HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Jean Chrysostome, Discours contre les juifs (IV)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  116 formes différentes pour 801 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

> <
Livre, Chap.
[4, 0]   ΕΛΕΧΘΗ ΔΕ ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ ΕΝ  Τῌ   ΜΕΓΑΛῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ Λόγος τέταρτος. ~(αʹ
[4, 4]   προσκυνεῖς ὡς Χριστιανὸς, παρ´ ἐκείνου  τὰ   ἀγαθὰ αἰτεῖς· καὶ μετὰ τῶν
[4, 7]   ποῦ δὲ σκηνὴ καὶ  τὰ   ἅγια τὸν ἁγίων; ποῦ δὲ
[4, 1]   μετὰ πολλῆς τῆς ἐπιμελείας, καὶ  τὰ   ἄλλα πάντα εὖ διατίθενται. Καὶ
[4, 3]   ἀφέντες τὴν πατρῴαν εὐσέβειαν, πρὸς  τὰ   ἀλλότρια ηὐτομολήσατε· καὶ οὐδὲ ὅσην
[4, 3]   αὐτὸ νομίσῃς εἶναι; Τί μιγνύεις  τὰ   ἄμικτα; ἐσταύρωσαν ἐκεῖνοι τὸν Χριστὸν,
[4, 7]   ἀδελφὸν ἀπολλύμενον ἐπαναγάγῃς εἰς σωτηρίαν,  τὰ   αὐτὰ ἐκείνῳ πείσῃ. Τί μέγα
[4, 3]   πάσχουσι, καὶ τὰ μὲν γινόμενα  τὰ   αὐτὰ, γνώμη δὲ καὶ
[4, 1]   ψῆφοι καλὰ καὶ φαῦλα εἶναι  τὰ   αὐτὰ ποιοῦσι. ~βʹ Καὶ ἵνα
[4, 3]   Περσῶν φρονεῖ; βάρβαρος οὐ  τὰ   βαρβάρων ζηλοῖ; τὴν Ῥωμαίων
[4, 6]   παρεσκευασμένους, εἰ μὴ λάβοιεν, πρὸς  τὰ   εἴδωλα αὐτομολῆσαι, μᾶλλον δὲ οὐ
[4, 4]   ἤθελεν αὐτοὺς θυσίαν προσάγειν, πρὸς  τὰ   εἴδωλα ἔτρεχον· ὅτε οὐ βούλεται
[4, 4]   τῷ Θεῷ προσέχοντας, ποτὲ δὲ  τὰ   εἴδωλα θεραπεύοντας, οὕτω πως φησίν·
[4, 4]   τὰ ἡμέτερα λέγοντας φρονεῖν, καὶ  τὰ   ἐκείνων ζηλοῦντας, ἀρκεῖ οὗτος
[4, 3]   ἧς οὐκ ὠφεληθήσεσθε, καὶ πρὸς  τὰ   ἐκείνων ηὐτομολήσατε. Πότε τὸ πάσχα
[4, 3]   μεθ´ ἡμῶν τετάχθαι, θεραπεύουσι δὲ  τὰ   ἐκείνων, καὶ τὸν ἀγῶνα ἅπαντα
[4, 3]   γε ἡμετέρους χρὴ καλεῖν τοὺς  τὰ   ἐκείνων φρονοῦντας. Πορεύεσθε εἰς τὰς
[4, 3]   μοι, τῶν παρ´ ἡμῖν οἰκούντων  τὰ   ἐκείνων φρονῶν, οὐκ εὐθέως χωρὶς
[4, 5]   φυλαττόντων ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας, αὐτοὶ  τὰ   ἐναντία ποιοῦντες πρὸς φιλονεικίαν καὶ
[4, 4]   λοιπόν; Πρὸς μὲν οὖν τοὺς  τὰ   ἡμέτερα λέγοντας φρονεῖν, καὶ τὰ
[4, 3]   Χριστιανὸς εἶ; τίνος οὖν ἕνεκεν  τὰ   Ἰουδαίων ζηλοῖς; Ἀλλὰ Ἰουδαῖος εἶ;
[4, 3]   μάρτυρες τὸ αὐτὸ πάσχουσι, καὶ  τὰ   μὲν γινόμενα τὰ αὐτὰ,
[4, 6]   ἁγιστείαν, πανταχοῦ παρὼν καὶ  τὰ   πάντα πληρῶν; Τίνος δὲ ἕνεκεν
[4, 3]   τῇ Ἐκκλησίᾳ; Πέρσης οὐ  τὰ   Περσῶν φρονεῖ; βάρβαρος οὐ
[4, 3]   θόρυβος. Καὶ γὰρ καὶ λῃσταὶ  τὰ   πλευρὰ καταξαίνονται, καὶ τυμβωρύχοι καὶ
[4, 3]   μέλλοιμεν τοῦτο ποιεῖν, ἀλλὰ γυμνὰ  τὰ   πράγματα καθ´ ἑαυτὰ φέροντες εἰς
[4, 1]   ἁπάντων χαλεπώτεροι Ἰουδαῖοι περιίστασθαι ἡμῶν  τὰ   πρόβατα μέλλουσιν, ἀνάγκη πυκτεύειν καὶ
[4, 1]   συρίζουσιν, ἀφέντες ἐπ´ ἐξουσίας ἁπάσης  τὰ   πρόβατα νέμεσθαι· ἐπειδὰν δὲ λύκων
[4, 7]   ἱλαστήριον; ποῦ (ἡ φιάλη; ποῦ  τὰ   σπονδεῖα; ποῦ τὸ πῦρ τὸ
[4, 5]   νηστείαν νενηστεύκατέ μοι ἔτη ἑβδομήκοντα;  τὰ   τῆς αἰχμαλωσίας λέγων. Πῶς οὖν
[4, 7]   ἓν μόνον ἐπιθυμοῦμεν ἰδεῖν, τοῦ  τὰ   τοιαῦτα ἀσχημονοῦντος τὴν ὑγίειαν. Καὶ
[4, 4]   οἱ Ἰουδαῖοι νηστεύοντες νῦν, καὶ  τὰ   τοῦ Θεοῦ καταπατοῦσι προστάγματα, ἀπεναντίας
[4, 4]   ἔμενον τῷ νόμῳ πειθόμενοι, καὶ  τὰ   τοῦ νόμου πληροῦντες· τοῦτο γὰρ
[4, 7]   δὲ ἱερεύς; ποῦ δὲ  τὰ   χερουβὶμ τῆς δόξης; ποῦ δὲ
[4, 2]   οὗτος, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·  Τάδε   λέγει Κύριος· Ὅτι ἐξαπέστειλας σὺ
[4, 2]   προσέχοντες, ἀλλὰ τῷ τέλει καὶ  ταῖς   αἰτίαις; Ἰδοὺ γοῦν καὶ
[4, 4]   μακρᾷ, ἐν ὑμῖν, ἐν  ταῖς   γενεαῖς ὑμῶν, ποιήσει τὸ πάσχα
[4, 5]   καὶ ἄλειμμα οὐκ ἠλειψάμην ἐν  ταῖς   ἑβδομάσιν ἐκείναις. Καὶ ἐγένετο ἐν
[4, 1]   δὴ καὶ ἡμεῖς ἐν μὲν  ταῖς   ἔμπροσθεν ἡμέραις, ὥσπερ ἐν λειμῶνί
[4, 5]   τί φησιν Δανιήλ· Ἐν  ταῖς   ἡμέραις ἐκείναις ἤμην ἐγὼ Δανιὴλ
[4, 5]   καὶ πῶς, ἐγὼ λέγω. Ἐν  ταῖς   ἡμέραις τῶν ἀζύμων νηστεύειν Ἰουδαίοις
[4, 7]   ἐπὶ τοῖς ὁλοκαυτώμασιν ὑμῶν, καὶ  ταῖς   θυσίαις τῶν σωτηρίων ὑμῶν. Ποῦ
[4, 4]   Ἕως πότε χωλανεῖτε ἐπ´ ἀμφοτέραις  ταῖς   ἰγνύαις; Εἰ ἔστι Κύριος
[4, 7]   καὶ λοιδορούντων ἀνεχόμεθα, οὐ δακνόμεθα  ταῖς   ὕβρεσιν, ἀλλ´ ἓν μόνον ἐπιθυμοῦμεν
[4, 2]   ἀντὶ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ,  τάλαντον   ἀργυρίου τίσῃ. Καὶ ἐγένετο ὡς
[4, 7]   κολάζονται. Ἐπεὶ καὶ τὸ  τάλαντον   ἐκεῖνο κατορύξας, ὁλόκληρον ἀπέδωκε τῷ
[4, 7]   μὴ πλεονάσῃς δέ σου τὸ  τάλαντον,   μηδὲ ἕτερον ἀδελφὸν ἀπολλύμενον ἐπαναγάγῃς
[4, 3]   οὖν ἐπ´ ἐκείνων οὐ μόνον  τὰς   βασάνους ἐξετάζομεν, ἀλλὰ πρὸ ἐκείνων
[4, 1]   ἐπειδὰν ἔχωσι γείτονα χείμαῤῥον παρασύροντα  τὰς   γεωργίας, οὐκ ἐν τῷ (καιρῷ
[4, 6]   τὴν μὲν λατρείαν εἰς θυσίας,  τὰς   δὲ θυσίας εἰς τόπον, τὸν
[4, 5]   καὶ εὐλαβεῖς, καὶ τὰς ψυχὰς  τὰς   ἑαυτῶν ὑπὲρ τῶν τῷ Θεῷ
[4, 1]   ἀπαντᾷν. Διὰ τοῦτο φθάνουσιν αὐτοῦ  τὰς   ἐπιβολὰς πρὸ πολλοῦ τοῦ χρόνου,
[4, 5]   εἴκοσι ἡμέραι καὶ μία κατὰ  τὰς   ἡμέρας τῶν ἀζύμων ἦσαν; Ἐξ
[4, 7]   Ἐσάλπιζον οἱ Ἰουδαῖοί ποτε, ὅτε  τὰς   θυσίας εἶχον, νῦν δὲ αὐτοῖς
[4, 6]   ἐπετέλεσαν τοῖς πονηροῖς δαίμοσι, τότε  τὰς   θυσίας ἐπέτρεψε, μονονουχὶ λέγων· Μαίνεσθε
[4, 6]   παρὰ τὴν ἀρχὴν ὑμῖν δοῦναι  τὰς   θυσίας ἠβούλετο· καὶ τούτου αὐτὸν
[4, 6]   ἀλλὰ καὶ αὐτομολήσαντας ἤδη. ἐπέτρεψε  τὰς   θυσίας. Καὶ ὅτι αὕτη ἐστὶν
[4, 3]   Κηδὰρ, καὶ ἴδετε· ἀποστείλατε εἰς  τὰς   νήσους Χετιεὶμ, καὶ γνῶτε, εἰ
[4, 5]   παρ´ αὐτοῦ τοῦ νόμου, ὅτι  τὰς   παρατηρήσεις ταύτας ἁπάσας ἕξω τῶν
[4, 7]   Ἄκουσον γοῦν, καὶ διὰ τί  τὰς   σάλπιγγας ἔλαβον· Ποίησον σεαυτῷ, φησὶ,
[4, 7]   ἄνωθεν κατενεχθέν; Πάντα ἀφῆκας, καὶ  τὰς   σάλπιγγας κατέχεις μόνον; Ὁρᾷς ὅτι
[4, 0]   ~ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ, ΕΙΣ  ΤΑΣ   ΣΑΛΠΙΓΓΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΑΥΤΩΝ. ΕΛΕΧΘΗ
[4, 4]   Θεός σου. Οὕτω καὶ  τὰς   σκηνοπηγίας. Ἀλλ´ ἴδωμεν ἀμφοτέρων τούτων,
[4, 3]   τὰ ἐκείνων φρονοῦντας. Πορεύεσθε εἰς  τὰς   συναγωγὰς, καὶ ἴδετε εἰ ἠλλάξαντο
[4, 1]   τις ἂν πρὸ τοῦ καιροῦ  τὰς   τῶν πραγμάτων ποιουμένους παρασκευὰς, ὥστε
[4, 1]   μιμούμενοι, πρὸ πολλῶν τῶν ἡμέρων  τὰς   ὑμετέρας ἀσφαλιζόμεθα ψυχὰς, παρακαλοῦντες (ὑμᾶς,
[4, 1]   ἐντεῦθεν ἤδη καθοπλιζόμεθα, καὶ περιφράττομεν  τὰς   ὑμετέρας ψυχὰς, ἐπεὶ καὶ τῶν
[4, 2]   φύσεως τῶν πραγμάτων τοῦ Θεοῦ  τὰς   ψήφους ἐξέταζε· κἂν εὕρῃς τι
[4, 5]   δὲ φιλόθεοι καὶ εὐλαβεῖς, καὶ  τὰς   ψυχὰς τὰς ἑαυτῶν ὑπὲρ τῶν
[4, 7]   Θεῷ κομίζοντες, δῶρα πάντων τιμιώτερα,  τὰς   ψυχὰς τῶν πεπλανημένων ἐπαναγαγόντες· κἂν
[4, 6]   καὶ στέαρ (ἀρνῶν καὶ αἷμα  ταύρων   καὶ τράγων οὐ βούλομαι· οὐδὲ
[4, 3]   λέγω, ἐπειδὴ παρὰ τὸν προσήκοντα  ταῦτα   γίνεται καιρόν. Ἦν ποτε καιρὸς,
[4, 7]   τὸ γινόμενον, ἐνταῦθα δὲ ἀσέβεια.  Ταῦτα   δὲ λέγομεν, οὐχ ἵνα εἰς
[4, 2]   ἔδωκε τὴν ἐσχάτην, τοῖς μετὰ  ταῦτα   δι´ ὧν ἔπαθε παραινῶν, ἅπερ
[4, 3]   γνῶτε, εἰ γέγονε τοιαῦτα. Ποῖα  ταῦτα;   Εἰ ἀλλάξονται ἔθνη θεοὺς αὐτῶν,
[4, 5]   νόμον σαφῶς ἐπιστάμενοι οὐκ ἐπιτρέποντα  ταῦτα   ἕξω ποιεῖν, ἔλεγον· Πῶς ᾄσομεν
[4, 6]   παρὰ τὴν ἀρχήν; Εἰ γὰρ  ταῦτα   ἐπεζήτει, καὶ τοὺς παλαιοὺς πάντας
[4, 6]   παρατηροῦντες. ~Καὶ τίνος ἕνεκεν. φησὶ,  ταῦτα   ἐπέταξεν Θεὸς, εἰ μὴ
[4, 5]   διὰ τὸν Θεὸν ἀποθνήσκομεν. Καὶ  ταῦτα   ἐποίουν, καὶ τοσαύτην ἀρετὴν ἐπεδείκνυντο,
[4, 5]   τινες ἦσαν καὶ ἀνευλαβεῖς οἱ  ταῦτα   λέγοντες καὶ ποιοῦντες, ἴσως ἄν
[4, 6]   ὀφθῆναί μοι. Τίς γὰρ ἐξεζήτησε  ταῦτα   πάντα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν;
[4, 6]   φωνῆς λεγούσης, ὅτι οὐκ ἐξεζήτει  ταῦτα   παρ´ ὑμῶν παρὰ τὴν ἀρχήν;
[4, 3]   καιρόν. Ἦν ποτε καιρὸς, ὅτε  ταῦτα   φυλάττεσθαι ἔδει, ἀλλὰ νῦν οὐκ
[4, 5]   τοῦ νόμου, ὅτι τὰς παρατηρήσεις  ταύτας   ἁπάσας ἕξω τῶν Ἱεροσολύμων φυλάττειν
[4, 6]   φιάλην οἴκοθεν κομίσας ἐκέλευσεν ἐν  ταύτῃ   μόνῃ τῆς ψυχροποσίας ἀπολαύειν, καὶ
[4, 6]   λατρείας τὴν πόλιν ποιήσας, εἶτα  ταύτην   ἀνατρέψας. καὶ τὴν λοιπὴν τῆς
[4, 6]   αὐτῶν λάμψαντας πρώτους ἂν εἰς  ταύτην   εἰσήγαγε τὴν πολιτείαν. Πῶς οὖν
[4, 3]   κανόνι χρώμενοι, καὶ τὴν νηστείαν  ταύτην   ἐξετάζωμεν. Εἰ γὰρ δὴ μὴ
[4, 2]   μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνθρωποι  ταύτην   ἔχουσι τὴν ψῆφον, οὐ τῇ
[4, 3]   ἔχουσιν ἐκεῖνοι περὶ τὴν πλάνην  ταύτην   συνείδησιν, τοσαύτην περὶ τὴν ἀλήθειαν
[4, 3]   πάσχα μεθ´ ἡμῶν ἐνήστευσαν, εἰ  ταύτην   τὴν ἡμέραν ποτὲ ἔφαγον. Καὶ
[4, 1]   (ὑμᾶς, τὴν ἐναγῆ καὶ παράνομον  ταύτην   φεύγειν νηστείαν. Μὴ γάρ μοι
[4, 6]   ἰατρὸς ἵστησι τῆς ἀκαίρου  ταύτης   αἰτήσεως τὸν ἄῤῥωστον τὸ σκεῦος
[4, 3]   μίσει. Ἐπὶ δὲ τῆς νηστείας  ταύτης   (οὐκ αἰτίαν χρὴ ζητεῖν μόνον,
[4, 5]   τῶν ἔργων ἐπεδείξαντο; Μείζονα γὰρ  ταύτης,   φησὶν, ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα
[4, 1]   περιφράττουσι, καὶ χώματα ἐγείρουσι, καὶ  τάφρους   ἐλαύνουσι, καὶ παντὶ πρὸς αὐτὸν
[4, 1]   δὲ λύκων καταδρομὴν αἴσθωνται γινομένην,  ταχέως   τὸν κάλαμον ῥίψαντες, τὴν σφενδόνην
[4, 7]   ἂν ἐδεήθην ὑμῶν, ἀλλὰ τὴν  ταχίστην   ἐποιήσαμεν ἂν διόρθωσιν. Ὅταν τὸν
[4, 7]   δὲ εὐχαῖς τῶν ἁγίων τούς  τε   πεπλανημένους ἀνασωθῆναι, ὑμᾶς τε τῆς
[4, 7]   τούς τε πεπλανημένους ἀνασωθῆναι, ὑμᾶς  τε   τῆς ἄγρας περιγενέσθαι, αὐτούς τε
[4, 7]   τε τῆς ἄγρας περιγενέσθαι, αὐτούς  τε   τοὺς βλασφήμους ἐκείνους τῆς ἀσεβείας
[4, 2]   Καὶ ἔσπευσε, καὶ ἀφεῖλε τὸν  τελαμῶνα   ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, καὶ
[4, 2]   τοῦτο καὶ προφήτης τὸν  τελαμῶνα   περιεβάλετο, καὶ ὡς ἐπ´ ἀλλοτρίου
[4, 2]   γὰρ κατεδίκασεν αὐτὸν, περιελὼν τὸν  τελαμῶνα,   φησὶν προφήτης· Ὅτι ἐξαπέστειλας
[4, 2]   συνέτριψε, περιέδησε τὴν κεφαλὴν ἑαυτοῦ  τελαμῶνι,   καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀπέκρυψε, καὶ
[4, 2]   τῶν πραγμάτων προσέχοντες, ἀλλὰ τῷ  τέλει   καὶ ταῖς αἰτίαις; Ἰδοὺ γοῦν
[4, 5]   πάσχα εἰς μίαν καὶ εἰκάδα  τελευτᾷ.   Ἀρξάμενοι γὰρ ἀπὸ τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης
[4, 6]   τὸ ἔλαττον δίδωσι, βουλόμενος βιαίου  τελευτῆς   αὐτὸν ἀπαγαγεῖν· οὕτω δὴ καὶ
[4, 6]   καὶ τοῦτο ἐπιτρέψας οὐ μέχρι  τέλους   ἀφῆκεν, ἀλλὰ διὰ τῆς σοφωτάτης
[4, 4]   σοι. Ἀλλ´ ὥσπερ ἐν τῇ  τεσσαρεσκαιδεκάτῃ   τοῦ πρώτου μηνὸς, οὕτω καὶ
[4, 5]   εἴκοσι καὶ μίαν πληρώσας, τὴν  τεσσαρεσκαιδεκάτην   παρῆλθεν, καὶ μετ´ ἐκείνην ἑπτὰ
[4, 5]   τελευτᾷ. Ἀρξάμενοι γὰρ ἀπὸ τῆς  τεσσαρεσκαιδεκάτης   τοῦ πρώτου μηνὸς, εἶτα ἡμέρας
[4, 5]   ἐκείναις. Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ  τετάρτῃ   καὶ εἰκάδι ἡμέρᾳ τοῦ πρώτου
[4, 5]   ἦσαν; Ἐξ ὧν εἶπεν, ὅτι  τετάρτῃ   καὶ εἰκάδι τοῦ πρώτου μηνός.
[4, 0]   ΕΝ Τῌ ΜΕΓΑΛῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ Λόγος  τέταρτος.   ~(αʹ Πάλιν οἱ δείλαιοι καὶ
[4, 3]   τοῖς δοκοῦσι μὲν μεθ´ ἡμῶν  τετάχθαι,   θεραπεύουσι δὲ τὰ ἐκείνων, καὶ
[4, 7]   ποίαν ἕξεις συγγνώμην; ποίας ἀπολογίας  τεύξῃ;   πῶς ἐπὶ τοῦ βήματος στήσῃ
[4, 7]   μὲν οὖν πρὸς Ἰουδαίους μενέτω  τέως   μάχη. Σήμερον γὰρ ἠκροβολισάμεθα πρὸς
[4, 6]   Πῶς οὖν ἄρτι, φησὶν, ἐπέτρεψε;  Τῇ   ἀσθενείᾳ τῇ ὑμετέρᾳ συγκαταβαίνων. Καὶ
[4, 4]   ἀλήθειαν εἶναι, τίνος ἕνεκεν ἐνοχλεῖτε  τῇ   Ἐκκλησίᾳ; εἰ δὲ Χριστιανισμός
[4, 3]   εἶ; τίνος οὖν ἕνεκεν ἐνοχλεῖς  τῇ   Ἐκκλησίᾳ; Πέρσης οὐ τὰ
[4, 6]   αὐτῷ παραδείγματι χρήσασθαι πάλιν) χαρισάμενος  τῇ   ἐπιθυμίᾳ τοῦ κάμνοντος, φιάλην οἴκοθεν
[4, 7]   κωλύσητε. Τί τρέχεις ἰδεῖν ἐν  τῇ   συναγωγῇ τῶν θεομάχων Ἰουδαίων, εἰπέ
[4, 4]   δίδωσί σοι. Ἀλλ´ ὥσπερ ἐν  τῇ   τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τοῦ πρώτου μηνὸς, οὕτω
[4, 5]   ἑβδομάσιν ἐκείναις. Καὶ ἐγένετο ἐν  τῇ   τετάρτῃ καὶ εἰκάδι ἡμέρᾳ τοῦ
[4, 6]   Καλεῖ δὲ αὐτοὺς οὕτως, ἐπειδὴ  τῇ   τῆς κακίας μιμήσει τὴν πρὸς
[4, 1]   ἡμέραις, ὥσπερ ἐν λειμῶνί τινι,  τῇ   τῶν Γραφῶν διηγήσει σκιρτῶντες, οὐδενὸς
[4, 6]   ἄρτι, φησὶν, ἐπέτρεψε; Τῇ ἀσθενείᾳ  τῇ   ὑμετέρᾳ συγκαταβαίνων. Καὶ καθάπερ ἰατρὸς,
[4, 5]   ψυχῇ φιλοσοφίας. Οὗτοι γοῦν οἱ  τῇ   φιλοσοφίᾳ τῶν ἀγγέλων ἐπιδειξάμενοι ἐφαμίλλους
[4, 2]   ταύτην ἔχουσι τὴν ψῆφον, οὐ  τῇ   φύσει τῶν πραγμάτων προσέχοντες, ἀλλὰ
[4, 1]   καὶ μέγα καὶ διωλύγιον ὀλολύξαντες,  τῇ   φωνῇ πολλάκις πρὸ τῆς βολῆς
[4, 5]   μειῶσαί τι τῆς ἐν  τῇ   ψυχῇ φιλοσοφίας. Οὗτοι γοῦν οἱ
[4, 3]   πρὸ ἐκείνων τὴν διάνοιαν καὶ  τὴν   αἰτίαν ἀφ´ ἧς αἱ βάσανοι
[4, 6]   ἀπὸ τῆς ἐκείνων ἐπωνυμίας, διὰ  τὴν   αἰτίαν ἣν εἶπον· Τί μοι
[4, 1]   χρὴ σκοπεῖν μόνον, ἀλλὰ καὶ  τὴν   αἰτίαν τῶν γινομένων ἐπιζητεῖν. Τὸ
[4, 3]   ἑλέσθαι καταλιπεῖν ἐκεῖνα, καὶ πρὸς  τὴν   ἀλήθειαν αὐτομολῆσαι· ὑμεῖς δὲ τὸν
[4, 3]   ἡμέραν ἡμῖν ἐκοινώνησαν; Ἐκεῖνοι πρὸς  τὴν   ἀλήθειαν οὐ τρέχουσι, καὶ ὑμεῖς
[4, 3]   πλάνην ταύτην συνείδησιν, τοσαύτην περὶ  τὴν   ἀλήθειαν ὑμεῖς ἐπεδείξασθε Διὰ τοῦτό
[4, 1]   ἀποξέουσι, καὶ ἱστία ῥάπτουσι, καὶ  τὴν   ἄλλην ἅπασαν τοῦ πλοίου κατασκευὴν
[4, 5]   δὲ καὶ αὐτοῦ τοῦ πράγματος  τὴν   ἀπόδειξιν παρασχώμεθα, ἄκουσον τί φησιν
[4, 2]   εἰσήγαγεν, ἵνα μετὰ γνώμης ὀρθῆς  τὴν   ἀπόφασιν βασιλεὺς ἐξενέγκῃ· ὅπερ
[4, 6]   ἐξεζήτει ταῦτα παρ´ ὑμῶν παρὰ  τὴν   ἀρχήν; Εἰ γὰρ ταῦτα ἐπεζήτει,
[4, 6]   ἑαυτῷ συμφωνεῖ· οὐδὲ γὰρ παρὰ  τὴν   ἀρχὴν ὑμῖν δοῦναι τὰς θυσίας
[4, 7]   ὄντες κωλῦσαι, μὴ κωλύοντες δὲ,  τὴν   αὐτὴν ἐκείνοις διδόασι δίκην· οὕτως
[4, 7]   σοι μετέχων μυστηρίων, καὶ εἰς  τὴν   αὐτὴν Ἐκκλησίαν ἀπαντᾷ, καὶ ἀδελφῶν
[4, 3]   βασάνους ἐξετάζομεν, ἀλλὰ πρὸ ἐκείνων  τὴν   διάνοιαν καὶ τὴν αἰτίαν ἀφ´
[4, 4]   βούλομαι, δότε μοι μακροτέραν προσενεγκεῖν  τὴν   διδασκαλίαν καὶ δεῖξαι πῶς τὸν
[4, 2]   καὶ ὡς ἐπ´ ἀλλοτρίου πράγματος  τὴν   δίκην εἰσήγαγεν, ἵνα μετὰ γνώμης
[4, 2]   ἀπελάσῃ, εἶτα ἀπελάσας μὴ δέξηται  τὴν   διόρθωσιν, κρύπτει καὶ τὸ πρόσωπον
[4, 3]   Ἠλλάξασθε τὸν Θεὸν ὑμῶν, ἀλλὰ,  τὴν   δόξαν δὲ λέγει τοιοῦτόν
[4, 3]   εἰσὶ θεοί· ὑμεῖς δὲ ἠλλάξασθε  τὴν   δόξαν ὑμῶν, ἐξ ἧς οὐκ
[4, 3]   οὐκ ἤλλαξαν. Ὑμεῖς δὲ ἠλλάξασθε  τὴν   δόξαν ὑμῶν, ἐξ ἧς οὐκ
[4, 3]   εἰσὶ θεοί· ὑμεῖς δὲ ἠλλάξασθε  τὴν   δόξαν ὑμῶν, ἐξ ἧς οὐκ
[4, 3]   γὰρ οὐκ ἀλλάσσεται· ἀλλ´, Ἠλλάξασθε  τὴν   δόξαν ὑμῶν. Μὴ γὰρ ἐμὲ,
[4, 5]   εἶτα ἡμέρας ἑπτὰ ἑορτάσαντες, εἰς  τὴν   εἰκάδα καὶ πρώτην ἀπαντῶσιν. Ἀλλ´
[4, 4]   ἐκείνου; καὶ ποίᾳ γνώμῃ εἰς  τὴν   ἐκκλησίαν ἀπαντᾷς λοιπόν; Πρὸς μὲν
[4, 3]   ἐγένετο βλάβη· ὑμεῖς ἑαυτοὺς ἠτιμώσατε·  τὴν   ἐμὴν οὐκ ἠλαττώσατε δόξαν, ἀλλὰ
[4, 1]   ὑμετέρας ἀσφαλιζόμεθα ψυχὰς, παρακαλοῦντες (ὑμᾶς,  τὴν   ἐναγῆ καὶ παράνομον ταύτην φεύγειν
[4, 6]   καταφανὲς τὸ λεγόμενον. Μετὰ γὰρ  τὴν   ἑορτὴν, ἣν ἐπετέλεσαν τοῖς πονηροῖς
[4, 7]   τῶν σωμάτων προνοοῦντας τοσαύτην ποιεῖσθαι  τὴν   ἐπιμέλειαν, ψυχῶν δὲ τοσούτων ἀπολλυμένων,
[4, 7]   ἀνασωσάτω, περιεργασάσθω, πολυπραγμονησάτω, ἵνα εἰς  τὴν   ἐπιοῦσαν σύναξιν μετὰ πολλῆς παῤῥησίας
[4, 2]   ἠνέσχετο· διὰ τοῦτο δίκην ἔδωκε  τὴν   ἐσχάτην, τοῖς μετὰ ταῦτα δι´
[4, 7]   φίλος, καὶ μεγάλοις σε κατὰ  τὴν   ἡμέραν ἐκείνην ἀμείψεται τοῖς ἀγαθοῖς.
[4, 3]   μεθ´ ἡμῶν ἐνήστευσαν, εἰ ταύτην  τὴν   ἡμέραν ποτὲ ἔφαγον. Καὶ αὕτη
[4, 3]   τὴν Ῥωμαίων χώραν οἰκῶν οὐ  τὴν   ἡμετέραν μέτεισι πολιτείαν; Ἂν ἁλῷ
[4, 6]   ποιῆσαι ἄβατον ἐν μόνῃ  τὴν   θυσίαν ἀναφέρεσθαι ἐχρῆν. Τί οὖν;
[4, 6]   ἂν ἠνέσχοντο ῥᾳδίως τῆς κατὰ  τὴν   θυσίαν μανίας ἀποστῆναι· νυνὶ δὲ
[4, 6]   θεὶς, τοίχους ἀναστήσας, ὄροφον καμαρώσας,  τὴν   καμάραν ἐκείνην εἰς ἕνα μέσον
[4, 2]   δεύτερος ἐκεῖνος καὶ συνέτριψε, περιέδησε  τὴν   κεφαλὴν ἑαυτοῦ τελαμῶνι, καὶ τοὺς
[4, 6]   ποιήσας, εἶτα ταύτην ἀνατρέψας. καὶ  τὴν   λοιπὴν τῆς πολιτείας ἐκείνης οἰκοδομὴν
[4, 6]   πάντα πληρῶν; Τίνος δὲ ἕνεκεν  τὴν   μὲν λατρείαν εἰς θυσίας, τὰς
[4, 3]   καὶ ἴδετε εἰ ἠλλάξαντο Ἰουδαῖοι  τὴν   νηστείαν αὐτῶν, εἰ (τὸ πάσχα
[4, 3]   Τούτῳ τῷ κανόνι χρώμενοι, καὶ  τὴν   νηστείαν ταύτην ἐξετάζωμεν. Εἰ γὰρ
[4, 5]   αὐτῆς περιγενέσθαι τῆς φύσεως, καὶ  τὴν   οἰκουμένην ἅπασαν διὰ τῶν εἰς
[4, 5]   ἡμέρᾳ τοῦ πρώτου μηνὸς, εἶδον  τὴν   ὅρασιν. Ἐνταῦθά μοι μετὰ ἀκριβείας
[4, 3]   οὐ τρέχουσι, καὶ ὑμεῖς πρὸς  τὴν   παρανομίαν τρέχετε· παρανομίαν δὲ λέγω,
[4, 3]   πάλιν; Πῶς οὖν σὺ πρὸς  τὴν   παράνομον ἐκείνην μεθιστάμενος πολιτείαν ἀξιοῖς
[4, 3]   τὸν ἀληθῆ Θεὸν προσκυνοῦντες, ἀφέντες  τὴν   πατρῴαν εὐσέβειαν, πρὸς τὰ ἀλλότρια
[4, 4]   Ἱεροσολύμοις αὐτὸ κελεύει ποιεῖν· καὶ  τὴν   πεντηκοστὴν ὁμοίως καὶ χρόνου καὶ
[4, 3]   καὶ δαίμονας θεραπεύοντες, τοσοῦτον περὶ  τὴν   πλάνην ἔχουσι συνειδὸς, ὡς μηδὲ
[4, 3]   οὐδὲ ὅσην ἔχουσιν ἐκεῖνοι περὶ  τὴν   πλάνην ταύτην συνείδησιν, τοσαύτην περὶ
[4, 6]   Θεὸς τῶν θυσιῶν ἀπήγαγε,  τὴν   πόλιν αὐτὴν καθελὼν, καὶ ποιήσας
[4, 6]   ἐπειδὴ χρόνον ἔθυσαν βραχὺν, καθεῖλε  τὴν   πόλιν, ἵν´ ὥσπερ ἰατρὸς
[4, 6]   διὰ τῆς κατασκαφῆς τῆς κατὰ  τὴν   πόλιν καὶ ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαγάγῃ
[4, 6]   πόλιν συναγαγὼν, αὐτὴν πάλιν ἐκείνην  τὴν   πόλιν κατέσκαψε; Καὶ τὸ δὴ
[4, 6]   οἰκουμένης διασπεῖραι καὶ μόνην ἐκείνην  τὴν   πόλιν ποιῆσαι ἄβατον ἐν
[4, 6]   Θεὸς, καθάπερ τινὰ σύνδεσμον λατρείας  τὴν   πόλιν ποιήσας, εἶτα ταύτην ἀνατρέψας.
[4, 6]   ἐβούλετο γίνεσθαι, τίνος οὖν ἕνεκεν  τὴν   πόλιν σου κατέλυσε; Δυοῖν γὰρ
[4, 6]   πρώτους ἂν εἰς ταύτην εἰσήγαγε  τὴν   πολιτείαν. Πῶς οὖν ἄρτι, φησὶν,
[4, 6]   ἐπειδὴ τῇ τῆς κακίας μιμήσει  τὴν   πρὸς ἐκείνους ἐπεσπάσαντο συγγένειαν. Οὕτω
[4, 4]   δὲ μηδὲ ἐλπίδα τινὰ ἔχοντες  τὴν   προτέραν ἀπολήψεσθαι πολιτείαν (ποῦ γὰρ
[4, 3]   οὐ τὰ βαρβάρων ζηλοῖ;  τὴν   Ῥωμαίων χώραν οἰκῶν οὐ τὴν
[4, 2]   δοῦλός σου ἐξῆλθεν ἐπὶ  τὴν   στρατείαν τοῦ πολέμου, καὶ ἰδοὺ
[4, 1]   ῥίψαντες, τὴν σφενδόνην μεταχειρίζονται, καὶ  τὴν   σύριγγα ἀφέντες, ῥοπάλοις καὶ λίθοις
[4, 1]   γινομένην, ταχέως τὸν κάλαμον ῥίψαντες,  τὴν   σφενδόνην μεταχειρίζονται, καὶ τὴν σύριγγα
[4, 7]   φέρε γενναίως, ὅπως αὐτοῦ κερδάνῃς  τὴν   σωτηρίαν. Ἐὰν οὗτος ἐχθρός σου
[4, 2]   καὶ καταψηφίζεσθαι κατ´ αὐτοῦ, διὰ  τὴν   σωτηρίαν τοῦ Σύρων βασιλέως. Ἐπεὶ
[4, 7]   οὐκ ἂν ἐδεήθην ὑμῶν, ἀλλὰ  τὴν   ταχίστην ἐποιήσαμεν ἂν διόρθωσιν. Ὅταν
[4, 5]   εἶτα εἴκοσι καὶ μίαν πληρώσας,  τὴν   τεσσαρεσκαιδεκάτην παρῆλθεν, καὶ μετ´ ἐκείνην
[4, 6]   ἕνεκεν εἰς τόπον ἕνα συνέκλεισε  τὴν   τοιαύτην ἁγιστείαν, πανταχοῦ παρὼν
[4, 4]   Καίτοι γε ἐκεῖνοι προσδοκῶντες ἀπολήψεσθαι  τὴν   τοιαύτην αὐτῶν πολιτείαν, ὅμως ἔμενον
[4, 2]   καὶ τὸ πρόσωπον ἑαυτοῦ καὶ  τὴν   τοῦ πράγματος διήγησιν, ὥστε καὶ
[4, 1]   μέλλουσιν Ἰουδαῖοι, καὶ πάλιν ἀσφαλίσασθαι  τὴν   τοῦ Χριστοῦ ποίμνην ἀναγκαῖον. Ἐπεὶ
[4, 3]   ἡμῶν ἑορτὴν ἐπετέλεσαν; πότε κατὰ  τὴν   τῶν Ἐπιφανίων ἡμέραν ἡμῖν ἐκοινώνησαν;
[4, 1]   πραγμάτων ἐπιστάντος εὔκολον αὐτοῖς γενέσθαι  τὴν   τῶν ἔργων ἐκπλήρωσιν. Τούτους δὴ
[4, 6]   φύσιν ἐκείνων μετέπεσαν, ἀλλ´ ἐπειδὴ  τὴν   τῶν ζώων τούτων λαγνείαν ἐδίωκον.
[4, 7]   ἰδεῖν, τοῦ τὰ τοιαῦτα ἀσχημονοῦντος  τὴν   ὑγίειαν. Καὶ ἰατροῦ πολλάκις ἐσθῆτα
[4, 3]   ἐμὴν οὐκ ἠλαττώσατε δόξαν, ἀλλὰ  τὴν   ὑμετέραν. Δότε δὴ κἀμοὶ τοῦτο
[4, 6]   λάθρα τοῖς ἐπιδιδοῦσι προσέταξε συντρίψαι  τὴν   φιάλην αὐτὴν, ἵνα ἀνυπόπτως καὶ
[4, 6]   ἵππους θηλυμανεῖς, οὐκ ἐπειδὴ πρὸς  τὴν   φύσιν ἐκείνων μετέπεσαν, ἀλλ´ ἐπειδὴ
[4, 2]   Θεοῦ προστάττοντος οὐ δεῖ περιεργάζεσθαι  τὴν   φύσιν τῶν γινομένων, ἀλλὰ πείθεσθαι
[4, 2]   οὕτως οὐ μόνον οὐκ ἐμόλυνε  τὴν   χεῖρα τῷ αἵματι, ἀλλὰ καὶ
[4, 7]   ἐλατὰς ἀργυρᾶς. Εἶτα λέγων αὐτῶν  τὴν   χρείαν, ἐπήγαγε· Καὶ σαλπιεῖτε ἐν
[4, 2]   καὶ οἱ ἄνθρωποι ταύτην ἔχουσι  τὴν   ψῆφον, οὐ τῇ φύσει τῶν
[4, 5]   ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις  τὴν   ψυχὴν αὑτοῦ ὑπὲρ τῶν φίλων
[4, 5]   φίλων αὑτοῦ θήσῃ. Ἐκεῖνοι δὲ  τὴν   ψυχὴν αὑτῶν ἔθηκαν ὑπὲρ τοῦ
[4, 7]   τὸν ἀδελφὸν δέῃ διορθῶσαι, κἂν  τὴν   ψυχὴν ἐπιδοῦναι δέῃ, μὴ παραιτήσῃ,
[4, 5]   ὀργάνοις αὐτῶν, λέγοντες· σατε ἡμῖν  τὴν   ᾠδὴν Κυρίου, ἐκεῖνοι τὸν νόμον
[4, 5]   ἕξω ποιεῖν, ἔλεγον· Πῶς ᾄσομεν  τὴν   ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;
[4, 4]   κἂν μυριάκις λέγωσι τὸν καιρὸν  τηρεῖν.   Πόθεν οὖν τοῦτο ἔσται δῆλον;
[4, 4]   δὲ καιρὸν τηρείτω· δὲ  τηρείτω   μὲν τὸν τόπον, παραβαινέτω δὲ
[4, 4]   τὸν τόπον, τὸν δὲ καιρὸν  τηρείτω·   δὲ τηρείτω μὲν τὸν
[4, 4]   τοῦ καιροῦ καταφρονήσαντας, τὸν τόπον  τηρῆσαι.   δὲ λέγω, τοιοῦτόν ἐστιν·
[4, 5]   οὐ θυσίαν καταβαλόντες, οὐχ ἑορτὴν  τηρήσαντες,   οὐ νηστείαν τοιαύτην ἐπιδειξάμενοι, οὕτως
[4, 5]   τότε πολιτεία· καὶ οὔτε  τηρούμενα   πρὸς (ἀρετήν τι μέγα συντελεῖν
[4, 4]   μακράν· δὲ τὸν τόπον  τηρῶν,   παραβαίνων δὲ τὸν καιρὸν, ποιείτω
[4, 4]   ποιείτω μὲν τὸν καιρὸν  τηρῶν,   παραβαίνων δὲ τὸν τόπον ἐν
[4, 7]   τε πεπλανημένους ἀνασωθῆναι, ὑμᾶς τε  τῆς   ἄγρας περιγενέσθαι, αὐτούς τε τοὺς
[4, 5]   νενηστεύκατέ μοι ἔτη ἑβδομήκοντα; τὰ  τῆς   αἰχμαλωσίας λέγων. Πῶς οὖν σὺ
[4, 6]   Ὥσπερ οὖν ἰατρὸς ἵστησι  τῆς   ἀκαίρου ταύτης αἰτήσεως τὸν ἄῤῥωστον
[4, 2]   οἵαν ἔδωκε δίκην; καὶ ἀντὶ  τῆς   ἀκαίρου φειδοῦς οἵαν ὑπέμεινε τιμωρίαν;
[4, 3]   ἐρώτησιν ἐρόμενον ἑλεῖν αὐτοὺς ἀπὸ  τῆς   ἀποκρίσεως. Τί οὖν; ἕκαστον τῶν
[4, 7]   αὐτούς τε τοὺς βλασφήμους ἐκείνους  τῆς   ἀσεβείας ἀπαλλαγέντας, ἐπιγνῶναι τὸν ὑπὲρ
[4, 7]   καὶ οἱ δυνάμενοι μὲν ἀπαγαγεῖν  τῆς   ἀσεβείας, μὴ βουλόμενοι δὲ
[4, 1]   ὀλολύξαντες, τῇ φωνῇ πολλάκις πρὸ  τῆς   βολῆς τὸ θηρίον ἀπήλασαν. Οὕτω
[4, 7]   ἱερεύς; ποῦ δὲ τὰ χερουβὶμ  τῆς   δόξης; ποῦ δὲ τὸ χρυσοῦν
[4, 6]   λόγος ἀποτείνεται καλῶν αὐτοὺς ἀπὸ  τῆς   ἐκείνων ἐπωνυμίας, διὰ τὴν αἰτίαν
[4, 5]   σπουδαῖον ἴσχυεν. μειῶσαί τι  τῆς   ἐν τῇ ψυχῇ φιλοσοφίας. Οὗτοι
[4, 6]   ἀνυπόπτως καὶ λαθραίως αὐτὸν ἀπαγάγῃ  τῆς   ἐπιθυμίας ἐκείνης· οὕτω καὶ
[4, 1]   καὶ ἵππους τρέφουσι μετὰ πολλῆς  τῆς   ἐπιμελείας, καὶ τὰ ἄλλα πάντα
[4, 7]   οὐ διὰ τοῦτο ἀπέστη ἐκεῖνος  τῆς   θεραπείας. Πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον,
[4, 6]   δὲ αὐτοὺς οὕτως, ἐπειδὴ τῇ  τῆς   κακίας μιμήσει τὴν πρὸς ἐκείνους
[4, 6]   ἀπόστητε, οὐκ ἂν ἠνέσχοντο ῥᾳδίως  τῆς   κατὰ τὴν θυσίαν μανίας ἀποστῆναι·
[4, 6]   Θεὸς διὰ τῆς κατασκαφῆς  τῆς   κατὰ τὴν πόλιν καὶ ἄκοντας
[4, 6]   μανίας ἀποστῆναι· νυνὶ δὲ διὰ  τῆς   κατὰ τὸν τόπον ἀνάγκης λανθανόντως
[4, 6]   καταφανὴς γένοιτο ἂν αἰτία  τῆς   κατασκαφῆς ἐκείνης; Ὥσπερ γὰρ οἰκοδόμος
[4, 6]   οὕτω καὶ Θεὸς διὰ  τῆς   κατασκαφῆς τῆς κατὰ τὴν πόλιν
[4, 3]   ἐγκλημάτων τὸν νόμον καὶ τὸ  τῆς   κατηγορίας εἶδος; οὐχὶ καὶ
[4, 1]   γὰρ ἐκεῖνοι πρὸ τοῦ καιροῦ  τῆς   μάχης καὶ θώρακα ἀποσμήχουσι, καὶ
[4, 1]   μετὰ δέκα καὶ πλείους ἡμέρας,  τῆς   νηστείας ἐκείνης ἀπαντᾷν μελλούσης, ἡμεῖς
[4, 3]   ἀποστρέφου καὶ μίσει. Ἐπὶ δὲ  τῆς   νηστείας ταύτης (οὐκ αἰτίαν χρὴ
[4, 7]   ἔχῃς, κἂν γυναῖκα, κάτεχε ἐπὶ  τῆς   οἰκίας μετὰ πολλῆς τῆς σφοδρότητος.
[4, 6]   ἂν ἐκεῖνον ἀφέλῃ, τὸν πάντα  τῆς   οἰκοδομῆς διέλυσε σύνδεσμον· οὕτω καὶ
[4, 6]   ἐκεῖ θύειν μόνον, μὴ πανταχοῦ  τῆς   οἰκουμένης διασπεῖραι καὶ μόνην ἐκείνην
[4, 6]   ἐπιτρέψας, ἐν οὐδενὶ {ἑτέρῳ} τόπῳ  τῆς   οἰκουμένης εἴασε τοῦτο γίνεσθαι, ἀλλ´
[4, 6]   ἐν ἑνὶ τόπῳ θύειν, πανταχοῦ  τῆς   οἰκουμένης μέλλοντα διασπείρειν ὑμᾶς,
[4, 2]   ἵνα μὴ ἰδὼν αὐτὸν ἀπὸ  τῆς   ὄψεως ἀπελάσῃ, εἶτα ἀπελάσας μὴ
[4, 6]   τόπον ἀνάγκης λανθανόντως αὐτοὺς ἀπήγαγε  τῆς   περὶ τὸ πρᾶγμα μανίας. Ἔστω
[4, 1]   λίθοις ἑαυτοὺς καθοπλίζουσι, καὶ πρὸ  τῆς   ποίμνης στάντες, καὶ μέγα καὶ
[4, 4]   μὲν παραβὰς ἵνα εἴσω ποιήσῃ  τῆς   πόλεως, ἀποδοχῆς ἄξιος ὢν φανῇ,
[4, 4]   παραβαινέτω τὸν καιρὸν, ἵνα μὴ  τῆς   πόλεως ἐκπέσῃ· ἀπ´ αὐτοῦ δεικνὺς,
[4, 4]   τὸν πρῶτον μῆνα, μὴ ποιείτω  τῆς   πόλεως ἔξω, ἀλλ´ ἐν τῷ
[4, 4]   τοίνυν ἔχοιεν ἂν εἰπεῖν οἱ  τῆς   πόλεως ἔξω ποιοῦντες; Ὅταν γὰρ
[4, 6]   ταύτην ἀνατρέψας. καὶ τὴν λοιπὴν  τῆς   πολιτείας ἐκείνης οἰκοδομὴν κατέλυσεν ἅπασαν.
[4, 2]   ἀξίωμα, καὶ μετὰ πάσης ὑπάκουε  τῆς   προθυμίας. Ἀλλ´ οὐκ ἠνέσχετο· διὰ
[4, 6]   μέχρι τέλους ἀφῆκεν, ἀλλὰ διὰ  τῆς   σοφωτάτης μεθόδου πάλιν ἀπήγαγεν. Καὶ
[4, 7]   ἐπὶ τῆς οἰκίας μετὰ πολλῆς  τῆς   σφοδρότητος. Εἰ γὰρ εἰς θέατρον
[4, 5]   εἰκάδα τελευτᾷ. Ἀρξάμενοι γὰρ ἀπὸ  τῆς   τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ πρώτου μηνὸς, εἶτα
[4, 2]   ἐποίησε, καὶ μετὰ πολλῆς ἀπέπεμψε  τῆς   τιμῆς. Εἶτα προφήτης τις παραγενόμενος
[4, 4]   ὅτι τοῦ τόπου παρατήρησις  τῆς   τοῦ καιροῦ παρατηρήσεώς ἐστιν ἀναγκαιοτέρα.
[4, 6]   ἵν´ ὥσπερ ἰατρὸς διὰ  τῆς   τοῦ σκεύους συντριβῆς, οὕτω καὶ
[4, 5]   αὐτὸς νηστεύων. Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ  τῆς   τρίτης ἡμέρας τοῦ πρώτου μηνὸς,
[4, 1]   δὲ καὶ μετὰ πολλῆς φερομένῳ  τῆς   τῶν ὑδάτων ῥύμης, οὐκέθ´ ὁμοίως
[4, 5]   Θεῷ, ὡς καὶ αὐτῆς περιγενέσθαι  τῆς   φύσεως, καὶ τὴν οἰκουμένην ἅπασαν
[4, 2]   μὴ φεισάμενον εὐδοκιμοῦντα, πανταχοῦ πρὸ  τῆς   φύσεως τῶν πραγμάτων τοῦ Θεοῦ
[4, 2]   αὐτόν· Ἀνθ´ ὧν οὐχ ὑπήκουσας  τῆς   φωνῆς Κυρίου, ἰδοὺ σὺ ἀποτρέχεις
[4, 2]   ἐξαπέστειλας σὺ ἄνδρα ὀλέθριον ἐκ  τῆς   χειρός σου, ψυχή σου
[4, 2]   ἐξαπέστειλας σὺ ἄνδρα ὀλέθριον ἐκ  τῆς   χειρός σου, καὶ ψυχή
[4, 2]   ἔσται ψυχή σου ἀντὶ  τῆς   ψυχῆς αὐτοῦ, τάλαντον ἀργυρίου
[4, 2]   καὶ ψυχή σου ἀντὶ  τῆς   ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ λαός
[4, 2]   σου, ψυχή σου ἀντὶ  τῆς   ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ λαός
[4, 6]   κομίσας ἐκέλευσεν ἐν ταύτῃ μόνῃ  τῆς   ψυχροποσίας ἀπολαύειν, καὶ τοῦ κάμνοντος
[4, 1]   (καιρῷ τοῦ χειμῶνος, ἀλλὰ πρὸ  τῆς   ὥρας ἐκείνης, καὶ ὄχθας περιφράττουσι,
[4, 5]   αὐτοὺς συμβάντων εἰς θεογνωσίαν ἐπισπάσασθαι.  Τί   γὰρ ἂν ἴσον γένοιτο τοῦ
[4, 7]   μὴ βουλομένοις. Μή μοι λέγε·  Τί   γὰρ ἔχω κοινὸν πρὸς ἐκεῖνον;
[4, 7]   λέγητε· Τί δέ μοι μέλει;  τί   δὲ ἐγὼ περιεργάζομαι καὶ πολυπραγμονῶ;
[4, 7]   ποιήσησθε πρόνοιαν, ἵνα μὴ λέγητε·  Τί   δέ μοι μέλει; τί δὲ
[4, 5]   ἂν ἴσον γένοιτο τοῦ Δανιήλ;  τί   δὲ τῶν τριῶν παίδων, οἳ
[4, 4]   Μωϋσῆς· Στῆτε αὐτοῦ, καὶ ἀκούσομαι  τί   ἐντελεῖται Κύριος περὶ ὑμῶν. Καὶ
[4, 2]   τὰς ψήφους ἐξέταζε· κἂν εὕρῃς  τι   κατὰ τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ γινόμενον,
[4, 7]   σωτηρίαν, τὰ αὐτὰ ἐκείνῳ πείσῃ.  Τί   μέγα αἰτῶ παρ´ ὑμῶν, ἀγαπητοί;
[4, 5]   καὶ οὔτε τηρούμενα πρὸς (ἀρετήν  τι   μέγα συντελεῖν ἐδύνατο, οὔτε καταλιμπανόμενα
[4, 3]   καὶ τὸ αὐτὸ νομίσῃς εἶναι;  Τί   μιγνύεις τὰ ἄμικτα; ἐσταύρωσαν ἐκεῖνοι
[4, 6]   τῶν ζώων τούτων λαγνείαν ἐδίωκον.  Τί   μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν;
[4, 6]   διὰ τὴν αἰτίαν ἣν εἶπον·  Τί   μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν;
[4, 6]   μόνῃ τὴν θυσίαν ἀναφέρεσθαι ἐχρῆν.  Τί   οὖν; ἑαυτῷ μάχεται, φησὶ, θῦσαι
[4, 3]   ἑλεῖν αὐτοὺς ἀπὸ τῆς ἀποκρίσεως.  Τί   οὖν; ἕκαστον τῶν τοῦτο νοσούντων
[4, 4]   τοῦ καιροῦ καὶ τοῦ τόπου,  τί   ποτέ ἐστιν ἀναγκαιότερον, ὅταν ἀμφότερα
[4, 5]   οὐδὲν τούτων ἐποίησαν ἐκεῖνοι, ἄκουσον  (τί   πρὸς τοὺς ἐρωτῶντας ἔλεγον. Ἐπειδὴ
[4, 7]   ποιεῖν. Ἄκουσον γοῦν, καὶ διὰ  τί   τὰς σάλπιγγας ἔλαβον· Ποίησον σεαυτῷ,
[4, 5]   τὸν σπουδαῖον ἴσχυεν. μειῶσαί  τι   τῆς ἐν τῇ ψυχῇ φιλοσοφίας.
[4, 4]   τοῦ καιροῦ παρατηρήσεώς ἐστιν ἀναγκαιοτέρα.  Τί   τοίνυν ἔχοιεν ἂν εἰπεῖν οἱ
[4, 2]   καὶ κατεδήσατο τὸ πρόσωπον ἑαυτοῦ.  Τί   τούτου γένοιτ´ ἂν παραδοξότερον;
[4, 7]   καὶ τοῦτο πολλῷ πλέον κωλύσητε.  Τί   τρέχεις ἰδεῖν ἐν τῇ συναγωγῇ
[4, 3]   πρὸς αὐτοὺς τῷ τρόπῳ; Ἄκουσον  τί   φησιν Ἱερεμίας πρὸς αὐτοὺς ἐκείνους·
[4, 5]   πράγματος τὴν ἀπόδειξιν παρασχώμεθα, ἄκουσον  τί   φησιν Δανιήλ· Ἐν ταῖς
[4, 2]   ἄνδρα μετὰ γυναικὸς ἀνελὼν, ἱερωσύνῃ  τιμᾶται·   οὕτως οὐ μόνον οὐκ ἐμόλυνε
[4, 2]   καὶ μετὰ πολλῆς ἀπέπεμψε τῆς  τιμῆς.   Εἶτα προφήτης τις παραγενόμενος εἶπε
[4, 7]   τῷ Θεῷ κομίζοντες, δῶρα πάντων  τιμιώτερα,   τὰς ψυχὰς τῶν πεπλανημένων ἐπαναγαγόντες·
[4, 2]   τῆς ἀκαίρου φειδοῦς οἵαν ὑπέμεινε  τιμωρίαν;   Καὶ οὗτος μὲν σώσας κολάζεται,
[4, 7]   παρανομία τίς ἐστι, καὶ μυρίων  τιμωριῶν   ὑπόθεσις. Ἐσάλπιζον οἱ Ἰουδαῖοί ποτε,
[4, 3]   ἀποδεῖξαι τοῦτο, ἀλλ´ ἀρκεῖ ψιλήν  τινα   ἐρώτησιν ἐρόμενον ἑλεῖν αὐτοὺς ἀπὸ
[4, 4]   ἔλεγεν· οὗτοι δὲ μηδὲ ἐλπίδα  τινὰ   ἔχοντες τὴν προτέραν ἀπολήψεσθαι πολιτείαν
[4, 6]   ἰατρὸς, πυρέττοντα ὁρῶν ἄνθρωπον, δυσάρεστόν  τινα   καὶ ἀκαρτέρητον, ἐπιθυμοῦντα ψυχροποσίας, καὶ
[4, 4]   γῆς ἀλλοτρίας, μήτε νηστείαν τοιαύτην  τινὰ   νηστεύσαντες, ποίαν ἔχοιεν ἂν οὗτοι
[4, 2]   τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, ἄκουσον· βασιλέα  τινά   ποτε τῶν Σύρων λαβὼν
[4, 6]   οὕτω καὶ Θεὸς, καθάπερ  τινὰ   σύνδεσμον λατρείας τὴν πόλιν ποιήσας,
[4, 4]   τόπῳ διωρισμένῳ. Ὑποθώμεθα τοίνυν δύο  τινὰς   εἶναι ποιοῦντας τὸ πάσχα, καὶ
[4, 5]   Καὶ γὰρ εἰ μὲν ῥᾴθυμοί  τινες   ἦσαν καὶ ἀνευλαβεῖς οἱ ταῦτα
[4, 4]   ἔξω τὸ πάσχα, προσῆλθον, φησὶ,  τινὲς   τῷ Μωϋσῇ, λέγοντες· Ἡμεῖς ἀκάθαρτοί
[4, 1]   ἔμπροσθεν ἡμέραις, ὥσπερ ἐν λειμῶνί  τινι,   τῇ τῶν Γραφῶν διηγήσει σκιρτῶντες,
[4, 5]   ἀλλ´ ὅτι οὐδὲ ἐπὶ μισθῷ  τινι   τοῦτο ἔπραττον. Διὰ τοῦτο ἔλεγον,
[4, 6]   παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν;  Τίνος   δὲ ἕνεκεν τὴν μὲν λατρείαν
[4, 6]   γὰρ μὴ τοῦτο κατασκευάσαι ἐβούλετο,  τίνος   ἕνεκεν εἰς τόπον ἕνα συνέκλεισε
[4, 4]   τὸν Ἰουδαϊσμὸν νομίζετε ἀλήθειαν εἶναι,  τίνος   ἕνεκεν ἐνοχλεῖτε τῇ Ἐκκλησίᾳ; εἰ
[4, 6]   οὐδὲν τῶν νομιζομένων παρατηροῦντες. ~Καὶ  τίνος   ἕνεκεν. φησὶ, ταῦτα ἐπέταξεν
[4, 3]   Ἰουδαίων ζηλοῖς; Ἀλλὰ Ἰουδαῖος εἶ;  τίνος   οὖν ἕνεκεν ἐνοχλεῖς τῇ Ἐκκλησίᾳ;
[4, 3]   τοῦτο νοσούντων ἐρήσομαι, Χριστιανὸς εἶ;  τίνος   οὖν ἕνεκεν τὰ Ἰουδαίων ζηλοῖς;
[4, 6]   γίνεσθαι; Καὶ εἰ ἐβούλετο γίνεσθαι,  τίνος   οὖν ἕνεκεν τὴν πόλιν σου
[4, 2]   ἀπέκρυψε, καὶ ἄδηλον ἑαυτὸν κατέστησε.  Τίνος   οὖν ἕνεκεν τοῦτο ἐποίησεν; Ἔμελλεν
[4, 1]   συντελῇ. Καὶ πάντας ἀνθρώπους ἴδοι  τις   ἂν πρὸ τοῦ καιροῦ τὰς
[4, 6]   οὐδὲ ἐὰν ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι.  Τίς   γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα πάντα ἐκ
[4, 4]   δύο τούτων ἐστὶν ἐγκαλούμενος,  τίς   δὲ εὐδοκιμῶν, παραβὰς
[4, 3]   ἡμετέραν μέτεισι πολιτείαν; Ἂν ἁλῷ  τις,   εἰπέ μοι, τῶν παρ´ ἡμῖν
[4, 7]   ποτὲ συγκεχωρημένον ἦν, ὕστερον παρανομία  τίς   ἐστι, καὶ μυρίων τιμωριῶν ὑπόθεσις.
[4, 1]   ἐστὶν φόνος· κἂν φείσηταί  τις   καὶ φιλανθρωπεύσηται παρὰ τὸ δοκοῦν
[4, 1]   φαυλότατον καὶ παρανομώτατον. Κἂν φονεύσῃ  τις   κατὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ, φιλανθρωπίας
[4, 3]   μυρία ἀπολογεῖσθαι ἔχῃ; ἂν φανῇ  τις   παρ´ ἐκείνοις τοῖς Ῥωμαίων χρώμενος
[4, 2]   ἀπέπεμψε τῆς τιμῆς. Εἶτα προφήτης  τις   παραγενόμενος εἶπε πρὸς τὸν πλησίον
[4, 5]   λέγοντες καὶ ποιοῦντες, ἴσως ἄν  τις   ῥᾳθυμίας ἐνόμισεν εἶναι τὸ μὴ
[4, 7]   φησὶν, ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ;  τίς   σκανδαλίζεται, καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι;
[4, 5]   φησὶν, ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα  τις   τὴν ψυχὴν αὑτοῦ ὑπὲρ τῶν
[4, 4]   ἀλλὰ τῷ δευτέρῳ· εἶτα ἴδωμεν  τίς   τῶν δύο τούτων ἐστὶν
[4, 7]   Παῦλος οὕτως· ἀλλὰ πῶς;  Τίς,   φησὶν, ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ;
[4, 2]   ψυχῆς αὐτοῦ, τάλαντον ἀργυρίου  τίσῃ.   Καὶ ἐγένετο ὡς δοῦλός
[4, 4]   πόλεως ἔξω ποιοῦντες; Ὅταν γὰρ  τὸ   ἀναγκαιότερον παραβῶσιν, οὐδὲ ἐν
[4, 7]   τὰ σπονδεῖα; ποῦ τὸ πῦρ  τὸ   ἄνωθεν κατενεχθέν; Πάντα ἀφῆκας, καὶ
[4, 2]   νομοθετῶν· αἰδέσθητι τοῦ κελεύοντος  τὸ   ἀξίωμα, καὶ μετὰ πάσης ὑπάκουε
[4, 3]   ἀμφισβήτησις, ἵνα ἓν καὶ  τὸ   αὐτὸ νομίσῃς εἶναι; Τί μιγνύεις
[4, 3]   καὶ γόητες· ἀλλὰ καὶ μάρτυρες  τὸ   αὐτὸ πάσχουσι, καὶ τὰ μὲν
[4, 3]   διὰ τὸν Θεὸν νηστεύοντας, ἀποδέχου  τὸ   γινόμενον· ἂν δὲ ἴδῃς παρὰ
[4, 7]   παρανομία ἐκείνης αὕτη· ἐκεῖ ἁμαρτία  τὸ   γινόμενον, ἐνταῦθα δὲ ἀσέβεια. Ταῦτα
[4, 1]   εἶναι δοκῇ, πάντων ἐστὶν ἄριστον·  τὸ   δὲ παρὰ γνώμην καὶ μὴ
[4, 6]   ἐκείνην τὴν πόλιν κατέσκαψε; Καὶ  τὸ   δὴ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον,
[4, 2]   ἐξέταζε· κἂν εὕρῃς τι κατὰ  τὸ   δοκοῦν ἐκείνῳ γινόμενον, ἐκεῖνο ἀποδέχου
[4, 1]   φείσηταί τις καὶ φιλανθρωπεύσηται παρὰ  τὸ   δοκοῦν ἐκείνῳ, φόνου παντὸς ἀνοσιωτέρα
[4, 4]   ψυχῇ ἀνθρώπου· μὴ ὑστερήσωμεν προσενεγκεῖν  τὸ   δῶρον Κυρίου κατὰ καιρὸν αὐτοῦ
[4, 6]   τὸ μεῖζον βουλόμενος κωλῦσαι κακὸν,  τὸ   ἔλαττον δίδωσι, βουλόμενος βιαίου τελευτῆς
[4, 1]   φωνῇ πολλάκις πρὸ τῆς βολῆς  τὸ   θηρίον ἀπήλασαν. Οὕτω δὴ καὶ
[4, 7]   τὸ χρυσοῦν θυμιατήριον; ποῦ δὲ  τὸ   ἱλαστήριον; ποῦ (ἡ φιάλη; ποῦ
[4, 7]   Χριστοῦ, δόξα καὶ  τὸ   κράτος σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι,
[4, 6]   τοῦ χρόνου γένοιτ´ ἂν καταφανὲς  τὸ   λεγόμενον. Μετὰ γὰρ τὴν ἑορτὴν,
[4, 5]   δὲ τῶν τριῶν παίδων, οἳ  τὸ   μέγιστον ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις παράγγελμα,
[4, 6]   κατὰ κρημνῶν ἑαυτὸν ἀφήσειν,  τὸ   μεῖζον βουλόμενος κωλῦσαι κακὸν, τὸ
[4, 1]   τὴν αἰτίαν τῶν γινομένων ἐπιζητεῖν.  Τὸ   μὲν γὰρ κατὰ γνώμην τοῦ
[4, 3]   σώζεσθαι; Μὴ γὰρ ὀλίγον ἐστὶ  τὸ   μέσον ἡμῶν καὶ Ἰουδαίων; μὴ
[4, 3]   ὃν σὺ προσκυνεῖς. Ὁρᾷς πόσον  τὸ   μέσον; Πῶς οὖν πρὸς ἐκείνους
[4, 3]   αὐτὴ, καὶ διὰ τοῦτο πολὺ  τὸ   μέσον τούτων κἀκείνων. Ὥσπερ οὖν
[4, 5]   Θεῷ δοκούντων ἔδωκαν, εὔδηλον ὅτι  τὸ   μὴ φυλάξαι τὸν νόμον οὐ
[4, 5]   ἄν τις ῥᾳθυμίας ἐνόμισεν εἶναι  τὸ   μὴ φυλάττειν· εἰ δὲ φιλόθεοι
[4, 7]   χορεύοντα. Ὅπερ γὰρ ἔφθην εἰπὼν,  τὸ   παρὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ γινόμενον,
[4, 4]   πρώτῳ μηνὶ, καὶ ἐν Ἱεροσολύμοις  τὸ   πάσχα γίνεσθαι, καὶ ἐν καιρῷ
[4, 5]   τοῦ πρώτου μηνός. Καίτοι γε  τὸ   πάσχα εἰς μίαν καὶ εἰκάδα
[4, 4]   πώς φησιν· Οὐ δυνήσεσθε ποιεῖν  τὸ   πάσχα ἐν οὐδεμιᾷ τῶν πόλεων
[4, 4]   ἐν ταῖς γενεαῖς ὑμῶν, ποιήσει  τὸ   πάσχα ἐν τῷ μηνὶ τῷ
[4, 3]   πρὸς τὰ ἐκείνων ηὐτομολήσατε. Πότε  τὸ   πάσχα ἐνήστευσαν ἐκεῖνοι; πότε μαρτύρων
[4, 5]   οὔτε ἑορτασάντων; Ὅτι γὰρ οὔτε  τὸ   πάσχα ἐπετέλουν, μάλιστα μὲν καὶ
[4, 4]   τοίνυν δύο τινὰς εἶναι ποιοῦντας  τὸ   πάσχα, καὶ μὲν παραβαινέτω
[4, 3]   Ἰουδαῖοι τὴν νηστείαν αὐτῶν, εἰ  (τὸ   πάσχα μεθ´ ἡμῶν ἐνήστευσαν, εἰ
[4, 4]   καιρὸν, ποιείτω μὲν ἐν Ἱεροσολύμοις  τὸ   πάσχα, μὴ τῷ πρώτῳ δὲ
[4, 5]   ἀπὸ γὰρ τούτων δῆλον, ὅτι  τὸ   πάσχα οὐκ ἐπετέλεσαν· καὶ πῶς,
[4, 4]   Μωϋσέως. Ἐπειδὴ γὰρ ἐποίησαν ἔξω  τὸ   πάσχα, προσῆλθον, φησὶ, τινὲς τῷ
[4, 5]   κατὰ ῥᾳθυμίαν ἐποίουν, ἀλλὰ παρὰ  τὸ   πεπεῖσθαι παρ´ αὐτοῦ τοῦ νόμου,
[4, 3]   νῦν οὐκ ἔστι. Διὰ τοῦτο  τὸ   ποτὲ ἔννομον παράνομόν ἐστι νῦν.
[4, 6]   λανθανόντως αὐτοὺς ἀπήγαγε τῆς περὶ  τὸ   πρᾶγμα μανίας. Ἔστω τοίνυν
[4, 1]   νηστεία παρανομωτέρα. Οὐ γὰρ  τὸ   πραττόμενον ὑπ´ αὐτῶν χρὴ σκοπεῖν
[4, 2]   δέξηται τὴν διόρθωσιν, κρύπτει καὶ  τὸ   πρόσωπον ἑαυτοῦ καὶ τὴν τοῦ
[4, 2]   καὶ συνέτριψεν αὐτὸν, καὶ κατεδήσατο  τὸ   πρόσωπον ἑαυτοῦ. Τί τούτου γένοιτ´
[4, 7]   πυροῦμαι; Τοῦτο καὶ σὺ δέξαι  τὸ   πῦρ· κἂν ἴδῃς ἀδελφὸν ἀπολλύμενον,
[4, 7]   φιάλη; ποῦ τὰ σπονδεῖα; ποῦ  τὸ   πῦρ τὸ ἄνωθεν κατενεχθέν; Πάντα
[4, 1]   διατίθενται. Καὶ ναῦται, πρὶν  τὸ   σκάφος εἰς λιμένα καθελκύσαι, καὶ
[4, 6]   ἀκαίρου ταύτης αἰτήσεως τὸν ἄῤῥωστον  τὸ   σκεῦος ἀφανίσας· οὕτω καὶ
[4, 5]   καὶ κρέας οὐκ εἰσῆλθεν εἰς  τὸ   στόμα μου, καὶ ἄλειμμα οὐκ
[4, 7]   ὁμοίως κολάζονται. Ἐπεὶ καὶ  τὸ   τάλαντον ἐκεῖνο κατορύξας, ὁλόκληρον ἀπέδωκε
[4, 7]   ἀκέραιος, μὴ πλεονάσῃς δέ σου  τὸ   τάλαντον, μηδὲ ἕτερον ἀδελφὸν ἀπολλύμενον
[4, 3]   τῶν ἐγκλημάτων τὸν νόμον καὶ  τὸ   τῆς κατηγορίας εἶδος; οὐχὶ καὶ
[4, 4]   ἐστι νῦν. ~δʹ Δότε μοι  τὸ   τοῦ Ἠλία πρὸς αὐτοὺς εἰπεῖν.
[4, 2]   Σύρων λαβὼν Ἀχαὰβ, παρὰ  τὸ   τῷ Θεῷ δοκοῦν αὐτὸν ἔσωσε,
[4, 7]   χερουβὶμ τῆς δόξης; ποῦ δὲ  τὸ   χρυσοῦν θυμιατήριον; ποῦ δὲ τὸ
[4, 7]   μόνον ἐπιθυμοῦμεν ἰδεῖν, τοῦ τὰ  τοιαῦτα   ἀσχημονοῦντος τὴν ὑγίειαν. Καὶ ἰατροῦ
[4, 3]   Διὰ τοῦτό φησιν· Εἰ γέγονε  τοιαῦτα,   εἰ ἀλλάξονται ἔθνη θεοὺς αὐτῶν,
[4, 3]   Χετιεὶμ, καὶ γνῶτε, εἰ γέγονε  τοιαῦτα.   Ποῖα ταῦτα; Εἰ ἀλλάξονται ἔθνη
[4, 6]   εἰς τόπον ἕνα συνέκλεισε τὴν  τοιαύτην   ἁγιστείαν, πανταχοῦ παρὼν καὶ
[4, 4]   γε ἐκεῖνοι προσδοκῶντες ἀπολήψεσθαι τὴν  τοιαύτην   αὐτῶν πολιτείαν, ὅμως ἔμενον τῷ
[4, 5]   οὐχ ἑορτὴν τηρήσαντες, οὐ νηστείαν  τοιαύτην   ἐπιδειξάμενοι, οὕτως ἤρεσαν τῷ Θεῷ,
[4, 4]   ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας, μήτε νηστείαν  τοιαύτην   τινὰ νηστεύσαντες, ποίαν ἔχοιεν ἂν
[4, 7]   ἐπλεόνασεν αὐτὸ ἐκολάζετο. Καὶ σὺ  τοίνυν,   αὐτὸς ἂν καθαρὸς διαμείνῃς καὶ
[4, 4]   καὶ ἐν τόπῳ διωρισμένῳ. Ὑποθώμεθα  τοίνυν   δύο τινὰς εἶναι ποιοῦντας τὸ
[4, 7]   θυσίαις τῶν σωτηρίων ὑμῶν. Ποῦ  τοίνυν   ἐστὶν βωμός; ποῦ δὲ
[4, 4]   καιροῦ παρατηρήσεώς ἐστιν ἀναγκαιοτέρα. Τί  τοίνυν   ἔχοιεν ἂν εἰπεῖν οἱ τῆς
[4, 6]   περὶ τὸ πρᾶγμα μανίας. Ἔστω  τοίνυν   μὲν ἰατρὸς Θεὸς,
[4, 3]   τὴν δόξαν δὲ λέγει  τοιοῦτόν   ἐστίν· Ἐκεῖνοι, φησὶν, εἴδωλα προσκυνοῦντες,
[4, 4]   τόπον τηρῆσαι. δὲ λέγω,  τοιοῦτόν   ἐστιν· Ἐπέταξε καὶ ἐν τῷ
[4, 4]   τῷ δευτέρῳ. δὲ λέγει,  τοιοῦτόν   ἐστιν· Ὃς ἂν ᾖ, φησὶν,
[4, 4]   ἐκείνους, καὶ νηστεύειν, μηδὲ ἄλλο  τοιοῦτον   ποιεῖν. ~εʹ Ὅτι γὰρ οὐδὲν
[4, 5]   μιαροὶ, τῶν ἁγίων ἐκείνων οὐδὲν  τοιοῦτον   τῶν νομίμων φυλαττόντων ἐπὶ γῆς
[4, 5]   καὶ νουμηνιῶν, καὶ πάντων τῶν  τοιούτων,   ἐκ περιουσίας ἀπῄτει τότε
[4, 7]   κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀμείψεται  τοῖς   ἀγαθοῖς. Γένοιτο δὲ εὐχαῖς τῶν
[4, 7]   εἰπόντες, ὅσον ἤρκει πρὸς ἀσφάλειαν  τοῖς   ἀδελφοῖς τοῖς ἡμετέροις, μᾶλλον δὲ
[4, 3]   κολάζονται· οὕτω δὴ καὶ ἐνταῦθα  τοῖς   γινομένοις ἐπιψηφίζου· κἂν μὲν ἴδῃς
[4, 3]   τοῖς ἡμετέροις ἡδέως διαλεξόμεθα μέλεσι,  τοῖς   δοκοῦσι μὲν μεθ´ ἡμῶν τετάχθαι,
[4, 4]   τοῦ Θεοῦ καταπατοῦσι προστάγματα, ἀπεναντίας  τοῖς   ἐκείνῳ δοκοῦσι πάντα ποιοῦντες ἀεί.
[4, 6]   καὶ τοῦ κάμνοντος πεισθέντος, λάθρα  τοῖς   ἐπιδιδοῦσι προσέταξε συντρίψαι τὴν φιάλην
[4, 5]   παίδων, οἳ τὸ μέγιστον ἐν  τοῖς   Εὐαγγελίοις παράγγελμα, καὶ τῶν ἀγαθῶν
[4, 3]   πρὶν πρὸς Ἰουδαίους ἀποτείνασθαι,  τοῖς   ἡμετέροις ἡδέως διαλεξόμεθα μέλεσι, τοῖς
[4, 7]   ἤρκει πρὸς ἀσφάλειαν τοῖς ἀδελφοῖς  τοῖς   ἡμετέροις, μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ
[4, 5]   γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ, ὅτι  τοῖς   θεοῖς σου οὐ λατρεύομεν. Ἀρκετὸν
[4, 4]   πρώτου μηνὸς, οὕτω καὶ ἐν  τοῖς   Ἱεροσολύμοις αὐτὸ κελεύει ποιεῖν· καὶ
[4, 6]   εἴασε τοῦτο γίνεσθαι, ἀλλ´ ἐν  τοῖς   Ἱεροσολύμοις μόνον. Εἶτα ἐπειδὴ χρόνον
[4, 6]   μὲν οἰκουμένη πᾶσα ἀνεῖται  τοῖς   Ἰουδαίοις, (ἔνθα οὐκ ἔξεστι θύειν,
[4, 7]   τοῖς συντρέχουσι μόνον, ἀλλὰ καὶ  τοῖς   κυρίοις οὖσι κωλῦσαι, καὶ μὴ
[4, 2]   τοῦτο δίκην ἔδωκε τὴν ἐσχάτην,  τοῖς   μετὰ ταῦτα δι´ ὧν ἔπαθε
[4, 7]   Καὶ σαλπιεῖτε ἐν αὐταῖς ἐπὶ  τοῖς   ὁλοκαυτώμασιν ὑμῶν, καὶ ταῖς θυσίαις
[4, 5]   ἀναγκάζοντες αὐτοὺς οἱ βάρβαροι κεχρῆσθαι  τοῖς   ὀργάνοις αὐτῶν, λέγοντες· σατε ἡμῖν
[4, 7]   καὶ πολλῷ μᾶλλον ὑμῖν, ὅτι  τοῖς   παρανομοῦσι συνέρχεσθε, καὶ οὐχὶ τοῖς
[4, 6]   γὰρ τὴν ἑορτὴν, ἣν ἐπετέλεσαν  τοῖς   πονηροῖς δαίμοσι, τότε τὰς θυσίας
[4, 3]   ἂν φανῇ τις παρ´ ἐκείνοις  τοῖς   Ῥωμαίων χρώμενος νόμοις, οὐ τοῦτο
[4, 7]   τοῖς παρανομοῦσι συνέρχεσθε, καὶ οὐχὶ  τοῖς   συντρέχουσι μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς
[4, 6]   θύειν ἐξῆν. Ἆρα οὐχὶ καὶ  τοῖς   σφόδρα ἀνοήτοις δήλη καὶ καταφανὴς
[4, 4]   Κύριος πρὸς Μωϋσῆν, λέγων· Λάλησον  τοῖς   υἱοῖς Ἰσραὴλ, λέγων· Ἄνθρωπος ὃς
[4, 1]   καθελκύσαι, καὶ τρόπιν ἐπισκευάζουσι, καὶ  τοίχους   ἀνανεοῦσι, καὶ κώπας ἀποξέουσι, καὶ
[4, 6]   Ὥσπερ γὰρ οἰκοδόμος θεμελίους θεὶς,  τοίχους   ἀναστήσας, ὄροφον καμαρώσας, τὴν καμάραν
[4, 7]   σκηνὴ καὶ τὰ ἅγια  τὸν   ἁγίων; ποῦ δὲ ἱερεύς;
[4, 3]   θεραπεύουσι δὲ τὰ ἐκείνων, καὶ  τὸν   ἀγῶνα ἅπαντα ὑπὲρ αὐτῶν ἀνῃρημένοις,
[4, 7]   ταχίστην ἐποιήσαμεν ἂν διόρθωσιν. Ὅταν  τὸν   ἀδελφὸν δέῃ διορθῶσαι, κἂν τὴν
[4, 3]