τῷ μέρει εὔχεσθαι
[1]   θέαμά τι τῶν παραδόξων  Τιμόλαον   διαλάθοι, κἂν εἰς Κόρινθον δέοι
[16]   ἐδύνατο, καὶ τῶν πυραμίδων μίαν.  ~(ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Ἅλις παιδιᾶς, Λυκῖνε. ὁρᾷς,
[46]   ἑλλέβορος ἱκανὸς ποιῆσαι ζωρότερος ποθείς;  ~(ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Ἀλλὰ πάντως, Λυκῖνε, καὶ
[20]   καὶ ταῦτα εἰσηγητὴς αὐτὸς γενόμενος;  ~(ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Ἄμεινον γὰρ ἦν πιθανώτερον αὐτὸ
[35]   δὲ τί δοκεῖ, Τιμόλαε;  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Ἁπάσῃ τῇ στρατιᾷ βαδίζειν ἐπὶ
[17]   μετὰ σὲ οὑτοσὶ Σάμιππος, εἶτα  Τιμόλαος,   ἐγὼ δὲ ὀλίγον ὅσον ἡμιστάδιον
[28]   νόμος τῆς εὐχῆς ὃν  Τιμόλαος   ἔθηκε φήσας μηδὲν ὀκνεῖν αἰτεῖν,
[34]   ἐγὼ καὶ μετ´ ἐμὲ  Τιμόλαος·   ἐπὶ πᾶσι δὲ τὸ ἱππικὸν
[31]   ἐχέτω τὸ δεξιόν. οὑτοσὶ δὲ  Τιμόλαος   ἐπὶ τοῦ εὐωνύμου τετάξεται. ἐγὼ
[36]   τὸ μὲν εὐώνυμον καὶ  Τιμόλαος   ἐτρέψαντο τοὺς καθ´ αὑτοὺς Μήδους
[19]   ἀποπνιγήσεται ἄθλιον νεῖν οὐκ ἐπιστάμενον.  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Θάρρει, Λυκῖνε. οἱ δελφῖνες
[6]   τις, οὖλος, Ἥρων, οἶμαι, τοὔνομα.  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Θαυμάσιος τὴν τέχνην, ὡς ἔφασκον
[4]   αὖθις ἐπάνειμι ἐς τὸ πλοῖον;  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Μηδαμῶς, ἀλλὰ προΐωμεν. εἰκὸς γὰρ
[7]   ἀλλὰ νῦν ἡδέως ἂν ἀκούσαιμεν.  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   ναύκληρος αὐτὸς διηγεῖτό μοι,
[10]   τοῦτο; οὐκ Ἀδείμαντος ἐκεῖνός ἐστι;  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Πάνυ μὲν οὖν, Ἀδείμαντος αὐτός.
[41]   συνετὸν καὶ πράγμασιν χρῆσθαι εἰδότα.  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Σκόπει γοῦν, Λυκῖνε, εἴ
[1]   γε καὶ ἄοκνος τὰ τοιαῦτα.  (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Τί γὰρ ἔδει ποιεῖν,
[3]   οὐκ ἐλεύθερόν φησιν αὐτὸν εἶναι.  ~(ΤΙΜΟΛΑΟΣ)   Τοῦτο μὲν εὐγενείας, Λυκῖνε,
[25]   παραμετρῆσαι τὸν οἰκονόμον ἐκέλευσα ἄν,  Τιμολάῳ   δὲ πέντε χοίνικας, Λυκίνῳ δὲ
[30]   περιαγαγὼν εἰς τοὐπίσω τὼ χεῖρε  τιμῶν   τὴν τιάραν ὀρθὴν οὖσαν καὶ
[45]   ἀλλὰ ἐκεῖνο ἐρήσομαί σε, εἴ  τινα   ἄλλον εἶδες ἐν τοσούτοις ἔθνεσιν,
[33]   παραδοὺς τὸ δεξιὸν ἐμὲ Ἀντίπατρόν  τινα   ἔασον ἐπὶ τῆς Ἑλλάδος, μή
[20]   ἦν πιθανώτερον αὐτὸ ποιεῖν καί  τινα   θησαυρὸν ὑπὸ τῇ κλίνῃ ἀνευρεῖν,
[42]   πρὸς τοῦτο εἶναί μοι δακτύλιόν  τινα.   καὶ μὴν καὶ ἐς ὕπνον
[43]   καὶ εὐδαίμονα εἶναι δοκεῖν, εἴ  τινα   καὶ μόνον προσβλέψαιμι αὐτῶν, εἰ
[9]   γνωρίσαι τὸν τόπον ἐκεῖνον, καί  τινα   λαμπρὸν ἀστέρα Διοσκούρων τὸν ἕτερον
[14]   ἄπαγε πρὸς τὸν στρατηγὸν ὥς  τινα   πειρατὴν καταποντιστήν, ὃς τηλικοῦτον
[46]   δεξαίμην πλουτήσας ἐπ´ ὀλίγον ὑπηνέμιόν  τινα   πλοῦτον ἀνιᾶσθαι μετ´ ὀλίγον ψιλὴν
[11]   Οὐδέν, θαυμάσιε, τοιοῦτον, ἀλλά  τινα   πλοῦτον ἐμαυτῷ ἀνεπλαττόμην, ἣν κενὴν
[30]   σὺ δὲ τῶν ἐρρωμένων τούτων  τινὰ   ποίησον ἵππαρχον. ἐγὼ γάρ σοι
[19]   γῆν. νομίζεις κιθαρῳδὸν μέν  τινα   σωθῆναι παρ´ αὐτῶν καὶ ἀπολαβεῖν
[13]   δὲ ὅμως τὰ πάντα ἠρόμην  τινὰ   τῶν ναυτῶν, ὁπόσην ἀποφέρει
[9]   Ἰταλίᾳ. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Νὴ Δία, θαυμάσιόν  τινα   φὴς κυβερνήτην τὸν Ἥρωνα
[42]   τοῦ Γύγου, τὸν δέ  τινα   ὡς ἰσχύειν ὑπὲρ ἄνδρας μυρίους
[29]   ὄντες ἐξ Ἀρκαδίας ἐπὶ  τίνας   ἀθλίους πρώτους ἀφίξεσθε. ~(ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Ἄκουε,
[42]   Ἑρμῆν ἐντυχόντα μοι δοῦναι δακτυλίους  τινὰς   τοιούτους τὴν δύναμιν, ἕνα μὲν
[44]   τῆς γῆς ἀοίκητον, καὶ εἴ  τινες   ἀντίποδες ἡμῖν οἰκοῦσι τὸ νότιον
[23]   οἱ δὲ σκευάζοντες ἕκαστα σοφισταί  τινες   περὶ πέμματα καὶ χυμοὺς ἔχοντες.
[39]   ἀφέστηκέ τι ἔθνος ἐπελαύνουσί  τινες   τῶν ἔξω τῆς ἀρχῆς. δεδιέναι
[23]   καὶ χυμοὺς ἔχοντες. εἰ δέ  τινι   προπίοιμι σκύφον φιάλην αἰτήσας,
[26]   ζῶντας ἀποστερηθέντας ὧν εἶχον ὑπό  τινος   βασκάνου πρὸς τὰ τοιαῦτα δαίμονος;
[11]   καὶ φροντίζοντι ἔοικας ἐπὶ συννοίας  τινὸς   οὐ μικρὸν οὐδὲ εὐκαταφρόνητον πρᾶγμα,
[28]   Πτολεμαῖος Μιθριδάτης εἴ  τις   ἄλλος ἐκδεξάμενος τὴν βασιλείαν παρὰ
[6]   πρὸς τροφήν. κἀκεῖνα πάντα μικρός  τις   ἀνθρωπίσκος γέρων ἤδη ἔσωζεν ὑπὸ
[11]   ἅπαντι τῷ λογισμῷ ἀποβλέποντα. (ΛΥΚΙΝΟΣ)  Τίς   αὕτη; μὴ γὰρ ὀκνήσῃς εἰπεῖν,
[29]   ὅμοιον ἡδύ, ὥσπερ ὅταν ἴδῃ  τις   αὐτὸς δι´ αὑτοῦ κτησάμενος τὴν
[26]   ἄδηλον ὁπόσον χρόνον βιώσει πλουτῶν.  τίς   γὰρ οἶδεν εἰ ἔτι παρακειμένης
[17]   ταῖς κοιναῖς εὐτυχίαις δοκῶ. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ)  Τίς   γοῦν πρῶτος ἄρξεται; (ΛΥΚΙΝΟΣ) Σύ,
[41]   καὶ τι ἂν εὐθῦναί  τις   δυνηθείη. χρυσὸν μὲν οὖν καὶ
[14]   μέγα Ἀδειμάντου πλοῖον τὴν Ἶσίν  τις   εἶδεν. ~(ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Ὁρᾷς; διὰ τοῦτο
[6]   τῶν ναυτῶν πλῆθος στρατοπέδῳ ἄν  τις   εἰκάσειεν. ἐλέγετο δὲ καὶ τοσοῦτον
[44]   ἥδιστον, αὐθημερὸν ἀγγεῖλαι ἐς Βαβυλῶνα,  τίς   ἐνίκησεν Ὀλύμπια, καὶ ἀριστήσαντα, εἰ
[11]   Λυκῖνε, χαλεπόν, ἀλλά με κενή  τις   ἔννοια μεταξὺ βαδίζοντα ὑπελθοῦσα παρακοῦσαι
[10]   ἐκκεκώφωται. Ἀδείμαντος γάρ, οὐκ ἄλλος  τίς   ἐστι. Πάνυ ἤδη σαφῶς ὁρῶ,
[11]   γὰρ ὀκνήσῃς εἰπεῖν, εἰ μή  τίς   ἐστι τῶν πάνυ ἀπορρήτων. καίτοι
[43]   δυνάσθω. ~τὸ δὲ μέγιστον ἄλλος  τις   ἔστω ἐπὶ πᾶσιν ἥδιστος,
[40]   ὅτι μάλιστα ἐπὶ πλεῖστον παραμείνῃ,  τίς   ἔτι ἀπόλαυσις ἀναισθήτῳ αὐτῷ γενομένῳ;
[44]   δειπνῆσαι ἐν Ἰταλίᾳ. εἰ δέ  τις   ἐχθρὸς εἴη, ἀμύνασθαι καὶ τοῦτον
[13]   τοὐντεῦθεν οὖν ἐπανιὼν ἐλογιζόμην, εἴ  τις   θεῶν τὴν ναῦν ἄφνω ἐμὴν
[33]   νόμος ἀποτετμῆσθαι τὴν κεφαλήν, εἴ  τις   λιπὼν φαίνοιτο τὴν τάξιν. ἀλλ´
[13]   Ἀττικὰ τάλαντα, εἰ πρὸς τοὐλάχιστόν  τις   λογίζοιτο. τοὐντεῦθεν οὖν ἐπανιὼν ἐλογιζόμην,
[33]   Ἑλλάδος, μή με καὶ διαπείρῃ  τις   οἰστῷ ἄθλιον βαλὼν ἐς τὰ
[6]   περιστρέφων· ἐδείχθη γάρ μοι ἀναφαλαντίας  τις,   οὖλος, Ἥρων, οἶμαι, τοὔνομα. (ΤΙΜΟΛΑΟΣ)
[22]   οὐδ´ ἐπιβλέψομαι ἐνίους, εἰ δέ  τις   πένης, οἷος ἦν ἐγὼ πρὸ
[44]   τὸ χρυσίον. καὶ μὴν εἴ  τις   ὑπερόπτης εἴη τύραννος πλούσιος
[22]   ἁπάσης ἡλικίας τι περ  τὸ   ἀνθηρότατον. ~εἶτα δεῖπνα ἐπὶ χρυσοῦ—
[41]   ἔχοντα καὶ πλέον τοῦ ἡδέος  τὸ   ἀνιαρὸν ἐν αὐτοῖς ἦν. ~ἐγὼ
[22]   φίλων πρόσοδοι καὶ δεήσεις καὶ  τὸ   ἅπαντας ὑποπτήσσειν καὶ προσκυνεῖν, καὶ
[1]   χειραγωγῶν ὑποδεδεμένον ἀνυπόδητος αὐτὸς ὤν,  τὸ   ἀπὸ τούτου δὲ οὐκέτι αὐτὸν
[23]   καὶ τοῦτο, μέλι δὲ ἡμέτερον  τὸ   ἄπυρον, καὶ ὄψα πανταχόθεν καὶ
[24]   Ἶροι δηλαδὴ ἅπαντες, καὶ οὐκέτι  τὸ   ἀργυροῦν πινάκιον τὸν σκύφον
[20]   τοῦ πλοίου μετατιθεὶς χρυσίον ἐς  τὸ   ἄστυ. (ΑΔΕΙΜΑΝΤΟΣ) Εὖ λέγεις, καὶ
[14]   κατὰ τὴν ἐκ Πειραιῶς ἐς  τὸ   ἄστυ. ἀλλὰ ὅρα ὅπως παραμυθήσομαί
[16]   ἡμῖν τὸ λοιπόν ἐστιν πρὸς  τὸ   ἄστυ, διελόμενοι τετραχῆ τὴν ὁδὸν
[4]   ἤδη παρεληλυθέναι ἐκεῖνον ἀποσοβοῦντα ἐς  τὸ   ἄστυ, ἐπεὶ μηκέθ´ ἡμᾶς εὑρεῖν
[20]   ἐπισημότατα οἰκοίην, καὶ τὰ περὶ  τὸ   ἄστυ πάντα ὠνησάμην ἤδη πλὴν
[35]   ἀναστάντας ἀνύειν τὸ λοιπὸν ἐς  τὸ   ἄστυ. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ) Ἔτι γὰρ Ἀθήνησιν,
[12]   σέ, Λυκῖνε, κατέστησα ἐς  τὸ   ἀσφαλές. περιμετροῦντος γάρ μου τῆς
[46]   Τιμόλαε, ὁπόταν δέῃ σε  τὸ   αὐτὸ παθεῖν τῷ Ἰκάρῳ τῆς
[10]   ὁρῶ, καὶ θοἰμάτιον αὐτοῦ καὶ  τὸ   βάδισμα ἐκείνου, καὶ ἐν χρῷ
[27]   δέ σοι καὶ τούτους ἀφῶ,  τό   γε ὑγιαίνειν ἐχέγγυον οἴει σοι
[46]   πάντων θησαυρῶν καὶ Βαβυλῶνος αὐτῆς  τὸ   γελάσαι μάλα ἡδέως ἐφ´ οἷς
[44]   τὰ ἑπτακαίδεκα ἔτη ἀεὶ ἀποδυόμενον  τὸ   γῆρας ὥσπερ οἱ ὄφεις. οὐδὲν
[36]   τοὺς καθ´ αὑτοὺς Μήδους ὄντας,  τὸ   δὲ κατ´ ἐμὲ ἰσόπαλον ἔτι,
[43]   ταῦτα ἀμφότερα εἷς δακτύλιος δυνάσθω.  ~τὸ   δὲ μέγιστον ἄλλος τις ἔστω
[16]   καὶ τῇ φύσει ἀπίθανα ἔσται.  τὸ   δὲ μέγιστον, ἐπίδειξις ἔσται τὸ
[22]   ἥκειν κελεύσω τὴν ὥραν ἐπὶ  τὸ   δεῖπνον. οἱ δὲ ἀποπνιγήσονται οἱ
[34]   σὺ πρῶτος, Λυκῖνε, διάβαινε  τὸ   δεξιὸν ἄγων, εἶτα ἐγὼ καὶ
[33]   τοξικὴν εὔστοχα. ὥστε ἄλλῳ παραδοὺς  τὸ   δεξιὸν ἐμὲ Ἀντίπατρόν τινα ἔασον
[36]   ἵππος ἅπασα τῶν βαρβάρων ἐπὶ  τὸ   δεξιὸν ἡμῶν ἐλαύνουσιν, ὥστε,
[31]   ἡγήσομαι τῶν ἱππέων, Λυκῖνος δὲ  τὸ   δεξιὸν κέρας ἐχέτω. δίκαιος δ´
[31]   τῆς ἵππου, Λυκῖνος δὲ ἐχέτω  τὸ   δεξιόν. οὑτοσὶ δὲ Τιμόλαος ἐπὶ
[39]   δὲ οὐδεὶς ἀληθής, ἀλλὰ πρὸς  τὸ   δέος ἅπαντες πρὸς τὴν
[37]   τὴν κεφαλὴν ἀποτεμὼν καὶ ἀφελὼν  τὸ   διάδημα βασιλεὺς ἤδη γέγονα προσκυνούμενος
[40]   δοκῇ, ἄγει οἰμώζοντα οὐκ αἰδούμενος  τὸ   διάδημα; σὺ δὲ οὕτως
[30]   τὴν τιάραν ὀρθὴν οὖσαν καὶ  τὸ   διάδημα. σὺ δὲ τῶν ἐρρωμένων
[24]   καὶ τὴν θάλατταν ἄχρι πρὸς  τὸ   Δίπυλον ἥκειν κἀνταῦθά που λιμένα
[46]   ἐγώ. ἥκομεν γὰρ δὴ πρὸς  τὸ   Δίπυλον, καὶ βέλτιστος οὑτοσὶ
[46]   Κρέοντες. λυπήσεσθε οὖν, ὡς  τὸ   εἰκός, καὶ δυσάρεστοι ἔσεσθε τὰ
[38]   ἀγροῦ ἐπιβαίνων κατ´ ὀλίγον ἐς  τὸ   εἴσω τῶν ὅρων. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ) Πέπαυσο
[34]   Βαβυλῶνα ἐλθόντες ἀπροσδόκητοι παρήλθομεν εἰς  τὸ   εἴσω τῶν τειχῶν καὶ ἔχομεν
[23]   αἰτήσας, ἐκπιὼν ἀποφερέτω καὶ  τὸ   ἔκπωμα. ~οἱ δὲ νῦν πλούσιοι
[16]   εἶναι καὶ μηκέτι ἀντέχειν πρὸς  τὸ   ἐπιρρέον; Καὶ ἐπείπερ ἔτι πολὺ
[3]   ἐλεύθεροι παῖδες ἀναπλέκονται ἔστε πρὸς  τὸ   ἐφηβικόν, ἔμπαλιν οἱ πρόγονοι
[30]   δεήσει καταδεθῆναί με πρὸς  τὸ   ἐφίππιον, εἰ μέλλω μενεῖν τε
[34]   Τιμόλαος· ἐπὶ πᾶσι δὲ  τὸ   ἱππικὸν ἄγε σύ, Ἀδείμαντε.
[35]   τὴν ἐπὶ Κτησιφῶντος, ἡμᾶς δὲ  τὸ   ἱππικὸν αὐτοῦ μένειν τὴν Βαβυλῶνα
[9]   χθὲς καθορμίσασθαι τοσοῦτον ἀποσυρέντας ἐς  τὸ   κάτω, οὓς ἔδει τὴν Κρήτην
[29]   Σάμιππε, οὐδὲν μικρόν, ἀλλὰ  τὸ   κεφάλαιον αὐτὸ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων
[44]   ἐμβαλόντα τῇ κεφαλῇ, ὡς ἐπιτετρῖφθαι  τὸ   κρανίον, τούς τε αὖ φίλους
[8]   ἡλίκον ἐν τῷ τόπῳ ἀνίσταται  τὸ   κῦμα, καὶ μάλιστα περὶ τὸν
[8]   καὶ τὸν ἦχον μέγαν, καὶ  τὸ   κῦμα πολλάκις αὐτῷ ἰσομέγεθες τῷ
[35]   ἀναπαύσασθαι, εἶτα οὕτως ἀναστάντας ἀνύειν  τὸ   λοιπὸν ἐς τὸ ἄστυ. (ΣΑΜΙΠΠΟΣ)
[16]   Καὶ ἐπείπερ ἔτι πολὺ ἡμῖν  τὸ   λοιπόν ἐστιν πρὸς τὸ ἄστυ,
[14]   Ἰταλίας καταπλέοντας ἀνακρίνοντες, εἴ που  τὸ   μέγα Ἀδειμάντου πλοῖον τὴν Ἶσίν
[40]   ἀνιστᾶσιν αἱ πόλεις θεραπεύουσαι, καὶ  τὸ   μέγα ὄνομα πάντα κατ´ ὀλίγον
[14]   Αἰγυπτίου πλοίου ἤδη ἔχε, καὶ  τὸ   μέγιστον οὐδὲ καταδῦναι δυνάμενα, καὶ
[19]   καὶ τὰ μὲν ὑμέτερα μέτρια,  τὸ   μειράκιον δὲ τὸ ὡραῖον ἀποπνιγήσεται
[36]   ἐπειδὴ ἐς χεῖρας ἤδη συνεληλύθαμεν,  τὸ   μὲν εὐώνυμον καὶ Τιμόλαος
[36]   καὶ οἱ πολέμιοι ἐπιλαμβάνουσιν. ὥστε  τὸ   μὲν σύνθημα ἔστω Ἐνυάλιος. ὑμεῖς
[37]   γὰρ αὐτῶν καὶ σὺ ἤδη  τὸ   μέρος. ἐγὼ δέ, ὡς ὁρᾷς,
[12]   τὸν πλοῦτον. ἄξιον γὰρ ἀπολαῦσαι  τὸ   μέρος φίλους ὄντας τῆς Ἀδειμάντου
[16]   παρ´ αὐτῷ γὰρ ἑκάστῳ ἔστω  τὸ   μέτρον τῆς εὐχῆς, καὶ οἱ
[22]   ἐφεστῶτες, εὐμεγέθεις βάρβαροι, προσαραξάτωσαν ἐς  τὸ   μέτωπον εὐθὺ τὴν θύραν, οἷα
[5]   ἑκατὸν πήχεων ἔλεγε ναυπηγός  τὸ   μῆκος, εὖρος δὲ ὑπὲρ τὸ
[44]   εἴ τινες ἀντίποδες ἡμῖν οἰκοῦσι  τὸ   νότιον τῆς γῆς ἡμίτομον ἔχοντες.
[44]   ἀναστρέψασιν ἀπὸ τῆς τροπῆς. καὶ  τὸ   ὅλον, παιδιὰν ἐποιούμην ἂν τὸν
[8]   ἐκεῖνο γὰρ δὴ συμβαίνει μερίζεσθαι  τὸ   Παμφύλιον ἀπὸ τῆς Λυκιακῆς θαλάττης,
[28]   μετ´ οὐ πολὺ μύριοι, καὶ  τὸ   πᾶν εἰς πέντε μυριάδας ὁπλιτικόν,
[44]   ἀπαθὴς ὢν τῷ πυρί, καὶ  τὸ   πάντων ἥδιστον, αὐθημερὸν ἀγγεῖλαι ἐς
[5]   αἱ γραφαὶ καὶ τοῦ ἱστίου  τὸ   παράσειον πυραυγές, καὶ πρὸ τούτων
[2]   καὶ ἐπίτροχον, Ἑλληνιστὶ μέν, ἐς  τὸ   πάτριον δὲ τῷ ψόφῳ καὶ
[36]   τοῖς κινδύνοις ἔσεσθε μηδὲ προδώσετε  τὸ   πάτριον φρόνημα. ἤδη γάρ που
[12]   περιμετροῦντος γάρ μου τῆς ἀγκύρας  τὸ   πάχος οὐκ οἶδ´ ὅπου ὑμεῖς
[35]   ἐγὼ μέν φημι δεῖν ὑμᾶς  τὸ   πεζὸν ἀπιέναι τὴν ἐπὶ Κτησιφῶντος,
[9]   ναῦν ἐπὶ τὰ λαιὰ ἐς  τὸ   πέλαγος ἤδη τῷ κρημνῷ προσφερομένην.
[30]   οἶδά σοι καὶ ὑποκύψας ἐς  τὸ   Περσικὸν προσκυνῶ σε περιαγαγὼν εἰς
[15]   πόλεως οἰκοδομηθεῖσα καὶ τῶν ἀκολούθων  τὸ   πλῆθος. ἀλλ´ ὦγαθέ, πρὸς τῆς
[18]   κερδῷος ἐπινευσάτω ἅπασιν. ἔστω γὰρ  τὸ   πλοῖον καὶ τὰ ἐν αὐτῷ
[1]   ἐξ ἄστεος ἥκειν ὀψομένους  τὸ   πλοῖον. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Νὴ Δία, καὶ
[24]   ὀρύγματι μεγάλῳ τοῦ ὕδατος, ὡς  τὸ   πλοῖόν μου πλησίον ὁρμεῖν καταφανὲς
[7]   ~ἠκούσατε δὲ ὅπως δεῦρο κατήγαγε  τὸ   πλοῖον, οἷα ἔπαθον πλέοντες
[19]   τοῦτο, Ἀδείμαντε; καταδύσεταί σοι  τὸ   πλοῖον, οὐ γὰρ ἴσον βάρος
[2]   φράσας τῷ Αἰγυπτίῳ ναυπηγῷ περιηγουμένῳ  τὸ   πλοῖον παρέστηκε δακρύων, ὥσπερ εἴωθε.
[4]   ἐθέλεις ἐγὼ αὖθις ἐπάνειμι ἐς  τὸ   πλοῖον; (ΤΙΜΟΛΑΟΣ) Μηδαμῶς, ἀλλὰ προΐωμεν.
[16]   ἐποίησας πολλῷ τῷ γέλωτι ἐπικλύσας  τὸ   πλοῖον, ὡς ὑπέραντλον εἶναι καὶ
[13]   ναῦς τῷ δεσπότῃ ὡς ἐπὶ  τὸ   πολὺ κατ´ ἔτος ἕκαστον τὴν
[21]   καὶ ἄρτος σοι καὶ  τὸ   ποτὸν χρυσὸς γένηται καὶ πλουτῶν
[16]   τὸ δὲ μέγιστον, ἐπίδειξις ἔσται  τὸ   πρᾶγμα ὅστις ἂν ἄριστα χρήσαιτο
[29]   θησαυρῷ παραπλήσιον τὸ τοιοῦτο, καὶ  τὸ   πρᾶγμα οὐχ ὅμοιον ἡδύ, ὥσπερ
[17]   ἐγὼ δὲ ὀλίγον ὅσον ἡμιστάδιον  τὸ   πρὸ τοῦ Διπύλου ἐπιλήψομαι τῇ
[5]   ἀνάλογον πρῷρα ὑπερβέβηκεν ἐς  τὸ   πρόσω ἀπομηκυνομένη, τὴν ἐπώνυμον τῆς
[11]   καὶ τρυφῆς ἐπέστητε. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Οὐκοῦν  τὸ   προχειρότατον τοῦτο, κοινὸς Ἑρμᾶς φασι,
[28]   παρὰ πατρὸς ἦρξεν, ἀλλά μοι  τὸ   πρῶτον ἀπὸ λῃστείας ἀρξαμένῳ