HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Jean Chrysostome, Discours contre les juifs (IV)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  235 formes différentes pour 470 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

>
Livre, Chap.
[4, 5]   γῆς ἀλλοτρίας; Καὶ πάλιν οἱ  παῖδες   οἱ τρεῖς ἐν Βαβυλῶνι διατρίβοντες
[4, 5]   Δανιήλ; τί δὲ τῶν τριῶν  παίδων,   οἳ τὸ μέγιστον ἐν τοῖς
[4, 7]   σάλπιγγας κατέχεις μόνον; Ὁρᾷς ὅτι  παίζουσι   μᾶλλον, λατρεύουσιν; Ἀλλ´ ὥσπερ
[4, 6]   γὰρ ταῦτα ἐπεζήτει, καὶ τοὺς  παλαιοὺς   πάντας τοὺς πρὸ αὐτῶν λάμψαντας
[4, 6]   ἀλλὰ διὰ τῆς σοφωτάτης μεθόδου  πάλιν   ἀπήγαγεν. Καὶ καθάπερ ἰατρὸς
[4, 6]   ἑνὶ τόπῳ κελεύσας, αὐτὸν δὲ  πάλιν   ἀποκλείσας τὸν τόπον ἐκεῖνον; Οὐδαμῶς,
[4, 1]   ἀθλιώτεροι νηστεύειν μέλλουσιν Ἰουδαῖοι, καὶ  πάλιν   ἀσφαλίσασθαι τὴν τοῦ Χριστοῦ ποίμνην
[4, 6]   εἰς μίαν πόλιν συναγαγὼν, αὐτὴν  πάλιν   ἐκείνην τὴν πόλιν κατέσκαψε; Καὶ
[4, 5]   θύοντες. Καὶ πρὸς ἑτέρους δὲ  πάλιν   Θεὸς διὰ τοῦ Ζαχαρίου,
[4, 1]   ΜΕΓΑΛῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ Λόγος τέταρτος. ~(αʹ  Πάλιν   οἱ δείλαιοι καὶ πάντων ἀνθρώπων
[4, 5]   Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας; Καὶ  πάλιν   οἱ παῖδες οἱ τρεῖς ἐν
[4, 4]   ἑβδομάδας κελεύσας αὐτὴν ἐπιτελεῖν, καὶ  πάλιν   προσθεὶς, ὅτι Ἐν τῷ τόπῳ
[4, 3]   νόμοις, οὐ τοῦτο αὐτὸ πείσεται  πάλιν;   Πῶς οὖν σὺ πρὸς τὴν
[4, 6]   κωλύει τῷ αὐτῷ παραδείγματι χρήσασθαι  πάλιν)   χαρισάμενος τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ κάμνοντος,
[4, 7]   τὸ πῦρ τὸ ἄνωθεν κατενεχθέν;  Πάντα   ἀφῆκας, καὶ τὰς σάλπιγγας κατέχεις
[4, 2]   ἅπερ ἂν Θεὸς ἐπιτάξῃ,  πάντα   εἴκειν καὶ πείθεσθαι. Εἶτα ἐπειδὴ
[4, 6]   μοι. Τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα  πάντα   ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; Ἥκουσας
[4, 1]   τῆς ἐπιμελείας, καὶ τὰ ἄλλα  πάντα   εὖ διατίθενται. Καὶ ναῦται, πρὶν
[4, 6]   πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ  πάντα   πληρῶν; Τίνος δὲ ἕνεκεν τὴν
[4, 7]   λαβεῖν, κἂν ὁτιοῦν ἕτερον ὑπομεῖναι,  πάντα   ποιήσωμεν, ὥστε αὐτοὺς ἀνακτήσασθαι. Καὶ
[4, 4]   προστάγματα, ἀπεναντίας τοῖς ἐκείνῳ δοκοῦσι  πάντα   ποιοῦντες ἀεί. Ὅτε γοῦν ἐβούλετο
[4, 6]   λίθον, ἂν ἐκεῖνον ἀφέλῃ, τὸν  πάντα   τῆς οἰκοδομῆς διέλυσε σύνδεσμον· οὕτω
[4, 7]   γενέσθαι, κἂν ὁτιοῦν ἕτερον ἐπανατείνηται,  πάντα   φέρε γενναίως, ὅπως αὐτοῦ κερδάνῃς
[4, 1]   τὸν ἄμητον αὐτοῖς συντελῇ. Καὶ  πάντας   ἀνθρώπους ἴδοι τις ἂν πρὸ
[4, 6]   ταῦτα ἐπεζήτει, καὶ τοὺς παλαιοὺς  πάντας   τοὺς πρὸ αὐτῶν λάμψαντας πρώτους
[4, 1]   πρὸ πολλοῦ τοῦ χρόνου, πᾶσαν  πανταχόθεν   ἐπινοοῦντες ἀσφάλειαν. Οὕτω καὶ στρατιῶται
[4, 6]   συνέκλεισε τὴν τοιαύτην ἁγιστείαν,  πανταχοῦ   παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν;
[4, 2]   τὸν δὲ μὴ φεισάμενον εὐδοκιμοῦντα,  πανταχοῦ   πρὸ τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων
[4, 6]   ὑμᾶς ἐκεῖ θύειν μόνον, μὴ  πανταχοῦ   τῆς οἰκουμένης διασπεῖραι καὶ μόνην
[4, 6]   κελεῦσαι ἐν ἑνὶ τόπῳ θύειν,  πανταχοῦ   τῆς οἰκουμένης μέλλοντα διασπείρειν ὑμᾶς,
[4, 7]   ὑπὲρ αὐτῶν σταυρωθέντα Χριστὸν, ἵνα  πάντες   ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι δοξάζωμεν
[4, 1]   ἐγείρουσι, καὶ τάφρους ἐλαύνουσι, καὶ  παντὶ   πρὸς αὐτὸν παρασκευάζονται τρόπῳ. Ἡσυχάζοντι
[4, 1]   παρὰ τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ, φόνου  παντὸς   ἀνοσιωτέρα γένοιτ´ ἂν φειδώ.
[4, 1]   ~(αʹ Πάλιν οἱ δείλαιοι καὶ  πάντων   ἀνθρώπων ἀθλιώτεροι νηστεύειν μέλλουσιν Ἰουδαῖοι,
[4, 1]   ἐκείνῳ, κἂν ἄριστον εἶναι νομίζηται,  πάντων   ἐστὶ φαυλότατον καὶ παρανομώτατον. Κἂν
[4, 1]   γινόμενον, κἂν φαῦλον εἶναι δοκῇ,  πάντων   ἐστὶν ἄριστον· τὸ δὲ παρὰ
[4, 7]   καὶ συγγενῶν καὶ ἐπιτηδείων καὶ  πάντων   ἐστὶν οἰκειότερος. Ὥσπερ οὖν οὐχ
[4, 7]   δῶρα τῷ Θεῷ κομίζοντες, δῶρα  πάντων   τιμιώτερα, τὰς ψυχὰς τῶν πεπλανημένων
[4, 5]   καὶ σαββάτων καὶ νουμηνιῶν, καὶ  πάντων   τῶν τοιούτων, ἐκ περιουσίας ἀπῄτει
[4, 5]   ἐποίουν, ἀλλὰ παρὰ τὸ πεπεῖσθαι  παρ´   αὐτοῦ τοῦ νόμου, ὅτι τὰς
[4, 3]   ἀπολογεῖσθαι ἔχῃ; ἂν φανῇ τις  παρ´   ἐκείνοις τοῖς Ῥωμαίων χρώμενος νόμοις,
[4, 4]   τὸν Χριστὸν προσκυνεῖς ὡς Χριστιανὸς,  παρ´   ἐκείνου τὰ ἀγαθὰ αἰτεῖς· καὶ
[4, 2]   βασιλεὺς αὐτῷ φησιν· Δικαστὴς σὺ  παρ´   ἐμοί· ἐφόνευσας. Ἀνδροφόνος εἶ, φησὶν,
[4, 2]   βασιλεὺς Ἰσραήλ· Ἰδοὺ σὺ δικαστὴς  παρ´   ἐμοί· ἐφόνευσας. Καὶ ἔσπευσε, καὶ
[4, 3]   ἁλῷ τις, εἰπέ μοι, τῶν  παρ´   ἡμῖν οἰκούντων τὰ ἐκείνων φρονῶν,
[4, 7]   ἐκείνῳ πείσῃ. Τί μέγα αἰτῶ  παρ´   ὑμῶν, ἀγαπητοί; Ἕκαστος ὑμῶν ἕνα
[4, 6]   λεγούσης, ὅτι οὐκ ἐξεζήτει ταῦτα  παρ´   ὑμῶν παρὰ τὴν ἀρχήν; Εἰ
[4, 1]   πάντων ἐστὶν ἄριστον· τὸ δὲ  παρὰ   γνώμην καὶ μὴ δοκοῦν ἐκείνῳ,
[4, 7]   Ὅπερ γὰρ ἔφθην εἰπὼν, τὸ  παρὰ   γνώμην τοῦ Θεοῦ γινόμενον, εἰ
[4, 3]   τὸ γινόμενον· ἂν δὲ ἴδῃς  παρὰ   γνώμην τοῦ Θεοῦ τοῦτο ποιοῦντας,
[4, 6]   οὐκ ἐξεζήτει ταῦτα παρ´ ὑμῶν  παρὰ   τὴν ἀρχήν; Εἰ γὰρ ταῦτα
[4, 6]   σφόδρα ἑαυτῷ συμφωνεῖ· οὐδὲ γὰρ  παρὰ   τὴν ἀρχὴν ὑμῖν δοῦναι τὰς
[4, 1]   κἂν φείσηταί τις καὶ φιλανθρωπεύσηται  παρὰ   τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ, φόνου παντὸς
[4, 5]   οὐ κατὰ ῥᾳθυμίαν ἐποίουν, ἀλλὰ  παρὰ   τὸ πεπεῖσθαι παρ´ αὐτοῦ τοῦ
[4, 2]   τῶν Σύρων λαβὼν Ἀχαὰβ,  παρὰ   τὸ τῷ Θεῷ δοκοῦν αὐτὸν
[4, 3]   τρέχετε· παρανομίαν δὲ λέγω, ἐπειδὴ  παρὰ   τὸν προσήκοντα ταῦτα γίνεται καιρόν.
[4, 4]   Ὥστε κἂν μυριάκις δοκῶσι μὴ  παραβαίνειν   τὸν καιρὸν, ἐσχάτην παρανομίαν παρανομοῦσι.
[4, 4]   δὲ τηρείτω μὲν τὸν τόπον,  παραβαινέτω   δὲ τὸν καιρόν· καὶ ποιείτω
[4, 4]   ἵνα φθάσῃ εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ  παραβαινέτω   τὸν καιρὸν, ἵνα μὴ τῆς
[4, 4]   τὸ πάσχα, καὶ μὲν  παραβαινέτω   τὸν τόπον, τὸν δὲ καιρὸν
[4, 4]   δὲ τὸν τόπον τηρῶν,  παραβαίνων   δὲ τὸν καιρὸν, ποιείτω μὲν
[4, 4]   μὲν τὸν καιρὸν τηρῶν,  παραβαίνων   δὲ τὸν τόπον ἐν τῷ
[4, 4]   γὰρ τὸν καιρὸν μὲν  παραβὰς   ἵνα εἴσω ποιήσῃ τῆς πόλεως,
[4, 4]   τίς δὲ εὐδοκιμῶν,  παραβὰς   τὸν καιρὸν, καὶ ἐν τῷ
[4, 4]   ποιοῦντες; Ὅταν γὰρ τὸ ἀναγκαιότερον  παραβῶσιν,   οὐδὲ ἐν τῷ μικροτέρῳ
[4, 5]   τὸ μέγιστον ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις  παράγγελμα,   καὶ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων κεφάλαιον
[4, 2]   τῆς τιμῆς. Εἶτα προφήτης τις  παραγενόμενος   εἶπε πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ·
[4, 6]   καὶ τούτου αὐτὸν τὸν προφήτην  παράγω   μάρτυρα, λέγοντα οὕτως· Ἀκούσατε λόγον
[4, 6]   (οὐδὲν γὰρ κωλύει τῷ αὐτῷ  παραδείγματι   χρήσασθαι πάλιν) χαρισάμενος τῇ ἐπιθυμίᾳ
[4, 6]   Καὶ τὸ δὴ θαυμαστὸν καὶ  παράδοξον,   μὲν οἰκουμένη πᾶσα ἀνεῖται
[4, 2]   ἑαυτοῦ. Τί τούτου γένοιτ´ ἂν  παραδοξότερον;   τυπτήσας τὸν προφήτην ἐσώθη,
[4, 3]   τοῦτο ποιοῦντας, τῶν μεθυόντων καὶ  παραινούντων   καὶ κωμαζόντων μᾶλλον ἀποστρέφου καὶ
[4, 2]   μετὰ ταῦτα δι´ ὧν ἔπαθε  παραινῶν,   ἅπερ ἂν Θεὸς ἐπιτάξῃ,
[4, 7]   τὴν ψυχὴν ἐπιδοῦναι δέῃ, μὴ  παραιτήσῃ,   μίμησαί σου τὸν Δεσπότην· κἂν
[4, 7]   πολλῷ πλέον. Ἀνάγκη δὲ λοιπὸν  παρακαλέσαι   ὑμᾶς τοὺς παρόντας, ἵνα πολλὴν
[4, 1]   ἡμέρων τὰς ὑμετέρας ἀσφαλιζόμεθα ψυχὰς,  παρακαλοῦντες   (ὑμᾶς, τὴν ἐναγῆ καὶ παράνομον
[4, 7]   χρὴ ποιεῖν· μείζων γὰρ  παρανομία   ἐκείνης αὕτη· ἐκεῖ ἁμαρτία τὸ
[4, 3]   αὕτη οὐκ ἔστι νηστεία, ἀλλὰ  παρανομία   καὶ ἁμαρτία καὶ πλημμέλεια· ἀλλ´
[4, 7]   καὶ ποτὲ συγκεχωρημένον ἦν, ὕστερον  παρανομία   τίς ἐστι, καὶ μυρίων τιμωριῶν
[4, 3]   ὑμεῖς πρὸς τὴν παρανομίαν τρέχετε·  παρανομίαν   δὲ λέγω, ἐπειδὴ παρὰ τὸν
[4, 4]   μὴ παραβαίνειν τὸν καιρὸν, ἐσχάτην  παρανομίαν   παρανομοῦσι. Καὶ τοῦτο οὐκ ἐντεῦθεν
[4, 3]   τρέχουσι, καὶ ὑμεῖς πρὸς τὴν  παρανομίαν   τρέχετε· παρανομίαν δὲ λέγω, ἐπειδὴ
[4, 3]   Πῶς οὖν σὺ πρὸς τὴν  παράνομον   ἐκείνην μεθιστάμενος πολιτείαν ἀξιοῖς σώζεσθαι;
[4, 3]   Διὰ τοῦτο τὸ ποτὲ ἔννομον  παράνομόν   ἐστι νῦν. ~δʹ Δότε μοι
[4, 1]   παρακαλοῦντες (ὑμᾶς, τὴν ἐναγῆ καὶ  παράνομον   ταύτην φεύγειν νηστείαν. Μὴ γάρ
[4, 4]   παραβαίνειν τὸν καιρὸν, ἐσχάτην παρανομίαν  παρανομοῦσι.   Καὶ τοῦτο οὐκ ἐντεῦθεν δῆλον
[4, 7]   πολλῷ μᾶλλον ὑμῖν, ὅτι τοῖς  παρανομοῦσι   συνέρχεσθε, καὶ οὐχὶ τοῖς συντρέχουσι
[4, 4]   ἀσεβήσας, εὔδηλον, ὅτι καὶ οὗτοι  παρανομοῦσιν,   ἐν τῷ τόπῳ μὴ ποιοῦντες,
[4, 7]   Ἀλλ´ ὥσπερ ἐκείνοις ἐγκαλοῦμεν ὅτι  παρανομοῦσιν,   οὕτω καὶ πολλῷ μᾶλλον ὑμῖν,
[4, 1]   νομίζηται, πάντων ἐστὶ φαυλότατον καὶ  παρανομώτατον.   Κἂν φονεύσῃ τις κατὰ γνώμην
[4, 1]   μέθης πάσης ἐστὶν νηστεία  παρανομωτέρα.   Οὐ γὰρ τὸ πραττόμενον ὑπ´
[4, 1]   ἐλαύνουσι, καὶ παντὶ πρὸς αὐτὸν  παρασκευάζονται   τρόπῳ. Ἡσυχάζοντι μὲν γὰρ καὶ
[4, 1]   καὶ δρεπάνην θήγουσι, καὶ ἅλωνα  παρασκευάζουσι   καὶ βοῦς καὶ ἅμαξαν, καὶ
[4, 1]   καὶ ἀσπίδα περισκοποῦσι, καὶ χαλινοὺς  παρασκευάζουσι,   καὶ ἵππους τρέφουσι μετὰ πολλῆς
[4, 1]   καιροῦ τὰς τῶν πραγμάτων ποιουμένους  παρασκευὰς,   ὥστε τοῦ καιροῦ τῶν πραγμάτων
[4, 1]   φιλόπονοι, ἐπειδὰν ἔχωσι γείτονα χείμαῤῥον  παρασύροντα   τὰς γεωργίας, οὐκ ἐν τῷ
[4, 5]   αὐτοῦ τοῦ πράγματος τὴν ἀπόδειξιν  παρασχώμεθα,   ἄκουσον τί φησιν Δανιήλ·
[4, 4]   καιρὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ τόπον  παρατηρεῖν   ἐκέλευσεν νόμος. Καὶ γὰρ
[4, 4]   ὁμοίως καὶ χρόνου καὶ τόπου  παρατηρήσει   συνέκλεισε, μετὰ ἑπτὰ ἑβδομάδας κελεύσας
[4, 5]   τούτου συνωμολόγηται μέγιστον· ὅτι θυσιῶν  παρατηρήσεις   καὶ σαββάτων καὶ νουμηνιῶν, καὶ
[4, 5]   αὐτοῦ τοῦ νόμου, ὅτι τὰς  παρατηρήσεις   ταύτας ἁπάσας ἕξω τῶν Ἱεροσολύμων
[4, 4]   τόπου παρατήρησις τῆς τοῦ καιροῦ  παρατηρήσεώς   ἐστιν ἀναγκαιοτέρα. Τί τοίνυν ἔχοιεν
[4, 4]   δεικνὺς, ὅτι τοῦ τόπου  παρατήρησις   τῆς τοῦ καιροῦ παρατηρήσεώς ἐστιν
[4, 4]   οὐδὲ ἐν τῷ μικροτέρῳ  παρατήρησις   ὑπὲρ αὐτῶν ἀπολογήσασθαι δύναται. Ὥστε
[4, 5]   ἀρετὴν ἐπεδείκνυντο, οὐδὲν τῶν νομιζομένων  παρατηροῦντες.   ~Καὶ τίνος ἕνεκεν. φησὶ, ταῦτα
[4, 5]   πρώτην ἀπαντῶσιν. Ἀλλ´ ὅμως καὶ  παρελθόντος   τοῦ πάσχα ἔμεινεν αὐτὸς νηστεύων.
[4, 2]   λαβεῖν. Ἐπειδὴ γὰρ βασιλεὺς  παρεπορεύετο,   ἐβόησε (πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν·
[4, 6]   εἶδεν μαινομένους, ἀγχομένους, ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν,  παρεσκευασμένους,   εἰ μὴ λάβοιεν, πρὸς τὰ
[4, 6]   εἴδωλα αὐτομολῆσαι, μᾶλλον δὲ οὐ  παρεσκευασμένους   μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτομολήσαντας ἤδη.
[4, 5]   καὶ μίαν πληρώσας, τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην  παρῆλθεν,   καὶ μετ´ ἐκείνην ἑπτὰ καὶ
[4, 7]   δὲ λοιπὸν παρακαλέσαι ὑμᾶς τοὺς  παρόντας,   ἵνα πολλὴν τῶν μελῶν τῶν
[4, 7]   εἰπέ μοι, τοσούτων ψυχῶν ἀπώλειαν  παρορῶν;   Εἴθε μοι δυνατὸν ἦν τοὺς
[4, 7]   τὴν ἐπιοῦσαν σύναξιν μετὰ πολλῆς  παῤῥησίας   ἀπαντήσωμεν, δῶρα τῷ Θεῷ κομίζοντες,
[4, 7]   βήματος στήσῃ τοῦ Χριστοῦ μετὰ  παῤῥησίας,   εἰπέ μοι, τοσούτων ψυχῶν ἀπώλειαν
[4, 6]   τὴν τοιαύτην ἁγιστείαν, πανταχοῦ  παρὼν   καὶ τὰ πάντα πληρῶν; Τίνος
[4, 6]   καὶ παράδοξον, μὲν οἰκουμένη  πᾶσα   ἀνεῖται τοῖς Ἰουδαίοις, (ἔνθα οὐκ
[4, 1]   ἐπιβολὰς πρὸ πολλοῦ τοῦ χρόνου,  πᾶσαν   πανταχόθεν ἐπινοοῦντες ἀσφάλειαν. Οὕτω καὶ
[4, 5]   ἦν, οὐδὲ ἑορτὴ ἦν, ἐπειδὴ  πάσας   οὕτως ἐπιτελεῖσθαι ἔδει. Ἵνα δὲ
[4, 1]   ἂν μὴ τοῦτο ᾖ, μέθης  πάσης   ἐστὶν νηστεία παρανομωτέρα. Οὐ
[4, 2]   κελεύοντος τὸ ἀξίωμα, καὶ μετὰ  πάσης   ὑπάκουε τῆς προθυμίας. Ἀλλ´ οὐκ
[4, 6]   καθελὼν, καὶ ποιήσας αὐτὴν ἄβατον  πᾶσιν.   Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο κατασκευάσαι
[4, 0]   ΙΟΥΔΑΙΩΝ, ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΑΛΠΙΓΓΑΣ ΤΟΥ  ΠΑΣΧΑ   ΑΥΤΩΝ. ΕΛΕΧΘΗ ΔΕ ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ
[4, 4]   μηνὶ, καὶ ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ  πάσχα   γίνεσθαι, καὶ ἐν καιρῷ καὶ
[4, 5]   πρώτου μηνός. Καίτοι γε τὸ  πάσχα   εἰς μίαν καὶ εἰκάδα τελευτᾷ.
[4, 5]   Ἀλλ´ ὅμως καὶ παρελθόντος τοῦ  πάσχα   ἔμεινεν αὐτὸς νηστεύων. Ἀρξάμενος γὰρ
[4, 4]   φησιν· Οὐ δυνήσεσθε ποιεῖν τὸ  πάσχα   ἐν οὐδεμιᾷ τῶν πόλεων ὧν
[4, 4]   ταῖς γενεαῖς ὑμῶν, ποιήσει τὸ  πάσχα   ἐν τῷ μηνὶ τῷ δευτέρῳ.
[4, 3]   τὰ ἐκείνων ηὐτομολήσατε. Πότε τὸ  πάσχα   ἐνήστευσαν ἐκεῖνοι; πότε μαρτύρων μεθ´
[4, 5]   ἑορτασάντων; Ὅτι γὰρ οὔτε τὸ  πάσχα   ἐπετέλουν, μάλιστα μὲν καὶ ἐκ
[4, 4]   δύο τινὰς εἶναι ποιοῦντας τὸ  πάσχα,   καὶ μὲν παραβαινέτω τὸν
[4, 3]   τὴν νηστείαν αὐτῶν, εἰ (τὸ  πάσχα   μεθ´ ἡμῶν ἐνήστευσαν, εἰ ταύτην
[4, 4]   ποιείτω μὲν ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ  πάσχα,   μὴ τῷ πρώτῳ δὲ μηνὶ,
[4, 5]   γὰρ τούτων δῆλον, ὅτι τὸ  πάσχα   οὐκ ἐπετέλεσαν· καὶ πῶς, ἐγὼ
[4, 4]   Ἐπειδὴ γὰρ ἐποίησαν ἔξω τὸ  πάσχα,   προσῆλθον, φησὶ, τινὲς τῷ Μωϋσῇ,
[4, 4]   νόμος. Καὶ γὰρ περὶ τοῦ  πάσχα   τούτου πρὸς αὐτοὺς διαλεγόμενος, οὕτω
[4, 7]   ἀπολλυμένων, ῥᾳθυμεῖν, καὶ μηδὲν ἡγεῖσθαι  πάσχειν   δεινὸν, τῶν μελῶν ἡμῶν σηπομένων;
[4, 3]   ἀλλὰ καὶ μάρτυρες τὸ αὐτὸ  πάσχουσι,   καὶ τὰ μὲν γινόμενα τὰ
[4, 2]   Καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἄνθρωπος  πατάξαι   αὐτόν. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·
[4, 2]   σὺ ἀποτρέχεις ἀπ´ ἐμοῦ, καὶ  πατάξει   σε λέων. Καὶ ἀπῆλθεν
[4, 2]   εὑρίσκει ἄνθρωπον ἄλλον, καὶ εἶπε·  Πάταξον   δή με. Καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν
[4, 2]   πλησίον αὐτοῦ· Ἐν λόγῳ Κυρίου  πάταξον   δή με. Καὶ οὐκ ἠθέλησεν
[4, 2]   πρότερος, οὐχ ἁπλῶς εἶπεν αὐτῷ·  Πάταξόν   με, ἀλλ´, Ἐν λόγῳ Κυρίου·
[4, 7]   στόματι δοξάζωμεν τὸν Θεὸν καὶ  Πατέρα   τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,
[4, 3]   ἀληθῆ Θεὸν προσκυνοῦντες, ἀφέντες τὴν  πατρῴαν   εὐσέβειαν, πρὸς τὰ ἀλλότρια ηὐτομολήσατε·
[4, 7]   ἡμῶν σηπομένων; Ἀλλ´ οὐχ  Παῦλος   οὕτως· ἀλλὰ πῶς; Τίς, φησὶν,
[4, 2]   Θεὸς ἐπιτάξῃ, πάντα εἴκειν καὶ  πείθεσθαι.   Εἶτα ἐπειδὴ ἐπάταξεν αὐτὸν
[4, 2]   τὴν φύσιν τῶν γινομένων, ἀλλὰ  πείθεσθαι   μόνον. Ἵνα γὰρ μὴ τὸν
[4, 4]   πολιτείαν, ὅμως ἔμενον τῷ νόμῳ  πειθόμενοι,   καὶ τὰ τοῦ νόμου πληροῦντες·
[4, 3]   χρώμενος νόμοις, οὐ τοῦτο αὐτὸ  πείσεται   πάλιν; Πῶς οὖν σὺ πρὸς
[4, 7]   εἰς σωτηρίαν, τὰ αὐτὰ ἐκείνῳ  πείσῃ.   Τί μέγα αἰτῶ παρ´ ὑμῶν,
[4, 6]   ψυχροποσίας ἀπολαύειν, καὶ τοῦ κάμνοντος  πεισθέντος,   λάθρα τοῖς ἐπιδιδοῦσι προσέταξε συντρίψαι
[4, 5]   ἡμέραις ἐκείναις ἤμην ἐγὼ Δανιὴλ  πενθῶν,   τρεῖς ἑβδομάδας ἄρτον ἐπιθυμιῶν οὐκ
[4, 4]   αὐτὸ κελεύει ποιεῖν· καὶ τὴν  πεντηκοστὴν   ὁμοίως καὶ χρόνου καὶ τόπου
[4, 5]   ῥᾳθυμίαν ἐποίουν, ἀλλὰ παρὰ τὸ  πεπεῖσθαι   παρ´ αὐτοῦ τοῦ νόμου, ὅτι
[4, 7]   εὐχαῖς τῶν ἁγίων τούς τε  πεπλανημένους   ἀνασωθῆναι, ὑμᾶς τε τῆς ἄγρας
[4, 7]   πάντων τιμιώτερα, τὰς ψυχὰς τῶν  πεπλανημένων   ἐπαναγαγόντες· κἂν ὑβρισθῆναι δέῃ, κἂν
[4, 2]   τουτέστιν, Θεὸς ἐπέταξε, μηδὲν  περαιτέρω   ζήτει· βασιλεύς ἐστιν νομοθετῶν·
[4, 3]   τὴν πλάνην ταύτην συνείδησιν, τοσαύτην  περὶ   τὴν ἀλήθειαν ὑμεῖς ἐπεδείξασθε Διὰ
[4, 3]   προσκυνοῦντες, καὶ δαίμονας θεραπεύοντες, τοσοῦτον  περὶ   τὴν πλάνην ἔχουσι συνειδὸς, ὡς
[4, 3]   καὶ οὐδὲ ὅσην ἔχουσιν ἐκεῖνοι  περὶ   τὴν πλάνην ταύτην συνείδησιν, τοσαύτην
[4, 6]   ἀνάγκης λανθανόντως αὐτοὺς ἀπήγαγε τῆς  περὶ   τὸ πρᾶγμα μανίας. Ἔστω τοίνυν
[4, 4]   ἐκέλευσεν νόμος. Καὶ γὰρ  περὶ   τοῦ πάσχα τούτου πρὸς αὐτοὺς
[4, 4]   καὶ ἀκούσομαι τί ἐντελεῖται Κύριος  περὶ   ὑμῶν. Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς
[4, 7]   ἀνασωθῆναι, ὑμᾶς τε τῆς ἄγρας  περιγενέσθαι,   αὐτούς τε τοὺς βλασφήμους ἐκείνους
[4, 2]   τοῦ πράγματος διήγησιν, ὥστε καὶ  περιγενέσθαι   λέγων, καὶ ἐν οἷς ἐβούλετο
[4, 5]   τῷ Θεῷ, ὡς καὶ αὐτῆς  περιγενέσθαι   τῆς φύσεως, καὶ τὴν οἰκουμένην
[4, 2]   καὶ προφήτης τὸν τελαμῶνα  περιεβάλετο,   καὶ ὡς ἐπ´ ἀλλοτρίου πράγματος
[4, 2]   ἐγένετο ὡς δοῦλός σου  περιεβλέπετο   ὧδε καὶ ὧδε· καὶ ἰδοὺ
[4, 2]   δεύτερος ἐκεῖνος καὶ συνέτριψε,  περιέδησε   τὴν κεφαλὴν ἑαυτοῦ τελαμῶνι, καὶ
[4, 2]   ἐγένετο. Ἐπειδὴ γὰρ κατεδίκασεν αὐτὸν,  περιελὼν   τὸν τελαμῶνα, φησὶν προφήτης·
[4, 2]   ὅτι Θεοῦ προστάττοντος οὐ δεῖ  περιεργάζεσθαι   τὴν φύσιν τῶν γινομένων, ἀλλὰ
[4, 7]   μοι μέλει; τί δὲ ἐγὼ  περιεργάζομαι   καὶ πολυπραγμονῶ; Δεσπότης ἡμῶν
[4, 7]   ἕνα μοι τῶν ἀδελφῶν ἀνασωσάτω,  περιεργασάσθω,   πολυπραγμονησάτω, ἵνα εἰς τὴν ἐπιοῦσαν
[4, 1]   οἱ λύκων ἁπάντων χαλεπώτεροι Ἰουδαῖοι  περιίστασθαι   ἡμῶν τὰ πρόβατα μέλλουσιν, ἀνάγκη
[4, 3]   σοφισμάτων καὶ κατασκευῆς καὶ μακρῶν  περιόδων   ὥστε ἀποδεῖξαι τοῦτο, ἀλλ´ ἀρκεῖ
[4, 5]   καὶ πάντων τῶν τοιούτων, ἐκ  περιουσίας   ἀπῄτει τότε πολιτεία· καὶ
[4, 1]   καὶ θώρακα ἀποσμήχουσι, καὶ ἀσπίδα  περισκοποῦσι,   καὶ χαλινοὺς παρασκευάζουσι, καὶ ἵππους
[4, 1]   ἡμεῖς ἐντεῦθεν ἤδη καθοπλιζόμεθα, καὶ  περιφράττομεν   τὰς ὑμετέρας ψυχὰς, ἐπεὶ καὶ
[4, 1]   τῆς ὥρας ἐκείνης, καὶ ὄχθας  περιφράττουσι,   καὶ χώματα ἐγείρουσι, καὶ τάφρους
[4, 3]   ἕνεκεν ἐνοχλεῖς τῇ Ἐκκλησίᾳ;  Πέρσης   οὐ τὰ Περσῶν φρονεῖ;
[4, 3]   Ἐκκλησίᾳ; Πέρσης οὐ τὰ  Περσῶν   φρονεῖ; βάρβαρος οὐ τὰ
[4, 1]   ἐνοχλῇ θηρίον, ὑπὸ δρῦν  πεύκην   ἑαυτοὺς ῥίψαντες τῷ καλάμῳ συρίζουσιν,
[4, 7]   καὶ ἄγνωστος. Ἕως ἂν  πιστὸς,   καὶ τῶν αὐτῶν σοι μετέχων
[4, 3]   δαίμονας θεραπεύοντες, τοσοῦτον περὶ τὴν  πλάνην   ἔχουσι συνειδὸς, ὡς μηδὲ ἑλέσθαι
[4, 3]   ὅσην ἔχουσιν ἐκεῖνοι περὶ τὴν  πλάνην   ταύτην συνείδησιν, τοσαύτην περὶ τὴν
[4, 3]   ὑπὲρ αὐτῶν ἀνῃρημένοις, οὓς καὶ  πλείονος   κατὰ τοῦτο κατακρίσεως τῶν Ἰουδαίων
[4, 1]   θαυμάσητε, εἰ μετὰ δέκα καὶ  πλείους   ἡμέρας, τῆς νηστείας ἐκείνης ἀπαντᾷν
[4, 7]   ἡμετέροις, μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ  πλέον.   Ἀνάγκη δὲ λοιπὸν παρακαλέσαι ὑμᾶς
[4, 7]   ἀλλ´ ἵνα καὶ τοῦτο πολλῷ  πλέον   κωλύσητε. Τί τρέχεις ἰδεῖν ἐν
[4, 7]   καθαρὸς διαμείνῃς καὶ ἀκέραιος, μὴ  πλεονάσῃς   δέ σου τὸ τάλαντον, μηδὲ
[4, 3]   Καὶ γὰρ καὶ λῃσταὶ τὰ  πλευρὰ   καταξαίνονται, καὶ τυμβωρύχοι καὶ γόητες·
[4, 7]   ἐπαναγαγόντες· κἂν ὑβρισθῆναι δέῃ, κἂν  πληγὰς   λαβεῖν, κἂν ὁτιοῦν ἕτερον ὑπομεῖναι,
[4, 6]   τούτων λαγνείαν ἐδίωκον. Τί μοι  πλῆθος   τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος.
[4, 6]   αἰτίαν ἣν εἶπον· Τί μοι  πλῆθος   τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος.
[4, 3]   ἀλλὰ παρανομία καὶ ἁμαρτία καὶ  πλημμέλεια·   ἀλλ´ ὅμως οὐκ ἤλλαξαν. Ὑμεῖς
[4, 6]   τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος.  Πλήρης   εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν· καὶ στέαρ
[4, 4]   πειθόμενοι, καὶ τὰ τοῦ νόμου  πληροῦντες·   τοῦτο γὰρ νόμος ἔλεγεν·
[4, 6]   πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα  πληρῶν;   Τίνος δὲ ἕνεκεν τὴν μὲν
[4, 5]   μηνὸς, εἶτα εἴκοσι καὶ μίαν  πληρώσας,   τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην παρῆλθεν, καὶ μετ´
[4, 2]   τις παραγενόμενος εἶπε πρὸς τὸν  πλησίον   αὐτοῦ· Ἐν λόγῳ Κυρίου πάταξον
[4, 1]   καὶ τὴν ἄλλην ἅπασαν τοῦ  πλοίου   κατασκευὴν εὐτρεπίζουσιν. Καὶ θερισταὶ δὲ
[4, 7]   τὸ κράτος σὺν τῷ ἁγίῳ  Πνεύματι,   εἰς τοὺς {σύμπαντας} αἰῶνας τῶν
[4, 4]   πρὸς αὐτούς· Ὑμεῖς ἀεὶ τῷ  Πνεύματι   τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε. Ἓν τοῦτο,
[4, 5]   μίαν οὐδενὸς ὅλως μετέλαβεν. Καὶ  πόθεν   δῆλον, φησὶν, ὅτι αἱ εἴκοσι
[4, 4]   μυριάκις λέγωσι τὸν καιρὸν τηρεῖν.  Πόθεν   οὖν τοῦτο ἔσται δῆλον; Ἀπ´
[4, 4]   καθάπερ οὖν καὶ νῦν ποιοῦσι.  Πόθεν   τοῦτο δῆλον; Ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ
[4, 4]   ἐχθρῶν ἑορτάζεις τῶν ἐκείνου; καὶ  ποίᾳ   γνώμῃ εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἀπαντᾷς
[4, 3]   καὶ γνῶτε, εἰ γέγονε τοιαῦτα.  Ποῖα   ταῦτα; Εἰ ἀλλάξονται ἔθνη θεοὺς
[4, 7]   δὲ οὐδὲ λόγον προΐεσαι; καὶ  ποίαν   ἕξεις συγγνώμην; ποίας ἀπολογίας τεύξῃ;
[4, 4]   μήτε νηστείαν τοιαύτην τινὰ νηστεύσαντες,  ποίαν   ἔχοιεν ἂν οὗτοι συγγνώμην; Καίτοι
[4, 7]   προΐεσαι; καὶ ποίαν ἕξεις συγγνώμην;  ποίας   ἀπολογίας τεύξῃ; πῶς ἐπὶ τοῦ
[4, 7]   δὲ αὐτοῖς οὐκ ἀφίεται τοῦτο  ποιεῖν.   Ἄκουσον γοῦν, καὶ διὰ τί
[4, 3]   γὰρ δὴ μὴ μέλλοιμεν τοῦτο  ποιεῖν,   ἀλλὰ γυμνὰ τὰ πράγματα καθ´
[4, 6]   κατέλυσε; Δυοῖν γὰρ θάτερον ἐχρῆν  ποιεῖν   αὐτὸν, βουλόμενον αὐτὰ μένειν,
[4, 4]   καὶ νηστεύειν, μηδὲ ἄλλο τοιοῦτον  ποιεῖν.   ~εʹ Ὅτι γὰρ οὐδὲν τούτων
[4, 1]   ναῦται καὶ γεωργοὶ καὶ θερισταὶ  ποιεῖν   εἰώθασι. Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι πρὸ
[4, 5]   ἐπιστάμενοι οὐκ ἐπιτρέποντα ταῦτα ἕξω  ποιεῖν,   ἔλεγον· Πῶς ᾄσομεν τὴν ᾠδὴν
[4, 4]   ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις αὐτὸ κελεύει  ποιεῖν·   καὶ τὴν πεντηκοστὴν ὁμοίως καὶ
[4, 7]   μᾶλλον ἐπὶ συναγωγῆς τοῦτο χρὴ  ποιεῖν·   μείζων γὰρ παρανομία ἐκείνης
[4, 4]   οὕτω πώς φησιν· Οὐ δυνήσεσθε  ποιεῖν   τὸ πάσχα ἐν οὐδεμιᾷ τῶν
[4, 4]   τοῦτο, φησὶν, ἐσπουδάκατε μόνον, ἐναντία  ποιεῖν   ὧν ἂν Θεὸς ἐπιτάξῃ·
[4, 7]   μὲν τῶν σωμάτων προνοοῦντας τοσαύτην  ποιεῖσθαι   τὴν ἐπιμέλειαν, ψυχῶν δὲ τοσούτων
[4, 4]   τηρῶν, παραβαίνων δὲ τὸν καιρὸν,  ποιείτω   μὲν ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ πάσχα,
[4, 4]   παραβαινέτω δὲ τὸν καιρόν· καὶ  ποιείτω   μὲν τὸν καιρὸν τηρῶν,
[4, 4]   κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα, μὴ  ποιείτω   τῆς πόλεως ἔξω, ἀλλ´ ἐν
[4, 6]   καὶ μόνην ἐκείνην τὴν πόλιν  ποιῆσαι   ἄβατον ἐν μόνῃ τὴν
[4, 5]   συντελεῖν ἐδύνατο, οὔτε καταλιμπανόμενα φαῦλον  ποιῆσαι   τὸν σπουδαῖον ἴσχυεν. μειῶσαί
[4, 6]   τὴν πόλιν αὐτὴν καθελὼν, καὶ  ποιήσας   αὐτὴν ἄβατον πᾶσιν. Εἰ γὰρ
[4, 6]   τινὰ σύνδεσμον λατρείας τὴν πόλιν  ποιήσας,   εἶτα ταύτην ἀνατρέψας. καὶ τὴν
[4, 4]   καιρὸν, καὶ ἐν τῷ τόπῳ  ποιήσας,   τὸν τόπον καταλιπὼν,
[4, 4]   ὑμῖν, ἐν ταῖς γενεαῖς ὑμῶν,  ποιήσει   τὸ πάσχα ἐν τῷ μηνὶ
[4, 4]   καιρὸν μὲν παραβὰς ἵνα εἴσω  ποιήσῃ   τῆς πόλεως, ἀποδοχῆς ἄξιος ὢν
[4, 7]   πολλὴν τῶν μελῶν τῶν ἡμετέρων  ποιήσησθε   πρόνοιαν, ἵνα μὴ λέγητε· Τί
[4, 7]   διὰ τί τὰς σάλπιγγας ἔλαβον·  Ποίησον   σεαυτῷ, φησὶ, σάλπιγγας ἐλατὰς ἀργυρᾶς.
[4, 7]   κἂν ὁτιοῦν ἕτερον ὑπομεῖναι, πάντα  ποιήσωμεν,   ὥστε αὐτοὺς ἀνακτήσασθαι. Καὶ γὰρ
[4, 1]   Χριστοῦ ποίμνην ἀναγκαῖον. Ἐπεὶ καὶ  ποιμένες,   ἕως μὲν ἂν μηδὲν ἐνοχλῇ
[4, 1]   πάλιν ἀσφαλίσασθαι τὴν τοῦ Χριστοῦ  ποίμνην   ἀναγκαῖον. Ἐπεὶ καὶ ποιμένες, ἕως
[4, 1]   ἑαυτοὺς καθοπλίζουσι, καὶ πρὸ τῆς  ποίμνης   στάντες, καὶ μέγα καὶ διωλύγιον
[4, 1]   τοῦ καιροῦ τὰς τῶν πραγμάτων  ποιουμένους   παρασκευὰς, ὥστε τοῦ καιροῦ τῶν
[4, 4]   Ὑποθώμεθα τοίνυν δύο τινὰς εἶναι  ποιοῦντας   τὸ πάσχα, καὶ μὲν
[4, 3]   παρὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ τοῦτο  ποιοῦντας,   τῶν μεθυόντων καὶ παραινούντων καὶ
[4, 4]   ἀπεναντίας τοῖς ἐκείνῳ δοκοῦσι πάντα  ποιοῦντες   ἀεί. Ὅτε γοῦν ἐβούλετο αὐτοὺς
[4, 5]   ἀνευλαβεῖς οἱ ταῦτα λέγοντες καὶ  ποιοῦντες,   ἴσως ἄν τις ῥᾳθυμίας ἐνόμισεν
[4, 4]   παρανομοῦσιν, ἐν τῷ τόπῳ μὴ  ποιοῦντες,   κἂν μυριάκις λέγωσι τὸν καιρὸν
[4, 4]   εἰπεῖν οἱ τῆς πόλεως ἔξω  ποιοῦντες;   Ὅταν γὰρ τὸ ἀναγκαιότερον παραβῶσιν,
[4, 5]   γῆς ἀλλοτρίας, αὐτοὶ τὰ ἐναντία  ποιοῦντες   πρὸς φιλονεικίαν καὶ ἔριν; Καὶ
[4, 1]   καὶ φαῦλα εἶναι τὰ αὐτὰ  ποιοῦσι.   ~βʹ Καὶ ἵνα μάθῃς ὅτι
[4, 4]   ἐπιτάξῃ· καθάπερ οὖν καὶ νῦν  ποιοῦσι.   Πόθεν τοῦτο δῆλον; Ἀπ´ αὐτοῦ
[4, 1]   κατὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ τοῦτο  ποιοῦσιν·   ὡς ἂν μὴ τοῦτο ᾖ,
[4, 2]   Ἀνδροφόνος εἶ, φησὶν, ἐπειδὴ τὸν  πολέμιον   ἀφῆκας. Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ
[4, 2]   ἐξῆλθεν ἐπὶ τὴν στρατείαν τοῦ  πολέμου,   καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ εἰσήγαγεν ἄνδρα
[4, 4]   τὸ πάσχα ἐν οὐδεμιᾷ τῶν  πόλεων   ὧν Κύριος Θεός σου
[4, 4]   παραβὰς ἵνα εἴσω ποιήσῃ τῆς  πόλεως,   ἀποδοχῆς ἄξιος ὢν φανῇ,
[4, 4]   τὸν καιρὸν, ἵνα μὴ τῆς  πόλεως   ἐκπέσῃ· ἀπ´ αὐτοῦ δεικνὺς, ὅτι
[4, 4]   πρῶτον μῆνα, μὴ ποιείτω τῆς  πόλεως   ἔξω, ἀλλ´ ἐν τῷ δευτέρῳ
[4, 4]   ἔχοιεν ἂν εἰπεῖν οἱ τῆς  πόλεως   ἔξω ποιοῦντες; Ὅταν γὰρ τὸ
[4, 6]   Θεὸς τῶν θυσιῶν ἀπήγαγε, τὴν  πόλιν   αὐτὴν καθελὼν, καὶ ποιήσας αὐτὴν
[4, 6]   χρόνον ἔθυσαν βραχὺν, καθεῖλε τὴν  πόλιν,   ἵν´ ὥσπερ ἰατρὸς διὰ
[4, 6]   τῆς κατασκαφῆς τῆς κατὰ τὴν  πόλιν   καὶ ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαγάγῃ τοῦ
[4, 6]   συναγαγὼν, αὐτὴν πάλιν ἐκείνην τὴν  πόλιν   κατέσκαψε; Καὶ τὸ δὴ θαυμαστὸν
[4, 6]   διασπεῖραι καὶ μόνην ἐκείνην τὴν  πόλιν   ποιῆσαι ἄβατον ἐν μόνῃ
[4, 6]   καθάπερ τινὰ σύνδεσμον λατρείας τὴν  πόλιν   ποιήσας, εἶτα ταύτην ἀνατρέψας. καὶ
[4, 6]   γίνεσθαι, τίνος οὖν ἕνεκεν τὴν  πόλιν   σου κατέλυσε; Δυοῖν γὰρ θάτερον
[4, 6]   τὸν δὲ καιρὸν εἰς μίαν  πόλιν   συναγαγὼν, αὐτὴν πάλιν ἐκείνην τὴν
[4, 6]   Θεὸς, φιάλη δὲ  πόλις,   δὲ νοσῶν δυσάρεστος
[4, 5]   ἐκ περιουσίας ἀπῄτει τότε  πολιτεία·   καὶ οὔτε τηρούμενα πρὸς (ἀρετήν
[4, 3]   οἰκῶν οὐ τὴν ἡμετέραν μέτεισι  πολιτείαν;   Ἂν ἁλῷ τις, εἰπέ μοι,
[4, 3]   πρὸς τὴν παράνομον ἐκείνην μεθιστάμενος  πολιτείαν   ἀξιοῖς σώζεσθαι; Μὴ γὰρ ὀλίγον
[4, 4]   προσδοκῶντες ἀπολήψεσθαι τὴν τοιαύτην αὐτῶν  πολιτείαν,   ὅμως ἔμενον τῷ νόμῳ πειθόμενοι,
[4, 4]   τινὰ ἔχοντες τὴν προτέραν ἀπολήψεσθαι  πολιτείαν   (ποῦ γὰρ ἔχουσιν ἀπὸ τῶν
[4, 6]   ἂν εἰς ταύτην εἰσήγαγε τὴν  πολιτείαν.   Πῶς οὖν ἄρτι, φησὶν, ἐπέτρεψε;
[4, 6]   ἀνατρέψας. καὶ τὴν λοιπὴν τῆς  πολιτείας   ἐκείνης οἰκοδομὴν κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ
[4, 5]   φιλοσοφίᾳ τῶν ἀγγέλων ἐπιδειξάμενοι ἐφαμίλλους  πολιτείας   ἐπὶ γῆς, οὐδὲν τούτων ἐπιτελοῦντες,
[4, 7]   ἀσχημονοῦντος τὴν ὑγίειαν. Καὶ ἰατροῦ  πολλάκις   ἐσθῆτα διέῤῥηξεν κάμνων· ἀλλ´
[4, 1]   καὶ διωλύγιον ὀλολύξαντες, τῇ φωνῇ  πολλάκις   πρὸ τῆς βολῆς τὸ θηρίον
[4, 3]   φέροντες εἰς μέσον σκοποῖμεν μόνον,  πολλὴ   σύγχυσις ἔσται, καὶ πολὺς
[4, 7]   παρακαλέσαι ὑμᾶς τοὺς παρόντας, ἵνα  πολλὴν   τῶν μελῶν τῶν ἡμετέρων ποιήσησθε
[4, 2]   προσεδρίας ἀπολαῦσαι ἐποίησε, καὶ μετὰ  πολλῆς   ἀπέπεμψε τῆς τιμῆς. Εἶτα προφήτης
[4, 7]   εἰς τὴν ἐπιοῦσαν σύναξιν μετὰ  πολλῆς   παῤῥησίας ἀπαντήσωμεν, δῶρα τῷ Θεῷ
[4, 1]   παρασκευάζουσι, καὶ ἵππους τρέφουσι μετὰ  πολλῆς   τῆς ἐπιμελείας, καὶ τὰ ἄλλα
[4, 7]   κάτεχε ἐπὶ τῆς οἰκίας μετὰ  πολλῆς   τῆς σφοδρότητος. Εἰ γὰρ εἰς
[4, 1]   ἐπιθέσθαι, αὐξομένῳ δὲ καὶ μετὰ  πολλῆς   φερομένῳ τῆς τῶν ὑδάτων ῥύμης,
[4, 1]   φθάνουσιν αὐτοῦ τὰς ἐπιβολὰς πρὸ  πολλοῦ   τοῦ χρόνου, πᾶσαν πανταχόθεν ἐπινοοῦντες
[4, 7]   εἰς θέατρον οὐκ ἐπιτρέπεις ἀπελθεῖν,  πολλῷ   μᾶλλον ἐπὶ συναγωγῆς τοῦτο χρὴ
[4, 7]   ἐγκαλοῦμεν ὅτι παρανομοῦσιν, οὕτω καὶ  πολλῷ   μᾶλλον ὑμῖν, ὅτι τοῖς παρανομοῦσι
[4, 7]   τοῖς ἡμετέροις, μᾶλλον δὲ καὶ  πολλῷ   πλέον. Ἀνάγκη δὲ λοιπὸν παρακαλέσαι
[4, 7]   κἀκεῖνο, ἀλλ´ ἵνα καὶ τοῦτο  πολλῷ   πλέον κωλύσητε. Τί τρέχεις ἰδεῖν
[4, 1]   Καὶ θερισταὶ δὲ ὁμοίως πρὸ  πολλῶν   τῶν ἡμερῶν καὶ δρεπάνην θήγουσι,
[4, 1]   δὴ καὶ ἡμεῖς μιμούμενοι, πρὸ  πολλῶν   τῶν ἡμέρων τὰς ὑμετέρας ἀσφαλιζόμεθα
[4, 3]   αὐτὴ, καὶ διὰ τοῦτο  πολὺ   τὸ μέσον τούτων κἀκείνων. Ὥσπερ
[4, 7]   μοι τῶν ἀδελφῶν ἀνασωσάτω, περιεργασάσθω,  πολυπραγμονησάτω,   ἵνα εἰς τὴν ἐπιοῦσαν σύναξιν
[4, 7]   τί δὲ ἐγὼ περιεργάζομαι καὶ  πολυπραγμονῶ;   Δεσπότης ἡμῶν δι´ ἡμᾶς
[4, 5]   καὶ εὑρεῖν ἔλεος. Καίτοι γε  πολὺς   ἦν ἐκεῖ τόπος, ἀλλ´ ἐπειδὴ
[4, 3]   πολλὴ σύγχυσις ἔσται, καὶ  πολὺς   θόρυβος. Καὶ γὰρ καὶ
[4, 6]   τὴν ἑορτὴν, ἣν ἐπετέλεσαν τοῖς  πονηροῖς   δαίμοσι, τότε τὰς θυσίας ἐπέτρεψε,
[4, 3]   καλεῖν τοὺς τὰ ἐκείνων φρονοῦντας.  Πορεύεσθε   εἰς τὰς συναγωγὰς, καὶ ἴδετε
[4, 4]   ἡμῶν μεθ´ ὑμῶν, δεῦτε καὶ  πορεύεσθε   ὀπίσω αὐτοῦ· εἰ δὲ
[4, 4]   αὐτοῦ· εἰ δὲ Βαὰλ,  πορεύεσθε   ὀπίσω αὐτοῦ. Τοῦτο καὶ ἐγὼ
[4, 4]   ὡσπεροῦν καὶ ἔστι, μένετε, καὶ  πορεύεσθε   ὀπίσω αὐτοῦ. Τῶν μυστηρίων κοινωνεῖς,
[4, 3]   Χριστὸν, ὃν σὺ προσκυνεῖς. Ὁρᾷς  πόσον   τὸ μέσον; Πῶς οὖν πρὸς
[4, 4]   ποτὲ μὲν τῷ Θεῷ προσέχοντας,  ποτὲ   δὲ τὰ εἴδωλα θεραπεύοντας, οὕτω
[4, 3]   οὐκ ἔστι. Διὰ τοῦτο τὸ  ποτὲ   ἔννομον παράνομόν ἐστι νῦν. ~δʹ
[4, 4]   καιροῦ καὶ τοῦ τόπου, τί  ποτέ   ἐστιν ἀναγκαιότερον, ὅταν ἀμφότερα μὴ
[4, 3]   ἐνήστευσαν, εἰ ταύτην τὴν ἡμέραν  ποτὲ   ἔφαγον. Καὶ αὕτη οὐκ ἔστι
[4, 3]   προσήκοντα ταῦτα γίνεται καιρόν. Ἦν  ποτε   καιρὸς, ὅτε ταῦτα φυλάττεσθαι ἔδει,
[4, 3]   μαρτύρων μεθ´ ἡμῶν ἑορτὴν ἐπετέλεσαν;  πότε   κατὰ τὴν τῶν Ἐπιφανίων ἡμέραν
[4, 3]   Πότε τὸ πάσχα ἐνήστευσαν ἐκεῖνοι;  πότε   μαρτύρων μεθ´ ἡμῶν ἑορτὴν ἐπετέλεσαν;
[4, 4]   ὁρῶν τοὺς Ἰουδαίους ἀσεβοῦντας, καὶ  ποτὲ   μὲν τῷ Θεῷ προσέχοντας, ποτὲ
[4, 7]   τιμωριῶν ὑπόθεσις. Ἐσάλπιζον οἱ Ἰουδαῖοί  ποτε,   ὅτε τὰς θυσίας εἶχον, νῦν
[4, 7]   τοῦ Θεοῦ γινόμενον, εἰ καὶ  ποτὲ   συγκεχωρημένον ἦν, ὕστερον παρανομία τίς
[4, 3]   καὶ πρὸς τὰ ἐκείνων ηὐτομολήσατε.  Πότε   τὸ πάσχα ἐνήστευσαν ἐκεῖνοι; πότε
[4, 2]   ἐστιν ἀληθὲς, ἄκουσον· βασιλέα τινά  ποτε   τῶν Σύρων λαβὼν Ἀχαὰβ,
[4, 4]   θεραπεύοντας, οὕτω πως φησίν· Ἕως  πότε   χωλανεῖτε ἐπ´ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις;
[4, 4]   ὅταν ἀμφότερα μὴ ἐξῇ σῶσαι,  (πότερον   τοῦ τόπου δεῖ καταφρονῆσαι, τὸν
[4, 4]   ἔχοντες τὴν προτέραν ἀπολήψεσθαι πολιτείαν  (ποῦ   γὰρ ἔχουσιν ἀπὸ τῶν προφητῶν
[4, 7]   Ποῦ τοίνυν ἐστὶν βωμός;  ποῦ   δὲ κιβωτός; ποῦ δὲ
[4, 7]   βωμός; ποῦ δὲ κιβωτός;  ποῦ   δὲ σκηνὴ καὶ τὰ
[4, 7]   καὶ τὰ ἅγια τὸν ἁγίων;  ποῦ   δὲ ἱερεύς; ποῦ δὲ
[4, 7]   ἁγίων; ποῦ δὲ ἱερεύς;  ποῦ   δὲ τὰ χερουβὶμ τῆς δόξης;
[4, 7]   ποῦ δὲ τὸ χρυσοῦν θυμιατήριον;  ποῦ   δὲ τὸ ἱλαστήριον; ποῦ (ἡ
[4, 7]   δὲ τὰ χερουβὶμ τῆς δόξης;  ποῦ   δὲ τὸ χρυσοῦν θυμιατήριον; ποῦ
[4, 7]   θυμιατήριον; ποῦ δὲ τὸ ἱλαστήριον;  ποῦ   (ἡ φιάλη; ποῦ τὰ σπονδεῖα;
[4, 4]   μηνὶ, καὶ τῶν Ἱεροσολύμων ἔξω  που   μακράν· δὲ τὸν τόπον
[4, 7]   τὸ ἱλαστήριον; ποῦ (ἡ φιάλη;  ποῦ   τὰ σπονδεῖα; ποῦ τὸ πῦρ
[4, 7]   (ἡ φιάλη; ποῦ τὰ σπονδεῖα;  ποῦ   τὸ πῦρ τὸ ἄνωθεν κατενεχθέν;
[4, 7]   ταῖς θυσίαις τῶν σωτηρίων ὑμῶν.  Ποῦ   τοίνυν ἐστὶν βωμός; ποῦ
[4, 6]   αὐτοὺς ἀπήγαγε τῆς περὶ τὸ  πρᾶγμα   μανίας. Ἔστω τοίνυν μὲν
[4, 3]   τοῦτο ποιεῖν, ἀλλὰ γυμνὰ τὰ  πράγματα   καθ´ ἑαυτὰ φέροντες εἰς μέσον
[4, 2]   πρόσωπον ἑαυτοῦ καὶ τὴν τοῦ  πράγματος   διήγησιν, ὥστε καὶ περιγενέσθαι λέγων,
[4, 6]   καὶ ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαγάγῃ τοῦ  πράγματος.   Εἰ γὰρ φανερῶς εἶπεν, ἀπόστητε,
[4, 5]   Ἵνα δὲ καὶ αὐτοῦ τοῦ  πράγματος   τὴν ἀπόδειξιν παρασχώμεθα, ἄκουσον τί
[4, 2]   περιεβάλετο, καὶ ὡς ἐπ´ ἀλλοτρίου  πράγματος   τὴν δίκην εἰσήγαγεν, ἵνα μετὰ
[4, 1]   Οὐ γὰρ φύσις τῶν  πραγμάτων,   ἀλλ´ αἱ τοῦ Θεοῦ ψῆφοι
[4, 1]   παρασκευὰς, ὥστε τοῦ καιροῦ τῶν  πραγμάτων   ἐπιστάντος εὔκολον αὐτοῖς γενέσθαι τὴν
[4, 1]   πρὸ τοῦ καιροῦ τὰς τῶν  πραγμάτων   ποιουμένους παρασκευὰς, ὥστε τοῦ καιροῦ
[4, 2]   ψῆφον, οὐ τῇ φύσει τῶν  πραγμάτων   προσέχοντες, ἀλλὰ τῷ τέλει καὶ
[4, 2]   πανταχοῦ πρὸ τῆς φύσεως τῶν  πραγμάτων   τοῦ Θεοῦ τὰς ψήφους ἐξέταζε·
[4, 1]   νηστεία παρανομωτέρα. Οὐ γὰρ τὸ  πραττόμενον   ὑπ´ αὐτῶν χρὴ σκοπεῖν μόνον,
[4, 3]   τόπον καὶ καιρόν. Μᾶλλον δὲ  πρὶν   πρὸς Ἰουδαίους ἀποτείνασθαι, τοῖς
[4, 1]   πάντα εὖ διατίθενται. Καὶ ναῦται,  πρὶν   τὸ σκάφος εἰς λιμένα
[4, 6]   καὶ τοὺς παλαιοὺς πάντας τοὺς  πρὸ   αὐτῶν λάμψαντας πρώτους ἂν εἰς
[4, 3]   μόνον τὰς βασάνους ἐξετάζομεν, ἀλλὰ  πρὸ   ἐκείνων τὴν διάνοιαν καὶ τὴν
[4, 1]   τοῦτο φθάνουσιν αὐτοῦ τὰς ἐπιβολὰς  πρὸ   πολλοῦ τοῦ χρόνου, πᾶσαν πανταχόθεν
[4, 1]   εὐτρεπίζουσιν. Καὶ θερισταὶ δὲ ὁμοίως  πρὸ   πολλῶν τῶν ἡμερῶν καὶ δρεπάνην
[4, 1]   Τούτους δὴ καὶ ἡμεῖς μιμούμενοι,  πρὸ   πολλῶν τῶν ἡμέρων τὰς ὑμετέρας
[4, 1]   διωλύγιον ὀλολύξαντες, τῇ φωνῇ πολλάκις  πρὸ   τῆς βολῆς τὸ θηρίον ἀπήλασαν.
[4, 1]   καὶ λίθοις ἑαυτοὺς καθοπλίζουσι, καὶ  πρὸ   τῆς ποίμνης στάντες, καὶ μέγα
[4, 2]   δὲ μὴ φεισάμενον εὐδοκιμοῦντα, πανταχοῦ  πρὸ   τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων τοῦ
[4, 1]   τῷ (καιρῷ τοῦ χειμῶνος, ἀλλὰ  πρὸ   τῆς ὥρας ἐκείνης, καὶ ὄχθας
[4, 1]   πάντας ἀνθρώπους ἴδοι τις ἂν  πρὸ   τοῦ καιροῦ τὰς τῶν πραγμάτων
[4, 1]   ποιεῖν εἰώθασι. Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι  πρὸ   τοῦ καιροῦ τῆς μάχης καὶ
[4, 1]   χαλεπώτεροι Ἰουδαῖοι περιίστασθαι ἡμῶν τὰ  πρόβατα   μέλλουσιν, ἀνάγκη πυκτεύειν καὶ μάχεσθαι,
[4, 1]   ἀφέντες ἐπ´ ἐξουσίας ἁπάσης τὰ  πρόβατα   νέμεσθαι· ἐπειδὰν δὲ λύκων καταδρομὴν
[4, 5]   νῦν νηστεύεις, εἰπέ μοι, τῶν  προγόνων   τῶν σῶν οὔτε θυσάντων, οὔτε
[4, 2]   καὶ μετὰ πάσης ὑπάκουε τῆς  προθυμίας.   Ἀλλ´ οὐκ ἠνέσχετο· διὰ τοῦτο
[4, 7]   ἀπέθανε, σὺ δὲ οὐδὲ λόγον  προΐεσαι;   καὶ ποίαν ἕξεις συγγνώμην; ποίας
[4, 5]   καὶ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων κεφάλαιον  προλαβόντες,   ἤδη διὰ τῶν ἔργων ἐπεδείξαντο;
[4, 7]   τῶν μελῶν τῶν ἡμετέρων ποιήσησθε  πρόνοιαν,   ἵνα μὴ λέγητε· Τί δέ
[4, 7]   ἄτοπον, τοὺς μὲν τῶν σωμάτων  προνοοῦντας   τοσαύτην ποιεῖσθαι τὴν ἐπιμέλειαν, ψυχῶν
[4, 5]   τότε πολιτεία· καὶ οὔτε τηρούμενα  πρὸς   (ἀρετήν τι μέγα συντελεῖν ἐδύνατο,
[4, 7]   μόνον τοσοῦτον εἰπόντες, ὅσον ἤρκει  πρὸς   ἀσφάλειαν τοῖς ἀδελφοῖς τοῖς ἡμετέροις,
[4, 2]   ἄνθρωπος πατάξαι αὐτόν. Καὶ εἶπε  πρὸς   αὐτόν· Ἀνθ´ ὧν οὐχ ὑπήκουσας
[4, 2]   γὰρ βασιλεὺς παρεπορεύετο, ἐβόησε  (πρὸς   αὐτὸν καὶ εἶπεν· δοῦλός
[4, 2]   αὐτὸς οὐκ ἦν. Καὶ εἶπε  πρὸς   αὐτὸν βασιλεὺς Ἰσραήλ· Ἰδοὺ
[4, 1]   καὶ τάφρους ἐλαύνουσι, καὶ παντὶ  πρὸς   αὐτὸν παρασκευάζονται τρόπῳ. Ἡσυχάζοντι μὲν
[4, 2]   τῶν προφητῶν οὗτος, καὶ εἶπε  πρὸς   αὐτόν· Τάδε λέγει Κύριος· Ὅτι
[4, 4]   γὰρ περὶ τοῦ πάσχα τούτου  πρὸς   αὐτοὺς διαλεγόμενος, οὕτω πώς φησιν·
[4, 4]   Τοῦτο καὶ ἐγὼ νῦν λέγω  πρὸς   αὐτούς· Εἰ τὸν Ἰουδαϊσμὸν νομίζετε
[4, 4]   Δότε μοι τὸ τοῦ Ἠλία  πρὸς   αὐτοὺς εἰπεῖν. Καὶ γὰρ ἐκεῖνος
[4, 3]   τρόπῳ; Ἄκουσον τί φησιν Ἱερεμίας  πρὸς   αὐτοὺς ἐκείνους· Ἀπέλθετε εἰς Κηδὰρ,
[4, 7]   τέως μάχη. Σήμερον γὰρ ἠκροβολισάμεθα  πρὸς   αὐτοὺς, μόνον τοσοῦτον εἰπόντες, ὅσον
[4, 4]   μέσῳ υἱῶν Ἰσραήλ; Καὶ εἶπε  πρὸς   αὐτοὺς Μωϋσῆς· Στῆτε αὐτοῦ, καὶ
[4, 3]   καὶ Γραφὴ τούτῳ κέχρηται  πρὸς   αὐτοὺς τῷ τρόπῳ; Ἄκουσον τί
[4, 4]   Διὰ τοῦτο Στέφανος ἔλεγε  πρὸς   αὐτούς· Ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι
[4, 7]   λέγε· Τί γὰρ ἔχω κοινὸν  πρὸς   ἐκεῖνον; ἀλλότριός ἐστι καὶ ἄγνωστος.
[4, 4]   λόγος ἡμῖν· ἐπειδὴ δὲ καὶ  πρὸς   ἐκείνους ἀποτείνασθαι βούλομαι, δότε μοι
[4, 6]   τῇ τῆς κακίας μιμήσει τὴν  πρὸς   ἐκείνους ἐπεσπάσαντο συγγένειαν. Οὕτω γοῦν
[4, 3]   πόσον τὸ μέσον; Πῶς οὖν  πρὸς   ἐκείνους τρέχεις τοὺς ἀνελόντας,
[4, 5]   ἦν, ἔμενον μὴ θύοντες. Καὶ  πρὸς   ἑτέρους δὲ πάλιν Θεὸς
[4, 3]   καιρόν. Μᾶλλον δὲ πρὶν  πρὸς   Ἰουδαίους ἀποτείνασθαι, τοῖς ἡμετέροις ἡδέως
[4, 6]   ἐν Γομόῤῥοις οἰκοῦντας διαλεγόμενος, ἀλλὰ  πρὸς   Ἰουδαίους. Καλεῖ δὲ αὐτοὺς οὕτως,
[4, 7]   ἅπασαν. ~ζʹ μὲν οὖν  πρὸς   Ἰουδαίους μενέτω τέως μάχη. Σήμερον
[4, 2]   καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ εἰσήγαγεν ἄνδρα  πρός   με, καὶ εἶπέ μοι· Φύλαξόν
[4, 4]   εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἀπαντᾷς λοιπόν;  Πρὸς   μὲν οὖν τοὺς τὰ ἡμέτερα
[4, 4]   περὶ ὑμῶν. Καὶ ἐλάλησε Κύριος  πρὸς   Μωϋσῆν, λέγων· Λάλησον τοῖς υἱοῖς
[4, 6]   Θεοῦ ὑμῶν, λαὸς Γομόῤῥας· οὐ  πρὸς   Σοδομίτας καὶ τοὺς ἐν Γομόῤῥοις
[4, 3]   προσκυνοῦντες, ἀφέντες τὴν πατρῴαν εὐσέβειαν,  πρὸς   τὰ ἀλλότρια ηὐτομολήσατε· καὶ οὐδὲ
[4, 6]   θυσιῶν, παρεσκευασμένους, εἰ μὴ λάβοιεν,  πρὸς   τὰ εἴδωλα αὐτομολῆσαι, μᾶλλον δὲ
[4, 4]   ὅτε ἤθελεν αὐτοὺς θυσίαν προσάγειν,  πρὸς   τὰ εἴδωλα ἔτρεχον· ὅτε οὐ
[4, 3]   ἐξ ἧς οὐκ ὠφεληθήσεσθε, καὶ  πρὸς   τὰ ἐκείνων ηὐτομολήσατε. Πότε τὸ
[4, 3]   μηδὲ ἑλέσθαι καταλιπεῖν ἐκεῖνα, καὶ  πρὸς   τὴν ἀλήθειαν αὐτομολῆσαι· ὑμεῖς δὲ
[4, 3]   Ἐπιφανίων ἡμέραν ἡμῖν ἐκοινώνησαν; Ἐκεῖνοι  πρὸς   τὴν ἀλήθειαν οὐ τρέχουσι, καὶ
[4, 3]   ἀλήθειαν οὐ τρέχουσι, καὶ ὑμεῖς  πρὸς   τὴν παρανομίαν τρέχετε· παρανομίαν δὲ
[4, 3]   πείσεται πάλιν; Πῶς οὖν σὺ  πρὸς   τὴν παράνομον ἐκείνην μεθιστάμενος πολιτείαν
[4, 6]   καὶ ἵππους θηλυμανεῖς, οὐκ ἐπειδὴ  πρὸς   τὴν φύσιν ἐκείνων μετέπεσαν, ἀλλ´
[4, 1]   ἅμαξαν, καὶ ὅσα ἂν ἄλλα  πρὸς   τὸν ἄμητον αὐτοῖς συντελῇ. Καὶ
[4, 2]   Εἶτα προφήτης τις παραγενόμενος εἶπε  πρὸς   τὸν πλησίον αὐτοῦ· Ἐν λόγῳ
[4, 5]   τούτων ἐποίησαν ἐκεῖνοι, ἄκουσον (τί  πρὸς   τοὺς ἐρωτῶντας ἔλεγον. Ἐπειδὴ γὰρ
[4, 3]   Δότε δὴ κἀμοὶ τοῦτο καὶ  πρὸς   τοὺς ἡμετέρους εἰπεῖν, εἴ γε
[4, 2]   Σύρων βασιλέως. Ἐπεὶ οὖν ἀεὶ  πρὸς   τοὺς προφήτας ἀπεχθῶς εἶχεν ἐκεῖνος,
[4, 6]   οὐδέποτε ἀνεφάνησαν ἀναφέροντες θυσίας· ἀλλὰ  πρὸς   τούτους λόγος ἀποτείνεται καλῶν
[4, 5]   ἀλλοτρίας, αὐτοὶ τὰ ἐναντία ποιοῦντες  πρὸς   φιλονεικίαν καὶ ἔριν; Καὶ γὰρ
[4, 4]   νηστεύοντες· ὅτε ἤθελεν αὐτοὺς θυσίαν  προσάγειν,   πρὸς τὰ εἴδωλα ἔτρεχον· ὅτε
[4, 4]   οὗτοι συγγνώμην; Καίτοι γε ἐκεῖνοι  προσδοκῶντες   ἀπολήψεσθαι τὴν τοιαύτην αὐτῶν πολιτείαν,
[4, 4]   ἀνέχονται ἡσυχάζειν. Καίτοι εἰ καὶ  προσεδόκων   ἀπολήψεσθαι, καὶ οὕτω μιμεῖσθαι ἔδει
[4, 2]   Θεῷ δοκοῦν αὐτὸν ἔσωσε, καὶ  προσεδρίας   ἀπολαῦσαι ἐποίησε, καὶ μετὰ πολλῆς
[4, 4]   ἀποτείνασθαι βούλομαι, δότε μοι μακροτέραν  προσενεγκεῖν   τὴν διδασκαλίαν καὶ δεῖξαι πῶς
[4, 4]   ἐπὶ ψυχῇ ἀνθρώπου· μὴ ὑστερήσωμεν  προσενεγκεῖν   τὸ δῶρον Κυρίου κατὰ καιρὸν
[4, 6]   κάμνοντος πεισθέντος, λάθρα τοῖς ἐπιδιδοῦσι  προσέταξε   συντρίψαι τὴν φιάλην αὐτὴν, ἵνα
[4, 5]   ὅρασιν. Ἐνταῦθά μοι μετὰ ἀκριβείας  προσέχετε·   ἀπὸ γὰρ τούτων δῆλον, ὅτι
[4, 6]   Ἀκούσατε λόγον Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων·  προσέχετε   νόμον Θεοῦ ὑμῶν, λαὸς Γομόῤῥας·
[4, 4]   καὶ ποτὲ μὲν τῷ Θεῷ  προσέχοντας,   ποτὲ δὲ τὰ εἴδωλα θεραπεύοντας,
[4, 2]   οὐ τῇ φύσει τῶν πραγμάτων  προσέχοντες,   ἀλλὰ τῷ τέλει καὶ ταῖς
[4, 3]   δὲ λέγω, ἐπειδὴ παρὰ τὸν  προσήκοντα   ταῦτα γίνεται καιρόν. Ἦν ποτε
[4, 4]   γὰρ ἐποίησαν ἔξω τὸ πάσχα,  προσῆλθον,   φησὶ, τινὲς τῷ Μωϋσῇ, λέγοντες·
[4, 4]   κελεύσας αὐτὴν ἐπιτελεῖν, καὶ πάλιν  προσθεὶς,   ὅτι Ἐν τῷ τόπῳ
[4, 3]   ἐκείνους τρέχεις τοὺς ἀνελόντας,  προσκυνεῖν   λέγων τὸν ἐσταυρωμένον; Μὴ γὰρ
[4, 3]   ἐκεῖνοι τὸν Χριστὸν, ὃν σὺ  προσκυνεῖς.   Ὁρᾷς πόσον τὸ μέσον; Πῶς
[4, 4]   κοινωνεῖς, εἰπέ μοι, τὸν Χριστὸν  προσκυνεῖς   ὡς Χριστιανὸς, παρ´ ἐκείνου τὰ
[4, 3]   ὑμεῖς δὲ τὸν ἀληθῆ Θεὸν  προσκυνοῦντες,   ἀφέντες τὴν πατρῴαν εὐσέβειαν, πρὸς
[4, 3]   τοιοῦτόν ἐστίν· Ἐκεῖνοι, φησὶν, εἴδωλα  προσκυνοῦντες,   καὶ δαίμονας θεραπεύοντες, τοσοῦτον περὶ
[4, 4]   καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ καταπατοῦσι  προστάγματα,   ἀπεναντίας τοῖς ἐκείνῳ δοκοῦσι πάντα
[4, 7]   ἐκείνων καὶ δακρύειν, ὅτι τῷ  προστάγματι   τοῦ Θεοῦ μάχονται, ὅτι τὸν
[4, 2]   ἐκολάζετο, ἵνα μάθῃς ὅτι Θεοῦ  προστάττοντος   οὐ δεῖ περιεργάζεσθαι τὴν φύσιν
[4, 2]   τὴν διόρθωσιν, κρύπτει καὶ τὸ  πρόσωπον   ἑαυτοῦ καὶ τὴν τοῦ πράγματος
[4, 2]   συνέτριψεν αὐτὸν, καὶ κατεδήσατο τὸ  πρόσωπον   ἑαυτοῦ. Τί τούτου γένοιτ´ ἂν
[4, 4]   μηδὲ ἐλπίδα τινὰ ἔχοντες τὴν  προτέραν   ἀπολήψεσθαι πολιτείαν (ποῦ γὰρ ἔχουσιν
[4, 2]   τὸν προφήτην αἰδεσθεὶς φείσηται  πρότερος,   οὐχ ἁπλῶς εἶπεν αὐτῷ· Πάταξόν
[4, 2]   Ἐπεὶ οὖν ἀεὶ πρὸς τοὺς  προφήτας   ἀπεχθῶς εἶχεν ἐκεῖνος, ἀσεβὴς ὢν,
[4, 2]   μόνον. Ἵνα γὰρ μὴ τὸν  προφήτην   αἰδεσθεὶς φείσηται πρότερος, οὐχ
[4, 2]   ἂν παραδοξότερον; τυπτήσας τὸν  προφήτην   ἐσώθη, καὶ φεισάμενος ἐκολάζετο,
[4, 6]   ἠβούλετο· καὶ τούτου αὐτὸν τὸν  προφήτην   παράγω μάρτυρα, λέγοντα οὕτως· Ἀκούσατε
[4, 2]   ἴδῃς τὸν μὲν τυπτήσαντα τὸν  προφήτην   σωζόμενον, τὸν δὲ μὴ τυπτήσαντα
[4, 2]   περιελὼν τὸν τελαμῶνα, φησὶν  προφήτης·   Ὅτι ἐξαπέστειλας σὺ ἄνδρα ὀλέθριον
[4, 5]   τῷ καιρῷ τούτῳ ἄρχων καὶ  προφήτης,   οὐδὲ τόπος τοῦ καρπῶσαι ἐνώπιόν
[4, 2]   πολλῆς ἀπέπεμψε τῆς τιμῆς. Εἶτα  προφήτης   τις παραγενόμενος εἶπε πρὸς τὸν
[4, 2]   Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ  προφήτης   τὸν τελαμῶνα περιεβάλετο, καὶ ὡς
[4, 4]   (ποῦ γὰρ ἔχουσιν ἀπὸ τῶν  προφητῶν   δεῖξαι τοῦτο; οὐδὲ οὕτως ἀνέχονται
[4, 4]   μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν  προφητῶν.   Ὅταν γὰρ φαίνωνται ἐκεῖνοι, μήτε
[4, 2]   ὅτι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν  προφητῶν   οὗτος, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·
[4, 5]   ἑορτάσαντες, εἰς τὴν εἰκάδα καὶ  πρώτην   ἀπαντῶσιν. Ἀλλ´ ὅμως καὶ παρελθόντος
[4, 4]   φησὶν, ἐν ἀποδημίᾳ κατὰ τὸν  πρῶτον   μῆνα, μὴ ποιείτω τῆς πόλεως
[4, 5]   τετάρτῃ καὶ εἰκάδι ἡμέρᾳ τοῦ  πρώτου   μηνὸς, εἶδον τὴν ὅρασιν. Ἐνταῦθά
[4, 5]   ἀπὸ τῆς τρίτης ἡμέρας τοῦ  πρώτου   μηνὸς, εἶτα εἴκοσι καὶ μίαν
[4, 5]   γὰρ ἀπὸ τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ  πρώτου   μηνὸς, εἶτα ἡμέρας ἑπτὰ ἑορτάσαντες,
[4, 5]   ὅτι τετάρτῃ καὶ εἰκάδι τοῦ  πρώτου