HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Eusèbe de Césarée, Préparation évangélique, livre X

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ς  =  1332 formes différentes pour 3034 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[10, 3]   ἀμφοῖν πρὸς ἀλλήλους ἐνσπόνδους διαλέξεις,  ἃς   ἐν τῇ τετάρτῃ Ξενοφῶν ἀνέγραψε
[10, 11]   Τριόπας, Κροτωπός, Σθενέλαος, Δαναός, Λυγκεύς,  Ἄβας,   Προῖτος, Ἀκρίσιος, Περσεύς, Σθενέλαος, Εὐρυσθεύς,
[10, 13]   Ὑκουσσώς. Τινὲς δὲ λέγουσιν αὐτοὺς  Ἄραβας   εἶναι, ἐν δ´ ἄλλῳ ἀντιγράφῳ
[10, 14]   διεδέξατο τὴν σχολὴν τοῦ Ἀναξαγόρου,  μεταβὰς   δ´ εἰς Ἀθήνας ἐκεῖ ἐσχόλασε
[10, 13]   τοῦ κτίσαι Τυρίους Καρχηδόνα· εἶτα  μεταβὰς   καὶ ἀπὸ τῆς περὶ Χαλδαίων
[10, 14]   διήνεγκεν· Εὐριπίδης δὲ ἐπὶ ποιητικὴν  μεταβὰς   ὑπό τινων σκηνικὸς φιλόσοφος ἐκλήθη·
[10, 12]   Σεμέλης πατὴρ ἐπὶ Λυγκέως εἰς  Θήβας   ἔρχεται καὶ τῶν Ἑλληνικῶν γραμμάτων
[10, 8]   φάρμακον εὑρῆσθαί φασι· τὰς δὲ  Θήβας   καὶ Διόσπολιν τὴν αὐτὴν ὑπάρχειν·
[10, 9]   ἁρπαγή, Ἀπόλλωνος γένεσις, Κάδμου ἐπὶ  Θήβας   παρουσία καὶ ἔτι τούτων νεώτεροι
[10, 11]   γεωργία καὶ Κάδμου εἰς  Θήβας   παρουσία Μίνωός τε βασιλεία· κατὰ
[10, 12]   γεωργία καὶ Κάδμου εἰς  Θήβας   παρουσία Μίνωός τε βασιλεία· κατὰ
[10, 11]   ἀνὴρ ἱκανώτατος· καὶ τούτου τεκμήριον  Ἰόβας,   ὃς Περὶ Ἀσσυρίων γράφων παρὰ
[10, 4]   μυριετεῖ τε καὶ ἀπείρῳ. Καὶ  ὑποβὰς   ἑξῆς ἐπιλέγει· Λάβωμεν δὴ ὡς
[10, 8]   ῥάβδον μετὰ χερσίν. Εἶτα πάλιν  προβὰς   ἐπιλέγει· ελάμποδα δέ φασι μετενεγκεῖν
[10, 11]   Ἴναχος, Φορωνεύς, Ἆπις, Ἀργεῖος, Κρίασος,  Φόρβας,   Τριόπας, Κροτωπός, Σθενέλαος, Δαναός, Λυγκεύς,
[10, 3]   πεποίηκε Λαῶν οἷσιν ἄνασσον ἐκαρτύναντο  φάλαγγας.   Ἀλλ´ ἵνα μὴ καὶ αὐτὸς
[10, 3]   Οἱ δ´ ἐπεὶ ἀμφοτέρωθεν ἐκαρτύναντο  φάλαγγας,   Ἀντίμαχος μεταθεὶς ἡμιστίχια πεποίηκε
[10, 4]   Σεμνός γε μήν τις καὶ  μέγας   θεὸς παρὰ τοῖς Ἕλλησι διαφερόντως
[10, 10]   πιστευθέντος, ἐφ´ οὗ γέγονεν  μέγας   καὶ πρῶτος ἐν τῇ Ἀττικῇ
[10, 12]   μέγαν κάτω που περὶ τὰς  Ὀλυμπιάδας   γενόμενοι, ὡς παρεστήσαμεν. Καὶ θεῶν
[10, 10]   τέλους καὶ τὰ〉 κατὰ τὰς  Ὀλυμπιάδας   οὕτως εἰς ἡμᾶς εὑρεθήσεται συμφωνήσαντα·
[10, 11]   τὴν ἑξηκοστὴν δευτέραν· τὰς δὲ  Ὀλυμπιάδας   ὕστερον τῶν Ἰλιακῶν ἔτεσιν ἀπεδείξαμεν
[10, 10]   τε καὶ Φιλόχορος οἱ τὰς  Ἀτθίδας,   οἵ τε τὰ Σύρια Κάστωρ
[10, 7]   περὶ τῶν Ἀττικῶν οἱ τὰς  Ἀτθίδας   συγγεγραφότες περὶ τῶν Ἀργολικῶν
[10, 4]   ξοάνων τε ἱδρύσεις καὶ ὕμνους  ᾠδάς   τε καὶ ἐπῳδάς, ἤτοι
[10, 4]   καὶ ὕμνους ᾠδάς τε καὶ  ἐπῳδάς,   ἤτοι Θρᾴκιος Ὀρφεὺς
[10, 7]   τὰς πόλεις τοὺς  βασιλέας   ἐπαινοῦντες· ἄλλοι δὲ ἐπὶ τὸ
[10, 13]   ἱστορίας ἐχόμενον. Τούτους τοὺς προκατωνομασμένους  βασιλέας   καὶ τοὺς τῶν ποιμένων καλουμένων
[10, 11]   ἄχρι τῆς Ἰλίου ἁλώσεως ἀποπληροῖ  γενεὰς   εἴκοσι. Καὶ τὰ τῆς ἀποδείξεως
[10, 11]   τοῖς προειρημένοις παραδοὺς μετὰ πολλὰς  γενεὰς   τῆς Βοιωτίας ἐπέβη. Μετὰ δὲ
[10, 12]   ἐν πρώτῃ Ἀρκαδικῶν· τοῦτον δὲ  Ἀριστέας   Ἀργεῖος ἐπονομασθῆναί φησι Σάραπιν,
[10, 4]   μήκιστα, καὶ ἀέρας τε καὶ  γαίας   πλείστας εἶδον καὶ λογίων ἀνδρῶν
[10, 13]   μᾶλλον πιθανώτερόν μοι φαίνεται καὶ  παλαιᾶς   ἱστορίας ἐχόμενον. Τούτους τοὺς προκατωνομασμένους
[10, 8]   παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις χρυσῆν ἐκ  παλαιᾶς   παραδόσεως· καὶ πεδίον εἶναι καλούμενον
[10, 14]   καθ´ ὃν προφητεύουσιν Ὠσηέ, Ἀμώς,  Ἡσαΐας,   Ἰωνᾶς· μετὰ δὲ Ὀζίαν βασιλεύει
[10, 9]   βασιλέως ἀνιών, καθ´ ὃν ἐπροφήτευον  Ἡσαΐας   καὶ Ὠσηὲ ὅσοι τε τούτοις
[10, 10]   Παλαιστίνῃ καλουμένῃ Συρίᾳ οὐ πόρρω  Ἀραβίας   ᾤκησαν‘ αὐτοὶ δηλονότι οἱ μετὰ
[10, 8]   τέλος. Οὐ δεῖ δὴ λοιπὸν  ἀλογίας   ἡμῶν κατηγορεῖν, εἰ δὴ τοὺς
[10, 4]   τῆς πατρόθεν εἰς αὐτοὺς ἡκούσης  θεολογίας   αὐτά τε τὰ θαυμαστὰ καὶ
[10, 4]   οὖν μόνα τὰ τῆς ἀληθοῦς  θεολογίας   λείποντα κατεμάνθανε τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ
[10, 4]   οὐ μόνης ἐστέρηντο τῆς ἀληθοῦς  θεολογίας   οἱ παλαιοὶ τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ
[10, 4]   τῆς Φοινίκων καὶ Αἰγυπτίων πολυπλανοῦς  θεολογίας   παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἐπολιτεύετο. Καὶ
[10, 1]   τῶν τε μύθων τὰς ἀλληγορουμένας  φυσιολογίας   καὶ τὴν λοιπὴν δεισιδαίμονα πλάνην
[10, 9]   γὰρ διὰ τῆς τῶν ἐχθρῶν  ὁμολογίας   ἀναμφηρίστως ἡγοῦμαι τὴν ἐπαγγελίαν πιστώσεσθαι.
[10, 11]   μὴ συνίεσαν, διά τινος ἐπιπλάστου  ῥητολογίας   παρακαλύπτοντες ὡς μυθολογίαν τὴν ἀλήθειαν
[10, 12]   κατὰ δὲ Ἀκρίσιον Πέλοπος ἀπὸ  Φρυγίας   διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς Ἀθήνας
[10, 11]   κατὰ δὲ Ἀκρίσιον Πέλοπος ἀπὸ  Φρυγίας   διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς τὰς
[10, 1]   ἐφωράσαμεν, ὡς δὲ τὰ περὶ  εὐσεβείας   ἑνὸς τοῦ ἐπὶ πάντων θεοῦ
[10, 8]   βαρβάρους λέγω, πόθῳ τῆς ἀληθοῦς  εὐσεβείας   καὶ αὐτοὶ μετήλθομεν, εἴ γε
[10, 11]   οἶμαι, σφόδρα μετὰ πάσης ὑμῖν  ἀκριβείας   ἀνεγράψαμεν· ἵνα δὲ καὶ τὸ
[10, 11]   τὸν νουνεχῆ συνεῖναι μετὰ πάσης  ἀκριβείας   ὅτι κατὰ τὴν Ἑλλήνων παράδοσιν
[10, 11]   νῦν ἔχον, σπευστέον μετὰ πάσης  ἀκριβείας   σαφηνίζειν ὡς οὐχ Ὁμήρου μόνον
[10, 8]   Ἔκ τε τῆς ἑκάστῳ ζηλωθείσης  παιδείας   ἀποδείξεις φέρουσι, συνιστάντες ἐξ Αἰγύπτου
[10, 7]   οὓς αὐτόχθονας εἶναι λέγουσι καὶ  παιδείας   ἐπιμελεῖς, οὐδὲν τοιοῦτον εὑρίσκεται γενόμενον·
[10, 8]   ἵνα τῶν ἐνταῦθα νομίμων καὶ  παιδείας   μετάσχωσιν. Οἱ γὰρ ἱερεῖς τῶν
[10, 9]   λόγιοι ἄνδρες καὶ τῶν ἀπὸ  παιδείας   οὐδενὸς δεύτεροι τοῖς τε θείοις
[10, 11]   γὰρ οὐ μόνον τῆς Ἑλλήνων  παιδείας   τὰ παρ´ ἡμῖν, ἔτι δὲ
[10, 13]   ἀνὴρ Αἰγύπτιος τῆς Ἑλληνικῆς μετεσχηκὼς  παιδείας,   ὡς δῆλός ἐστι (γέγραφε γὰρ
[10, 2]   παρ´ ἡμῖν ἄνωθεν ἐκ τῆς  θείας   δυνάμεως διὰ τῶν ἁγίως βεβιωκότων
[10, 9]   ἑνὸς ἐμοῦ, σύστασις τῆς  ἀληθείας   ἀναμφίλεκτον λάβοι τὴν ἐπικύρωσιν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[10, 2]   εἰς αὐτοὺς τὴν κλοπὴν τῆς  ἀληθείας   ἐκδεχόμενοι, εἰ μὴ ἐπαχθὲς εἰπεῖν,
[10, 9]   τῶν κατ´ αὐτὸν ἐξεταστῶν τῆς  ἀληθείας   παρεδέχθη. Οἱ δὲ τούτων χρόνοι
[10, 2]   τῶν γραφῶν εἰς ἡμᾶς δεδομένης  ἀληθείας   περιαυγασθεῖσαν, καθ´ σημαινόμενον διήκειν
[10, 5]   ἀναμφίλεκτον εἶναι τὸ μὴ Ἑλλήνων  οἰκείας   εἶναι τὰς τοιάσδε φωνάς· Ἑβραίων
[10, 3]   Ἑβραϊκῶν λόγων ἐπιρρυείσης εἰς Ἕλληνας  ὠφελείας   εὖ μοι δοκεῖ καὶ ἀναγκαίως
[10, 12]   δὲ τῆς Ἡρακλέους ἐν Ἄργει  βασιλείας   ἐπὶ τὴν Ἡρακλέους αὐτοῦ καὶ
[10, 10]   ἔτος πρῶτον, τουτέστιν ἐπὶ Κύρου  βασιλείας   ἔτος πρῶτον, ὅπερ ἦν αἰχμαλωσίας
[10, 10]   τὸ τελευταῖον ἔτος ἦν Κύρου  βασιλείας   ἔτος πρῶτον, ὡς προειρήκαμεν. Ἐπὶ
[10, 12]   τὸ ὀκτωκαιδέκατον ἔτος τῆς Ἀγαμέμνονος  βασιλείας   Ἴλιον ἑάλω, Δημοφῶντος τοῦ Θησέως
[10, 11]   κατὰ τὸ ὀκτωκαιδέκατον ἔτος τῆς  βασιλείας   Ἴλιον ἑάλω. Καὶ χρὴ τὸν
[10, 10]   οὖν ἱστορίαι συντρέχουσι Κύρου τε  βασιλείας   καὶ αἰχμαλωσίας τέλους καὶ τὰ〉
[10, 9]   δὲ τὸ πεντεκαιδέκατον τῆς Ῥωμαίων  βασιλείας   κατὰ τὸ δʹ τῆς σαʹ
[10, 14]   ἀμφὶ τὰ ὕστατα τῆς Περσῶν  βασιλείας,   μικρῷ θᾶττον Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος,
[10, 9]   δὲ γυνὴ καὶ διάδοχος τῆς  βασιλείας   Σεμίραμις· ὥστ´ εἶναι τὸν Ἁβραὰμ
[10, 9]   τοῦ δηλωθέντος ἔτους τῆς Κέκροπος  βασιλείας   τὸν ἀνωτέρω χρόνον ἀπαριθμούμενος ἐπὶ
[10, 10]   Ἔδοξε δή μοι τῆς Ἀττικῆς  βασιλείας   τὸν προειρημένον ἐκτιθέναι χρόνον, παρατιθέναι
[10, 8]   πολλοῖς ἔτεσι πρότερον τῆς Μίνω  βασιλείας·   τόν τε ῥυθμὸν τῶν ἀρχαίων
[10, 12]   τέσσαρα, εἴ γε τῆς Περσέως  βασιλείας   τῷ τριακοστῷ δευτέρῳ ἔτει ἐκθεοῦται,
[10, 4]   ἀθεότητα μᾶλλον τῆς τῶν θεῶν  θεραπείας   προτετιμηκότες, τί χρὴ λοιπὸν ἡμᾶς
[10, 11]   οὖν τῆς καθ´ ἕκαστον λόγον  πραγματείας   χρόνων τε καὶ ἀναγραφῆς αὐτῶν,
[10, 7]   ὅπου γε περὶ τῆς Περσικῆς  στρατείας   καὶ τῶν ἐν αὐτῇ πραχθέντων
[10, 7]   τῆς Περσῶν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα  στρατείας   τῷ χρόνῳ προέλαβον. Ἀλλὰ μὴν
[10, 11]   μενούσης μοι τῆς κατὰ θεὸν  πολιτείας   ἀνεξαρνήτου. Τοσαῦτα καὶ Τατιανός.
[10, 11]   μὲν οὖν τῆς καθ´ ἡμᾶς  πολιτείας   ἱστορίας τε τῆς κατὰ τοὺς
[10, 12]   τῆς δὲ Βηλούχου τοῦ ὀγδόου  δυναστείας   τῷ δευτέρῳ καὶ τριακοστῷ
[10, 10]   παιδείαν αὐτοὺς ἀπὸ τῆς ἄγαν  ἰδιωτείας   μετέπλασσε. Ταῦτα μὲν Ἀφρικανός.
[10, 14]   ἔτη μʹ Ἀμασίας ἔτη κθʹ  Ὀζίας   ἔτη νβʹ καθ´ ὃν προφητεύουσιν
[10, 14]   ἔτη κεʹ Ἰωρὰμ ἔτη ηʹ  Ὀχοζίας   ἔτος αʹ Γοθολιὰ ἔτη ζʹ
[10, 8]   καὶ τὰς παρὰ τοῖς πολλοῖς  εἰδωλοποιίας   ἀναπεπλασμένας παρεισαγαγεῖν, μιμησάμενον τὰ περὶ
[10, 14]   ιαʹ μεθ´ ὃν πάντων ὕστατος  Σεδεκίας   ἔτη ιβʹ κατὰ τοῦτον πολιορκηθείσης
[10, 14]   Ἠλεῖος· διαδέχεται δὲ τὸν Ἄχαζ  Ἐζεκίας   ἔτεσι κθʹ καθ´ ὃν Ῥωμύλος
[10, 3]   ἐκ τοῦ Δημοσθένους Κατὰ Κόνωνος  αἰκίας;   ὡς Ἡσιόδου οὐ μὲν
[10, 3]   ἐν τῷ πρώτῳ Κατὰ Κλεομέδοντος  αἰκίας   πολλὰ μετενήνοχεν αὐτοῖς ὀνόμασιν ἐκ
[10, 11]   πολὺ κατώτερός ἐστι τῆς Μωσέως  ἡλικίας.   Αἰγυπτίων δέ εἰσιν ἀκριβεῖς χρόνων
[10, 11]   περὶ τῆς τῶν ἑπτὰ σοφῶν  ἡλικίας   ἀναγράψομεν. Τοῦ γὰρ πρεσβυτάτου τῶν
[10, 11]   γεγονότα μὲν πολὺ τῆς Μωσέως  ἡλικίας   κατώτερα, πρὸ δὲ τῆς Περσῶν
[10, 4]   ἑξακοσίοις, τῆς δὲ Μωσέως  ἡλικίας   οὐκ ἔλαττον χιλίοις πεντακοσίοις
[10, 12]   ἐν τῷ Περὶ τῆς Αἰγυπτίων  ἀποικίας   Προμηθέως θυγατέρα φησί. Προμηθεὺς δὲ
[10, 13]   Θμούθωσιν ἐπιχειρῆσαι μὲν αὐτοὺς διὰ  πολιορκίας   ἑλεῖν κατὰ κράτος, ὀκτὼ καὶ
[10, 4]   τούτοις τῆς Ἑβραίων κοινωνοὶ πεφήνασι  διδασκαλίας.   Εἰκὸς γοῦν πολυμαθεῖς γεγονότας τά
[10, 1]   ἀλλὰ καὶ τῆς ὁμοίας αὐτοῖς  διδασκαλίας   τε καὶ μαθήσεως ἔν τισι
[10, 9]   γενέσεως ἀρχήν τε τῆς εὐαγγελικῆς  διδασκαλίας   τοῦ Χριστοῦ ποιησαμένου κατὰ τὸ
[10, 6]   Φρύγες. Καὶ θυτικὴν ἠκρίβωσαν Τοῦσκοι,  Ἰταλίας   γείτονες. Ἴσαυροι δὲ καὶ Ἄραβες
[10, 3]   πλοῖον οὐκ ἀπὸ Μεγάρων τῆς  Σικελίας,   ἀπὸ δὲ Σάμου φησὶ θεωρηθῆναι·
[10, 10]   ἐφαρμόσω τόνδε τὸν τρόπον· λαβόμενος  μιᾶς   πράξεως Ἑβραϊκῆς ὁμοχρόνου πράξει ὑφ´
[10, 7]   γράμμασιν ἐπαιδεύθησαν. Ἅτε δὴ τοίνυν  οὐδεμιᾶς   προβεβλημένης ἀναγραφῆς, καὶ τοὺς
[10, 14]   ἔτη λαʹ καθ´ ὃν προφητεύουσιν  Ἱερεμίας,   Βαρούχ, Ὀλδᾶ καὶ ἄλλοι προφῆται·
[10, 10]   παρέτεινεν ἔτη ἑβδομήκοντα, καθὰ προεφήτευσεν  Ἱερεμίας.   Τοῦ δὴ Ναβουχοδονόσορ μνημονεύει Βηρωσσὸς
[10, 9]   ἀπὸ τοῦ ὑστάτου ἔτους τῆς  ἐρημίας   τοῦ δηλωθέντος ἱεροῦ ἐπὶ τὸ
[10, 9]   Δαρείου τὸ οʹ ὑπῆρχε τῆς  ἐρημίας   τοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις νεώ, καθὼς
[10, 1]   τὰς σφῶν αὐτῶν ἐν συγγράμμασι  φιλοτιμίας   ἀποστεροῦντες ἀλλήλους. Τὰς γοῦν τῶν
[10, 4]   κληθεῖσα Ἰταλικὴ φιλοσοφία συνέστη, τῆς  ἐπωνυμίας   ἐκ τῆς κατὰ τὴν Ἰταλίαν
[10, 5]   ἐλέγχεται τῆς καθ´ ἕκαστον στοιχεῖον  ἐπωνυμίας.   Τί γὰρ τοῦ Ἄλφ τὸ
[10, 11]   καὶ ὑπὸ Δαρδάνου τῆς  Δαρδανίας   κτίσις τε ἐκ Φοινίκης
[10, 12]   καὶ ὑπὸ Δαρδάνου τῆς  Δαρδανίας   κτίσις, ὃν πρῶτον‘ (φησὶν Ὅμηρος)
[10, 2]   Ἑλλάδα πολυχρονίως φθείροντος καὶ ἐπεχούσης  ἀγονίας   καρπῶν, οἱ καταλειφθέντες, φασί, διὰ
[10, 12]   καὶ πρὸ τῆς καθ´ Ἕλληνας  ἀνθρωπογονίας   Μωσῆς. Λέων δὲ
[10, 11]   κατώτερα, πρὸ δὲ τῆς Περσῶν  ἡγεμονίας   ἔτεσιν ἑβδομήκοντα. Βηρωσσὸς δέ ἐστιν
[10, 7]   πολλὰς ἐν αὐτῇ σχεῖν τὰς  διαφωνίας.   Οἱ μέντοι τὰς ἱστορίας ἐπιχειρήσαντες
[10, 7]   συγγράφειν. Αἰτίαι δὲ τῆς τοιαύτης  διαφωνίας   πολλαὶ μὲν ἴσως ἂν καὶ
[10, 11]   τῶν εἰπόντων τὰ περὶ αὐτὸν  ἀσυμφωνίας   τοῖς ἐπ´ ἀκριβὲς ἐξετάζειν δυναμένοις
[10, 14]   δὲ εἰσελθὼν αὐτὰ ἐκ τῆς  ἀταξίας   εἰς τάξιν ἤγαγεν Ἀναξαγόρου δὲ
[10, 1]   τὴν μνήμην, ἀλλὰ καὶ τῆς  ὁμοίας   αὐτοῖς διδασκαλίας τε καὶ μαθήσεως
[10, 1]   εἷς αὐτῶν λέξεις ὁμοῦ καὶ  διανοίας   καὶ ὅλας λόγων συντάξεις ὑποκλέψας
[10, 2]   ἔστωσαν. Ἤδη δὲ οὐ τὰς  διανοίας   μόνον καὶ τὰς λέξεις ὑφελόμενοι
[10, 5]   παρ´ αὐτοῖς κατά τινος σημαντικῆς  διανοίας   τὴν προσηγορίαν φέρει, ὅπερ οὐκ
[10, 13]   Ἡρόδοτον ἐλέγχει τῶν Αἰγυπτιακῶν ὑπ´  ἀγνοίας   ἐψευσμένον) οὗτος δὴ τοίνυν
[10, 2]   δὲ τὴν ἔμφασιν τῆς Ἑλληνικῆς  ἐπινοίας   ἐκ τῆς διὰ τῶν γραφῶν
[10, 7]   πόλεων καὶ τὰ περὶ τὰς  ἐπινοίας   τῶν τεχνῶν καὶ τὰ περὶ
[10, 11]   πάσης προὔχειν νομισθεὶς σοφίας  ἀγχινοίας   τε καὶ νομοθεσίας, ἐπὶ Λυγκέως
[10, 4]   ἐξήσκηντο· ἀτὰρ δὴ καὶ ξόανα  παντοίας   ὕλης εἰς πᾶσαν θνητῶν ζῴων
[10, 14]   ιϛ κατὰ τοῦτον πρώτη  Ὀλυμπιὰς   ἤχθη, ἣν ἐνίκα στάδιον Κόρο〈
[10, 10]   Κῦρος Περσῶν ἐβασίλευσεν, ἔτει  Ὀλυμπιὰς   ἤχθη νεʹ ὡς ἐκ τῶν
[10, 8]   τινὰς πάλιν ἐπιστρέφειν, ὡς ἐξ  Αἰθιοπίας   τοῦ θεοῦ παρόντος) τήν τε
[10, 14]   καὶ χρόνων καὶ ὡρῶν καὶ  ἰσημερίας.   Ἀναξιμάνδρου δὲ γνώριμος ἐγένετο Ἀναξιμένης
[10, 14]   ἐκλείψεως καὶ φωτισμῶν σελήνης καὶ  ἰσημερίας   διελέχθη· ἐγένετο δ´ ἀνὴρ
[10, 13]   σημαίνεσθαι διὰ τῆς τοῦ Ὓκ  προσηγορίας,   ἀλλὰ τοὐναντίον αἰχμαλώτους δηλοῦσθαι ποιμένας.
[10, 8]   δὲ τόπων κατασκευασμάτων ὁμωνύμους  προσηγορίας.   Ἔκ τε τῆς ἑκάστῳ ζηλωθείσης
[10, 14]   ΩΣ ΑΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡ´ ΕΒΡΑΙΟΙΣ  ΙΣΤΟΡΙΑΣ   ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΤΥΓΧΑΝΟΥΣΙ ΤΩΝ ΠΑΡ´ ΕΛΛΗΣΙ
[10, 11]   παρὰ τούτοις οὐδὲ τὰ τῆς  ἱστορίας   ἀληθεύειν δύναται. Καὶ μετὰ βραχέα·
[10, 7]   μὲν γὰρ ἀληθοῦς ἐστι τεκμήριον  ἱστορίας,   εἰ περὶ τῶν αὐτῶν ἅπαντες
[10, 7]   περὶ τοῦ συγγράφειν τὰς  ἱστορίας   ἐπιμέλεια. Τὰ μέντοι παρ´ Αἰγυπτίοις
[10, 7]   τὰς διαφωνίας. Οἱ μέντοι τὰς  ἱστορίας   ἐπιχειρήσαντες συγγράφειν παρ´ αὐτοῖς, λέγω
[10, 13]   πιθανώτερόν μοι φαίνεται καὶ παλαιᾶς  ἱστορίας   ἐχόμενον. Τούτους τοὺς προκατωνομασμένους βασιλέας
[10, 1]   τὰς τελετὰς καὶ προσέτι τὰς  ἱστορίας   καὶ τὰς μυθικὰς περὶ θεῶν
[10, 10]   γὰρ ἑπόμενοι καὶ τὰς λοιπὰς  ἱστορίας   κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον ἀλλήλαις
[10, 10]   τὰς ἐνδοξοτάτας καὶ μυθώδεις ἐπιλεξάμενος  ἱστορίας   μέχρι τῆς πρώτης Ὀλυμπιάδος ἐπιδραμοῦμαι·
[10, 9]   συναγαγόντες καὶ τὰς παρὰ πᾶσιν  ἱστορίας   παραθέντες θατέρᾳ τε τὴν ἑτέραν
[10, 9]   νεώ, καθὼς τὰ τῆς Ἑβραίων  ἱστορίας   παρίστησι, κἀντεῦθεν πάλιν ἀνατρεχόντων ἀπὸ
[10, 1]   μητροπόλεως καὶ τῆς λοιπῆς αὐτῶν  ἱστορίας   πολὺν πεποιῆσθαι λόγον παραστήσαντες, φέρε
[10, 13]   καὶ ἀπὸ τῆς περὶ Χαλδαίων  ἱστορίας   τὰς περὶ τῆς Ἑβραίων ἀρχαιότητος
[10, 13]   τὰ μὲν ἀπὸ τῆς Αἰγυπτιακῆς  ἱστορίας   ταύτη πη τῷ Ἰωσήπῳ κατὰ
[10, 11]   οὖν τῆς καθ´ ἡμᾶς πολιτείας  ἱστορίας   τε τῆς κατὰ τοὺς ἡμετέρους
[10, 11]   κατὰ τὴν Ἑλλήνων παράδοσιν οὐδ´  ἱστορίας   τις ἦν παρ´ αὐτοῖς ἀναγραφή.
[10, 14]   δῆλον ἀπὸ τῆς κατ´ αὐτὸν  ἱστορίας   τυγχάνει. Μετὰ Μωσέα τοίνυν προέστη
[10, 6]   εἰσιέναι ἀπὸ γυναικῶν ἀλούτους ἐνομοθέτησαν.  Γεωμετρίας   τε αὖ εὑρεταὶ οἱ αὐτοὶ
[10, 1]   τὰ πρῶτα τῆς γραμματικῆς στοιχεῖα  μυρίας   τε ἄλλας τεχνικὰς καὶ βιωφελεῖς
[10, 2]   Δέχου δῆτα καὶ τούτων τὰς  μαρτυρίας·   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ
[10, 13]   περὶ τῆς Ἑβραίων ἀρχαιότητος παρατίθεται  μαρτυρίας.   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' ΩΣ ΑΠΑΣΗΣ ΤΗΣ
[10, 14]   οὐ προσποιηθέντα τὰς τοῦ τυράννου  τιμωρίας   διαμασησάμενον τὴν γλῶσσαν προσπτύσαι αὐτῷ
[10, 8]   δὲ τῶν ἀσεβῶν ἐν Ἅιδου  τιμωρίας   καὶ τοὺς τῶν εὐσεβῶν λειμῶνας
[10, 13]   δυναστείαν (τότε γὰρ ἐκείνους τῆς  Ἀσίας   κρατεῖν) ἐν τῇ νῦν Ἰουδαίᾳ
[10, 9]   ὃν πρῶτόν φασιν ἁπάσης τῆς  Ἀσίας   πλὴν Ἰνδῶν κεκρατηκέναι· οὗ Νίνος
[10, 12]   Ἀμφιπολίτης ἐν τρίτῳ Νομίμων  Ἀσίας   τὸν Ἆπιν τὸν ταῦρον τελευτήσαντα
[10, 14]   ἔτη ζʹ Ἰωὰς ἔτη μʹ  Ἀμασίας   ἔτη κθʹ Ὀζίας ἔτη νβʹ
[10, 10]   Μέμνηται δὲ καὶ Ἡρόδοτος τῆς  ἀποστασίας   ταύτης καὶ Ἀμώσιος ἐν τῇ
[10, 11]   νομισθεὶς σοφίας ἀγχινοίας τε καὶ  νομοθεσίας,   ἐπὶ Λυγκέως τοῦ μετὰ Δαναὸν
[10, 8]   νομίμων εἰς τὰς ἑαυτῶν κατατάξαι  νομοθεσίας   Πυθαγόραν τε τὰ κατὰ τὸν
[10, 12]   πολλοῖς ἔτεσι πρεσβύτερα τῶν Ἑλληνικῶν  Κτησίας   λέγει, φανήσεται τῷ δευτέρῳ καὶ
[10, 14]   γὰρ μόνον περὶ τῆς πάντων  οὐσίας   ἀπεφήνατο, ὡς οἱ πρὸ αὐτοῦ,
[10, 8]   τὴν Ἥραν μυθολογούμενα περὶ τῆς  συνουσίας   καὶ τὴν εἰς Αἰθιοπίαν ἐκδημίαν
[10, 8]   τῶν ἐγχωρίων. Τῆς δ´ Ὁμήρου  παρουσίας   ἄλλα τε σημεῖα φέρουσι καὶ
[10, 14]   ἔπειτα Ἀμὼν ἔτη βʹ ἔπειτα  Ἰωσίας   ἔτη λαʹ καθ´ ὃν προφητεύουσιν
[10, 10]   ἐπιλογιζόμενος ἀπὸ τοῦ τέλους τῆς  αἰχμαλωσίας   ασλζʹ ἔτη, κατὰ ἀνάλυσιν εὑρίσκεται
[10, 10]   Ἑβραίων ἔτη τετρακόσια τῆς δ´  αἰχμαλωσίας   ἑβδομήκοντα〉 ἧς τὸ τελευταῖον ἔτος
[10, 10]   Μετὰ δὲ τὰ οʹ τῆς  αἰχμαλωσίας   ἔτη Κῦρος Περσῶν ἐβασίλευσεν,
[10, 10]   βασιλείας ἔτος πρῶτον, ὅπερ ἦν  αἰχμαλωσίας   τέλος, ἔτη σιζʹ Ἀπὸ Ὠγύγου
[10, 10]   συντρέχουσι Κύρου τε βασιλείας καὶ  αἰχμαλωσίας   τέλους καὶ τὰ〉 κατὰ τὰς
[10, 14]   μετὰ πλεῖστον τῆς εἰς Βαβυλῶνα  αἰχμαλωσίας   τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους δῆλός ἐστι
[10, 10]   μὴ ἐκ πλείστου διαστήματος, διὰ  τετραετίας   δὲ τὰς ἀναγραφὰς αὐτῶν ποιεῖσθαι
[10, 9]   αἳ συνάγουσι χρόνον ἐτῶν φμηʹ  τετραετίας   τῇ Ὀλυμπιάδι λογιζομένης. Ἐπεὶ δὲ
[10, 10]   ἐποιήσατο τοῦ λαοῦ, πληρωθείσης τῆς  ἑβδομηκονταετίας,   ὡς ἐν τῷ Ἔσδρᾳ παρὰ
[10, 3]   ὅπου γε καὶ Μένανδρος τῆς  ἀρρωστίας   ταύτης ἐπλήσθη, ὃν ἠρέμα μὲν
[10, 11]   παραδοὺς μετὰ πολλὰς γενεὰς τῆς  Βοιωτίας   ἐπέβη. Μετὰ δὲ Ἴναχον ὑπὸ
[10, 11]   πάνυ πολλοῖς ἔτεσι, τῆς δὲ  γεγονυίας   Ἰλίου κτίσεως καὶ τοῦ Τρωὸς
[10, 11]   ὕστερον τῶν Ἰλιακῶν ἔτεσιν ἀπεδείξαμεν  γεγονυίας   τετρακοσίοις ἑπτά. Καὶ δὴ τούτων
[10, 10]   τούτων ὡδί πως τῆς Ἀττικῆς  χρονογραφίας   ἀριθμουμένης, ἀπὸ Ὠγύγου τοῦ παρ´
[10, 11]   γάρ, πάσης προὔχειν νομισθεὶς  σοφίας   ἀγχινοίας τε καὶ νομοθεσίας, ἐπὶ
[10, 11]   εἶναι πρεσβύτατον, τὸν δὲ πάσης  σοφίας   βαρβάρου ἀρχηγόν, καὶ ὑφ´ ἡμῶν
[10, 4]   τύφῳ τῶν λαοπλάνων δαιμόνων ἐκαλλωπίζετο,  σοφίας   δὲ ἀληθοῦς καὶ μαθήματος βιωφελοῦς
[10, 4]   σοφῶν Ἑλλήνων ἔσχεν οὐδέν, πενίᾳ  σοφίας   καὶ ἀπορίᾳ συνοικούντων· ἔμπαλιν δ´
[10, 4]   Πυθαγόρας πρῶτος, Φερεκύδου γνώριμος, τὸ  φιλοσοφίας   ἀνευρὼν ὄνομα, ὡς μέν τινες,
[10, 4]   Ἑλλήνων οἱ δὴ μάλιστα ὀρθότερον  φιλοσοφίας   ἁψάμενοι καί τι πλέον καὶ
[10, 4]   φαῖεν βάρβαρον τῆς Ἑλληνικῆς προτετιμηκέναι  φιλοσοφίας.   Εἰ γοῦν ὀφθεῖεν αὐτοὶ πολὺ
[10, 14]   προφητῶν τὰ τῆς Ἑλλήνων γεγονέναι  φιλοσοφίας   καὶ μάλιστα τῆς κατὰ Πλάτωνα,
[10, 4]   ΠΑΡ´ ΕΒΡΑΙΟΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ   ΠΡΟΤΕΤΙΜΗΚΑΜΕΝ. Ὅτι μὴ ἄνευ λόγου
[10, 4]   δεύτερα θέμενοι τὰ τῆς Ἑλλήνων  φιλοσοφίας   τὴν παρ´ Ἑβραίοις θεολογίαν προτετιμήκαμεν,
[10, 8]   μυθολογούμενα καὶ τὰ περὶ τῆς  Τιτανομαχίας   καὶ τὸ σύνολον τὴν περὶ
[10, 4]   ποικίλαις ψευδοδοξίαις ἀπαχθέντες εἰς βυθὸν  ἀδολεσχίας   περιετράπησαν, οἱ δέ γε ποσῶς
[10, 10]   τὰ πάντων Διόδωρος τὰς  Βιβλιοθήκας   Ἀλέξανδρός τε Πολυΐστωρ καί
[10, 8]   καὶ νῦν τὰς ἐν ταύτῃ  γυναῖκας   χρῆσθαι τῇ προειρημένῃ δυνάμει λέγουσι
[10, 10]   τινες ἐπίσημοι, ταῖς Ἑλληνικαῖς τὰς  Ἑβραϊκάς,   ἐξιστορῶν μὲν τὰ Ἑβραίων, ἐφαπτόμενος
[10, 1]   προσέτι τὰς ἱστορίας καὶ τὰς  μυθικὰς   περὶ θεῶν διηγήσεις τῶν τε
[10, 10]   μέλλοντι ταῖς Ἑβραϊκαῖς ἱστορίαις τὰς  Ἑλληνικάς.   Ἐξέσται γὰρ τῷ βουλομένῳ, παρ´
[10, 11]   ὄνομα Ναβουχοδονόσορ, τοῦ συστρατεύσαντος ἐπὶ  Φοίνικας   καὶ Ἰουδαίους, ἅτινα διὰ τῶν
[10, 1]   γραμματικῆς στοιχεῖα μυρίας τε ἄλλας  τεχνικὰς   καὶ βιωφελεῖς ἐπιτηδεύσεις, αὐτίκα μάλα
[10, 6]   πρῶτοι ἐν Κύπρῳ σίδηρον εὗρον.  Δέλας   δὲ ἄλλος Ἰδαῖος εὗρε χαλκοῦ
[10, 1]   ἀποστεροῦντες ἀλλήλους. Τὰς γοῦν τῶν  πέλας   καθ´ εἷς αὐτῶν λέξεις
[10, 1]   τῆς γραμματικῆς στοιχεῖα μυρίας τε  ἄλλας   τεχνικὰς καὶ βιωφελεῖς ἐπιτηδεύσεις, αὐτίκα
[10, 11]   στοιχεῖα τοῖς προειρημένοις παραδοὺς μετὰ  πολλὰς   γενεὰς τῆς Βοιωτίας ἐπέβη. Μετὰ
[10, 7]   ὕστερον συντεθῆναι καὶ διὰ τοῦτο  πολλὰς   ἐν αὐτῇ σχεῖν τὰς διαφωνίας.
[10, 1]   λέξεις ὁμοῦ καὶ διανοίας καὶ  ὅλας   λόγων συντάξεις ὑποκλέψας ὡς ἐπ´
[10, 6]   ἱμάτια εὑρῆσθαι ἱστοροῦσι. Καὶ πρώτην  ἐπιστολὰς   συντάξαι Ἄτοσσαν, τὴν Περσῶν βασιλεύσασαν,
[10, 6]   Ἀσκληπιὸν αὐξῆσαι τὴν τέχνην ἱστοροῦσιν.  Ἄτλας   δὲ Λίβυς πρῶτος ναῦν
[10, 9]   μετονομάσαντες σέβουσι, Προμηθεύς τε καὶ  Ἄτλας   ἐγνωρίζοντο. Ἀπὸ δὲ Κέκροπος ἐπὶ
[10, 12]   κατὰ δὲ Τριόπαν Προμηθεὺς καὶ  Ἄτλας   καὶ Ἐπιμηθεὺς καὶ διφυὴς
[10, 11]   Τριόπαν Προμηθεὺς καὶ Ἐπιμηθεὺς καὶ  Ἄτλας   καὶ διφυὴς Κέκροψ καὶ
[10, 10]   καί τινες, οἳ〉 τῶν καθ´  ἡμᾶς   ἀκριβέστερον ἐμνήσθησαν καὶ τῶν Ἀττικῶν
[10, 9]   ὑπερβολῇ μίσους προβεβλημένος οὐ μόνους  ἡμᾶς,   ἀλλὰ καὶ Ἑβραίους αὐτόν τε
[10, 11]   πλείονα πρὸς τοὺς φιλομαθεῖς συντάττειν  ἡμᾶς   ἀπείργει. Δημόδοκος δὲ καὶ Φήμιος
[10, 5]   Φοινίκην, μετέπειτα δὲ Ἰουδαίαν, καθ´  ἡμᾶς   δὲ Παλαιστίνην ὀνομαζομένην οἰκήσαντες, ὧν
[10, 2]   τῆς διὰ τῶν γραφῶν εἰς  ἡμᾶς   δεδομένης ἀληθείας περιαυγασθεῖσαν, καθ´
[10, 7]   καὶ Φοίνιξιν ἐῶ γὰρ νῦν  ἡμᾶς   ἐκείνοις συγκαταλέγειν αὐτοὶ δήπουθεν ὁμολογοῦσιν
[10, 12]   δ´ ὅμως τὸ ὑπόμνημα καὶ  ἡμᾶς   ἐπιδραμεῖν τὰ κατὰ τὸν τόπον
[10, 4]   θεραπείας προτετιμηκότες, τί χρὴ λοιπὸν  ἡμᾶς   ἐπιμέμφεσθαι, οὐχὶ δὲ ἀποδέχεσθαι καὶ
[10, 10]   κατὰ τὰς Ὀλυμπιάδας οὕτως εἰς  ἡμᾶς   εὑρεθήσεται συμφωνήσαντα· τούτοις γὰρ ἑπόμενοι
[10, 3]   ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ ΑΚΡΟΑΣΕΩΣ. Τὰ Πλατώνεια ἑστιῶν  ἡμᾶς   Λογγῖνος Ἀθήνησι κέκληκεν ἄλλους τε
[10, 11]   Περὶ μὲν οὖν τῆς καθ´  ἡμᾶς   πολιτείας ἱστορίας τε τῆς κατὰ
[10, 11]   Ἰουδαίους, ἅτινα διὰ τῶν καθ´  ἡμᾶς   προφητῶν ἴσμεν κεκηρυγμένα, γεγονότα μὲν
[10, 4]   ἀπολογισμὸν ὑποσχεῖν τοῦ μὴ ἀλόγως  ἡμᾶς   τὴν παρ´ Ἑβραίοις θεολογίαν καὶ
[10, 9]   ἡμῶν, φημὶ δὲ τῷ καθ´  ἡμᾶς   φιλοσόφῳ, ὃς τὴν καθ´ ἡμῶν
[10, 3]   καὶ τὸν Θεόπομπον, ὃν σὺ  προτιμᾷς,   κατείληφε τουτὶ τὸ πάθος, ἐν
[10, 4]   ἀρχηγοὶ γενόμενοι, συνεστήσαντο· τούτων γὰρ  οὐδένας   καὶ αὐτοὶ ἂν ὁμολογήσαιεν Ἕλληνες
[10, 13]   εἶναι Μισφραγμούθωσις, ἡττωμένους φησὶ τοὺς  ποιμένας   ἐκ μὲν τῆς ἄλλης Αἰγύπτου
[10, 13]   βασιλέων γενέσθαι φησὶν ἐπὶ τοὺς  ποιμένας   ἐπανάστασιν, καὶ πόλεμον συρραγῆναι μέγαν
[10, 13]   μεγάλῳ καὶ ἰσχυρῷ περιλαβεῖν τοὺς  ποιμένας,   ὅπως τήν τε κτῆσιν ἅπασαν
[10, 13]   προσηγορίας, ἀλλὰ τοὐναντίον αἰχμαλώτους δηλοῦσθαι  ποιμένας.   Τὸ γὰρ Ὓκ πάλιν Αἰγυπτιστὶ
[10, 8]   τὰς παρὰ τοῖς πολλοῖς εἰδωλοποιίας  ἀναπεπλασμένας   παρεισαγαγεῖν, μιμησάμενον τὰ περὶ τὰς
[10, 1]   διηγήσεις τῶν τε μύθων τὰς  ἀλληγορουμένας   φυσιολογίας καὶ τὴν λοιπὴν δεισιδαίμονα
[10, 9]   ἱδρῦσαι πρῶτος καὶ πάλιν πρῶτος  Ἀθηνᾶς   ἄγαλμα συστήσασθαι, ὡς οὐδὲ τούτων
[10, 11]   διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς τὰς  Ἀθήνας   ἄφιξις καὶ δεύτερος Κέκροψ
[10, 12]   Φρυγίας διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς  Ἀθήνας   ἄφιξις καὶ δεύτερος Κέκροψ
[10, 14]   τοῦ Ἀναξαγόρου, μεταβὰς δ´ εἰς  Ἀθήνας   ἐκεῖ ἐσχόλασε καὶ πολλοὺς ἔσχεν
[10, 3]   ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΛΕΠΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΑΣ·   ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ
[10, 1]   Α' ΩΣ ΠΑΡΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΕΙΣ  ΕΛΛΗΝΑΣ   ΤΑ ΣΕΜΝΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΠΑΡΗΛΘΕ·
[10, 11]   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣ  ΕΛΛΗΝΑΣ   ΤΑΤΙΑΝΟΥ. Νῦν δὲ προσήκειν μοι
[10, 2]   Κλήμης κλέπτας γεγονέναι τοὺς  Ἕλληνας   ἀναμφιλέκτοις ἐλέγχοις κατεφώρασεν. Εἰ δέ
[10, 12]   ὥστε καὶ πρὸ τῆς καθ´  Ἕλληνας   ἀνθρωπογονίας Μωσῆς. Λέων δὲ
[10, 1]   ἀπέδειξεν, ὁπηνίκα τὰ πάντα τοὺς  Ἕλληνας,   γῆν πολλὴν πλανηθέντας, οὐκ ἀταλαιπώρως
[10, 12]   Τατιανῷ ἐν τῷ Πρὸς τοὺς  Ἕλληνας,   εἴρηται δὲ καὶ Κασσιανῷ ἐν
[10, 8]   πολλὰ τῶν χρησίμων εἰς τοὺς  Ἕλληνας   ἐκδόντα τυχεῖν ἀξιολόγου δόξης. Πάντων
[10, 6]   περὶ τοῦ νέους γεγονέναι τοὺς  Ἕλληνας   καὶ παρὰ βαρβάρων ὠφελῆσθαι διάφωνά
[10, 8]   τὰ πλεῖστα τῶν ἐθνῶν περιειργασμένους  Ἕλληνας   καὶ τὰ Ἑβραίων μὴ ἀγνοῆσαι,
[10, 9]   μὲν Ἑβραίους Μωσέα, κατὰ δὲ  Ἕλληνας   Κέκροπα τὸν γηγενῆ. Κατώτερα δὲ
[10, 1]   προδιειληφότες κἄπειτα καὶ αὐτοὺς τοὺς  Ἕλληνας   μὴ ἀγνοῆσαι τοὺς ἄνδρας, μνημονεῦσαι
[10, 2]   αὐτοὺς καθ´ αὑτῶν παραστήσωμεν τοὺς  Ἕλληνας.   Οἱ γὰρ τὰ οἰκεῖα οὕτως
[10, 9]   ὥστ´ εἶναι τὴν πρώτην καθ´  Ἕλληνας   Ὀλυμπιάδα σύνδρομον Ἡσαΐᾳ τῷ προφήτῃ
[10, 10]   τὰς ἀναγραφὰς αὐτῶν ποιεῖσθαι τοὺς  Ἕλληνας.   Οὗ δὴ χάριν τὰς ἐνδοξοτάτας
[10, 4]   μακροῖς ποθ´ ὕστερον χρόνοις εἰς  Ἕλληνας   παρελθοῦσα φιλοσοφία, μηδὲν τῶν αὐτῇ
[10, 5]   ἄλλους καὶ δὴ καὶ εἰς  Ἕλληνας.   Ταῦτα μὲν οὖν μοι περὶ
[10, 7]   οὐκ ἔστιν ἄλογον τετυφῶσθαι τοὺς  Ἕλληνας   ὡς μόνους ἐπισταμένους τὰ ἀρχαῖα
[10, 3]   τῶν Ἑβραϊκῶν λόγων ἐπιρρυείσης εἰς  Ἕλληνας   ὠφελείας εὖ μοι δοκεῖ καὶ
[10, 6]   καὶ τὸν ἐνιαυτὸν εἰς δώδεκα  μῆνας   διεῖλον καὶ ἐν ἱεροῖς γυναιξὶ
[10, 14]   καὶ ἄλλοι προφῆται· ἔπειτα Ἰωάχαζ  μῆνας   τρεῖς· μεθ´ ὃν Ἰωακεὶμ ἔτη
[10, 2]   Ἑλληνικὸν ὄρος, τὰς καθαρὰς χεῖρας  ἐκτείνας   εἰς οὐρανὸν κοινὸν ἀποκαλέσας πατέρα
[10, 4]   φιλόσοφα μαθήματα, ἀλλὰ καὶ τὰς  κοινὰς   καὶ βιωφελεῖς εὑρέσεις ἀπελέγχονται. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[10, 8]   παρ´ Ἕλλησιν ὁμοδοξοῦντες, μηκέτ´ ἀμφιβάλλοις  τίνας   ἦν εἰκὸς τὰ παρὰ τίνων
[10, 8]   τὴν Λιβύην καὶ μεθ´ ἡμέρας  τινὰς   πάλιν ἐπιστρέφειν, ὡς ἐξ Αἰθιοπίας
[10, 7]   οὐδὲ παρ´ αὐτοῖς Ἀθηναίοις, οὓς  αὐτόχθονας   εἶναι λέγουσι καὶ παιδείας ἐπιμελεῖς,
[10, 8]   τούτων σημεῖα δεικνύουσι τῶν μὲν  εἰκόνας,   τῶν δὲ τόπων κατασκευασμάτων
[10, 14]   καὶ αὐτὸς Μιλήσιος. Οὗτος πρῶτος  γνώμονας   κατεσκεύασε πρὸς διάγνωσιν τροπῶν τε
[10, 2]   φωναῖς, ταῖς δ´ αὐτῶν Ἑλλήνων  ἀπευθύνας   τὸν λόγον. Τί δ´ ἂν
[10, 14]   ὃν προφητεύουσιν Ὠσηέ, Ἀμώς, Ἡσαΐας,  Ἰωνᾶς·   μετὰ δὲ Ὀζίαν βασιλεύει Ἰωάθαμ
[10, 8]   τιμωρίας καὶ τοὺς τῶν εὐσεβῶν  λειμῶνας   καὶ τὰς παρὰ τοῖς πολλοῖς
[10, 5]   Ἑλλήνων οἰκείας εἶναι τὰς τοιάσδε  φωνάς·   Ἑβραίων ἄρα, παρ´ οἷς καὶ
[10, 2]   τὸν κύριον, καὶ ἔδωκε κύριος  φωνὰς   καὶ ὑετὸν ἐν ἡμέρᾳ θερισμοῦ.
[10, 1]   πρώτου λαβὼν ἀνάγνωθι τὰς τοιάσδε  φωνάς·   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ
[10, 2]   ὧν περιττὸν ἐμὲ καταλέγειν τὰς  φωνάς,   προκειμένης τῆς τἀνδρὸς γραφῆς, ἐν
[10, 11]   Χαλδαίων ἱστορίαν ἐν τρισὶ βιβλίοις  κατατάξας   καὶ τὰ περὶ τῶν βασιλέων
[10, 2]   ἀνδρῶν χρησάμενος μαρτυρίοις τὸ κλεπτικὸν  διελέγξας   εἶδος αὐτῶν, διαφόροις τοῖς χρόνοις
[10, 11]   καὶ τὰς περὶ τοὺς λόγους  δόξας.   Παρ´ οἷς γὰρ ἀσυνάρτητός ἐστιν
[10, 10]   ἐπιδραμοῦμαι· τὰς δὲ μετὰ ταῦτα  συζεύξας   κατὰ χρόνον ἑκάστας, εἴ τινες
[10, 2]   εὐχομένου βροντὴ ἐξαίσιος ἐπεκτύπει καὶ  πᾶς   πέριξ ἀὴρ ἐνεφοῦτο· λάβροι
[10, 10]   τούτοις γὰρ ἑπόμενοι καὶ τὰς  λοιπὰς   ἱστορίας κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον
[10, 12]   τῶν Ἑλληνικῶν γραμμάτων εὑρετὴς γίνεται.  Τριόπας   δὲ συγχρονεῖ Ἴσιδι ἑβδόμῃ γενεᾷ
[10, 11]   Φορωνεύς, Ἆπις, Ἀργεῖος, Κρίασος, Φόρβας,  Τριόπας,   Κροτωπός, Σθενέλαος, Δαναός, Λυγκεύς, Ἄβας,
[10, 3]   ἐπιγραμμάτων ποιητής, παρῴδηκε τὰς Ἐφόρου  κλοπὰς   ἐξελέγχων, Πολλίωνος δὲ ἐπιστολὴ πρὸς
[10, 2]   ἐπὶ τὸ Ἑλληνικὸν ὄρος, τὰς  καθαρὰς   χεῖρας ἐκτείνας εἰς οὐρανὸν κοινὸν
[10, 6]   φόρμιγγα εὗρον οὐ πολὺ τῆς  κιθάρας   λειπομένην καὶ κρόταλα ἐπενόησαν. Ἐπί
[10, 6]   καὶ Χαλδαῖοι. Εἰσὶ δὲ οἳ  Κᾶρας   τὴν δι´ ἀστέρων πρόγνωσιν ἐπινενοηκέναι
[10, 14]   ὅπως τοὺς σὺν αὐτῷ γενομένους  ἄνδρας   ἀπογράψηται, οὐ προσποιηθέντα τὰς τοῦ
[10, 4]   πλάνης, τοὺς ἑπτὰ παρ´ αὐτοῖς  ἄνδρας   ἐπὶ σοφίᾳ θαυμασθῆναι, οὓς δὴ
[10, 1]   τοὺς Ἕλληνας μὴ ἀγνοῆσαι τοὺς  ἄνδρας,   μνημονεῦσαι δὲ ὀνομαστὶ καὶ τὸν
[10, 4]   ἐπεπλανησάμην, ἱστορέων τὰ μήκιστα, καὶ  ἀέρας   τε καὶ γαίας πλείστας εἶδον
[10, 1]   λογισμοῖς τὰς παρὰ τοῖς ἀνδράσιν  ἱερὰς   βίβλους ἀπεδεξάμεθα προδιειληφότες κἄπειτα καὶ
[10, 14]   παρ´ Ἑβραίοις προφητῶν καὶ τῆς  ἱερᾶς   μητροπόλεως αὐτῶν πεπολιορκημένης· ὥστε σε
[10, 8]   εἰς τὴν Λιβύην καὶ μεθ´  ἡμέρας   τινὰς πάλιν ἐπιστρέφειν, ὡς ἐξ
[10, 8]   ἱερόν, ταῖς ἰδίαις χερσὶ δεδημιουργημένης·  πέρας   δὲ διὰ τὴν εὐφυΐαν ἀξιωθέντα
[10, 4]   ἐπὶ κατορθώσει μνημονεύονται ἀγωγῆς τῆς  ἠθικωτέρας,   ὧν πλέον οὐδὲν τῶν βοωμένων
[10, 11]   Χρὴ γὰρ τὸν πείθειν ἐπαγγελλόμενον  συντομωτέρας   ποιεῖσθαι τὰς περὶ τῶν πραγμάτων
[10, 3]   τοῦ ποταμίου ἵππου καὶ τῆς  θήρας   τῶν κροκοδείλων; ὡς τὰ
[10, 2]   τὸ Ἑλληνικὸν ὄρος, τὰς καθαρὰς  χεῖρας   ἐκτείνας εἰς οὐρανὸν κοινὸν ἀποκαλέσας
[10, 2]   καὶ ὑετὸν ἐν ἡμέρᾳ θερισμοῦ.  Ὁρᾷς   ὅτι βρέχων ἐπὶ δικαίους
[10, 11]   Σόλων περὶ τεσσαρακοστὴν καὶ ἕκτην·  Πυθαγόρας   κατὰ τὴν ἑξηκοστὴν δευτέραν· τὰς
[10, 4]   μόνῳ δὲ τούτῳ συγγενέσθαι  Πυθαγόρας   λέγεται, διατρῖψαι δὲ καὶ παρὰ
[10, 4]   Ἕλλησι φιλόσοφοι διαπρέψαι μνημονεύονται. Ὧν  Πυθαγόρας   πρῶτος, Φερεκύδου γνώριμος, τὸ φιλοσοφίας
[10, 4]   τοῖς Ἕλλησιν. μὲν οὖν  Πυθαγόρας   τοιοῦτος. Πρώτη δ´ ἐκ τῆς
[10, 14]   ἄνδρες φυσικοὶ Ξενοφάνης τε καὶ  Πυθαγόρας.   Τὸν μὲν οὖν Πυθαγόραν διεδέξατο
[10, 3]   καλεῖσθαι λέγων. Κἀγώ‘ φησὶν  Νικαγόρας,   ταῖς Ἑλληνικαῖς ἐντυγχάνων αὐτοῦ τε
[10, 14]   Ἀναξιμένης Εὐρυστράτου Μιλήσιος· τούτου δὲ  Ἀναξαγόρας   Ἡγησιβούλου Κλαζομένιος. Οὗτος δὴ πρῶτος
[10, 14]   γέγονε, Λευκίππου δὲ Δημόκριτος, οὗ  Πρωταγόρας,   καθ´ ὃν ἤκμασε Σωκράτης. Καὶ
[10, 2]   δ´ αὐτοῖς ἔχρησεν ἀπαλλαγὴν τῆς  συμφορᾶς,   εἰ χρήσαιντο τῇ Αἰακοῦ εὐχῇ.
[10, 11]   τῆς τῶν γραμμάτων εὑρέσεως ἀνώτερα·  μάρτυρας   δὲ οὐ τοὺς οἴκοι παραλήψομαι,
[10, 2]   μὴ ἐπαχθὲς εἰπεῖν, ἀπεδείξαμεν, φέρε  μάρτυρας   τῆς κλοπῆς αὐτοὺς καθ´ αὑτῶν
[10, 4]   διὰ τὸ κάλλος τῆς θερινῆς  ὥρας,   ἣν Αἴγυπτός τε Συρία θ´
[10, 6]   τῆς αὐτῆς ὄντα τοῖς προειρημένοις  χώρας·   καὶ τὴν Δώριον Θάμυριν ἐπινοῆσαι
[10, 4]   τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι, κατὰ πάσας  χώρας   τε καὶ πόλεις, ἔν τε
[10, 1]   πλάνην παρὰ βαρβάρων εἰλῆφθαι αὐτοῖς  φθάσας   λόγος ἀπέδειξεν, ὁπηνίκα τὰ
[10, 4]   Πλάτων τοῖς ἐν Ἰταλίᾳ Πυθαγορείοις  σχολάσας   οὐ μόνῃ τῇ παρὰ τούτοις
[10, 9]   ἂν κατὰ Κέκροπα τὴν ἡλικίαν  ἀκμάσας.   Ἀπὸ δὲ Μωσέως πάλιν ἀνιὼν
[10, 4]   ἐν τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι, κατὰ  πάσας   χώρας τε καὶ πόλεις, ἔν
[10, 13]   τῶν ἱερῶν, ὥς φησιν αὐτός,  μεταφράσας,   ὃς καὶ πολλὰ τὸν Ἡρόδοτον
[10, 2]   χεῖρας ἐκτείνας εἰς οὐρανὸν κοινὸν  ἀποκαλέσας   πατέρα τὸν θεὸν ηὔξατο οἰκτεῖραι
[10, 12]   Ἐντεῦθεν Πλάτων ἐν Τιμαίῳ  κατακολουθήσας   Ἀκουσιλάῳ γράφει· Καί ποτε προαγαγεῖν
[10, 3]   μετήνεγκεν ἐκ τῆς Περιηγήσεως, βραχέα  παραποιήσας,   τὰ τοῦ Φοίνικος ὀρνέου καὶ
[10, 14]   γενόμενος Σωκράτους κἄπειτα τοῖς Πυθαγορείοις  ὁμιλήσας   τοὺς πρὸ αὐτοῦ πάντας λόγῳ
[10, 3]   Μεταποντίῳ καὶ ἔκ τινος φρέατος  ἀνιμήσας   καὶ πιὼν προεῖπεν, ὡς εἰς
[10, 2]   τρέψομαι. Ταῦθ´ ὡς ἐν προοιμίοις  φήσας   τοὺς ἐλέγχους ἑξῆς ἐπάγει, παντοίαις
[10, 3]   προρρήσεις ἱστορηκότος εἰπόντος τε ὡς  διψήσας   ποτὲ ἐν Μεταποντίῳ καὶ ἔκ
[10, 6]   Δώριον Θάμυριν ἐπινοῆσαι τὸν Θρᾷκα.  Πέρσας   τε πρώτους ἀκηκόαμεν ἀπήνην καὶ
[10, 9]   δὲ καινοτέραν παρὰ τοὺς εἰρημένους  ὁδεύσας   ταύτῃ χρήσομαι τῇ μεθόδῳ. Συντρεχόντων
[10, 11]   Φρυγίας διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς  τὰς   Ἀθήνας ἄφιξις καὶ δεύτερος
[10, 2]   δόγματα, αὐτῶν ὁμολογούντων ἐγγράφως τῶν  τὰς   αἱρέσεις διανενεμημένων, ὡς μὴ ἀχάριστοι
[10, 1]   θεῶν διηγήσεις τῶν τε μύθων  τὰς   ἀλληγορουμένας φυσιολογίας καὶ τὴν λοιπὴν
[10, 3]   δι´ Ἀπολλοφάνους τοῦ Κυζικηνοῦ καὶ  τὰς   ἀμφοῖν πρὸς ἀλλήλους ἐνσπόνδους διαλέξεις,
[10, 7]   ἄλλοις Ἕλλησιν ἠμελήθη τὰ περὶ  τὰς   ἀναγραφάς, ἀλλ´ οὐδὲ παρ´ αὐτοῖς
[10, 10]   πλείστου διαστήματος, διὰ τετραετίας δὲ  τὰς   ἀναγραφὰς αὐτῶν ποιεῖσθαι τοὺς Ἕλληνας.
[10, 3]   ταῦτ´ εἰπὼν διὰ πλειόνων τίθησι  τὰς   ἀποδείξεις. Ἀλλ´ ὁποῖος μὲν τῶν
[10, 10]   Ἑλλάνικός τε καὶ Φιλόχορος οἱ  τὰς   Ἀτθίδας, οἵ τε τὰ Σύρια
[10, 7]   αὖ περὶ τῶν Ἀττικῶν οἱ  τὰς   Ἀτθίδας συγγεγραφότες περὶ τῶν
[10, 10]   ὁ〉 τὰ πάντων Διόδωρος  τὰς   Βιβλιοθήκας Ἀλέξανδρός τε Πολυΐστωρ
[10, 11]   τρεῖς, Θεόδοτος, Ὑψικράτης, Μῶχος. Τούτων  τὰς   βίβλους εἰς Ἑλληνίδα κατέταξε φωνὴν
[10, 1]   ἐν συγγράμμασι φιλοτιμίας ἀποστεροῦντες ἀλλήλους.  Τὰς   γοῦν τῶν πέλας καθ´
[10, 8]   καὶ λύπης φάρμακον εὑρῆσθαί φασι·  τὰς   δὲ Θήβας καὶ Διόσπολιν τὴν
[10, 10]   μέχρι τῆς πρώτης Ὀλυμπιάδος ἐπιδραμοῦμαι·  τὰς   δὲ μετὰ ταῦτα συζεύξας κατὰ
[10, 11]   Πυθαγόρας κατὰ τὴν ἑξηκοστὴν δευτέραν·  τὰς   δὲ Ὀλυμπιάδας ὕστερον τῶν Ἰλιακῶν
[10, 10]   τὸν αὐτὸν λόγον ἀλλήλαις ἐφαρμόσομεν.  Τὰς   δὲ πρὸ τούτων ὡδί πως
[10, 12]   Πτολεμαῖος οὗτος ἱερεὺς μὲν ἦν,  τὰς   δὲ τῶν Αἰγυπτίων βασιλέων πράξεις
[10, 8]   ὑπάρχειν, τῶν ὀνομάτων μόνων ἐνηλλαγμένων·  τὰς   δὲ τῶν ἀσεβῶν ἐν Ἅιδου
[10, 2]   ἅλις ἔστωσαν. Ἤδη δὲ οὐ  τὰς   διανοίας μόνον καὶ τὰς λέξεις
[10, 7]   τοῦτο πολλὰς ἐν αὐτῇ σχεῖν  τὰς   διαφωνίας. Οἱ μέντοι τὰς ἱστορίας
[10, 8]   τῶν ἐξ Αἰγύπτου νομίμων εἰς  τὰς   ἑαυτῶν κατατάξαι νομοθεσίας Πυθαγόραν τε
[10, 10]   εἴ τινες ἐπίσημοι, ταῖς Ἑλληνικαῖς  τὰς   Ἑβραϊκάς, ἐξιστορῶν μὲν τὰ Ἑβραίων,
[10, 10]   παρατιθέναι μέλλοντι ταῖς Ἑβραϊκαῖς ἱστορίαις  τὰς   Ἑλληνικάς. Ἐξέσται γὰρ τῷ βουλομένῳ,
[10, 8]   φαίνεται. Ἔτι γὰρ καὶ νῦν  τὰς   ἐν ταύτῃ γυναῖκας χρῆσθαι τῇ
[10, 10]   τοὺς Ἕλληνας. Οὗ δὴ χάριν  τὰς   ἐνδοξοτάτας καὶ μυθώδεις ἐπιλεξάμενος ἱστορίας
[10, 7]   τῶν πόλεων καὶ τὰ περὶ  τὰς   ἐπινοίας τῶν τεχνῶν καὶ τὰ
[10, 3]   ἰάμβων καὶ ἐπιγραμμάτων ποιητής, παρῴδηκε  τὰς   Ἐφόρου κλοπὰς ἐξελέγχων, Πολλίωνος δὲ
[10, 7]   αὐτοῖς περὶ τοῦ συγγράφειν  τὰς   ἱστορίας ἐπιμέλεια. Τὰ μέντοι παρ´
[10, 7]   σχεῖν τὰς διαφωνίας. Οἱ μέντοι  τὰς   ἱστορίας ἐπιχειρήσαντες συγγράφειν παρ´ αὐτοῖς,
[10, 1]   καὶ τὰς τελετὰς καὶ προσέτι  τὰς   ἱστορίας καὶ τὰς μυθικὰς περὶ
[10, 2]   ἀνελθὼν ἐπὶ τὸ Ἑλληνικὸν ὄρος,  τὰς   καθαρὰς χεῖρας ἐκτείνας εἰς οὐρανὸν
[10, 8]   μιμησάμενον τὰ περὶ τὰς ταφὰς  τὰς   κατ´ Αἴγυπτον. Τὸν μὲν γὰρ
[10, 4]   τὰ φιλόσοφα μαθήματα, ἀλλὰ καὶ  τὰς   κοινὰς καὶ βιωφελεῖς εὑρέσεις ἀπελέγχονται.
[10, 7]   τις, εὕροι γεγονότα· λέγω δὲ  τὰς   κτίσεις τῶν πόλεων καὶ τὰ
[10, 2]   οὐ τὰς διανοίας μόνον καὶ  τὰς   λέξεις ὑφελόμενοι καὶ παραφράσαντες ἐφωράθησαν,
[10, 10]   συμφωνήσαντα· τούτοις γὰρ ἑπόμενοι καὶ  τὰς   λοιπὰς ἱστορίας κατὰ τὸν αὐτὸν
[10, 2]   φιλοσόφων; Δέχου δῆτα καὶ τούτων  τὰς   μαρτυρίας· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΠΕΡΙ
[10, 1]   καὶ προσέτι τὰς ἱστορίας καὶ  τὰς   μυθικὰς περὶ θεῶν διηγήσεις τῶν
[10, 12]   τὸν μέγαν κάτω που περὶ  τὰς   Ὀλυμπιάδας γενόμενοι, ὡς παρεστήσαμεν. Καὶ
[10, 10]   αἰχμαλωσίας τέλους καὶ τὰ〉 κατὰ  τὰς   Ὀλυμπιάδας οὕτως εἰς ἡμᾶς εὑρεθήσεται
[10, 9]   παρ´ αὐτοῖς Ἑβραίοις συναγαγόντες καὶ  τὰς   παρὰ πᾶσιν ἱστορίας παραθέντες θατέρᾳ
[10, 1]   Ἑλληνικῆς προτετιμήκαμεν ὁποίοις τε λογισμοῖς  τὰς   παρὰ τοῖς ἀνδράσιν ἱερὰς βίβλους
[10, 8]   τοὺς τῶν εὐσεβῶν λειμῶνας καὶ  τὰς   παρὰ τοῖς πολλοῖς εἰδωλοποιίας ἀναπεπλασμένας
[10, 13]   ἀπὸ τῆς περὶ Χαλδαίων ἱστορίας  τὰς   περὶ τῆς Ἑβραίων ἀρχαιότητος παρατίθεται
[10, 11]   γὰρ παντὶ ψευδεῖς ἀποφαίνεσθαι καὶ  τὰς   περὶ τοὺς λόγους δόξας. Παρ´
[10, 7]   παρὰ τοῖς Ἕλλησι δημοσίᾳ γίνεσθαι  τὰς   περὶ τῶν ἑκάστοτε πραττομένων ἀναγραφάς,
[10, 11]   τὸν πείθειν ἐπαγγελλόμενον συντομωτέρας ποιεῖσθαι  τὰς   περὶ τῶν πραγμάτων πρὸς τοὺς
[10, 7]   τινὲς δὲ πρὸς χάριν  τὰς   πόλεις τοὺς βασιλέας ἐπαινοῦντες·
[10, 3]   Πυθαγόρου τοῦ φιλοσόφου τὰ περὶ  τὰς   προρρήσεις ἱστορηκότος εἰπόντος τε ὡς
[10, 1]   ἀλλ´ εἰσέτι καὶ νῦν ἁλίσκονται  τὰς   σφῶν αὐτῶν ἐν συγγράμμασι φιλοτιμίας
[10, 8]   ἀναπεπλασμένας παρεισαγαγεῖν, μιμησάμενον τὰ περὶ  τὰς   ταφὰς τὰς κατ´ Αἴγυπτον. Τὸν
[10, 1]   δόξαν τά τε μυστήρια καὶ  τὰς   τελετὰς καὶ προσέτι τὰς ἱστορίας
[10, 5]   τὸ μὴ Ἑλλήνων οἰκείας εἶναι  τὰς   τοιάσδε φωνάς· Ἑβραίων ἄρα, παρ´
[10, 1]   δέ μοι πρώτου λαβὼν ἀνάγνωθι  τὰς   τοιάσδε φωνάς· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ
[10, 14]   γενομένους ἄνδρας ἀπογράψηται, οὐ προσποιηθέντα  τὰς   τοῦ τυράννου τιμωρίας διαμασησάμενον τὴν
[10, 11]   βασιλεύς, ἱερεὺς δὲ Μένδητος) οὗτος  τὰς   τῶν βασιλέων πράξεις ἐκτιθέμενος κατὰ
[10, 7]   τῶν τεχνῶν καὶ τὰ περὶ  τὰς   τῶν νόμων ἀναγραφάς· πάντων δὲ
[10, 9]   ἐπιτόμως. Σκέψασθαι δὲ καιρὸς καὶ  τὰς   τῶν πρὸ ἡμῶν περὶ τῆς
[10, 4]   πεντακοσίοις γενόμενοι. Τοῦτο δέ σοι  τὰς   τῶν χρόνων ἀναγραφὰς μικρὸν ὕστερον
[10, 2]   παρατίθησιν ὧν περιττὸν ἐμὲ καταλέγειν  τὰς   φωνάς, προκειμένης τῆς τἀνδρὸς γραφῆς,
[10, 10]   Ἕλληνας. Οὗ δὴ χάριν τὰς  ἐνδοξοτάτας   καὶ μυθώδεις ἐπιλεξάμενος ἱστορίας μέχρι
[10, 1]   τά τε μυστήρια καὶ τὰς  τελετὰς   καὶ προσέτι τὰς ἱστορίας καὶ
[10, 4]   καί ποθεν ἄλλοθεν, μυστήρια καὶ  τελετὰς   ξοάνων τε ἱδρύσεις καὶ ὕμνους
[10, 7]   ὁμολογοῦσιν Αἰγυπτίων καὶ Χαλδαίων γενομένους  μαθητὰς   ὀλίγα συγγράψαι· καὶ ταῦτα τοῖς
[10, 2]   ἀποδείξεσι καὶ πρώτους γε τοὺς  ποιητὰς   τὰ παρὰ τῶν ὁμοίων κεκλοφέναι
[10, 9]   Μωσέα καὶ τοὺς μετ´ αὐτὸν  προφήτας   ταῖς ἴσαις ὑπηγάγετο δυσφημίαις. Οὕτω
[10, 6]   Ἄμυκός τε Βεβρύκων βασιλεὺς  ἱμάντας   πυκτικοὺς εὗρε. Περί τε μουσικὴν
[10, 14]   Πυθαγορείοις ὁμιλήσας τοὺς πρὸ αὐτοῦ  πάντας   λόγῳ τε καὶ συνέσει καὶ
[10, 14]   ἴδωμεν καὶ τοὺς μετ´ αὐτὸν  ἅπαντας.   Μωσῆς δ´ ὅτι τῶν πρὶν
[10, 8]   Θεόδωρον, τοὺς Ῥοίκου μὲν υἱούς,  κατασκευάσαντας   δὲ τοῖς Σαμίοις τὸ τοῦ
[10, 4]   τόπος ἔθρεψε τοὺς πρώτους ταῦτα  ἐννοήσαντας   διὰ τὸ κάλλος τῆς θερινῆς
[10, 7]   καὶ θείων πρώτους παρ´ Ἕλλησι  φιλοσοφήσαντας,   οἷον Φερεκύδην τε τὸν Σύριον
[10, 12]   ἀριστεῖς, τοὺς ἐν τῇ Ἀργοῖ  πλεύσαντας,   συνάγεται ἔτη ἑξήκοντα τρία· Ἀσκληπιός
[10, 14]   μηκέτ´ εὐλόγως ἡμῖν ἐπιμέμφεσθαι τοὺς  συκοφάντας,   εἰ δὴ καὶ αὐτοὶ τὰ
[10, 1]   πάντα τοὺς Ἕλληνας, γῆν πολλὴν  πλανηθέντας,   οὐκ ἀταλαιπώρως μέν, ἐξ ἐράνου
[10, 1]   δὲ φαίη τις αὐτοὺς φυσικαῖς  ὑποκινηθέντας   ἐννοίαις, καὶ τοῦτο πρὸς ἡμῶν
[10, 7]   Δράκοντος αὐτοῖς περὶ τῶν φονικῶν  γραφέντας   νόμους, ὀλίγῳ πρότερον τῆς Πεισιστράτου
[10, 13]   τῶν κτήσεων, οὐκ ἐλάσσους μυριάδων  ὄντας   εἰκοσιτεσσάρων, ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου τὴν
[10, 1]   δ´ ἂν εὕροις ἀριθμῷ μὲν  ὄντας   ληπτούς, ὅτι καὶ πάντα χαλεπά
[10, 3]   πρὸς τοὺς ἓν τὸ ὂν  εἰσάγοντας   τοιαύταις αὐτὸν εὑρίσκω χρώμενον ἀπαντήσεσιν·
[10, 7]   τὴν ἀλήθειαν περὶ αὐτῶν ἀκριβῶς  παραδιδόντας;   τίς οὐ παρ´ αὐτῶν
[10, 14]   Ἀλλὰ γὰρ τούτων ἀποδειχθέντων καιρὸς  ἐπανελθόντας   τοὺς Ἑλλήνων σοφοὺς ζηλωτὰς θεάσασθαι
[10, 8]   συνεκτικωτάτων τῇ προκειμένῃ πραγματείᾳ, τὸ  μέλλοντας   τῶν παρὰ τοῖς ἀνδράσι λογίων
[10, 4]   δὲ ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὺς  ἐντυγχάνοντας   ἐπισημαίνεται, ὡς οὐ μόνης ἐστέρηντο
[10, 11]   περὶ τῶν πραγμάτων πρὸς τοὺς  ἀκούοντας   διηγήσεις. Βηρωσσὸς ἀνὴρ Βαβυλώνιος, ἱερεὺς
[10, 4]   καὶ αὐτῶν τῶν παλαιῶν Ἑλλήνων  φύντας.   Οἷς τὰ μὲν ἐκ Φοινίκης
[10, 4]   νόμιμά τε καὶ μαθήματα περιεργότερον  ἐξητακότας,   καὶ τὴν τῶν δηλουμένων μὴ
[10, 14]   σοφοὺς ζηλωτὰς θεάσασθαι τῶν Ἑβραϊκῶν  γεγονότας   δογμάτων, ὥστε μηκέτ´ εὐλόγως ἡμῖν
[10, 4]   πεφήνασι διδασκαλίας. Εἰκὸς γοῦν πολυμαθεῖς  γεγονότας   τά τε τῶν ἐθνῶν νόμιμά
[10, 2]   Τούτοις μυρία συνάψας Κλήμης  κλέπτας   γεγονέναι τοὺς Ἕλληνας ἀναμφιλέκτοις ἐλέγχοις
[10, 3]   τὸν Δεισιδαίμονα. Ἐπεὶ δὲ τοὺς  κλέπτας   ἔδοξεν οὐκ οἶδ´ ὅπως ὑμῖν‘
[10, 3]   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ  ΚΛΕΠΤΑΣ   ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ· ΑΠΟ ΤΟΥ
[10, 3]   Προσήνης· Τοὺς μὲν ἄλλους‘ ἔφη,  κλέπτας   ἐφωράσατε· ὅτι δὲ καὶ αὐτὸς
[10, 10]   μετὰ ταῦτα συζεύξας κατὰ χρόνον  ἑκάστας,   εἴ τινες ἐπίσημοι, ταῖς Ἑλληνικαῖς
[10, 4]   καὶ ἀέρας τε καὶ γαίας  πλείστας   εἶδον καὶ λογίων ἀνδρῶν πλείστων
[10, 14]   καιρὸς ἐπανελθόντας τοὺς Ἑλλήνων σοφοὺς  ζηλωτὰς   θεάσασθαι τῶν Ἑβραϊκῶν γεγονότας δογμάτων,
[10, 6]   γὰρ ἤστην Ὀλυμπός τε καὶ  Μαρσύας.   Λύχνους τε αὖ καίειν πρῶτοι
[10, 7]   Ἕλλησιν ἠμελήθη τὰ περὶ τὰς  ἀναγραφάς,   ἀλλ´ οὐδὲ παρ´ αὐτοῖς Ἀθηναίοις,
[10, 10]   διαστήματος, διὰ τετραετίας δὲ τὰς  ἀναγραφὰς   αὐτῶν ποιεῖσθαι τοὺς Ἕλληνας. Οὗ
[10, 4]   δέ σοι τὰς τῶν χρόνων  ἀναγραφὰς   μικρὸν ὕστερον διιόντι καταφανὲς ἔσται.
[10, 7]   τὰ περὶ τὰς τῶν νόμων  ἀναγραφάς·   πάντων δὲ νεωτάτη σχεδόν ἐστι
[10, 7]   τὰς περὶ τῶν ἑκάστοτε πραττομένων  ἀναγραφάς,   τοῦτο μάλιστα δὴ καὶ τὴν
[10, 8]   παρεισαγαγεῖν, μιμησάμενον τὰ περὶ τὰς  ταφὰς   τὰς κατ´ Αἴγυπτον. Τὸν μὲν
[10, 4]   βίον ἅπαντα περιτρέχοντες ἀλλοτρίοις πτίλοις  σφᾶς   αὐτοὺς ἐφαίδρυνον κατὰ τὸν μῦθον,
[10, 8]   κατὰ τὴν ποίησιν· Ἑρμῆς δὲ  ψυχὰς   Κυλλήνιος ἐξεκαλεῖτο ἀνδρῶν ἡρώων· ἔχε
[10, 2]   καὶ τὰ ἑξῆς. Τούτοις μυρία  συνάψας   Κλήμης κλέπτας γεγονέναι τοὺς
[10, 9]   τοῖς ἱεροῖς ἀναγραφῶν συναγαγὼν καὶ  συγγράψας   ἐπὶ Σεμιράμεως γέγονε τῆς Ἀσσυρίων
[10, 1]   διανοίας καὶ ὅλας λόγων συντάξεις  ὑποκλέψας   ὡς ἐπ´ οἰκείοις πόνοις ἐσεμνύνατο.
[1