HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Jean Chrysostome, Discours contre les juifs (IV)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  315 formes différentes pour 661 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

>
Livre, Chap.
[4, 5]   νηστεύειν, μηδὲ ἄλλο τοιοῦτον ποιεῖν.  ~εʹ   Ὅτι γὰρ οὐδὲν τούτων ἐποίησαν
[4, 4]   υἱοῖς Ἰσραὴλ, λέγων· Ἄνθρωπος ὃς  ἐὰν   γένηται ἀκάθαρτος ἐπὶ ψυχῇ ἀνθρώπου,
[4, 2]   Φύλαξόν μοι τοῦτον· καὶ ἔσται  ἐὰν   ἐκπηδῶν ἐκπηδήσῃ, ἔσται ψυχή
[4, 6]   καὶ τράγων οὐ βούλομαι· οὐδὲ  ἐὰν   ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι. Τίς γὰρ
[4, 5]   οὐρανῷ δυνατὸς ἐξελέσθαι ἡμᾶς· καὶ  ἐὰν   μὴ, γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ,
[4, 7]   ὅπως αὐτοῦ κερδάνῃς τὴν σωτηρίαν.  Ἐὰν   οὗτος ἐχθρός σου γένηται,
[4, 3]   ἀλλὰ γυμνὰ τὰ πράγματα καθ´  ἑαυτὰ   φέροντες εἰς μέσον σκοποῖμεν μόνον,
[4, 6]   βρόχον ἀνάψειν, κατὰ κρημνῶν  ἑαυτὸν   ἀφήσειν, τὸ μεῖζον βουλόμενος κωλῦσαι
[4, 2]   τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀπέκρυψε, καὶ ἄδηλον  ἑαυτὸν   κατέστησε. Τίνος οὖν ἕνεκεν τοῦτο
[4, 2]   διόρθωσιν, κρύπτει καὶ τὸ πρόσωπον  ἑαυτοῦ   καὶ τὴν τοῦ πράγματος διήγησιν,
[4, 2]   καὶ συνέτριψε, περιέδησε τὴν κεφαλὴν  ἑαυτοῦ   τελαμῶνι, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀπέκρυψε,
[4, 2]   αὐτὸν, καὶ κατεδήσατο τὸ πρόσωπον  ἑαυτοῦ.   Τί τούτου γένοιτ´ ἂν παραδοξότερον;
[4, 3]   γὰρ ἐμοὶ ἐγένετο βλάβη· ὑμεῖς  ἑαυτοὺς   ἠτιμώσατε· τὴν ἐμὴν οὐκ ἠλαττώσατε
[4, 1]   σύριγγα ἀφέντες, ῥοπάλοις καὶ λίθοις  ἑαυτοὺς   καθοπλίζουσι, καὶ πρὸ τῆς ποίμνης
[4, 1]   θηρίον, ὑπὸ δρῦν πεύκην  ἑαυτοὺς   ῥίψαντες τῷ καλάμῳ συρίζουσιν, ἀφέντες
[4, 6]   θυσίαν ἀναφέρεσθαι ἐχρῆν. Τί οὖν;  ἑαυτῷ   μάχεται, φησὶ, θῦσαι μὲν ἐν
[4, 6]   ἐκεῖνον; Οὐδαμῶς, ἀλλὰ καὶ σφόδρα  ἑαυτῷ   συμφωνεῖ· οὐδὲ γὰρ παρὰ τὴν
[4, 5]   εὐλαβεῖς, καὶ τὰς ψυχὰς τὰς  ἑαυτῶν   ὑπὲρ τῶν τῷ Θεῷ δοκούντων
[4, 7]   ὅτι τὸν διάβολον ἔχουσι μεθ´  ἑαυτῶν   χορεύοντα. Ὅπερ γὰρ ἔφθην εἰπὼν,
[4, 5]   ἤμην ἐγὼ Δανιὴλ πενθῶν, τρεῖς  ἑβδομάδας   ἄρτον ἐπιθυμιῶν οὐκ ἔφαγον, καὶ
[4, 4]   τόπου παρατηρήσει συνέκλεισε, μετὰ ἑπτὰ  ἑβδομάδας   κελεύσας αὐτὴν ἐπιτελεῖν, καὶ πάλιν
[4, 5]   ἄλειμμα οὐκ ἠλειψάμην ἐν ταῖς  ἑβδομάσιν   ἐκείναις. Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ
[4, 5]   Μὴ νηστείαν νενηστεύκατέ μοι ἔτη  ἑβδομήκοντα;   τὰ τῆς αἰχμαλωσίας λέγων. Πῶς
[4, 2]   Ἐπειδὴ γὰρ βασιλεὺς παρεπορεύετο,  ἐβόησε   (πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν·
[4, 4]   πάντα ποιοῦντες ἀεί. Ὅτε γοῦν  ἐβούλετο   αὐτοὺς νηστεύειν, λιπαίνοντες ἐπλατύνοντο· ὅτε
[4, 6]   ἐπέταξεν Θεὸς, εἰ μὴ  ἐβούλετο   γίνεσθαι; Καὶ εἰ ἐβούλετο γίνεσθαι,
[4, 6]   μὴ ἐβούλετο γίνεσθαι; Καὶ εἰ  ἐβούλετο   γίνεσθαι, τίνος οὖν ἕνεκεν τὴν
[4, 2]   περιγενέσθαι λέγων, καὶ ἐν οἷς  ἐβούλετο   ἐκεῖνον συνομολογοῦντα λαβεῖν. Ἐπειδὴ γὰρ
[4, 6]   Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο κατασκευάσαι  ἐβούλετο,   τίνος ἕνεκεν εἰς τόπον ἕνα
[4, 1]   καὶ ὄχθας περιφράττουσι, καὶ χώματα  ἐγείρουσι,   καὶ τάφρους ἐλαύνουσι, καὶ παντὶ
[4, 3]   φησὶν, ἠδικήσατε· μὴ γὰρ ἐμοὶ  ἐγένετο   βλάβη· ὑμεῖς ἑαυτοὺς ἠτιμώσατε· τὴν
[4, 5]   ἐν ταῖς ἑβδομάσιν ἐκείναις. Καὶ  ἐγένετο   ἐν τῇ τετάρτῃ καὶ εἰκάδι
[4, 2]   βασιλεὺς ἐξενέγκῃ· ὅπερ οὖν καὶ  ἐγένετο.   Ἐπειδὴ γὰρ κατεδίκασεν αὐτὸν, περιελὼν
[4, 2]   τάλαντον ἀργυρίου τίσῃ. Καὶ  ἐγένετο   ὡς δοῦλός σου περιεβλέπετο
[4, 7]   λατρεύουσιν; Ἀλλ´ ὥσπερ ἐκείνοις  ἐγκαλοῦμεν   ὅτι παρανομοῦσιν, οὕτω καὶ πολλῷ
[4, 4]   τῶν δύο τούτων ἐστὶν  ἐγκαλούμενος,   τίς δὲ εὐδοκιμῶν,
[4, 4]   φυλάξας, καταλιπὼν δὲ τὸν τόπον,  ἐγκλημάτων   καὶ κατηγορίας ὥσπερ ἀσεβήσας, εὔδηλον,
[4, 3]   γὰρ ἐγὼ τοῦτον εἰσάγω τῶν  ἐγκλημάτων   τὸν νόμον καὶ τὸ τῆς
[4, 5]   Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἤμην  ἐγὼ   Δανιὴλ πενθῶν, τρεῖς ἑβδομάδας ἄρτον
[4, 5]   πάσχα οὐκ ἐπετέλεσαν· καὶ πῶς,  ἐγὼ   λέγω. Ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν
[4, 4]   πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ. Τοῦτο καὶ  ἐγὼ   νῦν λέγω πρὸς αὐτούς· Εἰ
[4, 7]   δέ μοι μέλει; τί δὲ  ἐγὼ   περιεργάζομαι καὶ πολυπραγμονῶ; Δεσπότης
[4, 7]   ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται, καὶ οὐκ  ἐγὼ   πυροῦμαι; Τοῦτο καὶ σὺ δέξαι
[4, 3]   λέγων τὸν ἐσταυρωμένον; Μὴ γὰρ  ἐγὼ   τοῦτον εἰσάγω τῶν ἐγκλημάτων τὸν
[4, 7]   τρέχοντας εἰδέναι, καὶ οὐκ ἂν  ἐδεήθην   ὑμῶν, ἀλλὰ τὴν ταχίστην ἐποιήσαμεν
[4, 3]   ποτε καιρὸς, ὅτε ταῦτα φυλάττεσθαι  ἔδει,   ἀλλὰ νῦν οὐκ ἔστι. Διὰ
[4, 5]   ἦν, ἐπειδὴ πάσας οὕτως ἐπιτελεῖσθαι  ἔδει.   Ἵνα δὲ καὶ αὐτοῦ τοῦ
[4, 4]   προσεδόκων ἀπολήψεσθαι, καὶ οὕτω μιμεῖσθαι  ἔδει   τοὺς ἁγίους ἐκείνους, καὶ νηστεύειν,
[4, 6]   τὴν τῶν ζώων τούτων λαγνείαν  ἐδίωκον.   Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν
[4, 5]   πρὸς (ἀρετήν τι μέγα συντελεῖν  ἐδύνατο,   οὔτε καταλιμπανόμενα φαῦλον ποιῆσαι τὸν
[4, 5]   ὑπὲρ τῶν τῷ Θεῷ δοκούντων  ἔδωκαν,   εὔδηλον ὅτι τὸ μὴ φυλάξαι
[4, 2]   λαοῦ αὐτοῦ. Εἶδες φιλανθρωπίας οἵαν  ἔδωκε   δίκην; καὶ ἀντὶ τῆς ἀκαίρου
[4, 2]   οὐκ ἠνέσχετο· διὰ τοῦτο δίκην  ἔδωκε   τὴν ἐσχάτην, τοῖς μετὰ ταῦτα
[4, 5]   Ἐκεῖνοι δὲ τὴν ψυχὴν αὑτῶν  ἔθηκαν   ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ. Καὶ οὐ
[4, 3]   Εἰ γέγονε τοιαῦτα, εἰ ἀλλάξονται  ἔθνη   θεοὺς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ οὐκ
[4, 3]   τοιαῦτα. Ποῖα ταῦτα; Εἰ ἀλλάξονται  ἔθνη   θεοὺς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ οὐκ
[4, 6]   Ἱεροσολύμοις μόνον. Εἶτα ἐπειδὴ χρόνον  ἔθυσαν   βραχὺν, καθεῖλε τὴν πόλιν, ἵν´
[4, 3]   εἰ γέγονε τοιαῦτα. Ποῖα ταῦτα;  Εἰ   ἀλλάξονται ἔθνη θεοὺς αὐτῶν, καὶ
[4, 3]   τοῦτό φησιν· Εἰ γέγονε τοιαῦτα,  εἰ   ἀλλάξονται ἔθνη θεοὺς αὐτῶν, καὶ
[4, 3]   καὶ τὴν νηστείαν ταύτην ἐξετάζωμεν.  Εἰ   γὰρ δὴ μὴ μέλλοιμεν τοῦτο
[4, 7]   οἰκίας μετὰ πολλῆς τῆς σφοδρότητος.  Εἰ   γὰρ εἰς θέατρον οὐκ ἐπιτρέπεις
[4, 6]   καὶ ποιήσας αὐτὴν ἄβατον πᾶσιν.  Εἰ   γὰρ μὴ τοῦτο κατασκευάσαι ἐβούλετο,
[4, 6]   παρ´ ὑμῶν παρὰ τὴν ἀρχήν;  Εἰ   γὰρ ταῦτα ἐπεζήτει, καὶ τοὺς
[4, 6]   ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαγάγῃ τοῦ πράγματος.  Εἰ   γὰρ φανερῶς εἶπεν, ἀπόστητε, οὐκ
[4, 3]   ὑμεῖς ἐπεδείξασθε Διὰ τοῦτό φησιν·  Εἰ   γέγονε τοιαῦτα, εἰ ἀλλάξονται ἔθνη
[4, 3]   τὰς νήσους Χετιεὶμ, καὶ γνῶτε,  εἰ   γέγονε τοιαῦτα. Ποῖα ταῦτα; Εἰ
[4, 4]   δεῦτε καὶ πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ·  εἰ   δὲ Βαὰλ, πορεύεσθε ὀπίσω
[4, 4]   τίνος ἕνεκεν ἐνοχλεῖτε τῇ Ἐκκλησίᾳ;  εἰ   δὲ Χριστιανισμός ἐστιν ἀληθὴς,
[4, 5]   ἐνόμισεν εἶναι τὸ μὴ φυλάττειν·  εἰ   δὲ φιλόθεοι καὶ εὐλαβεῖς, καὶ
[4, 6]   εἰ μὴ ἐβούλετο γίνεσθαι; Καὶ  εἰ   ἐβούλετο γίνεσθαι, τίνος οὖν ἕνεκεν
[4, 4]   χωλανεῖτε ἐπ´ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις;  Εἰ   ἔστι Κύριος Θεὸς ἡμῶν
[4, 3]   εἰς τὰς συναγωγὰς, καὶ ἴδετε  εἰ   ἠλλάξαντο Ἰουδαῖοι τὴν νηστείαν αὐτῶν,
[4, 7]   παρὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ γινόμενον,  εἰ   καὶ ποτὲ συγκεχωρημένον ἦν, ὕστερον
[4, 4]   οὐδὲ οὕτως ἀνέχονται ἡσυχάζειν. Καίτοι  εἰ   καὶ προσεδόκων ἀπολήψεσθαι, καὶ οὕτω
[4, 1]   νηστεύουσιν, ἀλλ´ ἐκεῖνό μοι δεῖξον,  εἰ   κατὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ τοῦτο
[4, 5]   φιλονεικίαν καὶ ἔριν; Καὶ γὰρ  εἰ   μὲν ῥᾴθυμοί τινες ἦσαν καὶ
[4, 1]   θηριάλωτον γένηται. Καὶ μὴ θαυμάσητε,  εἰ   μετὰ δέκα καὶ πλείους ἡμέρας,
[4, 6]   φησὶ, ταῦτα ἐπέταξεν Θεὸς,  εἰ   μὴ ἐβούλετο γίνεσθαι; Καὶ εἰ
[4, 6]   ἀκαρτέρητον, ἐπιθυμοῦντα ψυχροποσίας, καὶ ἀπειλοῦντα,  εἰ   μὴ λάβοι, βρόχον ἀνάψειν,
[4, 6]   μαινομένους, ἀγχομένους, ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν, παρεσκευασμένους,  εἰ   μὴ λάβοιεν, πρὸς τὰ εἴδωλα
[4, 3]   (τὸ πάσχα μεθ´ ἡμῶν ἐνήστευσαν,  εἰ   ταύτην τὴν ἡμέραν ποτὲ ἔφαγον.
[4, 3]   ἠλλάξαντο Ἰουδαῖοι τὴν νηστείαν αὐτῶν,  εἰ   (τὸ πάσχα μεθ´ ἡμῶν ἐνήστευσαν,
[4, 4]   ἐγὼ νῦν λέγω πρὸς αὐτούς·  Εἰ   τὸν Ἰουδαϊσμὸν νομίζετε ἀλήθειαν εἶναι,
[4, 3]   καὶ πρὸς τοὺς ἡμετέρους εἰπεῖν,  εἴ   γε ἡμετέρους χρὴ καλεῖν τοὺς
[4, 3]   τὰ Ἰουδαίων ζηλοῖς; Ἀλλὰ Ἰουδαῖος  εἶ;   τίνος οὖν ἕνεκεν ἐνοχλεῖς τῇ
[4, 3]   τῶν τοῦτο νοσούντων ἐρήσομαι, Χριστιανὸς  εἶ;   τίνος οὖν ἕνεκεν τὰ Ἰουδαίων
[4, 2]   σὺ παρ´ ἐμοί· ἐφόνευσας. Ἀνδροφόνος  εἶ,   φησὶν, ἐπειδὴ τὸν πολέμιον ἀφῆκας.
[4, 6]   οὐδενὶ {ἑτέρῳ} τόπῳ τῆς οἰκουμένης  εἴασε   τοῦτο γίνεσθαι, ἀλλ´ ἐν τοῖς
[4, 6]   Θεὸς ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ  εἶδεν   μαινομένους, ἀγχομένους, ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν, παρεσκευασμένους,
[4, 7]   δυνατὸν ἦν τοὺς ἐκεῖ τρέχοντας  εἰδέναι,   καὶ οὐκ ἂν ἐδεήθην ὑμῶν,
[4, 2]   σου ἀντὶ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.  Εἶδες   φιλανθρωπίας οἵαν ἔδωκε δίκην; καὶ
[4, 5]   εἰκάδι ἡμέρᾳ τοῦ πρώτου μηνὸς,  εἶδον   τὴν ὅρασιν. Ἐνταῦθά μοι μετὰ
[4, 3]   νόμον καὶ τὸ τῆς κατηγορίας  εἶδος;   οὐχὶ καὶ Γραφὴ τούτῳ
[4, 6]   εἰ μὴ λάβοιεν, πρὸς τὰ  εἴδωλα   αὐτομολῆσαι, μᾶλλον δὲ οὐ παρεσκευασμένους
[4, 4]   αὐτοὺς θυσίαν προσάγειν, πρὸς τὰ  εἴδωλα   ἔτρεχον· ὅτε οὐ βούλεται αὐτοὺς
[4, 4]   Θεῷ προσέχοντας, ποτὲ δὲ τὰ  εἴδωλα   θεραπεύοντας, οὕτω πως φησίν· Ἕως
[4, 3]   λέγει τοιοῦτόν ἐστίν· Ἐκεῖνοι, φησὶν,  εἴδωλα   προσκυνοῦντες, καὶ δαίμονας θεραπεύοντες, τοσοῦτον
[4, 7]   μοι, τοσούτων ψυχῶν ἀπώλειαν παρορῶν;  Εἴθε   μοι δυνατὸν ἦν τοὺς ἐκεῖ
[4, 5]   ἡμέρας ἑπτὰ ἑορτάσαντες, εἰς τὴν  εἰκάδα   καὶ πρώτην ἀπαντῶσιν. Ἀλλ´ ὅμως
[4, 5]   τὸ πάσχα εἰς μίαν καὶ  εἰκάδα   τελευτᾷ. Ἀρξάμενοι γὰρ ἀπὸ τῆς
[4, 5]   ἐγένετο ἐν τῇ τετάρτῃ καὶ  εἰκάδι   ἡμέρᾳ τοῦ πρώτου μηνὸς, εἶδον
[4, 5]   ὧν εἶπεν, ὅτι τετάρτῃ καὶ  εἰκάδι   τοῦ πρώτου μηνός. Καίτοι γε
[4, 2]   ἂν Θεὸς ἐπιτάξῃ, πάντα  εἴκειν   καὶ πείθεσθαι. Εἶτα ἐπειδὴ ἐπάταξεν
[4, 5]   πόθεν δῆλον, φησὶν, ὅτι αἱ  εἴκοσι   ἡμέραι καὶ μία κατὰ τὰς
[4, 5]   οὐ θέμις· οὗτος δὲ ἡμέρας  εἴκοσι   καὶ μίαν οὐδενὸς ὅλως μετέλαβεν.
[4, 5]   ἡμέρας τοῦ πρώτου μηνὸς, εἶτα  εἴκοσι   καὶ μίαν πληρώσας, τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην
[4, 6]   θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος. Πλήρης  εἰμὶ   ὁλοκαυτωμάτων κριῶν· καὶ στέαρ (ἀρνῶν
[4, 1]   τοῦ Θεοῦ γινόμενον, κἂν φαῦλον  εἶναι   δοκῇ, πάντων ἐστὶν ἄριστον· τὸ
[4, 1]   μὴ δοκοῦν ἐκείνῳ, κἂν ἄριστον  εἶναι   νομίζηται, πάντων ἐστὶ φαυλότατον καὶ
[4, 4]   διωρισμένῳ. Ὑποθώμεθα τοίνυν δύο τινὰς  εἶναι   ποιοῦντας τὸ πάσχα, καὶ
[4, 1]   Θεοῦ ψῆφοι καλὰ καὶ φαῦλα  εἶναι   τὰ αὐτὰ ποιοῦσι. ~βʹ Καὶ
[4, 3]   ἓν καὶ τὸ αὐτὸ νομίσῃς  εἶναι;   Τί μιγνύεις τὰ ἄμικτα; ἐσταύρωσαν
[4, 4]   Εἰ τὸν Ἰουδαϊσμὸν νομίζετε ἀλήθειαν  εἶναι,   τίνος ἕνεκεν ἐνοχλεῖτε τῇ Ἐκκλησίᾳ;
[4, 5]   ἴσως ἄν τις ῥᾳθυμίας ἐνόμισεν  εἶναι   τὸ μὴ φυλάττειν· εἰ δὲ
[4, 7]   τῇ συναγωγῇ τῶν θεομάχων Ἰουδαίων,  εἰπέ   μοι, σαλπίζοντας ἀνθρώπους; δέον σε
[4, 4]   ὀπίσω αὐτοῦ. Τῶν μυστηρίων κοινωνεῖς,  εἰπέ   μοι, τὸν Χριστὸν προσκυνεῖς ὡς
[4, 7]   στήσῃ τοῦ Χριστοῦ μετὰ παῤῥησίας,  εἰπέ   μοι, τοσούτων ψυχῶν ἀπώλειαν παρορῶν;
[4, 3]   μέτεισι πολιτείαν; Ἂν ἁλῷ τις,  εἰπέ   μοι, τῶν παρ´ ἡμῖν οἰκούντων
[4, 5]   Πῶς οὖν σὺ νῦν νηστεύεις,  εἰπέ   μοι, τῶν προγόνων τῶν σῶν
[4, 2]   εἰσήγαγεν ἄνδρα πρός με, καὶ  εἶπέ   μοι· Φύλαξόν μοι τοῦτον· καὶ
[4, 2]   Καὶ εὑρίσκει ἄνθρωπον ἄλλον, καὶ  εἶπε·   Πάταξον δή με. Καὶ ἐπάταξεν
[4, 2]   ἄνθρωπος πατάξαι αὐτόν. Καὶ  εἶπε   πρὸς αὐτόν· Ἀνθ´ ὧν οὐχ
[4, 2]   ἰδοὺ αὐτὸς οὐκ ἦν. Καὶ  εἶπε   πρὸς αὐτὸν βασιλεὺς Ἰσραήλ·
[4, 2]   υἱῶν τῶν προφητῶν οὗτος, καὶ  εἶπε   πρὸς αὐτόν· Τάδε λέγει Κύριος·
[4, 4]   ἐν μέσῳ υἱῶν Ἰσραήλ; Καὶ  εἶπε   πρὸς αὐτοὺς Μωϋσῆς· Στῆτε αὐτοῦ,
[4, 2]   τιμῆς. Εἶτα προφήτης τις παραγενόμενος  εἶπε   πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· Ἐν
[4, 3]   τοῦτο καὶ πρὸς τοὺς ἡμετέρους  εἰπεῖν,   εἴ γε ἡμετέρους χρὴ καλεῖν
[4, 4]   τὸ τοῦ Ἠλία πρὸς αὐτοὺς  εἰπεῖν.   Καὶ γὰρ ἐκεῖνος ὁρῶν τοὺς
[4, 4]   ἀναγκαιοτέρα. Τί τοίνυν ἔχοιεν ἂν  εἰπεῖν   οἱ τῆς πόλεως ἔξω ποιοῦντες;
[4, 6]   τοῦ πράγματος. Εἰ γὰρ φανερῶς  εἶπεν,   ἀπόστητε, οὐκ ἂν ἠνέσχοντο ῥᾳδίως
[4, 2]   φείσηται πρότερος, οὐχ ἁπλῶς  εἶπεν   αὐτῷ· Πάταξόν με, ἀλλ´, Ἐν
[4, 3]   ἐξ ἧς οὐκ ὠφεληθήσεσθε. Οὐκ  εἶπεν·   Ἠλλάξασθε τὸν Θεὸν ὑμῶν, ἀλλὰ,
[4, 3]   ἐξ ἧς οὐκ ὠφεληθήσεσθε. Οὐκ  εἶπεν,   Ἠλλάξασθε τὸν Θεὸν ὑμῶν·
[4, 2]   παρεπορεύετο, ἐβόησε (πρὸς αὐτὸν καὶ  εἶπεν·   δοῦλός σου ἐξῆλθεν ἐπὶ
[4, 5]   τῶν ἀζύμων ἦσαν; Ἐξ ὧν  εἶπεν,   ὅτι τετάρτῃ καὶ εἰκάδι τοῦ
[4, 1]   νηστείαν. Μὴ γάρ μοι τοῦτο  εἴπῃς.   ὅτι νηστεύουσιν, ἀλλ´ ἐκεῖνό μοι
[4, 6]   ἐπωνυμίας, διὰ τὴν αἰτίαν ἣν  εἶπον·   Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν
[4, 7]   ἠκροβολισάμεθα πρὸς αὐτοὺς, μόνον τοσοῦτον  εἰπόντες,   ὅσον ἤρκει πρὸς ἀσφάλειαν τοῖς
[4, 7]   ἑαυτῶν χορεύοντα. Ὅπερ γὰρ ἔφθην  εἰπὼν,   τὸ παρὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ
[4, 2]   τῷ αἵματι, ἀλλὰ καὶ καθαρωτέραν  εἰργάσατο.   Ὅταν οὖν ἴδῃς τὸν μὲν
[4, 0]   ~ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ,  ΕΙΣ   ΤΑΣ ΣΑΛΠΙΓΓΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΑΥΤΩΝ.
[4, 5]   τὴν οἰκουμένην ἅπασαν διὰ τῶν  εἰς   αὐτοὺς συμβάντων εἰς θεογνωσίαν ἐπισπάσασθαι.
[4, 6]   ὄροφον καμαρώσας, τὴν καμάραν ἐκείνην  εἰς   ἕνα μέσον συνδήσας λίθον, ἂν
[4, 7]   Ταῦτα δὲ λέγομεν, οὐχ ἵνα  εἰς   θέατρον ἀφῆτε ἀναβαίνειν, κακὸν γὰρ
[4, 7]   πολλῆς τῆς σφοδρότητος. Εἰ γὰρ  εἰς   θέατρον οὐκ ἐπιτρέπεις ἀπελθεῖν, πολλῷ
[4, 5]   διὰ τῶν εἰς αὐτοὺς συμβάντων  εἰς   θεογνωσίαν ἐπισπάσασθαι. Τί γὰρ ἂν
[4, 6]   δὲ ἕνεκεν τὴν μὲν λατρείαν  εἰς   θυσίας, τὰς δὲ θυσίας εἰς
[4, 4]   τῷ δευτέρῳ μηνὶ, ἵνα φθάσῃ  εἰς   Ἱεροσόλυμα, καὶ παραβαινέτω τὸν καιρὸν,
[4, 6]   εἰς τόπον, τὸν δὲ τόπον  εἰς   καιρὸν, τὸν δὲ καιρὸν εἰς
[4, 3]   Ἱερεμίας πρὸς αὐτοὺς ἐκείνους· Ἀπέλθετε  εἰς   Κηδὰρ, καὶ ἴδετε· ἀποστείλατε εἰς
[4, 1]   ναῦται, πρὶν τὸ σκάφος  εἰς   λιμένα καθελκύσαι, καὶ τρόπιν ἐπισκευάζουσι,
[4, 3]   τὰ πράγματα καθ´ ἑαυτὰ φέροντες  εἰς   μέσον σκοποῖμεν μόνον, πολλὴ
[4, 5]   μηνός. Καίτοι γε τὸ πάσχα  εἰς   μίαν καὶ εἰκάδα τελευτᾷ. Ἀρξάμενοι
[4, 6]   εἰς καιρὸν, τὸν δὲ καιρὸν  εἰς   μίαν πόλιν συναγαγὼν, αὐτὴν πάλιν
[4, 7]   μηδὲ ἕτερον ἀδελφὸν ἀπολλύμενον ἐπαναγάγῃς  εἰς   σωτηρίαν, τὰ αὐτὰ ἐκείνῳ πείσῃ.
[4, 3]   εἰς Κηδὰρ, καὶ ἴδετε· ἀποστείλατε  εἰς   τὰς νήσους Χετιεὶμ, καὶ γνῶτε,
[4, 3]   τοὺς τὰ ἐκείνων φρονοῦντας. Πορεύεσθε  εἰς   τὰς συναγωγὰς, καὶ ἴδετε εἰ
[4, 6]   πρὸ αὐτῶν λάμψαντας πρώτους ἂν  εἰς   ταύτην εἰσήγαγε τὴν πολιτείαν. Πῶς
[4, 7]   αὐτῶν σοι μετέχων μυστηρίων, καὶ  εἰς   τὴν αὐτὴν Ἐκκλησίαν ἀπαντᾷ, καὶ
[4, 5]   μηνὸς, εἶτα ἡμέρας ἑπτὰ ἑορτάσαντες,  εἰς   τὴν εἰκάδα καὶ πρώτην ἀπαντῶσιν.
[4, 4]   τῶν ἐκείνου; καὶ ποίᾳ γνώμῃ  εἰς   τὴν ἐκκλησίαν ἀπαντᾷς λοιπόν; Πρὸς
[4, 7]   ἀδελφῶν ἀνασωσάτω, περιεργασάσθω, πολυπραγμονησάτω, ἵνα  εἰς   τὴν ἐπιοῦσαν σύναξιν μετὰ πολλῆς
[4, 5]   οἶνος καὶ κρέας οὐκ εἰσῆλθεν  εἰς   τὸ στόμα μου, καὶ ἄλειμμα
[4, 6]   τοῦτο κατασκευάσαι ἐβούλετο, τίνος ἕνεκεν  εἰς   τόπον ἕνα συνέκλεισε τὴν τοιαύτην
[4, 6]   εἰς θυσίας, τὰς δὲ θυσίας  εἰς   τόπον, τὸν δὲ τόπον εἰς
[4, 7]   κράτος σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι,  εἰς   τοὺς {σύμπαντας} αἰῶνας τῶν αἰώνων.
[4, 3]   ἐσταυρωμένον; Μὴ γὰρ ἐγὼ τοῦτον  εἰσάγω   τῶν ἐγκλημάτων τὸν νόμον καὶ
[4, 6]   λάμψαντας πρώτους ἂν εἰς ταύτην  εἰσήγαγε   τὴν πολιτείαν. Πῶς οὖν ἄρτι,
[4, 2]   τοῦ πολέμου, καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ  εἰσήγαγεν   ἄνδρα πρός με, καὶ εἶπέ
[4, 2]   ἐπ´ ἀλλοτρίου πράγματος τὴν δίκην  εἰσήγαγεν,   ἵνα μετὰ γνώμης ὀρθῆς τὴν
[4, 5]   καὶ οἶνος καὶ κρέας οὐκ  εἰσῆλθεν   εἰς τὸ στόμα μου, καὶ
[4, 3]   θεοὺς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ οὐκ  εἰσὶ   θεοί· ὑμεῖς δὲ ἠλλάξασθε τὴν
[4, 3]   θεοὺς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ οὐκ  εἰσὶ   θεοί· ὑμεῖς δὲ ἠλλάξασθε τὴν
[4, 4]   τὸν καιρὸν μὲν παραβὰς ἵνα  εἴσω   ποιήσῃ τῆς πόλεως, ἀποδοχῆς ἄξιος
[4, 2]   αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὄψεως ἀπελάσῃ,  εἶτα   ἀπελάσας μὴ δέξηται τὴν διόρθωσιν,
[4, 5]   τρίτης ἡμέρας τοῦ πρώτου μηνὸς,  εἶτα   εἴκοσι καὶ μίαν πληρώσας, τὴν
[4, 2]   ἐπιτάξῃ, πάντα εἴκειν καὶ πείθεσθαι.  Εἶτα   ἐπειδὴ ἐπάταξεν αὐτὸν δεύτερος
[4, 6]   ἀλλ´ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις μόνον.  Εἶτα   ἐπειδὴ χρόνον ἔθυσαν βραχὺν, καθεῖλε
[4, 5]   τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ πρώτου μηνὸς,  εἶτα   ἡμέρας ἑπτὰ ἑορτάσαντες, εἰς τὴν
[4, 4]   δὲ μηνὶ, ἀλλὰ τῷ δευτέρῳ·  εἶτα   ἴδωμεν τίς τῶν δύο τούτων
[4, 7]   σεαυτῷ, φησὶ, σάλπιγγας ἐλατὰς ἀργυρᾶς.  Εἶτα   λέγων αὐτῶν τὴν χρείαν, ἐπήγαγε·
[4, 2]   μετὰ πολλῆς ἀπέπεμψε τῆς τιμῆς.  Εἶτα   προφήτης τις παραγενόμενος εἶπε πρὸς
[4, 6]   σύνδεσμον λατρείας τὴν πόλιν ποιήσας,  εἶτα   ταύτην ἀνατρέψας. καὶ τὴν λοιπὴν
[4, 2]   ἀεὶ πρὸς τοὺς προφήτας ἀπεχθῶς  εἶχεν   ἐκεῖνος, ἀσεβὴς ὢν, ἵνα μὴ
[4, 7]   Ἰουδαῖοί ποτε, ὅτε τὰς θυσίας  εἶχον,   νῦν δὲ αὐτοῖς οὐκ ἀφίεται
[4, 1]   καὶ γεωργοὶ καὶ θερισταὶ ποιεῖν  εἰώθασι.   Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι πρὸ τοῦ
[4, 5]   νουμηνιῶν, καὶ πάντων τῶν τοιούτων,  ἐκ   περιουσίας ἀπῄτει τότε πολιτεία·
[4, 2]   Ὅτι ἐξαπέστειλας σὺ ἄνδρα ὀλέθριον  ἐκ   τῆς χειρός σου, ψυχή
[4, 2]   Ὅτι ἐξαπέστειλας σὺ ἄνδρα ὀλέθριον  ἐκ   τῆς χειρός σου, καὶ
[4, 5]   πάσχα ἐπετέλουν, μάλιστα μὲν καὶ  ἐκ   τούτων δῆλον. Ὅπου γὰρ θυσία
[4, 6]   Τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα πάντα  ἐκ   τῶν χειρῶν ὑμῶν; Ἥκουσας σαφεστάτης
[4, 3]   ἀπὸ τῆς ἀποκρίσεως. Τί οὖν;  ἕκαστον   τῶν τοῦτο νοσούντων ἐρήσομαι, Χριστιανὸς
[4, 7]   μέγα αἰτῶ παρ´ ὑμῶν, ἀγαπητοί;  Ἕκαστος   ὑμῶν ἕνα μοι τῶν ἀδελφῶν
[4, 7]   γὰρ παρανομία ἐκείνης αὕτη·  ἐκεῖ   ἁμαρτία τὸ γινόμενον, ἐνταῦθα δὲ
[4, 6]   διασπείρειν ὑμᾶς, βουλόμενον ὑμᾶς  ἐκεῖ   θύειν μόνον, μὴ πανταχοῦ τῆς
[4, 5]   ἔλεος. Καίτοι γε πολὺς ἦν  ἐκεῖ   τόπος, ἀλλ´ ἐπειδὴ ναὸς
[4, 7]   Εἴθε μοι δυνατὸν ἦν τοὺς  ἐκεῖ   τρέχοντας εἰδέναι, καὶ οὐκ ἂν
[4, 3]   συνειδὸς, ὡς μηδὲ ἑλέσθαι καταλιπεῖν  ἐκεῖνα,   καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν αὐτομολῆσαι·
[4, 5]   Δανιήλ· Ἐν ταῖς ἡμέραις  ἐκείναις   ἤμην ἐγὼ Δανιὴλ πενθῶν, τρεῖς
[4, 5]   οὐκ ἠλειψάμην ἐν ταῖς ἑβδομάσιν  ἐκείναις.   Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ τετάρτῃ
[4, 7]   μεγάλοις σε κατὰ τὴν ἡμέραν  ἐκείνην   ἀμείψεται τοῖς ἀγαθοῖς. Γένοιτο δὲ
[4, 6]   ἀναστήσας, ὄροφον καμαρώσας, τὴν καμάραν  ἐκείνην   εἰς ἕνα μέσον συνδήσας λίθον,
[4, 5]   τὴν τεσσαρεσκαιδεκάτην παρῆλθεν, καὶ μετ´  ἐκείνην   ἑπτὰ καὶ τρεῖς ἡμέρας ἑτέρας.
[4, 3]   οὖν σὺ πρὸς τὴν παράνομον  ἐκείνην   μεθιστάμενος πολιτείαν ἀξιοῖς σώζεσθαι; Μὴ
[4, 6]   μίαν πόλιν συναγαγὼν, αὐτὴν πάλιν  ἐκείνην   τὴν πόλιν κατέσκαψε; Καὶ τὸ
[4, 6]   τῆς οἰκουμένης διασπεῖραι καὶ μόνην  ἐκείνην   τὴν πόλιν ποιῆσαι ἄβατον ἐν
[4, 1]   καὶ πλείους ἡμέρας, τῆς νηστείας  ἐκείνης   ἀπαντᾷν μελλούσης, ἡμεῖς ἐντεῦθεν ἤδη
[4, 7]   ποιεῖν· μείζων γὰρ παρανομία  ἐκείνης   αὕτη· ἐκεῖ ἁμαρτία τὸ γινόμενον,
[4, 1]   χειμῶνος, ἀλλὰ πρὸ τῆς ὥρας  ἐκείνης,   καὶ ὄχθας περιφράττουσι, καὶ χώματα
[4, 6]   καὶ τὴν λοιπὴν τῆς πολιτείας  ἐκείνης   οἰκοδομὴν κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ
[4, 6]   λαθραίως αὐτὸν ἀπαγάγῃ τῆς ἐπιθυμίας  ἐκείνης·   οὕτω καὶ Θεὸς ἐποίησε,
[4, 6]   ἂν αἰτία τῆς κατασκαφῆς  ἐκείνης;   Ὥσπερ γὰρ οἰκοδόμος θεμελίους θεὶς,
[4, 2]   κατὰ τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ γινόμενον,  ἐκεῖνο   ἀποδέχου μόνον. ~γʹ Τούτῳ τῷ
[4, 7]   Ἐπεὶ καὶ τὸ τάλαντον  ἐκεῖνο   κατορύξας, ὁλόκληρον ἀπέδωκε τῷ ἰδίῳ
[4, 1]   τοῦτο εἴπῃς. ὅτι νηστεύουσιν, ἀλλ´  ἐκεῖνό   μοι δεῖξον, εἰ κατὰ γνώμην
[4, 5]   Ὅτι γὰρ οὐδὲν τούτων ἐποίησαν  ἐκεῖνοι,   ἄκουσον (τί πρὸς τοὺς ἐρωτῶντας
[4, 5]   ὑπὲρ τῶν φίλων αὑτοῦ θήσῃ.  Ἐκεῖνοι   δὲ τὴν ψυχὴν αὑτῶν ἔθηκαν
[4, 4]   τῶν προφητῶν. Ὅταν γὰρ φαίνωνται  ἐκεῖνοι,   μήτε θύσαντες, μήτε ᾠδὴν ᾄσαντες
[4, 3]   ηὐτομολήσατε· καὶ οὐδὲ ὅσην ἔχουσιν  ἐκεῖνοι   περὶ τὴν πλάνην ταύτην συνείδησιν,
[4, 3]   ηὐτομολήσατε. Πότε τὸ πάσχα ἐνήστευσαν  ἐκεῖνοι;   πότε μαρτύρων μεθ´ ἡμῶν ἑορτὴν
[4, 1]   θερισταὶ ποιεῖν εἰώθασι. Καὶ γὰρ  ἐκεῖνοι   πρὸ τοῦ καιροῦ τῆς μάχης
[4, 3]   τῶν Ἐπιφανίων ἡμέραν ἡμῖν ἐκοινώνησαν;  Ἐκεῖνοι   πρὸς τὴν ἀλήθειαν οὐ τρέχουσι,
[4, 4]   ἂν οὗτοι συγγνώμην; Καίτοι γε  ἐκεῖνοι   προσδοκῶντες ἀπολήψεσθαι τὴν τοιαύτην αὐτῶν
[4, 5]   σατε ἡμῖν τὴν ᾠδὴν Κυρίου,  ἐκεῖνοι   τὸν νόμον σαφῶς ἐπιστάμενοι οὐκ
[4, 3]   Τί μιγνύεις τὰ ἄμικτα; ἐσταύρωσαν  ἐκεῖνοι   τὸν Χριστὸν, ὃν σὺ προσκυνεῖς.
[4, 3]   δὲ λέγει τοιοῦτόν ἐστίν·  Ἐκεῖνοι,   φησὶν, εἴδωλα προσκυνοῦντες, καὶ δαίμονας
[4, 7]   μὴ κωλύοντες δὲ, τὴν αὐτὴν  ἐκείνοις   διδόασι δίκην· οὕτως οὐχ οἱ
[4, 7]   μᾶλλον, λατρεύουσιν; Ἀλλ´ ὥσπερ  ἐκείνοις   ἐγκαλοῦμεν ὅτι παρανομοῦσιν, οὕτω καὶ
[4, 3]   ἔχῃ; ἂν φανῇ τις παρ´  ἐκείνοις   τοῖς Ῥωμαίων χρώμενος νόμοις, οὐ
[4, 7]   Τί γὰρ ἔχω κοινὸν πρὸς  ἐκεῖνον;   ἀλλότριός ἐστι καὶ ἄγνωστος. Ἕως
[4, 6]   ἕνα μέσον συνδήσας λίθον, ἂν  ἐκεῖνον   ἀφέλῃ, τὸν πάντα τῆς οἰκοδομῆς
[4, 6]   δὲ πάλιν ἀποκλείσας τὸν τόπον  ἐκεῖνον;   Οὐδαμῶς, ἀλλὰ καὶ σφόδρα ἑαυτῷ
[4, 2]   λέγων, καὶ ἐν οἷς ἐβούλετο  ἐκεῖνον   συνομολογοῦντα λαβεῖν. Ἐπειδὴ γὰρ
[4, 2]   πρὸς τοὺς προφήτας ἀπεχθῶς εἶχεν  ἐκεῖνος,   ἀσεβὴς ὢν, ἵνα μὴ ἰδὼν
[4, 2]   ἐπειδὴ ἐπάταξεν αὐτὸν δεύτερος  ἐκεῖνος   καὶ συνέτριψε, περιέδησε τὴν κεφαλὴν
[4, 4]   πρὸς αὐτοὺς εἰπεῖν. Καὶ γὰρ  ἐκεῖνος   ὁρῶν τοὺς Ἰουδαίους ἀσεβοῦντας, καὶ
[4, 6]   ἀπήγαγεν. Καὶ καθάπερ ἰατρὸς  ἐκεῖνος   (οὐδὲν γὰρ κωλύει τῷ αὐτῷ
[4, 7]   ἀλλ´ οὐ διὰ τοῦτο ἀπέστη  ἐκεῖνος   τῆς θεραπείας. Πῶς οὖν οὐκ
[4, 4]   μετὰ τῶν ἐχθρῶν ἑορτάζεις τῶν  ἐκείνου;   καὶ ποίᾳ γνώμῃ εἰς τὴν
[4, 4]   Χριστὸν προσκυνεῖς ὡς Χριστιανὸς, παρ´  ἐκείνου   τὰ ἀγαθὰ αἰτεῖς· καὶ μετὰ
[4, 3]   τί φησιν Ἱερεμίας πρὸς αὐτοὺς  ἐκείνους·   Ἀπέλθετε εἰς Κηδὰρ, καὶ ἴδετε·
[4, 4]   ἡμῖν· ἐπειδὴ δὲ καὶ πρὸς  ἐκείνους   ἀποτείνασθαι βούλομαι, δότε μοι μακροτέραν
[4, 6]   τῆς κακίας μιμήσει τὴν πρὸς  ἐκείνους   ἐπεσπάσαντο συγγένειαν. Οὕτω γοῦν καὶ
[4, 4]   οὕτω μιμεῖσθαι ἔδει τοὺς ἁγίους  ἐκείνους,   καὶ νηστεύειν, μηδὲ ἄλλο τοιοῦτον
[4, 7]   περιγενέσθαι, αὐτούς τε τοὺς βλασφήμους  ἐκείνους   τῆς ἀσεβείας ἀπαλλαγέντας, ἐπιγνῶναι τὸν
[4, 3]   τὸ μέσον; Πῶς οὖν πρὸς  ἐκείνους   τρέχεις τοὺς ἀνελόντας, προσκυνεῖν
[4, 2]   εὕρῃς τι κατὰ τὸ δοκοῦν  ἐκείνῳ   γινόμενον, ἐκεῖνο ἀποδέχου μόνον. ~γʹ
[4, 4]   Θεοῦ καταπατοῦσι προστάγματα, ἀπεναντίας τοῖς  ἐκείνῳ   δοκοῦσι πάντα ποιοῦντες ἀεί. Ὅτε
[4, 1]   παρὰ γνώμην καὶ μὴ δοκοῦν  ἐκείνῳ,   κἂν ἄριστον εἶναι νομίζηται, πάντων
[4, 7]   ἐπαναγάγῃς εἰς σωτηρίαν, τὰ αὐτὰ  ἐκείνῳ   πείσῃ. Τί μέγα αἰτῶ παρ´
[4, 1]   καὶ φιλανθρωπεύσηται παρὰ τὸ δοκοῦν  ἐκείνῳ,   φόνου παντὸς ἀνοσιωτέρα γένοιτ´ ἂν
[4, 6]   ἀποτείνεται καλῶν αὐτοὺς ἀπὸ τῆς  ἐκείνων   ἐπωνυμίας, διὰ τὴν αἰτίαν ἣν
[4, 4]   ἡμέτερα λέγοντας φρονεῖν, καὶ τὰ  ἐκείνων   ζηλοῦντας, ἀρκεῖ οὗτος λόγος
[4, 3]   οὐκ ὠφεληθήσεσθε, καὶ πρὸς τὰ  ἐκείνων   ηὐτομολήσατε. Πότε τὸ πάσχα ἐνήστευσαν
[4, 7]   σε οἴκοι καθήμενον στενάζειν ὑπὲρ  ἐκείνων   καὶ δακρύειν, ὅτι τῷ προστάγματι
[4, 3]   ἡμῶν τετάχθαι, θεραπεύουσι δὲ τὰ  ἐκείνων,   καὶ τὸν ἀγῶνα ἅπαντα ὑπὲρ
[4, 6]   οὐκ ἐπειδὴ πρὸς τὴν φύσιν  ἐκείνων   μετέπεσαν, ἀλλ´ ἐπειδὴ τὴν τῶν
[4, 3]   τούτων κἀκείνων. Ὥσπερ οὖν ἐπ´  ἐκείνων   οὐ μόνον τὰς βασάνους ἐξετάζομεν,
[4, 5]   οὗτοι καὶ μιαροὶ, τῶν ἁγίων  ἐκείνων   οὐδὲν τοιοῦτον τῶν νομίμων φυλαττόντων
[4, 3]   τὰς βασάνους ἐξετάζομεν, ἀλλὰ πρὸ  ἐκείνων   τὴν διάνοιαν καὶ τὴν αἰτίαν
[4, 3]   ἡμετέρους χρὴ καλεῖν τοὺς τὰ  ἐκείνων   φρονοῦντας. Πορεύεσθε εἰς τὰς συναγωγὰς,
[4, 3]   τῶν παρ´ ἡμῖν οἰκούντων τὰ  ἐκείνων   φρονῶν, οὐκ εὐθέως χωρὶς λόγου
[4, 6]   τοῦ κάμνοντος, φιάλην οἴκοθεν κομίσας  ἐκέλευσεν   ἐν ταύτῃ μόνῃ τῆς ψυχροποσίας
[4, 4]   μόνον, ἀλλὰ καὶ τόπον παρατηρεῖν  ἐκέλευσεν   νόμος. Καὶ γὰρ περὶ
[4, 0]   ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ ΕΝ Τῌ ΜΕΓΑΛῌ  ΕΚΚΛΗΣΙᾼ   Λόγος τέταρτος. ~(αʹ Πάλιν οἱ
[4, 4]   εἶναι, τίνος ἕνεκεν ἐνοχλεῖτε τῇ  Ἐκκλησίᾳ;   εἰ δὲ Χριστιανισμός ἐστιν
[4, 3]   τίνος οὖν ἕνεκεν ἐνοχλεῖς τῇ  Ἐκκλησίᾳ;   Πέρσης οὐ τὰ Περσῶν
[4, 7]   μυστηρίων, καὶ εἰς τὴν αὐτὴν  Ἐκκλησίαν   ἀπαντᾷ, καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν
[4, 4]   καὶ ποίᾳ γνώμῃ εἰς τὴν  ἐκκλησίαν   ἀπαντᾷς λοιπόν; Πρὸς μὲν οὖν
[4, 4]   Ἐν τῷ τόπῳ ἂν  ἐκλέξηται   Κύριος Θεός σου. Οὕτω
[4, 3]   τὴν τῶν Ἐπιφανίων ἡμέραν ἡμῖν  ἐκοινώνησαν;   Ἐκεῖνοι πρὸς τὴν ἀλήθειαν οὐ
[4, 2]   προφήτην ἐσώθη, καὶ φεισάμενος  ἐκολάζετο,   ἵνα μάθῃς ὅτι Θεοῦ προστάττοντος
[4, 7]   ὅμως ἐπειδὴ μὴ ἐπλεόνασεν αὐτὸ  ἐκολάζετο.   Καὶ σὺ τοίνυν, αὐτὸς ἂν
[4, 4]   καιρὸν, ἵνα μὴ τῆς πόλεως  ἐκπέσῃ·   ἀπ´ αὐτοῦ δεικνὺς, ὅτι
[4, 2]   τοῦτον· καὶ ἔσται ἐὰν ἐκπηδῶν  ἐκπηδήσῃ,   ἔσται ψυχή σου ἀντὶ
[4, 2]   μοι τοῦτον· καὶ ἔσται ἐὰν  ἐκπηδῶν   ἐκπηδήσῃ, ἔσται ψυχή σου
[4, 1]   αὐτοῖς γενέσθαι τὴν τῶν ἔργων  ἐκπλήρωσιν.   Τούτους δὴ καὶ ἡμεῖς μιμούμενοι,
[4, 7]   καὶ διὰ τί τὰς σάλπιγγας  ἔλαβον·   Ποίησον σεαυτῷ, φησὶ, σάλπιγγας ἐλατὰς
[4, 4]   ἐντελεῖται Κύριος περὶ ὑμῶν. Καὶ  ἐλάλησε   Κύριος πρὸς Μωϋσῆν, λέγων· Λάλησον
[4, 7]   ἔλαβον· Ποίησον σεαυτῷ, φησὶ, σάλπιγγας  ἐλατὰς   ἀργυρᾶς. Εἶτα λέγων αὐτῶν τὴν
[4, 6]   μεῖζον βουλόμενος κωλῦσαι κακὸν, τὸ  ἔλαττον   δίδωσι, βουλόμενος βιαίου τελευτῆς αὐτὸν
[4, 1]   καὶ χώματα ἐγείρουσι, καὶ τάφρους  ἐλαύνουσι,   καὶ παντὶ πρὸς αὐτὸν παρασκευάζονται
[4, 4]   ἑορτάζειν. Διὰ τοῦτο Στέφανος  ἔλεγε   πρὸς αὐτούς· Ὑμεῖς ἀεὶ τῷ
[4, 4]   πληροῦντες· τοῦτο γὰρ νόμος  ἔλεγεν·   οὗτοι δὲ μηδὲ ἐλπίδα τινὰ
[4, 5]   ἄκουσον (τί πρὸς τοὺς ἐρωτῶντας  ἔλεγον.   Ἐπειδὴ γὰρ ἐπέκειντο βιαζόμενοι καὶ
[4, 5]   τινι τοῦτο ἔπραττον. Διὰ τοῦτο  ἔλεγον,   ὅτι Ἔστι Θεὸς ἐν τῷ
[4, 5]   οἱ τρεῖς ἐν Βαβυλῶνι διατρίβοντες  ἔλεγον·   Οὐκ ἔστιν ἐν τῷ καιρῷ
[4, 5]   οὐκ ἐπιτρέποντα ταῦτα ἕξω ποιεῖν,  ἔλεγον·   Πῶς ᾄσομεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου
[4, 2]   οὖν ἕνεκεν τοῦτο ἐποίησεν; Ἔμελλεν  ἐλέγχειν   τὸν βασιλέα, καὶ καταψηφίζεσθαι κατ´
[4, 3]   ἀρκεῖ ψιλήν τινα ἐρώτησιν ἐρόμενον  ἑλεῖν   αὐτοὺς ἀπὸ τῆς ἀποκρίσεως. Τί
[4, 5]   καρπῶσαι ἐνώπιόν σου, καὶ εὑρεῖν  ἔλεος.   Καίτοι γε πολὺς ἦν ἐκεῖ
[4, 3]   πλάνην ἔχουσι συνειδὸς, ὡς μηδὲ  ἑλέσθαι   καταλιπεῖν ἐκεῖνα, καὶ πρὸς τὴν
[4, 0]   ΤΑΣ ΣΑΛΠΙΓΓΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΑΥΤΩΝ.  ΕΛΕΧΘΗ   ΔΕ ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ ΕΝ Τῌ
[4, 4]   νόμος ἔλεγεν· οὗτοι δὲ μηδὲ  ἐλπίδα   τινὰ ἔχοντες τὴν προτέραν ἀπολήψεσθαι
[4, 3]   τὴν δόξαν ὑμῶν. Μὴ γὰρ  ἐμὲ,   φησὶν, ἠδικήσατε· μὴ γὰρ ἐμοὶ
[4, 5]   ὅμως καὶ παρελθόντος τοῦ πάσχα  ἔμεινεν   αὐτὸς νηστεύων. Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ
[4, 2]   Τίνος οὖν ἕνεκεν τοῦτο ἐποίησεν;  Ἔμελλεν   ἐλέγχειν τὸν βασιλέα, καὶ καταψηφίζεσθαι
[4, 5]   ἐπειδὴ ναὸς οὐκ ἦν,  ἔμενον   μὴ θύοντες. Καὶ πρὸς ἑτέρους
[4, 4]   τὴν τοιαύτην αὐτῶν πολιτείαν, ὅμως  ἔμενον   τῷ νόμῳ πειθόμενοι, καὶ τὰ
[4, 3]   βλάβη· ὑμεῖς ἑαυτοὺς ἠτιμώσατε· τὴν  ἐμὴν   οὐκ ἠλαττώσατε δόξαν, ἀλλὰ τὴν
[4, 3]   ἐμὲ, φησὶν, ἠδικήσατε· μὴ γὰρ  ἐμοὶ   ἐγένετο βλάβη· ὑμεῖς ἑαυτοὺς ἠτιμώσατε·
[4, 2]   αὐτῷ φησιν· Δικαστὴς σὺ παρ´  ἐμοί·   ἐφόνευσας. Ἀνδροφόνος εἶ, φησὶν, ἐπειδὴ
[4, 2]   Ἰσραήλ· Ἰδοὺ σὺ δικαστὴς παρ´  ἐμοί·   ἐφόνευσας. Καὶ ἔσπευσε, καὶ ἀφεῖλε
[4, 6]   καὶ βούλεσθε θύειν· οὐκοῦν κἂν  ἐμοὶ   θύετε. Ἀλλ´ ὅμως καὶ τοῦτο
[4, 2]   τιμᾶται· οὕτως οὐ μόνον οὐκ  ἐμόλυνε   τὴν χεῖρα τῷ αἵματι, ἀλλὰ
[4, 2]   Κυρίου, ἰδοὺ σὺ ἀποτρέχεις ἀπ´  ἐμοῦ,   καὶ πατάξει σε λέων.
[4, 1]   καὶ ἡμεῖς ἐν μὲν ταῖς  ἔμπροσθεν   ἡμέραις, ὥσπερ ἐν λειμῶνί τινι,
[4, 0]   ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΑΥΤΩΝ. ΕΛΕΧΘΗ ΔΕ  ΕΝ   ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ ΕΝ Τῌ ΜΕΓΑΛῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ
[4, 0]   ΑΥΤΩΝ. ΕΛΕΧΘΗ ΔΕ ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ  ΕΝ   Τῌ ΜΕΓΑΛῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ Λόγος τέταρτος.
[4, 4]   ἐστιν· Ὃς ἂν ᾖ, φησὶν,  ἐν   ἀποδημίᾳ κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα,
[4, 7]   τὴν χρείαν, ἐπήγαγε· Καὶ σαλπιεῖτε  ἐν   αὐταῖς ἐπὶ τοῖς ὁλοκαυτώμασιν ὑμῶν,
[4, 5]   πάλιν οἱ παῖδες οἱ τρεῖς  ἐν   Βαβυλῶνι διατρίβοντες ἔλεγον· Οὐκ ἔστιν
[4, 6]   οὐ πρὸς Σοδομίτας καὶ τοὺς  ἐν   Γομόῤῥοις οἰκοῦντας διαλεγόμενος, ἀλλὰ πρὸς
[4, 7]   σταυρωθέντα Χριστὸν, ἵνα πάντες ὁμοθυμαδὸν  ἐν   ἑνὶ στόματι δοξάζωμεν τὸν Θεὸν
[4, 6]   αὐτὰ μένειν, μὴ κελεῦσαι  ἐν   ἑνὶ τόπῳ θύειν, πανταχοῦ τῆς
[4, 6]   ἑαυτῷ μάχεται, φησὶ, θῦσαι μὲν  ἐν   ἑνὶ τόπῳ κελεύσας, αὐτὸν δὲ
[4, 6]   ἐκείνην τὴν πόλιν ποιῆσαι ἄβατον  ἐν   μόνῃ τὴν θυσίαν ἀναφέρεσθαι
[4, 4]   ἐν τῷ πρώτῳ μηνὶ, καὶ  ἐν   Ἱεροσολύμοις τὸ πάσχα γίνεσθαι, καὶ
[4, 4]   δὲ τὸν καιρὸν, ποιείτω μὲν  ἐν   Ἱεροσολύμοις τὸ πάσχα, μὴ τῷ
[4, 4]   Ἱεροσολύμοις τὸ πάσχα γίνεσθαι, καὶ  ἐν   καιρῷ καὶ ἐν τόπῳ διωρισμένῳ.
[4, 1]   μὲν ταῖς ἔμπροσθεν ἡμέραις, ὥσπερ  ἐν   λειμῶνί τινι, τῇ τῶν Γραφῶν
[4, 2]   εἶπε πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ·  Ἐν   λόγῳ Κυρίου πάταξον δή με.
[4, 2]   εἶπεν αὐτῷ· Πάταξόν με, ἀλλ´,  Ἐν   λόγῳ Κυρίου· τουτέστιν, Θεὸς
[4, 1]   ἀπήλασαν. Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς  ἐν   μὲν ταῖς ἔμπροσθεν ἡμέραις, ὥσπερ
[4, 4]   δῶρον Κυρίου κατὰ καιρὸν αὐτοῦ  ἐν   μέσῳ υἱῶν Ἰσραήλ; Καὶ εἶπε
[4, 2]   γοῦν Φινεὲς δύο φόνους ἐργασάμενος  ἐν   μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ, καὶ ἄνδρα
[4, 4]   ἀκάθαρτος ἐπὶ ψυχῇ ἀνθρώπου,  ἐν   ὁδῷ μακρᾷ, ἐν ὑμῖν,
[4, 2]   ὥστε καὶ περιγενέσθαι λέγων, καὶ  ἐν   οἷς ἐβούλετο ἐκεῖνον συνομολογοῦντα λαβεῖν.
[4, 4]   Οὐ δυνήσεσθε ποιεῖν τὸ πάσχα  ἐν   οὐδεμιᾷ τῶν πόλεων ὧν Κύριος
[4, 6]   Θεὸς ἐποίησε, θύειν ἐπιτρέψας,  ἐν   οὐδενὶ {ἑτέρῳ} τόπῳ τῆς οἰκουμένης
[4, 6]   ὑμῶν; λέγει Κύριος. Οἱ δὲ  ἐν   Σοδόμοις οὐδέποτε ἀνεφάνησαν ἀναφέροντες θυσίας·
[4, 4]   ὁδῷ μακρᾷ, ἐν ὑμῖν,  ἐν   ταῖς γενεαῖς ὑμῶν, ποιήσει τὸ
[4, 5]   μου, καὶ ἄλειμμα οὐκ ἠλειψάμην  ἐν   ταῖς ἑβδομάσιν ἐκείναις. Καὶ ἐγένετο
[4, 5]   ἄκουσον τί φησιν Δανιήλ·  Ἐν   ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἤμην ἐγὼ
[4, 5]   ἐπετέλεσαν· καὶ πῶς, ἐγὼ λέγω.  Ἐν   ταῖς ἡμέραις τῶν ἀζύμων νηστεύειν
[4, 6]   κάμνοντος, φιάλην οἴκοθεν κομίσας ἐκέλευσεν  ἐν   ταύτῃ μόνῃ τῆς ψυχροποσίας ἀπολαύειν,
[4, 7]   πλέον κωλύσητε. Τί τρέχεις ἰδεῖν  ἐν   τῇ συναγωγῇ τῶν θεομάχων Ἰουδαίων,
[4, 4]   σου δίδωσί σοι. Ἀλλ´ ὥσπερ  ἐν   τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τοῦ πρώτου μηνὸς,
[4, 5]   ταῖς ἑβδομάσιν ἐκείναις. Καὶ ἐγένετο  ἐν   τῇ τετάρτῃ καὶ εἰκάδι ἡμέρᾳ
[4, 5]   ἴσχυεν. μειῶσαί τι τῆς  ἐν   τῇ ψυχῇ φιλοσοφίας. Οὗτοι γοῦν
[4, 5]   τριῶν παίδων, οἳ τὸ μέγιστον  ἐν   τοῖς Εὐαγγελίοις παράγγελμα, καὶ τῶν
[4, 4]   τοῦ πρώτου μηνὸς, οὕτω καὶ  ἐν   τοῖς Ἱεροσολύμοις αὐτὸ κελεύει ποιεῖν·
[4, 6]   οἰκουμένης εἴασε τοῦτο γίνεσθαι, ἀλλ´  ἐν   τοῖς Ἱεροσολύμοις μόνον. Εἶτα ἐπειδὴ
[4, 4]   γίνεσθαι, καὶ ἐν καιρῷ καὶ  ἐν   τόπῳ διωρισμένῳ. Ὑποθώμεθα τοίνυν δύο
[4, 4]   ποιείτω τῆς πόλεως ἔξω, ἀλλ´  ἐν   τῷ δευτέρῳ μηνὶ, ἵνα φθάσῃ
[4, 1]   χείμαῤῥον παρασύροντα τὰς γεωργίας, οὐκ  ἐν   τῷ (καιρῷ τοῦ χειμῶνος, ἀλλὰ
[4, 5]   Βαβυλῶνι διατρίβοντες ἔλεγον· Οὐκ ἔστιν  ἐν   τῷ καιρῷ τούτῳ ἄρχων καὶ
[4, 4]   γενεαῖς ὑμῶν, ποιήσει τὸ πάσχα  ἐν   τῷ μηνὶ τῷ δευτέρῳ.
[4, 4]   τὸ ἀναγκαιότερον παραβῶσιν, οὐδὲ  ἐν   τῷ μικροτέρῳ παρατήρησις ὑπὲρ αὐτῶν
[4, 5]   τοῦτο ἔλεγον, ὅτι Ἔστι Θεὸς  ἐν   τῷ οὐρανῷ δυνατὸς ἐξελέσθαι ἡμᾶς·
[4, 4]   λέγω, τοιοῦτόν ἐστιν· Ἐπέταξε καὶ  ἐν   τῷ πρώτῳ μηνὶ, καὶ ἐν
[4, 4]   τηρῶν, παραβαίνων δὲ τὸν τόπον  ἐν   τῷ πρώτῳ μηνὶ, καὶ τῶν
[4, 4]   εὔδηλον, ὅτι καὶ οὗτοι παρανομοῦσιν,  ἐν   τῷ τόπῳ μὴ ποιοῦντες, κἂν
[4, 4]   παραβὰς τὸν καιρὸν, καὶ  ἐν   τῷ τόπῳ ποιήσας,
[4, 4]   ἐπιτελεῖν, καὶ πάλιν προσθεὶς, ὅτι  Ἐν   τῷ τόπῳ ἂν ἐκλέξηται
[4, 4]   ἐν ὁδῷ μακρᾷ,  ἐν   ὑμῖν, ἐν ταῖς γενεαῖς ὑμῶν,
[4, 3]   τυχόντων ἐστὶν ἀμφισβήτησις, ἵνα  ἓν   καὶ τὸ αὐτὸ νομίσῃς εἶναι;
[4, 7]   οὐ δακνόμεθα ταῖς ὕβρεσιν, ἀλλ´  ἓν   μόνον ἐπιθυμοῦμεν ἰδεῖν, τοῦ τὰ
[4, 4]   τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε.  Ἓν   τοῦτο, φησὶν, ἐσπουδάκατε μόνον, ἐναντία
[4, 6]   καμαρώσας, τὴν καμάραν ἐκείνην εἰς  ἕνα   μέσον συνδήσας λίθον, ἂν ἐκεῖνον
[4, 7]   παρ´ ὑμῶν, ἀγαπητοί; Ἕκαστος ὑμῶν  ἕνα   μοι τῶν ἀδελφῶν ἀνασωσάτω, περιεργασάσθω,
[4, 6]   ἐβούλετο, τίνος ἕνεκεν εἰς τόπον  ἕνα   συνέκλεισε τὴν τοιαύτην ἁγιστείαν,
[4, 5]   ἡμέρας ἑτέρας. Πῶς οὖν οὐκ  ἐναγεῖς   οὗτοι καὶ μιαροὶ, τῶν ἁγίων
[4, 1]   ἀσφαλιζόμεθα ψυχὰς, παρακαλοῦντες (ὑμᾶς, τὴν  ἐναγῆ   καὶ παράνομον ταύτην φεύγειν νηστείαν.
[4, 4]   Ἓν τοῦτο, φησὶν, ἐσπουδάκατε μόνον,  ἐναντία   ποιεῖν ὧν ἂν Θεὸς
[4, 5]   ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας, αὐτοὶ τὰ  ἐναντία   ποιοῦντες πρὸς φιλονεικίαν καὶ ἔριν;
[4, 6]   μὴ τοῦτο κατασκευάσαι ἐβούλετο, τίνος  ἕνεκεν   εἰς τόπον ἕνα συνέκλεισε τὴν
[4, 3]   Ἀλλὰ Ἰουδαῖος εἶ; τίνος οὖν  ἕνεκεν   ἐνοχλεῖς τῇ Ἐκκλησίᾳ; Πέρσης
[4, 4]   Ἰουδαϊσμὸν νομίζετε ἀλήθειαν εἶναι, τίνος  ἕνεκεν   ἐνοχλεῖτε τῇ Ἐκκλησίᾳ; εἰ δὲ
[4, 3]   ἐρήσομαι, Χριστιανὸς εἶ; τίνος οὖν  ἕνεκεν   τὰ Ἰουδαίων ζηλοῖς; Ἀλλὰ Ἰουδαῖος
[4, 6]   τὰ πάντα πληρῶν; Τίνος δὲ  ἕνεκεν   τὴν μὲν λατρείαν εἰς θυσίας,
[4, 6]   εἰ ἐβούλετο γίνεσθαι, τίνος οὖν  ἕνεκεν   τὴν πόλιν σου κατέλυσε; Δυοῖν
[4, 2]   ἄδηλον ἑαυτὸν κατέστησε. Τίνος οὖν  ἕνεκεν   τοῦτο ἐποίησεν; Ἔμελλεν ἐλέγχειν τὸν
[4, 6]   τῶν νομιζομένων παρατηροῦντες. ~Καὶ τίνος  ἕνεκεν.   φησὶ, ταῦτα ἐπέταξεν Θεὸς,
[4, 3]   εἰ (τὸ πάσχα μεθ´ ἡμῶν  ἐνήστευσαν,   εἰ ταύτην τὴν ἡμέραν ποτὲ
[4, 3]   ἐκείνων ηὐτομολήσατε. Πότε τὸ πάσχα  ἐνήστευσαν   ἐκεῖνοι; πότε μαρτύρων μεθ´ ἡμῶν
[4, 6]   δὲ Ἱερουσαλὴμ ἄβατος γέγονεν,  ἔνθα   μόνον θύειν ἐξῆν. Ἆρα οὐχὶ
[4, 6]   οἰκουμένη πᾶσα ἀνεῖται τοῖς Ἰουδαίοις,  (ἔνθα   οὐκ ἔξεστι θύειν, μόνη δὲ
[4, 7]   Χριστὸν, ἵνα πάντες ὁμοθυμαδὸν ἐν  ἑνὶ   στόματι δοξάζωμεν τὸν Θεὸν καὶ
[4, 6]   μένειν, μὴ κελεῦσαι ἐν  ἑνὶ   τόπῳ θύειν, πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης
[4, 6]   μάχεται, φησὶ, θῦσαι μὲν ἐν  ἑνὶ   τόπῳ κελεύσας, αὐτὸν δὲ πάλιν
[4, 3]   ἔστι. Διὰ τοῦτο τὸ ποτὲ  ἔννομον   παράνομόν ἐστι νῦν. ~δʹ Δότε
[4, 5]   ποιοῦντες, ἴσως ἄν τις ῥᾳθυμίας  ἐνόμισεν   εἶναι τὸ μὴ φυλάττειν· εἰ
[4, 3]   Ἰουδαῖος εἶ; τίνος οὖν ἕνεκεν  ἐνοχλεῖς   τῇ Ἐκκλησίᾳ; Πέρσης οὐ
[4, 4]   νομίζετε ἀλήθειαν εἶναι, τίνος ἕνεκεν  ἐνοχλεῖτε   τῇ Ἐκκλησίᾳ; εἰ δὲ
[4, 1]   ποιμένες, ἕως μὲν ἂν μηδὲν  ἐνοχλῇ   θηρίον, ὑπὸ δρῦν πεύκην
[4, 7]   αὕτη· ἐκεῖ ἁμαρτία τὸ γινόμενον,  ἐνταῦθα   δὲ ἀσέβεια. Ταῦτα δὲ λέγομεν,
[4, 5]   πρώτου μηνὸς, εἶδον τὴν ὅρασιν.  Ἐνταῦθά   μοι μετὰ ἀκριβείας προσέχετε· ἀπὸ
[4, 3]   κακίαν κολάζονται· οὕτω δὴ καὶ  ἐνταῦθα   τοῖς γινομένοις ἐπιψηφίζου· κἂν μὲν
[4, 4]   Στῆτε αὐτοῦ, καὶ ἀκούσομαι τί  ἐντελεῖται   Κύριος περὶ ὑμῶν. Καὶ ἐλάλησε
[4, 4]   παρανομίαν παρανομοῦσι. Καὶ τοῦτο οὐκ  ἐντεῦθεν   δῆλον μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ
[4, 1]   νηστείας ἐκείνης ἀπαντᾷν μελλούσης, ἡμεῖς  ἐντεῦθεν   ἤδη καθοπλιζόμεθα, καὶ περιφράττομεν τὰς
[4, 5]   προφήτης, οὐδὲ τόπος τοῦ καρπῶσαι  ἐνώπιόν   σου, καὶ εὑρεῖν ἔλεος. Καίτοι
[4, 3]   δὲ ἠλλάξασθε τὴν δόξαν ὑμῶν,  ἐξ   ἧς οὐκ ὠφεληθήσεσθε, καὶ πρὸς
[4, 3]   δὲ ἠλλάξασθε τὴν δόξαν ὑμῶν,  ἐξ   ἧς οὐκ ὠφεληθήσεσθε. Οὐκ εἶπεν·
[4, 3]   δὲ ἠλλάξασθε τὴν δόξαν ὑμῶν,  ἐξ   ἧς οὐκ ὠφεληθήσεσθε. Οὐκ εἶπεν,
[4, 5]   τὰς ἡμέρας τῶν ἀζύμων ἦσαν;  Ἐξ   ὧν εἶπεν, ὅτι τετάρτῃ καὶ
[4, 2]   αὐτόν· Τάδε λέγει Κύριος· Ὅτι  ἐξαπέστειλας   σὺ ἄνδρα ὀλέθριον ἐκ τῆς
[4, 2]   τελαμῶνα, φησὶν προφήτης· Ὅτι  ἐξαπέστειλας   σὺ ἄνδρα ὀλέθριον ἐκ τῆς
[4, 6]   σαφεστάτης φωνῆς λεγούσης, ὅτι οὐκ  ἐξεζήτει   ταῦτα παρ´ ὑμῶν παρὰ τὴν
[4, 6]   ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι. Τίς γὰρ  ἐξεζήτησε   ταῦτα πάντα ἐκ τῶν χειρῶν
[4, 7]   οὐδὲ λόγον προΐεσαι; καὶ ποίαν  ἕξεις   συγγνώμην; ποίας ἀπολογίας τεύξῃ; πῶς
[4, 5]   Θεὸς ἐν τῷ οὐρανῷ δυνατὸς  ἐξελέσθαι   ἡμᾶς· καὶ ἐὰν μὴ, γνωστὸν
[4, 2]   ὀρθῆς τὴν ἀπόφασιν βασιλεὺς  ἐξενέγκῃ·   ὅπερ οὖν καὶ ἐγένετο. Ἐπειδὴ
[4, 6]   ἀνεῖται τοῖς Ἰουδαίοις, (ἔνθα οὐκ  ἔξεστι   θύειν, μόνη δὲ Ἱερουσαλὴμ
[4, 2]   πραγμάτων τοῦ Θεοῦ τὰς ψήφους  ἐξέταζε·   κἂν εὕρῃς τι κατὰ τὸ
[4, 3]   ἐκείνων οὐ μόνον τὰς βασάνους  ἐξετάζομεν,   ἀλλὰ πρὸ ἐκείνων τὴν διάνοιαν
[4, 3]   χρώμενοι, καὶ τὴν νηστείαν ταύτην  ἐξετάζωμεν.   Εἰ γὰρ δὴ μὴ μέλλοιμεν
[4, 3]   οὐκ εὐθέως χωρὶς λόγου καὶ  ἐξετάσεως   κολάζεται, κἂν μυρία ἀπολογεῖσθαι ἔχῃ;
[4, 4]   ἐστιν ἀναγκαιότερον, ὅταν ἀμφότερα μὴ  ἐξῇ   σῶσαι, (πότερον τοῦ τόπου δεῖ
[4, 2]   καὶ εἶπεν· δοῦλός σου  ἐξῆλθεν   ἐπὶ τὴν στρατείαν τοῦ πολέμου,
[4, 6]   ἄβατος γέγονεν, ἔνθα μόνον θύειν  ἐξῆν.   Ἆρα οὐχὶ καὶ τοῖς σφόδρα
[4, 6]   τῶν θυσιῶν ἐπιτροπὴ καὶ  ἐξουσία.   Ὥσπερ οὖν ἰατρὸς ἵστησι
[4, 1]   τῷ καλάμῳ συρίζουσιν, ἀφέντες ἐπ´  ἐξουσίας   ἁπάσης τὰ πρόβατα νέμεσθαι· ἐπειδὰν
[4, 4]   μῆνα, μὴ ποιείτω τῆς πόλεως  ἔξω,   ἀλλ´ ἐν τῷ δευτέρῳ μηνὶ,
[4, 4]   ἂν εἰπεῖν οἱ τῆς πόλεως  ἔξω   ποιοῦντες; Ὅταν γὰρ τὸ ἀναγκαιότερον
[4, 4]   πρώτῳ μηνὶ, καὶ τῶν Ἱεροσολύμων  ἔξω   που μακράν· δὲ τὸν
[4, 4]   τοῦ Μωϋσέως. Ἐπειδὴ γὰρ ἐποίησαν  ἔξω   τὸ πάσχα, προσῆλθον, φησὶ, τινὲς
[4, 5]   σαφῶς ἐπιστάμενοι οὐκ ἐπιτρέποντα ταῦτα  ἕξω   ποιεῖν, ἔλεγον· Πῶς ᾄσομεν τὴν
[4, 5]   ὅτι τὰς παρατηρήσεις ταύτας ἁπάσας  ἕξω   τῶν Ἱεροσολύμων φυλάττειν οὐ χρή.
[4, 4]   βούλεται αὐτοὺς ἑορτὰς ἐπιτελεῖν, σπουδάζουσιν  ἑορτάζειν.   Διὰ τοῦτο Στέφανος ἔλεγε
[4, 4]   αἰτεῖς· καὶ μετὰ τῶν ἐχθρῶν  ἑορτάζεις   τῶν ἐκείνου; καὶ ποίᾳ γνώμῃ
[4, 4]   ἔτρεχον· ὅτε οὐ βούλεται αὐτοὺς  ἑορτὰς   ἐπιτελεῖν, σπουδάζουσιν ἑορτάζειν. Διὰ τοῦτο
[4, 5]   πρώτου μηνὸς, εἶτα ἡμέρας ἑπτὰ  ἑορτάσαντες,   εἰς τὴν εἰκάδα καὶ πρώτην
[4, 5]   οὔτε θυσάντων, οὔτε νηστευσάντων, οὔτε  ἑορτασάντων;   Ὅτι γὰρ οὔτε τὸ πάσχα
[4, 5]   γὰρ θυσία οὐκ ἦν, οὐδὲ  ἑορτὴ   ἦν, ἐπειδὴ πάσας οὕτως ἐπιτελεῖσθαι
[4, 3]   ἐκεῖνοι; πότε μαρτύρων μεθ´ ἡμῶν  ἑορτὴν   ἐπετέλεσαν; πότε κατὰ τὴν τῶν
[4, 6]   τὸ λεγόμενον. Μετὰ γὰρ τὴν  ἑορτὴν,   ἣν ἐπετέλεσαν τοῖς πονηροῖς δαίμοσι,
[4, 5]   ἐπιτελοῦντες, οὐ θυσίαν καταβαλόντες, οὐχ  ἑορτὴν   τηρήσαντες, οὐ νηστείαν τοιαύτην ἐπιδειξάμενοι,
[4, 4]   νόμου. Καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν  ἑορτῶν   τῶν Ἰουδαϊκῶν οὐ καιρὸν μόνον,
[4, 2]   τὸν τελαμῶνα περιεβάλετο, καὶ ὡς  ἐπ´   ἀλλοτρίου πράγματος τὴν δίκην εἰσήγαγεν,
[4, 4]   πως φησίν· Ἕως πότε χωλανεῖτε  ἐπ´   ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις; Εἰ ἔστι
[4, 3]   μέσον τούτων κἀκείνων. Ὥσπερ οὖν  ἐπ´   ἐκείνων οὐ μόνον τὰς βασάνους
[4, 1]   ῥίψαντες τῷ καλάμῳ συρίζουσιν, ἀφέντες  ἐπ´   ἐξουσίας ἁπάσης τὰ πρόβατα νέμεσθαι·
[4, 2]   τοῖς μετὰ ταῦτα δι´ ὧν  ἔπαθε   παραινῶν, ἅπερ ἂν Θεὸς
[4, 7]   τάλαντον, μηδὲ ἕτερον ἀδελφὸν ἀπολλύμενον  ἐπαναγάγῃς   εἰς σωτηρίαν, τὰ αὐτὰ ἐκείνῳ
[4, 7]   τιμιώτερα, τὰς ψυχὰς τῶν πεπλανημένων  ἐπαναγαγόντες·   κἂν ὑβρισθῆναι δέῃ, κἂν πληγὰς
[4, 7]   ἐχθρὸς γενέσθαι, κἂν ὁτιοῦν ἕτερον  ἐπανατείνηται,   πάντα φέρε γενναίως, ὅπως αὐτοῦ
[4, 2]   εὗρεν αὐτὸν λέων, καὶ  ἐπάταξεν   αὐτόν. Καὶ εὑρίσκει ἄνθρωπον ἄλλον,
[4, 2]   εἶπε· Πάταξον δή με. Καὶ  ἐπάταξεν   αὐτὸν ἄνθρωπος, καὶ συνέτριψεν
[4, 2]   εἴκειν καὶ πείθεσθαι. Εἶτα ἐπειδὴ  ἐπάταξεν   αὐτὸν δεύτερος ἐκεῖνος καὶ
[4, 2]   ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, καὶ  ἐπέγνω   αὐτὸν βασιλεὺς Ἰσραὴλ, ὅτι
[4, 5]   ταῦτα ἐποίουν, καὶ τοσαύτην ἀρετὴν  ἐπεδείκνυντο,   οὐδὲν τῶν νομιζομένων παρατηροῦντες. ~Καὶ
[4, 5]   προλαβόντες, ἤδη διὰ τῶν ἔργων  ἐπεδείξαντο;   Μείζονα γὰρ ταύτης, φησὶν, ἀγάπην
[4, 3]   τοσαύτην περὶ τὴν ἀλήθειαν ὑμεῖς  ἐπεδείξασθε   Διὰ τοῦτό φησιν· Εἰ γέγονε
[4, 6]   τὴν ἀρχήν; Εἰ γὰρ ταῦτα  ἐπεζήτει,   καὶ τοὺς παλαιοὺς πάντας τοὺς
[4, 7]   διὰ νωθρίαν, ὁμοίως κολάζονται.