HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Jean Chrysostome, Discours contre les juifs (IV)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  269 formes différentes pour 515 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

>
Livre, Chap.
[4, 1]   Τῌ ΜΕΓΑΛῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ Λόγος τέταρτος.  ~(αʹ   Πάλιν οἱ δείλαιοι καὶ πάντων
[4, 6]   μόνην ἐκείνην τὴν πόλιν ποιῆσαι  ἄβατον   ἐν μόνῃ τὴν θυσίαν
[4, 6]   αὐτὴν καθελὼν, καὶ ποιήσας αὐτὴν  ἄβατον   πᾶσιν. Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο
[4, 6]   θύειν, μόνη δὲ Ἱερουσαλὴμ  ἄβατος   γέγονεν, ἔνθα μόνον θύειν ἐξῆν.
[4, 4]   ὡς Χριστιανὸς, παρ´ ἐκείνου τὰ  ἀγαθὰ   αἰτεῖς· καὶ μετὰ τῶν ἐχθρῶν
[4, 7]   τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀμείψεται τοῖς  ἀγαθοῖς.   Γένοιτο δὲ εὐχαῖς τῶν ἁγίων
[4, 5]   τοῖς Εὐαγγελίοις παράγγελμα, καὶ τῶν  ἀγαθῶν   ἁπάντων κεφάλαιον προλαβόντες, ἤδη διὰ
[4, 5]   ἐπεδείξαντο; Μείζονα γὰρ ταύτης, φησὶν,  ἀγάπην   οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν
[4, 7]   Τί μέγα αἰτῶ παρ´ ὑμῶν,  ἀγαπητοί;   Ἕκαστος ὑμῶν ἕνα μοι τῶν
[4, 5]   γοῦν οἱ τῇ φιλοσοφίᾳ τῶν  ἀγγέλων   ἐπιδειξάμενοι ἐφαμίλλους πολιτείας ἐπὶ γῆς,
[4, 7]   δὲ σκηνὴ καὶ τὰ  ἅγια   τὸν ἁγίων; ποῦ δὲ
[4, 4]   καὶ οὕτω μιμεῖσθαι ἔδει τοὺς  ἁγίους   ἐκείνους, καὶ νηστεύειν, μηδὲ ἄλλο
[4, 6]   τόπον ἕνα συνέκλεισε τὴν τοιαύτην  ἁγιστείαν,   πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ
[4, 4]   Ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ  ἁγίῳ   ἀντιπίπτετε. Ἓν τοῦτο, φησὶν, ἐσπουδάκατε
[4, 7]   καὶ τὸ κράτος σὺν τῷ  ἁγίῳ   Πνεύματι, εἰς τοὺς {σύμπαντας} αἰῶνας
[4, 5]   ἐναγεῖς οὗτοι καὶ μιαροὶ, τῶν  ἁγίων   ἐκείνων οὐδὲν τοιοῦτον τῶν νομίμων
[4, 7]   σκηνὴ καὶ τὰ ἅγια τὸν  ἁγίων;   ποῦ δὲ ἱερεύς; ποῦ
[4, 7]   ἀγαθοῖς. Γένοιτο δὲ εὐχαῖς τῶν  ἁγίων   τούς τε πεπλανημένους ἀνασωθῆναι, ὑμᾶς
[4, 7]   πρὸς ἐκεῖνον; ἀλλότριός ἐστι καὶ  ἄγνωστος.   Ἕως ἂν πιστὸς, καὶ
[4, 7]   πεπλανημένους ἀνασωθῆναι, ὑμᾶς τε τῆς  ἄγρας   περιγενέσθαι, αὐτούς τε τοὺς βλασφήμους
[4, 6]   ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν μαινομένους,  ἀγχομένους,   ἐπιθυμοῦντας θυσιῶν, παρεσκευασμένους, εἰ μὴ
[4, 3]   δὲ τὰ ἐκείνων, καὶ τὸν  ἀγῶνα   ἅπαντα ὑπὲρ αὐτῶν ἀνῃρημένοις, οὓς
[4, 1]   Γραφῶν διηγήσει σκιρτῶντες, οὐδενὸς ἡψάμεθα  ἀγωνιστικοῦ   λόγου· οὐδεὶς γὰρ ἦν ἡμῖν
[4, 7]   ὅσον ἤρκει πρὸς ἀσφάλειαν τοῖς  ἀδελφοῖς   τοῖς ἡμετέροις, μᾶλλον δὲ καὶ
[4, 7]   σου τὸ τάλαντον, μηδὲ ἕτερον  ἀδελφὸν   ἀπολλύμενον ἐπαναγάγῃς εἰς σωτηρίαν, τὰ
[4, 7]   δέξαι τὸ πῦρ· κἂν ἴδῃς  ἀδελφὸν   ἀπολλύμενον, κἂν λοιδορῇ, κἂν ὑβρίζῃ,
[4, 7]   ἐποιήσαμεν ἂν διόρθωσιν. Ὅταν τὸν  ἀδελφὸν   δέῃ διορθῶσαι, κἂν τὴν ψυχὴν
[4, 7]   Ἕκαστος ὑμῶν ἕνα μοι τῶν  ἀδελφῶν   ἀνασωσάτω, περιεργασάσθω, πολυπραγμονησάτω, ἵνα εἰς
[4, 7]   τὴν αὐτὴν Ἐκκλησίαν ἀπαντᾷ, καὶ  ἀδελφῶν   καὶ συγγενῶν καὶ ἐπιτηδείων καὶ
[4, 2]   καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀπέκρυψε, καὶ  ἄδηλον   ἑαυτὸν κατέστησε. Τίνος οὖν ἕνεκεν
[4, 4]   τοῖς ἐκείνῳ δοκοῦσι πάντα ποιοῦντες  ἀεί.   Ὅτε γοῦν ἐβούλετο αὐτοὺς νηστεύειν,
[4, 2]   τοῦ Σύρων βασιλέως. Ἐπεὶ οὖν  ἀεὶ   πρὸς τοὺς προφήτας ἀπεχθῶς εἶχεν
[4, 4]   Στέφανος ἔλεγε πρὸς αὐτούς· Ὑμεῖς  ἀεὶ   τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε.
[4, 5]   μία κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν  ἀζύμων   ἦσαν; Ἐξ ὧν εἶπεν, ὅτι
[4, 5]   λέγω. Ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν  ἀζύμων   νηστεύειν Ἰουδαίοις οὐ θέμις· οὗτος
[4, 1]   οἱ δείλαιοι καὶ πάντων ἀνθρώπων  ἀθλιώτεροι   νηστεύειν μέλλουσιν Ἰουδαῖοι, καὶ πάλιν
[4, 3]   καὶ τὴν αἰτίαν ἀφ´ ἧς  αἱ   βάσανοι γίνονται· διὰ τοῦτο δὲ
[4, 5]   Καὶ πόθεν δῆλον, φησὶν, ὅτι  αἱ   εἴκοσι ἡμέραι καὶ μία κατὰ
[4, 1]   φύσις τῶν πραγμάτων, ἀλλ´  αἱ   τοῦ Θεοῦ ψῆφοι καλὰ καὶ
[4, 2]   Ἵνα γὰρ μὴ τὸν προφήτην  αἰδεσθεὶς   φείσηται πρότερος, οὐχ ἁπλῶς
[4, 2]   ζήτει· βασιλεύς ἐστιν νομοθετῶν·  αἰδέσθητι   τοῦ κελεύοντος τὸ ἀξίωμα, καὶ
[4, 6]   κριῶν· καὶ στέαρ (ἀρνῶν καὶ  αἷμα   ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι·
[4, 2]   οὐκ ἐμόλυνε τὴν χεῖρα τῷ  αἵματι,   ἀλλὰ καὶ καθαρωτέραν εἰργάσατο. Ὅταν
[4, 1]   νέμεσθαι· ἐπειδὰν δὲ λύκων καταδρομὴν  αἴσθωνται   γινομένην, ταχέως τὸν κάλαμον ῥίψαντες,
[4, 4]   Χριστιανὸς, παρ´ ἐκείνου τὰ ἀγαθὰ  αἰτεῖς·   καὶ μετὰ τῶν ἐχθρῶν ἑορτάζεις
[4, 6]   ἰατρὸς ἵστησι τῆς ἀκαίρου ταύτης  αἰτήσεως   τὸν ἄῤῥωστον τὸ σκεῦος ἀφανίσας·
[4, 6]   Καὶ ὅτι αὕτη ἐστὶν  αἰτία,   καὶ ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ χρόνου
[4, 3]   γνώμη δὲ καὶ  αἰτία,   μεθ´ ἧς γίνεται, οὐχ
[4, 6]   καὶ καταφανὴς γένοιτο ἂν  αἰτία   τῆς κατασκαφῆς ἐκείνης; Ὥσπερ γὰρ
[4, 2]   ἀλλὰ τῷ τέλει καὶ ταῖς  αἰτίαις;   Ἰδοὺ γοῦν καὶ βασιλεὺς
[4, 3]   ἐκείνων τὴν διάνοιαν καὶ τὴν  αἰτίαν   ἀφ´ ἧς αἱ βάσανοι γίνονται·
[4, 6]   τῆς ἐκείνων ἐπωνυμίας, διὰ τὴν  αἰτίαν   ἣν εἶπον· Τί μοι πλῆθος
[4, 1]   σκοπεῖν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν  αἰτίαν   τῶν γινομένων ἐπιζητεῖν. Τὸ μὲν
[4, 3]   δὲ τῆς νηστείας ταύτης (οὐκ  αἰτίαν   χρὴ ζητεῖν μόνον, ἀλλὰ καὶ
[4, 7]   αὐτὰ ἐκείνῳ πείσῃ. Τί μέγα  αἰτῶ   παρ´ ὑμῶν, ἀγαπητοί; Ἕκαστος ὑμῶν
[4, 5]   μοι ἔτη ἑβδομήκοντα; τὰ τῆς  αἰχμαλωσίας   λέγων. Πῶς οὖν σὺ νῦν
[4, 7]   ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τοὺς {σύμπαντας}  αἰῶνας   τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
[4, 7]   εἰς τοὺς {σύμπαντας} αἰῶνας τῶν  αἰώνων.   Ἀμήν.
[4, 4]   τινὲς τῷ Μωϋσῇ, λέγοντες· Ἡμεῖς  ἀκάθαρτοί   ἐσμεν ἐπὶ ψυχῇ ἀνθρώπου· μὴ
[4, 4]   λέγων· Ἄνθρωπος ὃς ἐὰν γένηται  ἀκάθαρτος   ἐπὶ ψυχῇ ἀνθρώπου, ἐν
[4, 6]   οὖν ἰατρὸς ἵστησι τῆς  ἀκαίρου   ταύτης αἰτήσεως τὸν ἄῤῥωστον τὸ
[4, 2]   ἔδωκε δίκην; καὶ ἀντὶ τῆς  ἀκαίρου   φειδοῦς οἵαν ὑπέμεινε τιμωρίαν; Καὶ
[4, 6]   ὁρῶν ἄνθρωπον, δυσάρεστόν τινα καὶ  ἀκαρτέρητον,   ἐπιθυμοῦντα ψυχροποσίας, καὶ ἀπειλοῦντα, εἰ
[4, 7]   αὐτὸς ἂν καθαρὸς διαμείνῃς καὶ  ἀκέραιος,   μὴ πλεονάσῃς δέ σου τὸ
[4, 6]   τῆς κατὰ τὴν πόλιν καὶ  ἄκοντας   αὐτοὺς ἀπαγάγῃ τοῦ πράγματος. Εἰ
[4, 6]   προφήτην παράγω μάρτυρα, λέγοντα οὕτως·  Ἀκούσατε   λόγον Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· προσέχετε
[4, 4]   αὐτοὺς Μωϋσῆς· Στῆτε αὐτοῦ, καὶ  ἀκούσομαι   τί ἐντελεῖται Κύριος περὶ ὑμῶν.
[4, 2]   μάθῃς ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς,  ἄκουσον·   βασιλέα τινά ποτε τῶν Σύρων
[4, 7]   αὐτοῖς οὐκ ἀφίεται τοῦτο ποιεῖν.  Ἄκουσον   γοῦν, καὶ διὰ τί τὰς
[4, 5]   γὰρ οὐδὲν τούτων ἐποίησαν ἐκεῖνοι,  ἄκουσον   (τί πρὸς τοὺς ἐρωτῶντας ἔλεγον.
[4, 3]   κέχρηται πρὸς αὐτοὺς τῷ τρόπῳ;  Ἄκουσον   τί φησιν Ἱερεμίας πρὸς αὐτοὺς
[4, 5]   τοῦ πράγματος τὴν ἀπόδειξιν παρασχώμεθα,  ἄκουσον   τί φησιν Δανιήλ· Ἐν
[4, 5]   τὴν ὅρασιν. Ἐνταῦθά μοι μετὰ  ἀκριβείας   προσέχετε· ἀπὸ γὰρ τούτων δῆλον,
[4, 5]   εἰς τὸ στόμα μου, καὶ  ἄλειμμα   οὐκ ἠλειψάμην ἐν ταῖς ἑβδομάσιν
[4, 3]   καταλιπεῖν ἐκεῖνα, καὶ πρὸς τὴν  ἀλήθειαν   αὐτομολῆσαι· ὑμεῖς δὲ τὸν ἀληθῆ
[4, 4]   αὐτούς· Εἰ τὸν Ἰουδαϊσμὸν νομίζετε  ἀλήθειαν   εἶναι, τίνος ἕνεκεν ἐνοχλεῖτε τῇ
[4, 3]   ἡμῖν ἐκοινώνησαν; Ἐκεῖνοι πρὸς τὴν  ἀλήθειαν   οὐ τρέχουσι, καὶ ὑμεῖς πρὸς
[4, 3]   ταύτην συνείδησιν, τοσαύτην περὶ τὴν  ἀλήθειαν   ὑμεῖς ἐπεδείξασθε Διὰ τοῦτό φησιν·
[4, 2]   ἵνα μάθῃς ὅτι τοῦτό ἐστιν  ἀληθὲς,   ἄκουσον· βασιλέα τινά ποτε τῶν
[4, 3]   ἀλήθειαν αὐτομολῆσαι· ὑμεῖς δὲ τὸν  ἀληθῆ   Θεὸν προσκυνοῦντες, ἀφέντες τὴν πατρῴαν
[4, 4]   εἰ δὲ Χριστιανισμός ἐστιν  ἀληθὴς,   ὡσπεροῦν καὶ ἔστι, μένετε, καὶ
[4, 1]   γὰρ φύσις τῶν πραγμάτων,  ἀλλ´   αἱ τοῦ Θεοῦ ψῆφοι καλὰ
[4, 3]   μακρῶν περιόδων ὥστε ἀποδεῖξαι τοῦτο,  ἀλλ´   ἀρκεῖ ψιλήν τινα ἐρώτησιν ἐρόμενον
[4, 1]   μοι τοῦτο εἴπῃς. ὅτι νηστεύουσιν,  ἀλλ´   ἐκεῖνό μοι δεῖξον, εἰ κατὰ
[4, 2]   ἁπλῶς εἶπεν αὐτῷ· Πάταξόν με,  ἀλλ´,   Ἐν λόγῳ Κυρίου· τουτέστιν,
[4, 6]   τῆς οἰκουμένης εἴασε τοῦτο γίνεσθαι,  ἀλλ´   ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις μόνον. Εἶτα
[4, 4]   μὴ ποιείτω τῆς πόλεως ἔξω,  ἀλλ´   ἐν τῷ δευτέρῳ μηνὶ, ἵνα
[4, 7]   ἀνεχόμεθα, οὐ δακνόμεθα ταῖς ὕβρεσιν,  ἀλλ´   ἓν μόνον ἐπιθυμοῦμεν ἰδεῖν, τοῦ
[4, 3]   λῃστὰς ἀποστρεφόμεθα, οὐκ ἐπειδὴ κολάζονται,  ἀλλ´   ἐπειδὴ διὰ κακίαν κολάζονται· οὕτω
[4, 3]   μάρτυρας φιλοῦμεν, οὐκ ἐπειδὴ βασανίζονται,  ἀλλ´   ἐπειδὴ διὰ τὸν Χριστὸν βασανίζονται·
[4, 5]   γε πολὺς ἦν ἐκεῖ τόπος,  ἀλλ´   ἐπειδὴ ναὸς οὐκ ἦν,
[4, 6]   πρὸς τὴν φύσιν ἐκείνων μετέπεσαν,  ἀλλ´   ἐπειδὴ τὴν τῶν ζώων τούτων
[4, 3]   Θεὸς γὰρ οὐκ ἀλλάσσεται·  ἀλλ´,   Ἠλλάξασθε τὴν δόξαν ὑμῶν. Μὴ
[4, 4]   σου. Οὕτω καὶ τὰς σκηνοπηγίας.  Ἀλλ´   ἴδωμεν ἀμφοτέρων τούτων, τοῦ καιροῦ
[4, 7]   ἀφῆτε ἀναβαίνειν, κακὸν γὰρ κἀκεῖνο,  ἀλλ´   ἵνα καὶ τοῦτο πολλῷ πλέον
[4, 7]   ὁλόκληρον ἀπέδωκε τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ·  ἀλλ´   ὅμως ἐπειδὴ μὴ ἐπλεόνασεν αὐτὸ
[4, 5]   τὴν εἰκάδα καὶ πρώτην ἀπαντῶσιν.  Ἀλλ´   ὅμως καὶ παρελθόντος τοῦ πάσχα
[4, 6]   θύειν· οὐκοῦν κἂν ἐμοὶ θύετε.  Ἀλλ´   ὅμως καὶ τοῦτο ἐπιτρέψας οὐ
[4, 3]   παρανομία καὶ ἁμαρτία καὶ πλημμέλεια·  ἀλλ´   ὅμως οὐκ ἤλλαξαν. Ὑμεῖς δὲ
[4, 5]   οὐ διὰ τοῦτο μόνον θαυμαστοὶ,  ἀλλ´   ὅτι οὐδὲ ἐπὶ μισθῷ τινι
[4, 7]   πολλάκις ἐσθῆτα διέῤῥηξεν κάμνων·  ἀλλ´   οὐ διὰ τοῦτο ἀπέστη ἐκεῖνος
[4, 2]   μετὰ πάσης ὑπάκουε τῆς προθυμίας.  Ἀλλ´   οὐκ ἠνέσχετο· διὰ τοῦτο δίκην
[4, 7]   δεινὸν, τῶν μελῶν ἡμῶν σηπομένων;  Ἀλλ´   οὐχ Παῦλος οὕτως· ἀλλὰ
[4, 7]   ὅτι παίζουσι μᾶλλον, λατρεύουσιν;  Ἀλλ´   ὥσπερ ἐκείνοις ἐγκαλοῦμεν ὅτι παρανομοῦσιν,
[4, 4]   Θεός σου δίδωσί σοι.  Ἀλλ´   ὥσπερ ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τοῦ
[4, 3]   δὴ μὴ μέλλοιμεν τοῦτο ποιεῖν,  ἀλλὰ   γυμνὰ τὰ πράγματα καθ´ ἑαυτὰ
[4, 6]   ἐπιτρέψας οὐ μέχρι τέλους ἀφῆκεν,  ἀλλὰ   διὰ τῆς σοφωτάτης μεθόδου πάλιν
[4, 3]   οὖν ἕνεκεν τὰ Ἰουδαίων ζηλοῖς;  Ἀλλὰ   Ἰουδαῖος εἶ; τίνος οὖν ἕνεκεν
[4, 4]   τοῦτο οὐκ ἐντεῦθεν δῆλον μόνον,  ἀλλὰ   καὶ ἀπὸ τῶν προφητῶν. Ὅταν
[4, 6]   μᾶλλον δὲ οὐ παρεσκευασμένους μόνον,  ἀλλὰ   καὶ αὐτομολήσαντας ἤδη. ἐπέτρεψε τὰς
[4, 2]   ἐμόλυνε τὴν χεῖρα τῷ αἵματι,  ἀλλὰ   καὶ καθαρωτέραν εἰργάσατο. Ὅταν οὖν
[4, 3]   καταξαίνονται, καὶ τυμβωρύχοι καὶ γόητες·  ἀλλὰ   καὶ μάρτυρες τὸ αὐτὸ πάσχουσι,
[4, 2]   πῶς οὐχ Θεὸς μόνον,  ἀλλὰ   καὶ οἱ ἄνθρωποι ταύτην ἔχουσι
[4, 7]   οὕτως οὐχ οἱ ἀσεβοῦντες μόνον,  ἀλλὰ   καὶ οἱ δυνάμενοι μὲν ἀπαγαγεῖν
[4, 7]   οὖν οὐχ οἱ κλέπτοντες μόνον,  ἀλλὰ   καὶ οἱ κύριοι μὲν ὄντες
[4, 3]   οἱ σοφοὶ καὶ συνετοὶ μόνον,  ἀλλὰ   καὶ οἱ ὁπωσοῦν λόγου καὶ
[4, 6]   ἀποκλείσας τὸν τόπον ἐκεῖνον; Οὐδαμῶς,  ἀλλὰ   καὶ σφόδρα ἑαυτῷ συμφωνεῖ· οὐδὲ
[4, 1]   ὑπ´ αὐτῶν χρὴ σκοπεῖν μόνον,  ἀλλὰ   καὶ τὴν αἰτίαν τῶν γινομένων
[4, 7]   καὶ οὐχὶ τοῖς συντρέχουσι μόνον,  ἀλλὰ   καὶ τοῖς κυρίοις οὖσι κωλῦσαι,
[4, 3]   (οὐκ αἰτίαν χρὴ ζητεῖν μόνον,  ἀλλὰ   καὶ τόπον καὶ καιρόν. Μᾶλλον
[4, 4]   τῶν Ἰουδαϊκῶν οὐ καιρὸν μόνον,  ἀλλὰ   καὶ τόπον παρατηρεῖν ἐκέλευσεν
[4, 3]   καιρὸς, ὅτε ταῦτα φυλάττεσθαι ἔδει,  ἀλλὰ   νῦν οὐκ ἔστι. Διὰ τοῦτο
[4, 5]   νόμον οὐ κατὰ ῥᾳθυμίαν ἐποίουν,  ἀλλὰ   παρὰ τὸ πεπεῖσθαι παρ´ αὐτοῦ
[4, 3]   Καὶ αὕτη οὐκ ἔστι νηστεία,  ἀλλὰ   παρανομία καὶ ἁμαρτία καὶ πλημμέλεια·
[4, 2]   περιεργάζεσθαι τὴν φύσιν τῶν γινομένων,  ἀλλὰ   πείθεσθαι μόνον. Ἵνα γὰρ μὴ
[4, 3]   οὐ μόνον τὰς βασάνους ἐξετάζομεν,  ἀλλὰ   πρὸ ἐκείνων τὴν διάνοιαν καὶ
[4, 1]   ἐν τῷ (καιρῷ τοῦ χειμῶνος,  ἀλλὰ   πρὸ τῆς ὥρας ἐκείνης, καὶ
[4, 6]   τοὺς ἐν Γομόῤῥοις οἰκοῦντας διαλεγόμενος,  ἀλλὰ   πρὸς Ἰουδαίους. Καλεῖ δὲ αὐτοὺς
[4, 6]   Σοδόμοις οὐδέποτε ἀνεφάνησαν ἀναφέροντες θυσίας·  ἀλλὰ   πρὸς τούτους λόγος ἀποτείνεται
[4, 7]   Ἀλλ´ οὐχ Παῦλος οὕτως·  ἀλλὰ   πῶς; Τίς, φησὶν, ἀσθενεῖ, καὶ
[4, 3]   εἶπεν· Ἠλλάξασθε τὸν Θεὸν ὑμῶν,  ἀλλὰ,   τὴν δόξαν δὲ λέγει
[4, 7]   καὶ οὐκ ἂν ἐδεήθην ὑμῶν,  ἀλλὰ   τὴν ταχίστην ἐποιήσαμεν ἂν διόρθωσιν.
[4, 3]   τὴν ἐμὴν οὐκ ἠλαττώσατε δόξαν,  ἀλλὰ   τὴν ὑμετέραν. Δότε δὴ κἀμοὶ
[4, 4]   μὴ τῷ πρώτῳ δὲ μηνὶ,  ἀλλὰ   τῷ δευτέρῳ· εἶτα ἴδωμεν τίς
[4, 2]   τῇ φύσει τῶν πραγμάτων προσέχοντες,  ἀλλὰ   τῷ τέλει καὶ ταῖς αἰτίαις;
[4, 1]   πολλῆς τῆς ἐπιμελείας, καὶ τὰ  ἄλλα   πάντα εὖ διατίθενται. Καὶ ναῦται,
[4, 1]   καὶ ἅμαξαν, καὶ ὅσα ἂν  ἄλλα   πρὸς τὸν ἄμητον αὐτοῖς συντελῇ.
[4, 3]   γέγονε τοιαῦτα. Ποῖα ταῦτα; Εἰ  ἀλλάξονται   ἔθνη θεοὺς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ
[4, 3]   φησιν· Εἰ γέγονε τοιαῦτα, εἰ  ἀλλάξονται   ἔθνη θεοὺς αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ
[4, 3]   ὑμῶν· Θεὸς γὰρ οὐκ  ἀλλάσσεται·   ἀλλ´, Ἠλλάξασθε τὴν δόξαν ὑμῶν.
[4, 1]   καὶ ἱστία ῥάπτουσι, καὶ τὴν  ἄλλην   ἅπασαν τοῦ πλοίου κατασκευὴν εὐτρεπίζουσιν.
[4, 4]   ἁγίους ἐκείνους, καὶ νηστεύειν, μηδὲ  ἄλλο   τοιοῦτον ποιεῖν. ~εʹ Ὅτι γὰρ
[4, 2]   ἐπάταξεν αὐτόν. Καὶ εὑρίσκει ἄνθρωπον  ἄλλον,   καὶ εἶπε· Πάταξον δή με.
[4, 3]   τὴν πατρῴαν εὐσέβειαν, πρὸς τὰ  ἀλλότρια   ηὐτομολήσατε· καὶ οὐδὲ ὅσην ἔχουσιν
[4, 5]   τῶν νομίμων φυλαττόντων ἐπὶ γῆς  ἀλλοτρίας,   αὐτοὶ τὰ ἐναντία ποιοῦντες πρὸς
[4, 5]   τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς  ἀλλοτρίας;   Καὶ πάλιν οἱ παῖδες οἱ
[4, 4]   μήτε ᾠδὴν ᾄσαντες ἐπὶ γῆς  ἀλλοτρίας,   μήτε νηστείαν τοιαύτην τινὰ νηστεύσαντες,
[4, 7]   γὰρ ἔχω κοινὸν πρὸς ἐκεῖνον;  ἀλλότριός   ἐστι καὶ ἄγνωστος. Ἕως ἂν
[4, 2]   τελαμῶνα περιεβάλετο, καὶ ὡς ἐπ´  ἀλλοτρίου   πράγματος τὴν δίκην εἰσήγαγεν, ἵνα
[4, 3]   τὴν ἡμετέραν μέτεισι πολιτείαν; Ἂν  ἁλῷ   τις, εἰπέ μοι, τῶν παρ´
[4, 1]   ἡμερῶν καὶ δρεπάνην θήγουσι, καὶ  ἅλωνα   παρασκευάζουσι καὶ βοῦς καὶ ἅμαξαν,
[4, 1]   ἅλωνα παρασκευάζουσι καὶ βοῦς καὶ  ἅμαξαν,   καὶ ὅσα ἂν ἄλλα πρὸς
[4, 3]   ἔστι νηστεία, ἀλλὰ παρανομία καὶ  ἁμαρτία   καὶ πλημμέλεια· ἀλλ´ ὅμως οὐκ
[4, 7]   παρανομία ἐκείνης αὕτη· ἐκεῖ  ἁμαρτία   τὸ γινόμενον, ἐνταῦθα δὲ ἀσέβεια.
[4, 7]   σε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην  ἀμείψεται   τοῖς ἀγαθοῖς. Γένοιτο δὲ εὐχαῖς
[4, 7]   τοὺς {σύμπαντας} αἰῶνας τῶν αἰώνων.  Ἀμήν.  
[4, 1]   ὅσα ἂν ἄλλα πρὸς τὸν  ἄμητον   αὐτοῖς συντελῇ. Καὶ πάντας ἀνθρώπους
[4, 3]   νομίσῃς εἶναι; Τί μιγνύεις τὰ  ἄμικτα;   ἐσταύρωσαν ἐκεῖνοι τὸν Χριστὸν, ὃν
[4, 3]   ὑπὲρ τῶν τυχόντων ἐστὶν  ἀμφισβήτησις,   ἵνα ἓν καὶ τὸ αὐτὸ
[4, 4]   τί ποτέ ἐστιν ἀναγκαιότερον, ὅταν  ἀμφότερα   μὴ ἐξῇ σῶσαι, (πότερον τοῦ
[4, 4]   φησίν· Ἕως πότε χωλανεῖτε ἐπ´  ἀμφοτέραις   ταῖς ἰγνύαις; Εἰ ἔστι Κύριος
[4, 4]   καὶ τὰς σκηνοπηγίας. Ἀλλ´ ἴδωμεν  ἀμφοτέρων   τούτων, τοῦ καιροῦ καὶ τοῦ
[4, 5]   ταῦτα λέγοντες καὶ ποιοῦντες, ἴσως  ἄν   τις ῥᾳθυμίας ἐνόμισεν εἶναι τὸ
[4, 1]   βοῦς καὶ ἅμαξαν, καὶ ὅσα  ἂν   ἄλλα πρὸς τὸν ἄμητον αὐτοῖς
[4, 3]   οὐ τὴν ἡμετέραν μέτεισι πολιτείαν;  Ἂν   ἁλῷ τις, εἰπέ μοι, τῶν
[4, 4]   καταλιπὼν, καὶ τὸν καιρὸν φυλάξας.  Ἂν   γὰρ τὸν καιρὸν μὲν
[4, 3]   Θεὸν νηστεύοντας, ἀποδέχου τὸ γινόμενον·  ἂν   δὲ ἴδῃς παρὰ γνώμην τοῦ
[4, 7]   ὑμῶν, ἀλλὰ τὴν ταχίστην ἐποιήσαμεν  ἂν   διόρθωσιν. Ὅταν τὸν ἀδελφὸν δέῃ
[4, 7]   ἐκεῖ τρέχοντας εἰδέναι, καὶ οὐκ  ἂν   ἐδεήθην ὑμῶν, ἀλλὰ τὴν ταχίστην
[4, 4]   ἐστιν ἀναγκαιοτέρα. Τί τοίνυν ἔχοιεν  ἂν   εἰπεῖν οἱ τῆς πόλεως ἔξω
[4, 6]   τοὺς πρὸ αὐτῶν λάμψαντας πρώτους  ἂν   εἰς ταύτην εἰσήγαγε τὴν πολιτείαν.
[4, 6]   εἰς ἕνα μέσον συνδήσας λίθον,  ἂν   ἐκεῖνον ἀφέλῃ, τὸν πάντα τῆς
[4, 4]   ὅτι Ἐν τῷ τόπῳ  ἂν   ἐκλέξηται Κύριος Θεός σου.
[4, 7]   ἀλλότριός ἐστι καὶ ἄγνωστος. Ἕως  ἂν   πιστὸς, καὶ τῶν αὐτῶν
[4, 4]   δὲ λέγει, τοιοῦτόν ἐστιν· Ὃς  ἂν   ᾖ, φησὶν, ἐν ἀποδημίᾳ κατὰ
[4, 6]   ἀνοήτοις δήλη καὶ καταφανὴς γένοιτο  ἂν   αἰτία τῆς κατασκαφῆς ἐκείνης;
[4, 1]   ἐκείνῳ, φόνου παντὸς ἀνοσιωτέρα γένοιτ´  ἂν   φειδώ. Οὐ γὰρ
[4, 3]   λόγου καὶ διανοίας μετέχοντες συνομολογήσαιεν  ἂν   ἡμῖν. Οὐ γὰρ χρεία σοφισμάτων
[4, 6]   γὰρ φανερῶς εἶπεν, ἀπόστητε, οὐκ  ἂν   ἠνέσχοντο ῥᾳδίως τῆς κατὰ τὴν
[4, 5]   εἰς θεογνωσίαν ἐπισπάσασθαι. Τί γὰρ  ἂν   ἴσον γένοιτο τοῦ Δανιήλ; τί
[4, 7]   ἐκολάζετο. Καὶ σὺ τοίνυν, αὐτὸς  ἂν   καθαρὸς διαμείνῃς καὶ ἀκέραιος, μὴ
[4, 6]   ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ χρόνου γένοιτ´  ἂν   καταφανὲς τὸ λεγόμενον. Μετὰ γὰρ
[4, 1]   τοῦ Θεοῦ τοῦτο ποιοῦσιν· ὡς  ἂν   μὴ τοῦτο ᾖ, μέθης πάσης
[4, 1]   Ἐπεὶ καὶ ποιμένες, ἕως μὲν  ἂν   μηδὲν ἐνοχλῇ θηρίον, ὑπὸ δρῦν
[4, 4]   ἐσπουδάκατε μόνον, ἐναντία ποιεῖν ὧν  ἂν   Θεὸς ἐπιτάξῃ· καθάπερ οὖν
[4, 2]   δι´ ὧν ἔπαθε παραινῶν, ἅπερ  ἂν   Θεὸς ἐπιτάξῃ, πάντα εἴκειν
[4, 4]   τοιαύτην τινὰ νηστεύσαντες, ποίαν ἔχοιεν  ἂν   οὗτοι συγγνώμην; Καίτοι γε ἐκεῖνοι
[4, 2]   πρόσωπον ἑαυτοῦ. Τί τούτου γένοιτ´  ἂν   παραδοξότερον; τυπτήσας τὸν προφήτην
[4, 1]   Καὶ πάντας ἀνθρώπους ἴδοι τις  ἂν   πρὸ τοῦ καιροῦ τὰς τῶν
[4, 3]   κολάζεται, κἂν μυρία ἀπολογεῖσθαι ἔχῃ;  ἂν   φανῇ τις παρ´ ἐκείνοις τοῖς
[4, 7]   οὐχ ἵνα εἰς θέατρον ἀφῆτε  ἀναβαίνειν,   κακὸν γὰρ κἀκεῖνο, ἀλλ´ ἵνα
[4, 5]   Ἐπειδὴ γὰρ ἐπέκειντο βιαζόμενοι καὶ  ἀναγκάζοντες   αὐτοὺς οἱ βάρβαροι κεχρῆσθαι τοῖς
[4, 1]   ἀσφαλίσασθαι τὴν τοῦ Χριστοῦ ποίμνην  ἀναγκαῖον.   Ἐπεὶ καὶ ποιμένες, ἕως μὲν
[4, 4]   τῆς τοῦ καιροῦ παρατηρήσεώς ἐστιν  ἀναγκαιοτέρα.   Τί τοίνυν ἔχοιεν ἂν εἰπεῖν
[4, 4]   τοῦ τόπου, τί ποτέ ἐστιν  ἀναγκαιότερον,   ὅταν ἀμφότερα μὴ ἐξῇ σῶσαι,
[4, 4]   ἔξω ποιοῦντες; Ὅταν γὰρ τὸ  ἀναγκαιότερον   παραβῶσιν, οὐδὲ ἐν τῷ
[4, 7]   μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ πλέον.  Ἀνάγκη   δὲ λοιπὸν παρακαλέσαι ὑμᾶς τοὺς
[4, 1]   περιίστασθαι ἡμῶν τὰ πρόβατα μέλλουσιν,  ἀνάγκη   πυκτεύειν καὶ μάχεσθαι, ὅπως μηδὲν
[4, 6]   διὰ τῆς κατὰ τὸν τόπον  ἀνάγκης   λανθανόντως αὐτοὺς ἀπήγαγε τῆς περὶ
[4, 7]   ὑπομεῖναι, πάντα ποιήσωμεν, ὥστε αὐτοὺς  ἀνακτήσασθαι.   Καὶ γὰρ λακτιζόντων τῶν νοσούντων
[4, 1]   καὶ τρόπιν ἐπισκευάζουσι, καὶ τοίχους  ἀνανεοῦσι,   καὶ κώπας ἀποξέουσι, καὶ ἱστία
[4, 6]   γὰρ οἰκοδόμος θεμελίους θεὶς, τοίχους  ἀναστήσας,   ὄροφον καμαρώσας, τὴν καμάραν ἐκείνην
[4, 7]   τῶν ἁγίων τούς τε πεπλανημένους  ἀνασωθῆναι,   ὑμᾶς τε τῆς ἄγρας περιγενέσθαι,
[4, 7]   ὑμῶν ἕνα μοι τῶν ἀδελφῶν  ἀνασωσάτω,   περιεργασάσθω, πολυπραγμονησάτω, ἵνα εἰς τὴν
[4, 6]   τὴν πόλιν ποιήσας, εἶτα ταύτην  ἀνατρέψας.   καὶ τὴν λοιπὴν τῆς πολιτείας
[4, 6]   ἐν μόνῃ τὴν θυσίαν  ἀναφέρεσθαι   ἐχρῆν. Τί οὖν; ἑαυτῷ μάχεται,
[4, 6]   δὲ ἐν Σοδόμοις οὐδέποτε ἀνεφάνησαν  ἀναφέροντες   θυσίας· ἀλλὰ πρὸς τούτους
[4, 6]   ἀπειλοῦντα, εἰ μὴ λάβοι, βρόχον  ἀνάψειν,   κατὰ κρημνῶν ἑαυτὸν ἀφήσειν,
[4, 2]   ἐν μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ, καὶ  ἄνδρα   μετὰ γυναικὸς ἀνελὼν, ἱερωσύνῃ τιμᾶται·
[4, 2]   προφήτης· Ὅτι ἐξαπέστειλας σὺ  ἄνδρα   ὀλέθριον ἐκ τῆς χειρός σου,
[4, 2]   λέγει Κύριος· Ὅτι ἐξαπέστειλας σὺ  ἄνδρα   ὀλέθριον ἐκ τῆς χειρός σου,
[4, 2]   πολέμου, καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ εἰσήγαγεν  ἄνδρα   πρός με, καὶ εἶπέ μοι·
[4, 2]   Δικαστὴς σὺ παρ´ ἐμοί· ἐφόνευσας.  Ἀνδροφόνος   εἶ, φησὶν, ἐπειδὴ τὸν πολέμιον
[4, 6]   παράδοξον, μὲν οἰκουμένη πᾶσα  ἀνεῖται   τοῖς Ἰουδαίοις, (ἔνθα οὐκ ἔξεστι
[4, 3]   οὖν πρὸς ἐκείνους τρέχεις τοὺς  ἀνελόντας,   προσκυνεῖν λέγων τὸν ἐσταυρωμένον;
[4, 2]   ῥοπῇ, καὶ ἄνδρα μετὰ γυναικὸς  ἀνελὼν,   ἱερωσύνῃ τιμᾶται· οὕτως οὐ μόνον
[4, 5]   μὲν ῥᾴθυμοί τινες ἦσαν καὶ  ἀνευλαβεῖς   οἱ ταῦτα λέγοντες καὶ ποιοῦντες,
[4, 6]   Οἱ δὲ ἐν Σοδόμοις οὐδέποτε  ἀνεφάνησαν   ἀναφέροντες θυσίας· ἀλλὰ πρὸς τούτους
[4, 7]   νοσούντων καὶ ὑβριζόντων καὶ λοιδορούντων  ἀνεχόμεθα,   οὐ δακνόμεθα ταῖς ὕβρεσιν, ἀλλ´
[4, 4]   προφητῶν δεῖξαι τοῦτο; οὐδὲ οὕτως  ἀνέχονται   ἡσυχάζειν. Καίτοι εἰ καὶ προσεδόκων
[4, 2]   στρατείαν τοῦ πολέμου, καὶ ἰδοὺ  ἀνὴρ   εἰσήγαγεν ἄνδρα πρός με, καὶ
[4, 3]   τὸν ἀγῶνα ἅπαντα ὑπὲρ αὐτῶν  ἀνῃρημένοις,   οὓς καὶ πλείονος κατὰ τοῦτο
[4, 2]   αὐτόν. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·  Ἀνθ´   ὧν οὐχ ὑπήκουσας τῆς φωνῆς
[4, 2]   Θεὸς μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ  ἄνθρωποι   ταύτην ἔχουσι τὴν ψῆφον, οὐ
[4, 2]   καὶ ἐπάταξεν αὐτόν. Καὶ εὑρίσκει  ἄνθρωπον   ἄλλον, καὶ εἶπε· Πάταξον δή
[4, 6]   Καὶ καθάπερ ἰατρὸς, πυρέττοντα ὁρῶν  ἄνθρωπον,   δυσάρεστόν τινα καὶ ἀκαρτέρητον, ἐπιθυμοῦντα
[4, 2]   με. Καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν  ἄνθρωπος,   καὶ συνέτριψεν αὐτὸν, καὶ κατεδήσατο
[4, 4]   Λάλησον τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ, λέγων·  Ἄνθρωπος   ὃς ἐὰν γένηται ἀκάθαρτος ἐπὶ
[4, 2]   με. Καὶ οὐκ ἠθέλησεν  ἄνθρωπος   πατάξαι αὐτόν. Καὶ εἶπε πρὸς
[4, 4]   ἐὰν γένηται ἀκάθαρτος ἐπὶ ψυχῇ  ἀνθρώπου,   ἐν ὁδῷ μακρᾷ,
[4, 4]   Ἡμεῖς ἀκάθαρτοί ἐσμεν ἐπὶ ψυχῇ  ἀνθρώπου·   μὴ ὑστερήσωμεν προσενεγκεῖν τὸ δῶρον
[4, 7]   θεομάχων Ἰουδαίων, εἰπέ μοι, σαλπίζοντας  ἀνθρώπους;   δέον σε οἴκοι καθήμενον στενάζειν
[4, 1]   ἄμητον αὐτοῖς συντελῇ. Καὶ πάντας  ἀνθρώπους   ἴδοι τις ἂν πρὸ τοῦ
[4, 1]   Πάλιν οἱ δείλαιοι καὶ πάντων  ἀνθρώπων   ἀθλιώτεροι νηστεύειν μέλλουσιν Ἰουδαῖοι, καὶ
[4, 6]   Ἆρα οὐχὶ καὶ τοῖς σφόδρα  ἀνοήτοις   δήλη καὶ καταφανὴς γένοιτο ἂν
[4, 1]   τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ, φόνου παντὸς  ἀνοσιωτέρα   γένοιτ´ ἂν φειδώ. Οὐ
[4, 2]   φιλανθρωπίας οἵαν ἔδωκε δίκην; καὶ  ἀντὶ   τῆς ἀκαίρου φειδοῦς οἵαν ὑπέμεινε
[4, 2]   ἐκπηδήσῃ, ἔσται ψυχή σου  ἀντὶ   τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, τάλαντον
[4, 2]   σου, καὶ ψυχή σου  ἀντὶ   τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ
[4, 2]   χειρός σου, ψυχή σου  ἀντὶ   τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ
[4, 2]   αὐτοῦ, καὶ λαός σου  ἀντὶ   τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Εἶδες φιλανθρωπίας
[4, 2]   αὐτοῦ, καὶ λαός σου  ἀντὶ   τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Ὁρᾷς πῶς
[4, 0]   ΠΑΣΧΑ ΑΥΤΩΝ. ΕΛΕΧΘΗ ΔΕ ΕΝ  ΑΝΤΙΟΧΕΙᾼ   ΕΝ Τῌ ΜΕΓΑΛῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ Λόγος
[4, 4]   ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ  ἀντιπίπτετε.   Ἓν τοῦτο, φησὶν, ἐσπουδάκατε μόνον,
[4, 6]   συντρίψαι τὴν φιάλην αὐτὴν, ἵνα  ἀνυπόπτως   καὶ λαθραίως αὐτὸν ἀπαγάγῃ τῆς
[4, 7]   σπονδεῖα; ποῦ τὸ πῦρ τὸ  ἄνωθεν   κατενεχθέν; Πάντα ἀφῆκας, καὶ τὰς
[4, 3]   τὴν παράνομον ἐκείνην μεθιστάμενος πολιτείαν  ἀξιοῖς   σώζεσθαι; Μὴ γὰρ ὀλίγον ἐστὶ
[4, 4]   εἴσω ποιήσῃ τῆς πόλεως, ἀποδοχῆς  ἄξιος   ὢν φανῇ, δὲ τὸν
[4, 3]   τοῦτο κατακρίσεως τῶν Ἰουδαίων ἁπάντων  ἀξίους   ὄντας ὁρῶ. Καὶ τοῦτο οὐχ
[4, 2]   νομοθετῶν· αἰδέσθητι τοῦ κελεύοντος τὸ  ἀξίωμα,   καὶ μετὰ πάσης ὑπάκουε τῆς
[4, 4]   ἵνα μὴ τῆς πόλεως ἐκπέσῃ·  ἀπ´   αὐτοῦ δεικνὺς, ὅτι τοῦ
[4, 2]   σε λέων. Καὶ ἀπῆλθεν  ἀπ´   αὐτοῦ, καὶ εὗρεν αὐτὸν
[4, 4]   Πόθεν οὖν τοῦτο ἔσται δῆλον;  Ἀπ´   αὐτοῦ τοῦ Μωϋσέως. Ἐπειδὴ γὰρ
[4, 4]   νῦν ποιοῦσι. Πόθεν τοῦτο δῆλον;  Ἀπ´   αὐτοῦ τοῦ νόμου. Καὶ γὰρ
[4, 6]   αὕτη ἐστὶν αἰτία, καὶ  ἀπ´   αὐτοῦ τοῦ χρόνου γένοιτ´ ἂν
[4, 2]   φωνῆς Κυρίου, ἰδοὺ σὺ ἀποτρέχεις  ἀπ´   ἐμοῦ, καὶ πατάξει σε
[4, 6]   δίδωσι, βουλόμενος βιαίου τελευτῆς αὐτὸν  ἀπαγαγεῖν·   οὕτω δὴ καὶ Θεὸς
[4, 7]   ἀλλὰ καὶ οἱ δυνάμενοι μὲν  ἀπαγαγεῖν   τῆς ἀσεβείας, μὴ βουλόμενοι δὲ
[4, 6]   ἵνα ἀνυπόπτως καὶ λαθραίως αὐτὸν  ἀπαγάγῃ   τῆς ἐπιθυμίας ἐκείνης· οὕτω καὶ
[4, 6]   τὴν πόλιν καὶ ἄκοντας αὐτοὺς  ἀπαγάγῃ   τοῦ πράγματος. Εἰ γὰρ φανερῶς
[4, 7]   τοὺς βλασφήμους ἐκείνους τῆς ἀσεβείας  ἀπαλλαγέντας,   ἐπιγνῶναι τὸν ὑπὲρ αὐτῶν σταυρωθέντα
[4, 7]   καὶ εἰς τὴν αὐτὴν Ἐκκλησίαν  ἀπαντᾷ,   καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν καὶ
[4, 3]   τὰ ἐκείνων, καὶ τὸν ἀγῶνα  ἅπαντα   ὑπὲρ αὐτῶν ἀνῃρημένοις, οὓς καὶ
[4, 1]   ὑδάτων ῥύμης, οὐκέθ´ ὁμοίως εὔκολον  ἀπαντᾷν.   Διὰ τοῦτο φθάνουσιν αὐτοῦ τὰς
[4, 1]   πλείους ἡμέρας, τῆς νηστείας ἐκείνης  ἀπαντᾷν   μελλούσης, ἡμεῖς ἐντεῦθεν ἤδη καθοπλιζόμεθα,
[4, 4]   ποίᾳ γνώμῃ εἰς τὴν ἐκκλησίαν  ἀπαντᾷς   λοιπόν; Πρὸς μὲν οὖν τοὺς
[4, 7]   ἐπιοῦσαν σύναξιν μετὰ πολλῆς παῤῥησίας  ἀπαντήσωμεν,   δῶρα τῷ Θεῷ κομίζοντες, δῶρα
[4, 3]   κατὰ τοῦτο κατακρίσεως τῶν Ἰουδαίων  ἁπάντων   ἀξίους ὄντας ὁρῶ. Καὶ τοῦτο
[4, 5]   Εὐαγγελίοις παράγγελμα, καὶ τῶν ἀγαθῶν  ἁπάντων   κεφάλαιον προλαβόντες, ἤδη διὰ τῶν
[4, 1]   ἐπειδὴ δὲ σήμερον οἱ λύκων  ἁπάντων   χαλεπώτεροι Ἰουδαῖοι περιίστασθαι ἡμῶν τὰ
[4, 5]   εἰς τὴν εἰκάδα καὶ πρώτην  ἀπαντῶσιν.   Ἀλλ´ ὅμως καὶ παρελθόντος τοῦ
[4, 5]   τῆς φύσεως, καὶ τὴν οἰκουμένην  ἅπασαν   διὰ τῶν εἰς αὐτοὺς συμβάντων
[4, 6]   τῆς πολιτείας ἐκείνης οἰκοδομὴν κατέλυσεν  ἅπασαν.   ~ζʹ μὲν οὖν πρὸς
[4, 1]   ἱστία ῥάπτουσι, καὶ τὴν ἄλλην  ἅπασαν   τοῦ πλοίου κατασκευὴν εὐτρεπίζουσιν. Καὶ
[4, 5]   νόμου, ὅτι τὰς παρατηρήσεις ταύτας  ἁπάσας   ἕξω τῶν Ἱεροσολύμων φυλάττειν οὐ
[4, 1]   κατὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ, φιλανθρωπίας  ἁπάσης   βελτίων ἐστὶν φόνος· κἂν
[4, 1]   καλάμῳ συρίζουσιν, ἀφέντες ἐπ´ ἐξουσίας  ἁπάσης   τὰ πρόβατα νέμεσθαι· ἐπειδὰν δὲ
[4, 7]   τὸ τάλαντον ἐκεῖνο κατορύξας, ὁλόκληρον  ἀπέδωκε   τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ· ἀλλ´ ὅμως
[4, 7]   Δεσπότης ἡμῶν δι´ ἡμᾶς  ἀπέθανε,   σὺ δὲ οὐδὲ λόγον προΐεσαι;
[4, 7]   κἂν ὑβρίζῃ, κἂν τύπτῃ, κἂν  ἀπειλῇ   ἐχθρὸς γενέσθαι, κἂν ὁτιοῦν ἕτερον
[4, 6]   καὶ ἀκαρτέρητον, ἐπιθυμοῦντα ψυχροποσίας, καὶ  ἀπειλοῦντα,   εἰ μὴ λάβοι, βρόχον ἀνάψειν,
[4, 2]   ἑαυτοῦ τελαμῶνι, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς  ἀπέκρυψε,   καὶ ἄδηλον ἑαυτὸν κατέστησε. Τίνος
[4, 2]   ἀπὸ τῆς ὄψεως ἀπελάσῃ, εἶτα  ἀπελάσας   μὴ δέξηται τὴν διόρθωσιν, κρύπτει
[4, 2]   ἰδὼν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὄψεως  ἀπελάσῃ,   εἶτα ἀπελάσας μὴ δέξηται τὴν
[4, 7]   γὰρ εἰς θέατρον οὐκ ἐπιτρέπεις  ἀπελθεῖν,   πολλῷ μᾶλλον ἐπὶ συναγωγῆς τοῦτο
[4, 3]   φησιν Ἱερεμίας πρὸς αὐτοὺς ἐκείνους·  Ἀπέλθετε   εἰς Κηδὰρ, καὶ ἴδετε· ἀποστείλατε
[4, 4]   τὰ τοῦ Θεοῦ καταπατοῦσι προστάγματα,  ἀπεναντίας   τοῖς ἐκείνῳ δοκοῦσι πάντα ποιοῦντες
[4, 2]   ἀπολαῦσαι ἐποίησε, καὶ μετὰ πολλῆς  ἀπέπεμψε   τῆς τιμῆς. Εἶτα προφήτης τις
[4, 2]   ταῦτα δι´ ὧν ἔπαθε παραινῶν,  ἅπερ   ἂν Θεὸς ἐπιτάξῃ, πάντα
[4, 7]   κάμνων· ἀλλ´ οὐ διὰ τοῦτο  ἀπέστη   ἐκεῖνος τῆς θεραπείας. Πῶς οὖν
[4, 2]   οὖν ἀεὶ πρὸς τοὺς προφήτας  ἀπεχθῶς   εἶχεν ἐκεῖνος, ἀσεβὴς ὢν, ἵνα
[4, 6]   καὶ Θεὸς τῶν θυσιῶν  ἀπήγαγε,   τὴν πόλιν αὐτὴν καθελὼν, καὶ
[4, 6]   τὸν τόπον ἀνάγκης λανθανόντως αὐτοὺς  ἀπήγαγε   τῆς περὶ τὸ πρᾶγμα μανίας.
[4, 6]   διὰ τῆς σοφωτάτης μεθόδου πάλιν  ἀπήγαγεν.   Καὶ καθάπερ ἰατρὸς ἐκεῖνος
[4, 1]   πρὸ τῆς βολῆς τὸ θηρίον  ἀπήλασαν.   Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς ἐν
[4, 2]   πατάξει σε λέων. Καὶ  ἀπῆλθεν   ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ εὗρεν αὐτὸν
[4, 5]   πάντων τῶν τοιούτων, ἐκ περιουσίας  ἀπῄτει   τότε πολιτεία· καὶ οὔτε
[4, 2]   αἰδεσθεὶς φείσηται πρότερος, οὐχ  ἁπλῶς   εἶπεν αὐτῷ· Πάταξόν με, ἀλλ´,
[4, 5]   Ἐνταῦθά μοι μετὰ ἀκριβείας προσέχετε·  ἀπὸ   γὰρ τούτων δῆλον, ὅτι τὸ
[4, 3]   τινα ἐρώτησιν ἐρόμενον ἑλεῖν αὐτοὺς  ἀπὸ   τῆς ἀποκρίσεως. Τί οὖν; ἕκαστον
[4, 6]   λόγος ἀποτείνεται καλῶν αὐτοὺς  ἀπὸ   τῆς ἐκείνων ἐπωνυμίας, διὰ τὴν
[4, 2]   ὢν, ἵνα μὴ ἰδὼν αὐτὸν  ἀπὸ   τῆς ὄψεως ἀπελάσῃ, εἶτα ἀπελάσας
[4, 5]   καὶ εἰκάδα τελευτᾷ. Ἀρξάμενοι γὰρ  ἀπὸ   τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ πρώτου μηνὸς,
[4, 5]   ἔμεινεν αὐτὸς νηστεύων. Ἀρξάμενος γὰρ  ἀπὸ   τῆς τρίτης ἡμέρας τοῦ πρώτου
[4, 5]   οὐ χρή. Καὶ ἕτερον δὲ  ἀπὸ   τούτου συνωμολόγηται μέγιστον· ὅτι θυσιῶν
[4, 2]   ἔσπευσε, καὶ ἀφεῖλε τὸν τελαμῶνα  ἀπὸ   τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, καὶ ἐπέγνω
[4, 4]   ἀπολήψεσθαι πολιτείαν (ποῦ γὰρ ἔχουσιν  ἀπὸ   τῶν προφητῶν δεῖξαι τοῦτο; οὐδὲ
[4, 4]   ἐντεῦθεν δῆλον μόνον, ἀλλὰ καὶ  ἀπὸ   τῶν προφητῶν. Ὅταν γὰρ φαίνωνται
[4, 2]   αὐτὸν βασιλεὺς Ἰσραὴλ, ὅτι  ἀπὸ   τῶν υἱῶν τῶν προφητῶν οὗτος,
[4, 3]   κατασκευῆς καὶ μακρῶν περιόδων ὥστε  ἀποδεῖξαι   τοῦτο, ἀλλ´ ἀρκεῖ ψιλήν τινα
[4, 5]   καὶ αὐτοῦ τοῦ πράγματος τὴν  ἀπόδειξιν   παρασχώμεθα, ἄκουσον τί φησιν
[4, 2]   τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ γινόμενον, ἐκεῖνο  ἀποδέχου   μόνον. ~γʹ Τούτῳ τῷ κανόνι
[4, 3]   ἴδῃς διὰ τὸν Θεὸν νηστεύοντας,  ἀποδέχου   τὸ γινόμενον· ἂν δὲ ἴδῃς
[4, 4]   Ὃς ἂν ᾖ, φησὶν, ἐν  ἀποδημίᾳ   κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα, μὴ
[4, 4]   ἵνα εἴσω ποιήσῃ τῆς πόλεως,  ἀποδοχῆς   ἄξιος ὢν φανῇ, δὲ
[4, 5]   φησὶν, ὅτι διὰ τὸν Θεὸν  ἀποθνήσκομεν.   Καὶ ταῦτα ἐποίουν, καὶ τοσαύτην
[4, 6]   τόπῳ κελεύσας, αὐτὸν δὲ πάλιν  ἀποκλείσας   τὸν τόπον ἐκεῖνον; Οὐδαμῶς, ἀλλὰ
[4, 3]   ἐρόμενον ἑλεῖν αὐτοὺς ἀπὸ τῆς  ἀποκρίσεως.   Τί οὖν; ἕκαστον τῶν τοῦτο
[4, 6]   ἐν ταύτῃ μόνῃ τῆς ψυχροποσίας  ἀπολαύειν,   καὶ τοῦ κάμνοντος πεισθέντος, λάθρα
[4, 2]   δοκοῦν αὐτὸν ἔσωσε, καὶ προσεδρίας  ἀπολαῦσαι   ἐποίησε, καὶ μετὰ πολλῆς ἀπέπεμψε
[4, 4]   ἡσυχάζειν. Καίτοι εἰ καὶ προσεδόκων  ἀπολήψεσθαι,   καὶ οὕτω μιμεῖσθαι ἔδει τοὺς
[4, 4]   ἐλπίδα τινὰ ἔχοντες τὴν προτέραν  ἀπολήψεσθαι   πολιτείαν (ποῦ γὰρ ἔχουσιν ἀπὸ
[4, 4]   συγγνώμην; Καίτοι γε ἐκεῖνοι προσδοκῶντες  ἀπολήψεσθαι   τὴν τοιαύτην αὐτῶν πολιτείαν, ὅμως
[4, 7]   τὸ τάλαντον, μηδὲ ἕτερον ἀδελφὸν  ἀπολλύμενον   ἐπαναγάγῃς εἰς σωτηρίαν, τὰ αὐτὰ
[4, 2]   σωζόμενον, τὸν δὲ μὴ τυπτήσαντα  ἀπολλύμενον,   καὶ τὸν μὲν φεισάμενον κολαζόμενον,
[4, 7]   τὸ πῦρ· κἂν ἴδῃς ἀδελφὸν  ἀπολλύμενον,   κἂν λοιδορῇ, κἂν ὑβρίζῃ, κἂν
[4, 7]   τὴν ἐπιμέλειαν, ψυχῶν δὲ τοσούτων  ἀπολλυμένων,   ῥᾳθυμεῖν, καὶ μηδὲν ἡγεῖσθαι πάσχειν
[4, 3]   καὶ ἐξετάσεως κολάζεται, κἂν μυρία  ἀπολογεῖσθαι   ἔχῃ; ἂν φανῇ τις παρ´
[4, 4]   τῷ μικροτέρῳ παρατήρησις ὑπὲρ αὐτῶν  ἀπολογήσασθαι   δύναται. Ὥστε κἂν μυριάκις δοκῶσι
[4, 7]   καὶ ποίαν ἕξεις συγγνώμην; ποίας  ἀπολογίας   τεύξῃ; πῶς ἐπὶ τοῦ βήματος
[4, 1]   καὶ τοίχους ἀνανεοῦσι, καὶ κώπας  ἀποξέουσι,   καὶ ἱστία ῥάπτουσι, καὶ τὴν
[4, 1]   καιροῦ τῆς μάχης καὶ θώρακα  ἀποσμήχουσι,   καὶ ἀσπίδα περισκοποῦσι, καὶ χαλινοὺς
[4, 3]   Ἀπέλθετε εἰς Κηδὰρ, καὶ ἴδετε·  ἀποστείλατε   εἰς τὰς νήσους Χετιεὶμ, καὶ
[4, 6]   τῆς κατὰ τὴν θυσίαν μανίας  ἀποστῆναι·   νυνὶ δὲ διὰ τῆς κατὰ
[4, 6]   πράγματος. Εἰ γὰρ φανερῶς εἶπεν,  ἀπόστητε,   οὐκ ἂν ἠνέσχοντο ῥᾳδίως τῆς
[4, 3]   Χριστὸν βασανίζονται· καὶ τοὺς λῃστὰς  ἀποστρεφόμεθα,   οὐκ ἐπειδὴ κολάζονται, ἀλλ´ ἐπειδὴ
[4, 3]   καὶ παραινούντων καὶ κωμαζόντων μᾶλλον  ἀποστρέφου   καὶ μίσει. Ἐπὶ δὲ τῆς
[4, 4]   ἐπειδὴ δὲ καὶ πρὸς ἐκείνους  ἀποτείνασθαι   βούλομαι, δότε μοι μακροτέραν προσενεγκεῖν
[4, 3]   δὲ πρὶν πρὸς Ἰουδαίους  ἀποτείνασθαι,   τοῖς ἡμετέροις ἡδέως διαλεξόμεθα μέλεσι,
[4, 6]   ἀλλὰ πρὸς τούτους λόγος  ἀποτείνεται   καλῶν αὐτοὺς ἀπὸ τῆς ἐκείνων
[4, 2]   τῆς φωνῆς Κυρίου, ἰδοὺ σὺ  ἀποτρέχεις   ἀπ´ ἐμοῦ, καὶ πατάξει σε
[4, 2]   ἵνα μετὰ γνώμης ὀρθῆς τὴν  ἀπόφασιν   βασιλεὺς ἐξενέγκῃ· ὅπερ οὖν
[4, 7]   παῤῥησίας, εἰπέ μοι, τοσούτων ψυχῶν  ἀπώλειαν   παρορῶν; Εἴθε μοι δυνατὸν ἦν
[4, 6]   γέγονεν, ἔνθα μόνον θύειν ἐξῆν.  Ἆρα   οὐχὶ καὶ τοῖς σφόδρα ἀνοήτοις
[4, 7]   Ποίησον σεαυτῷ, φησὶ, σάλπιγγας ἐλατὰς  ἀργυρᾶς.   Εἶτα λέγων αὐτῶν τὴν χρείαν,
[4, 2]   τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, τάλαντον  ἀργυρίου   τίσῃ. Καὶ ἐγένετο ὡς
[4, 5]   Καὶ ταῦτα ἐποίουν, καὶ τοσαύτην  ἀρετὴν   ἐπεδείκνυντο, οὐδὲν τῶν νομιζομένων παρατηροῦντες.
[4, 5]   πολιτεία· καὶ οὔτε τηρούμενα πρὸς  (ἀρετήν   τι μέγα συντελεῖν ἐδύνατο, οὔτε
[4, 1]   καὶ μὴ δοκοῦν ἐκείνῳ, κἂν  ἄριστον   εἶναι νομίζηται, πάντων ἐστὶ φαυλότατον
[4, 1]   φαῦλον εἶναι δοκῇ, πάντων ἐστὶν  ἄριστον·   τὸ δὲ παρὰ γνώμην καὶ
[4, 4]   φρονεῖν, καὶ τὰ ἐκείνων ζηλοῦντας,  ἀρκεῖ   οὗτος λόγος ἡμῖν· ἐπειδὴ
[4, 3]   περιόδων ὥστε ἀποδεῖξαι τοῦτο, ἀλλ´  ἀρκεῖ   ψιλήν τινα ἐρώτησιν ἐρόμενον ἑλεῖν
[4, 5]   τοῖς θεοῖς σου οὐ λατρεύομεν.  Ἀρκετὸν   ἡμῖν ἐστιν μισθὸς, φησὶν,
[4, 6]   εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν· καὶ στέαρ  (ἀρνῶν   καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων
[4, 5]   εἰς μίαν καὶ εἰκάδα τελευτᾷ.  Ἀρξάμενοι   γὰρ ἀπὸ τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ
[4, 5]   τοῦ πάσχα ἔμεινεν αὐτὸς νηστεύων.  Ἀρξάμενος   γὰρ ἀπὸ τῆς τρίτης ἡμέρας
[4, 6]   τῆς ἀκαίρου ταύτης αἰτήσεως τὸν  ἄῤῥωστον   τὸ σκεῦος ἀφανίσας· οὕτω καὶ
[4, 6]   εἰσήγαγε τὴν πολιτείαν. Πῶς οὖν  ἄρτι,   φησὶν, ἐπέτρεψε; Τῇ ἀσθενείᾳ τῇ
[4, 5]   ἐγὼ Δανιὴλ πενθῶν, τρεῖς ἑβδομάδας  ἄρτον   ἐπιθυμιῶν οὐκ ἔφαγον, καὶ οἶνος
[4, 6]   ταῦτα παρ´ ὑμῶν παρὰ τὴν  ἀρχήν;   Εἰ γὰρ ταῦτα ἐπεζήτει, καὶ
[4, 6]   συμφωνεῖ· οὐδὲ γὰρ παρὰ τὴν  ἀρχὴν   ὑμῖν δοῦναι τὰς θυσίας ἠβούλετο·
[4, 6]   λέγοντα οὕτως· Ἀκούσατε λόγον Κυρίου,  ἄρχοντες   Σοδόμων· προσέχετε νόμον Θεοῦ ὑμῶν,
[4, 5]   ἔστιν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ  ἄρχων   καὶ προφήτης, οὐδὲ τόπος τοῦ
[4, 4]   ἐκεῖνοι, μήτε θύσαντες, μήτε ᾠδὴν  ᾄσαντες   ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας, μήτε νηστείαν
[4, 7]   ἁμαρτία τὸ γινόμενον, ἐνταῦθα δὲ  ἀσέβεια.   Ταῦτα δὲ λέγομεν, οὐχ ἵνα
[4, 7]   τε τοὺς βλασφήμους ἐκείνους τῆς  ἀσεβείας   ἀπαλλαγέντας, ἐπιγνῶναι τὸν ὑπὲρ αὐτῶν
[4, 7]   οἱ δυνάμενοι μὲν ἀπαγαγεῖν τῆς  ἀσεβείας,   μὴ βουλόμενοι δὲ δι´
[4, 2]   τοὺς προφήτας ἀπεχθῶς εἶχεν ἐκεῖνος,  ἀσεβὴς   ὢν, ἵνα μὴ ἰδὼν αὐτὸν
[4, 4]   τόπον, ἐγκλημάτων καὶ κατηγορίας ὥσπερ  ἀσεβήσας,   εὔδηλον, ὅτι καὶ οὗτοι παρανομοῦσιν,
[4, 4]   γὰρ ἐκεῖνος ὁρῶν τοὺς Ἰουδαίους  ἀσεβοῦντας,   καὶ ποτὲ μὲν τῷ Θεῷ
[4, 7]   διδόασι δίκην· οὕτως οὐχ οἱ  ἀσεβοῦντες   μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ δυνάμενοι
[4, 7]   οὕτως· ἀλλὰ πῶς; Τίς, φησὶν,  ἀσθενεῖ,   καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται,
[4, 6]   οὖν ἄρτι, φησὶν, ἐπέτρεψε; Τῇ  ἀσθενείᾳ   τῇ ὑμετέρᾳ συγκαταβαίνων. Καὶ καθάπερ
[4, 7]   Τίς, φησὶν, ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ  ἀσθενῶ;   τίς σκανδαλίζεται, καὶ οὐκ ἐγὼ
[4, 5]   ταῦτα ἕξω ποιεῖν, ἔλεγον· Πῶς  ᾄσομεν   τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς
[4, 1]   μάχης καὶ θώρακα ἀποσμήχουσι, καὶ  ἀσπίδα   περισκοποῦσι, καὶ χαλινοὺς παρασκευάζουσι, καὶ
[4, 1]   τοῦ χρόνου, πᾶσαν πανταχόθεν ἐπινοοῦντες  ἀσφάλειαν.   Οὕτω καὶ στρατιῶται καὶ ναῦται
[4, 7]   τοσοῦτον εἰπόντες, ὅσον ἤρκει πρὸς  ἀσφάλειαν   τοῖς ἀδελφοῖς τοῖς ἡμετέροις, μᾶλλον
[4, 1]   πολλῶν τῶν ἡμέρων τὰς ὑμετέρας  ἀσφαλιζόμεθα   ψυχὰς, παρακαλοῦντες (ὑμᾶς, τὴν ἐναγῆ
[4, 1]   νηστεύειν μέλλουσιν Ἰουδαῖοι, καὶ πάλιν  ἀσφαλίσασθαι   τὴν τοῦ Χριστοῦ ποίμνην ἀναγκαῖον.
[4, 7]   ἐπιθυμοῦμεν ἰδεῖν, τοῦ τὰ τοιαῦτα  ἀσχημονοῦντος   τὴν ὑγίειαν. Καὶ ἰατροῦ πολλάκις
[4, 4]   καὶ δεῖξαι πῶς τὸν νόμον  ἀτιμάζουσιν   οἱ Ἰουδαῖοι νηστεύοντες νῦν, καὶ
[4, 7]   τῆς θεραπείας. Πῶς οὖν οὐκ  ἄτοπον,   τοὺς μὲν τῶν σωμάτων προνοοῦντας
[4, 1]   γὰρ καὶ κατεσταλμένῳ ῥᾴδιον ἐπιθέσθαι,  αὐξομένῳ   δὲ καὶ μετὰ πολλῆς φερομένῳ
[4, 7]   ἀπολλύμενον ἐπαναγάγῃς εἰς σωτηρίαν, τὰ  αὐτὰ   ἐκείνῳ πείσῃ. Τί μέγα αἰτῶ
[4, 3]   καὶ τὰ μὲν γινόμενα τὰ  αὐτὰ,   γνώμη δὲ καὶ
[4, 6]   θάτερον ἐχρῆν ποιεῖν αὐτὸν, βουλόμενον  αὐτὰ   μένειν, μὴ κελεῦσαι ἐν
[4, 1]   καλὰ καὶ φαῦλα εἶναι τὰ  αὐτὰ   ποιοῦσι. ~βʹ Καὶ ἵνα μάθῃς
[4, 7]   χρείαν, ἐπήγαγε· Καὶ σαλπιεῖτε ἐν  αὐταῖς   ἐπὶ τοῖς ὁλοκαυτώμασιν ὑμῶν, καὶ
[4, 3]   μεθ´ ἧς γίνεται, οὐχ  αὐτὴ,   καὶ διὰ τοῦτο πολὺ τὸ
[4, 7]   μείζων γὰρ παρανομία ἐκείνης  αὕτη·   ἐκεῖ ἁμαρτία τὸ γινόμενον, ἐνταῦθα
[4, 6]   ἐπέτρεψε τὰς θυσίας. Καὶ ὅτι  αὕτη   ἐστὶν αἰτία, καὶ ἀπ´
[4, 3]   τὴν ἡμέραν ποτὲ ἔφαγον. Καὶ  αὕτη   οὐκ ἔστι νηστεία, ἀλλὰ παρανομία
[4, 6]   πόλιν αὐτὴν καθελὼν, καὶ ποιήσας  αὐτὴν   ἄβατον πᾶσιν. Εἰ γὰρ μὴ
[4, 7]   κωλῦσαι, μὴ κωλύοντες δὲ, τὴν  αὐτὴν   ἐκείνοις διδόασι δίκην· οὕτως οὐχ
[4, 7]   μετέχων μυστηρίων, καὶ εἰς τὴν  αὐτὴν   Ἐκκλησίαν ἀπαντᾷ, καὶ ἀδελφῶν καὶ
[4, 4]   συνέκλεισε, μετὰ ἑπτὰ ἑβδομάδας κελεύσας  αὐτὴν   ἐπιτελεῖν, καὶ πάλιν προσθεὶς, ὅτι
[4, 6]   ἐπιδιδοῦσι προσέταξε συντρίψαι τὴν φιάλην  αὐτὴν,   ἵνα ἀνυπόπτως καὶ λαθραίως αὐτὸν
[4, 6]   τῶν θυσιῶν ἀπήγαγε, τὴν πόλιν  αὐτὴν   καθελὼν, καὶ ποιήσας αὐτὴν ἄβατον
[4, 6]   καιρὸν εἰς μίαν πόλιν συναγαγὼν,  αὐτὴν   πάλιν ἐκείνην τὴν πόλιν κατέσκαψε;
[4, 5]   ἤρεσαν τῷ Θεῷ, ὡς καὶ  αὐτῆς   περιγενέσθαι τῆς φύσεως, καὶ τὴν
[4, 7]   ἀλλ´ ὅμως ἐπειδὴ μὴ ἐπλεόνασεν  αὐτὸ   ἐκολάζετο. Καὶ σὺ τοίνυν, αὐτὸς
[4, 4]   οὕτω καὶ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις  αὐτὸ   κελεύει ποιεῖν· καὶ τὴν πεντηκοστὴν
[4, 3]   ἀμφισβήτησις, ἵνα ἓν καὶ τὸ  αὐτὸ   νομίσῃς εἶναι; Τί μιγνύεις τὰ
[4, 3]   γόητες· ἀλλὰ καὶ μάρτυρες τὸ  αὐτὸ   πάσχουσι, καὶ τὰ μὲν γινόμενα
[4, 3]   Ῥωμαίων χρώμενος νόμοις, οὐ τοῦτο  αὐτὸ   πείσεται πάλιν; Πῶς οὖν σὺ
[4, 3]   ἀλλάξονται ἔθνη θεοὺς αὐτῶν, καὶ  αὐτοὶ   οὐκ εἰσὶ θεοί· ὑμεῖς δὲ
[4, 3]   ἀλλάξονται ἔθνη θεοὺς αὐτῶν, καὶ  αὐτοὶ   οὐκ εἰσὶ θεοί· ὑμεῖς δὲ
[4, 5]   νομίμων φυλαττόντων ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας,  αὐτοὶ   τὰ ἐναντία ποιοῦντες πρὸς φιλονεικίαν
[4, 1]   καιροῦ τῶν πραγμάτων ἐπιστάντος εὔκολον  αὐτοῖς   γενέσθαι τὴν τῶν ἔργων ἐκπλήρωσιν.
[4, 7]   τὰς θυσίας εἶχον, νῦν δὲ  αὐτοῖς   οὐκ ἀφίεται τοῦτο ποιεῖν. Ἄκουσον
[4, 1]   ἂν ἄλλα πρὸς τὸν ἄμητον  αὐτοῖς   συντελῇ. Καὶ πάντας ἀνθρώπους ἴδοι
[4, 6]   μὴ λάβοιεν, πρὸς τὰ εἴδωλα  αὐτομολῆσαι,   μᾶλλον δὲ οὐ παρεσκευασμένους μόνον,
[4, 3]   ἐκεῖνα, καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν  αὐτομολῆσαι·   ὑμεῖς δὲ τὸν ἀληθῆ Θεὸν
[4, 6]   οὐ παρεσκευασμένους μόνον, ἀλλὰ καὶ  αὐτομολήσαντας   ἤδη. ἐπέτρεψε τὰς θυσίας. Καὶ
[4, 2]   πατάξαι αὐτόν. Καὶ εἶπε πρὸς  αὐτόν·   Ἀνθ´ ὧν οὐχ ὑπήκουσας τῆς
[4, 6]   ἔλαττον δίδωσι, βουλόμενος βιαίου τελευτῆς  αὐτὸν   ἀπαγαγεῖν· οὕτω δὴ καὶ
[4, 6]   αὐτὴν, ἵνα ἀνυπόπτως καὶ λαθραίως  αὐτὸν   ἀπαγάγῃ τῆς ἐπιθυμίας ἐκείνης· οὕτω
[4, 2]   ἀσεβὴς ὢν, ἵνα μὴ ἰδὼν  αὐτὸν   ἀπὸ τῆς ὄψεως ἀπελάσῃ, εἶτα
[4, 6]   Δυοῖν γὰρ θάτερον ἐχρῆν ποιεῖν  αὐτὸν,   βουλόμενον αὐτὰ μένειν, μὴ
[4, 6]   μὲν ἐν ἑνὶ τόπῳ κελεύσας,  αὐτὸν   δὲ πάλιν ἀποκλείσας τὸν τόπον
[4, 2]   παρὰ τὸ τῷ Θεῷ δοκοῦν  αὐτὸν   ἔσωσε, καὶ προσεδρίας ἀπολαῦσαι ἐποίησε,
[4, 2]   οὐκ ἠθέλησεν ἄνθρωπος πατάξαι  αὐτόν.   Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἀνθ´
[4, 2]   βασιλεὺς παρεπορεύετο, ἐβόησε (πρὸς  αὐτὸν   καὶ εἶπεν· δοῦλός σου
[4, 2]   αὐτὸν λέων, καὶ ἐπάταξεν  αὐτόν.   Καὶ εὑρίσκει ἄνθρωπον ἄλλον, καὶ
[4, 2]   αὐτὸν ἄνθρωπος, καὶ συνέτριψεν  αὐτὸν,   καὶ κατεδήσατο τὸ πρόσωπον ἑαυτοῦ.
[4, 2]   Πάταξον δή με. Καὶ ἐπάταξεν  αὐτὸν   ἄνθρωπος, καὶ συνέτριψεν αὐτὸν,
[4, 2]   οὐκ ἦν. Καὶ εἶπε πρὸς  αὐτὸν   βασιλεὺς Ἰσραήλ· Ἰδοὺ σὺ
[4, 2]   τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, καὶ ἐπέγνω  αὐτὸν   βασιλεὺς Ἰσραὴλ, ὅτι ἀπὸ
[4, 2]   καὶ πείθεσθαι. Εἶτα ἐπειδὴ ἐπάταξεν  αὐτὸν   δεύτερος ἐκεῖνος καὶ συνέτριψε,
[4, 2]   ἀπῆλθεν ἀπ´ αὐτοῦ, καὶ εὗρεν  αὐτὸν   λέων, καὶ ἐπάταξεν αὐτόν.
[4, 1]   τάφρους ἐλαύνουσι, καὶ παντὶ πρὸς  αὐτὸν   παρασκευάζονται τρόπῳ. Ἡσυχάζοντι μὲν γὰρ
[4, 2]   καὶ ἐγένετο. Ἐπειδὴ γὰρ κατεδίκασεν  αὐτὸν,   περιελὼν τὸν τελαμῶνα, φησὶν
[4, 2]   προφητῶν οὗτος, καὶ εἶπε πρὸς  αὐτόν·   Τάδε λέγει Κύριος· Ὅτι ἐξαπέστειλας
[4, 6]   τὰς θυσίας ἠβούλετο· καὶ τούτου  αὐτὸν   τὸν προφήτην παράγω μάρτυρα, λέγοντα
[4, 7]   αὐτὸ ἐκολάζετο. Καὶ σὺ τοίνυν,  αὐτὸς   ἂν καθαρὸς διαμείνῃς καὶ ἀκέραιος,
[4, 5]   καὶ παρελθόντος τοῦ πάσχα ἔμεινεν  αὐτὸς   νηστεύων. Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ τῆς
[4, 2]   ὧδε καὶ ὧδε· καὶ ἰδοὺ  αὐτὸς   οὐκ ἦν. Καὶ εἶπε πρὸς
[4, 0]   ~ΤΟΥ  ΑΥΤΟΥ   ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ, ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΑΛΠΙΓΓΑΣ
[4, 4]   μὴ τῆς πόλεως ἐκπέσῃ· ἀπ´  αὐτοῦ   δεικνὺς, ὅτι τοῦ τόπου
[4, 2]   τὸν βασιλέα, καὶ καταψηφίζεσθαι κατ´  αὐτοῦ,   διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Σύρων
[4, 4]   ὑμῶν, δεῦτε καὶ πορεύεσθε ὀπίσω  αὐτοῦ·   εἰ δὲ Βαὰλ, πορεύεσθε
[4, 2]   λαός σου ἀντὶ τοῦ λαοῦ  αὐτοῦ.   Εἶδες φιλανθρωπίας οἵαν ἔδωκε δίκην;
[4, 2]   παραγενόμενος εἶπε πρὸς τὸν πλησίον  αὐτοῦ·   Ἐν λόγῳ Κυρίου πάταξον δή
[4, 4]   τὸ δῶρον Κυρίου κατὰ καιρὸν  αὐτοῦ   ἐν μέσῳ υἱῶν Ἰσραήλ; Καὶ
[4, 2]   ψυχή σου ἀντὶ τῆς ψυχῆς  αὐτοῦ,   τάλαντον ἀργυρίου τίσῃ. Καὶ
[4, 4]   εἶπε πρὸς αὐτοὺς Μωϋσῆς· Στῆτε  αὐτοῦ,   καὶ ἀκούσομαι τί ἐντελεῖται Κύριος
[4, 2]   τὸν τελαμῶνα