Paragraphes
[150]	ἄλλοις ἡ πόλις δίδωσι, μήτ'	αὖ	φεύγειν δίκας μήτε διώκειν. (Ταῦτα
[270]	δοκοῦντας εἶναι τοὺς ὑπὸ τῶν	εὖ	διακειμένων λεγομένους ἢ τοὺς ὑπὸ
[300]	ἢ τοὺς ἅπαντας οἷς πεπλησιάκασιν	εὖ	διακεῖσθαι πρὸς αὐτὴν πεποιηκότας. (Ἢν
[240]	διακειμένους ἐπιθυμητικῶς ἔχοντας τοῦ φρονεῖν	εὖ	καὶ λέγειν αὐτοὺς μὲν ἀμελεῖν
[270]	δύναμιν, ὥσθ' ἅμα τὸ λέγειν	εὖ	καὶ τὸ φρονεῖν παραγενήσεται τοῖς
[40]	δυναμένους εἶναι τῶν τὰς δίκας	εὖ	λεγόντων. (Συνίσασι γὰρ τοῖς μὲν
[250]	λέγειν ὡς δεῖ τοῦ φρονεῖν	εὖ	μέγιστον σημεῖον ποιούμεθα, καὶ λόγος
[190]	μόνον αὑτῶν ἀλλὰ καὶ τῶν	εὖ	μὲν πεφυκότων λίαν δ' αὑτῶν
[300]	ἢ διὰ τῆς ἑτέρων ὠμότητος	εὖ	πάθοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα μὲν
[160]	παρὰ ξένων δὲ καὶ νομιζόντων	εὖ	πάσχειν ἐπορισάμην τὰς ὠφελίας, ὡς
[130]	πρὸς χάριν ὁμιλοῦντας ἢ τοὺς	εὖ	ποιοῦντας, καὶ τοὺς μετὰ φαιδρότητος
[210]	τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι πρὸς τοὺς	εὖ	ποιοῦντας, τὰς δ' ἄρκτους καλινδουμένας
[10]	δίκαια. Νῦν δ' εἰ μὲν	εὖ	τυγχάνει κατηγορηκὼς ἢ κακῶς, οὐδεὶς
[60]	εἰρῆσθαι ταῦτα φήσουσι τὸ γὰρ	εὖ	φθονήσουσιν εἰπεῖν̓ πολὺ μέντοι χρησιμωτέρους
[270]	εἰ πρός τε τὸ λέγειν	εὖ	φιλοτίμως διατεθεῖεν, καὶ τοῦ πείθειν
[160]	κίνδυνον. (Καί τοι προσῆκε τοὺς	εὖ	φρονοῦντας εὔχεσθαι τοῖς θεοῖς ὡς
[280]	ὑπὲρ οὗ σπουδαστέον ἐστὶ τοῖς	εὖ	φρονοῦσι μᾶλλον ἢ περὶ τῶν
[170]	(Ὧν ἐνθυμουμένους χρὴ μηδενὸς πράγματος	ἄνευ	λόγου καταγιγνώσκειν, μηδ' ὁμοίως διακεῖσθαι
[110]	ἔργων γνῶναι· πλείστους γὰρ πολέμους	ἄνευ	τῆς πόλεως ἀνελόμενος, ἅπαντας τούτους
[200]	παρειληφότα τὰ δ' αὐτὸν εὑρηκότα,	πολὺ	ἃ ἔτι πλέον καὶ σφῶν
[30]	τοιοῦτος οἷος οὐδεὶς ἄλλος γέγονε,	πολὺ	ἂν δικαιότερον ἐπιεικὴς εἶναι δοκοίην
[170]	ἐνόμιζον ἐπιδείξειν ἀδίκως διαβεβλημένην, καὶ	πολὺ	ἂν δικαιοτέρως ἀγαπωμένην αὐτὴν ἢ
[220]	οἱ ταύτην ἔχοντες τὴν γνώμην	πολὺ	ἂν ἥδιον τὰ τῶν ἄλλων
[210]	ἔχει δύναμιν, οὐδ' ὅτι ταῦτα	πολὺ	ἂν θᾶττον τὴν ἡμετέραν φύσιν
[210]	τοιούτους τοὺς συνόντας ἀποπέμποντες, ἀλλὰ	πολὺ	ἂν μᾶλλον καταφρονηθεῖμεν καὶ μισηθεῖμεν
[270]	ἀγνοεῖν τὴν τῆς εὐνοίας δύναμιν·	πολὺ	γὰρ ἀκριβέστερον τῶν ἄλλων καὶ
[110]	καὶ τὴν τῶν πολεμίων δύναμιν·	πολὺ	γὰρ ἂν ὑμῖν αἵ τ'
[160]	σκοπεῖν, εἰ μέλλει τις σωθήσεσθαι.	Πολὺ	γὰρ δεινότερον καθέστηκε τὸ δοκεῖν
[300]	ἐν τοῖς στεφανίταις ἀγῶσι νικῶντας·	πολὺ	γὰρ καλλίω δόξαν ἐκείνων κτώμενοι
[250]	μεγίστην τῶν Ἑλληνίδων πόλεων γενομένην;	(Πολὺ	δ' ἄν τις ἔχοι πλείους
[80]	ἔφασκον ἀμφοτέροις μὲν ἐπαινεῖσθαι προσήκειν,	πολὺ	δὲ μᾶλλον τοῖς τὸ χαλεπώτερον
[210]	οὐ καταφρονοῦντας μὲν τῆς φιλοσοφίας,	πολὺ	δὲ πικρότερον κατηγοροῦντας αὐτῆς, καὶ
[180]	τὰ σώματα χρησιμώτερα παρασκευάζουσιν, οὐ	πολὺ	διαστησάμενοι τὰς παιδείας ἀπ' ἀλλήλων,
[180]	ταῖς ἐργασίαις τελείους γίγνεσθαι καὶ	πολὺ	διαφέροντας τῶν ἄλλων. Εἶναι δὲ
[0]	ὥσπερ ἤλπιζον, ἀλλὰ τοὺς μὲν	πολὺ	διεΨευσμένους τῶν ἐμῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ
[0]	αὐτὸν τοῦτον μνημεῖόν μου καταλειφθήσεσθαι	πολὺ	κάλλιον τῶν χαλκῶν ἀναθημάτων. (Εἰ
[170]	μὲν οὖν ἐπιθυμίας οἶδ' ὅτι	πολὺ	καταδεέστερον ἐροῦμεν· ὅμως δ' ὅπως
[50]	τοὺτους δυνηθέντας. ~Ταῦτα λογιζόμενοι καὶ	πολὺ	κρείττω νομίζοντες εἶναι τὴν αἵρεσιν,
[50]	ὡς τῇ πόλει τιμᾶσθαι προσήκει	πολὺ	μᾶλλον ἐκ τῶν περὶ τὸν
[290]	ὑμεῖς ἔχετε παρὰ τοῖς Ἕλλησι	πολὺ	μᾶλλον ἢ ἐγὼ παρ' ὑμῖν·
[30]	τ' ἐστὶν εἰδέναι τὴν ἀλήθειαν	πολὺ	μᾶλλον ἢ παρὰ τῶν διαβαλλόντων.
[60]	τὸ γὰρ εὖ φθονήσουσιν εἰπεῖν̓	πολὺ	μέντοι χρησιμωτέρους εἶναι τῶν λόγων
[180]	τῆς φύσεως ἀνυπέρβλητόν ἐστι καὶ	πολὺ	πάντων διαφέρει· τὸν γὰρ ἔχοντα
[250]	δυνηθείην μὲν ἂν ἴσως διαλεχθῆναι	πολὺ	πικρότερον ἢ κεῖνοι περὶ ἡμῶν,
[180]	τὸ συμβαῖνον ὡς ἐπὶ τὸ	πολὺ	πλειστάκις αὐτῶν τυγχάνουσι. (Τοῦτον δὲ
[160]	αὐτῷ δοῦναι δραχμάς, ἐμοὶ δὲ	πολὺ	πλείω καὶ κάλλιον ἐγκεκωμιακότι καὶ
[140]	παρὰ τῶν ξένων σοι γιγνόμενα	πολὺ	πλείω νομίζουσιν εἶναι τῶν διδομένων,
[260]	οὓς ἐκεῖνοί φασιν εἶναι φιλαπεχθήμονας,	πολὺ	πραότεροι τυγχάνομεν αὐτῶν ὄντες· οἱ
[180]	τούτων ἐχόντων ὁρῶντές τινες τῶν	πολὺ	πρὸ ἡμῶν γεγονότων περὶ μὲν
[40]	νομίζοντες τοὺς ἐν τούτοις πρωτεύοντας	πολὺ	σοφωτέρους καὶ βελτίους καὶ μᾶλλον
[130]	δὲ τῶν προγεγενημένων ἀνωνύμους εἶναι;	Πολὺ	σπουδαιοτέρους καὶ πλέονος ἀξίους γεγενημένους
[100]	ἐπιτηδείων ἐποιησάμην τὴν μνείαν, ὅτι	πολὺ	τὰ πράγματα διέφερεν αὐτῶν. (Περὶ
[210]	σαφῶς ἐπιδείξειν τοὺς κατηγοροῦντας ἡμῶν	πολὺ	τῆς ἀληθείας διημαρτηκότας, ἤν περ
[270]	ἐστι σφόδρα καὶ παράδοξα καὶ	πολὺ	τῆς τῶν ἄλλων ἀφεστῶτα διανοίας,
[270]	δόξαις ἐπιτυγχάνειν ὡς ἐπὶ τὸ	πολὺ	τοῦ βελτίστου δυναμένους, φιλοσόφους δὲ
[230]	οἷός τ' ἐγένετο πεῖσαι μὴ	πολὺ	τῷ λόγῳ διενεγκών; εἰς τοῦτ'
[170]	ἢν ἄρα φαίνωμαι λόγους διεξιὼν	πολὺ	τῶν εἰθισμένων λέγεσθαι παρ' ὑμῖν
[220]	γενήσεσθαι καὶ τοὺς ἐνθάδε παιδεύοντας	πολὺ	φρονιμωτέρους εἶναι τῶν παρὰ σφίσιν
[150]	ἐν ὀλίγοις οἱ δ' ἐν	πάνυ	μετρίοις τὸν βίον διαγαγόντες· ὁ
[10]	ποιῆσαι σφίσιν αὐταῖς ὁμολογουμένας, οὐ	πάνυ	μικρὸν ἦν ἔργον. Ὅμως δ'
[320]	τῆς τούτων συκοφαντίας, μικρῶν ἔτι	πάνυ	μνησθεὶς ἤδη καταλύσω τὸν λόγον.
[150]	δίκαιόν ἐστιν ἐπαινεῖν. (Ἐνθυμοῦμαι δὲ	μεταξὺ	λέγων, ὅσον τὰ τῆς πόλεως
[20]	τῶν ἀπολογουμένων, (τοσοῦτον δὲ τὸ	μεταξὺ	ποιεῖν, ὥστε τῶν μὲν αἰτιωμένων
[260]	τὰ τοιαῦτα τῶν μαθημάτων διατρίβοντας	οὐ	βλάπτειν ἀλλ' ὠφελεῖν τοὺς συνόντας,
[10]	δεινόν, ὥσπερ ἐν ὑμῖν εἴρηκεν·	οὐ	γὰρ ἄν ποτέ μοι πράγματα
[170]	ἀκμάζοντί μοι προσπεσεῖν τὸν κίνδυνον·	οὐ	γὰρ ἂν ἠθύμουν, ἀλλὰ μᾶλλον
[30]	ἂν δίκην παρ' ἐμοῦ λαμβάνειν.	(Οὐ	γὰρ δὴ τοῦτό γ' ἐστὶν
[20]	περὶ αὐτοῦ τὴν ψῆφον διοίσειν.	(Οὐ	γὰρ δὴ τῷ γε κοσμίως
[220]	δαπανηθεῖσιν εἶναι τοιούτοις, ὁπόταν βουληθῶσιν;	Οὐ	γὰρ μαθεῖν ἀλλ' ἐπιχειρῆσαι μόνον
[30]	τῶν περὶ τὴν φιλοσοφίαν διατριψάντων·	οὐ	γὰρ μόνον ἰδιώτας φησί μου
[190]	γενέσθαι τεκμήριον τῆς ἐμῆς ἐπιεικείας·	οὐ	γάρ, ὅτε μὲν ἦν νεώτερος,
[170]	καθέσταμεν, ἀλλὰ περὶ τῶν μεγίστων·	οὐ	γὰρ περὶ ἐμοῦ μέλλετε μόνον
[120]	περ οἱ δεσπόται τῶν χρημάτων·	οὐ	γὰρ τούτῳ προσεῖχε τὸν νοῦν,
[100]	ἐκεῖνος ἁπάσας κτησάμενος παρέδωκεν ὑμῖν,	οὐ	δαπάναις μεγάλαις, οὐδὲ τοὺς ὑπάρχοντας
[130]	περὶ τούτων, οὐκ ἔστιν ὅπως	οὐ	δεινὰ καὶ σχέτλια πᾶσιν εἶναι
[150]	μήτε διώκειν. (Ταῦτα γὰρ συνεταξάμην	οὐ	διὰ πλοῦτον οὐδὲ δι' ὑπερηφανίαν,
[100]	ἀπέχρησεν ἂν τοῦτ' εἰπεῖν, ὡς	οὐ	δίκαιόν ἐστι μετέχειν εἴ τι
[50]	ὑπ' ἐμοῦ καὶ γεγραμμένους, ὥστ'	οὐ	δοξάσαντες ἀλλὰ σαφῶς εἰδότες ὁποῖοί
[20]	διαβολάς, ἐμὲ δ' ὑπὲρ αὐτῶν	οὐ	δυνησόμενον ἀξίως τῆς δόξης ἀπολογήσασθαι
[140]	ἑαυτῶν ἀτυχίαις οὐκ ἔστιν ὅπως	οὐ	δυσκολανοῦσι καὶ χαλεπῶς οἴσουσιν. Ὡς
[10]	λόγων ἐκλαβεῖν δυνηθῶσι τὸ δίκαιον.	(Οὐ	θαυμάζω δὲ τῶν πλείω χρόνον
[310]	οἱ ταύτην ἔχοντες τὴν φύσιν	οὐ	καὶ λέγοντες καὶ πράττοντες διετέλεσαν;
[130]	ἐμοὶ πείθῃ καὶ νοῦν ἔχῃς,	οὐ	καταφρονήσεις τῶν ἀνδρῶν τούτων, οἷς
[210]	τούτων ἐπ' ἐκείνους τρέψομαι, τοὺς	οὐ	καταφρονοῦντας μὲν τῆς φιλοσοφίας, πολὺ
[100]	δίκην ὑποσχεῖν ἐθελούσης; Καὶ ταῦτ'	οὐ	λόγος μάτην εἰρημένος ἐστίν, ἀλλὰ
[310]	τῶν ἐξ ἀρχῆς αὐτοῖς ὑπαρξάντων	οὐ	μέγα φρονήσειν οὐδ' ἐπιθυμήσειν ἑτέρας
[140]	τούς τε λόγους οὓς γέγραφας	οὐ	μέμψεως ἀλλὰ χάριτος τῆς μεγίστης
[140]	μὲν εἴη τὰ λεγόμενα φιλοτιμίας,	οὐ	μὴν ἀλλ' αὐτός γε δεδιέναι
[270]	πρὶν εὑρεθῆναί τινα παιδείαν τοιαύτην,	(οὐ	μὴν ἀλλ' αὐτούς γ' αὑτῶν
[190]	περὶ τὴν μελέτην ταύτην ὄντας,	οὐ	μὴν ἀλλὰ διαφθέρεσθαι καὶ γίγνεσθαι
[130]	λόγων τοὺς ἀληθεστάτους καὶ δικαιοτάτους,	οὐ	μὴν ἀλλὰ κἀκεῖνο παρατηρεῖν καὶ
[250]	ἧττον δ' ἑτέρων εὐεργετεῖν δυναμένους.	Οὐ	μὴν ἀλλὰ μικρά γε μνησθήσομαι
[40]	γὰρ στοχάζεσθαι τῆς ὑμετέρας διανοίας·	οὐ	μὴν ἀλλὰ παρρησιάσομαί γε πρὸς
[130]	ὀρθῶς μὲν ἔφασκέ με λέγειν,	οὐ	μὴν οἷός τ' ἦν τὴν
[30]	τὸν τρόπον τὸν ἐμὸν ἐπαινέσειαν.	Οὐ	μὴν οὐδ' εἰ ταῦτ' ἔχων
[20]	ἂν εἰ πάντας ἐτύγχανον ἠδικηκώς.	Οὐ	μὴν παντάπασιν ἀθυμῶ διὰ τὸ
[70]	περὶ ἐλαττόνων μὲν ἢ τηλικούτων,	οὐ	μὴν περὶ ἀχρηστοτέρων οὐδ' ἧττον
[130]	πόλεως καὶ τῆς Ἑλλάδος ἄξιος,	οὐ	μὴν σύμμετρός γε τοῖς τοιούτοις
[160]	περὶ τῶν κοινῶν; Αὐτὸς γὰρ	οὐ	μικρὸν διήμαρτον διὰ ταύτην τὴν
[40]	ἀντιλογικοὺς καλοῦσιν. (Εἴη δ' ἂν	οὐ	μικρὸν ἔργον, εἰ πάσας τις
[290]	τὴν ἄλλην εὐτραπελίαν καὶ φιλολογίαν	οὐ	μικρὸν ἡγοῦνται συμβαλέσθαι μέρος πρὸς
[130]	προσποιουμένους εἰδέναι θεραπεύουσι, σὺ δ'	οὐ	μόνον ἀμελεῖς, ἀλλὰ καὶ πολεμεῖς
[140]	χιλίους τοὺς εἰσφέροντας καὶ λειτουργοῦντας	οὐ	μόνον αὑτὸν παρέχεις ἀλλὰ καὶ
[190]	ἐπιμελείαις προέχοντας, ὅτι γίγνονται κρείττους	οὐ	μόνον αὑτῶν ἀλλὰ καὶ τῶν
[200]	αὐτῶν καὶ τῶν ἄλλων διήνεγκαν;	(Οὐ	μόνον δ' ἐκ τούτων ἀλλὰ
[160]	ἔχειν ὑπὲρ αὐτῶν· ὁρῶν δ'	οὐ	μόνον δυσκόλως διακειμένους περὶ τὴν
[50]	τὴν ἐμὴν ἡλικίαν. Ἀξιῶ γὰρ	οὐ	μόνον, εἰ βλαβεροῖς χρῶμαι τοῖς
[70]	ἀναγιγνώσκεσθαι τούτους, ὡς ἄξιος εἴην	οὐ	μόνον, εἰ βλαβεροῖς χρῶμαι τοῖς
[70]	ἄλλως τε καὶ νῦν ὅτ'	οὐ	μόνον μικροῖς μέρεσιν ἀλλ' ὅλοις
[110]	(Περὶ τοίνυν τὴν τοιαύτην προαίρεσιν	οὐ	μόνον οὐδεὶς τοιοῦτος γέγονεν, ἀλλ'
[130]	οἷς τὸ πλῆθος εἴθισται πιστεύειν	οὐ	μόνον περὶ ἑνὸς ἑκάστου τῶν
[270]	τοιαύτας συνεθιζόμενος θεωρεῖν καὶ δοκιμάζειν	οὐ	μόνον περὶ τὸν ἐνεστῶτα λόγον
[240]	διαφυγεῖν λοιδοροῦντες διατελοῦσιν. (Ὃ δ'	οὐ	μόνον ταραχῆς σημεῖόν ἐστιν, ἀλλὰ
[280]	δὲ δοκεῖν εἶναι καλὸν κἀγαθὸν	οὐ	μόνον τὸν λόγον πιστότερον ἐποίησεν,
[250]	αὐτοὺς περὶ ὧν ἂν βουληθῶμεν,	οὐ	μόνον τοῦ θηριωδῶς ζῆν ἀπηλλάγημεν,
[140]	τε σὲ ῥᾳθυμότερον ἡγοῦνται ζῆν	οὐ	μόνον τῶν ἄλλων ἀλλὰ καὶ
[140]	ταῖς εὐπραγίαις πολεμοῦσι, καὶ μισοῦσιν	οὐ	μόνον τῶν ἀνθρώπων τοὺς ἐπιεικεστάτους,
[10]	πάσας ποιῆσαι σφίσιν αὐταῖς ὁμολογουμένας,	οὐ	πάνυ μικρὸν ἦν ἔργον. Ὅμως
[170]	οὓς συνεληλύθατε δικάσοντες· ἔστι δ'	οὐ	περὶ μικρῶν οὔθ' ὁ λόγος
[0]	προῄρημαι καὶ λέγειν καὶ γράφειν	οὐ	περὶ τῶν ἰδίων συμβολαίων, ἀλλ'
[40]	ἔχουσι, γράφειν δὲ προῄρηνται λόγους	οὐ	περὶ τῶν ἰδίων συμβολαίων, ἀλλ'
[260]	φιλίαν ἐν αὐτοῖς, Ἴων δ'	οὐ	πλείω τριῶν, Ἀλκμαίων δὲ δύο
[180]	καὶ τὰ σώματα χρησιμώτερα παρασκευάζουσιν,	οὐ	πολὺ διαστησάμενοι τὰς παιδείας ἀπ'
[10]	μὴ μετ' ἐλέγχου γενομένων, ὥστ'	οὐ	πολὺν χρόνον διαλιποῦσα παρὰ μὲν
[130]	ἅπαν ὅ τι ἂν πράξῃς	οὐ	πρὸς τὴν ἀλήθειαν κρινοῦσιν ἀλλὰ
[290]	καὶ τύχῃ δεινοὶ γενόμενοι λέγειν	οὐ	πρὸς τὸ βέλτιστον ἀποβλέπουσιν, ἀλλ'
[140]	ἀδικήσειν μὲν ἐλπίζοντες, ὀφθήσεσθαι δ'	οὐ	προσδοκῶντες· σώζοντες οὖν τοὺς ὁμοίους
[310]	ἀγαθόν, ὀλιγαρχίαν ὀνειδίζοντες καὶ λακωνισμόν,	οὐ	πρότερον ἐπαύοντο πρὶν ἠνάγκασαν ὁμοίους
[140]	ἐλέγχεσθαι τὸν βίον τὸν αὑτῶν	οὐ	σπουδαῖον ὄντα; Καὶ γὰρ εἰ
[310]	τῆς μεταβολῆς τί τῶν δεινῶν	οὐ	συνέπεσε τῇ πόλει, τί δὲ
[290]	προέχετε καὶ διαφέρετε τῶν ἄλλων	οὐ	ταῖς περὶ τὸν πόλεμον ἐπιμελείαις,
[140]	ἐξηγρίωνται καὶ δυσμενῶς ἔχουσιν, ὥστ'	οὐ	ταῖς πονηρίαις ἀλλὰ ταῖς εὐπραγίαις
[110]	καὶ τῆς ἐπιμελείας τῆς τούτων	οὐ	τὴν αὐτὴν ὑμῖν γνώμην εἶχεν.
[70]	τῆς πόλεως ἀξίως διειλεγμένος, καὶ	οὐ	τὸν ἐκείνου πλοῦτον οὐδὲ τὴν
[310]	καὶ λέγοντες καὶ πράττοντες διετέλεσαν;	(Οὐ	τοὺς μὲν ἐνδοξοτάτους τῶν πολιτῶν
[280]	δόξαν κτωμένους, πλεονεκτεῖν νομίζουσιν, ἀλλ'	οὐ	τοὺς ὁσιωτάτους καὶ δικαιοτάτους, οἳ
[300]	γάρ, ἢν ἐξετάζητε τούτων ἕκαστον,	οὐ	τοὺς συκοφαντικῶς βεβιωκότας οὐδὲ τοὺς
[280]	τερατολογίας ἀγαπῶντας φιλοσοφεῖν φασιν, ἀλλ'	οὐ	τοὺς τὰ τοιαῦτα μανθάνοντας καὶ
[170]	δύναμιν ὥστε διαφθείρειν τοὺς νεωτέρους,	οὐ	τοῦτον χρὴ μόνον κολάζειν ὃν
[220]	ζῶντας, καὶ τῶν λόγων ἐπιθυμοῦντας	οὐ	τῶν ἐπὶ τοῖς ἰδίοις συμβολαίοις
[280]	οἳ περὶ τῶν ἀγαθῶν ἀλλ'	οὐ	τῶν κακῶν πλεονεκτοῦσι· (τοὺς δὲ
[20]	ἀμελεῖν τοῖς δ' ἀλλοτρίοις ἐπιβουλεύειν	οὐ	τῶν μὲν σωφρόνως πολιτευομένων ἀπέχονται,
[200]	τῶν ὑπὸ τοῖς σοφισταῖς γενομένων	οὐ	φενακισθέντας οὐδ' οὕτω διατεθέντας ὡς
[280]	δόξαν ἔχοντος ἐντιμοτέρας κατέστησεν, ὑπὲρ	οὗ	σπουδαστέον ἐστὶ τοῖς εὖ φρονοῦσι
[270]	μὴ τὴν ἀρχὴν αὐτῶν ἀκούσαντες	θορύβου	καὶ βοῆς ἅπαν ἐμπλήσητε τὸ
[20]	τῶν κατηγόρων λόγοις, μηδὲ μετὰ	θορύβου	καὶ χαλεπότητος ἀκροᾶσθαι τῶν ἀπολογουμένων.
[150]	ἀσφαλὲς εἶναι καὶ σεμνὸν ὥστ'	ὀλίγου	δεῖν πάντες προσεποιοῦντο πλείω κεκτῆσθαι
[130]	χεῖρον διάκεισαι τῶν οὐδὲν ἄξιον	λόγου	διαπεπραγμένων. (Εἰκότως· οἱ μὲν γὰρ
[60]	μὲν οὐδὲν οὐδ' εἰπεῖν ἄξιον	λόγου	δυναμένων, ἐπιτιμᾶν δὲ καὶ βασκαίνειν
[10]	μὲν ὡς ὄντος μικτοῦ τοῦ	λόγου	καὶ πρὸς ἁπάσας τὰς ὑποθέσεις
[170]	ἐνθυμουμένους χρὴ μηδενὸς πράγματος ἄνευ	λόγου	καταγιγνώσκειν, μηδ' ὁμοίως διακεῖσθαι δικάζοντας
[270]	γεγενημένας ἢ τὰς ὑπὸ τοῦ	λόγου	πεπορισμένας; Ὥσθ' ὅσῳ ἄν τις
[10]	τοῖς ὑποκειμένοις. (Τοσοῦτον οὖν μῆκος	λόγου	συνιδεῖν, καὶ τοσαύτας ἰδέας καὶ
[70]	τελευτήν, ἀνάγνωθι καὶ τούτου τοῦ	λόγου	τὸ λοιπὸν μέρος αὐτοῖς. {Ἐκ
[60]	τοῖς εἰρημένοις πειράσομαι μέρος ἑτέρου	λόγου	τοσοῦτον, ὅσον περ ἄρτι, διελθεῖν
[80]	μὲν τοὺς νόμους τιθέναι προαιρουμένοις	προὔργου	γέγονε τὸ πλῆθος τῶν κειμένων
[260]	περιστάτοις γιγνομέναις, δεῖν δὲ τοὺς	προὔργου	τι ποιεῖν βουλομένους καὶ τῶν
[120]	τοίνυν πρὸς τούτοις ἀπορίας ἐνεγκεῖν	στρατοπέδου	καὶ πενίας, καὶ πάλιν εὐπορίας
[170]	παραδιδόασι. Τοιαύτης οὖν ἀεὶ τῆς	περιόδου	γιγνομένης ἀναγκαῖόν ἐστιν, ὅπως ἃ
[230]	τοὺς Ἀμφικτύονας δανεῖσαι τῶν τοῦ	θεοῦ	χρημάτων αὑτῷ, τόν τε δῆμον
[100]	οὖν τοῦτ' εἰπεῖν ἔχω περὶ	Τιμοθέου	καὶ μάλιστα καθ' ἁπάντων, ὅτι
[100]	κατήγορος ἐτόλμησε, περὶ δὲ τὴν	Τιμοθέου	κατηγορίαν μᾶλλον ἐσπούδασεν ἢ περὶ
[290]	δεινοὺς ὄντας εἰπεῖν εὐδαιμονίζουσιν ὡς	ἀγαθοῦ	καὶ καλοῦ πράγματος αὐτοῖς συμβεβηκότος,
[80]	ἠγάπων τὴν διατριβὴν ὥστε μετὰ	πόθου	καὶ δακρύων ποιεῖσθαι τὴν ἀπαλλαγήν.
[190]	μὴ τῆς ἀπηκριβωμένης, ἀλλὰ τῆς	ἐπιπολαίου	καὶ πᾶσι κοινῆς, τοιοῦτος ἂν
[300]	ὡς ἥδιον ἂν ὑπ' ἀνδρὸς	Ἀθηναίου	ζημιωθεῖεν ἢ διὰ τῆς ἑτέρων
[270]	μεῖζον δυναμένας τὰς ἐκ τοῦ	βίου	γεγενημένας ἢ τὰς ὑπὸ τοῦ
[290]	ἡλικίας καὶ καλὴν ἀρχὴν τοῦ	βίου	ποιούμενον αὑτοῦ πρότερον ἢ τῶν
[270]	δεδιὼς ὑπὲρ γήρως καὶ μικροῦ	βίου	προδιδόναι τὴν ἀλήθειαν. (Δέομαι δ'
[0]	δ' ὑπογυίου μοι τῆς τοῦ	βίου	τελευτῆς οὔσης, ἀντιδόσεως γενομένης περὶ
[320]	ἐλπίδας ἔχω τότε μοι τοῦ	βίου	τὴν τελευτὴν ἥξειν, ὅταν μέλλῃ
[40]	πολλὰς εἰπεῖν διαφορὰς περὶ τοῦ	βίου	τοῦ τ' ἐμοῦ καὶ τῶν
[230]	ἐγένετο μαθητής, Ἀναξαγόρου τε τοῦ	Κλαζομενίου	καὶ Δάμωνος, τοῦ κατ' ἐκεῖνον
[140]	καὶ τίνος πρώτου μνησθῶ καὶ	ποίου	δευτέρου· τὸ γὰρ ἐφεξῆς με
[20]	ἐξαμαρτάνειν, ἀδικούμενος δὲ μὴ μετὰ	δικαστηρίου	ποιεῖσθαι τὰς τιμωρίας, ἀλλ' ἐν
[300]	τίς δὲ ὁ μετὰ τοῦτον	ἀργυρίου	καὶ χρυσίου τὴν ἀκρόπολιν ἐμπλήσας
[300]	ὁ μετὰ τοῦτον ἀργυρίου καὶ	χρυσίου	τὴν ἀκρόπολιν ἐμπλήσας καὶ τοὺς
[100]	ἀνδρὸς τετελευτηκότος καὶ πολλῶν ἀγαθῶν	αἰτίου	τῇ πόλει βλασφήμους καὶ λίαν
[0]	ἅπαντας τοὺς ἰδιώτας· ἤδη δ'	ὑπογυίου	μοι τῆς τοῦ βίου τελευτῆς
[290]	βουλομένους λοιδοροῦσιν ὡς ἀδίκου καὶ	κακοῦ	παιδεύματος ἐπιθυμοῦντας. Καί τοι τί
[240]	θεὸς ἔχει μετασχεῖν βουλομένους ὡς	κακοῦ	πράγματος ἐπιθυμοῦντας διαφθείρεσθαί φασιν. ~Ὃ
[130]	φιλανθρωπίας φενακίζοντας ἢ τοὺς μετ'	ὄγκου	καὶ σεμνότητος ὠφελοῦντας. Ὧν οὐδέν
[290]	τοιούτους γενέσθαι βουλομένους λοιδοροῦσιν ὡς	ἀδίκου	καὶ κακοῦ παιδεύματος ἐπιθυμοῦντας. Καί
[0]	δ' οὕτω διακείμενοι· τοῦ γὰρ	ἀντιδίκου	περὶ μὲν ὧν ἡ κρίσις
[50]	τῆς ἡγεμονίας αὐτοῖς. {Ἐκ τοῦ	Πανηγυρικοῦ,	~Περὶ μὲν οὖν τῆς ἡγεμονίας,
[290]	εἰπεῖν εὐδαιμονίζουσιν ὡς ἀγαθοῦ καὶ	καλοῦ	πράγματος αὐτοῖς συμβεβηκότος, τοὺς δὲ
[280]	ἄξιον ἦν, εἰ καὶ μηδενὸς	ἄλλου,	τούτου γε χάριν ἔχειν, ὅτι
[300]	δὲ καταβεβλημένως ζῶντας καὶ μηδενὸς	ἄλλου	φροντίζοντας πλὴν ὅπως ἀσελγῶς ἀπολαύσονται
[10]	τοῖν χεροῖν ἔχων φανείη. (Πρὸ	πολλοῦ	δ' ἂν ἐποιησάμην οὕτως αὐτὸν
[220]	τοὺς πολίτας φιλοτιμεῖσθαι, καὶ περὶ	πολλοῦ	ποιεῖσθαι τοὺς αἰτίους τῇ πόλει
[300]	αὐτοὺς χρησίμους τῇ πόλει περὶ	πολλοῦ	ποιήσεσθε, τοὺς δὲ καταβεβλημένως ζῶντας
[30]	οὐ γὰρ μόνον ἰδιώτας φησί	μου	γεγενῆσθαι μαθητάς, ἀλλὰ καὶ ῥήτορας
[40]	μὴ τούτων τῶν πραγμάτων μαθητάς	μου	γιγνομένους ὧν ὁ κατήγορος εἴρηκε,
[0]	ᾠόμην τοὺς οὐκ ὀρθῶς περί	μου	γιγνώσκοντας, ἐνεθυμούμην πῶς ἂν δηλώσαιμι
[0]	χαίροντας ἐπὶ τοῖς Ψευδῆ περί	μου	δόξαν ἔχουσιν. (Ἐδήλωσαν δ' οὕτω
[30]	ἐκ μὲν ὧν καταλαζονεύεται περί	μου	καὶ τοῦ πλούτου καὶ τοῦ
[0]	καὶ τὸν αὐτὸν τοῦτον μνημεῖόν	μου	καταλειφθήσεσθαι πολὺ κάλλιον τῶν χαλκῶν
[10]	κρείττους δύναμαι ποιεῖν, τοσοῦτον δέ	μου	καταπεφρόνηκεν, ὥστε αὐτὸς ψευδόμενος ἐμοῦ
[100]	ὡς οὐχ ἡδέως ἄν τινών	μου	καταψευσαμένων, ἀλλ' ὡς εὐθὺς φανερῶν
[160]	ἐφοβούμην μὴ τὰ μὲν ἴδιά	μου	παραμεληθῇ, τῆς δὲ κοινῆς τῆς
[190]	καὶ πρὸς τοὺς μέλλοντας περί	μου	τὴν ψῆφον οἴσειν, ὥστ' οὐκ
[270]	(Δέομαι δ' ὑμῶν μὴ προκαταγνῶναί	μου	τοιαύτην μανίαν, ὡς ἄρ' ἐγὼ
[30]	λόγοις οἷς πρότερον ἀκηκόατε περί	μου	τῶν βλασφημεῖν καὶ διαβάλλειν βουλομένων,
[10]	προσδοκᾶν πεποίηκε, τὰς πράξεις ἡγῆσθέ	μου	χείρους εἶναι. (Δέομαι οὖν ὑμῶν
[10]	τοῖς λόγοις διαλύονται τὰς διαβολάς,	ἐμοῦ	δὲ Λυσίμαχος αὐτοὺς τοὺς λόγους
[10]	κρίσεως γεγράφθαι, βουλομένην δὲ περὶ	ἐμοῦ	δηλῶσαι τὴν ἀλήθειαν, καὶ τοὺς
[100]	καὶ τῶν ἀλλοτρίων ἐπιθυμεῖν, ~παρ'	ἐμοῦ	δίκην λαμβάνειν. Καίτοι τίς ἂν
[50]	ὑμῖν δείξω τοὺς εἰρημένους ὑπ'	ἐμοῦ	καὶ γεγραμμένους, ὥστ' οὐ δοξάσαντες
[40]	περὶ τοῦ βίου τοῦ τ'	ἐμοῦ	καὶ τῶν περὶ τὰς δίκας,
[50]	ζητεῖν ἐν τῷ παρόντι παρ'	ἐμοῦ	καινοὺς λόγους, μηδ' ὀχληρόν με
[160]	ἀνήλωκα τἀμαυτοῦ, δίκην ἐπιθυμήσαιτε παρ'	ἐμοῦ	λαβεῖν. Ἔτι δὲ δεινότερον, εἰ
[30]	ἃ πεπόνθασι τὴν μεγίστην παρ'	ἐμοῦ	λαβεῖν τιμωρίαν. (Ἀλλὰ γὰρ οὔτε
[30]	πεπονθότες ἐπειρῶντ' ἂν δίκην παρ'	ἐμοῦ	λαμβάνειν. (Οὐ γὰρ δὴ τοῦτό
[100]	τιμῆς τῆς ὀλίγῳ πρότερον ὑπ'	ἐμοῦ	λεχθείσης, ὁ δὲ πολλῶν καὶ
[170]	τῶν μεγίστων· οὐ γὰρ περὶ	ἐμοῦ	μέλλετε μόνον τὴν ψῆφον διοίσειν,
[10]	πολλὰ δὲ καὶ τῶν ὑπ'	ἐμοῦ	πάλαι γεγραμμένων ἐγκαταμεμιγμένα τοῖς νῦν
[20]	χρηματισμὸν ποιήσειν, καὶ προσδοκῶν, ἢν	ἐμοῦ	περιγένηται τοῖς λόγοις, ὅν φησι
[70]	ἐγὼ μόνος ἀπεχοίμην τῶν ὑπ'	ἐμοῦ	πρότερον εἰρημένων, ἄλλως τε καὶ
[0]	μαλακώτερος ὢν φαίνηται τῶν παρ'	ἐμοῦ	πρότερον ἐκδεδομένων. Καὶ γὰρ οὐδὲ
[10]	μου καταπεφρόνηκεν, ὥστε αὐτὸς ψευδόμενος	ἐμοῦ	τἀληθῆ λέγοντος ἐλπίζει ῥᾳδίως ἐπικρατήσειν.
[320]	θεοφιλεῖς τῶν ἀνθρώπων. (Ὡς οὖν	ἐμοῦ	ταύτην ἔχοντος τὴν γνώμην, καὶ
[130]	(Καί τοι πολλάκις καὶ παρ'	ἐμοῦ	τοιούτους λόγους ἤκουσεν, ὡς χρὴ
[230]	(Ἐκεῖνός τε γὰρ προστάτης τοῦ	δήμου	καταστὰς οὕτως ἐνομοθέτησε καὶ τὰ
[70]	δὲ βασιλεῖ διαλεψόμενος ὑπὲρ τοῦ	δήμου	τοὺς λόγους ἐποιούμην, ἦπου τοῖς
[110]	μήτε πεζὸν στρατόπεδον διὰ τοῦ	Ἰσθμοῦ	πορευόμενον, ὅπερ αὐτοῖς τῆς περὶ
[310]	μέγιστον, ὅλην τὴν πόλιν περὶ	ἀνδραποδισμοῦ	κινδυνεύσασαν καὶ τὴν ἀκρόπολιν τοὺς
[10]	πρὸς ἁπάσας τὰς ὑποθέσεις ταύτας	γεγραμμένου	ποιεῖσθαι τὴν ἀκρόασιν, ἔπειτα προσέχειν
[250]	ἄλλαις εὐπορίαις καταδεέστεροι τυγχάνομεν ὄντες·	(ἐγγενομένου	δ' ἡμῖν τοῦ πείθειν ἀλλήλους
[200]	Καί τοι μηδενὸς ἔθους αὐτοῖς	ἐγγενομένου	κοινοῦ μηδὲ διατριβῆς μηδὲ διατριβῆς
[0]	λόγων τῶν ἐμῶν δύναμιν καὶ	καταλαζονευομένου	περί τε τοῦ πλούτου καὶ
[120]	καὶ τὰς μὲν πράξεις Ἰφικράτους	ἀναδεχομένου,	τὸν δ' ὑπὲρ τῶν χρημάτων
[270]	ἢ γράφειν προαιρούμενος λόγους ἀξίους	ἐπαίνου	καὶ τιμῆς οὐκ ἔστιν ὅπως
[150]	γενήσεται τῶν ἀναγκαίων. Ὑπὲρ ὧν	ἐπαίνου	τυγχάνειν ἄξιος ἦν μᾶλλον ἢ
[150]	τί παραλειπτέον ἐστίν. ~Ἐγὼ δὲ	κἀκείνου	τότε ταῦτα λέγοντος καὶ νῦν
[120]	καὶ νομίζειν τὸν ἔπαινον τὸν	ἐκείνου	κατηγορίαν εἶναι τῆς πόλεως, εἰ
[100]	αὐτῶν. (Χρὴ δὲ τὸν ὑπὲρ	ἐκείνου	λόγον οὐκ ἀλλότριον εἶναι νομίζειν
[60]	παραινεῖν τήν τε διάνοιαν τὴν	ἐκείνου	μάλιστ' ὠφελήσειν καὶ τὸν τρόπον
[70]	ἀξίως διειλεγμένος, καὶ οὐ τὸν	ἐκείνου	πλοῦτον οὐδὲ τὴν δύναμιν θεραπεύων
[120]	ἐν τοῖς Ἕλλησιν, ἐπὶ τῆς	ἐκείνου	στρατηγίας οὐδεὶς ἂν οὔτ' ἀναστάσεις
[230]	ἀγαπᾶσθαι τὴν διοίκησιν τὴν ὑπ'	ἐκείνου	συνταχθεῖσαν· μετὰ δὲ ταῦτα Κλεισθένης
[200]	συμβεβηκός. (Ὅσοι γὰρ ἡγεμόνος ἔτυχον	ἀληθινοῦ	καὶ νοῦν ἔχοντος, εὑρεθεῖεν ἂν
[200]	τοι μηδενὸς ἔθους αὐτοῖς ἐγγενομένου	κοινοῦ	μηδὲ διατριβῆς μηδὲ διατριβῆς τεχνικῆς
[250]	ὅμοιος γίγνεσθαι τοῖς ὑπὸ τοῦ	φθόνου	διεφθαρμένοις, οὔτε ψέγειν τοὺς μηδὲν
[140]	γάρ” ἔφη τινὲς ὑπὸ τοῦ	φθόνου	καὶ τῶν ἀποριῶν ἐξηγρίωνται καὶ
[140]	Καὶ γὰρ εἰ μὲν μετὰ	πόνου	καὶ ταλαιπωρίας ᾐσθάνοντό σε ποριζόμενον
[280]	μὲν γὰρ αὐτῶν ἐπὶ τῆς	Ἐννεακρούνου	ψύχουσιν οἶνον, οἱ δ' ἐν
[70]	ἡμῖν συμπίπτῃ, ποιήσομεν. (Εἶπον δέ	που,	πρὶν ἀναγιγνώσκεσθαι τούτους, ὡς ἄξιος
[30]	ἀγῶνά με τηλικουτονὶ κατέστησεν, ἦ	που	σφόδρ' ἂν οἱ κακῶς πεπονθότες
[70]	τοῦ δήμου τοὺς λόγους ἐποιούμην,	ἦπου	τοῖς ἐν δημοκρατία πολιτευομένοις σφόδρ'
[220]	οὕτω παιδείας προεστῶτες. ~Οἶμαι γὰρ	δήπου	τοῦτό γε πάντας γιγνώσκειν, ὅτι
[30]	ἂν ἤτοι κατηγορήσων ἢ καταμαρτυρήσων.	Ὅπου	γὰρ ὁ μηδ' ἀκηκοὼς μηδὲν
[310]	ἐσχάτας ἀκαιρίας ἐμβάλλομεν ἡμᾶς αὐτούς·	ὅπου	γε καὶ λέγων ἐγὼ ταῦτα
[70]	αὐτοῖς ὡς οἷόν τε πραοτάτην.	Ὅπου	δὲ βασιλεῖ διαλεψόμενος ὑπὲρ τοῦ
[200]	σφίσιν αὐτοῖς προσέχειν τὸν νοῦν.	(Ὅπου	δὲ καὶ διὰ τὰς αὑτῶν
[250]	(Καὶ τί δεῖ τούτου θαυμάζειν,	ὅπου	καὶ τῶν περὶ τὰς ἔριδας
[240]	ὀνειδίζουσι, τοὺς δ' ἐκ παντὸς	τρόπου	ζητοῦντας τὴν νόσον ταύτην διαφυγεῖν
[130]	παρὰ τῶν ἄλλων ἐκ παντὸς	τρόπου	κτήσασθαι ζητεῖς, ἡγούμενος μέγιστον εἶναι
[20]	ἑτέροις μὲν ἐπειδὰν περὶ ψυχῆς	ἀνθρώπου	δικάζωσι, μέρος τι τῶν ψήφων
[60]	βοηθεῖν τοῖς εἰρημένοις πειράσομαι μέρος	ἑτέρου	λόγου τοσοῦτον, ὅσον περ ἄρτι,
[220]	αὑτοῦ φύσεως ἐπίσταται, ταῦτα παρ'	ἑτέρου	μανθάνειν ἐπιχειρήσειεν; Ἀλλὰ τοὺς ἐπιεικεῖς
[250]	ἐπαινεῖν μᾶλλον ἢ τοὺς τοῦ	σπουδαιοτέρου,	καὶ ταῦτα πάντων εἰδότων διὰ
[250]	πῶς οὐκ ἄλογον τοὺς τοῦ	φαυλοτέρου	ποιουμένους τὴν ἐπιμέλειαν ἐπαινεῖν μᾶλλον
[60]	τοὐναντίον· ἀπολύσας γὰρ ἀπὸ τοῦ	προτέρου	καὶ χωρίς, ὥσπερ τὰ καλούμενα
[140]	τίνος πρώτου μνησθῶ καὶ ποίου	δευτέρου·	τὸ γὰρ ἐφεξῆς με λέγειν
[190]	καὶ γάρ ἐστι πλείω τοῦ	καιροῦ	τοῦ παρόντος· ἃ δ' αὐτὸς
[30]	εἶχεν, οὐκ ἂν ἠμέλησε τοῦ	καιροῦ	τοῦ παρόντος, ἀλλ' ἦλθεν ἂν
[250]	μᾶλλον ἢ γὼ καὶ τοῦ	καιροῦ	τοῦ παρόντος μὴ φροντιζόντων· ἐπεὶ
[270]	δόξω δεδιὼς ὑπὲρ γήρως καὶ	μικροῦ	βίου προδιδόναι τὴν ἀλήθειαν. (Δέομαι
[70]	καὶ τηλικοῦτο μῆκος ἐχόντων· ἐπεὶ	μικροῦ	γε μέρους τῶν πάλαι γεγραμμένων
[230]	Περικλῆς δὲ δυοῖν ἐγένετο μαθητής,	Ἀναξαγόρου	τε τοῦ Κλαζομενίου καὶ Δάμωνος,
[50]	πάντων εἴην καταγελαστότατος, εἰ τοῦ	κατηγόρου	διαβάλλοντος ὅτι τοιούτους γράφω λόγους
[40]	ἄγοντας. ~Ἠκούσατε δὲ καὶ τοῦ	κατηγόρου	λέγοντος ὅτι παρὰ Νικοκλέους τοῦ
[40]	οὐκ ἐλάττους ἢ τῶν μετὰ	μέτρου	ποιημάτων. Οἱ μὲν γὰρ τὰ
[110]	καὶ τὸν ἄλλον χρόνον ἀμελουμένης	Χερρονήσου	προσέχειν ὑμᾶς αὐτῇ τὸν νοῦν
[10]	φθονοῦντας ἔτι μᾶλλον ὑπὸ τῆς	νόσου	ταύτης λυπεῖσθαι· μείζω γὰρ δίκην
[270]	ἐπιτυγχάνειν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ	τοῦ	βελτίστου δυναμένους, φιλοσόφους δὲ τοὺς
[270]	πίστεις μεῖζον δυναμένας τὰς ἐκ	τοῦ	βίου γεγενημένας ἢ τὰς ὑπὸ
[290]	τῆς ἡλικίας καὶ καλὴν ἀρχὴν	τοῦ	βίου ποιούμενον αὑτοῦ πρότερον ἢ
[0]	ἤδη δ' ὑπογυίου μοι τῆς	τοῦ	βίου τελευτῆς οὔσης, ἀντιδόσεως γενομένης
[320]	πολλὰς ἐλπίδας ἔχω τότε μοι	τοῦ	βίου τὴν τελευτὴν ἥξειν, ὅταν
[40]	δὲ πολλὰς εἰπεῖν διαφορὰς περὶ	τοῦ	βίου τοῦ τ' ἐμοῦ καὶ
[60]	μηδὲ ταῦτ' ἔχωσιν εἰπεῖν, ἀφέμενος	τοῦ	βοηθεῖν τοῖς εἰρημένοις πειράσομαι μέρος
[0]	ἔχουσιν. (Ἐδήλωσαν δ' οὕτω διακείμενοι·	τοῦ	γὰρ ἀντιδίκου περὶ μὲν ὧν
[180]	ἐπιμελόμενοι καὶ παιδεύοντες μέχρι μὲν	τοῦ	γενέσθαι βελτίους αὐτοὺς αὑτῶν τοὺς
[30]	ἄν τις τὴν τύχην αἰτιάσαιτο,	τοῦ	δὲ καλῶς καὶ μετρίως κεχρῆσθαι
[180]	ἰδίων καὶ περὶ τῶν κοινῶν,	τοῦ	δὲ σώματος ὑπηρετῆσαι τοῖς ὑπὸ
[160]	τί χρήσομαι τοῖς παροῦσιν, ἐπαυσάμην	τοῦ	δέους καὶ τῆς ταραχῆς ταύτης,
[230]	Σόλωνος. (Ἐκεῖνός τε γὰρ προστάτης	τοῦ	δήμου καταστὰς οὕτως ἐνομοθέτησε καὶ
[70]	Ὅπου δὲ βασιλεῖ διαλεψόμενος ὑπὲρ	τοῦ	δήμου τοὺς λόγους ἐποιούμην, ἦπου
[240]	τῶν ῥηθήσεσθαι μελλόντων ὡς πόρρω	τοῦ	διαφθείρειν τοὺς νεωτέρους ἐσμέν. Εἰ
[10]	οἷόν τ' ἦν ἐκ τῶν	τοῦ	διώκοντος λόγων ἐψηφίσθαι τὰ δίκαια.
[230]	πείσας τοὺς Ἀμφικτύονας δανεῖσαι τῶν	τοῦ	θεοῦ χρημάτων αὑτῷ, τόν τε
[250]	ὧν ἂν βουληθῶμεν, οὐ μόνον	τοῦ	θηριωδῶς ζῆν ἀπηλλάγημεν, ἀλλὰ καὶ
[110]	περιπλέον μήτε πεζὸν στρατόπεδον διὰ	τοῦ	Ἰσθμοῦ πορευόμενον, ὅπερ αὐτοῖς τῆς
[190]	παραλείψω· καὶ γάρ ἐστι πλείω	τοῦ	καιροῦ τοῦ παρόντος· ἃ δ'
[30]	ἡσυχίαν εἶχεν, οὐκ ἂν ἠμέλησε	τοῦ	καιροῦ τοῦ παρόντος, ἀλλ' ἦλθεν
[250]	τε μᾶλλον ἢ γὼ καὶ	τοῦ	καιροῦ τοῦ παρόντος μὴ φροντιζόντων·
[110]	ἔδοξεν αὐτοὺς ποιήσασθαι. Καί τοι	τοῦ	καλῶς βουλεύσασθαι τίς ἂν ἀπόδειξιν
[230]	τε τοῦ Κλαζομενίου καὶ Δάμωνος,	τοῦ	κατ' ἐκεῖνον τὸν χρόνον φρονιμωτάτου
[190]	Ἄρχομαι δ' ἐνθένδε ποθέν. {ἐκ	τοῦ	κατὰ Σοφιστῶν, (Ταῦτα κομψοτέρως μὲν
[50]	ἂν πάντων εἴην καταγελαστότατος, εἰ	τοῦ	κατηγόρου διαβάλλοντος ὅτι τοιούτους γράφω
[40]	Ἑλλήνων ἄγοντας. ~Ἠκούσατε δὲ καὶ	τοῦ	κατηγόρου λέγοντος ὅτι παρὰ Νικοκλέους
[230]	δυοῖν ἐγένετο μαθητής, Ἀναξαγόρου τε	τοῦ	Κλαζομενίου καὶ Δάμωνος, τοῦ κατ'
[310]	αὐτῶν· ὑμεῖς δὲ τοσοῦτον ἀπέχετε	τοῦ	κολάζειν αὐτούς, ὥστε τούτοις χρῆσθε
[10]	πρῶτον μὲν ὡς ὄντος μικτοῦ	τοῦ	λόγου καὶ πρὸς ἁπάσας τὰς
[270]	βίου γεγενημένας ἢ τὰς ὑπὸ	τοῦ	λόγου πεπορισμένας; Ὥσθ' ὅσῳ ἄν
[70]	ἐγὼ τελευτήν, ἀνάγνωθι καὶ τούτου	τοῦ	λόγου τὸ λοιπὸν μέρος αὐτοῖς.
[30]	ἐπιεικὴς εἶναι δοκοίην ἢ ζημιωθείην.	(Τοῦ	μὲν γὰρ γενέσθαι προέχοντα τῶν
[310]	ὡς ἔχομέν τι λέγειν, ἀμελήσαντες	τοῦ	μετριάζειν, κατὰ μικρὸν ἀεὶ προστιθέντες
[100]	ὧν φεύγω τὴν γραφὴν καὶ	τοῦ	μὴ διαφθείρειν τοὺς συνόντας, οὐκ
[130]	καὶ Τιμόθεος μέρος τι συμβεβλημένος	τοῦ	μὴ κατὰ τρόπον γνωσθῆναι περὶ
[160]	δόξης ταύτης· νῦν δ' ὑπὲρ	τοῦ	μὴ πλουτεῖν ὥσπερ τῶν μεγίστων
[120]	δὲ τὸ μῖσος μικρὸν ἀπολιποῦσαν	τοῦ	μὴ ταῖς ἐσχάταις συμφοραῖς περιπεσεῖν.
[120]	ἀλλὰ τοσαύτην εἶχεν ἐπιμέλειαν ὑπὲρ	τοῦ	μηδὲν γίγνεσθαι τοιοῦτον, ὅσην περ
[300]	καὶ δημοτικωτέρους εἶναι νομίζετε τοὺς	τοῦ	μισεῖσθαι τὴν πόλιν ὑπὸ πολλῶν
[50]	περὶ τῆς ἡγεμονίας αὐτοῖς. {Ἐκ	τοῦ	Πανηγυρικοῦ, ~Περὶ μὲν οὖν τῆς
[60]	ἐποιησάμην τὴν ὑπόθεσιν, (ἡγούμενος ἐκ	τοῦ	παραινεῖν τήν τε διάνοιαν τὴν
[190]	γάρ ἐστι πλείω τοῦ καιροῦ	τοῦ	παρόντος· ἃ δ' αὐτὸς ἀποφαίνομαι,
[30]	οὐκ ἂν ἠμέλησε τοῦ καιροῦ	τοῦ	παρόντος, ἀλλ' ἦλθεν ἂν ἤτοι
[250]	ἢ γὼ καὶ τοῦ καιροῦ	τοῦ	παρόντος μὴ φροντιζόντων· ἐπεὶ καὶ
[250]	τυγχάνομεν ὄντες· (ἐγγενομένου δ' ἡμῖν	τοῦ	πείθειν ἀλλήλους καὶ δηλοῦν πρὸς
[270]	λέγειν εὖ φιλοτίμως διατεθεῖεν, καὶ	τοῦ	πείθειν δύνασθαι τοὺς ἀκούοντας ἐρασθεῖεν,
[300]	ἔτι δὲ τὴν φύσιν τὴν	τοῦ	Πειραιέως κατιδὼν καὶ τὸ τεῖχος
[60]	τοῦτο τὸ μέρος αὐτοῖς. {Ἐκ	τοῦ	περὶ Εἰρήνης, (Δυοῖν μὲν τοίνυν
[300]	εἰκὸς ὑμᾶς ἐνθυμουμένους ὑπὲρ μὲν	τοῦ	πλήθους τοῦτο σκοπεῖν, ὅπως ἔν
[0]	περί τε τοῦ πλούτου καὶ	τοῦ	πλήθους τῶν μαθητῶν, ἔγνωσαν ἐμὴν
[30]	μου καὶ τοῦ πλούτου καὶ	τοῦ	πλήθους τῶν μαθητῶν φθόνον ἅπασι
[30]	ὧν καταλαζονεύεται περί μου καὶ	τοῦ	πλούτου καὶ τοῦ πλήθους τῶν
[0]	δύναμιν καὶ καταλαζονευομένου περί τε	τοῦ	πλούτου καὶ τοῦ πλήθους τῶν
[250]	ἔστιν ὅστις ἂν τοὺς αἰτίους	τοῦ	πλούτου μέμψασθαι τολμήσειεν, ἀλλ' οὐκ
[220]	περὶ τῶν ἐκ Σικελίας καὶ	τοῦ	Πόντου καὶ τῶν ἄλλων τόπων
[190]	ὑποσχέσεις ποιούμενος, ἐπειδὴ δ' ἀπολέλαυκα	τοῦ	πράγματος καὶ πρεσβύτερος γέγονα, τηνικαῦτα
[20]	μὴ λίαν ἐνοχλῶ πολλὰ πρὸ	τοῦ	πράγματος λέγων, ἀφέμενος τούτων, περὶ
[70]	τὸ λοιπὸν μέρος αὐτοῖς. {Ἐκ	τοῦ	πρὸς Νικόκλεα, (Τῶν μὲν τοίνυν
[30]	Ὡς οὖν τὰ μὲν μείζω	τοῦ	προσήκοντος εἴρηκε, τὰ δ' ὅλως
[60]	τούτῳ τοὐναντίον· ἀπολύσας γὰρ ἀπὸ	τοῦ	προτέρου καὶ χωρίς, ὥσπερ τὰ
[40]	κατηγόρου λέγοντος ὅτι παρὰ Νικοκλέους	τοῦ	Σαλαμινίων βασιλέως πολλὰς ἔλαβον καὶ
[280]	παιδιαῖς τὴν ἡλικίαν διάγειν, ἀμελήσαντας	τοῦ	σπουδάζειν ὅπως ἔσονται βελτίους, τοὺς
[250]	ἐπιμέλειαν ἐπαινεῖν μᾶλλον ἢ τοὺς	τοῦ	σπουδαιοτέρου, καὶ ταῦτα πάντων εἰδότων
[180]	τὴν δὲ φωνὴν καὶ τὴν	τοῦ	στόματος σαφήνειαν τοιαύτην ὥστε μὴ
[160]	μὲν ὁ προῃρημένος ζῆν ἐκ	τοῦ	συκοφαντεῖν καὶ κακῶς ἀεί τινα
[220]	ἐμμένουσι τοῖς λογισμοῖς, ἀλλ' ἀμελήσαντες	τοῦ	συμφέροντος ἐπὶ τὰς ἡδονὰς ὁρμῶσιν.
[310]	οἱ πατέρες ἡμῶν, μᾶλλον θαρρήσαντες	τοῦ	συμφέροντος, τοῖς μὲν καλοῖς κἀγαθοῖς
[300]	πώποτ' ἐμέλησεν, ἀλλὰ τοσοῦτον διημαρτήκατε	τοῦ	συμφέροντος, ὥσθ' ἥδιον ἔχετε δι'
[250]	ἂν τὴν ψυχὴν σπουδαιοτέραν εἶναι	τοῦ	σώματος, οὕτω δὲ γιγνώσκοντες ἀποδέχονται
[180]	τὴν φύσιν ἡμῶν ἔκ τε	τοῦ	σώματος συγκεῖσθαι καὶ τῆς ψυχῆς,
[110]	ἠδυνήθησαν, Τιμόθεος δ' οὔτε τὴν	τοῦ	σώματος φύσιν ἔχων ἐρρωμένην οὔτ'
[40]	εἰπεῖν διαφορὰς περὶ τοῦ βίου	τοῦ	τ' ἐμοῦ καὶ τῶν περὶ
[70]	καὶ μᾶλλον πρέπων τῇ πόλει	τοῦ	τὴν ἡγεμονίαν ἀποφαίνοντος ἔκ τε
[280]	ἐποίησεν, ἀλλὰ καὶ τὰς πράξεις	τοῦ	τὴν τοιαύτην δόξαν ἔχοντος ἐντιμοτέρας
[20]	παντάπασιν ἀθυμῶ διὰ τὸ μέγεθος	τοῦ	τιμήματος, ἀλλ' ἐάν περ ἐθελήσητε
[190]	δὲ καταστάς, τούτου μόνον ἀποστερηθείς,	τοῦ	τολμᾶν, οὐδ' ἂν φθέγξασθαι δυνηθείη.
[70]	περὶ καλλιόνων καὶ μειζόνων πραγμάτων	τοῦ	τοὺς Ἕλληνας ἐπί τε τὴν
[70]	ἂν λόγος ὁσιώτερος ἢ δικαιότερος	τοῦ	τοὺς προγόνους ἐγκωμιάζοντος ἀξίως τῆς
[60]	λόγοιν ἀκηκόατε· βούλομαι δὲ καὶ	τοῦ	τρίτου μικρὰ διελθεῖν, ἵν' ὑμῖν
[250]	τοι πῶς οὐκ ἄλογον τοὺς	τοῦ	φαυλοτέρου ποιουμένους τὴν ἐπιμέλειαν ἐπαινεῖν
[250]	οὔθ' ὅμοιος γίγνεσθαι τοῖς ὑπὸ	τοῦ	φθόνου διεφθαρμένοις, οὔτε ψέγειν τοὺς
[140]	(Οὕτω γάρ” ἔφη τινὲς ὑπὸ	τοῦ	φθόνου καὶ τῶν ἀποριῶν ἐξηγρίωνται
[240]	φιλοτίμως μοι1 διακειμένους ἐπιθυμητικῶς ἔχοντας	τοῦ	φρονεῖν εὖ καὶ λέγειν αὐτοὺς
[250]	τὸ γὰρ λέγειν ὡς δεῖ	τοῦ	φρονεῖν εὖ μέγιστον σημεῖον ποιούμεθα,
[230]	τοῦ κατ' ἐκεῖνον τὸν χρόνον	φρονιμωτάτου	δόξαντος εἶναι τῶν πολιτῶν. (Ὥστ'
[60]	ἀκηκόατε· βούλομαι δὲ καὶ τοῦ	τρίτου	μικρὰ διελθεῖν, ἵν' ὑμῖν ἔτι
[10]	αὐτὸν πρῶτον μὲν ὡς ὄντος	μικτοῦ	τοῦ λόγου καὶ πρὸς ἁπάσας
[300]	κακοπραγίας ὅλης τῆς πόλεως ὡς	ἀμίκτου	καὶ χαλεπῆς οὔσης κατηγοροῦσιν. (Ἔστιν
[220]	τῶν ἐκ Σικελίας καὶ τοῦ	Πόντου	καὶ τῶν ἄλλων τόπων δεῦρο
[50]	ὥσπερ δὲ τῶν καρπῶν, ἐξενεγκεῖν	ἑκάστου	δεῖγμα πειράσομαι. Μικρὸν γὰρ μέρος
[70]	ὑμῖν διὰ βραχέων ἀπολογήσασθαι περὶ	ἑκάστου,	καὶ ποιῆσαι μᾶλλον ἔτι καταφανὲς
[170]	ἰδίαις διατριβαῖς, ἀλλὰ διακριβοῦσθαι περὶ	ἑκάστου	καὶ τὴν ἀλήθειαν ζητεῖν, μεμνημένους
[180]	ἐπιστήμην, ἥτις ἂν ᾗ περὶ	ἑκάστου,	τρίτον ἐντριβεῖς γενέσθαι καὶ γυμνασθῆναι
[130]	πιστεύειν οὐ μόνον περὶ ἑνὸς	ἑκάστου	τῶν πολιτῶν ἀλλὰ καὶ περὶ
[270]	ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τοῦ	βελτίστου	δυναμένους, φιλοσόφους δὲ τοὺς ἐν
[120]	καὶ πάλιν εἰ διδόντος εὐθύνας	αὐτοῦ,	καὶ τὰς μὲν πράξεις Ἰφικράτους
[120]	πόλεων μηδὲ μικρὰν ὑποψίαν περὶ	αὐτοῦ	λαβεῖν ὡς ἐπιβουλεύοντος, ὥσθ' ὁπότε
[130]	καὶ τοὺς φλαῦρόν τι περὶ	αὐτοῦ	λέγειν τολμῶντας. Νῦν δὲ ταῦτα
[0]	οὐδὲν ἂν οἶμαι προδιαλεχθῆναι περὶ	αὐτοῦ·	νῦν δὲ διὰ τὴν καινότητα
[130]	ῥήτορες ἔργον εἶχον αἰτίας περὶ	αὐτοῦ	πολλὰς καὶ ψευδεῖς πλάττειν, τὸ
[20]	νῦν πρὸς τοὺς μέλλοντας περὶ	αὐτοῦ	τὴν ψῆφον διοίσειν. (Οὐ γὰρ
[170]	διαλέληθεν, οὐδ' εἰ διεψευσμένοι τινὲς	αὐτοῦ	τυγχάνουσι· καὶ γὰρ περὶ ἡμῶν
[290]	ἑτέρων ἄρχειν πρὶν ἂν τῆς	αὑτοῦ	διανοίας λάβῃ τὸν ἐπιστατήσοντα, μηδ'
[20]	εἶναι τῶν ἄλλων, ἀνυπόστατον τὴν	αὑτοῦ	δύναμιν ἅπασιν εἶναι δόξειν. (Ἐλπίζει
[290]	ποιούμενον αὑτοῦ πρότερον ἢ τῶν	αὑτοῦ	ποιήσασθαι τὴν ἐπιμέλειαν, καὶ μὴ
[290]	καλὴν ἀρχὴν τοῦ βίου ποιούμενον	αὑτοῦ	πρότερον ἢ τῶν αὑτοῦ ποιήσασθαι
[120]	κατεστρέφετο, τῷ δ' ἤθει τῷ	αὑτοῦ	τὴν εὔνοιαν τὴν τῶν ἄλλων
[240]	παῖδας καὶ τοὺς οἰκείους τοὺς	αὑτοῦ·	(τοὺς δὲ πόνῳ καὶ φιλοσοφίᾳ
[220]	τίς ἄν, ἃ παρὰ τῆς	αὑτοῦ	φύσεως ἐπίσταται, ταῦτα παρ' ἑτέρου
[70]	ἄνοιαν ἀτιμάσῃ, τοσούτῳ μᾶλλον τὴν	ἑαυτοῦ	διάνοιαν ἀσκήσει. Ποιησάμενος οὖν ἀρχὴν
[160]	(ὑμεῖς δ' εἰς οὓς ἀνήλωκα	τἀμαυτοῦ,	δίκην ἐπιθυμήσαιτε παρ' ἐμοῦ λαβεῖν.
[190]	τὰς ὑποσχέσεις ἐπιτιμῶν καὶ τὴν	ἐμαυτοῦ	γνώμην ἀποφαινόμενος. (Ἃ μὲν οὖν
[130]	δὲ ταῦτα μὲν ἐάσω, περὶ	ἐμαυτοῦ	δὲ καὶ τῶν ἐνεστώτων πραγμάτων
[50]	τὴν ἀλήθειαν. (Βούλομαι δὲ περὶ	ἐμαυτοῦ	καὶ νόμον θεῖναι χαλεπώτερον ἢ
[140]	καὶ τόν τε βίον τὸν	ἐμαυτοῦ	καὶ τὰς πράξεις ἐξήταζον, καὶ
[30]	οὐδ' εἰ ταῦτ' ἔχων περὶ	ἐμαυτοῦ	λέγειν, οὐδ' οὕτω φανήσομαι περὶ
[160]	διὰ ταύτην τὴν μεταβολὴν τῶν	ἐμαυτοῦ	πραγμάτων. Ὅτε γὰρ ἐπαμύνειν ἠρχόμην
[60]	ὠφελήσειν καὶ τὸν τρόπον τὸν	ἐμαυτοῦ	τάχιστα δηλώσειν. Διὰ τὴν αὐτὴν
[140]	ὅταν τόν τε βίον τὸν	σαυτοῦ	καὶ τὰς πράξεις διεξίῃς μηδὲ
[130]	δι' ἀμφότερα, καὶ διὰ τὰς	σαυτοῦ	πράξεις καὶ διὰ τοὺς τούτων
[250]	Λυσίμαχος κατηγορεῖν ἐτόλμησε τῶν ἐπιθυμούντων	τοιούτου	πράγματος, ὃ τοσούτων τὸ πλῆθος
[170]	σὺ ποιητέον τοὺς συκοφάντας κυρίους	τηλικούτου	πράγματος, οὐδὲ τοὺς μὲν μὴ
[30]	καταλαζονεύεται περί μου καὶ τοῦ	πλούτου	καὶ τοῦ πλήθους τῶν μαθητῶν
[0]	καὶ καταλαζονευομένου περί τε τοῦ	πλούτου	καὶ τοῦ πλήθους τῶν μαθητῶν,
[250]	ὅστις ἂν τοὺς αἰτίους τοῦ	πλούτου	μέμψασθαι τολμήσειεν, ἀλλ' οὐκ ἂν
[300]	ἰδίους μεστοὺς πολλῆς εὐδαιμονίας καὶ	πλούτου	ποιήσας· (εὑρήσετε γάρ, ἢν ἐξετάζητε
[0]	ἄλλων τῶν ἐμοὶ βεβιωμένων· διὰ	τούτου	γὰρ ἤλπιζον καὶ τὰ περὶ
[280]	ἦν, εἰ καὶ μηδενὸς ἄλλου,	τούτου	γε χάριν ἔχειν, ὅτι τοὺς
[140]	ὁμοίους σφίσιν αὐτοῖς βοηθεῖν νομίζουσι.	Τούτου	δ' ἕνεκά σοι ταῦτα διῆλθον,
[60]	βραχέων ἕκαστον ὧν συμβουλεύω φράζειν.	Τούτου	δ' ἕνεκα ταύτην ἐποιησάμην τὴν
[250]	αἴτιόν ἐστιν. (Καὶ τί δεῖ	τούτου	θαυμάζειν, ὅπου καὶ τῶν περὶ
[250]	καὶ πιστῆς εἴδωλόν ἐστι. (Μετὰ	τούτου	καὶ περὶ τῶν ἀμφισβητησίμων ἀγωνιζόμεθα
[100]	τοῦτο δ' οὐχ ἅμα περὶ	τούτου	καὶ τῶν ἄλλων ἐπιτηδείων ἐποιησάμην
[100]	οὐκ ἂν ἥρμοσεν ἅμα περὶ	τούτου	καὶ τῶν ἄλλων χρήσασθαι τοῖς
[60]	λοιπῶν γεγραμμένον, ἀλλ' ὡς ἐκ	τούτου	μάλιστα φανερὸς γενησόμενος, ὃν τρόπον
[190]	πολλῶν, εἰς ὄχλον δὲ καταστάς,	τούτου	μόνον ἀποστερηθείς, τοῦ τολμᾶν, οὐδ'
[10]	ἔνοχος ὢν φανῶ τοῖς ὑπὸ	τούτου	περὶ τῆς δεινότητος τῆς ἐμῆς
[70]	ἣν ἐγὼ τελευτήν, ἀνάγνωθι καὶ	τούτου	τοῦ λόγου τὸ λοιπὸν μέρος
[250]	καὶ τοὺς ἀγαθοὺς ἐγκωμιάζομεν. Διὰ	τούτου	τοὺς τ' ἀνοήτους παιδεύομεν καὶ
[230]	αἷς τοῦτον μὲν καὶ τοὺς	τούτου	φίλους εὕροιτ' ἂν ἐν πολλαῖς
[140]	χρήσομαι τοῖς ὑπολοίποις, καὶ τίνος	πρώτου	μνησθῶ καὶ ποίου δευτέρου· τὸ
[220]	ἐνθάδε ποιεῖσθαι τὴν πορείαν; Ἀλλὰ	πανταχοῦ	πολλὴν ἀφθονίαν εὕροι τις ἂν
[10]	μετ' ὀργῆς καὶ μὴ μετ'	ἐλέγχου	γενομένων, ὥστ' οὐ πολὺν χρόνον
[30]	μηδὲ πιστεύειν τοῖς μήτε μετ'	ἐλέγχου	μήτε μετὰ κρίσεως εἰρημένοις, μηδὲ
[130]	καὶ πάντα προσποιουμένους εἰδέναι θεραπεύουσι,	σὺ	δ' οὐ μόνον ἀμελεῖς, ἀλλὰ
[170]	τὴν πόλιν πράττουσαν διατελεῖν· ὥστ'	σὺ	ποιητέον τοὺς συκοφάντας κυρίους τηλικούτου
[130]	εὔνοια πάντας οὕτω διατίθησιν. (Ἢν	σὺ	τῇ μὲν πόλει παρὰ τῶν
[290]	κώμας, καὶ δικαίως ἂν αὐτὴν	ἄστυ	τῆς Ἑλλάδος προσαγορεύεσθαι καὶ διὰ