| Chapitre |
| [9] |
ἴδοι
Σάρρας
ὀφθαλμὸς
νεκρούμενον
τὸν
|
Ἰσαάκ· |
ἰδοὺ
δι´
ἀμφοτέρων
ὦσον
τὸ |
| [9] |
ἄγεται,
καὶ
τίκτεται
παῖς
ὁ
|
Ἰσαάκ· |
καὶ
συμμέτρου
διαγεγονότος
χρόνου,
οἷόν |
| [6] |
ἀνεσπάσθη,
ἀλλὰ
τῷ
παραδείσῳ
ἐνεφυτεύθη.
|
ἐκ
|
βασιλείας
εἰς
βασιλείαν
μετέστη.
ἐξεδύσατο |
| [4] |
ἡμῖν
τοῦτο
ὠδίνασαν,
οἵας
ὑπέστη
|
ἐκ |
δευτέρου
πάλιν
ὠδῖνας
ἐν
ψυχῇ, |
| [10] |
κύριος
ἔδωκεν,
ὁ
κύριος
ἀφείλετο.
|
ἐκ |
θεοῦ,
φησί,
τοῖς
ἀνθρώποις
(ἡ |
| [6] |
ἐστὶν
οὐδὲ
ἔριον
οὐδὲ
τὰ
|
ἐκ |
σηρῶν
νήματα.
ἄκουσον
τοῦ
Δαβίδ, |
| [7] |
τὸ
ταῖς
θείαις
ὑμνῳδίαις
καλλωπιζόμενον.
|
Ἐκ |
στόματος
γάρ,
φησίν,
νηπίων
καὶ |
| [6] |
λόγον,
ἀλλὰ
τὴν
ἀναγνωσθεῖσαν
ἡμῖν
|
ἐκ |
τοῦ
Εὐαγγελίου
ῥῆσιν
παραθησόμεθα.
ἠκούσατε
|
| [10] |
τὸν
νικητήν,
μικρὸν
γὰρ
τὸ
|
ἐκ |
τοῦ
θαύματος
κέρδος,
ἀλλ´
ἵνα |
| [5] |
πλάγια
ἑκατέρωθεν
τῇ
συνεχείᾳ
τῶν
|
ἐκ |
τοῦ
κηροῦ
λαμπάδων
παρατεινόμενον,
πάντα |
| [5] |
τοῦ
ἀργύρου
μαρμαρυγαὶ
καὶ
τὸ
|
ἐκ |
τοῦ
(πυρὸς
φῶς
πολύ
τε |
| [10] |
καταμίγνυται,
καὶ
τὰ
ἐδώδιμα
τῷ
|
ἐκ |
τῶν
σωμάτων
λύθρῳ
κατεμολύνετο.
τοιαύτης |
| [8] |
κυρίου,
νῦν
δέ,
ὅτι
Ἐξάγαγε
|
ἐκ |
φυλακῆς
τὴν
ψυχήν
μου.
ὡσαύτως |
| [5] |
ἄλλοις
τῶν
τότε
παρόντων)
τὴν
|
ἐκ |
φύσεως
χάριν
ὁ
χρυσὸς
ἀποστίλβειν. |
| [5] |
τῶν
λίθων
αὐγαὶ
καὶ
τὰ
|
ἐκ |
χρυσοῦ
ὑφάσματα
καὶ
αἱ
τοῦ |
| [1] |
βασιλέων
συσκυθρωπάζουσα.
τὸ
δὲ
λεγόμενον
|
οὐκ |
ἀγνοεῖτε
πάντως
οἱ
πληροῦντες
τὸν
|
| [9] |
τῆς
ἱστορίας
ἐμπείρως
ἔχετε,
πάντως
|
οὐκ |
ἀγνοεῖτε
(τὰ
περὶ
αὐτοῦ
διηγήματα. |
| [10] |
ῥυπαρὰ
διαστρέψει,
οὐχ
ὑπερηφανία
χαυνώσει,
|
οὐκ |
ἄλλο
τι
πάθος
τῶν
λυπούντων
|
| [2] |
ἡμᾶς
ἐστιν
ἐπικρατέστερον.
πῶς
γὰρ
|
οὐκ |
ἄν
τις
ἐπὶ
τοῖς
συμβεβηκόσι |
| [4] |
φωνάς;
εἶδον
θέαμα
ἄπιστον,
ὃ
|
οὐκ |
ἂν
εἰς
πίστιν
ἔλθοι
τοῖς |
| [9] |
ζωὴν
εἶναι
τῆς
φαινομένης
ἀμείνονα,
|
οὐκ |
ἂν
ἐπέτρεπε
τῷ
ἀνδρὶ
τοιαῦτα |
| [11] |
μόνων
τῶν
τέκνων
τὸν
διπλασιασμὸν
|
οὐκ
|
ἐζήτησεν,
ἀλλὰ
δέκα
μόνα
ἀντὶ |
| [9] |
αὐτοῦ
τὴν
καιρίαν
ἐδέχετο.
ἆρ´
|
οὐκ |
εἶπεν
ἂν
πρὸς
τὸν
Ἀβραὰμ |
| [4] |
δευτέρου
πάλιν
ὠδῖνας
ἐν
ψυχῇ,
|
οὐκ |
ἐν
σώματι,
ὅτε
αὐτῆς
οὗτος |
| [4] |
βίου
ζημίαν
οὐκ
ὠλοφύρατο;
τίς
|
οὐκ |
ἐπαφῆκε
τῷ
πάθει
δάκρυα;
τίς |
| [10] |
ὀνόματα
καὶ
ἐποιμώζων
τῇ
μνήμῃ;
|
οὐκ |
ἔστι
τούτων
οὐδέν.
ἀλλ´
ὁ |
| [8] |
θάλαμος,
ἐν
ᾧ
χηρείας
φόβος
|
οὐκ |
ἔστιν.
τίνος
οὖν,
εἰπέ
μοι, |
| [11] |
κακὸν
παρεγχέαντος
τὸ
ἀγαθὸν
χώραν
|
οὐκ |
ἔσχεν,
τούτου
ἕνεκεν,
ὡς
ἂν |
| [5] |
λυπεῖσθαι·
μόνων
γὰρ
τοῦτο
τῶν
|
οὐκ |
ἐχόντων
ἐλπίδα
τὸ
πάθος
εἶναι. |
| [7] |
ἡ
γὰρ
τοιαύτη
ψυχὴ
ἡ
|
οὐκ |
ἔχουσα
ἐφ´
ὅτῳ
εἰς
κρίσιν |
| [8] |
ὑπέμειναν;
ἀλλὰ
τὰ
τοιαῦτα
μακαρισμῶν
|
οὐκ |
ὀδυρμῶν
ἐστιν
ἄξια.
τὸ
γὰρ |
| [1] |
ΝΥΣΣΗΣ
ΕΙΣ
ΠΟΥΛΧΕΡΙΑΝ
ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΟΣ
ΛΟΓΟΣ.
|
~(Οὐκ |
οἶδα
ὅπως
τῷ
λόγῳ
χρήσομαι· |
| [1] |
τὴν
ἐν
τῷ
τόπῳ
κατήφειαν.
|
οὐκ |
οἶδα
τοίνυν
πρὸς
ποῖον
σεισμὸν |
| [4] |
τίς
τὴν
τοῦ
βίου
ζημίαν
|
οὐκ |
ὠλοφύρατο;
τίς
οὐκ
ἐπαφῆκε
τῷ |