HODOI
Du texte à l'hypertexte

ÉSOPE, Les Fables, cinquième partie (fables 201 à 250)

[201] (version A)
Λέων καὶ βάτραχος.
Λέων ἀκούσας βατράχου κεκραγότος ἐπεστράφη πρὸς τὴν φωνήν,
οἰόμενος μέγα τι ζῷον εἶναι. Προσμείνας δὲ μικρὸν χρόνον, ὡς
ἐθεάσατο αὐτὸν ἀπὸ τῆς λίμνης ἐξελθόντα, προσελθὼν
καταπάτησεν εἰπών· "Εἶτα τηλικοῦτος ὢν τηλικαῦτα βοᾷς;"
Πρὸς ἄνδρα γλωσσαλγίαν οὐδὲν πλέον τοῦ λαλεῖν δυνάμενον
λόγος εὔκαιρος.
(Version B)
Λέων καὶ βάτραχος.
Λέων ἀκούσας βατράχου μέγα κεκραγότος, ἐστράφη πρὸς τὴν
φωνήν, οἰόμενος μέγα τι ζῷον εἶναι. Προσμείνας δὲ {αὐτὸν} μικρὸν
χρόνον, ὡς ἐθεάσατο τοῦτον ἐκ τῆς λίμνης ἐξελθόντα, προσελθὼν
κατεπάτησεν αὐτὸν, εἰπών· Μηδένα ἀκοὴ ταραττέτω πρὸ τῆς θέας
{ἤγουν μηδεὶς πρὸ τοῦ ἰδεῖν ταραττεσθω ὑπό τινος}.
μῦθος οὗτος πρὸς ἄνδρα γλωσσώδη, μηδὲν πλέον τοῦ λαλεῖν
δυνάμενον.

[202] Λέων καὶ δελφίς.
Λέων ἐπί τινι αἰγιαλῷ πλαζόμενος, ὡς ἐθεάσατο δελφῖνα
παρακύψαντα, {ὡς} ἐπὶ συμμαχίαν τοῦτον παρεκάλεσε λέγων ὅτι
ἁρμόττει μάλιστα φίλους αὐτοὺς καὶ βοηθοὺς γενέσθαι· μὲν γὰρ
τῶν θαλαττίων ζώων, αὐτὸς δὲ τῶν χερσαίων βασιλεύει. Τοῦ δὲ
ἀσμένως ἐπινεύσαντος, λέων ἐπὶ πολὺν χρόνον μάχην ἔχων πρὸς
ταῦρον ἄγριον ἐπεκαλεῖτο τὸν δελφῖνα ἐπὶ βοήθειαν. Ὡς δὲ ἐκεῖνος
καίπερ βουλόμενος ἐκβῆναι τῆς θαλάσσης οὐκ ἠδύνατο, ᾐτιᾶτο
αὐτὸν λέων ὡς προδότην. δὲ ὑποτυχὼν εἶπεν· "Ἀλλὰ μὴ ἐμὲ
μέμφου, ἀλλὰ τὴν φύσιν, ἥτις με θαλάττιον ποιήσασα γῆς οὐκ ἐᾷ
ἐπιβαίνειν."
Οὕτως καὶ ἡμᾶς δεῖ φιλίαν σπενδομένους τοιούτους ἐπιλέγεσθαι
συμμάχους οἳ ἐν κινδύνοις παρεῖναι ἡμῖν δύνανται.

[203] Λέων καὶ κάπρος.
Θέρους ἐν ὥρᾳ, ὅτε τὸ καῦμα δίψαν ἐμποιεῖ, εἰς μικρὰν πηγὴν λέων
καὶ κάπρος ἦλθον πιεῖν. Ἤριζον δὲ τίς πρῶτος αὐτῶν πίῃ· ἐκ τούτου
δὲ πρὸς φόνον ἀλλήλων διηγέρθησαν. Ἄφνω δὲ ἐπιστραφέντες πρὸς
τὸ ἀναπνεῦσαι, εἶδον γῦπας ἐκδεχομένους ὃς ἂν αὐτῶν πέσῃ, τοῦτον
καταφαγεῖν. Διὰ τοῦτο λύσαντες τὴν ἔχθραν εἶπον· "Κρεῖσσόν ἐστιν
ἡμᾶς φίλους γενέσθαι βρῶμα γυψί καὶ κόραξιν."
Ὅτι τὰς πονηρὰς ἔριδας καὶ τὰς φιλονεικίας καλόν ἐστι διαλύειν,
ἐπειδὴ πᾶσιν ἐπικίνδυνον τέλος ἀγουσιν.

[204] Λέων καὶ λαγωός.
Λέων περιτυχών λαγωῷ κοιμωμένῳ, τοῦτον ἔμελλε καταφαγεῖν·
μεταξὺ δὲ θεασάμενος ἔλαφον παριοῦσαν, ἀφεὶς τὸν λαγωόν,
ἐκείνην ἐδίωκεν. μὲν οὖν παρὰ τὸν ψόφον ἐξαναστὰς ἔφυγεν. δὲ
λέων ἐπὶ πολὺ διώξας τὴν ἔλαφον, ἐπειδὴ καταλαβεῖν οὐκ ἠδυνήθη,
ἐπανῆλθεν ἐπὶ τὸν λαγωόν· εὑρων δὲ καὶ αὐτὸν πεφευγότα ἔφη·
"Ἀλλ' ἐγὼ δίκαια πέπονθα, ὅτι ἀφεὶς τὴν ἐν χερσὶ βοράν, ἐλπίδα
μείζονα προέκρινα."
Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων μετρίοις κέρδεσι μὴ ἀρκούμενοι,
μείζονας δὲ ἐλπίδας διώκοντες λανθάνουσι καὶ τὰ ἐν χερσὶ
προϊέμενοι.

[205] Λέων καὶ λύκος καὶ ἀλώπηξ.
Λέων γηράσας ἐνόσει κατακεκλιμένος ἐν ἄντρῳ. Παρῆσαν δ'
ἐπισκεψόμενα τὸν βασιλέα, πλὴν ἀλώπεκος, τἄλλα τῶν ζώων.
τοίνυν λύκος λαβόνενος εὐκαιρίας κατηγόρει παρὰ τῷ λέοντι τῆς
ἀλώπεκος, ἅτε δὴ παρ' οὐδὲν τιθέμενης τὸν πάντων αὐτῶν
κρατοῦντα, καὶ διὰ ταῦτα μηδ' εἰς ἐπίσκεψιν ἀφιγμένης. Ἐν τοσούτῳ
δὲ παρῆν καὶ ἀλώπηξ, καὶ τῶν τελευταίων ἠκροάσατο τοῦ λύκου
ῥημάτων. μὲν οὖν λέων κατ' αὐτῆς ἐβρυχᾶτο. δ' ἀπολογίας
καιρὸν αἰτήσασα· "Καὶ τίς σε, ἐφη, τῶν συνελθόντων τοσοῦτον
ὠφέλησεν ὅσον ἐγώ, πανταχόσε περινοστήσασα, καὶ θεραπείαν ὑπὲρ
σοῦ παρ' ἰατρῶν ζητήσασα καὶ μαθοῦσα;" Τοῦ δὲ λέοντος εὐθὺς τὴν
θεραπείαν εἰπεῖν κελεύσαντος, ἐκείνη φησίν· ."Εἰ λύκον ζῶντα
ἐκδείρας τὴν αὐτοῦ δορὰν θερμὴν ἀμφιέσῃ." Καὶ τοῦ λύκου αὐτίκα
νεκροῦ κειμένου, ἀλώπηξ γελῶσα εἶπεν οὕτως· "Οὐ χρὴ τὸν
δεσπότην πρὸς δυσμένειαν παρακινεῖν, ἀλλὰ πρὸς εὐμένειαν."
μῦθος δηλοῖ ὅτι καθ' ἑτέρου μηχανώμενος καθ' ἑαυτοῦ τὴν
μηχανὴν περιτρέπει.

[206] Λέων κιὰ μῦς ἀντευεργέτης.
Λέοντος κοιμωμένου μῦς τῷ σώματι ἐπέδραμεν. δὲ ἐξαναστὰς καὶ
συλλαβὼν αὐτὸν οἷός τε ἦν καταθοινήσασθαι. Τοῦ δὲ δεηθέντος
μεθεῖναι αὐτὸν καὶ λέγοντος ὅτι σωθεὶς χάριτας αὐτῷ ἀποδώσει,
γελάσας ἀπέλυσεν αὐτόν. Συνέβη δὲ αὐτὸν μετ' οὐ πολὺ τῇ τοῦ μυὸς
χάριτι περισωθῆναι· ἐπειδὴ γὰρ συλληφθεὶς ὑπό τινων κυνηγετῶν
κάλῳ ἐδέθη τινὶ δένδρῳ, τὸ τηνικαῦτα ἀκούσας μῦς αὐτοῦ
στένοντος ἐλθὼν τὸν κάλων περιέτρωγε καὶ λύσας αὐτὸν ἔφη· "Σὺ
μὲν οὕτω μου τότε κατεγέλασας ὡς μὴ προσδεχόμενος παρ' ἐμοῦ
ἀμοιβὴν κομιεῖσθαι· νῦν δὲ εὖ ἴσθι ὅτι ἐστὶ καὶ παρὰ μυσὶ χάρις."
λόγος δηλοῖ ὅτι καιρῶν μεταβολαῖς οἱ σφόδρα δυνατοὶ τῶν
ἀσθενεστέρων ἐνδεεῖς γίνονται.

[207] Λέων καὶ ὄναγρος.
Θῆρας ἐθήρευον λέων καὶ ὄναγρος, μὲν λέων διὰ τῆς δυνάμεως δὲ
ὄναγρος διὰ τῆς ἐν ποσὶ ταχύτητος. Ἐπεὶ δὲ ζῷά τινα ἐθήρευσαν,
λέων μερίζει καὶ τίθησι τρεῖς μοίρας, καί· "Τὴν μὲν μίαν, εἶπεν,
λήψομαι ὡς πρῶτος· βασιλεὺς γάρ εἰμι· τὴν δὲ δευτέραν, ὡς ἐξ ἰσοῦ
κοινωνός· δὲ τρίτη μοῖρα αὕτη κακὸν μέγα σοι ποιήσει, εἰ μὴ
θελήσις φυγεῖν."
Ὅτι καλὸν ἑαυτὸν μετρεῖν ἐν πᾶσι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ ἰσχὺν καὶ
δυνατωτέροις ἑαυτοῦ μὴ συνάπτειν μηδὲ κοινωνωεῖν.

[208] Λέων κιὰ ὄνος ὅμου θηρεύοντες.
Λέων καὶ ὄνος κοινωνίαν πρὸς ἀλλήλους ποιησάμενοι ἐξῆλθον ἐπὶ
θήραν. Γενομένων δὲ αὐτῶν κατά τι σπήλαιον ἐν ἦσαν αἶγες
ἄγριαι, μὲν λέων πρὸ τοῦ στομίου στὰς ἐξιούσας παρετηρεῖτο, δὲ
εἰσελθὼν ἐνήλατό τε αὐταῖς καὶ ὠγκᾶτο ἐκφοβεῖν βουλόμενος. Τοῦ
δὲ λέοντος τὰς πλείστας συλλαβόντος, ἐξελθὼν ἐπυνθάνετο αὐτοῦ εἰ
γενναίως ἠγωνίσατο καὶ τὰς αἶγας ἐξεδίωξεν. δὲ εἶπεν· "Ἀλλ' εὖ
ἴσθι ὅτι κἀγὼ ἄν σε ἐφοβήθην, εἰ μὴ ᾔδειν σε ὄνον ὄντα."
Οὕτως οἱ παρὰ τοῖς εἰδόσιν ἀλαζονευόμενοι εἰκότως γέλωτα
ὀφλισκάνουσιν.

[209] Λέων καὶ ὄνος καὶ ἄλωπηξ.
Λέων καὶ ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν εἰς ἀλλήλους σπεισάμενοι
ἐξῆλθον εἰς ἄγραν. Πολλὴν δὲ αὐτῶν συλλαβόντων, λέων
προσέταξε τῷ ὄνῳ διελεῖν αὐτοῖς. Τοῦ δὲ τρεῖς μοίρας ἐξ ἴσου
ποιήσαντος, καὶ ἐκλέξασθαι αὐτῷ παραινοῦντος, λέων
ἀγανακτήσας ἁλλόμενος κατεθοινήσατο καὶ τῇ ἀλώπεκι μερίσαι
προσέταξεν. δε πάντα εἰς μίαν μερίδα συναθροίσασα καὶ μικρὰ
ἑαυτῇ ὑπολιπομένη παρῄνει αὐτῷ ἑλέσθαι. Ἐρομένου δὲ αὐτὴν τοῦ
λέοντος τίς αὐτὴν οὕτω διανέμειν ἐδίδαξεν, ἀλώπηξ εἶπεν· " τοῦ
ὄνου συμφορά."
λόγος δηλοῖ ὅτι σωφρονισμὸς γίνεται τοῖς ἀνθρώποις τὰ τῶν
πέλας δυστυχήματα.

[210] Λέων καὶ Προμηθεὺς καὶ ἐλέφας.
Λέων κατεμέμφετο Προμηθέα πολλάκις ὅτι μέγαν αὐτὸν ἔπλασε καὶ
καλόν, καὶ τὴν μὲν γένυν ὥπλισε τοῖς ὀδοῦσι, τοὺς δὲ πόδας ἐκράτυνε
τοῖς ὄνυξιν, ἐποίησέ τε τῶν ἄλλων θηρίων δυνατώτερον. " δὲ
τοιοῦτος, ἔφασκε, τὸν ἀλεκτρυόν ἁφοβοῦμαι." Καὶ Προμηθεὺς ἔφη·
"Τί με μάτην αἰτιᾷ; τὰ γὰρ ἐμὰ πάντα ἔχεις ὅσα πλάττειν ἐδυνάμην·
δέ σου ψυχὴ πρὸς τοῦτο μόνον μαλακίζεται." Ἔκλαιεν οὖν ἑαυτὸν
λέων καὶ τῆς δειλίας κατεμέμφετο καὶ τέλος ἀποθανεῖν ἤθελεν.
Οὕτω δὲ γνώμης ἔχων ἐλέφαντι περιτυγχάνει, καὶ προσαγορεύσας
εἱστήκει διαλεγόμενος, καὶ ὁρῶν διαπαντὸς τὰ ὦτα κινοῦντα· "Τί
πάσχεις; ἔφη, καὶ τί ποτε οὐδὲ μικρὸν ἀτρεμεῖ σου τὸ οὖς; " Καὶ
ἐλέφας, κατὰ τυχὴν περιπτάντος αὐτῷ κώνωπος· "Ὁπᾷς, ἔφη, τοῦτο
τὸ βραχύ, τὸ βομβοῦν; ἢν εἰσδύνῃ μου τῇ τῆς ἀκοῆς ὁδῷ, τέθνηκα."
Καὶ λέων· "Τί οὖν ἔτι ἀποθνῄσκειν, ἔφη, με δεῖ τοσοῦτον ὄντα καὶ
ἐλέφαντος εὐτυχέστερον ὅσῳ κρείττων κώνωπος ἀλεκτρυών;"
Ὁρᾷς ὅσον ἰσχύος κώνωψ ἔχει, ὡς καὶ ἐλεφαντα φοβεῖν.

[211] Λέων καὶ ταῦρος.
Λέων ταῦρῳ παμεμγέθει ἐπιβουλεύων ἐβουλήθη δόλῳ αὐτοῦ
περιγενέσθαι. Διόπερ πρόβατον τεθυκέναι φήσας ἐφ' ἑστίασιν αὐτὸν
ἐκάλεσε, βουλόμενος κατακλιθέντα αὐτὸν καταγωνίσασθαι. δὲ
ἐλθὼν καὶ θεασάμενος λέβητάς τε πολλοὺς καὶ ὀβελίσκους
μεγάλους, τὸ δὲ πρόβατον οὐδαμοῦ, μηδὲν εἰπὼν ἀπηλλάττετο. Τοῦ
δὲ λέοντος αἰτιωμένου αὐτὸν καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένου δι' ἣν
οὐδὲν δεινὸν παθὼν ἄλογος ἄπεισιν, ἔφη· "Ἀλλ' ἔγωγε οὐ μάτην
τοῦτο ποιῶ· ὁρῶ γὰρ παρασκευὴν οὐχὶ ὡς εἰς πρόβατον, ἀλλ' εἰς
ταῦρον ἡτοιμασμένην."
λόγος δηλοῖ ὅτι τοὺς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων αἱ τῶν πονηρῶν
τέχναι οὐ λανθάνουσιν.

[212] Λέων λυσσῶν καὶ ἔλαφος.
Λέων ἐλύσσα. Τοῦτον δὲ ἔλαφος ἐξ ὕλης ἰδὼν εἶπεν· "Οὐαὶ ἡμῖν τοῖς
ταλαι πώροις· τί γὰρ μαινόμενος οὗτος οὐχὶ ποιήσει, ὃς καὶ
σωφρονῶν οὐκ ἦν ἡμῖν φορητός;"
Ὅτι τοὺς θυμώδεις ἄνδρας καὶ ἀδικεῖν εἰθισμένους πάντες
φευγέτωσαν ἀρχὴν λαβόντας καὶ δυναστεύσαντας.

[213] Λέων μῦν φοβηθεὶς καὶ ἀλώπηξ.
Λέοντος κοιμωμένου μῦς τὸ σῶμα διέδραμεν. δὲ ἐξαναστὰς
πανταχόθεν περιειλίττετο ζητῶν τὸν προσεληλυθότα. Ἀλώπηξ δὲ
αὐτὸν θεασαμένη ὠνείδιζεν, εἰ λέων ὤν μῦν ηὐλαβήθη. Καὶ ὃς
ἀπεκρίνατο· "Οὐ τὸν μῦν ἐφοβήθην, ἐθαύμασα δὲ εἴ τις λέοντος
κοιμωμένου τὸ σῶμα ἐπιδραμεῖν ἐτόλμησεν."
λόγος διδάσκει τοὺς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων μηδὲ τῶν μετρίων
πραγμάτων καταφρονεῖν.

[214] Λῃστὴς καὶ συκάμινος.
Λῃστὴς ἐν ὁδῷ τινα ἀποκτείνας, ἐπειδὴ ὑπὸ τῶν παρατυχόντων
ἐδιώκετο, καταλιπὼν αὐτὸν ᾑμαγμένον, ἔφευγε. Τῶν δὲ ἀντικρὺς
ὁδευόντων πυνθανομένων αὐτοῦ τίνι μεμελυσμένας ἔχει τὰς χεῖρας,
ἔλεγεν ἀπὸ συκαμίνου νεωστὶ καταβεβηκέναι. Καὶ ὡς ταῦτα ἔλεγεν,
οἱ διώκοντες αὐτὸν ἐπελθόντες καὶ συλλαβόντες ἀπό τινος
συκαμίνου ἀνεσταύρωσαν. δὲ ἔφη πρὸς αὐτόν· "Ἀλλ' ἔγωγε οὐκ
ἄχθομαι πρὸς τὸν σὸν θάνατον ὑπηρετοῦσα· καὶ γὰρ ὃν αὐτὸς φόνον
ἀπειργάσω, τοῦτον εἰς ἐμὲ ἀπεμάττου."
Οὕτω πολλάκις καὶ οἱ φύσει χρηστοί, ὅταν ὑπ' ἐνίων ὡς φαῦλοι
διαβάλλωνται, κατ' αὐτῶν πονηρεύεσθαι οὐκ ὀκνοῦσιν.

[215] Λύκοι καὶ κύνες ἀλλήλοις πολεμοῦντες.
Λύκοις καὶ κυσὶν ἦν ποτε ἔχθρα. Κύων δὲ Ἕλλην ᾑρέθη στρατηγὸς
κυσίν. Οὗτος πρὸς τὴν μάχην ἐβράδυνεν· οἱ δὲ λύκοι ἠπείλουν
σφοδρῶς. δὲ εἶπεν· "Οἴδατε τίνος χάριν βραδύνω; πρέπον ἐστὶν ἀεὶ
προβουλεύεσθαι. Ὑμῶν γὰρ τὸ γένος καὶ χροιὰ πάντων ἕν ἐστιν· οἱ
ἡμέτεροι δὲ ἐκ πολλῶν τρόπων εἰσὶ καὶ τοῖς τόποις καυχῶνται. Ἀλλὰ
καὶ χροιὰ πάντων οὐκ ἔστι μία καὶ ἴση, ἀλλ' οἱ μὲν μέλανες, οἱ δὲ
πυρροί, οἱ δὲ λευκοὶ καὶ τεφρώδεις. Καὶ πῶς ἂν δυνηθείην εἰς
πόλεμον ἄρχειν τῶν ἀσυμφώνων καὶ μὴ ὅμοια πάντα ἐχόντων;"
Ὅτι ἐν μιᾷ βουλῇ καὶ γνώμῃ πάντων τῶν στρατευμάτων ὄντων κατὰ
τῶν ἐναντίων νίκην ποιοῦνται.

[216] (Version A)
Λύκοι καὶ κύνες πρὸς αὐτοὺς καταλλαγέντες.
Οἱ λύκοι τοῖς κυσὶν εἶπον· "Διὰ τί ὅμοιοι ὄντες ἡμῖν ἐν πᾶσιν. Οὐχ
ὁμοφρονεῖτε ἡμῖν ὡς ἀδελφοί; οὐδὲν γὰρ ὑμῶν διαλλάττομεν, πλὴν
τῇ γνώμῃ. Καὶ ἡμεῖς μὲν ἐλευθερίᾳ συζῶμεν· ὑμεῖς δὲ τοῖς ἀνθρώποις
ὑποκύπτοντες καὶ δουλεύοντες πληγὰς παρ' αὐτῶν ὑπομένετε, καὶ
κλοιὰ περιτίθεσθε, καὶ φυλάττετε τὰ πρόβατα· ὅτε δὲ ἐσθίουσιν, μόνα
τὰ ὀστᾶ ὑμῖν ἐπιρρίπτουσιν. Ἀλλ' ἐὰν πείθησθε, πάντα τὰ ποίμνια
ἔκδοτε ἡμῖν καὶ ἕξομεν πάντα κοινὰ εἰς κόρον ἐσθίοντες."
Ὑπήκουσαν οὖν πρὸς ταῦτα οἱ κύνες· οἱ δὲ ἔνδον τοῦ σπηλαίου
εἰσελθόντες πρότερον τοὺς κύνας διέφθειραν.
Ὅτι οἱ τὰς ἑαυτῶν πατρίδας προδιδόντες τοιούτους μισθοὺς
λαμβάνουσι.
(Version B)
Λύκοι καὶ κύνες πρὸς αὐτοὺς καταλλαγέντες.
Λύκοι φιλιωθέντες τοῖς κυσὶν εἶπον·
Ἴνα τί ὑμεῖς ἡμῖν καθομοιοῦντες
οὐ κατέχετε ὡς ἀδελφοὺς καὶ φίλους;
οὐ γὰρ διαλλάττομεν εἰ μὴ τῇ γνώμῃ·
ἡμεῖς γὰρ πάντες ζῶμεν ἐλευθερίᾳ·
ὑμεῖς δὲ κύνες δουλεύετε ἀνθρώποις,
κλοιὰ φοροῦντες εἰς τοὺς ὑμῶν τραχήλους,
καὶ τοῖς ῥοπάλοις δὲ τύπτεσθε ἀκαίρως·
ἀλλ' οὐ μόνον δὲ ταῦτα ἐγκαρτερεῖτε,
ἀλλὰ καὶ αὐτῶν φυλάττετε τὰς ποίμνας.
Τὸ δὲ θαυμαστότερον ἁπάντων τούτων,
κατεσθιόντων αὐτῶν ἐπὶ τραπέζαις,
μόνα τὰ ὀστᾶ προσρίπτουσιν ἐκ μόρου.
Εἰ δὲ θέλετε ἡμῖν καθυπακοῦσαι,
ἔκδοτε ἡμῖν κοινῶς ἐμφορηθῆναι.
Ὡς δ' ὑπήκουσαν παραυτίκα οἱ κύνες,
εἰσεπήδησαν ἐν τῇ ποίμνῃ οἱ λύκοι
καὶ παραυτίκα διέφθειραν τοὺς κύνας,
ἵνα μὴ βοήσωσι κατὰ τῶν λύκων.
Ὅτι οἱ τὰς ἑαυτῶν πατρίδας προδιδόντες τοιούτους μισθοὺς
λαμβάνουσι.

[217] Λύκοι καὶ πρόβατα.
Λύκοι ἐπιβουλεύοντες ποίμνῃ προβάτων, ἐπειδὴ οὐκ ἠδύναντο
αὐτῶν περιγενέσθαι διὰ τοὺς φυλάττοντας αὐτὰ κύνας, ἔγνωσαν
δεῖν διὰ δόλου τοῦτο πρᾶξαι. Καὶ πέμψαντες πρέσβεις ἐξῄτουν παρ'
αὐτῶν τοὺς κύνας, λέγοντες ὡς ἐκεῖνοι τῆς ἔχθρας αἴτιοί εἰσιν, καί, εἰ
ἐγχειρίσουσιν αὐτούς, εἰρήνη μεταξὺ αὐτῶν γενήσεται. Τὰ δὲ
πρόβατα μὴ προϊδόμενα τὸ μέλλον ἐξέδωκαν αὐτούς, καὶ οἱ λύκοι
περιγενόμενοι ἐκείνων ῥᾳδίως καὶ τὴν ποίμνην ἀφύλακτον οὖσαν
διέφθειραν.
Οὗτω καὶ τῶν πόλεων αἱ τοὺς δημαγωγοὺς ῥᾳδίως προδιδοῦσαι
λανθάνουσι καὶ αὐταὶ ταχέως πολεμίοις χειρούμεναι.

[218] Λύκοι καὶ πρόβατα καὶ κριός.
Λύκοι πρέσβεις ἔστειλαν τοῖς προβάτοις εἰρήνην ποιῆσαι μετ' αὐτῶν
διηνεκῇ, εἰ τοὺς κύνας λάβωσι καὶ διαφθείρωσι. Τὰ μωρὰ δὲ πρόβατα
συνέθεντο τοῦτο ποιῆσαι. Ἀλλά τις γέρων κριὸς εἶπεν· "Πῶς ὑμῖν
πιστεύσω καὶ συνοικήσω, ὅπου, καὶ τῶν κυνῶν φυλαττόντων με,
ἀκινδύνως νέμεσθαι οὐ δυνατόν μοι;"
Ὅτι οὐ δεῖ τινα ἀσφαλείας τῆς ἑαυτοῦ γυμνωθῆναι, τοῖς
ἀκαταλλάκτοις ἐχθροῖς δι' ὅρκων πεισθέντα.

[219] Λύκος διὰ τὴν ἑαυτοῦ σκιὰν γαυρωθεὶς καὶ λέων.
Λύκος πλανώμενος ποτ' ἐν ἐρήμοις τόποις,
κλίνοντος ἤδη πρὸς δύσιν Ὑπερίονος,
δολιχὴν ἑαυτοῦ τὴν σκιὰν ἰδὼν ἔφη·
"Λέοντ' ἐγὼ δέδοικα, τηλικοῦτος ὤν;
πλέθρου τ' ἔχων τὸ μῆκος, οὐ θηρῶν ἁπλῶς
πάντων δυνάστης ἀθρόων γενήσομαι;"
Λύκον δὲ γαυρωθέντα καρτερὸς λέων
ἑλὼν κατήσθι δ' ἐβόησε μετανοῶν·
"Οἴησις ἡμῖν πημάτων παραιτία."

[220] Λύκος καὶ αἴξ.
Λύκος θεασάμενος αἶγα ἐπί τινος κρημνώδους ἄντρου νεμομένην,
ἐπειδὴ οὐκ ἠδύνατο αὐτῆς ἐφικέσθαι, κατωτέρω παρῄνει αὐτῇ
καταβῆναι, μὴ καὶ πέσῃ λαθοῦσα, λέγων ὡς ἀμείνων παρ' αὐτῷ
λειμών ἐστι, ἐπεὶ καὶ πόα σφόδρα εὐανθής. δὲ ἀπεκρίνατο πρὸς
αὐτόν· "Ἀλλ' οὐκ ἐμὲ ἐπὶ νομὴν καλεῖς, αὐτὸς δὲ τροφῆς ἀπορεῖς."
Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ κακοῦργοι, ὅταν παρὰ τοῖς εἰδόσι
πονηρεύωνται ἀνόητοι τῶν τεχνασμάτων γίνονται.

[221] Λύκος καὶ ἀρήν.
Λύκος θεασάμενος ἄρνα ἀπό τινος ποταμοῦ πίνοντα, τοῦτον
ἐβουλήθη μετά τινος εὐλόγου αἰτίας καταθοινήσασθαι. Διόπερ στὰς
ἀνωτέρω ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὡς θολοῦντα τὸ ὕδωρ καὶ πιεῖν αὐτὸν μὴ
ἐῶντα. Τοῦ δὲ λέγοντος ὡς ἄκροις τοῖς χείλεσι πίνει καὶ ἄλλως οὐ
δυνατὸν κατωτέρω ἑστῶτα ἐπάνω ταράσσειν τὸ ὕδωρ, λύκος
ἀποτυχὼν ταύτης τῆς αἰτίας ἔφη· "Ἀλλὰ πέρυσι τὸν πατέρα μου
ἐλοιδόρησας." Εἰπόντος δὲ ἐκείνου μηδὲ τότε γεγενῆσθαι, λύκος
ἔφη πρὸς αὐτόν· "Ἐὰν σὺ ἀπολογιῶν εὐπορῇς, ἐγώ σε οὐχ ἧττον
κατέδομαι."
λόγος δηλοῖ ὅτι οἷα πρόθεσίς ἐστιν ἀδικεῖν, παρ' αὐτοῖς οὐδὲ
δικαία ἀπολογία ἰσχύει.

[222] Λύκος καὶ ἀρνίον εἰς ἱερὸν καταφυγόν.
Λύκος ἀρνίον ἐδίωκε· τὸ δὲ εἴς τι ἱερὸν κατέφυγε. Προσκαλουμένου
δὲ αὐτὸ τοῦ λύκου καὶ λέγοντος ὅτι θυσιάσει αὐτὸ ἱερεύς, εἰ
καταλάβῃ, τῷ θεῷ, ἐκεῖνο ἔφη· "Ἀλλ' αἱρετώτερόν μοί ἐστι θεοῦ
θυσίαν γενέσθαι ὑπὸ σοῦ διαφθαρῆναι."
λόγος δηλοῖ ὅτι οἷς ἐπίκειται τὸ ἀποθανεῖν κρείττων ἐστὶν μετὰ
δόξης θανατος.

[223] (Version A)
Λύκος καὶ γραῦς.
Λύκος λιμώττων περιῄει ζητῶν τροφήν. Γενόμενος δὲ κατά τινα
τόπον. ἤκουσε παιδίου κλαίοντος καὶ γραὸς λεγούσης αὐτῷ· "Παῦσαι
τοῦ κλαίειν· εἰ δὲ μή, τῇ ὥρᾳ ταύτῃ ἐπιδώσω σε τῷ λύκῳ." Οἰόμενος δὲ
λύκος ὅτι ἀληθεύει γραῦς, ἵστατο πολλὴν ἐκδεχόμενος ὥραν. Ὡς
δ' ἑσπέρα κατέλαβεν, ἀκούει πάλιν τῆς γραὸς κολακευούσης τὸ
παιδίον καὶ λεγούσης αὐτῳ· "Ἐὰν ἔλθῃ λύκος δεῦρο, φονεύσομεν,
τέκνον, αυ̣τόν." Ταῦτα ἀκούσας λύκος ἐπορεύετο λέγων· "Ἐν ταύτῃ
τῇ ἐπαύλει ἄλλα μὲν λέγουσιν, ἄλλα δὲ πράττουσιν." μῦθος πρὸς
ἀνθρώπους οἵτινες τὰ ἔργα τοῖς λόγοις οὐκ ἔχουσιν ὅμοια.
(Version B)
Λύκος καὶ γραῦς.
Λύκος λιμώττων περιῄει ζητῶν ἑαυτῷ τροφήν. Ὡς δὲ ἐγένετο κατά
τινα ἔπαυλιν, ἀκούσας γραὸς κλαυθμυριζομένῳ παιδὶ διαπειλούσης,
ἐὰν μὴ παύσηται, βαλεῖν αὐτὸν λύκῳ, προσέμενεν οἰόμενος
ἀληθεύειν αὐτήν. Ἑσπέρας δὲ γενομένης, ὡς οὐδὲν τοῖς λόγοις
ἀκόλουθον ἐγίγνετο, ἀπαλλαττόμενος ἔφη πρὸς αὑτόν· Ἐν ταύτῃ τῇ
ἐπαύλει οἱ ἄνθρωποι ἄλλα μὲν λέγουσι, ἄλλα δὲ ποιοῦσιν.
Οὗτος λόγος ἁρμόσειεν ἂν πρὸς ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους οἳ τοῖς
λόγοις οὐκ ἔχουσι τὰ ἔργα ἀκόλουθα.

[224] Λύκος καὶ ἐρωδιός.
Λύκος καταπιὼν ὀστοῦν περιῄει τὸν ἰασόμενον αὐτὸν ζητῶν.
Περιτυχὼν δὲ ἐρωδιῷ, τοῦτον παρεκάλει ἐπὶ μισθῷ τὸ ὀστοῦν
ἐκβαλεῖν. Κἀκεῖνος καθεὶς τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν ει̣ς τὴν φάρυγγα
αὐτοῦ τὸ ὀστοῦν ἐξέσπασε καὶ τὸν ὡμολογημένον μισθὸν ἀπῄτει.
δὲ ὑποτυχὼν εἶπεν· " οὗτος, οὐκ ἀγαπᾷς ἐκ λύκου στόματος σώαν
τὴν κεφαλὴν ἐξενεγκών, ἀλλὰ καὶ μισθὸν ἀπαιτεῖς;"
λόγος δηλοῖ ὅτι μεγίστη παρὰ τοῖς πονηροῖς εὐεργεσίας ἀμοιβὴ τὸ
μὴ προσαδικεῖσθαι ὑπ' αὐτῶν.

[225] Λύκος καὶ ἵππος.
Λύκος κατά τινα ἄρουραν ὁδεύων κριθὰς εὗρε· μὴ δυνάμενος δὲ
αὐταῖς τροφῇ χρήσασθαι, καταλιπὼν ἀπῄει. Ἴππῳ δὲ συντυχών,
τοῦτον ἐπὶ τὴν ἄρουραν ἐπήγαγε λέγων ὡς εὑρὼν κριθὰς αὐτὸς μὲν
οὐκ ἔφαγεν, αὐτῷ δὲ ἐφύλαξεν, ἐπεὶ καὶ ἡδέως αὐτοῦ τὸν ψόφον τῶν
ὀδόντων α̣κούει. Καὶ ἵππος ὑποτυχὼν εἰπεν· "Ἀλλ', οὗτος, εἰ λύκοι
κριθῶν τροφῇ χρῆσθαι ἠδύναντο, οὐκ ἄν ποτε τὰ ὦτα τῆς γαστρὸς
προέκρινας."
λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ φύσει πονηροί, κἂν χρηστότητα ἐπαγγέλλωνται,
οὐ πιστεύονται.

[226] Λύκος καὶ κύων.
Λύκος ἐν κλοιῷ δεδεμένον ὁρῶν μέγιστον κύνα ἤρετο· " Δήσας τίς ς'
ἐξέθρεψε τοῦτον;" δὲ ἐφη· "Κυνηγός. -- Ἀλλὰ τοῦτο μὴ πάθοι λύκος
ἐμοὶ φίλος· λιμὸς γὰρ κλοιοῦ βαρύτης."
λόγος δηλοῖ τὸ ἐν ταῖς συμφοραῖς οὐδὲ γαστρίζεσθαι.

[227] Λύκος καὶ λέων.
Λύκος ποτὲ ἄρας πρόβατον ἐκ ποίμνης ἐκόμιζεν εἰς κοίτην. Λέων δὲ
αὐτῷ συναντήσας ἀφεῖλε τὸ πρὸβατον. δὲ πόρρωθεν σταθεὶς
εἶπεν· "Ἀδίκως ἀφείλου τὸ ἐμόν. " δὲ λέων γελάσας ἔφη· "Σοὶ γὰρ
δικαίως ὑπὸ φίλου ἐδόθη;"
{Ὅτι} ἅρπαγας καὶ πλεονέκτας λῃστὰς ἔν τινι πταίσματι κειμένους
καὶ ἀλλήλους μεμφομένους μῦθος ἐλέγχει.

[228] (Version A)
Λύκος καὶ ὄνος.
Λύκος τῶν λοιπῶν στρατηγήσας λύκων νόμους ἔταξε πᾶσιν, ἵνα τι
ἂν ἕκαστος κυνη γήσῃ, πάντα εἰς μέσον ἄξῃ καὶ μερίδα ἴσην ἑκάστῳ
δώσῃ, ὅπως μὴ οἱ λοιποὶ ἐνδεεῖς ὄντες ἀλλήλους κατεσθίωσιν. Ὄνος
δὲ παρελθὼν τὴν χαίτην σείσας ἔφη· " Ἐκ φρενὸς λύκου καλὴ γνώμη·
ἀλλὰ πῶς σὺ τὴν χθεσινὴν ἄγραν τῇ κοίτῃ ἐναπέθου; Ἄγε ταύτην εἰς
μέσον ἀπομερίσας." δὲ ἐλεγχγεὶς τοὺς νόμους ἀνέλυσεν. Ὅι αὐτοὶ
οἱ τοὺς νόμους δικαίως ὁρίζειν δοκοῦντες καὶ ἐν οἷς ὁρίζουσιν καὶ
δικάζουσιν οὐκ ἐμμένουσιν.
(Version B)
Λύκος καὶ ὄνος.
Λύκος τῶν λοιπῶν λύκων ἐκστρατηγήσας
πᾶσιν ἔταξε νόμον αὐτοῖς προτείνας,
ἵνα τις αὐτῶν τιποτοῦν κυνηγήσας
μέσον ἀγάγῃ καὶ μοιράσῃ τοῖς πᾶσι.
Ταῦτα οὖν αὐτοῦ ἀκηκοὼς ὄνος
χαίτην ἔσεισε καὶ γελῶν ταῦτα ἔφη·
Καλῶς εἴρηκας, πρώταρχε τῶν λύκων·
ἀλλὰ πῶς σὺ χθὲς ἣν ἐκράτησας ἄγραν
κοίτῃ παρέθου εἰς τροφὴν σὴν λαθραίως;
Κόμισον ταύτην μερισθῆναι τοῖς πᾶσιν.
δὲ θαμβηθεὶς κατέλυσε τοὺς νόμους.
μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ τοὺς νόμους ὁρίζειν δοκοῦντες ἐν οἷς ἂν ὁρίζωσι
καὶ δικάζωσιν οὐκ ἐμμένουσι.

[229] Λύκος καὶ ποιμήν.
Λύκος ἀκολουθῶν ποίμνῃ προβάτων οὐδὲν ἠδίκει. δὲ ποιμὴν κατὰ
μὲν ἀρχὰς ἐφυλάττετο αὐτὸν ὡς πολέμιον καὶ δεδοικὼς παρετηρεῖτο.
Ἐπεὶ δὲ συνεχῶς ἐκεῖνος παρεπόμενος οὐδ' ἀρχὴ ἁρπάζειν ἐπεχείρει,
τὸ τηνικαῦτα νοήσας φύλακα μᾶλλον αὐτὸν εἶναι ἐπίβουλον,
ἐπειδὴ χρεία τις αὐτὸν κατέλαβεν εἰς ἄστυ παραγενέσθαι,
καταλιπὼν παρ' αὐτῷ τὰ πρόβατα ἀπηλλάγη. Καὶ ὃς καιρὸν ἔχειν
ὑπολαβὼν τὰ πλεῖστα εἰσπεσὼν διεφόρησεν. δὲ ποιμὴν
ἐπανελθὼν καὶ θεασάμενος τὴν ποίμνην διεφθαρμένην ἔφη· " Ἀλλ'
ἔγωγε δίκαια πέπονθα· τί γὰρ λύκῳ πρόβατα ἐπίστευον;" Οὕτω καὶ
τῶν ἀνθρώπων οἱ τοῖς φιλαργύροις τὴν παρακαταθήκην
ἐγχειρίζοντες εἰκότως ἀποστερουνται.

[230] Λύκος κεκορεσμένος καὶ πρόβατον.
Λύκος τροφῆς κεκορεσμένος, ἐπειδὴ ἐθεάσατο πρόβατον ἐπὶ γῆς
βεβλημένον, αἰσθόμενος ὅτι διὰ τὸν ἑαυτοῦ φόβον πέπτωκε,
προσελθὼν παρεθάρσυνεν αὐτό, λέγων ὡς, ἐὰν αὐτῷ τρεῖς λόγους
ἀληθεῖς εἴπῃ, ἀπολύσει αὐτό. Τὸ δὲ ἀρξάμενον ἔλεγε πρῶτον μὲν μὴ
βεβουλῆσθαι αὐτῷ περιτυχεῖν, δεύτερον δέ, εἰ ἄρα τοῦτο ἥμαρτε,
τυφλῷ, τρίτον δὲ ὅτι " κακοὶ κακὼς ἀπόλοισθε πάντες οἱ λύκοι, ὅτι
μηδὲν παθόντες ὑφ' ἡμῶν κακῶς πολεμεῖτε ἡμᾶς." Καὶ λύκος
ἀποδεξάμενος αὐτοῦ τὸ ἀψευδὲς ἀπέλυσεν αὐτό.
λόγος δηλοῖ ὅτι πολλάκις ἀλήθεια καὶ παρὰ πολεμίοις ἰσχύει

[231] (Version A)
Λύκος τετρωμένος καὶ πρόβατον.
Λύκος ὑπὸ κυνῶν δηχθεὶς καὶ κακῶς διατεθεὶς ἐβέβλητο τροφὴν
ἑαυτῷ περιποιεῖσθαι μὴ δυνάμενος· καὶ δὴ θεασάμενος πρόβατον,
τούτου ἐδεήθη ποτὸν αὐτῷ ὀρέξαι ἐκ τοῦ παραρρέοντος ποταμοῦ·
Ἐὰν γὰρ σύ μοι ποτὸν δῷς, ἐγὼ τὴν τροφὴν ἐμαυτῷ εὑρήσω. Τὸ δὲ
ὑποτυχὸν ἔφη· Ἐὰν ποτόν σοι ἐπιδώσω ἐγώ, σὺ καὶ τροφῇ μοι χρήσῃ.
Πρὸς ἄνδρα κακοῦργον δι' ὑποκρίσεως ἐνεδρεύοντα λόγος
εὔκαιρος.
(Version B)
Λύκος τετρωμένος καὶ πρόβατον.
Λύκος ὑπὸ κυνῶν δηχθεὶς καὶ κακῶς πάσχων ἐβέβλητο. Τροφῆς δὲ
ἀπορῶν, θεασάμενος πρόβατον, ἐδεῖτο ποτὸν ἐκ τοῦ παραρρέοντος
αὐτῷ ποταμοῦ κομίσαι. Εἰ γὰρ σύ μοι, φησί, δώσεις ποτόν, ἐγὼ
τροφὴν ἑμαυτῷ εὑρήσω. Τὸ δὲ ὑποτυχὸν ἔφη· Ἀλλ' ἐὰν ἐγὼ ποτὸν
ἐπιδῶ σοι, σὺ καὶ τροφῇ μοι χρήσῃ.
μῦθος πρὸς ἄνδρα κακοῦργον δι' ὑποκρίσεως ἐνεδρεύοντα.

[232] Λύχνος.
Μεθύων λύχνος ἐλαίῳ καὶ φέγγων ἐκαυχᾶτο ὡς ὑπὲρ ἥλιον πλέον
λάμπει. Ἀνέμου δὲ πνοῆς συρισάσης, εὐθὺς ἐσβέσθη. Ἐκ δευτέρου δὲ
ἅπτων τις εἶπεν αὐτῷ· Φαῖνει, λύχνε, καὶ σίγα· τῶν ἀστέρων τὸ
φέγγος οὔποτε ἐκλείπει.
Ὅτι οὐ δεῖ τινα ἐν ταῖς δόξαις καὶ τοῖς λαμπροῖς τοῦ βίου τυφοῦσθαι·
ὅσα γὰρ ἂν κτήσηταί τις, ξένα τυγχάνει.

[233] (Version A)
Μάντις.
Μάντις ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς καθεζόμενος ἠργυρολόγει. Ἐλθόντος δέ τινος
αἰφνίδιον πρὸς αὐτὸν καὶ ἀπαγγείλαντος ὡς τῆς οἰκίας αὐτοῦ αἱ
θύραι ἀνεσπασμέναι εἰσὶ καὶ πάντα τὰ ἔνδον ἐκπεφορημένα,
ἐκταραχθεὶς ἀνεπήδησε καὶ στενάξας ᾔει δρόμῳ τὸ γεγονὸς
ὀψόμενος. Τῶν δὲ παρατυχόντων τις θεασάμενος εἶπεν· οὗτος, σὺ
τὰ ἀλλότρια πράγματα προειδέναι ἐπαγγελλόμενος τὰ σαυτοῦ οὐ
προεμαντεύου; Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἐκείνους τοὺς
ἀνθρώπους τοὺς τὸν ἑαυτῶν βίον φαύλως διοικοῦντας καὶ τῶν μηδὲν
προσηκόντων προνοεῖσθαι πειρωμένους.
(Version B)
Μάντις.
Μάντις ἐπ' ἀγορᾶς καθήμενος διελέγετο. Ἐπιστάντος δέ τινος αἴφνης
καὶ ἀπαγγείλαντος ὡς αἱ τῆς οἰκίας αὐτοῦ θυρίδες ἀναπεπταμέναι τε
πᾶσαι εἶεν καὶ πάντα τὰ ἔνδον ἀφῃρημένα, ἀνεπήδησέ τε στενάξας
καὶ δρομαῖος ᾔει. Τρέχοντα δέ τις αὐτὸν θεασάμενος· οὗτος, εἶπεν,
τἀλλότρια πράγματα προειδέναι ἐπαγγελλόμενος, τὰ σαυτοῦ οὐ
προεμαντεύου;
μῦθος πρὸς τοὺς τὸν μὲν ἑαυτῶν βίον φαύλως διοικοῦντας, τῶν δὲ
μηδὲν αὐτοῖς προσηκόντων προνοεῖσθαι πειρωμένους.

[234] (Version A)
Μέλισσαι καὶ Ζεύς.
Μέλισσαι φθονήσασαι ἀνθρώποις τοῦ ἰδίου μέλιτος ἧκον πρὸς τὸν
Δία καὶ τούτου ἐδέοντο ὅπως αὐταῖς ἰσχὺν παράσχηται παιούσαις
τοῖς κέντροις τοὺς προσιόντας τοῖς κηρίοις ἀναιρεῖν. Καὶ Ζεὺς
ἀγανακτήσας κατ' αὐτῶν διὰ τὴν βασκανίαν παρεσκεύασεν αὐτάς,
ἡνίκα ἂν τύπτωσί τινα, τὸ κέντρον ἀποβαλεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο καὶ τῆς
σωτηρίας στερίσκεσθαι. Οὗτος λόγος ἁρμόσειεν ἂν πρὸς ἄνδρας
βασκάνους οἳ καὶ αὐτοὶ βλάπτεσθαι ὑπομένουσιν.
(Version B)
Μέλισσα καὶ Ζεύς.
Μέλισσα μήτηρ κηρίων οὖσα ἀνελήλυθεν εἰς θεούς, φέρουσα κηροὺς
καὶ μέλι. Τερφθεὶς δὲ Ζεὺς τῇ προσφορᾷ τῆς μελίσσης συνετάξατο
δοῦναι αὐτῇ ἂν αἰτήσῃ. δέ· Δός, ἔφη, τῇ σῇ θεραπαινίδι κέντρον
πρὸς ἄμυναν τῶν πόνων μου καὶ εἰς φυλακήν μου. Ἀπορήσας δὲ
Ζεὺς πρὸς τὰς αἰτήσεις, ἐπεὶ ἐφίλει τῶν ἀνθρώπων τὸ γένος, ἔφη τῇ
μελίσσῃ· Οὐχ ὡς ᾔτησας γενήσεται, ἀλλ' ἐάν τις τῶν ἀνθρώπων ἥκῃ
λαβεῖν μέλι, σὺ δὲ βούλῃ αὐτὸν ἀμύνασθαι, ἔχε τὸ κέντρον· πλὴν ἴσθι
ὅτι, εἰ πλήξεις ἄνθρωπον, ἐμβληθέντος τοῦ κέντρου, παρευθὺς
ἀποθνήξῃ· ζωὴ γάρ σοι ἐντυγχάνει τὸ κέντρον.
μῦθος δηλοῖ ὅτι ἐν ταῖς προσευχαῖς καὶ ταῖς δεήσεσιν μηδεὶς κατὰ
τῶν ἐχθρῶν ζητείτω κακόν.

[235] (Version A)
Μελισσουργός.
Εἰς μελισσουργοῦ τις εἰσελθών, ἐκείνου ἀπόντος, τό τε μέλι καὶ τὰ
κηρία ὑφείλετο. δὲ ἐπανελθών, ἐπειδὴ ἐθεάσατο ἐρήμους τὰς
κυψέλας, εἱστήκει ταύτας διερευνῶν. Αἱ δὲ μέλισσαι ἐπανελθοῦσαι
ἀπὸ τῆς νομῆς, ὡς κατέλαβον αὐτόν, παίουσαι τοῖς κέντροις, τὰ
πάνδεινα διετίθεσαν. Κἀκεῖνος ἔφη πρὸς αὐτάς· κάκιστα ζῷα,
ὑμεῖς τὸν μὲν κλέψαντα ὑμῶν τὰ κηρία ἀθῷον ἀφήκατε, ἐμὲ δὲ τὸν
ἐπιμελούμενον ὑμῶν δεινῶς τύπτετε.
Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων δι' ἄγνοιαν τοὺς ἐχθροὺς μὴ
φυλαττόμενοι, τοὺς φίλους ὡς ἐπιβούλους ἀπωθοῦνται.
(Version B)
Μελισσουργός.
Εἰς μελιττουργεῖόν τις εἰσελθών, τοῦ κεκτημένου ἀπόντος, τὸ κηρίον
ἀφείλετο. δὲ ἐπανελθών, ἐπειδὴ τὰς κυψέλας εἶδεν ἐρήμους,
εἱστήκει τὸ κατ' αὐτὰς διερευνώμενος. Αἱ δὲ μέλισσαι ἀπὸ τῆς νομῆς
ἐπανήκουσαι, ὡς κατέλαβον αὐτόν, τοῖς κέντροις ἔπαιον καὶ τὰ
χείριστα διετίθουν. δὲ πρὸς αὐτάς· Κάκιστα ζῷα, τὸν μὲν κλέψαντα
ὑμῶν τὰ κηρία ἀθῷον ἀφήκατε, ἐμὲ δὲ τὸν ἐπιμελούμενον ὑμῶν
πλήττετε.
μῦθος δηλοῖ ὅτι οὕτω τῶν ἀνθρώπων τινὲς δι' ἄγνοιαν τοὺς
ἐχθροὺς μὴ φυλαττόμενοι, τοὺς φίλους ὡς ἐπιβούλους ἀπωθοῦνται.

[236] Μηναγύρται.
Μηναγύρται ὄνον ἔχοντες τούτῳ εἰώθεσαν τὰ σκεύη ἐπιτιθέντες
ὁδοιπορεῖν. Καὶ δή ποτε ἀποθανόντος αὐτοῦ ἀπὸ κόπου, ἐκδείραντες
αὐτόν, ἐκ τοῦ δέρματος τύμπανα κατεσκεύασαν καὶ τούτοις ἔχρωντο.
Ἑτέρων δὲ αὐτοῖς μηναγυρτῶν ἀπαντησάντων καὶ πυνθανομένων
αὐτῶν ποῦ εἴη ὄνος, ἔφασαν τεθνηκέναι μὲν αὐτόν, πληγὰς δὲ
τοσαύτας λαμβάνειν ὅσας ποτὲ οὐδὲ ζῶν ὑπέμεινεν.
Οὕτω καὶ τῶν οἰκετῶν ἕνιοι, καίπερ τῆς δουλείας ἀφειμένοι, τῶν
δουλικῶν ἀρχῶν οὐκ ἀπαλλάττονται.

[237] (Version A)
Μύες καὶ γαλαῖ.
Μυσὶ καὶ γαλαῖς πόλεμος ἦν. Ἀεὶ δὲ οἱ μύες ἡττώμενοι, ἐπειδὴ
συνῆλθον εἰς ταὐτόν, ὑπέλαβον ὅτι δι' ἀναρχίαν τοῦτο πάσχουσιν·
ὅθεν ἐπιλεξάμενοί τινας ἑαυτῶν στρατηγοὺς ἐχειροτόνησαν. Οἱ δὲ
βουλόμενοι ἐπισημότεροι τῶν ἄλλων φανῆναι, κέρατα
κατασκευάσαντες ἑαυτοῖς συνῆψαν. Ἐνστάσης δὲ τῆς μάχης, συνέβη
πάντας τοὺς μύας ἡττηθῆναι. Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πάντες ἐπὶ τὰς ὀπὰς
καταφεύγοντες ῥᾳδίως εἰσέδυνον· οἱ δὲ στρατηγοὶ μὴ δυνάμενοι
εἰσελθεῖν διὰ τὰ κέρατα αὐτῶν συλλαμβανόμενοι κατησθίοντο.
Οὕτω πολλοῖς κενοδοξία κακῶν αἰτία γίνεται.
(Version B)
Μύες καὶ γαλαῖ.
Γαλαῖ καὶ μύες ἄσπονδον εἶχον μάχην. Οἱ δὲ μύες, δόρατα καὶ
ἅρματα ἐξ ἀχύρου λαβόντες, συνεκρότησαν τὸν πόλεμον. Αἱ δὲ
γαλαῖ ὥρμησαν κατ' αὐτῶν. Οἱ δὲ μύες βουλόμενοι εἰς τὰς τρυμαλιὰς
εἰσελθεῖν, ἔχοντες τὰ ξύλα τῶν ἀχύρων καὶ μὴ δυνάμενοι κρυβῆναι,
διεφθάρησαν ὑπὸ τῶν γαλῶν.
Ὅτι ἀδύνατόν τιν' οὐδεῖ συγκροτεῖν τοὺς πολέμους.

[238] (Version A)
Μυῖα.
Μυῖα ἐμπεσοῦσα εἰς χύτραν κρέως, ἐπειδὴ ὑπὸ τοῦ ζωμοῦ
ἀποπνίγεσθαι ἔμελλεν, ἔφη πρὸς ἑαυτήν· Ἀλλ' ἔγωγε καὶ βέβρωκα
καὶ πέπωκα καὶ λέλουμαι· κἂν ἀποθάνω, οὐδέν μοι μέλει. λόγος
δηλοῖ ὅτι ῥᾴδιον φέρουσι τὸν θάνατον οἱ ἄνθρωποι, ὅταν
ἀβασανίστως παρακολουθήσῃ.
(Version B)
Μυῖα.
Μῦς εἰς χύτραν ζέουσαν κρεῶν τε πλήρη
ἐνέπεσε καὶ ἔμελλε συμπνιγῆναι.
Ἀποθνῄσκων δ' ἔφησε τοιοῦτον λόγον·
Ἐσθιόντι, πίνοντι καί λελουμένῳ
οὐμέλει μοι θάνατος, νὴ τοὺς θεούς μου.
Φέρουσί τινες τὸν θάνατον ῥᾳδίως,
ὅταν ἐπέλθῃ ἀβασανίστως τούτοις.

[239] (Version A)
Μυῖαι.
Ἔν τινι ταμιείῳ μέλιτος ἐπεκχυθέντος, μυῖαι προσπτᾶσαι κατήσθιον·
διὰ δὲ τὴν γλυκύτητα τοῦ καρποῦ οὐκ ἀφίσταντο. Ἐμπαγέντων δὲ
αὐτῶν τῶν ποδῶν, ὡς οὐκ ἐδύναντο ἀναπτῆναι, ἀποπνιγόμεναι
ἔφασαν· Ἄθλιαι ἡμεῖς, αἳ διὰ βραχεῖαν ἡδονὴν ἀπολλύμεθα. Οὕτω
πολλοῖς λιχνεία πολλῶν αἰτία κακῶν γίνεται.
(Version B)
Μυῖαι.
Ἔν τινι ταμείῳ μέλιτος ἐκχυθέντος, μυῖαι προσπτᾶσαι κατήσθιον.
Ἐμπαγέντων δὲ τῶν ποδῶν αὐτῶν, ἀναπτῆναι οὐκ εἶχον.
Ἀποπνιγόμεναι δ' ἔλεγον· Ἄθλιαι ἡμεῖς, ὅτι διὰ βραχεῖαν βρῶσιν
ἀπολλύμεθα.
μῦθος δηλοῖ ὅτι πολλοῖς λιχνεία πολλῶν κακῶν αἰτία γίνεται.

[240] (Version A)
Μύρμηξ.
Μύρμηξ νῦν τὸ πάλαι ἄνθρωπος ἦν· καὶ τῇ γεωργίᾳ προσέχων τοῖς
ἰδίοις πόνοις οὐκ ἠρκεῖτο, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἀλλοτρίοις ἐποφθαλμιῶν
διετέλει τοὺς τῶν γειτόνων καρποὺς ὑφαιρούμενος. Ζεὺς δὲ
ἀγανακτήσας κατὰ τῆς πλεονεξίας αὐτοῦ μετεμόρφωσεν αὐτὸν εἰς
τοῦτο τὸ ζῷον ὃς μύρμηξ καλεῖται. δὲ καὶ τὴν μορφὴν ἀλλάξας τὴν
διάθεσιν οὐ μετεβάλετο· μέχρι γὰρ νῦν κατὰ τὰς ἀρούρας περιιὼν
τοὺς ἄλλων πυροὺς καὶ κριθὰς συλλέγει καὶ ἑαυτῷ ἀποθησαυρίζει.
λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ φύσει πονηροί, κἂν τὰ μάλιστα κολάζωνται, τὸν
τρόπον οὐ μετατίθενται.
(Version B)
Μύρμηξ.
Μύρμηξ νῦν τὸ παλαιὸν ἄνθρωπος ἦν· καὶ τῇ γεωργίᾳ διηνεκῶς
προσέχων, οὐ τοῖς ἰδίοις ἠρκεῖτο πόνοις, ἀλλὰ καὶ τοὺς τῶν γειτόνων
καρποὺς ὑφῃρεῖτο. δὲ Ζεὺς ἀγανακτήσας ἐπὶ τῇ τούτου πλεονεξίᾳ,
μετεμόρφωσεν αὐτὸν εἰς τοῦτο τὸ ζῷον μύρμηξ καλεῖται. δὲ τὴν
μορφὴν ἀλλάξας τὴν διάθεσιν οὐ μετέβαλε· μέχρι γὰρ τοῦ νῦν τὰς
ἀρούρας περιιὼν τοὺς τῶν ἑτέρων πόνους συλλέγει καὶ ἑαυτῷ
ἀποθησαυρίζει.
μῦθος δηλοῖ ὅτι οἱ φύσει πονηροί, κἂν τὰ μάλιστα τὸ εἶδος
μεταβληθῶσι, τὸν τρόπον οὐ μεταβάλλονται.

[241] (Version A)
Μύρμηξ καὶ κάνθαρος.
Θέρους ὥρᾳ μύρμηξ περιπατῶν κατὰ τὴν ἄρουραν πυροὺς καὶ κριθὰς
συνέλεγεν, ἀποθησαυριζόμενος ἑαυτῷ τροφὴν εἰς τὸν χειμῶνα.
Κάνθαρος δὲ τοῦτον θεασάμενος ἐθαύμασεν ὡς ἐπιπονώτατον, εἴγε
παρ' αὐτὸν τὸν καιρὸν μοχθεῖ παρ' ὃν τὰ ἄλλα ζῷα πόνων ἀφειμένα
ῥᾳστώνην ἄγει. δὲ τότε μὲν ἡσύχαζεν· ὕστερον δέ, ὅτε χειμὼν
ἐνέστη, τῆς κόπρου ὑπὸ τοῦ ὄμβρου ἐκλυθείσης, κάνθαρος ἧκε πρὸς
αὐτὸν λιμώττων καὶ τροφῆς μεταλαβεῖν δεόμενος. δὲ ἔφη πρὸς
αὐτόν· κάνθαρε, ἀλλ' εἰ τότε ἐπόνεις, ὅτε ἐμόχθουν καὶ ἐπὲ
ὠνείδιζες, οὐκ ἂν νῦν τροφῆς ἐπεδέου. Οὕτως οἱ παρὰ τὰς εὐθηνείας
τοῦ μέλλοντος μὴ προνοούμενοι παρὰ τὰς τῶν καιρῶν μεταβολὰς τὰ
μέγιστα δυστυχοῦσιν.
(Version B)
Μύρμηξ καὶ κάνθαρος.
Ὥρᾳ θέρους μύρμηξ περιιὼν κατὰ τινα ἄρουραν πυροὺς καὶ κριθὰς
συνέλεγεν ἀποθησαυριζόμενος ἑαυτῷ τροφὴν εἰς τὸν χειμῶνα.
Κάνθαρος δὲ τοῦτον θεασάμενος ἐταλάνιζεν ὡς ἐπιπονώτατον, εἴγε
παρ' ὅλον τὸν καιρὸν μοχθεῖ παρὰ πάντα τὰ ζῷα. δὲ μύρμηξ τότε
μὲν ἡσυχάσας ὑπήνεγκεν. Χειμῶνος δὲ γενομένου καὶ τῆς κόπρου
ὑπὸ τῶν ὑδάτων κατακλυσθείσης, κάνθαρος λιμώττων ἧκε πρὸς
τὸν μύρμηκα τροφῆς μεταλαβεῖν δεόμενος. δὲ ἔφη πρὸς αὐτόν·
κάνθαρε, ἀλλ' εἰ τότε ἐπόνεις ὅτε με μοχθοῦντα ὠνείδιζες, οὐκ ἂν
νῦν τροφῆς ἐπεδέου.
μῦθος διδάσκει μὴ ἀμελεῖν ἡμᾶς ἐπὶ τῇ τῶν ἀναγκαίων φροντίδι,
ἀλλὰ καιρῷ εὐθέτῳ τὰ πρὸς σωτηρίαν μεριμνᾶν.

[242] (Version A)
Μύρμηξ καὶ περιστερά.
Μύρμηξ διψήσας, κατελθὼν εἰς πηγὴν, παρασυρεὶς ὑπὸ τοῦ ῥεύματος
ἀπεπνίγετο. Περιστερὰ δὲ τοῦτο θεασαμένη κλῶνα δένδρου
περιελοῦσα εἰς τὴν πηγὴν ἔρριψεν, ἐφ' οὗ καὶ καθίσας μύρμηξ
διεσώθη. Ἰξευτὴς δέ τις μετὰ τοῦτο τοὺς καλάμους συνθεὶς ἐπὶ τὸ τὴν
περιστερὰν συλλαβεῖν ᾔει. Τοῦτο δ' μύρμηξ ἑωρακὼς τὸν τοῦ
ἰξευτοῦ πόδα ἔδακεν. δὲ ἀλγήσας τούς τε καλάμους ἔρριψε καὶ τὴν
περιστερὰν αὐτίκα φυγεῖν ἐποίησεν. μῦθος δηλοῖ ὅτι δεῖ τοῖς
εὐεργέταις χάριν ἀποδιδόναι.
(Version B)
Μύρμηξ καὶ περιστερά.
Μύρμηξ διψήσας, κατελθὼν εἴς τινα πηγὴν βουλόμενος πιεῖν,
ἀπεπνίγετο. Περιστερὰ δὲ ἐν τῷ παρεστηκότι δένδρῳ κλάσασα
φύλλον ἔβαλε, δι' οὗ ἐπιβὰς μύρμηξ διεσώθη. Ἰξευτὴς δὲ παραστὰς
καὶ συνθεὶς τοὺς καλάμους τὴν περιστερὰν λαβεῖν ἤθελεν· δὲ
μύρμηξ δακὼν εἰς τὸν πόδα τὸν ἰξευτὴν τοὺς καλάμους διασεῖσαι
ἐποίησε, τὴν δὲ περιστερὰν φυγεῖν.
μῦθος δηλοῖ ὅτι καὶ τὰ ἄλογα ζῷα αἴσθησιν ἔχει καὶ ἀλλήλοις
ὠφελεῖ.

[243] (Version A)
Μῦς ἀρουραῖος καὶ μῦς ἀστικός.
Μῦς ἀρουραῖος τὸν ἐν οἴκῳ ἐφίλει.
δὲ τοῦ οἴκου κληθεὶς ὑπὸ τοῦ φίλου
ἦλθεν εὐθέως δειπνήσων εἰς ἀρούρας.
δὲ ἐσθίων κριθὰς καὶ σῖτον ἔφη·
Γίνωσκε, φίλε, μυρμήκων ζῇς τὸν βίον·
ἐπείπερ δ' ἐμοὶ ἀγαθῶν ἐστι πλῆθος,
ἐμοὶ σύνελθε καὶ ἀπολαύσεις πάντων.
Καὶ παραχρῆμα ἀπῄεσαν οἱ δύο.
Καὶ ὃς ὑπεδείκνυ ὄσπρια καὶ σῖτον,
φοίνικας ἅμα, τυρόν, μέλι ὁπώρας.
δ' αὖ θαυμάζων αὐτὸν ηὐλόγει σφόδρα
καὶ τὴν ἑαυτοῦ κατεμέμφετο τύχην.
Βουλομένων δὲ ἀπάρξασθαι ἐσθίειν,
ᾔνοιξεν εὐθὺς ἄνθρωπός τις τὴν θύραν.
Φοβηθέντες δὲ οἱ δειλαῖοι τὸν κτύπον
εἰσεπήδησαν οἱ μῦς εἰς τὰς ῥαγάδας.
Ὡς δὲ ἤθελον πάλιν ἰσχάδας ἆραι,
ἧκεν ἕτερος τοῦ λαβεῖν τι τῶν ἔνδον.
Οἱ δὲ καὶ πάλιν θεασάμενοι τοῦτον
εἰσεπήδησαν κρυβέντες ἐπὶ τρώγλης.
δ' ἀρουραῖος ὀλιγωρῶν τῇ πείνῃ
ἀνεστέναξε καὶ πρὸς τὸν ἄλλον ἔφη·
Χαῖρε σύ, φίλε, κατεσθίων εἰς κόρον
ἐπαπολαύων αὐτὰ μετ' εὐφροσύνης
καὶ τοῦ κινδύνου καὶ τοῦ πολλοῦ τοῦ φόβου·
ἐγὼ δ' τάλας κριθὴν καὶ σῖτον τρώγων
ζήσω ἀφόβως μηδένα ὑποπτεύων.
μῦθος δηλοῖ ὅτι
τὸ λιτῶς διάγειν καὶ ζῆν ἀταράχως
ὑπὲρ τὸ τρυφᾶν ἐν φόβῳ μετ' ὀδύνης.
(Version B)
Μῦς ἀρουραῖος καὶ μῦς ἀστικός.
Μύες δύο, μὲν ἀρουραῖος, δὲ οἰκόσιτος κοινὸν εἶχον τὸν βίον. δὲ
οἰκόσιτος ἦλθε πρῶτος δειπνήσων ἐπὶ τῆς ἀρούρης ἔτι ἀνθούσης.
Τρώγων δὲ σῖτον καὶ ῥίζας σὺν τοῖς βώλοις εἶπεν· Μύρμηκος ζῇς βίον
ταλαιπώρου· ἐμοὶ δὲ πολλὰ ἔνεστιν ἀγαθά· τὸ κέρας οἰκῶ τῆς
Ἀμαλθείας ὡς πρὼς σέ. Ἐὰν ἔλθῃς μετ' ἐμοῦ, ὡς θέλεις ἀσωτεύσῃ.
Ἀπῆγε πείσας τὸν μῦν ἐν τῷ οἴκῳ. Ἔδειξε δὲ αὐτῷ σῖτον καὶ ἄλευρα
καὶ ὄσπρια καὶ σῦκα καὶ μέλι καὶ φοίνικας. Οὗτος δὲ ἐτέρφθη καὶ
διεχύθη. δὲ ἤγαγε καὶ τυρὸν ἐκ κανισκίου σύρων. Ἤνοιξέ τις τὴν
θύραν· οἱ δὲ ἔφυγον εἰς στενὴν τρώγλην, ἔτριζον δὲ ὑπ' ἀλλήλων
στενούμενοι. Ὡς δὲ πάλιν ἤμελλον ἐκκύψαι καὶ μικρὰν ἰσχάδα σῦραι,
ἕτερος ἦλθεν ἄλλο τι ἆραι· οἱ δὲ ἔνδον ἐκρύπτοντο. δὲ ἀρουραῖος
μῦς, καίπερ τοσαῦτα πεινῶν, εἶπε· Χαῖρε καὶ πλούτει καὶ τρύφα, ἔχων
τὰ πάντα μετὰ κινδύνων· ἐγὼ δὲ βοτάνας καὶ ῥίζας τρώγων ἀφόβως
καὶ λιτῶς ζήσω.
Ὅτι λιτῶς διάγειν καὶ ζῆν ἀταράχως μᾶλλον συμφέρει ἐν φόβῳ καὶ
κινδύνῳ δαψιλῶς τρυφᾶν.

[244] (Version A)
Μῦς καὶ βάτραχος.
Χερσαῖος μῦς κακῇ μοίρᾳ βατράχῳ ἐφιλιώθη. δὲ βάτραχος κακῶς
βουλευσάμενος τὸν πόδα τοῦ μυὸς τῷ ἑαυτοῦ ποδὶ συνέδησε. Καὶ
πρῶτον μὲν ἐπὶ τῆς χώρας ἦλθον σῖτον δειπνήσοντες· ἔπειτα δὲ τῷ
χείλει τῆς λίμνης πλησιάσαντες, μὲν βάτραχος τὸν μῦν εἰς τὸ βάθος
κατῆγεν, αὐτὸς βρυάζων τῷ ὕδατι καὶ τὸ βρεκεκεκὲξ ἀνακράζων.
δὲ ἄθλιος μῦς τῷ ὕδατι φυσηθεὶς ἐτεθνήκει· ἐπέπλει δὲ τῷ ποδὶ τοῦ
βατράχου συνδεδεμένος. Ἰκτῖνος δὲ τοῦτον ἰδὼν τοῖς ὄνυξιν ἣρπασεν·
βάτραχος δὲ δεσμώτης ἐπηκολούθει, δεῖπνον καὶ αὐτὸς τῷ ἰκτίνῳ
γενόμενος. Ὅτι, κἂν νεκρὸς τις ἰσχύει πρὸς ἄμυναν· γὰρ θεία δίκη
ἐφορᾷ πάντα καὶ τὸ ἴσον ἀποδίδωσι ζυγοστατοῦσα.
(Version B)
Μῦς καὶ βάτραχος.
Μῦς χερσαῖος βατράχῳ ἐφιλιώθη.
{ οὖν βάτραχος μῦν καλεῖ συνδειπνῆσαι.
Τρέφου, λέγων, φίλε, τι ἂν βούλῃ
καὶ μὴ αἰδεσθῇς ἐμὲ τὸν προσφιλῆ σου.}
οὖν βάτραχος τὸν μῦν προσεκεκλήκει.
Καὶ δὴ προσδήσας αὐτοῦ τὸν ποῦν σχοινίῳ
τοῦτον εἰσάγει ἀνὰ μέσον τῆς λίμνης.
Αὖθις δὲ μῦς εἰσελθὼν ἀπεπνίγη,
ὃς ψυχορραγῶν ἐβόα τῷ βατράχῳ·
Ἐγὼ μέν, φίλε, ὑπὸ σοῦ ἀποθνῄσκω.
Ἔστι δὲ θεὸς ὃς κἀμὲ ἐκδικήσει,
μὴ παρορῶν τοὺς θανόντας ἀδίκως.
Καὶ δὴ ἀετὸς πετόμενος ἐπάνω
ἐθεάσατο τὸν μῦν ἐπὶ τῆς λίμνης,
ὅστις καταπτὰς ἀφήρπασεν εὐθέως.
Ἅμα βάτραχος αὐτῷ προσδεδεμένος
δεῖπνον καὶ αὐτὸς προσήχθη τοῖς ὀρνέοις
παθὼν ὅμοια οἷς αὐτὸς ἐδεδράκει.
Ὅτι, εἰ καὶ νεκρός τις ὑπό τινος γένηται, ἀλλ' θεία πρόνοια,
πάντα ἐφορῶσα, ἀποδίδωσιν ἴσως ζυγοστατοῦσα.

[245] (Version A)
Ναυαγὸς καὶ θάλασσα.
Ναυαγὸς ἐκβρασθεὶς εἰς τὸν αἰγιαλὸν ἐκοιμᾶτο διὰ τὸν κόπον· μετὰ
μικρὸν δὲ ἐξαναστάς, ὡς ἐθεάσατο τὴν θάλασσαν, ἐμέμφετο αὐτῇ ὅτι
γε δελεάζουσα τοὺς ἀνθρώπους τῇ πραότητι τῆς συνόψεως, ἡνίκα ἂν
αὐτοὺς προσδέξηται, ἀπαγριουμένη διαφθείρει. δὲ ὁμοιωθεῖσα
γυναικὶ ἔφη πρὸς αὐτόν· Ἀλλ', οὗτος, μὴ ἐμὲ μέμφου, ἀλλὰ τοὺς
ἀνέμους· ἐγὼ μὲν γὰρ φύσει τουαύτη εἰμὶ ὁποίαν καὶ νῦν με ὁρᾷς· οἱ
δὲ αἰφνίδιόν με ἐπέρχονται καὶ κυματοῦσι καὶ ἐξαγριοῦσιν. Ἀτὰρ οὖν
καὶ ἡμᾶς ἐπὶ τῶν ἀδικημάτων οὐ δεῖ τοὺς δρῶντας αἰτιᾶσθαι, ὅταν
ἑτέροις ὑποτεταγμένοι ὦσι, τοὺς δὲ τούτοις ἐπιστατοῦντας.
(Version B)
Γεωργὸς καὶ θάλασσα.
Ἰδὼν γεωργὸς ναῦν ἐν θαλάσσῃ χειμαζομένην καὶ κινδυνεύουσαν,
εἶπεν· θάλασσα, στοιχεῖον ἀνηλεὲς καὶ τῶν ἀνθρώπων ἐχθρόν.
δὲ θάλασσα γυναικείαν μορφὴν ἀναλαβομένη ἔφη· Τί μέμφῃ μοι,
ἄνθρωπε, μάτην; οὔκ εἰμι ἐγὼ αἰτία, ἀλλ' οἱ ἐκταράσσοντές με
ἄνεμοι· εἰ δὲ χωρὶς τούτων πλεύσεις, με ἡμερωτέραν τῆς γῆς εὑρήσεις
ἐφ' ἧς βαδίζεις.
Ὅτι καὶ γαληνοὺς καὶ πραεῖς δεσπότας οἱ χαιρέκακοι παραφυσῶντες
πρὸς ζάλην καὶ ὀργὴν διεγείρουσιν.

[246] (Version A)
Νεανίσκοι καὶ μάγειρος.
Δύο νεανίσκοι ἐν ταὐτῷ κρέας ὠνοῦντο. Καὶ δὴ τοῦ μαγείρου
περισπασθέντος, ἕτερος ὑφελόμενος ἀκροκώλιον, εἰς τὸν τοῦ
ἑτέρου κόλπον καθῆκεν. Ἐπιστραφέντος δὲ αὐτοῦ καὶ ἐπιζητοῦντος,
αἰτιωμένου τε ἐκείνους, μὲν εἰληφὼς ὤμνυε μὴ ἔχειν, δὲ ἔχων μὴ
εἰληφέναι. Καῖ μάγειρος αἰσθόμενος αὐτῶν τὴν κακοτεχνίαν, εἶπεν·
Ἀλλὰ κἂν ἐμὲ λάθητε ἐπιορκοῦντες, θεοὺς μέντοι γε οὐ λήσετε.
λόγος δηλοῖ ὅτι αὐτή ἐστιν ἀσέβεια τῆς ἐπιορκίας, κἂν αὐτήν τις
κατασοφίζηται.
(Version B)
Νεανίσκοι καὶ μάγειρος.
Δύο νεανίσκοι μαγείρῳ παρεκάθηντο. Καὶ δὴ τοῦ μαγείρου περί τι
τῶν οἰκείων ἔργων ἀσχολουμένου, ἅτερος τούτων, μέρος τι τῶν
κρεῶν ὑφελόμενος, εἰς τὸν θἀτέρου καθῆκε κόλπον. Ἐπιστραφέντος
δὲ τοῦ μαγείρου καὶ τὸ κρέας ἐπιζητοῦντος, μὲν εἰληφὼς ὤμνυε μὴ
ἔχειν, δὲ ἔχων μὴ εἰληφέναι. δὲ μάγειρος, αἰσθόμενος τὴν
κακουργίαν αὐτῶν, εἶπεν· Ἀλλὰ κἂν ἐμὲ λάθητε, τόν γ'
ἐπιορκούμενον θεὸν οὔκουν λήσετε.
μῦθος δηλοῖ ὅτι, κἂν ἀνθρώπους ἐπιορκοῦντες λάθωμεν, ἀλλὰ τόν
γε θεὸν οὐ λήσομεν.

[247] (Version A)
Νεβρὸς καὶ ἔλαφος.
Νεβρός ποτε πρὸς τὸν ἔλαφον εἶπε· Πάτερ, σὺ καὶ μείζων καὶ
ταχύτερος κυνῶν πέφυκας, καὶ κέρατα πρὸς τούτοις ὑπερφυᾶ φέρεις
εἰς ἄμυναν. Τί δή ποτ' οὖν οὕτω τούτους φοβῇ; Κἀκεῖνος γελῶν εἶπεν·
Ἀληθῆ μὲν ταῦτα φῇς, τέκνον· ἓν δ' οἶδα, ὡς, ἐπειδὰν κυνὸς ὑλακὴν
ἀκούσω, αὐτίκα πρὸς φυγὴν οὐκ οἶδ' ὅπως ἐκφέρομαι. μῦθος δηλοῖ
ὅτι τοὺς φύσει δειλοὺς οὐδεμία παραίνεσις ῥώννυσιν.
(Version B)
Μόσχος καὶ ἔλαφος.
Μόσχος δέ ποτε πρὸς τὴν ἔλαφον εἶπε·
Σὺ τῷ μεγέθει μείζων κυνῶν ὑπάρχεις
καὶ ταχινή τε καὶ πρὸς δρόμον ὀξεῖα·
κέρατα δὲ σὺ πρὸς ἄμυναν κατέχεις.
Τί δέ, μῆτερ, οὕτω φοβῇ τοὺς κύνας;
δὲ πρὸς αὐτὸν οὕτως ἔφη γελῶσα·
Ὅτι μὲν ἐγὼ ταῦτα πάντα κατέχω
εὖ οἶδα σαφῶς καὶ γινώσκω, τέκνον·
ἐπὰν δὲ κυνὸς ὑλακὴν ἐπακούσω,
εὐθὺς σκοτοῦμαι καὶ τῇ φυγῇ κινοῦμαι.
μῦθος δηλοῖ ὅτι ἀνθρώπους τοὺς φύσει δειλοὺς οὐδεμία
παραίνεσις ἀνθρώπου ἐπιρρώννυσιν.

[248] (Version A)
Νέος ἄσωτος καὶ χελιδών.
Νέος ἄσωτος καταφαγὼν τὰ πατρῷα, ἱματίου αὐτῷ μόνου
περιλειφθέντος, ὡς ἐθεάσατο χελιδόνα παρὰ καιρὸν ἐλθοῦσαν,
οἰόμενος ἤδη θέρος εἶναι, ὡς μηκέτι δεόμενος τοῦ ἱματίου, καὶ τοῦτο
φέρων ἀπημπόλησεν. Ὕστερον δὲ χειμῶνος ἐπιλανόντος καὶ
σφοδροῦ τοῦ κρύους γενομένου, περιιών, ἐπειδὴ εἶδε τὴν χελιδόνα
νεκρὰν ἐρριγωμένην, ἔφη πρὸς αὐτήν· αὕτη, σὺ κἀμὲ καὶ σὲ
ἀπώλεσας. λόγος δηλοῖ ὅτι πάντα τὰ παρὰ καιρὸν δρώμενα
ἐπισφαλῆ τυγχάνουσιν.
(Version B)
Νέος ἄσωτος καὶ χελιδών.
Νέος ἄσωτος καταφαγὼν τὰ πατρῷα, ἱματίου μόνου καταλειφθέντος
αὐτῷ, εἶδε χελιδόνα παρὰ καιρὸν ἐλθοῦσαν καὶ θέρος εἶναι νομίσας,
μηκέτι δεόμενος τοῦ ἱματίου, τοῦτο φέρων ἐπώλησε. Μετὰ μικρὸν δὲ
χειμῶνος καὶ ψύχους σφοδροῦ γενομένου, ἐπειδὴ εἶδε τὴν χελιδόνα
φερομένην ὑπὸ τῶν ὑδάτων νεκράν, ἔφη· αὕτη, σὺ κἀμὲ καὶ
σεαυτὴν ἀπώλεσας.
μῦθος δηλοῖ ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν πραττόμενον ἐπικίνδυνόν
ἐστι.

[249] (Version A)
Νοσῶν καὶ ἰατρός.
Νοσῶν τις καὶ ἐπερωτώμενος ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ πῶς διετέθη, ἔλεγε
πλέον τοῦ δέοντος ἱδρωκέναι. δὲ ἔφη· Ἀγαθὸν τοῦτο. Ἐκ δευτέρου
δὲ ἐρωτώμενος πῶς ἔχοι, ἔφη φρίκῃ συνεχόμενος διατετινάχθαι.
δέ· Καὶ τοῦτο, ἔφη, ἀγαθόν. Τὸ δὲ τρίτον ὡς παρεγένετο καὶ ἐπηρώτα
αὐτὸν περὶ τῆς νόσου, διαρροίᾳ περιπεπτωκέναι ἔφασκε. Κἀκεῖνος
ἀγαθὸν καὶ τοῦτο φήσας ἀπηλλάγη. Τῶν δὲ οἰκείων τινὸς
παραγενομένου πρὸς αὐτὸν καὶ πυνθανομένου πῶς ἔχοι, ἔφη πρὸς
αὐτόν· Ἐγώ σοι ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν ἀπόλωλα.
Οὕτω πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τούτοις ὑπὸ τῶν πέλας
μακαρίζονται τῇ ἔξωθεν οἰήσει, ἐφ' οἷς αὐτοὶ παρ' ἑαυτοῖς τὰ μάλιστα
δυσφοροῦσιν.
(Version B)
Νοσῶν καὶ ἰατρός.
Νοσῶντι ἰατρός· Πῶς ἔχεις; ἔφη.
Φρίκη σφοδρά με τὸν τάλανα κατέχει