HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Eusèbe de Césarée, Préparation évangélique, livre X

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ο  =  87 formes différentes pour 508 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[10, 14]   Ἰεζεκιήλ. Μετὰ δὲ ἐτῶν ἀριθμὸν  οʹ   Κῦρος βασιλεύει Περσῶν, ὃς
[10, 10]   Βαβυλώνιος. Μετὰ δὲ τὰ  οʹ   τῆς αἰχμαλωσίας ἔτη Κῦρος Περσῶν
[10, 9]   τὸ δεύτερον ἔτος Δαρείου τὸ  οʹ   ὑπῆρχε τῆς ἐρημίας τοῦ ἐν
[10, 4]   τὰ μὲν ἐκ Φοινίκης Κάδμος     Ἀγήνορος, τὰ δ´ ἐξ Αἰγύπτου
[10, 11]   Ἔφορος Κυμαῖος καὶ Φιλόχορος     Ἀθηναῖος Μεγακλείδης τε καὶ Χαμαιλέων
[10, 4]   βαρβάρου παιδευόμενον, ἐν οἷς φησιν     Αἰγύπτιος πρὸς αὐτόν· Σόλων,
[10, 3]   αὐτοῦ τῶν κλοπῶν ἐξέφηνε· καθάπερ     Ἀλεξανδρεὺς Φιλόστρατος Περὶ τῆς τοῦ
[10, 12]   τὰ ἀπὸ Ἰνάχου λέγω, Διονύσιος     Ἁλικαρνασεὺς ἐν τοῖς Χρόνοις διδάσκει.
[10, 12]   ὃν Αἰγύπτιοι σέβουσι. Νυμφόδωρος δὲ     Ἀμφιπολίτης ἐν τρίτῳ Νομίμων Ἀσίας
[10, 14]   καὶ ἰσημερίας διελέχθη· ἐγένετο δ´     ἀνὴρ ἐπισημότατος ἐν τοῖς Ἕλλησι.
[10, 3]   δ´ ἐπεὶ ἀμφοτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγας,     Ἀντίμαχος μεταθεὶς ἡμιστίχια πεποίηκε Λαῶν
[10, 3]   διαφθείρων. Ταῦτ´ εἰπόντος τοῦ Νικαγόρου     Ἀπολλώνιος· Καὶ τί θαυμάζομεν‘ ἔφη,
[10, 12]   ἐπὶ δέκα, ὥς φησι Διονύσιος     Ἀργεῖος· Ἄγις δὲ καὶ Δερκύλος
[10, 12]   πρώτῃ Ἀρκαδικῶν· τοῦτον δὲ Ἀριστέας     Ἀργεῖος ἐπονομασθῆναί φησι Σάραπιν, καὶ
[10, 12]   ὕστερον Μωσέως γενεᾷ. Ἆπίς τε     Ἄργους βασιλεὺς Μέμφιν οἰκίζει, ὥς
[10, 10]   ἄγαν ἰδιωτείας μετέπλασσε. Ταῦτα μὲν     Ἀφρικανός. Μεταβῶμεν δ´ ἡμεῖς ἐφ´
[10, 10]   Τοῦ δὴ Ναβουχοδονόσορ μνημονεύει Βηρωσσὸς     Βαβυλώνιος. Μετὰ δὲ τὰ οʹ
[10, 11]   αὐτοὺς γραμμάτων ἑρμηνεὺς Πτολεμαῖος (οὐχ     βασιλεύς, ἱερεὺς δὲ Μένδητος) οὗτος
[10, 6]   σίδηρον ἐκάθηραν πρῶτοι. Ἄμυκός τε     Βεβρύκων βασιλεὺς ἱμάντας πυκτικοὺς εὗρε.
[10, 9]   ὀνόμασιν αὐτῶν τὰ συμφωνότατα, Σαγχουνιάθων     Βηρύτιος, εἰληφὼς τὰ ὑπομνήματα παρὰ
[10, 2]   τελευτῶν προστίθησι τάδε· Ἐπιλείψει με     βίος, εἰ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι
[10, 12]   συνεχρόνισε Ταντάλῳ. Εἰκότως ἄρα καὶ     Βοιώτιος Πίνδαρος γράφει· Ἐν χρόνῳ
[10, 9]   Σεμιράμεως, πρῶτος Ἀθηναίων βασιλεύει Κέκροψ     βοώμενος παρ´ αὐτοῖς αὐτόχθων, Ἄργους
[10, 2]   ἐν ἡμέρᾳ θερισμοῦ. Ὁρᾷς ὅτι     βρέχων ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους’
[10, 11]   βασιλέα‘ Μετὰ δὲ τοῦτον Ἀπίων     γραμματικός, ἀνὴρ δοκιμώτατος, ἐν τῇ
[10, 3]   ὅλους μετατιθέντος στίχους’ Πρὸς ὃν     γραμματικὸς Ἀπολλώνιος ἔφη· Οὐ γὰρ
[10, 3]   τὸ ἄγαν αὐτὸν φιλεῖν Ἀριστοφάνης     γραμματικὸς ἐν ταῖς Παραλλήλοις αὐτοῦ
[10, 12]   τὸν τόπον εἰρημένα. Ἀπίων τοίνυν     γραμματικός, Πλειστονίκης ἐπικληθείς, ἐν
[10, 3]   δοκεῖν εἰληφέναι παρὰ τοῦ γεγεννηκότος.     δ´ Ἀντίμαχος τὰ Ὁμήρου κλέπτων
[10, 11]   Μωσέως ἡγουμένου. Λέγει δὲ οὕτως·     δὲ Ἄμωσις ἐγένετο κατὰ Ἴναχον
[10, 11]   Χρόνοις ἀνέγραψεν Μενδήσιος Πτολεμαῖος.     δὲ ἀπὸ Ἰνάχου χρόνος ἄχρι
[10, 14]   ὑπό τινων σκηνικὸς φιλόσοφος ἐκλήθη·     δὲ Ἀρχέλαος ἐν Λαμψάκῳ διεδέξατο
[10, 11]   Ἀρχιλόχῳ γεγονέναι τὸν Ὅμηρον εἰπόντες·     δὲ Ἀρχίλοχος ἤκμασε περὶ Ὀλυμπιάδα
[10, 11]   μὲν γὰρ Ἡρακλέους ἐστὶ διδάσκαλος,     δὲ Ἡρακλῆς μιᾷ τῶν Τρωϊκῶν
[10, 3]   γὰρ αὐτὸν καὶ Θεοπόμπου προὐτίθει,     δὲ Καΰστριος κλέπτην ἀπεκάλει. Καὶ
[10, 14]   τοῦ Περσῶν βασιλέως φαίνονται ἠκμακότες.     δὲ Κῦρος μετὰ πλεῖστον τῆς
[10, 10]   καὶ ἐν τῷ Τρικαράνῳ Θεόπομπος.     δὲ μεταξὺ χρόνος παραλέλειπται, ἐν
[10, 11]   μὲν παρὰ τοῖς μνηστῆρσιν,     δὲ παρὰ τοῖς Φαίαξι. Καὶ
[10, 9]   πόλιν οὔτε τὴν προσηγορίαν ἐχόντων.     δὲ πρῶτος Ἀργείων ἡγεῖται κατὰ
[10, 12]   Χρόνοις ἀνέγραψεν Μενδήσιος Πτολεμαῖος.     δὲ Πτολεμαῖος οὗτος ἱερεὺς μὲν
[10, 9]   ταύτης ἐδήλου γενέσθαι τὸν Ἁβραάμ,     δὲ τοῦ φιλοσόφου παλαιότερον τὸν
[10, 11]   εἰς τὰς Ἀθήνας ἄφιξις καὶ     δεύτερος Κέκροψ αἵ τε Περσέως
[10, 12]   Ἴωνος εἰς Ἀθήνας ἄφιξις καὶ     δεύτερος Κέκροψ αἵ τε Περσέως
[10, 4]   τὴν μετοικίαν πεποιημένοι. Ἀλλὰ γὰρ     δηλούμενος τὰ παρ´ ἑκάστοις σοφὰ
[10, 11]   καὶ Ἐπιμηθεὺς καὶ Ἄτλας καὶ     διφυὴς Κέκροψ καὶ Ἰώ·
[10, 12]   καὶ Ἄτλας καὶ Ἐπιμηθεὺς καὶ     διφυὴς Κέκροψ καὶ Ἰώ· κατὰ
[10, 4]   Πύθιος καὶ Κλάριος καὶ     Δωδωναῖος, εἶτα δὲ Ἀμφιάρεως καὶ
[10, 14]   δὲ Μέλισσος, Μέλισσον δὲ Ζήνων     Ἐλεάτης· ὅν φασιν ἐπιβουλὴν κατὰ
[10, 9]   τὰ ἐν Ἕλλησι θαυμάσια μυθολογεῖται,     ἐπὶ Δευκαλίωνος κατακλυσμὸς καὶ
[10, 9]   ἐπὶ Δευκαλίωνος κατακλυσμὸς καὶ     ἐπὶ Φαέθοντος ἐμπρησμός, πολλῶν, ὡς
[10, 10]   Αἰγύπτου, ἐν δὲ τῇ Ἀττικῇ     ἐπὶ Ὠγύγου γίνεται κατακλυσμός· καὶ
[10, 12]   μὲν Φορωνέα τὸν μετ´ Ἴναχον     ἐπὶ Ὠγύγου κατακλυσμὸς καὶ
[10, 9]   Ἀργεῖον Ἴναχον. Μεταξὺ δὲ τούτων     ἐπὶ Ὠγύγου μνημονεύεται κατακλυσμὸς πρῶτός
[10, 6]   οὖν Μιτυληναῖος καὶ Θεόφραστος     Ἐρέσιος Κύδιππός τε Μαντινεὺς
[10, 3]   Εὐβούλου δωρεῶν. Καὶ ὅτι μὲν     ἕτερος παρὰ τοῦ ἑτέρου μετέθηκε
[10, 12]   τε βασιλεία· κατὰ δὲ Προῖτον     Εὐμόλπου πρὸς Ἀθηναίους πόλεμος· κατὰ
[10, 11]   τε βασιλεία· κατὰ δὲ Προῖτον     Εὐμόλπου πρὸς Ἀθηναίους πόλεμος· κατὰ
[10, 5]   μεθ´ Ἥθ, ἐστιν     ζῶν‘ ἵν´ τὸ ὅλον
[10, 5]   τὸ ὅλον ἐν αὐτῇ ζῇ     ζῶν‘ μετὰ ταῦτα στοιχεῖον ἔνατον
[10, 3]   ὅτι δὲ καὶ αὐτὸς οὗτος     ἥρως Πλάτων, οὗ τὴν ἐπώνυμον
[10, 4]   Κολοφώνιον πατέρα ἐπιγραψαμένη. Ἀλλὰ καὶ     Θαλῆς, ὥς τινες ἱστοροῦσι, Φοῖνιξ
[10, 11]   δὲ παρὰ τοῖς Φαίαξι. Καὶ     Θάμυρις καὶ Φιλάμμων οὐ
[10, 11]   κατὰ Καμβύσην γεγονώς, καὶ Στησίμβροτος     Θάσιος καὶ Καλλίμαχος Κολοφώνιος
[10, 4]   χρηστήρια συνεβάλλετο, ἀλλ´ οὐδ´ αὐτὸς     θαυμαστὸς Πύθιος εἰς φιλοσοφίαν αὐτοὺς
[10, 3]   τὴν ἑνδεκάτην τῶν Ἑλληνικῶν μεταθεὶς     Θεόπομπος ἀργά τε καὶ ἀκίνητα
[10, 3]   ῥηθὲν ἐν Σύριῳ εἰρῆσθαί φησιν     Θεόπομπος τό τε περὶ τὸ
[10, 11]   ἐπαγγέλλομαι. Γινώσκων δὲ λοιπὸν τίς     θεὸς καὶ τίς κατ´
[10, 4]   ᾠδάς τε καὶ ἐπῳδάς, ἤτοι     Θρᾴκιος Ὀρφεὺς καί τις
[10, 7]   φαίνεσθαι πάντων ἀληθέστατοι. Τοσαῦτα καὶ     Ἰώσηπος. Εἴη δ´ ἂν τῶν
[10, 1]   ἀλλήλους. Τὰς γοῦν τῶν πέλας     καθ´ εἷς αὐτῶν λέξεις ὁμοῦ
[10, 11]   εἰς Ἑλληνίδα κατέταξε φωνὴν Λαῖτος,     καὶ τοὺς βίους τῶν φιλοσόφων
[10, 3]   οὐκέτι κατειλήφατε. Τί λέγεις; ἔφη     Καλλιέτης. Οὐ λέγω μόνον‘ φησίν,
[10, 11]   τοῖς Ἰλιακοῖς ἐγγίζει· Σολομῶν δὲ     κατ´ Εἴραμον πολὺ κατώτερός ἐστι
[10, 11]   εἴρηται. Ταῦθ´ ὑμῖν, ἄνδρες Ἕλληνες,     κατὰ βαρβάρους φιλοσοφῶν Τατιανὸς συνέταξα,
[10, 9]   θαυμαζόμενα. Γίνεται γὰρ μετὰ Κέκροπα     κατὰ Δευκαλίωνα κατακλυσμὸς καὶ
[10, 9]   βασιλέων μηνύουσι διαδοχαί. Σαγχουνιάθων δὲ     κατὰ τὴν τῶν Φοινίκων διάλεκτον
[10, 4]   ἦν ἀκμάζων, Πύθιος καὶ     Κλάριος καὶ Δωδωναῖος, εἶτα
[10, 12]   ἡμῖν ἀποδέδεικται πρεσβύτερος. Ταῦτα καὶ     Κλήμης. Ἀλλ´ ἐπεὶ πρὸ τῶν
[10, 6]   ἐπιτηδεύματα ὠφέληνται. Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς     Κλήμης ἐν Στρωματεῦσι. Τοῖς δ´
[10, 5]   αὐτῆς ἡμῖν ὑποθέσεως ἐφαψάμενος καὶ     Κλήμης ἐπάκουσον φησιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[10, 2]   τὰ ἑξῆς. Τούτοις μυρία συνάψας     Κλήμης κλέπτας γεγονέναι τοὺς Ἕλληνας
[10, 11]   Στησίμβροτος Θάσιος καὶ Καλλίμαχος     Κολοφώνιος Ἡρόδοτός τε Ἁλικαρνασεὺς καὶ
[10, 11]   Ὀλύνθιος· μετὰ δὲ ἐκείνους Ἔφορος     Κυμαῖος καὶ Φιλόχορος Ἀθηναῖος
[10, 2]   ἐξήνεγκαν, καθάπερ {Εὐγ{ ρ} άμμων     Κυρηναῖος ἐκ Μουσαίου τὸ Περὶ
[10, 14]   Μετὰ δὲ ἐτῶν ἀριθμὸν οʹ     Κῦρος βασιλεύει Περσῶν, ὃς καὶ
[10, 6]   τὴν τέχνην ἱστοροῦσιν. Ἄτλας δὲ     Λίβυς πρῶτος ναῦν ἐναυπηγήσατο καὶ
[10, 1]   παρὰ βαρβάρων εἰλῆφθαι αὐτοῖς φθάσας     λόγος ἀπέδειξεν, ὁπηνίκα τὰ πάντα
[10, 4]   κατάγνωσις, ἣν μικρὸν μὲν ὅσον     λόγος προϊὼν ἐπιδείξει· τοσοῦτον δὲ
[10, 8]   καὶ Διόδωρος. Ἀλλ´ οὗτος μὲν     λόγος ὧδέ πως ἀποδεδειγμένος ἐνταῦθά
[10, 9]   Ἑβραίοις ὠνόμασται, καθ´ ὃν Ζωροάστρης     μάγος Βακτρίων ἐβασίλευσε. Νίνου δὲ
[10, 13]   ὄνομα τῷ τόπῳ. Τοῦτόν φησιν     Μάνεθως ἅπαντα τείχει τε μεγάλῳ
[10, 13]   αὐτῶν ἀπαριθμησάμενος ἐπιλέγει· Ταῦτα μὲν     Μάνεθως. Δῆλον δέ ἐστιν, ἐκ
[10, 13]   ἀγνοίας ἐψευσμένον) οὗτος δὴ τοίνυν     Μάνεθως ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν
[10, 13]   ἀρχαιότατον Ἀργεῖοι νομίζουσι. Δύο τοίνυν     Μάνεθως ἡμῖν τὰ μέγιστα μεμαρτύρηκεν
[10, 6]   Θεόφραστος Ἐρέσιος Κύδιππός τε     Μαντινεὺς ἔτι τε Ἀντιφάνης καὶ
[10, 10]   αὐτόχθονος πιστευθέντος, ἐφ´ οὗ γέγονεν     μέγας καὶ πρῶτος ἐν τῇ
[10, 3]   ζητοῦντες Καΰστριός τε καὶ Μάξιμος·     μὲν γὰρ αὐτὸν καὶ Θεοπόμπου
[10, 9]   καὶ αὐτὸς κατὰ Σεμίραμιν. Ἀλλ´     μὲν ἡμέτερος λόγος ἐπὶ ταύτης
[10, 1]   ἔλεγχον τοῦ τῶν δηλουμένων τρόπου.     μὲν οὖν ἡμέτερος Κλήμης ἐν
[10, 4]   τῆς μαθήσεως κατέστη τοῖς Ἕλλησιν.     μὲν οὖν Πυθαγόρας τοιοῦτος. Πρώτη
[10, 11]   Τρωϊκὸν πόλεμον γεγόνασι· διέτριβον γὰρ     μὲν παρὰ τοῖς μνηστῆρσιν,
[10, 11]   ὡς ἐν τοῖς Χρόνοις ἀνέγραψεν     Μενδήσιος Πτολεμαῖος. δὲ ἀπὸ
[10, 12]   ὡς ἐν τοῖς Χρόνοις ἀνέγραψεν     Μενδήσιος Πτολεμαῖος. δὲ Πτολεμαῖος
[10, 10]   τάχα δι´ Ἁβραάμ. Πτολεμαῖος δὲ     Μενδήσιος τὰ Αἰγυπτίων ἀνέκαθεν ἱστορῶν
[10, 14]   Τούτων δὴ τῶν ἑπτὰ Θαλῆς     Μιλήσιος φυσικὸς πρῶτος Ἑλλήνων γεγονὼς
[10, 6]   φησὶν Ἑλλάνικος. Σκάμμων μὲν οὖν     Μιτυληναῖος καὶ Θεόφραστος Ἐρέσιος
[10, 6]   εὗρε. Περί τε μουσικὴν Ὄλυμπος     Μυσὸς τὴν Λύδιον ἁρμονίαν ἐφιλοτέχνησεν·
[10, 11]   βασιλείαν Ἴλιον ἑάλω. Οὐκοῦν πέφηνεν     Μωσῆς ἀπό γε τῶν προειρημένων
[10, 11]   Διόπερ εἰ κατὰ Ἴναχον πέφηνεν     Μωσῆς γεγονώς, πρεσβύτερός ἐστι τῶν
[10, 11]   οὐχ Ὁμήρου μόνον πρεσβύτερός ἐστιν     Μωσῆς, ἔτι δὲ καὶ τῶν
[10, 12]   λεγομένων σοφῶν τε καὶ ποιητῶν,     Μωσῆς ἡμῖν ἀποδέδεικται πρεσβύτερος. Ταῦτα
[10, 12]   πρὸ τῆς καθ´ Ἕλληνας ἀνθρωπογονίας     Μωσῆς. Λέων δὲ τὰ
[10, 3]   αὐτὸν καλεῖσθαι λέγων. Κἀγώ‘ φησὶν     Νικαγόρας, ταῖς Ἑλληνικαῖς ἐντυγχάνων αὐτοῦ
[10, 2]   τεραστίως ἐπιδεδειγμένα; Πάντων γὰρ ἀνθρώπων     παντοκράτωρ κηδόμενος θεὸς τοὺς μὲν
[10, 14]   ἐγνωρίζετο. Τὸν δὲ Ξενοφάνην λέγεται     Παρμενίδης διαδέξασθαι, Παρμενίδην δὲ Μέλισσος,
[10, 11]   τὴν ἀπόδειξιν. Μίνως μὲν γάρ,     πάσης προὔχειν νομισθεὶς σοφίας ἀγχινοίας
[10, 11]   κατασκευὴν ἐδωρήσατο. Καὶ Μένανδρος δὲ     Περγαμηνὸς περὶ τῶν αὐτῶν τὴν
[10, 3]   ἄλλοις γενομένης· Ἀκούσωμεν’ ἔφη, τίς     περὶ Ἐφόρου θόρυβος. Ἦσαν δ´
[10, 2]   βροντὴ ἐξαίσιος ἐπεκτύπει καὶ πᾶς     πέριξ ἀὴρ ἐνεφοῦτο· λάβροι δὲ
[10, 6]   δὲ Φιλοστέφανος, ἀλλὰ καὶ Στράτων     Περιπατητικὸς ἐν τοῖς Περὶ εὑρεμάτων
[10, 14]   φιλοσοφίᾳ δόγμασιν ὑπερηκόντισε. Γέγονε δὲ     Πλάτων ἀμφὶ τὰ ὕστατα τῆς
[10, 12]   ἔφη πατέρα θνητῶν ἀνθρώπων. Ἐντεῦθεν     Πλάτων ἐν Τιμαίῳ κατακολουθήσας Ἀκουσιλάῳ
[10, 4]   τοῦτο εἰς τέλος ἀπεργάζονται. Ταῦτα     Πλάτων. Καὶ Δημόκριτος δὲ ἔτι
[10, 14]   τετρακοσίοις. Εἰ δή σοι τοιγαροῦν     Πλάτων οἵ τε μετ´ αὐτὸν
[10, 4]   Ἀθηναίοις νομοθετῆσαι, Αἰγυπτίοις ὁμοίως φησὶν     Πλάτων προσεσχηκέναι, ὁπηνίκα πάλιν ᾤκουν
[10, 4]   πολιὸν μάθημα. Καὶ οὗτος δὲ     Πλάτων τοῖς ἐν Ἰταλίᾳ Πυθαγορείοις
[10, 12]   εἰρημένα. Ἀπίων τοίνυν γραμματικός,     Πλειστονίκης ἐπικληθείς, ἐν τῇ δʹ
[10, 8]   νηπενθὲς φάρμακον, λαβεῖν φησιν     ποιητὴς τὴν Ἑλένην ἐκ τῶν
[10, 10]   τὰς Βιβλιοθήκας Ἀλέξανδρός τε     Πολυΐστωρ καί τινες, οἳ〉 τῶν
[10, 9]   γέγονε τῆς Ἀσσυρίων βασιλίδος. Ταῦτα     Πορφύριος. Δεῖ δὴ συλλογίσασθαι τὰ
[10, 9]   τετάρτῳ τῆς καθ´ ἡμῶν συσκευῆς     Πορφύριος ῥήμασιν αὐτοῖς τάδε· Ἱστορεῖ
[10, 10]   οἱ μετὰ Μωσέως· Ἀπίων δὲ     Ποσειδωνίου, περιεργότατος γραμματικῶν, ἐν τῇ
[10, 4]   Πολὺς γοῦν παρὰ τοῖς πᾶσιν     προδηλωθεὶς περὶ θεῶν ἐκράτει λόγος·
[10, 11]   τὴν εὕρεσιν γεγονέναι· φανήσεται γὰρ     προειρημένος Μωσῆς αὐτῆς μὲν τῆς
[10, 3]   γνῶναι. Καὶ μεθ´ ἕτερα· Καὶ     Προσήνης· Τοὺς μὲν ἄλλους‘ ἔφη,
[10, 11]   Ἀθηναίοις Ὤγυγος, ἐφ´ οὗ κατακλυσμὸς     πρῶτος, κατὰ δὲ Φόρβαντα Ἀκταῖος,
[10, 4]   πη μνημονεύοντος· Τούτου δ´ αἴτιος     πρῶτος ταῦτα κατιδών, βάρβαρος ὤν.
[10, 4]   Οὐ μόνῳ δὲ τούτῳ συγγενέσθαι     Πυθαγόρας λέγεται, διατρῖψαι δὲ καὶ
[10, 4]   τὸ τηνικάδε μάλιστα ἦν ἀκμάζων,     Πύθιος καὶ Κλάριος καὶ
[10, 11]   προηρεύνησαν πρεσβύτατοι μὲν Θεαγένης τε     Ῥηγῖνος, κατὰ Καμβύσην γεγονώς, καὶ
[10, 12]   Διόσκουροι συνέπλεον αὐτοῖς, ὡς μαρτυρεῖ     Ῥόδιος Ἀπολλώνιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς.
[10, 9]   ἐπὶ Σεμιράμεως τῆς Ἀσσυρίων βασιλίδος     Σαγχουνιάθων ἐγνωρίζετο, ἔστω δὲ καὶ
[10, 9]   τὰ προκείμενα ὧδέ πως· εἴπερ     Σαγχουνιάθων ἐπὶ Σεμιράμεως γέγονεν,
[10, 9]   Τρωϊκῶν ὁμολογεῖται, εἴη ἂν καὶ     Σαγχουνιάθων τῶν Τρωϊκῶν παλαιότερος. Ἀλλ´
[10, 12]   φιλότητι, Διώνυσον πολυγηθῆ. Κάδμος μὲν     Σεμέλης πατὴρ ἐπὶ Λυγκέως εἰς
[10, 14]   ἀκουστὴς γίνεται, καθ´ ὃν Ἡράκλειτος     σκοτεινὸς ἐγνωρίζετο. Τὸν δὲ Ξενοφάνην
[10, 5]   ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΩΦΕΛΗΝΤΑΙ. Πρῶτος τοιγαροῦν     τὰ κοινὰ γράμματα, αὐτὰ δὴ
[10, 10]   Σύρια Κάστωρ καὶ Θαλλὸς καὶ  ὁ〉   τὰ πάντων Διόδωρος τὰς
[10, 12]   ἀνθρωπογονίας Μωσῆς. Λέων δὲ     τὰ περὶ τῶν κατ´ Αἴγυπτον
[10, 11]   παρ´ αὐτοῖς ἀναγραφή. Κάδμος γὰρ     τὰ στοιχεῖα τοῖς προειρημένοις παραδοὺς
[10, 10]   καὶ ὁ〉 τὰ πάντων Διόδωρος     τὰς Βιβλιοθήκας Ἀλέξανδρός τε
[10, 12]   αὐτόχθονος, ὥς φησι κατὰ λέξιν     Τατιανός· ἐννέα δὲ τὰ Ἀρκαδικὰ
[10, 11]   θεὸν πολιτείας ἀνεξαρνήτου. Τοσαῦτα καὶ     Τατιανός. Μετίωμεν δὲ καὶ ἐπὶ
[10, 12]   σελήνης· νὺξ μὲν ἔην (φησὶν     τὴν Μικρὰν Ἰλιάδα πεποιηκώς) μεσάτα,
[10, 12]   ἀνθρώπων γενέσθαι λέγει· ὅθεν καὶ     τῆς Φορωνίδος ποιητὴς εἶναι αὐτὸν
[10, 14]   ἀνεγείρειν· ὅτε καὶ ἄνεισιν Ἰησοῦς     τοῦ Ἰωσεδὲκ καὶ Ζοροβάβελ
[10, 10]   διὰ Ζοροβάβελ, καθ´ ὃν Ἰησοῦς     τοῦ Ἰωσεδέκ, τὴν πρώτην καὶ
[10, 14]   τοῦ Ἰωσεδὲκ καὶ Ζοροβάβελ     τοῦ Σαλαθιὴλ καταβάλλονταί τε θεμελίους,
[10, 3]   ὁποῖος μὲν τῶν Ἑλληνικῶν συγγραφέων     τρόπος ὅτι τε οὐδὲ τοῦ
[10, 3]   τῆς Ἐφόρου κλοπῆς, Ἀλκαῖος δέ,     τῶν λοιδόρων ἰάμβων καὶ ἐπιγραμμάτων
[10, 11]   Φαίαξι. Καὶ Θάμυρις καὶ     Φιλάμμων οὐ πολὺ τούτων εἰσὶν
[10, 6]   πρῶτον θυρεὸν κατασκευάσαι. Κάδμος γὰρ     Φοῖνιξ λιθοτομίαν τε ἐξεῦρε καὶ
[10, 4]   ἤκμασαν βασιλέα. Οὗτος δ´ ἦν     χρόνος, ἐν τῶν παρ´
[10, 11]   ἀναγραφὴν ἐποιήσατο. Τοῦ δὲ Εἰράμου     χρόνος ἤδη που τοῖς Ἰλιακοῖς
[10, 10]   ἐμέλησεν Ὀλυμπιάδων· ἅπασι γὰρ συνεφώνησεν     χρόνος. Κῦρος δ´ οὖν τῷ
[10, 10]   ασλζʹ κἀν τοῖς Ἑλληνικοῖς συνέδραμεν     χρόνος. Μετὰ δὲ Ὤγυγον, διὰ
[10, 5]   ἐστιν ἐν αὐτῇ‘ ἔπειτα Ζαΐ,     ἐστι ζῇ‘ μεθ´ Ἥθ,
[10, 5]   ταῦτα στοιχεῖον ἔνατον τὸ Τήθ,     ἐστι καλή‘ ἔπειτα Ἰώθ,
[10, 5]   ἑρμηνεύεται κλῆσις‘ ἔπειτα Ῥής,     ἐστι κεφαλή‘ καὶ μετὰ ταῦτα
[10, 5]   ἐστιν ὅμως‘ ἔπειτα Λάβδ,     ἐστι μάθε‘ τὸ ὅλον ὅμως
[10, 5]   μεθερμηνεύεται οἴκου‘ τὸ τρίτον Γίμελ,     ἐστι πλήρωσις‘ τὸ τέταρτον Δέλθ,
[10, 5]   ἐστιν ἐξ αὐτῶν‘ ἔπειτα Νοῦν,     ἐστιν αἰωνία‘ εἶτα Σάμχ,
[10, 5]   σημαίνει δέλτων‘ τὸ πέμπτον Η,     ἐστιν αὕτη‘ ὁμοῦ δὲ τὰ
[10, 5]   ἕκτον, λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς Οὐαῦ,     ἐστιν ἐν αὐτῇ‘ ἔπειτα Ζαΐ,
[10, 5]   τρισκαιδέκατον στοιχεῖόν ἐστι τὸ Μήμ,     ἐστιν ἐξ αὐτῶν‘ ἔπειτα Νοῦν,
[10, 5]   ἐστι ζῇ‘ μεθ´ Ἥθ,     ἐστιν ζῶν‘ ἵν´
[10, 5]   καλὴ ἀρχή‘ ἐπὶ τούτοις Χάφ,     ἐστιν ὅμως‘ ἔπειτα Λάβδ,
[10, 4]   ἑξῆς ἐπιλέγει· Λάβωμεν δὴ ὡς     τι περ ἂν Ἕλληνες βαρβάρων
[10, 10]   χρόνων παραλλαγή. Σημειωτέον δὲ ὡς     τι ποτὲ ἐξαίρετον Ἕλλησι δι´
[10, 4]   πορίζουσα συνάγουσά τε καὶ ἐρανιζομένη,     τι ποτὲ παρ´ ἑκάστοις εὕροι
[10, 11]   τὴν Ἰωνικὴν ἀποικίαν ἔτεσιν ἑκατόν,     γένοιτ´ ἂν ὕστερον τῶν Ἰλιακῶν
[10, 5]   στοιχεῖον καλεῖται παρ´ αὐτοῖς Θαῦ,     δηλοῖ σημεῖα‘ Ἔχοι δ´ ἂν
[10, 5]   στόμα‘ εἶθ´ ἑξῆς τὸ Σάδη,     δικαιοσύνην‘ ὧν διάνοιά ἐστι
[10, 5]   ἐστι καλή‘ ἔπειτα Ἰώθ,     ἑρμηνεύεται ἀρχή‘ ὁμοῦ τὰ δύο
[10, 5]   ἐστιν αἰωνία‘ εἶτα Σάμχ,     ἑρμηνεύεται βοήθεια‘ ἵν´ τὸ
[10, 5]   Μετὰ ταῦτα στοιχεῖόν ἐστι Κώφ,     ἑρμηνεύεται κλῆσις‘ ἔπειτα Ῥής,
[10, 5]   Ζαΐ, ἐστι ζῇ‘ μεθ´     Ἥθ, ἐστιν ζῶν‘
[10, 8]   κακῶν. Τὸ γὰρ νηπενθὲς φάρμακον,     λαβεῖν φησιν ποιητὴς τὴν
[10, 5]   μάθησις‘ τὸ δὲ δεύτερον Βήθ,     μεθερμηνεύεται οἴκου‘ τὸ τρίτον Γίμελ,
[10, 5]   τὸ μὲν πρῶτόν ἐστιν Ἄλφ,     μεταληφθὲν εἰς τὴν Ἑλλάδα φωνὴν
[10, 5]   βοήθεια‘ Ἐπὶ τούτοις τὸ Ἄϊν,     μεταληφθὲν σημαίνει πηγὴν ὀφθαλμόν‘
[10, 5]   ἐστι πλήρωσις‘ τὸ τέταρτον Δέλθ,     σημαίνει δέλτων‘ τὸ πέμπτον Η,
[10, 2]   ἡμᾶς δεδομένης ἀληθείας περιαυγασθεῖσαν, καθ´     σημαινόμενον διήκειν εἰς αὐτοὺς τὴν
[10, 5]   ὀφθαλμόν‘ ἔπειτα τὸ Φῆ,     στόμα‘ εἶθ´ ἑξῆς τὸ Σάδη,
[10, 5]   ἔνεστιν εὑρεῖν παρὰ τοῖς Ἕλλησι·  διὸ   καὶ μάλιστα μὴ ὄντα ἴδια
[10, 9]   καὶ ὁμολογουμένην τὴν ἀπόδειξιν εἰσηνέγκαντο.  Διὸ   καὶ μάλιστα ταῖς αὐτῶν ἡγησάμην
[10, 4]   ἔργῳ περιττὰ καὶ ἀνωφελῆ κατελάμβανε.  Διὸ   ταῦτα μὲν εἰς δεύτερον ἀνεβάλλετο,
[10, 6]   ὄρος ἐπενόησεν. Ἤδη δὲ καὶ  ἄλλο   ἔθνος Καππαδόκαι πρῶτοι εὗρον τὴν
[10, 3]   δ´ αὖτε κακῆς οὐ ῥίγιον  ἄλλο   ταύτην τὴν διάνοιαν Σιμωνίδης ἐν
[10, 11]   ἡμεῖς ἐφ´ ἕτερον· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ'  ΑΠΟ   ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΑΤΙΑΝΟΥ. Νῦν
[10, 3]   ΤΟΥ ΚΛΕΠΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ·  ΑΠΟ   ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ ΑΚΡΟΑΣΕΩΣ.
[10, 12]   καὶ ἐπὶ Κλήμεντα· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ'  ΑΠΟ   ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΣΤΡΩΜΑΤΕΩΝ.
[10, 13]   Φλαυίου Ἰωσήπου φωναῖς· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ'  ΑΠΟ   ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΦΛΑΥΙΟΥ ΙΩΣΗΠΟΥ ΠΕΡΙ
[10, 10]   λάβοι τὴν ἐπικύρωσιν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι'  ΑΠΟ   ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΤΩΝ ΑΦΡΙΚΑΝΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΩΝ.
[10, 8]   ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ·  ΑΠΟ   ΤΩΝ ΔΙΟΔΩΡΟΥ. Τούτων δ´ ἡμῖν
[10, 6]   φησιν· ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ·  ΑΠΟ   ΤΩΝ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ. Ἰατρικὴν δὲ Ἆπιν
[10, 9]   νεώ, γέγονε μετὰ τὴν  ἀπὸ   Βαβυλῶνος ἐπάνοδον τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους,
[10, 3]   τὰ σεμνὰ τῆς λογικῆς ἐπιστήμης  ἀπὸ   βαρβάρων αὐτοῖς συμπεφορημένα, ὡς ἂν
[10, 11]   ἑάλω. Οὐκοῦν πέφηνεν Μωσῆς  ἀπό   γε τῶν προειρημένων πρεσβύτατος ἡρώων,
[10, 9]   Ἑβραίοις δὲ ἐν τούτῳ οἱ  ἀπὸ   γένους Δαβὶδ ἐβασίλευον καὶ οἱ
[10, 6]   ἐκώλυσαν μηδὲ εἰς ἱερὰ εἰσιέναι  ἀπὸ   γυναικῶν ἀλούτους ἐνομοθέτησαν. Γεωμετρίας τε
[10, 12]   φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς.  Ἀπὸ   δὲ Διονύσου ἐπὶ Ἡρακλέα καὶ
[10, 9]   Προμηθεύς τε καὶ Ἄτλας ἐγνωρίζοντο.  Ἀπὸ   δὲ Κέκροπος ἐπὶ τὴν Ἰλίου
[10, 9]   κατὰ Κέκροπα τὴν ἡλικίαν ἀκμάσας.  Ἀπὸ   δὲ Μωσέως πάλιν ἀνιὼν ἐπὶ
[10, 10]   Ὠγύγου ἔτη δειχθήσεται χίλια εἴκοσιν·  ἀπὸ   δὲ πρώτης Ὀλυμπιάδος ἐπὶ τῆς
[10, 3]   οὐκ ἀπὸ Μεγάρων τῆς Σικελίας,  ἀπὸ   δὲ Σάμου φησὶ θεωρηθῆναι· καὶ
[10, 12]   Ῥόδιος Ἀπολλώνιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς.  Ἀπὸ   δὲ τῆς Ἡρακλέους ἐν Ἄργει
[10, 13]   τῷ Ἰωσήπῳ κατὰ πλάτος ἀνιστόρηται.  Ἀπὸ   δὲ τῆς Φοινίκων, μάρτυσι χρησάμενος
[10, 12]   δυοῖν νεώτερα τὰ Φθιωτικὰ τὰ  ἀπὸ   Δευκαλίωνος. Εἰς δὲ τὸν χρόνον
[10, 14]   Σωκράτους γενομένους· πλὴν ἀλλὰ πάντες  ἀπὸ   Θαλοῦ ἀρξάμενοι κατώτεροι Κύρου τοῦ
[10, 4]   διατριβῆς ἀξιωθεῖσα· μεθ´ ἣν  ἀπὸ   Θαλοῦ τοῦ τῶν ἑπτὰ σοφῶν
[10, 12]   δὲ τὸν χρόνον τῶν Τρωϊκῶν  ἀπὸ   Ἰνάχου γενεαὶ μὲν εἴκοσιν
[10, 12]   δὲ συγχρονεῖ Ἴσιδι ἑβδόμῃ γενεᾷ  ἀπὸ   Ἰνάχου· εἰσὶ δὲ οἳ τὴν
[10, 12]   Ἑλληνικῶν μνημονεύεσθαι τὰ Ἀργολικά, τὰ  ἀπὸ   Ἰνάχου λέγω, Διονύσιος Ἁλικαρνασεὺς
[10, 12]   Σάραπιν ὕστερον· Ἆπις δὲ τρίτος  ἀπὸ   Ἰνάχου. Ναὶ μὴν Λητὼ
[10, 11]   Μενδήσιος Πτολεμαῖος. δὲ  ἀπὸ   Ἰνάχου χρόνος ἄχρι τῆς Ἰλίου
[10, 12]   γενεαῖς νεώτερα τὰ Ἀττικά, τὰ  ἀπὸ   Κέκροπος τοῦ διφυοῦς‘ δὴ καὶ
[10, 3]   τε περὶ τὸ πλοῖον οὐκ  ἀπὸ   Μεγάρων τῆς Σικελίας, ἀπὸ δὲ
[10, 9]   ἱστορίας παρίστησι, κἀντεῦθεν πάλιν ἀνατρεχόντων  ἀπὸ   μὲν τοῦ δευτέρου ἔτους Δαρείου
[10, 3]   καθ´ ἑαυτῶν ἐφείσαντο ἐλέγχου, ἀρκεῖν  ἀπὸ   μυρίων ἡγοῦμαι τὰ εἰρημένα. Ἔτι
[10, 9]   διέλαμπον προφῆται· ὥστε τὰ πάντα  ἀπὸ   Μωσέως ἐπὶ τὴν Ἰλίου ἅλωσιν
[10, 10]   Ὠγύγου τοίνυν ἐπὶ Κῦρον, ὁπόσα  ἀπὸ   Μωσέως ἐπὶ τὸν αὐτὸν χρόνον,
[10, 10]   προειρήκαμεν. Ἐπὶ δὲ πρώτην Ὀλυμπιάδα  ἀπὸ   Μωσέως ἔτη ακʹ εἴπερ ἐπὶ
[10, 10]   ἐτῶν, τῶν μέχρι πρώτης Ὀλυμπιάδος  ἀπὸ   Μωσέως τε καὶ Ὠγύγου ἐκκειμένων,
[10, 9]   ἀναγραφαὶ περιέχουσι. Καὶ καθ´ Ἑβραίους  ἀπὸ   νʹ ἔτους Ὀζίου τοῦ Ἰουδαίων
[10, 9]   ἡμῖν λόγιοι ἄνδρες καὶ τῶν  ἀπὸ   παιδείας οὐδενὸς δεύτεροι τοῖς τε
[10, 12]   ἐννέα δὲ τὰ Ἀρκαδικὰ τὰ  ἀπὸ   Πελασγοῦ· λέγεται δὲ καὶ οὗτος
[10, 11]   τὴν ἡλικίαν πιστεύειν ἤπερ τοῖς  ἀπὸ   πηγῆς ἀρυσαμένοις Ἕλλησιν οὐ κατ´
[10, 9]   τετρακοσίων ὅλων ἐτῶν συμπληρουμένων  ἀπὸ   Σεμιράμεως, πρῶτος Ἀθηναίων βασιλεύει Κέκροψ
[10, 11]   Ἀποδείκνυται δὲ τοῦθ´ οὕτως ἔχον  ἀπό   τε τῆς τῶν Ἀττικῶν βασιλέων
[10, 10]   γὰρ ὢν εἰς παιδείαν αὐτοὺς  ἀπὸ   τῆς ἄγαν ἰδιωτείας μετέπλασσε. Ταῦτα
[10, 13]   ἔτεσι χιλίοις. Ἀλλὰ τὰ μὲν  ἀπὸ   τῆς Αἰγυπτιακῆς ἱστορίας ταύτη πη
[10, 13]   οὐκ ἐλάσσους μυριάδων ὄντας εἰκοσιτεσσάρων,  ἀπὸ   τῆς Αἰγύπτου τὴν ἔρημον εἰς
[10, 5]   οἰκεῖα Ἑλλήνων, παραπεποιημένα δὲ ἄντικρυς  ἀπὸ   τῆς βαρβάρου φωνῆς. Καὶ ἐξ
[10, 10]   τότε ταῦτα συμβῆναι, δείκνυμεν οὕτως·  ἀπὸ   τῆς ἐξόδου Μωσέως ἐπὶ Κῦρον,
[10, 6]   εὖ ἔχειν ἐπισυνάψαι καὶ τὰ  ἀπὸ   τῆς Ἰωσήπου τοῦ Ἑβραίου γραφῆς,
[10, 14]   χρόνοις παρεφάνη τῷ βίῳ, δῆλον  ἀπὸ   τῆς κατ´ αὐτὸν ἱστορίας τυγχάνει.
[10, 10]   διὰ Μωσέως ἐξόδου Ἰσραήλ, ὅσον  ἀπὸ   τῆς νεʹ Ὀλυμπιάδος ἐπὶ Ὤγυγον,
[10, 13]   Τυρίους Καρχηδόνα· εἶτα μεταβὰς καὶ  ἀπὸ   τῆς περὶ Χαλδαίων ἱστορίας τὰς
[10, 9]   τοῖς τούτῳ συγχρόνοις. Πάλιν δὲ  ἀπὸ   τῆς πρώτης Ὀλυμπιάδος ἐπὶ τοὺς
[10, 9]   τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους, εὕροι ἂν  ἀπὸ   Τιβερίου ἐπὶ τὸ δεύτερον ἔτος
[10, 9]   εὑρήσεις ἔτη φεʹ Τοσαῦτα δὲ  ἀπὸ   τοῦ δηλωθέντος ἔτους τῆς Κέκροπος
[10, 10]   Μετὰ δὲ Ὤγυγον, διὰ τὴν  ἀπὸ   τοῦ κατακλυσμοῦ πολλὴν φθοράν, ἀβασίλευτος
[10, 11]   γενεᾷ. Τοῦτο δέ ἐστι φανερὸν  ἀπὸ   τοῦ παιδὸς αὐτοῦ Τληπολέμου, τοῦ
[10, 7]   καὶ Διοδώρου μαρτυρία, ἣν  ἀπὸ   τοῦ πρώτου τῆς συναχθείσης αὐτῷ
[10, 10]   Εἰ δ´ ἀναφέροι τις ἐπιλογιζόμενος  ἀπὸ   τοῦ τέλους τῆς αἰχμαλωσίας ασλζʹ
[10, 9]   τοσαῦτα δ´ ἂν εὕροις τὰ  ἀπὸ   τοῦ ὑστάτου ἔτους τῆς ἐρημίας
[10, 9]   ἔτος Τιβερίου Καίσαρος, εἴ τις  ἀπὸ   τούτου συναγαγεῖν ἐθέλοι τὸν τῶν
[10, 3]   Ἔτι δὲ εἰς προπαρασκευὴν τῆς  ἀπὸ   τῶν Ἑβραϊκῶν λόγων ἐπιρρυείσης εἰς
[10, 13]   ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ. Ἄρξομαι δὲ πρῶτον  ἀπὸ   τῶν παρ´ Αἰγυπτίοις γραμμάτων. Αὐτὰ
[10, 11]   πόλεμος· κατὰ δὲ Ἀκρίσιον Πέλοπος  ἀπὸ   Φρυγίας διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς
[10, 12]   πόλεμος· κατὰ δὲ Ἀκρίσιον Πέλοπος  ἀπὸ   Φρυγίας διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς
[10, 10]   ἐπὶ πρώτην Ὀλυμπιάδα τὴν προειρημένην  ἀπὸ   Ὠγύγου ἔτη δειχθήσεται χίλια εἴκοσιν·
[10, 10]   ἦν αἰχμαλωσίας τέλος, ἔτη σιζʹ  Ἀπὸ   Ὠγύγου τοίνυν ἐπὶ Κῦρον ἔτη
[10, 10]   γενέσθαι φησὶ Φιλόχορος. Καὶ αὖθις·  Ἀπὸ   Ὠγύγου τοίνυν ἐπὶ Κῦρον, ὁπόσα
[10, 10]   πως τῆς Ἀττικῆς χρονογραφίας ἀριθμουμένης,  ἀπὸ   Ὠγύγου τοῦ παρ´ ἐκείνοις αὐτόχθονος
[10, 14]   κατὰ τοῦτον πολιορκηθείσης τῆς Ἱερουσαλὴμ  ὑπὸ   Ἀσσυρίων καὶ τοῦ ἱεροῦ ἐμπρησμὸν
[10, 8]   ἀνδριάντων τὸν αὐτὸν εἶναι τοῖς  ὑπὸ   Δαιδάλου κατασκευασθεῖσι παρὰ τοῖς Ἕλλησι.
[10, 11]   Πελοπόννησον Δαναοῦ παρουσία καὶ  ὑπὸ   Δαρδάνου τῆς Δαρδανίας κτίσις
[10, 12]   Πελοπόννησον Δαναοῦ παρουσία καὶ  ὑπὸ   Δαρδάνου τῆς Δαρδανίας κτίσις, ὃν
[10, 9]   Ἐλευσινίων ἵδρυσις, Τριπτολέμου γεωργία, Εὐρώπης  ὑπὸ   Διὸς ἁρπαγή, Ἀπόλλωνος γένεσις, Κάδμου
[10, 7]   γραμμάτων ἀρχαιοτάτους εἶναί φασι τοὺς  ὑπὸ   Δράκοντος αὐτοῖς περὶ τῶν φονικῶν
[10, 12]   Αἴγυπτον θεῶν πραγματευσάμενος τὴν Ἶσιν  ὑπὸ   Ἑλλήνων Δήμητραν καλεῖσθαί φησιν,
[10, 1]   μόνοις Ἑβραίοις ἄνωθεν ἐξ αἰῶνος  ὑπὸ   θεολόγων προφητῶν ἀνδρῶν παραδεδομένα, ἀλλὰ
[10, 3]   κρείων Διομήδης σιγῶ, Ὁμήρου κωμῳδηθέντος  ὑπὸ   Κρατίνου διὰ τὸ πλεονάσαι ἐν
[10, 8]   Μένδητος, ὡς δ´ ἔνιοι λέγουσιν,  ὑπὸ   Μάρου τοῦ βασιλέως, πολλοῖς ἔτεσι
[10, 8]   δέ, ὡς μέν τινές φασιν,  ὑπὸ   Μένδητος, ὡς δ´ ἔνιοι λέγουσιν,
[10, 10]   οὖν μετοικία ἐπισημοτάτη, αἰχμαλωτισθέντων  ὑπὸ   Ναβουχοδονόσορ βασιλέως Βαβυλῶνος, παρέτεινεν ἔτη
[10, 11]   τὰ εἰς αὐτὸν ἐπεισφερόμενά φασιν  ὑπὸ   Ὀνομακρίτου τοῦ Ἀθηναίου συντετάχθαι, γενομένου
[10, 3]   παροιμιακὸν μᾶλλον εἶναι καὶ ὡς  ὑπὸ   πολλῶν λεγομένῳ συγκεχρῆσθαι δοκεῖν
[10, 13]   παρίστησι τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις νεὼν  ὑπὸ   Σολομῶνος τοῦ βασιλέως ᾠκοδομῆσθαι ἔτεσι
[10, 7]   δὲ καὶ Θουκυδίδης ὡς ψευδόμενος  ὑπό   τινων κατηγορεῖται, καίτοι δοκῶν ἀκριβεστάτην
[10, 14]   Εὐριπίδης δὲ ἐπὶ ποιητικὴν μεταβὰς  ὑπό   τινων σκηνικὸς φιλόσοφος ἐκλήθη·
[10, 14]   τυράννου συστησάμενον ἁλῶναι, στρεβλούμενον δ´  ὑπὸ   τοῦ τυράννου, ὅπως τοὺς σὺν
[10, 9]   συγκρούσαντες, τὰ παρὰ τοῖς πᾶσιν  ὑπὸ   τοὺς αὐτοὺς χρόνους πραχθέντα συνεξητάκασιν.
[10, 8]   νῦν ἱερὸν εἶναι Δαιδάλου τιμώμενον  ὑπὸ   τῶν ἐγχωρίων. Τῆς δ´ Ὁμήρου
[10, 8]   ἀμφοτέρων εἰς ὄρος ἄνθεσι παντοίοις  ὑπὸ   τῶν ἱερέων κατεστεμμένον. Καὶ Λυκοῦργον
[10, 7]   παραλιπεῖν, ἀλλ´ ἐν δημοσίαις ἀναγραφαῖς  ὑπὸ   τῶν σοφωτάτων ἀεὶ καθιεροῦσθαι. Τὸν
[10, 11]   Βοιωτίας ἐπέβη. Μετὰ δὲ Ἴναχον  ὑπὸ   Φορωνέως μόλις τοῦ θηριώδους βίου
[10, 14]   Ὀλυμπιὰς ἤχθη, ἣν ἐνίκα στάδιον  Κόρο〈   ι〉 βος Ἠλεῖος· διαδέχεται δὲ
[10, 3]   σήμερον πανηγυρίζομεν, πολλοῖς καταχρῆται τῶν  πρὸ   αὐτοῦ (αἰδοῦμαι γὰρ τῷ τῆς
[10, 14]   πάντων οὐσίας ἀπεφήνατο, ὡς οἱ  πρὸ   αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ
[10, 14]   κἄπειτα τοῖς Πυθαγορείοις ὁμιλήσας τοὺς  πρὸ   αὐτοῦ πάντας λόγῳ τε καὶ
[10, 11]   Μωσῆς, ἔτι δὲ καὶ τῶν  πρὸ   αὐτοῦ συγγραφέων, Λίνου, Φιλάμμωνος, Θαμύριδος,
[10, 11]   πολὺ τῆς Μωσέως ἡλικίας κατώτερα,  πρὸ   δὲ τῆς Περσῶν ἡγεμονίας ἔτεσιν
[10, 9]   δὲ καιρὸς καὶ τὰς τῶν  πρὸ   ἡμῶν περὶ τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως
[10, 14]   σποράδην ἔστιν εὑρεῖν φυσικοὺς φιλοσόφους  πρὸ   Σωκράτους γενομένους· πλὴν ἀλλὰ πάντες
[10, 11]   δὲ οἱ μὲν περὶ Κράτητα  πρὸ   τῆς Ἡρακλειδῶν καθόδου φασὶν αὐτὸν
[10, 12]   γενεᾷ μετὰ Μωσέα· ὥστε καὶ  πρὸ   τῆς καθ´ Ἕλληνας ἀνθρωπογονίας
[10, 3]   παρέχω. Σπάνια δὲ τὰ τῶν  πρὸ   τοῦ Πλάτωνος γεγονότων βιβλία, ἐπεὶ
[10, 10]   καὶ κατὰ μηδὲν αὑτοῖς τῶν  πρὸ   τοῦ συμφωνούντων· αἱ δὲ ἠκρίβωνται
[10, 10]   λόγον ἀλλήλαις ἐφαρμόσομεν. Τὰς δὲ  πρὸ   τούτων ὡδί πως τῆς Ἀττικῆς
[10, 12]   καὶ Κλήμης. Ἀλλ´ ἐπεὶ  πρὸ   τῶν ἡμετέρων ἐσπουδάσθη καὶ αὐτοῖς
[10, 11]   μετὰ τὴν Ἰλίου γεννηθεὶς ἅλωσιν,  πρὸ   τῶν Ὀλυμπιάδων ἔτεσιν ἑκατὸν νομοθετεῖ
[10, 11]   ἔτεσι διακοσίοις τεσσαράκοντα· τινὲς δὲ  πρὸ   τῶν Ὀλυμπιάδων ἔφασαν αὐτὸν γεγονέναι,
[10, 9]   Οἱ δὲ τούτων χρόνοι καὶ  πρὸ   τῶν Τρωϊκῶν πίπτουσι χρόνων καὶ
[10, 10]   μεθ´ ἕτερα· Καὶ τοσαῦτα μὲν  πρὸ   Ὠγύγου. Κατὰ δὲ τοὺς τούτου
[10, 4]   κέκτηται. Ὅθεν καὶ πανταχόσε καὶ  δεῦρο   ἐξήκει, βεβασανισμένα χρόνῳ μυριετεῖ τε
[10, 3]   ὃν ἠρέμα μὲν ἤλεγξε διὰ  τὸ   ἄγαν αὐτὸν φιλεῖν Ἀριστοφάνης
[10, 5]   αὐτῶν αἰωνία βοήθεια‘ Ἐπὶ τούτοις  τὸ   Ἄϊν, μεταληφθὲν σημαίνει πηγὴν
[10, 13]   γὰρ Ὓκ πάλιν Αἰγυπτιστὶ καὶ  τὸ   Ἃκ δασυνόμενον αἰχμαλώτους ῥητῶς μηνύει.
[10, 5]   ἐπωνυμίας. Τί γὰρ τοῦ Ἄλφ  τὸ   Ἄλφα διενήνοχεν; τοῦ Βὴθ
[10, 5]   Ἄλφα διενήνοχεν; τοῦ Βὴθ  τὸ   Βῆτα; τοῦ Γάμμα τὸ
[10, 7]   τὴν κυριωτέραν εἶναί μοι δοκοῦσαν.  Τὸ   γὰρ ἐξ ἀρχῆς μὴ σπουδασθῆναι
[10, 8]   καὶ λήθην τῶν συμβεβηκότων κακῶν.  Τὸ   γὰρ νηπενθὲς φάρμακον, λαβεῖν
[10, 3]   ἐστ〈 ηρ〉 ιγμένου τοῦ στίχου.  τὸ   γὰρ Τὸν δ´ ἀπαμειβόμενος προσέφη
[10, 13]   τοῦτο δέ ἐστι βασιλεῖς ποιμένες.  Τὸ   γὰρ Ὓκ καθ´ ἱερὰν γλῶσσαν
[10, 13]   ἀλλὰ τοὐναντίον αἰχμαλώτους δηλοῦσθαι ποιμένας.  Τὸ   γὰρ Ὓκ πάλιν Αἰγυπτιστὶ καὶ
[10, 13]   τε παρατίθεσθαι τἀκείνων. Μάνεθως δή,  τὸ   γένος ἀνὴρ Αἰγύπτιος τῆς Ἑλληνικῆς
[10, 13]   τῶν πρὸς ἀνατολὴν μερῶν ἄνθρωποι  τὸ   γένος ἄσημοι καταθαρρήσαντες ἐπὶ τὴν
[10, 5]   γραμματικῆς στοιχεῖα, Ἕλλησιν εἰσηγησάμενος Κάδμος,  τὸ   γένος Φοῖνιξ ἦν, ὅθεν καὶ
[10, 12]   πρὸς Ἑβραίους διακείμενος, ἅτε Αἰγύπτιος  τὸ   γένος, ὡς καὶ κατὰ Ἰουδαίων
[10, 5]   τὸ Βῆτα; τοῦ Γάμμα  τὸ   Γίμελ; τοῦ Δὲλθ τὸ
[10, 7]   ἐκείνην αἰτίαν· οἱ γὰρ ἐπὶ  τὸ   γράφειν ὁρμήσαντες οὐ περὶ τὴν
[10, 9]   πεντεκαιδέκατον τῆς Ῥωμαίων βασιλείας κατὰ  τὸ   δʹ τῆς σαʹ Ὀλυμπιάδος συμπίπτει.
[10, 11]   ὅτι μηδ´ ὑφ´ ὑμῶν παραδεκτόν·  τὸ   δὲ ἂν ἀποδεικνύηται, θαυμαστόν, ὁπόταν
[10, 5]   Ἑλλάδα φωνὴν λέγοιτ´ ἂν μάθησις‘  τὸ   δὲ δεύτερον Βήθ, μεθερμηνεύεται
[10, 8]   Δαιδάλου κατασκευασθεῖσι παρὰ τοῖς Ἕλλησι.  Τὸ   δὲ κάλλιστον πρόπυλον ἐν Μέμφει
[10, 11]   ἀποφηναμένους τὰ περὶ θεοῦ δειχθήσεται·  τὸ   δὲ νῦν ἔχον, σπευστέον μετὰ
[10, 13]   καθ´ ἱερὰν γλῶσσαν βασιλέα σημαίνει,  τὸ   δὲ Οὐσσὼς ποιμήν ἐστι καὶ
[10, 3]   Ξενοφῶντος αὐτὸν μετατιθέντα κατείληφα, καὶ  τὸ   δεινόν, ὅτι ἐπὶ τὸ χεῖρον.
[10, 5]   τὸ Γίμελ; τοῦ Δὲλθ  τὸ   Δέλτα; τοῦ Η τὸ
[10, 9]   εὕροι ἂν ἀπὸ Τιβερίου ἐπὶ  τὸ   δεύτερον ἔτος Δαρείου ἔτη φμηʹ
[10, 9]   Ὀλυμπιάδι λογιζομένης. Ἐπεὶ δὲ κατὰ  τὸ   δεύτερον ἔτος Δαρείου τὸ οʹ
[10, 9]   ἔτη φμηʹ Δαρείου μὲν γὰρ  τὸ   δεύτερον κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος
[10, 7]   δόξαις ἐπακολουθεῖν, ἀλλ´ ἐξ αὐτῶν  τὸ   δίκαιον τῶν πραγμάτων λαμβάνειν. Τὰ
[10, 6]   νάβλαν καλουμένην, ὃν τρόπον καὶ  τὸ   δίχορδον Ἀσσύριοι. Καρχηδόνιοι γὰρ πρῶτοι
[10, 5]   τὸ Δέλτα; τοῦ Η  τὸ   Ε; τοῦ Ζαῒ τὸ
[10, 14]   κʹ ἔπειτα Ἠλεὶ ἱερεύς, ὡς  τὸ   Ἑβραϊκόν, ἔτη μʹ περὶ ὃν
[10, 5]   ὅπερ ἐστὶν ὀδόντες‘ ἐπὶ πᾶσι  τὸ   εἰκοστὸν δεύτερον στοιχεῖον καλεῖται παρ´
[10, 2]   οὖν αὐτοῖς Αἰακὸς ἀνελθὼν ἐπὶ  τὸ   Ἑλληνικὸν ὄρος, τὰς καθαρὰς χεῖρας
[10, 3]   καὶ ἀναβαλλομένῳ ἐοικὼς φαίνεται καὶ  τὸ   ἔμψυχον καὶ ἐνεργὸν τὸ Ξενοφῶντος
[10, 7]   τοῦτο πρόχειρον αὐτοῖς ἐστιν ἀεὶ  τὸ   ἐπάγγελμα λόγων δὲ δύναμιν ἐπεδείκνυντο
[10, 5]   τὸ Ε; τοῦ Ζαῒ  τὸ   Ζῆτα; τοῦ Τὴθ τὸ
[10, 5]   τὸ Ζῆτα; τοῦ Τὴθ  τὸ   Θῆτα; Καὶ ὅσα τούτοις παραπλήσια.
[10, 12]   τὴν Ἶσιν Ἰώ φασι, διὰ  τὸ   ἰέναι αὐτὴν διὰ πάσης τῆς
[10, 14]   ἐπὶ τὴν οἰκείαν γῆν καὶ  τὸ   ἱερὸν ἀνεγείρειν· ὅτε καὶ ἄνεισιν
[10, 4]   τοὺς πρώτους ταῦτα ἐννοήσαντας διὰ  τὸ   κάλλος τῆς θερινῆς ὥρας, ἣν
[10, 7]   βασιλέας ἐπαινοῦντες· ἄλλοι δὲ ἐπὶ  τὸ   κατηγορεῖν τῶν πράξεων τῶν
[10, 2]   παρ´ ἀλλήλων ὑφαιρούμενοι βεβαιοῦσι μὲν  τὸ   κλέπται εἶναι, σφετερίζεσθαι δ´ ὅμως
[10, 2]   Ἕλλησιν εὐδοκίμων ἀνδρῶν χρησάμενος μαρτυρίοις  τὸ   κλεπτικὸν διελέγξας εἶδος αὐτῶν, διαφόροις
[10, 4]   δὲ ἀποδέχεσθαι καὶ ἐπαινεῖν, ὅτι  τὸ   κρεῖττον ἀγαπήσαντες, μᾶλλον δὲ τὸ
[10, 5]   ἑρμηνεύεται βοήθεια‘ ἵν´  τὸ   λεγόμενον ἐξ αὐτῶν αἰωνία βοήθεια‘
[10, 8]   μάλιστα συνεκτικωτάτων τῇ προκειμένῃ πραγματείᾳ,  τὸ   μέλλοντας τῶν παρὰ τοῖς ἀνδράσι
[10, 11]   βοηθοῖς δὲ μᾶλλον Ἕλλησι καταχρήσομαι.  Τὸ   μὲν γὰρ ἄγνωμον, ὅτι μηδ´
[10, 5]   τὴν γείτονα Φοινίκης καὶ αὐτὴν  τὸ   μὲν παλαιὸν Φοινίκην, μετέπειτα δὲ
[10, 5]   στοιχεῖα δύο καὶ εἴκοσιν, ὧν  τὸ   μὲν πρῶτόν ἐστιν Ἄλφ,
[10, 3]   οἶδ´ ὅπως ὑμῖν‘ φησίν, εἰς  τὸ   μέσον ἀγαγεῖν, μηνύω καὐτὸς Ὑπερείδην
[10, 11]   ἀκριβείας ἀνεγράψαμεν· ἵνα δὲ καὶ  τὸ   μέχρι νῦν ἐνδέον ἀποπληρώσωμεν, ἔτι
[10, 5]   τούτοις παραπλήσια. Ὥστε ἀναμφίλεκτον εἶναι  τὸ   μὴ Ἑλλήνων οἰκείας εἶναι τὰς
[10, 5]   Μετὰ ταῦτα τρισκαιδέκατον στοιχεῖόν ἐστι  τὸ   Μήμ, ἐστιν ἐξ αὐτῶν‘
[10, 4]   τὸ κρεῖττον ἀγαπήσαντες, μᾶλλον δὲ  τὸ   μόνον ἀληθὲς εὑρόντες καὶ ἀπειληφότες
[10, 7]   τοῦτον ἡρμόζοντο, τινὲς μὲν ἐπὶ  τὸ   μυθολογεῖν τραπόμενοι, τινὲς δὲ πρὸς
[10, 9]   ἐρημίας τοῦ δηλωθέντος ἱεροῦ ἐπὶ  τὸ   νʹ ἔτος Ὀζίου τοῦ τῶν
[10, 3]   καὶ τὸ ἔμψυχον καὶ ἐνεργὸν  τὸ   Ξενοφῶντος διαφθείρων. Ταῦτ´ εἰπόντος τοῦ
[10, 9]   κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος Δαρείου  τὸ   οʹ ὑπῆρχε τῆς ἐρημίας τοῦ
[10, 12]   τε καὶ Μουσαῖος· κατὰ δὲ  τὸ   ὀκτωκαιδέκατον ἔτος τῆς Ἀγαμέμνονος βασιλείας
[10, 11]   Ἀτρεύς, Θυέστης, Ἀγαμέμνων, οὗ κατὰ  τὸ   ὀκτωκαιδέκατον ἔτος τῆς βασιλείας Ἴλιον
[10, 5]   ἐστιν ζῶν‘ ἵν´  τὸ   ὅλον ἐν αὐτῇ ζῇ
[10, 5]   ἔπειτα Λάβδ, ἐστι μάθε‘  τὸ   ὅλον ὅμως μάθε‘ Μετὰ ταῦτα
[10, 5]   μαθήσει τε καὶ ἐπαγγελίᾳ προσήκουσαν.  Τὸ   ὅμοιον δ´ οὐκ ἂν εὕροις
[10, 3]   ἀναγινώσκων λόγον πρὸς τοὺς ἓν  τὸ   ὂν εἰσάγοντας τοιαύταις αὐτὸν εὑρίσκω
[10, 6]   καὶ μέταλλα χρυσοῦ τὰ περὶ  τὸ   Πάγγαιον ὄρος ἐπενόησεν. Ἤδη δὲ
[10, 3]   ὃν σὺ προτιμᾷς, κατείληφε τουτὶ  τὸ   πάθος, ἐν μὲν τῇ ἑνδεκάτῃ
[10, 8]   μὲν γὰρ ψυχοπομπὸν Ἑρμῆν κατὰ  τὸ   παλαιὸν νόμιμον παρ´ Αἰγυπτίοις ἀναγαγόντα
[10, 14]   καὶ τοῦ ἱεροῦ ἐμπρησμὸν ὑπομείναντος  τὸ   πᾶν Ἰουδαίων ἔθνος ἀπάγεται εἰς
[10, 4]   ἀληθοῦς καὶ μαθήματος βιωφελοῦς εἰς  τὸ   παντελὲς ἐχήρευεν. Οὐδέ τι πρὸς
[10, 7]   ἐν τούτῳ νομίζοντες. Ὅλως δὲ  τὸ   πάντων ἐναντιώτατον ἱστορίᾳ πράττοντες διατελοῦσι.
[10, 4]   τισιν ἄλλοις οἷόν τινες αὐτῶν  τὸ   παρ´ Ἑβραίοις ἀγαθὸν εὕραντο. Τοῦτο
[10, 4]   θαυμαστὸς Πύθιος εἰς φιλοσοφίαν αὐτοὺς  τὸ   παράπαν ὠφέλει, οὐδέ τις ἄλλος
[10, 14]   καὶ Ἁβραάμ, ἀφ´ ὧν καὶ  τὸ   παρώνυμον τοῖς ἀνδράσιν ἐπιτέθειται, τῶν
[10, 10]   Ὠγύγου ἐκκειμένων, πρώτῳ μὲν ἔτει  τὸ   Πάσχα καὶ τῶν Ἑβραίων ἔξοδος
[10, 5]   τέταρτον Δέλθ, σημαίνει δέλτων‘  τὸ   πέμπτον Η, ἐστιν αὕτη‘
[10, 9]   διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ ποιησαμένου κατὰ  τὸ   πεντεκαιδέκατον ἔτος Τιβερίου Καίσαρος, εἴ
[10, 9]   ξεʹ Ὀλυμπιάδος καταντᾷ, Τιβερίου δὲ  τὸ   πεντεκαιδέκατον τῆς Ῥωμαίων βασιλείας κατὰ
[10, 2]   άμμων Κυρηναῖος ἐκ Μουσαίου  τὸ   Περὶ Θεσπρωτῶν βιβλίον ὁλόκληρον. Αὖθις
[10, 3]   Ὁμήρου κωμῳδηθέντος ὑπὸ Κρατίνου διὰ  τὸ   πλεονάσαι ἐν τῷ τὸν δ´
[10, 3]   Περὶ τῶν οὐκ ἰδίων Μενάνδρου,  τὸ   πλῆθος αὐτοῦ τῶν κλοπῶν ἐξέφηνε·
[10, 3]   Θεόπομπος τό τε περὶ  τὸ   πλοῖον οὐκ ἀπὸ Μεγάρων τῆς
[10, 8]   θαυμασθέντα τυχεῖν εἰκόνος ξυλίνης κατὰ  τὸ   προειρημένον ἱερόν, ταῖς ἰδίαις χερσὶ
[10, 10]   ὅπερ ἦν Ὀλυμπιάδος νεʹ ἔτος  τὸ   πρῶτον, διὰ Ζοροβάβελ, καθ´ ὃν
[10, 9]   δὲ Μωσέως πάλιν ἀνιὼν ἐπὶ  τὸ   πρῶτον ἔτος ζωῆς Ἁβραὰμ εὑρήσεις
[10, 10]   ἀνάλυσιν εὑρίσκεται ταὐτὸν διάστημα ἐπὶ  τὸ   πρῶτον ἔτος τῆς ἀπ´ Αἰγύπτου
[10, 9]   μὲν γὰρ τὸ δεύτερον κατὰ  τὸ   πρῶτον ἔτος τῆς ξεʹ Ὀλυμπιάδος
[10, 5]   Φῆ, στόμα‘ εἶθ´ ἑξῆς  τὸ   Σάδη, δικαιοσύνην‘ ὧν
[10, 13]   ἐπιλέγει μετὰ βραχέα· Ἐκαλεῖτο δὲ  τὸ   σύμπαν αὐτῶν ἔθνος Ὑκουσσώς· τοῦτο
[10, 8]   τὰ περὶ τῆς Τιτανομαχίας καὶ  τὸ   σύνολον τὴν περὶ τὰ πάθη
[10, 8]   παρ´ Αἰγυπτίοις ἀναγαγόντα τοῦ Ἄπιδος  τὸ   σῶμα μέχρι τινὸς παραδιδόναι τῷ
[10, 3]   κλοπήν, ἀλλὰ καὶ τόπων μεταθέσει.  Τό   τε γὰρ περὶ τῆς προρρήσεως
[10, 3]   Σύριῳ εἰρῆσθαί φησιν Θεόπομπος  τό   τε περὶ τὸ πλοῖον οὐκ
[10, 10]   τῆς δ´ αἰχμαλωσίας ἑβδομήκοντα〉 ἧς  τὸ   τελευταῖον ἔτος ἦν Κύρου βασιλείας
[10, 12]   Ἀττικὰ συγγραψαμένων ὀγδόῃ φθίνοντος, βασιλεύοντος  τὸ   τελευταῖον ἔτος Μενεσθέως, πληθυούσης σελήνης·
[10, 5]   τρίτον Γίμελ, ἐστι πλήρωσις‘  τὸ   τέταρτον Δέλθ, σημαίνει δέλτων‘
[10, 5]   ζῶν‘ μετὰ ταῦτα στοιχεῖον ἔνατον  τὸ   Τήθ, ἐστι καλή‘ ἔπειτα
[10, 4]   θεὸς παρὰ τοῖς Ἕλλησι διαφερόντως  τὸ   τηνικάδε μάλιστα ἦν ἀκμάζων,
[10, 3]   ἔφη, εἰ Θεοπόμπου καὶ Ἐφόρου  τὸ   τῆς κλοπῆς πάθος ἥψατο, ἀργοτέρων
[10, 8]   υἱούς, κατασκευάσαντας δὲ τοῖς Σαμίοις  τὸ   τοῦ Ἀπόλλωνος τοῦ Πυθίου ξόανον.
[10, 5]   δεύτερον Βήθ, μεθερμηνεύεται οἴκου‘  τὸ   τρίτον Γίμελ, ἐστι πλήρωσις‘
[10, 9]   τοῦ Ἰουδαίων βασιλέως ἀνιὼν ἐπὶ  τὸ   τρίτον ἔτος Λαβδὼν παρ´ Ἑβραίοις
[10, 12]   τῶν Ἐξηγητικῶν. Ἀπαιτεῖ δ´ ὅμως  τὸ   ὑπόμνημα καὶ ἡμᾶς ἐπιδραμεῖν τὰ
[10, 5]   σημαίνει πηγὴν ὀφθαλμόν‘ ἔπειτα  τὸ   Φῆ, στόμα‘ εἶθ´ ἑξῆς
[10, 4]   Ὧν Πυθαγόρας πρῶτος, Φερεκύδου γνώριμος,  τὸ   φιλοσοφίας ἀνευρὼν ὄνομα, ὡς μέν
[10, 3]   εἰ λαβὼν παρὰ Δημοσθένους πρὸς  τὸ   χεῖρον διέστρεψε. Καὶ μετὰ βραχέα
[10, 3]   καὶ τὸ δεινόν, ὅτι ἐπὶ  τὸ   χεῖρον. Τὰ γοῦν περὶ τῆς
[10, 10]   ἔτεσιν ἐπίσημος ἱστορία τυγχάνει, κατὰ  τὸ   χρήσιμον ἐκλεγήσεται. Καὶ μετὰ βραχέα
[10, 2]   ἑαυτῶν ἑκόντες τὴν μεγίστην εὐήθειαν,  τὸ   ψευδῆ συγγράφειν· ἀληθῆ δ´ εἶναι
[10, 4]   πάντων θεοῦ φύραντες οὐδέ γε  τὸ   ψεῦδος ἅμα τῷ ἀληθεῖ συγχέαντες;
[10, 14]   καὶ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναὸν  ἐδείματο   πρῶτος. Μετὰ δὲ Σολομῶνα βασιλεύει
[10, 14]   μόνον περὶ τῆς πάντων οὐσίας  ἀπεφήνατο,   ὡς οἱ πρὸ αὐτοῦ, ἀλλὰ
[10, 1]   ὑποκλέψας ὡς ἐπ´ οἰκείοις πόνοις  ἐσεμνύνατο.   Μηδὲ τοῦτον δ´ ὑπολάβῃς ἐμὸν
[10, 14]   Πυθαγόρας. Τὸν μὲν οὖν Πυθαγόραν  διεδέξατο   Θεανὼ γυνὴ οἵ τε
[10, 14]   δὲ Ἀρχέλαος ἐν Λαμψάκῳ  διεδέξατο   τὴν σχολὴν τοῦ Ἀναξαγόρου, μεταβὰς
[10, 1]   θαυμαστῶν Ἑλλήνων τοὺς βαρβάρους ἐκπεριιὼν  συνελέξατο,   γεωμετρίαν, ἀριθμητικήν, μουσικήν, ἀστρονομίαν, ἰατρικὴν
[10, 2]   κοινὸν ἀποκαλέσας πατέρα τὸν θεὸν  ηὔξατο   οἰκτεῖραι αὐτὸν τετρυχωμένην τὴν Ἑλλάδα.
[10, 2]   ταῖς Αἰακοῦ γεωργηθεῖσα εὐχαῖς. Καὶ  ἐπεκαλέσατο’   φησί, Σαμουὴλ τὸν κύριον, καὶ
[10, 6]   δὲ Λίβυς πρῶτος ναῦν  ἐναυπηγήσατο   καὶ τὴν θάλασσαν ἔπλευσε. Καὶ
[10, 11]   περὶ τῶν αὐτῶν τὴν ἀναγραφὴν  ἐποιήσατο.   Τοῦ δὲ Εἰράμου χρόνος
[10, 10]   τὴν πρώτην καὶ μερικὴν ἀπόπεμψιν  ἐποιήσατο   τοῦ λαοῦ, πληρωθείσης τῆς ἑβδομηκονταετίας,
[10, 11]   εἰς τὴν τοῦ νεὼ κατασκευὴν  ἐδωρήσατο.   Καὶ Μένανδρος δὲ Περγαμηνὸς
[10, 6]   τῆς Ἰουδαίων ἀρχαιότητος ἐν δυσὶν  ἐπραγματεύσατο   βιβλίοις, περὶ τοῦ νέους γεγονέναι
[10, 3]   Ἐφόρου τὸ τῆς κλοπῆς πάθος  ἥψατο,   ἀργοτέρων οὕτως ἀνδρῶν, ὅπου γε
[10, 9]   μετ´ αὐτὸν προφήτας ταῖς ἴσαις  ὑπηγάγετο   δυσφημίαις. Οὕτω γὰρ διὰ τῆς
[10, 4]   πολλῷ τύφῳ τῶν λαοπλάνων δαιμόνων  ἐκαλλωπίζετο,   σοφίας δὲ ἀληθοῦς καὶ μαθήματος
[10, 9]   τῆς Ἀσσυρίων βασιλίδος Σαγχουνιάθων  ἐγνωρίζετο,   ἔστω δὲ καὶ Μωσῆς μηδὲν
[10, 14]   Κατὰ δὲ Κῦρον Σόλων Ἀθηναῖος  ἐγνωρίζετο   καὶ οἱ κληθέντες ἑπτὰ σοφοὶ
[10, 14]   καθ´ ὃν Ἡράκλειτος σκοτεινὸς  ἐγνωρίζετο.   Τὸν δὲ Ξενοφάνην λέγεται
[10, 12]   κτίσις, ὃν πρῶτον‘ (φησὶν Ὅμηρος)  τέκετο   νεφεληγερέτα Ζεύς‘ τε ἐκ
[10, 11]   Κρητός, ὅστις εἰς τὴν Σπάρτην  ἀφίκετο,   Ἀρισταίου τοῦ Προκοννησίου καὶ τοῦ
[10, 3]   τῆς τοῦ Σοφοκλέους κλοπῆς πραγματείαν  κατεβάλετο.   Κεκίλιος δέ, ὥς τι μέγα
[10, 3]   Ἄνδρωνος περὶ Πυθαγόρου ἱστορηκότος πάντα  ὑφείλετο   Θεόπομπος· εἰ μὲν περὶ Πυθαγόρου
[10, 4]   Διὸ ταῦτα μὲν εἰς δεύτερον  ἀνεβάλλετο,   ὡς ἂν οὐδὲν αὐτῇ πρὸς
[10, 4]   εὕρεσιν αὐτοῖς τὰ ἄχρηστα χρηστήρια  συνεβάλλετο,   ἀλλ´ οὐδ´ αὐτὸς θαυμαστὸς
[10, 14]   καὶ ἰσημερίας. Ἀναξιμάνδρου δὲ γνώριμος  ἐγένετο   Ἀναξιμένης Εὐρυστράτου Μιλήσιος· τούτου δὲ
[10, 14]   φωτισμῶν