HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Jean Chrysostome, Discours contre les juifs (IV)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  95 formes différentes pour 260 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

>
Livre, Chap.
[4, 2]   καὶ φεισάμενος ἐκολάζετο, ἵνα  μάθῃς   ὅτι Θεοῦ προστάττοντος οὐ δεῖ
[4, 2]   αὐτὰ ποιοῦσι. ~βʹ Καὶ ἵνα  μάθῃς   ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, ἄκουσον·
[4, 6]   τὰς θυσίας ἐπέτρεψε, μονονουχὶ λέγων·  Μαίνεσθε   καὶ βούλεσθε θύειν· οὐκοῦν κἂν
[4, 6]   Θεὸς ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν  μαινομένους,   ἀγχομένους, ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν, παρεσκευασμένους, εἰ
[4, 4]   ψυχῇ ἀνθρώπου, ἐν ὁδῷ  μακρᾷ,   ἐν ὑμῖν, ἐν ταῖς
[4, 4]   καὶ τῶν Ἱεροσολύμων ἔξω που  μακράν·   δὲ τὸν τόπον τηρῶν,
[4, 4]   ἐκείνους ἀποτείνασθαι βούλομαι, δότε μοι  μακροτέραν   προσενεγκεῖν τὴν διδασκαλίαν καὶ δεῖξαι
[4, 3]   χρεία σοφισμάτων καὶ κατασκευῆς καὶ  μακρῶν   περιόδων ὥστε ἀποδεῖξαι τοῦτο, ἀλλ´
[4, 5]   γὰρ οὔτε τὸ πάσχα ἐπετέλουν,  μάλιστα   μὲν καὶ ἐκ τούτων δῆλον.
[4, 3]   μεθυόντων καὶ παραινούντων καὶ κωμαζόντων  μᾶλλον   ἀποστρέφου καὶ μίσει. Ἐπὶ δὲ
[4, 7]   ἀσφάλειαν τοῖς ἀδελφοῖς τοῖς ἡμετέροις,  μᾶλλον   δὲ καὶ πολλῷ πλέον. Ἀνάγκη
[4, 6]   λάβοιεν, πρὸς τὰ εἴδωλα αὐτομολῆσαι,  μᾶλλον   δὲ οὐ παρεσκευασμένους μόνον, ἀλλὰ
[4, 3]   ἀλλὰ καὶ τόπον καὶ καιρόν.  Μᾶλλον   δὲ πρὶν πρὸς Ἰουδαίους
[4, 7]   θέατρον οὐκ ἐπιτρέπεις ἀπελθεῖν, πολλῷ  μᾶλλον   ἐπὶ συναγωγῆς τοῦτο χρὴ ποιεῖν·
[4, 7]   κατέχεις μόνον; Ὁρᾷς ὅτι παίζουσι  μᾶλλον,   λατρεύουσιν; Ἀλλ´ ὥσπερ ἐκείνοις
[4, 7]   ὅτι παρανομοῦσιν, οὕτω καὶ πολλῷ  μᾶλλον   ὑμῖν, ὅτι τοῖς παρανομοῦσι συνέρχεσθε,
[4, 6]   ῥᾳδίως τῆς κατὰ τὴν θυσίαν  μανίας   ἀποστῆναι· νυνὶ δὲ διὰ τῆς
[4, 6]   ἀπήγαγε τῆς περὶ τὸ πρᾶγμα  μανίας.   Ἔστω τοίνυν μὲν ἰατρὸς
[4, 6]   τούτου αὐτὸν τὸν προφήτην παράγω  μάρτυρα,   λέγοντα οὕτως· Ἀκούσατε λόγον Κυρίου,
[4, 3]   διὰ τοῦτο δὲ καὶ τοὺς  μάρτυρας   φιλοῦμεν, οὐκ ἐπειδὴ βασανίζονται, ἀλλ´
[4, 3]   τυμβωρύχοι καὶ γόητες· ἀλλὰ καὶ  μάρτυρες   τὸ αὐτὸ πάσχουσι, καὶ τὰ
[4, 3]   τὸ πάσχα ἐνήστευσαν ἐκεῖνοι; πότε  μαρτύρων   μεθ´ ἡμῶν ἑορτὴν ἐπετέλεσαν; πότε
[4, 1]   πρόβατα μέλλουσιν, ἀνάγκη πυκτεύειν καὶ  μάχεσθαι,   ὅπως μηδὲν ἡμῖν θηριάλωτον γένηται.
[4, 6]   ἀναφέρεσθαι ἐχρῆν. Τί οὖν; ἑαυτῷ  μάχεται,   φησὶ, θῦσαι μὲν ἐν ἑνὶ
[4, 7]   οὖν πρὸς Ἰουδαίους μενέτω τέως  μάχη.   Σήμερον γὰρ ἠκροβολισάμεθα πρὸς αὐτοὺς,
[4, 1]   ἐκεῖνοι πρὸ τοῦ καιροῦ τῆς  μάχης   καὶ θώρακα ἀποσμήχουσι, καὶ ἀσπίδα
[4, 7]   ὅτι τῷ προστάγματι τοῦ Θεοῦ  μάχονται,   ὅτι τὸν διάβολον ἔχουσι μεθ´
[4, 2]   οὐχ ἁπλῶς εἶπεν αὐτῷ· Πάταξόν  με,   ἀλλ´, Ἐν λόγῳ Κυρίου· τουτέστιν,
[4, 2]   ἰδοὺ ἀνὴρ εἰσήγαγεν ἄνδρα πρός  με,   καὶ εἶπέ μοι· Φύλαξόν μοι
[4, 2]   ἄλλον, καὶ εἶπε· Πάταξον δή  με.   Καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν ἄνθρωπος,
[4, 2]   Ἐν λόγῳ Κυρίου πάταξον δή  με.   Καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἄνθρωπος
[4, 7]   τὰ αὐτὰ ἐκείνῳ πείσῃ. Τί  μέγα   αἰτῶ παρ´ ὑμῶν, ἀγαπητοί; Ἕκαστος
[4, 1]   πρὸ τῆς ποίμνης στάντες, καὶ  μέγα   καὶ διωλύγιον ὀλολύξαντες, τῇ φωνῇ
[4, 5]   οὔτε τηρούμενα πρὸς (ἀρετήν τι  μέγα   συντελεῖν ἐδύνατο, οὔτε καταλιμπανόμενα φαῦλον
[4, 0]   ΔΕ ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ ΕΝ Τῌ  ΜΕΓΑΛῌ   ΕΚΚΛΗΣΙᾼ Λόγος τέταρτος. ~(αʹ Πάλιν
[4, 7]   Θεὸς ἔσται σου φίλος, καὶ  μεγάλοις   σε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην
[4, 5]   τῶν τριῶν παίδων, οἳ τὸ  μέγιστον   ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις παράγγελμα, καὶ
[4, 5]   ἕτερον δὲ ἀπὸ τούτου συνωμολόγηται  μέγιστον·   ὅτι θυσιῶν παρατηρήσεις καὶ σαββάτων
[4, 7]   μάχονται, ὅτι τὸν διάβολον ἔχουσι  μεθ´   ἑαυτῶν χορεύοντα. Ὅπερ γὰρ ἔφθην
[4, 3]   νηστείαν αὐτῶν, εἰ (τὸ πάσχα  μεθ´   ἡμῶν ἐνήστευσαν, εἰ ταύτην τὴν
[4, 3]   πάσχα ἐνήστευσαν ἐκεῖνοι; πότε μαρτύρων  μεθ´   ἡμῶν ἑορτὴν ἐπετέλεσαν; πότε κατὰ
[4, 3]   διαλεξόμεθα μέλεσι, τοῖς δοκοῦσι μὲν  μεθ´   ἡμῶν τετάχθαι, θεραπεύουσι δὲ τὰ
[4, 3]   γνώμη δὲ καὶ αἰτία,  μεθ´   ἧς γίνεται, οὐχ αὐτὴ,
[4, 4]   ἔστι Κύριος Θεὸς ἡμῶν  μεθ´   ὑμῶν, δεῦτε καὶ πορεύεσθε ὀπίσω
[4, 1]   ὡς ἂν μὴ τοῦτο ᾖ,  μέθης   πάσης ἐστὶν νηστεία παρανομωτέρα.
[4, 3]   σὺ πρὸς τὴν παράνομον ἐκείνην  μεθιστάμενος   πολιτείαν ἀξιοῖς σώζεσθαι; Μὴ γὰρ
[4, 6]   ἀφῆκεν, ἀλλὰ διὰ τῆς σοφωτάτης  μεθόδου   πάλιν ἀπήγαγεν. Καὶ καθάπερ
[4, 3]   τοῦ Θεοῦ τοῦτο ποιοῦντας, τῶν  μεθυόντων   καὶ παραινούντων καὶ κωμαζόντων μᾶλλον
[4, 6]   κατὰ κρημνῶν ἑαυτὸν ἀφήσειν, τὸ  μεῖζον   βουλόμενος κωλῦσαι κακὸν, τὸ ἔλαττον
[4, 5]   ἤδη διὰ τῶν ἔργων ἐπεδείξαντο;  Μείζονα   γὰρ ταύτης, φησὶν, ἀγάπην οὐδεὶς
[4, 7]   ἐπὶ συναγωγῆς τοῦτο χρὴ ποιεῖν·  μείζων   γὰρ παρανομία ἐκείνης αὕτη·
[4, 5]   ποιῆσαι τὸν σπουδαῖον ἴσχυεν.  μειῶσαί   τι τῆς ἐν τῇ ψυχῇ
[4, 7]   μὴ λέγητε· Τί δέ μοι  μέλει;   τί δὲ ἐγὼ περιεργάζομαι καὶ
[4, 3]   ἀποτείνασθαι, τοῖς ἡμετέροις ἡδέως διαλεξόμεθα  μέλεσι,   τοῖς δοκοῦσι μὲν μεθ´ ἡμῶν
[4, 3]   ἐξετάζωμεν. Εἰ γὰρ δὴ μὴ  μέλλοιμεν   τοῦτο ποιεῖν, ἀλλὰ γυμνὰ τὰ
[4, 6]   τόπῳ θύειν, πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης  μέλλοντα   διασπείρειν ὑμᾶς, βουλόμενον ὑμᾶς
[4, 1]   ἡμέρας, τῆς νηστείας ἐκείνης ἀπαντᾷν  μελλούσης,   ἡμεῖς ἐντεῦθεν ἤδη καθοπλιζόμεθα, καὶ
[4, 1]   Ἰουδαῖοι περιίστασθαι ἡμῶν τὰ πρόβατα  μέλλουσιν,   ἀνάγκη πυκτεύειν καὶ μάχεσθαι, ὅπως
[4, 1]   καὶ πάντων ἀνθρώπων ἀθλιώτεροι νηστεύειν  μέλλουσιν   Ἰουδαῖοι, καὶ πάλιν ἀσφαλίσασθαι τὴν
[4, 7]   μηδὲν ἡγεῖσθαι πάσχειν δεινὸν, τῶν  μελῶν   ἡμῶν σηπομένων; Ἀλλ´ οὐχ
[4, 7]   τοὺς παρόντας, ἵνα πολλὴν τῶν  μελῶν   τῶν ἡμετέρων ποιήσησθε πρόνοιαν, ἵνα
[4, 1]   ἀναγκαῖον. Ἐπεὶ καὶ ποιμένες, ἕως  μὲν   ἂν μηδὲν ἐνοχλῇ θηρίον, ὑπὸ
[4, 7]   μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ δυνάμενοι  μὲν   ἀπαγαγεῖν τῆς ἀσεβείας, μὴ βουλόμενοι
[4, 1]   πρὸς αὐτὸν παρασκευάζονται τρόπῳ. Ἡσυχάζοντι  μὲν   γὰρ καὶ κατεσταλμένῳ ῥᾴδιον ἐπιθέσθαι,
[4, 1]   αἰτίαν τῶν γινομένων ἐπιζητεῖν. Τὸ  μὲν   γὰρ κατὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ
[4, 3]   τὸ αὐτὸ πάσχουσι, καὶ τὰ  μὲν   γινόμενα τὰ αὐτὰ, γνώμη
[4, 6]   οὖν; ἑαυτῷ μάχεται, φησὶ, θῦσαι  μὲν   ἐν ἑνὶ τόπῳ κελεύσας, αὐτὸν
[4, 4]   παραβαίνων δὲ τὸν καιρὸν, ποιείτω  μὲν   ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ πάσχα, μὴ
[4, 6]   πρᾶγμα μανίας. Ἔστω τοίνυν  μὲν   ἰατρὸς Θεὸς, φιάλη
[4, 3]   ἐνταῦθα τοῖς γινομένοις ἐπιψηφίζου· κἂν  μὲν   ἴδῃς διὰ τὸν Θεὸν νηστεύοντας,
[4, 5]   οὔτε τὸ πάσχα ἐπετέλουν, μάλιστα  μὲν   καὶ ἐκ τούτων δῆλον. Ὅπου
[4, 6]   πληρῶν; Τίνος δὲ ἕνεκεν τὴν  μὲν   λατρείαν εἰς θυσίας, τὰς δὲ
[4, 3]   ἡδέως διαλεξόμεθα μέλεσι, τοῖς δοκοῦσι  μὲν   μεθ´ ἡμῶν τετάχθαι, θεραπεύουσι δὲ
[4, 6]   δὴ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον,  μὲν   οἰκουμένη πᾶσα ἀνεῖται τοῖς Ἰουδαίοις,
[4, 7]   μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ κύριοι  μὲν   ὄντες κωλῦσαι, μὴ κωλύοντες δὲ,
[4, 7]   οἰκοδομὴν κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ  μὲν   οὖν πρὸς Ἰουδαίους μενέτω τέως
[4, 4]   τὴν ἐκκλησίαν ἀπαντᾷς λοιπόν; Πρὸς  μὲν   οὖν τοὺς τὰ ἡμέτερα λέγοντας
[4, 4]   ποιοῦντας τὸ πάσχα, καὶ  μὲν   παραβαινέτω τὸν τόπον, τὸν δὲ
[4, 4]   Ἂν γὰρ τὸν καιρὸν  μὲν   παραβὰς ἵνα εἴσω ποιήσῃ τῆς
[4, 5]   καὶ ἔριν; Καὶ γὰρ εἰ  μὲν   ῥᾴθυμοί τινες ἦσαν καὶ ἀνευλαβεῖς
[4, 2]   οἵαν ὑπέμεινε τιμωρίαν; Καὶ οὗτος  μὲν   σώσας κολάζεται, ἕτερος δὲ φονεύσας
[4, 1]   Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς ἐν  μὲν   ταῖς ἔμπροσθεν ἡμέραις, ὥσπερ ἐν
[4, 4]   τὸν καιρόν· καὶ ποιείτω  μὲν   τὸν καιρὸν τηρῶν, παραβαίνων δὲ
[4, 4]   καιρὸν τηρείτω· δὲ τηρείτω  μὲν   τὸν τόπον, παραβαινέτω δὲ τὸν
[4, 2]   εἰργάσατο. Ὅταν οὖν ἴδῃς τὸν  μὲν   τυπτήσαντα τὸν προφήτην σωζόμενον, τὸν
[4, 4]   τοὺς Ἰουδαίους ἀσεβοῦντας, καὶ ποτὲ  μὲν   τῷ Θεῷ προσέχοντας, ποτὲ δὲ
[4, 7]   Πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον, τοὺς  μὲν   τῶν σωμάτων προνοοῦντας τοσαύτην ποιεῖσθαι
[4, 2]   μὴ τυπτήσαντα ἀπολλύμενον, καὶ τὸν  μὲν   φεισάμενον κολαζόμενον, τὸν δὲ μὴ
[4, 4]   φανῇ, δὲ τὸν καιρὸν  μὲν   φυλάξας, καταλιπὼν δὲ τὸν τόπον,
[4, 6]   ἐχρῆν ποιεῖν αὐτὸν, βουλόμενον αὐτὰ  μένειν,   μὴ κελεῦσαι ἐν ἑνὶ
[4, 4]   ἐστιν ἀληθὴς, ὡσπεροῦν καὶ ἔστι,  μένετε,   καὶ πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ. Τῶν
[4, 7]   μὲν οὖν πρὸς Ἰουδαίους  μενέτω   τέως μάχη. Σήμερον γὰρ ἠκροβολισάμεθα
[4, 3]   Μὴ γὰρ ὀλίγον ἐστὶ τὸ  μέσον   ἡμῶν καὶ Ἰουδαίων; μὴ γὰρ
[4, 3]   σὺ προσκυνεῖς. Ὁρᾷς πόσον τὸ  μέσον;   Πῶς οὖν πρὸς ἐκείνους τρέχεις
[4, 3]   πράγματα καθ´ ἑαυτὰ φέροντες εἰς  μέσον   σκοποῖμεν μόνον, πολλὴ σύγχυσις
[4, 6]   τὴν καμάραν ἐκείνην εἰς ἕνα  μέσον   συνδήσας λίθον, ἂν ἐκεῖνον ἀφέλῃ,
[4, 3]   καὶ διὰ τοῦτο πολὺ τὸ  μέσον   τούτων κἀκείνων. Ὥσπερ οὖν ἐπ´
[4, 4]   Κυρίου κατὰ καιρὸν αὐτοῦ ἐν  μέσῳ   υἱῶν Ἰσραήλ; Καὶ εἶπε πρὸς
[4, 5]   πληρώσας, τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην παρῆλθεν, καὶ  μετ´   ἐκείνην ἑπτὰ καὶ τρεῖς ἡμέρας
[4, 5]   εἶδον τὴν ὅρασιν. Ἐνταῦθά μοι  μετὰ   ἀκριβείας προσέχετε· ἀπὸ γὰρ τούτων
[4, 6]   γένοιτ´ ἂν καταφανὲς τὸ λεγόμενον.  Μετὰ   γὰρ τὴν ἑορτὴν, ἣν ἐπετέλεσαν
[4, 2]   πράγματος τὴν δίκην εἰσήγαγεν, ἵνα  μετὰ   γνώμης ὀρθῆς τὴν ἀπόφασιν
[4, 2]   μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ, καὶ ἄνδρα  μετὰ   γυναικὸς ἀνελὼν, ἱερωσύνῃ τιμᾶται· οὕτως
[4, 1]   γένηται. Καὶ μὴ θαυμάσητε, εἰ  μετὰ   δέκα καὶ πλείους ἡμέρας, τῆς
[4, 4]   χρόνου καὶ τόπου παρατηρήσει συνέκλεισε,  μετὰ   ἑπτὰ ἑβδομάδας κελεύσας αὐτὴν ἐπιτελεῖν,
[4, 7]   τοῦ βήματος στήσῃ τοῦ Χριστοῦ  μετὰ   παῤῥησίας, εἰπέ μοι, τοσούτων ψυχῶν
[4, 2]   τοῦ κελεύοντος τὸ ἀξίωμα, καὶ  μετὰ   πάσης ὑπάκουε τῆς προθυμίας. Ἀλλ´
[4, 2]   καὶ προσεδρίας ἀπολαῦσαι ἐποίησε, καὶ  μετὰ   πολλῆς ἀπέπεμψε τῆς τιμῆς. Εἶτα
[4, 7]   ἵνα εἰς τὴν ἐπιοῦσαν σύναξιν  μετὰ   πολλῆς παῤῥησίας ἀπαντήσωμεν, δῶρα τῷ
[4, 1]   χαλινοὺς παρασκευάζουσι, καὶ ἵππους τρέφουσι  μετὰ   πολλῆς τῆς ἐπιμελείας, καὶ τὰ
[4, 7]   γυναῖκα, κάτεχε ἐπὶ τῆς οἰκίας  μετὰ   πολλῆς τῆς σφοδρότητος. Εἰ γὰρ
[4, 1]   ῥᾴδιον ἐπιθέσθαι, αὐξομένῳ δὲ καὶ  μετὰ   πολλῆς φερομένῳ τῆς τῶν ὑδάτων
[4, 2]   δίκην ἔδωκε τὴν ἐσχάτην, τοῖς  μετὰ   ταῦτα δι´ ὧν ἔπαθε παραινῶν,
[4, 4]   ἐκείνου τὰ ἀγαθὰ αἰτεῖς· καὶ  μετὰ   τῶν ἐχθρῶν ἑορτάζεις τῶν ἐκείνου;
[4, 1]   τὸν κάλαμον ῥίψαντες, τὴν σφενδόνην  μεταχειρίζονται,   καὶ τὴν σύριγγα ἀφέντες, ῥοπάλοις
[4, 3]   χώραν οἰκῶν οὐ τὴν ἡμετέραν  μέτεισι   πολιτείαν; Ἂν ἁλῷ τις, εἰπέ
[4, 5]   εἴκοσι καὶ μίαν οὐδενὸς ὅλως  μετέλαβεν.   Καὶ πόθεν δῆλον, φησὶν, ὅτι
[4, 6]   ἐπειδὴ πρὸς τὴν φύσιν ἐκείνων  μετέπεσαν,   ἀλλ´ ἐπειδὴ τὴν τῶν ζώων
[4, 3]   οἱ ὁπωσοῦν λόγου καὶ διανοίας  μετέχοντες   συνομολογήσαιεν ἂν ἡμῖν. Οὐ γὰρ
[4, 7]   πιστὸς, καὶ τῶν αὐτῶν σοι  μετέχων   μυστηρίων, καὶ εἰς τὴν αὐτὴν
[4, 6]   ὅμως καὶ τοῦτο ἐπιτρέψας οὐ  μέχρι   τέλους ἀφῆκεν, ἀλλὰ διὰ τῆς
[4, 7]   δυνάμενοι μὲν ἀπαγαγεῖν τῆς ἀσεβείας,  μὴ   βουλόμενοι δὲ δι´ ὄκνον
[4, 7]   τοῖς κυρίοις οὖσι κωλῦσαι, καὶ  μὴ   βουλομένοις. Μή μοι λέγε· Τί
[4, 3]   προσκυνεῖν λέγων τὸν ἐσταυρωμένον;  Μὴ   γὰρ ἐγὼ τοῦτον εἰσάγω τῶν
[4, 3]   ἀλλ´, Ἠλλάξασθε τὴν δόξαν ὑμῶν.  Μὴ   γὰρ ἐμὲ, φησὶν, ἠδικήσατε· μὴ
[4, 3]   Μὴ γὰρ ἐμὲ, φησὶν, ἠδικήσατε·  μὴ   γὰρ ἐμοὶ ἐγένετο βλάβη· ὑμεῖς
[4, 1]   καὶ παράνομον ταύτην φεύγειν νηστείαν.  Μὴ   γάρ μοι τοῦτο εἴπῃς. ὅτι
[4, 3]   ἐκείνην μεθιστάμενος πολιτείαν ἀξιοῖς σώζεσθαι;  Μὴ   γὰρ ὀλίγον ἐστὶ τὸ μέσον
[4, 3]   τὸ μέσον ἡμῶν καὶ Ἰουδαίων;  μὴ   γὰρ ὑπὲρ τῶν τυχόντων ἐστὶν
[4, 5]   δυνατὸς ἐξελέσθαι ἡμᾶς· καὶ ἐὰν  μὴ,   γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ, ὅτι
[4, 2]   τῆς ὄψεως ἀπελάσῃ, εἶτα ἀπελάσας  μὴ   δέξηται τὴν διόρθωσιν, κρύπτει καὶ
[4, 1]   τὸ δὲ παρὰ γνώμην καὶ  μὴ   δοκοῦν ἐκείνῳ, κἂν ἄριστον εἶναι
[4, 6]   ταῦτα ἐπέταξεν Θεὸς, εἰ  μὴ   ἐβούλετο γίνεσθαι; Καὶ εἰ ἐβούλετο
[4, 4]   ποτέ ἐστιν ἀναγκαιότερον, ὅταν ἀμφότερα  μὴ   ἐξῇ σῶσαι, (πότερον τοῦ τόπου
[4, 7]   ἰδίῳ δεσπότῃ· ἀλλ´ ὅμως ἐπειδὴ  μὴ   ἐπλεόνασεν αὐτὸ ἐκολάζετο. Καὶ σὺ
[4, 1]   μηδὲν ἡμῖν θηριάλωτον γένηται. Καὶ  μὴ   θαυμάσητε, εἰ μετὰ δέκα καὶ
[4, 5]   ναὸς οὐκ ἦν, ἔμενον  μὴ   θύοντες. Καὶ πρὸς ἑτέρους δὲ
[4, 2]   εἶχεν ἐκεῖνος, ἀσεβὴς ὢν, ἵνα  μὴ   ἰδὼν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὄψεως
[4, 6]   αὐτὸν, βουλόμενον αὐτὰ μένειν,  μὴ   κελεῦσαι ἐν ἑνὶ τόπῳ θύειν,
[4, 7]   οἱ κύριοι μὲν ὄντες κωλῦσαι,  μὴ   κωλύοντες δὲ, τὴν αὐτὴν ἐκείνοις
[4, 6]   ἐπιθυμοῦντα ψυχροποσίας, καὶ ἀπειλοῦντα, εἰ  μὴ   λάβοι, βρόχον ἀνάψειν, κατὰ
[4, 6]   ἀγχομένους, ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν, παρεσκευασμένους, εἰ  μὴ   λάβοιεν, πρὸς τὰ εἴδωλα αὐτομολῆσαι,
[4, 7]   τῶν ἡμετέρων ποιήσησθε πρόνοιαν, ἵνα  μὴ   λέγητε· Τί δέ μοι μέλει;
[4, 3]   ταύτην ἐξετάζωμεν. Εἰ γὰρ δὴ  μὴ   μέλλοιμεν τοῦτο ποιεῖν, ἀλλὰ γυμνὰ
[4, 7]   οὖσι κωλῦσαι, καὶ μὴ βουλομένοις.  Μή   μοι λέγε· Τί γὰρ ἔχω
[4, 5]   Θεὸς διὰ τοῦ Ζαχαρίου,  Μὴ   νηστείαν νενηστεύκατέ μοι ἔτη ἑβδομήκοντα;
[4, 4]   ἐπλατύνοντο· ὅτε δὲ βούλεται αὐτοὺς  μὴ   νηστεύειν, τότε φιλονεικοῦσι νηστεύοντες· ὅτε
[4, 6]   βουλόμενον ὑμᾶς ἐκεῖ θύειν μόνον,  μὴ   πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης διασπεῖραι καὶ
[4, 4]   δύναται. Ὥστε κἂν μυριάκις δοκῶσι  μὴ   παραβαίνειν τὸν καιρὸν, ἐσχάτην παρανομίαν
[4, 7]   κἂν τὴν ψυχὴν ἐπιδοῦναι δέῃ,  μὴ   παραιτήσῃ, μίμησαί σου τὸν Δεσπότην·
[4, 7]   ἂν καθαρὸς διαμείνῃς καὶ ἀκέραιος,  μὴ   πλεονάσῃς δέ σου τὸ τάλαντον,
[4, 4]   ἀποδημίᾳ κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα,  μὴ   ποιείτω τῆς πόλεως ἔξω, ἀλλ´
[4, 4]   οὗτοι παρανομοῦσιν, ἐν τῷ τόπῳ  μὴ   ποιοῦντες, κἂν μυριάκις λέγωσι τὸν
[4, 4]   καὶ παραβαινέτω τὸν καιρὸν, ἵνα  μὴ   τῆς πόλεως ἐκπέσῃ· ἀπ´ αὐτοῦ
[4, 2]   ἀλλὰ πείθεσθαι μόνον. Ἵνα γὰρ  μὴ   τὸν προφήτην αἰδεσθεὶς φείσηται
[4, 1]   Θεοῦ τοῦτο ποιοῦσιν· ὡς ἂν  μὴ   τοῦτο ᾖ, μέθης πάσης ἐστὶν
[4, 6]   αὐτὴν ἄβατον πᾶσιν. Εἰ γὰρ  μὴ   τοῦτο κατασκευάσαι ἐβούλετο, τίνος ἕνεκεν
[4, 2]   τὸν προφήτην σωζόμενον, τὸν δὲ  μὴ   τυπτήσαντα ἀπολλύμενον, καὶ τὸν μὲν
[4, 4]   μὲν ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ πάσχα,  μὴ   τῷ πρώτῳ δὲ μηνὶ, ἀλλὰ
[4, 4]   ἀκάθαρτοί ἐσμεν ἐπὶ ψυχῇ ἀνθρώπου·  μὴ   ὑστερήσωμεν προσενεγκεῖν τὸ δῶρον Κυρίου
[4, 2]   μὲν φεισάμενον κολαζόμενον, τὸν δὲ  μὴ   φεισάμενον εὐδοκιμοῦντα, πανταχοῦ πρὸ τῆς
[4, 5]   δοκούντων ἔδωκαν, εὔδηλον ὅτι τὸ  μὴ   φυλάξαι τὸν νόμον οὐ κατὰ
[4, 5]   τις ῥᾳθυμίας ἐνόμισεν εἶναι τὸ  μὴ   φυλάττειν· εἰ δὲ φιλόθεοι καὶ
[4, 4]   τοὺς ἁγίους ἐκείνους, καὶ νηστεύειν,  μηδὲ   ἄλλο τοιοῦτον ποιεῖν. ~εʹ Ὅτι
[4, 3]   τὴν πλάνην ἔχουσι συνειδὸς, ὡς  μηδὲ   ἑλέσθαι καταλιπεῖν ἐκεῖνα, καὶ πρὸς
[4, 4]   νόμος ἔλεγεν· οὗτοι δὲ  μηδὲ   ἐλπίδα τινὰ ἔχοντες τὴν προτέραν
[4, 7]   πλεονάσῃς δέ σου τὸ τάλαντον,  μηδὲ   ἕτερον ἀδελφὸν ἀπολλύμενον ἐπαναγάγῃς εἰς
[4, 1]   καὶ ποιμένες, ἕως μὲν ἂν  μηδὲν   ἐνοχλῇ θηρίον, ὑπὸ δρῦν
[4, 7]   δὲ τοσούτων ἀπολλυμένων, ῥᾳθυμεῖν, καὶ  μηδὲν   ἡγεῖσθαι πάσχειν δεινὸν, τῶν μελῶν
[4, 1]   ἀνάγκη πυκτεύειν καὶ μάχεσθαι, ὅπως  μηδὲν   ἡμῖν θηριάλωτον γένηται. Καὶ μὴ
[4, 2]   Κυρίου· τουτέστιν, Θεὸς ἐπέταξε,  μηδὲν   περαιτέρω ζήτει· βασιλεύς ἐστιν
[4, 4]   ἐν ἀποδημίᾳ κατὰ τὸν πρῶτον  μῆνα,   μὴ ποιείτω τῆς πόλεως ἔξω,
[4, 4]   πάσχα, μὴ τῷ πρώτῳ δὲ  μηνὶ,   ἀλλὰ τῷ δευτέρῳ· εἶτα ἴδωμεν
[4, 4]   ἔξω, ἀλλ´ ἐν τῷ δευτέρῳ  μηνὶ,   ἵνα φθάσῃ εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ
[4, 4]   Ἐπέταξε καὶ ἐν τῷ πρώτῳ  μηνὶ,   καὶ ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ πάσχα
[4, 4]   τὸν τόπον ἐν τῷ πρώτῳ  μηνὶ,   καὶ τῶν Ἱεροσολύμων ἔξω που
[4, 4]   ποιήσει τὸ πάσχα ἐν τῷ  μηνὶ   τῷ δευτέρῳ. δὲ λέγει,
[4, 5]   καὶ εἰκάδι ἡμέρᾳ τοῦ πρώτου  μηνὸς,   εἶδον τὴν ὅρασιν. Ἐνταῦθά μοι
[4, 5]   τῆς τρίτης ἡμέρας τοῦ πρώτου  μηνὸς,   εἶτα εἴκοσι καὶ μίαν πληρώσας,
[4, 5]   ἀπὸ τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ πρώτου  μηνὸς,   εἶτα ἡμέρας ἑπτὰ ἑορτάσαντες, εἰς
[4, 5]   τετάρτῃ καὶ εἰκάδι τοῦ πρώτου  μηνός.   Καίτοι γε τὸ πάσχα εἰς
[4, 4]   ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τοῦ πρώτου  μηνὸς,   οὕτω καὶ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις
[4, 4]   προφητῶν. Ὅταν γὰρ φαίνωνται ἐκεῖνοι,  μήτε   θύσαντες, μήτε ᾠδὴν ᾄσαντες ἐπὶ
[4, 4]   ᾠδὴν ᾄσαντες ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας,  μήτε   νηστείαν τοιαύτην τινὰ νηστεύσαντες, ποίαν
[4, 4]   γὰρ φαίνωνται ἐκεῖνοι, μήτε θύσαντες,  μήτε   ᾠδὴν ᾄσαντες ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας,
[4, 2]   Φινεὲς δύο φόνους ἐργασάμενος ἐν  μιᾷ   καιροῦ ῥοπῇ, καὶ ἄνδρα μετὰ
[4, 5]   ὅτι αἱ εἴκοσι ἡμέραι καὶ  μία   κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν ἀζύμων
[4, 5]   Καίτοι γε τὸ πάσχα εἰς  μίαν   καὶ εἰκάδα τελευτᾷ. Ἀρξάμενοι γὰρ
[4, 5]   οὗτος δὲ ἡμέρας εἴκοσι καὶ  μίαν   οὐδενὸς ὅλως μετέλαβεν. Καὶ πόθεν
[4, 5]   πρώτου μηνὸς, εἶτα εἴκοσι καὶ  μίαν   πληρώσας, τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην παρῆλθεν, καὶ
[4, 6]   καιρὸν, τὸν δὲ καιρὸν εἰς  μίαν   πόλιν συναγαγὼν, αὐτὴν πάλιν ἐκείνην
[4, 5]   οὖν οὐκ ἐναγεῖς οὗτοι καὶ  μιαροὶ,   τῶν ἁγίων ἐκείνων οὐδὲν τοιοῦτον
[4, 3]   τὸ αὐτὸ νομίσῃς εἶναι; Τί  μιγνύεις   τὰ ἄμικτα; ἐσταύρωσαν ἐκεῖνοι τὸν
[4, 4]   παραβῶσιν, οὐδὲ ἐν τῷ  μικροτέρῳ   παρατήρησις ὑπὲρ αὐτῶν ἀπολογήσασθαι δύναται.
[4, 4]   καὶ προσεδόκων ἀπολήψεσθαι, καὶ οὕτω  μιμεῖσθαι   ἔδει τοὺς ἁγίους ἐκείνους, καὶ
[4, 7]   ψυχὴν ἐπιδοῦναι δέῃ, μὴ παραιτήσῃ,  μίμησαί   σου τὸν Δεσπότην· κἂν οἰκέτην
[4, 6]   οὕτως, ἐπειδὴ τῇ τῆς κακίας  μιμήσει   τὴν πρὸς ἐκείνους ἐπεσπάσαντο συγγένειαν.
[4, 1]   ἐκπλήρωσιν. Τούτους δὴ καὶ ἡμεῖς  μιμούμενοι,   πρὸ πολλῶν τῶν ἡμέρων τὰς
[4, 3]   καὶ κωμαζόντων μᾶλλον ἀποστρέφου καὶ  μίσει.   Ἐπὶ δὲ τῆς νηστείας ταύτης
[4, 5]   λατρεύομεν. Ἀρκετὸν ἡμῖν ἐστιν  μισθὸς,   φησὶν, ὅτι διὰ τὸν Θεὸν
[4, 5]   θαυμαστοὶ, ἀλλ´ ὅτι οὐδὲ ἐπὶ  μισθῷ   τινι τοῦτο ἔπραττον. Διὰ τοῦτο
[4, 1]   εἴπῃς. ὅτι νηστεύουσιν, ἀλλ´ ἐκεῖνό  μοι   δεῖξον, εἰ κατὰ γνώμην τοῦ
[4, 7]   τοσούτων ψυχῶν ἀπώλειαν παρορῶν; Εἴθε  μοι   δυνατὸν ἦν τοὺς ἐκεῖ τρέχοντας
[4, 5]   τοῦ Ζαχαρίου, Μὴ νηστείαν νενηστεύκατέ  μοι   ἔτη ἑβδομήκοντα; τὰ τῆς αἰχμαλωσίας
[4, 7]   κωλῦσαι, καὶ μὴ βουλομένοις. Μή  μοι   λέγε· Τί γὰρ ἔχω κοινὸν
[4, 4]   πρὸς ἐκείνους ἀποτείνασθαι βούλομαι, δότε  μοι   μακροτέραν προσενεγκεῖν τὴν διδασκαλίαν καὶ
[4, 7]   ἵνα μὴ λέγητε· Τί δέ  μοι   μέλει; τί δὲ ἐγὼ περιεργάζομαι
[4, 5]   μηνὸς, εἶδον τὴν ὅρασιν. Ἐνταῦθά  μοι   μετὰ ἀκριβείας προσέχετε· ἀπὸ γὰρ
[4, 6]   ζώων τούτων λαγνείαν ἐδίωκον. Τί  μοι   πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει
[4, 6]   τὴν αἰτίαν ἣν εἶπον· Τί  μοι   πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει
[4, 7]   συναγωγῇ τῶν θεομάχων Ἰουδαίων, εἰπέ  μοι,   σαλπίζοντας ἀνθρώπους; δέον σε οἴκοι
[4, 6]   βούλομαι· οὐδὲ ἐὰν ἔρχησθε ὀφθῆναί  μοι.   Τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα πάντα
[4, 4]   παράνομόν ἐστι νῦν. ~δʹ Δότε  μοι   τὸ τοῦ Ἠλία πρὸς αὐτοὺς
[4, 4]   αὐτοῦ. Τῶν μυστηρίων κοινωνεῖς, εἰπέ  μοι,   τὸν Χριστὸν προσκυνεῖς ὡς Χριστιανὸς,
[4, 7]   τοῦ Χριστοῦ μετὰ παῤῥησίας, εἰπέ  μοι,   τοσούτων ψυχῶν ἀπώλειαν παρορῶν; Εἴθε
[4, 1]   ταύτην φεύγειν νηστείαν. Μὴ γάρ  μοι   τοῦτο εἴπῃς. ὅτι νηστεύουσιν, ἀλλ´
[4, 2]   με, καὶ εἶπέ μοι· Φύλαξόν  μοι   τοῦτον· καὶ ἔσται ἐὰν ἐκπηδῶν
[4, 7]   ὑμῶν, ἀγαπητοί; Ἕκαστος ὑμῶν ἕνα  μοι   τῶν ἀδελφῶν ἀνασωσάτω, περιεργασάσθω, πολυπραγμονησάτω,
[4, 3]   πολιτείαν; Ἂν ἁλῷ τις, εἰπέ  μοι,   τῶν παρ´ ἡμῖν οἰκούντων τὰ
[4, 5]   οὖν σὺ νῦν νηστεύεις, εἰπέ  μοι,   τῶν προγόνων τῶν σῶν οὔτε
[4, 2]   ἄνδρα πρός με, καὶ εἶπέ  μοι·   Φύλαξόν μοι τοῦτον· καὶ ἔσται
[4, 6]   Ἰουδαίοις, (ἔνθα οὐκ ἔξεστι θύειν,  μόνη   δὲ Ἱερουσαλὴμ ἄβατος γέγονεν,
[4, 6]   πόλιν ποιῆσαι ἄβατον ἐν  μόνῃ   τὴν θυσίαν ἀναφέρεσθαι ἐχρῆν. Τί
[4, 6]   οἴκοθεν κομίσας ἐκέλευσεν ἐν ταύτῃ  μόνῃ   τῆς ψυχροποσίας ἀπολαύειν, καὶ τοῦ
[4, 6]   πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης διασπεῖραι καὶ  μόνην   ἐκείνην τὴν πόλιν ποιῆσαι ἄβατον
[4, 4]   Καὶ τοῦτο οὐκ ἐντεῦθεν δῆλον  μόνον,   ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν προφητῶν.
[4, 6]   αὐτομολῆσαι, μᾶλλον δὲ οὐ παρεσκευασμένους  μόνον,   ἀλλὰ καὶ αὐτομολήσαντας ἤδη. ἐπέτρεψε
[4, 2]   Ὁρᾷς πῶς οὐχ Θεὸς  μόνον,   ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνθρωποι ταύτην
[4, 7]   δίκην· οὕτως οὐχ οἱ ἀσεβοῦντες  μόνον,   ἀλλὰ καὶ οἱ δυνάμενοι μὲν
[4, 7]   Ὥσπερ οὖν οὐχ οἱ κλέπτοντες  μόνον,   ἀλλὰ καὶ οἱ κύριοι μὲν
[4, 3]   οὐχ οἱ σοφοὶ καὶ συνετοὶ  μόνον,   ἀλλὰ καὶ οἱ ὁπωσοῦν λόγου
[4, 1]   πραττόμενον ὑπ´ αὐτῶν χρὴ σκοπεῖν  μόνον,   ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν τῶν
[4, 7]   συνέρχεσθε, καὶ οὐχὶ τοῖς συντρέχουσι  μόνον,   ἀλλὰ καὶ τοῖς κυρίοις οὖσι
[4, 3]   ταύτης (οὐκ αἰτίαν χρὴ ζητεῖν  μόνον,   ἀλλὰ καὶ τόπον καὶ καιρόν.
[4, 4]   ἑορτῶν τῶν Ἰουδαϊκῶν οὐ καιρὸν  μόνον,   ἀλλὰ καὶ τόπον παρατηρεῖν ἐκέλευσεν
[4, 2]   δοκοῦν ἐκείνῳ γινόμενον, ἐκεῖνο ἀποδέχου  μόνον.   ~γʹ Τούτῳ τῷ κανόνι χρώμενοι,
[4, 6]   γίνεσθαι, ἀλλ´ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις  μόνον.   Εἶτα ἐπειδὴ χρόνον ἔθυσαν βραχὺν,
[4, 4]   ἀντιπίπτετε. Ἓν τοῦτο, φησὶν, ἐσπουδάκατε  μόνον,   ἐναντία ποιεῖν ὧν ἂν
[4, 7]   δακνόμεθα ταῖς ὕβρεσιν, ἀλλ´ ἓν  μόνον   ἐπιθυμοῦμεν ἰδεῖν, τοῦ τὰ τοιαῦτα
[4, 5]   Θεοῦ. Καὶ οὐ διὰ τοῦτο  μόνον   θαυμαστοὶ, ἀλλ´ ὅτι οὐδὲ ἐπὶ
[4, 6]   Ἱερουσαλὴμ ἄβατος γέγονεν, ἔνθα  μόνον   θύειν ἐξῆν. Ἆρα οὐχὶ καὶ
[4, 2]   φύσιν τῶν γινομένων, ἀλλὰ πείθεσθαι  μόνον.   Ἵνα γὰρ μὴ τὸν προφήτην
[4, 6]   βουλόμενον ὑμᾶς ἐκεῖ θύειν  μόνον,   μὴ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης διασπεῖραι
[4, 7]   ἀφῆκας, καὶ τὰς σάλπιγγας κατέχεις  μόνον;   Ὁρᾷς ὅτι παίζουσι μᾶλλον,
[4, 2]   ἀνελὼν, ἱερωσύνῃ τιμᾶται· οὕτως οὐ  μόνον   οὐκ ἐμόλυνε τὴν χεῖρα τῷ
[4, 3]   ἑαυτὰ φέροντες εἰς μέσον σκοποῖμεν  μόνον,   πολλὴ σύγχυσις ἔσται, καὶ
[4, 3]   Ὥσπερ οὖν ἐπ´ ἐκείνων οὐ  μόνον   τὰς βασάνους ἐξετάζομεν, ἀλλὰ πρὸ
[4, 7]   Σήμερον γὰρ ἠκροβολισάμεθα πρὸς αὐτοὺς,  μόνον   τοσοῦτον εἰπόντες, ὅσον ἤρκει πρὸς
[4, 6]   δαίμοσι, τότε τὰς θυσίας ἐπέτρεψε,  μονονουχὶ   λέγων· Μαίνεσθε καὶ βούλεσθε θύειν·
[4, 5]   οὐκ εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα  μου,   καὶ ἄλειμμα οὐκ ἠλειψάμην ἐν
[4, 3]   λόγου καὶ ἐξετάσεως κολάζεται, κἂν  μυρία   ἀπολογεῖσθαι ἔχῃ; ἂν φανῇ τις
[4, 4]   αὐτῶν ἀπολογήσασθαι δύναται. Ὥστε κἂν  μυριάκις   δοκῶσι μὴ παραβαίνειν τὸν καιρὸν,
[4, 4]   τῷ τόπῳ μὴ ποιοῦντες, κἂν  μυριάκις   λέγωσι τὸν καιρὸν τηρεῖν. Πόθεν
[4, 7]   ὕστερον παρανομία τίς ἐστι, καὶ  μυρίων   τιμωριῶν ὑπόθεσις. Ἐσάλπιζον οἱ Ἰουδαῖοί
[4, 7]   καὶ τῶν αὐτῶν σοι μετέχων  μυστηρίων,   καὶ εἰς τὴν αὐτὴν Ἐκκλησίαν
[4, 4]   καὶ πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ. Τῶν  μυστηρίων   κοινωνεῖς, εἰπέ μοι, τὸν Χριστὸν
[4, 4]   ἔσται δῆλον; Ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ  Μωϋσέως.   Ἐπειδὴ γὰρ ἐποίησαν ἔξω τὸ
[4, 4]   πάσχα, προσῆλθον, φησὶ, τινὲς τῷ  Μωϋσῇ,   λέγοντες· Ἡμεῖς ἀκάθαρτοί ἐσμεν ἐπὶ
[4, 4]   ὑμῶν. Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς  Μωϋσῆν,   λέγων· Λάλησον τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ,
[4, 4]   Ἰσραήλ; Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς  Μωϋσῆς·   Στῆτε αὐτοῦ, καὶ ἀκούσομαι τί




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de l'Abbaye Saint-Benoît de Port-Valais

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 22/04/2009