HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ς  =  906 formes différentes pour 1785 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 85]   προσέφη πόδας αἰόλος ἵππος· οὐχ  ὁράᾳς   οἷος κἀγὼ καλός τε μέγας
[32, 40]   τοὺς ὑπὲρ ἐκείνους Αἰθίοπας οὐδὲ  Ἄραβας   ἀλλὰ καὶ Βακτρίους καὶ Σκύθας
[32, 25]   δημιουργοὶ πλάττουσι Κενταύρους τε καὶ  Σφίγγας   καὶ Χιμαίρας, ἐκ παντοδαπῶν φύσεων
[32, 90]   κροκωτῷ, παραπλησίως καὶ δῆμος οὕτως  μέγας   μινυρίζων διὰ βίου καὶ πάλιν
[32, 85]   ὁράᾳς οἷος κἀγὼ καλός τε  μέγας   τε; ἀλλ´ ἔπι τοι κἀμοὶ
[32, 20]   ἰέναι, τὸν ἥλιον καὶ τὰς  πληγὰς   ὑφορώμενοι. τὸ μέντοι πρᾶγμα δυσχερὲς
[32, 70]   ἂν εἰπεῖν δύναιτο τὰς ἐκεῖ  κραυγὰς   καὶ θόρυβον καὶ ἀγωνίαν καὶ
[32, 90]   ἔχειν ἔφασκε, δίφρου δ´ εἰσέβαινεν  ἄντυγας,   κἄθεινε κέντρον δῆθεν ὡς ἔχων
[32, 5]   ἀνοήτους τῶν φιλοσόφων, ὥσπερ ἂν  παῖδάς   τις ἐθίζοι διδασκάλων καταφρονεῖν, καὶ
[32, 85]   δ´ ἄρ´ ὑπὸ ζυγόφιν προσέφη  πόδας   αἰόλος ἵππος· οὐχ ὁράᾳς οἷος
[32, 65]   ἀφείλοντο τὴν κιθάραν καὶ τὰς  χορδὰς   ἐξέτεμον, ἀπιέναι προειπόντες ἐκ τῆς
[32, 85]   καὶ γυμνοὶ βαδίζοντες ἀπὸ τῆς  θέας   ἐνίοτε, τοῦτ´ ἔστιν αἰσχρὰ πόλεως
[32, 50]   ἕτερον. ὁμοίως καὶ περὶ τὰς  θέας   οἱ μέν εἰσιν ἄπληστοι καὶ
[32, 60]   ἐν αὐτοῖς εἶναι τούς τε  ὄρνιθας   καὶ τὰ πρόβατα. τοὺς μὲν
[32, 40]   Ἄραβας ἀλλὰ καὶ Βακτρίους καὶ  Σκύθας   καὶ Πέρσας καὶ Ἰνδῶν τινας,
[32, 80]   καὶ τοῦ χειμῶνος καὶ τῆς  ναυαγίας   τοῖς πᾶσιν αἴτιος γενόμενος.
[32, 5]   οὐδὲ καταλύειν κελεύων τὰς τοιαύτας  ψυχαγωγίας   καὶ ἀπάτας τῆς πόλεως· μαινοίμην
[32, 1]   διατελεῖτε καὶ οὐ προσέχοντες καὶ  παιδιᾶς   μὲν καὶ ἡδονῆς καὶ γέλωτος,
[32, 50]   ἐν ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ πάσης  ἀδείας·   ἀλλὰ παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ τὸ
[32, 25]   εἰδώς· ὃν ἐγὼ τίθημι τῆς  θείας   καὶ βασιλικῆς φύσεως, καὶ προσιέναι
[32, 10]   τῆς ἑαυτῶν, οὐ τῆς ὑμετέρας  ὠφελείας,   τοῦτο δ´ ἤδη δεινόν. ὅμοιον
[32, 75]   δὲ Ἑρμοῦ παῖς, οὐδὲ περὶ  βασιλείας   οὐδὲ γυναικὸς οὐδὲ θανάτου πρόκειται
[32, 10]   μὲν σωτηρίας αὐτῶν καὶ τῆς  θεραπείας   ἀμελήσειε, στεφάνους δὲ καὶ ἑταίρας
[32, 55]   καὶ σώφρονας. τε μουσικὴ  θεραπείας   ἕνεκα τοῖς ἀνθρώποις εὑρῆσθαι δοκεῖ
[32, 95]   σοφοὺς ὑμᾶς καὶ μὴ δεομένους  θεραπείας;   μᾶλλον ὡς ἀνιάτων ἀπεγνωκέναι;
[32, 70]   παντὸς ἅπτεται μετὰ τῆς ἴσης  εὐχερείας.   μὴ οὖν οἴεσθε περὶ μικρῶν
[32, 35]   ἔπαινος εὐταξία, πρᾳότης, ὁμόνοια, κόσμος  πολιτείας,   τὸ προσέχειν τοῖς ὀρθῶς λέγουσι,
[32, 45]   οἱ δεόμενοι διατριβῆς τινος καὶ  παραμυθίας   ἐν τῷ βίῳ· δεῖ δὲ
[32, 25]   πολὺ χείρους· οἷα δὴ τῆς  κακίας   αὐτῶν οὔσης οὐ μιᾶς οὐδὲ
[32, 80]   τοῦτο μὲν οὖν τοιοῦτον παράδειγμα  κακίας   καὶ ἀνοίας ὅμοιος ἐκ τῶν
[32, 15]   ἑκόντες ἰσχυροτέρους. διττὴ γὰρ θεραπεία  κακίας   καὶ πρόνοια, καθάπερ τῶν ἄλλων
[32, 30]   τελέως ὑμᾶς ἀναγκάσαι καταγνῶναι τῆς  κακίας   καὶ τῶν ἁμαρτημάτων οὐ δυνατόν·
[32, 40]   ἀπὸ τῶν πλησίον Συρίας, Λιβύης,  Κιλικίας,   οὐδὲ τοὺς ὑπὲρ ἐκείνους Αἰθίοπας
[32, 85]   τὰς γυναῖκας ἀπάγωσιν καὶ τὰς  οἰκίας   κατακάωσιν· αὕτη μὲν ἴσως τελευταία
[32, 65]   μέν τι διασῴζειν τῆς Ὀρφέως  διδασκαλίας,   τὸ πολὺ δ´ αὐτοῖς ἐμμένειν
[32, 20]   πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ τῆς  ἀγγελίας,   ἣν ἀηδῆ οὖσαν ἐκόμιζε, τάχ´
[32, 25]   τῆς κακίας αὐτῶν οὔσης οὐ  μιᾶς   οὐδὲ ἁπλῆς, ἀλλὰ συμπεφορημένης ἐκ
[32, 35]   πλεῖστον ἀπῳκισμένων ἐθνῶν, ὥσπερ ἀγορὰ  μιᾶς   πόλεως εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα πάντας
[32, 70]   συμβαίνειν διὰ τὰς κατ´ ὀλίγον  ζημίας,   ὡς κακία πρόεισιν ἐκ
[32, 70]   σχημάτων μεταβολὰς καὶ χρωμάτων καὶ  βλασφημίας   οἵας καὶ ὅσας ἀφίετε; εἰ
[32, 90]   γαστρὸς καὶ ἄλλης τινὸς φαύλης  ἐπιθυμίας.   αἰχμάλωτος οὖν γενέσθαι καλῶς ἂν
[32, 75]   καὶ ὑμεῖς ὑπὸ τῆς τοιαύτης  ἐπιθυμίας   ἀπόλησθε. ποῖος γὰρ Ὅμηρος
[32, 25]   πρέπειν, καθάπερ ἵππον γενναῖον ἐξ  ἡνίας   εὐτελοῦς πρᾴως ἄγοντα, οὐδὲν δεόμενον
[32, 60]   οὐδὲ θαυμαστὸν ἔχουσιν; εἰ γὰρ  Ἰσμηνίας   ηὔλει παρ´ ὑμῖν Τιμόθεος
[32, 50]   ἅμα καὶ προσηνῶς, εὐωχίας, οὐ  παροινίας,   ἄρχοντες, φιλοφρονούμενοι τοὺς συνόντας, οὐ
[32, 60]   γυναικῶν καὶ κρούματα ὀρχηστῶν καὶ  παροινίας   τερετισμάτων ὥσπερ κακοὶ καὶ περίεργοι
[32, 45]   αὐτοὶ δὲ παντελῶς ἔξω τῆς  ἁρμονίας   τῆς κατὰ φύσιν γιγνόμενοι καὶ
[32, 45]   κόσμου τοῦ προσήκοντος καὶ τῆς  ἀξίας   τῆς ἑαυτῶν οὐ φροντίζετε. κἂν
[32, 50]   καὶ ἀκολάστως, μετὰ βοῆς καὶ  ἀταξίας   ὀργιζόμενοι καὶ γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους,
[32, 70]   τῆς περὶ τὸν βίον ταύτης  ἀταξίας.   οὐ γὰρ ἔστι τοὺς οὕτως
[32, 30]   ὅταν ὑμῖν ἐμπέσῃ τὸ τῆς  ἀταξίας   πνεῦμα, ὥσπερ ἂν τραχὺς ἄνεμος
[32, 95]   ἔχειν γνώμην εὐθὺς πρὸς αὐτούς,  οἵας   ἂν μετάσχητε τῆς φήμης, ἐκείνους
[32, 70]   μεταβολὰς καὶ χρωμάτων καὶ βλασφημίας  οἵας   καὶ ὅσας ἀφίετε; εἰ γὰρ
[32, 90]   σκοπεῖτε δὲ μὴ ὑμεῖς οὐχ  ὁμοίας   μεταλάβητε δόξης τοῖς Ἀθηναίοις καὶ
[32, 80]   οὖν τοιοῦτον παράδειγμα κακίας καὶ  ἀνοίας   ὅμοιος ἐκ τῶν τοιούτων ἀνθρώπων
[32, 45]   φαρμάκῳ; δῆλον ὅτι τῷ τῆς  ἀνοίας·   ὡς οὐκ ἦν ὑμῖν ἐπιεικῶς
[32, 95]   ὅταν ἀκούσῃ τοὺς ὑποδεξομένους αὐτὸν  εὐνοίας   καὶ πίστεως ἀξίους καὶ τῶν
[32, 5]   οὐδείς, ὃς ὑμῖν ὀνειδιεῖ μετ´  εὐνοίας   καὶ φανερὰ ποιήσει τὰ τῆς
[32, 25]   τὸν ἄπειρον, ὥς φασι, τῆς  ποίας   μερίδος θῶμεν; ἐγὼ μὲν γὰρ
[32, 80]   Ἀθηνᾶν αὖθις ἀσεβήσας ἁλισκομένης τῆς  Τροίας,   καὶ αὐτός τε διὰ τοῦτο
[32, 35]   ἐπαίρεσθε, ὥσπερ αὐτοὶ ῥέοντες ἀπὸ  Αἰθιοπίας.   σχεδὸν δὲ καὶ τῶν ἄλλων
[32, 40]   γὰρ πρᾶγμα ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ  ἐλευθερίας   ἐπιτηδεύουσιν· ἀλλ´ ὅμως οὐδὲν τοιοῦτον
[32, 15]   βίος καὶ μεστὸς ἀπάτης,  πονηρίας,   λύπης, μυρίων ἄλλων κακῶν. τούτων
[32, 10]   κάμνοντας ἀνθρώπους εἰσιὼν τῆς μὲν  σωτηρίας   αὐτῶν καὶ τῆς θεραπείας ἀμελήσειε,
[32, 45]   ἄλλοις ἀριστεῖς καὶ τυραννοκτόνοι μνημονεύονται,  σωτηρίας   ἕνεκεν τῶν πατρίδων ἐπιδιδόντες αὑτούς·
[32, 90]   εἰσὶν οὐ μεγάλης οὐδὲ φοβερᾶς  προσηγορίας   τυγχάνουσιν· ὅταν δὲ κοινὸν γένηται
[32, 35]   ἀκοῦσαι χαλεπὸν ἦν· ὥστε τὰς  ἐμπορίας   οὐ νήσων οὐδὲ λιμένων οὐδὲ
[32, 50]   φιλοζῴου ψυχῆς· ὑπὲρ δὲ τῆς  ψαλτρίας   ἀπάγχεσθαι, καθάρματος ἀγεννοῦς καὶ ζῆν
[32, 40]   Ἰταλοὺς οὐδὲ ἀπὸ τῶν πλησίον  Συρίας,   Λιβύης, Κιλικίας, οὐδὲ τοὺς ὑπὲρ
[32, 15]   εἶναι. τὸ μὲν γὰρ τῆς  τιμωρίας   σκληρὸν ἀπόλλυσι, τὸ δὲ τοῦ
[32, 35]   ἀλλὰ φρεάτων· οὐδ´ ἂν περὶ  εὐκρασίας   λέγῃ τις, τοὺς ἀνθρώπους εἶναί
[32, 25]   καὶ γαληνὸς ὄντως, οἷος γεύσασθαι  παρρησίας   καὶ μὴ πάντα ἐθέλειν τρυφᾶν,
[32, 60]   Μούσης, οἱ δὲ ἐκ τῆς  Ἀμουσίας   αὐτῆς γεγόνασι· διαθρύψαντες γὰρ〉 καὶ
[32, 55]   οὐχ ἧττον δὲ καὶ περὶ  συνουσίας   ἔδοξε πρέπειν μουσικῆς δύναμις,
[32, 90]   τῆς δὲ ψυχῆς ἠνδραποδισμένης καὶ  ἀπολωλυίας   εἰρωνεύεσθαι καὶ ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι δεινὰ
[32, 45]   ἀπολλύμενος. ἔστι δὲ τοιοῦτος  μυίας   θάνατος. καὶ γὰρ ἐκείναις ὅ,
[32, 40]   καὶ ἀστράτευτοι πολλὰς ἤδη νενικήκατε  ἱππομαχίας.   σκοπεῖτε δὲ μὴ περὶ ὑμῶν
[32, 1]   μεστόν ἐστι καὶ θορύβου καὶ  βωμολοχίας   καὶ σκωμμάτων οὐδὲν ἐοικότων χρυσῷ.
[32, 45]   νοῦν ἔχων ἐσώθη καὶ μεθ´  ἡσυχίας   ἤκουσεν. αὗται δὲ σχεδὸν ἐν
[32, 50]   ἀλλ´ εὐσχημόνως ἅμα καὶ προσηνῶς,  εὐωχίας,   οὐ παροινίας, ἄρχοντες, φιλοφρονούμενοι τοὺς
[32, 85]   ἀποσφάττωσι τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰς  γυναῖκας   ἀπάγωσιν καὶ τὰς οἰκίας κατακάωσιν·
[32, 100]   περιέχεσθε τούτου, μηδὲ ἀμούσους καὶ  φορτικὰς   καὶ ἀμαθεῖς ποιεῖτε τὰς Χάριτας,
[32, 40]   τοιγαροῦν δειλοὶ ὄντες καὶ ἀστράτευτοι  πολλὰς   ἤδη νενικήκατε ἱππομαχίας. σκοπεῖτε δὲ
[32, 70]   θόρυβον καὶ ἀγωνίαν καὶ σχημάτων  μεταβολὰς   καὶ χρωμάτων καὶ βλασφημίας οἵας
[32, 80]   ἀμφοτέρων ἵκετ´ αἰθέρα καὶ Διὸς  αὐλάς.   ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν
[32, 80]   ὣς οἱ μὲν μάρναντο πυρὸς  δέμας·   οὐδέ κε φαίης οὔτε ποτ´
[32, 15]   δύναμιν τῶν θεῶν ἀφικνεῖται πρὸς  ἡμᾶς,   ἀλλὰ πανταχῇ πάντων ἀγαθῶν αὐτοὶ
[32, 35]   τήν τε θάλατταν τὴν καθ´  ἡμᾶς   ἅπασαν ἐκδέχεσθε, κάλλει τε λιμένων
[32, 10]   ἴστε δήπου τὰς τοῦ Ἄπιδος  φήμας   ἐνθάδε ἐν Μέμφει πλησίον ὑμῶν,
[32, 95]   τοῖς γεγονόσι μετανοήσειε καὶ πλείονα  ὑμᾶς   ἀγαθὰ ἐργάσεται. καὶ ἴσως ἂν
[32, 30]   καὶ τὸν ἄλλον χρόνον σωφρονεῖν  ὑμᾶς·   ἀλλ´ ὅμως ὅ, τι ἂν
[32, 30]   ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ, καὶ τελέως  ὑμᾶς   ἀναγκάσαι καταγνῶναι τῆς κακίας καὶ
[32, 70]   πάντα ἐπιβουλεύσαντες, καὶ οὐ πρότερον  ὑμᾶς   ἀνῆκαν ἕως ἐγεύσασθε πολέμου καὶ
[32, 60]   διὰ τῆς ᾠδῆς· οὗτοι δὲ  ὑμᾶς,   ἀνθρώπους ὄντας, ἀγρίους πεποιήκασι καὶ
[32, 95]   πόλεως ἐπιμέλειαν; οὐκοῦν χρὴ καὶ  ὑμᾶς   ἀντιφιλοτιμεῖσθαι καὶ τὴν πατρίδα κρείττω
[32, 70]   προέλθοι, νενικηκὼς εἴη καὶ δέοι  ὑμᾶς   ἀπαλλάττεσθαι καθ´ αὑτοὺς καὶ παραχωρεῖν·
[32, 10]   ξυμφέροντας εἰρῆσθαι. καὶ τοῦτο ἥκιστα  ὑμᾶς   ἀπιστεῖν χρή, παρ´ οἷς μάλιστα
[32, 95]   ἀλλ´ εὐταξίᾳ, κόσμῳ, τῷ δεικνύειν  ὑμᾶς   αὐτοὺς σώφρονας καὶ βεβαίους. οὕτως
[32, 85]   μοῖρα κραταιή. αἲ γάρ πως  ὑμᾶς   γε καὶ αὐτοὺς ἐνθάδε πάντας
[32, 65]   ὑπὸ τῆς τοιαύτης ἡδονῆς. δι´  ὑμᾶς   δὲ ἤδη μοι δοκεῖ τὸ
[32, 5]   καὶ τοῦτο ἴσως οὐ δι´  ὑμᾶς·   δηλώσετε δέ, ἂν ἀνάσχησθε τήμερον·
[32, 35]   τῶν ἄλλων τῶν ἀεὶ θωπευόντων  ὑμᾶς·   ἐγὼ δὲ ἐπῄνεσα ὕδωρ καὶ
[32, 1]   ὑμέτεροι συνήθεις καὶ πολλάκις εἰς  ὑμᾶς   εἰσιόντες, μῖμοί τ´ ὀρχησταί τε
[32, 60]   ἐπιδημήσαντος, ὃν εἰς Ὀρφέα καὶ  ὑμᾶς   ἔλεγεν. ἔστι δὲ τῶν ὑμετέρων
[32, 35]   ἐγὼ δὲ τούτων ἐμνήσθην οὔτε  ὑμᾶς   ἐπαίρων οὔτε τοῖς συνήθως ὑμνοῦσιν
[32, 1]   ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ μᾶλλον ἂν  ὑμᾶς   ἐπῄνουν βραδὺ μὲν φθεγγομένους, ἐγκρατῶς
[32, 10]   οἶμαι, τελειότερος ὤν, δι´ ἀνδρῶν  ὑμᾶς   καὶ μετὰ σπουδῆς βούλεται ὠφελεῖν,
[32, 95]   αὐτὸν ἔχειν; πότερον ὡς σοφοὺς  ὑμᾶς   καὶ μὴ δεομένους θεραπείας;
[32, 95]   γενόμενον ἄνδρα σοφὸν σιωπᾶν πρὸς  ὑμᾶς   καὶ μηδὲν ἐθέλειν διαλέγεσθαι. καίτοι
[32, 40]   ὑπὸ μυρίων ἐθνῶν οὐκ ἐπισταμένων  ὑμᾶς,   καὶ ὁρᾶτε μὲν τρεῖς
[32, 10]   δὲ ὀλίγοι παρρησίαν ἀγηόχασι πρὸς  ὑμᾶς,   καὶ ταύτην ἐνδεῶς, οὐδ´ ὡς
[32, 30]   οὐκ ἂν εἰσελθὼν καταπλαγείη τε  ὑμᾶς   καὶ τιμήσειεν· {ὥστε, εἰ μηδὲν
[32, 10]   καὶ λοιδορήσαντες μᾶλλον διδάξαντες  ὑμᾶς,   κατὰ σπουδὴν ἀπίασιν, εὐλαβούμενοι μὴ
[32, 95]   ὑμᾶς προτιμήσῃ. μὴ γὰρ οἴεσθε  ὑμᾶς   μὲν πυνθάνεσθαι περὶ τῶν καταπλεόντων,
[32, 70]   δὲ τὰ τελευταῖα συμβάντα περὶ  ὑμᾶς,   ὅτε {γὰρ} καθ´ αὑτοὺς ἦτε.
[32, 20]   πρᾶγμα δυσχερὲς ὄντως καὶ δι´  ὑμᾶς.   οὐ γὰρ ῥᾴδιον ἐνεγκεῖν τοσοῦδε
[32, 10]   ἔτι αὔξουσιν. ~τῶν δὲ εἰς  ὑμᾶς   παρϊόντων ὡς πεπαιδευμένων οἱ μὲν
[32, 55]   λαμβάνετε· ὥστε ἴσως καιρὸς ἦν  ὑμᾶς   παύσασθαι βακχειῶν καὶ προσέχειν μᾶλλον
[32, 35]   τόπους καὶ πάντα μᾶλλον  ὑμᾶς.   ποῦ γὰρ εἶπον ὥς ἐστε
[32, 95]   τῶν πεμπομένων ἕκαστος καὶ διοικούντων  ὑμᾶς   προτιμήσῃ. μὴ γὰρ οἴεσθε ὑμᾶς
[32, 65]   τοῦ λόγου, καὶ δέδοικα πρὸς〉  ὑμᾶς   σαφῶς αὐτὸ εἰπεῖν. ἔλεγε γὰρ
[32, 1]   τοῦτο οὖν ὀρθῶς ἔφην ἀπορεῖν  ὑμᾶς   σπουδῆς. οὔτε γὰρ αὐτοὶ σπουδαῖοί
[32, 30]   καὶ ἀναγκαιότατον ἦν, παρασκευάσαι πρῶτον  ὑμᾶς   ὑπομένοντας ἀκούειν. ὥστ´, εἰ μηδὲν
[32, 20]   Ἑρμοῦ ἔπη κἀγὼ λέγοιμι πρὸς  ὑμᾶς,   ὡς ἐκεῖνος ἐν Ὀδυσσείᾳ πεποίηται
[32, 1]   ὁρῶ οὖσαν. καίτοι τινὲς ἐπαινοῦσιν  ὑμᾶς   ὡς σοφούς τε καὶ δεινούς,
[32, 5]   μαινοίμην γὰρ ἄν· ἀλλ´ ἀξιῶν  ὑμᾶς,   ὥσπερ τούτοις ἑτοίμως καὶ συνεχῶς
[32, 20]   καταπίοιτε καὶ τῇ ταραχῇ, βουλόμενον  ὑμᾶς   ὠφελεῖν. μείναντες δὲ καὶ ἀκούσαντες
[32, 25]   χρησίμων ἐστὶ καὶ μᾶλλον ἂν  ὑμᾶς   ὠφελήσειεν περὶ οὐρανοῦ καὶ
[32, 65]   ἄγεσθαι μὲν ὑπὸ ᾠδῆς, ὡς  οὐδένας   ἄλλους, κἂν ἀκούσωσι κιθάρας ὁποιασοῦν,
[32, 55]   μεταστρέφειν ψυχὰς ἀπηνῶς καὶ ἀγρίως  διακειμένας.   διὰ τοῦτο καὶ τῶν φιλοσόφων
[32, 35]   ἐπῄνεσα ὕδωρ καὶ γῆν καὶ  λιμένας   καὶ τόπους καὶ πάντα μᾶλλον
[32, 55]   ἐκεῖνοί γε παρεισάγουσι Βάκχας τινὰς  μαινομένας   ὑπὸ μέλους καὶ Σατύρους· οὐκοῦν
[32, 55]   τὰς δὲ παρθένους, ὡς ἂν  αἰδουμένας   τε καὶ σώφρονας. τε
[32, 40]   ~ὁρῶ γὰρ ἔγωγε οὐ μόνον  Ἕλληνας   παρ´ ὑμῖν οὐδ´ Ἰταλοὺς οὐδὲ
[32, 50]   ἂν ἀπείχεσθε ἀλλήλων; καίτοι ποίους  τινὰς   ἂν ὑμεῖς ἡγοῖσθε ἀνθρώπους, οἷς
[32, 55]   ὡς ἐκεῖνοί γε παρεισάγουσι Βάκχας  τινὰς   μαινομένας ὑπὸ μέλους καὶ Σατύρους·
[32, 40]   Σκύθας καὶ Πέρσας καὶ Ἰνδῶν  τινας,   οἳ συνθεῶνται καὶ πάρεισιν ἑκάστοτε
[32, 45]   πόλεως ἀσθένειαν. φασὶ γοῦν ἤδη  τινὰς   τῶν ἀπολωλότων διὰ τὴν τοιαύτην
[32, 60]   ᾄδοντος ἐν τῷ πελάγει τοὺς  δελφῖνας   ἀφικέσθαι πρὸς τὴν ναῦν, καὶ
[32, 65]   σπέρματος· ἐπεὶ τούς γε ἄλλους  Μακεδόνας   ἀνδρείους καὶ πολεμικοὺς γενέσθαι καὶ
[32, 35]   λέγουσι, τὸ μὴ πάντοτε ζητεῖν  ἡδονάς.   ἀναγωγαὶ δὲ καὶ κατάρσεις καὶ
[32, 70]   καὶ νῦν οὕτως ἐπιεικεῖς ἔχοντες  ἡγεμόνας   εἰς ὑποψίαν αὐτοὺς καθ´ ὑμῶν
[32, 55]   ὡς ἂν αἰδουμένας τε καὶ  σώφρονας.   τε μουσικὴ θεραπείας ἕνεκα
[32, 95]   κόσμῳ, τῷ δεικνύειν ὑμᾶς αὐτοὺς  σώφρονας   καὶ βεβαίους. οὕτως γὰρ ἂν
[32, 50]   ταὐτὰ πράττοντας τοῖς ἀνοήτοις τοὺς  σώφρονας,   οἷον ἐσθίοντας, βαδίζοντας, παίζοντας, θεωροῦντας·
[32, 80]   ἀλλήλοισιν ἔπιπτον. ὡς δ´ ἄνεμος  ἄχνας   φορέει ἱερὰς κατ´ ἀλωάς, ὡς
[32, 40]   δι´ ὅλης τῆς πόλεως ἐπὶ  συχνὰς   ἡμέρας· καθάπερ ἐμπρησμοῦ μεγάλου λήξαντος
[32, 20]   Εὖρός τε Νότος τε ὤρορ´  ἐπαΐξας   πατρὸς Διὸς ἐκ νεφελάων· ἑτέρου
[32, 70]   τὸ πλῆθος ὑμῶν συνειστήκει, καὶ  δείξας   τινὰ τόπον βραχὺν προηγόρευεν ὡς
[32, 10]   ἐνδεῶς, οὐδ´ ὡς ἐμπλῆσαι τὰς  ἀκοὰς   ὑμῶν οὐδ´ ὥστε διατελέσαι λέγοντες,
[32, 15]   καὶ μηδέποτε σωφρονοῦντι λόγῳ τὰς  ἀκοὰς   ὑπέχοντες ὁλοκλήρως ἄθλιοι μηδεμίαν σκέπην
[32, 65]   κινδυνεύει δ´ βίος σχεδὸν  ἅπας   γεγονέναι κῶμος εἷς, οὐχ ἡδὺς
[32, 60]   τοῖς ὄρεσι καὶ περὶ τὰς  νάπας   τὰ πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος δὲ
[32, 45]   κακὴν ἔγκλισιν καὶ τὰς ἐκμελεῖς  καμπὰς   καὶ λήρους καὶ κυνισμοὺς καὶ
[32, 40]   Κιλικίας, οὐδὲ τοὺς ὑπὲρ ἐκείνους  Αἰθίοπας   οὐδὲ Ἄραβας ἀλλὰ καὶ Βακτρίους
[32, 65]   ὡς οὐδένας ἄλλους, κἂν ἀκούσωσι  κιθάρας   ὁποιασοῦν, ἐξεστάναι καὶ φρίττειν κατὰ
[32, 20]   ἐναντίον βλέψαι χωρὶς ᾠδῆς καὶ  κιθάρας.   τοῦτο μὲν γὰρ ἀλεξιφάρμακόν ἐστι
[32, 40]   καὶ ὁρᾶτε μὲν τρεῖς  τέτταρας   ἡνιόχους, ὁρᾶσθε δὲ ὑπὸ τοσούτων
[32, 95]   χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ καὶ ἀγνοίᾳ  χαρᾶς   ἄνθρωποι διώκουσι γέλωτα. τὴν γοῦν
[32, 1]   γὰρ Ἀπόλλωνος εἰπόντος, εἰ θέλουσιν  ἄνδρας   ἀγαθοὺς ἐν τῇ πόλει γενέσθαι,
[32, 90]   ταῦθ´ ὅτ´ ἀναγκαῖον ἦν αὐτοῖς  ἄνδρας   ἀγαθοὺς ὑπὲρ τῶν πατρίδων γίγνεσθαι;
[32, 85]   μίμους καὶ γελωτοποιοὺς μᾶλλον, οὐκ  ἄνδρας   ἐρρωμένους, {ὡς τῶν κωμικῶν ἔφη
[32, 25]   μεγαλόφρων, αἰδούμενος τοὺς ἀγαθοὺς καὶ  ἄνδρας   καὶ λόγους, τοῖς νουθετοῦσι καὶ
[32, 90]   ἕνα εἰσὶν οὐ μεγάλης οὐδὲ  φοβερᾶς   προσηγορίας τυγχάνουσιν· ὅταν δὲ κοινὸν
[32, 80]   ὡς δ´ ἄνεμος ἄχνας φορέει  ἱερὰς   κατ´ ἀλωάς, ὡς δ´ ἀναμαιμάει
[32, 40]   ὅλης τῆς πόλεως ἐπὶ συχνὰς  ἡμέρας·   καθάπερ ἐμπρησμοῦ μεγάλου λήξαντος ἰδεῖν
[32, 70]   καὶ τελευταῖον ἐπ´ αὐτὸ τὸ  πέρας   καὶ τὸν ὄλεθρον αὐξηθεῖσα ἤγαγεν.
[32, 75]   χαλεπόν τι καὶ μέγα τεκεῖν  τέρας.   δέδοικα δὴ κἀγὼ τὸν ἱππικὸν
[32, 15]   κακὰ δὲ ἀλλαχόθεν, ὡς ἐξ  ἑτέρας   τινὸς πηγῆς ἔρχεται {τῶν} πλησίον
[32, 95]   μηδ´ ἂν ἐκχέηται, τῆς δὲ  ἑτέρας   τροφῆς. ἀλλ´ ἐστὲ ἱλαροὶ καὶ
[32, 75]   κατὰ τὸν δρόμον, ὡς τὰς  ὑμετέρας   ψυχὰς ἰδεῖν ἔστι πασχούσας. φησὶ
[32, 10]   δόξης τῆς ἑαυτῶν, οὐ τῆς  ὑμετέρας   ὠφελείας, τοῦτο δ´ ἤδη δεινόν.
[32, 25]   πλείων δῆμος καὶ πόλεως  γενναιοτέρας.   ἐκείνων μὲν οὖν εἰσι βασιλεῖς,
[32, 70]   καθ´ ὑμῶν αὐτῶν ἠγάγετε, ὥστε  ἐπιμελεστέρας   χρῆναι φυλακῆς ᾠήθησαν πρότερον·
[32, 25]   Κενταύρους τε καὶ Σφίγγας καὶ  Χιμαίρας,   ἐκ παντοδαπῶν φύσεων {εἰς} μίαν
[32, 90]   μόνον, {ἢ ἑταιρῶν} ἀλλὰ καὶ  ἑταίρας   καὶ γαστρὸς καὶ ἄλλης τινὸς
[32, 10]   θεραπείας ἀμελήσειε, στεφάνους δὲ καὶ  ἑταίρας   καὶ μύρον αὐτοῖς εἰσφέροι. τινὲς
[32, 70]   πολέμου καὶ τὸ δεινὸν ἄχρι  πείρας   προῆλθεν. τί δὴ καὶ τούτων
[32, 80]   τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσι  χεῖρας   ἀνίσχοντες μεγάλ´ εὐχετόωντο ἕκαστοι. ἠΰτε
[32, 85]   πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν, {ὁ} τῆς  μικρᾶς   καὶ ἀδόξου σφόδρα οὖσαν εὐρύχωρον.
[32, 35]   νεῶν πανηγύρεως καὶ λιμένος καὶ  ἀγορᾶς   ἐστιν ἐγκώμιον, οὐ πόλεως· οὐδέ
[32, 65]   φιλοσόφων ἐνίων· μᾶλλον δὲ τοὺς  ῥήτορας   οὐδὲ γνῶναι ῥᾴδιον. ὡς γὰρ
[32, 55]   ἀναβλύει διψήσασιν οἶνος ἐκ  πέτρας   ποθέν τινος νάπης, οὐδὲ
[32, 20]   ἀγεννέσι τῶν ἀθλητῶν, οἳ τὰς  παλαίστρας   ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ γυμνάσια χειρονομοῦντες
[32, 40]   τὰ τοῦ Νείλου καὶ τῆς  χώρας   καὶ τῆς θαλάττης καὶ τὸ
[32, 95]   ὑμῶν τὴν πόλιν, {τοῦτ´ ἔστι  καταδικάσας   αὐτήν, καὶ ὑμεῖς τοῦ δεῖνος
[32, 100]   σύνεσις μουσικῆς, ἐκέλευε παύσασθαι αὐτὸν  ἀτιμάσας.   δὲ ἀναμνησθεὶς ἐκείνου τοῦ
[32, 80]   περὶ τὴν Ἀθηνᾶν αὖθις  ἀσεβήσας   ἁλισκομένης τῆς Τροίας, καὶ αὐτός
[32, 95]   νοῦ καὶ συνέσεως. τοιγαροῦν τέθνηκε  κατασιωπήσας   ὑμῶν τὴν πόλιν, {τοῦτ´ ἔστι
[32, 70]   χρωμάτων καὶ βλασφημίας οἵας καὶ  ὅσας   ἀφίετε; εἰ γὰρ μὴ τοὺς
[32, 40]   καὶ Βακτρίους καὶ Σκύθας καὶ  Πέρσας   καὶ Ἰνδῶν τινας, οἳ συνθεῶνται
[32, 60]   ἄλλον εἰπεῖν λόγον ἀνθρώπου Φρυγὸς  ἀκούσας,   Αἰσώπου συγγενοῦς, δεῦρο ἐπιδημήσαντος, ὃν
[32, 100]   ὦτα ᾄδειν. δὲ τύραννος  ἀκούσας   τῶν ἑρμηνέων οἷα ἔλεγεν ἔδει
[32, 75]   τὰς ὑμετέρας ψυχὰς ἰδεῖν ἔστι  πασχούσας.   φησὶ δ´ οὕτως, ἵν´ ὑμῖν
[32, 5]   καὶ πολλὴν σπερμολογίαν συνείροντες καὶ  τὰς   ἀγοραίους ταύτας ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν ἀγαθὸν
[32, 10]   ταύτην ἐνδεῶς, οὐδ´ ὡς ἐμπλῆσαι  τὰς   ἀκοὰς ὑμῶν οὐδ´ ὥστε διατελέσαι
[32, 15]   τούτου καὶ μηδέποτε σωφρονοῦντι λόγῳ  τὰς   ἀκοὰς ὑπέχοντες ὁλοκλήρως ἄθλιοι μηδεμίαν
[32, 85]   καταβαλόντες ἀποσφάττωσι τοὺς ἀνθρώπους καὶ  τὰς   γυναῖκας ἀπάγωσιν καὶ τὰς οἰκίας
[32, 55]   σώμασιν, οὐ νόσον οὐδὲ μανίαν·  τὰς   δὲ παρθένους, ὡς ἂν αἰδουμένας
[32, 70]   ἔλθητε, τίς ἂν εἰπεῖν δύναιτο  τὰς   ἐκεῖ κραυγὰς καὶ θόρυβον καὶ
[32, 45]   φθόγγον καὶ κακὴν ἔγκλισιν καὶ  τὰς   ἐκμελεῖς καμπὰς καὶ λήρους καὶ
[32, 35]   τοὔνομα ἀκοῦσαι χαλεπὸν ἦν· ὥστε  τὰς   ἐμπορίας οὐ νήσων οὐδὲ λιμένων
[32, 50]   πρὸς ἕτερον. ὁμοίως καὶ περὶ  τὰς   θέας οἱ μέν εἰσιν ἄπληστοι
[32, 70]   πενία ταχὺ πέφυκε συμβαίνειν διὰ  τὰς   κατ´ ὀλίγον ζημίας, ὡς
[32, 60]   αὐτῶν μεταβαλεῖν εἰς ἀνθρώπων τύπον,  τὰς   μέντοι ψυχὰς διαμένειν, οἷαι πρότερον
[32, 60]   τε τοῖς ὄρεσι καὶ περὶ  τὰς   νάπας τὰ πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος
[32, 85]   καὶ τὰς γυναῖκας ἀπάγωσιν καὶ  τὰς   οἰκίας κατακάωσιν· αὕτη μὲν ἴσως
[32, 20]   τοῖς ἀγεννέσι τῶν ἀθλητῶν, οἳ  τὰς   παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ γυμνάσια
[32, 20]   ἐθέλουσιν ἰέναι, τὸν ἥλιον καὶ  τὰς   πληγὰς ὑφορώμενοι. τὸ μέντοι πρᾶγμα
[32, 5]   γίγνονται καὶ βέλτιον οἰκεῖν δύνανται  τὰς   πόλεις, οὐ πολλάκις ἀκηκόατε· οὐ
[32, 90]   καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν περὶ  τὰς   πόλεις. ὥσπερ ἐν ταῖς κωμῳδίαις
[32, 5]   οὐκ ἀποτρέπων οὐδὲ καταλύειν κελεύων  τὰς   τοιαύτας ψυχαγωγίας καὶ ἀπάτας τῆς
[32, 10]   ἡμέραν ἐναργῶς προεῖπεν. ἴστε δήπου  τὰς   τοῦ Ἄπιδος φήμας ἐνθάδε ἐν
[32, 75]   ὑψηλὰ κατὰ τὸν δρόμον, ὡς  τὰς   ὑμετέρας ψυχὰς ἰδεῖν ἔστι πασχούσας.
[32, 100]   καὶ φορτικὰς καὶ ἀμαθεῖς ποιεῖτε  τὰς   Χάριτας, ἀλλὰ μᾶλλον Εὐριπίδην μιμεῖσθε
[32, 100]   μιμεῖσθε οὕτω λέγοντα· μὴ παυσαίμην  τὰς   Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς, ἁδίσταν συζυγίαν·
[32, 65]   ἀλλ´ ἀφείλοντο τὴν κιθάραν καὶ  τὰς   χορδὰς ἐξέτεμον, ἀπιέναι προειπόντες ἐκ
[32, 50]   μόνον οὐκ ἐπὶ τοῖς χείλεσι  τὰς   ψυχὰς ἔχοντας, καθάπερ οἶμαι διὰ
[32, 80]   ἀγωνιστὰς καὶ φιλοτιμουμένους, τοὺς δὲ  θεατὰς   καθ´ ἡσυχίαν θεωροῦντας, ὥσπερ καὶ
[32, 5]   καλουμένοις ἀκροατηρίοις φωνασκοῦσιν, ἐνσπόνδους λαβόντες  ἀκροατὰς   καὶ χειροήθεις ἑαυτοῖς. τῶν δὲ
[32, 60]   {τοὺς νόμους} ἰδιώτας καὶ λίχνους  ἀκροατὰς   κινοῦσιν. τοιγαροῦν οὐκ ἀπὸ κύκνων
[32, 5]   κελεύων τὰς τοιαύτας ψυχαγωγίας καὶ  ἀπάτας   τῆς πόλεως· μαινοίμην γὰρ ἄν·
[32, 100]   φορτικὰς καὶ ἀμαθεῖς ποιεῖτε τὰς  Χάριτας,   ἀλλὰ μᾶλλον Εὐριπίδην μιμεῖσθε οὕτω
[32, 100]   οὕτω λέγοντα· μὴ παυσαίμην τὰς  Χάριτας   Μούσαις ἀναμιγνύς, ἁδίσταν συζυγίαν· ἵνα
[32, 20]   συριγμοὺς οὐδὲ τὰ σκώμματα, οἷς  πάντας   ἐκπλήττετε καὶ πανταχοῦ πάντων ἀεὶ
[32, 35]   μιᾶς πόλεως εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα  πάντας   καὶ δεικνύουσά τε ἀλλήλοις καὶ
[32, 85]   ὑμᾶς γε καὶ αὐτοὺς ἐνθάδε  πάντας   ὁπλήεντας ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,
[32, 65]   τοὺς δὲ βαρβάρους ἐνίκων ἀεὶ  πάντας·   ὑμεῖς δὲ οὐδὲ ἄρχεσθαι καλῶς
[32, 35]   φύσεως {καὶ} παρὰ τοὺς ἄλλους  ἅπαντας   λόγου μεῖζον, τό τε θαυμαστὸν
[32, 70]   κἀκεῖνος οὐδένα εἴα ἅπτεσθαι, γυμνοὺς  ἅπαντας   ὁρῶν καὶ ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι. τί
[32, 85]   γε καὶ αὐτοὺς ἐνθάδε πάντας  ὁπλήεντας   ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη, ὡς
[32, 45]   φησιν, οὐκ ἀπώλλυον τοὺς σφόδρα  ἡσθέντας   αὐταῖς; ἀλλ´ ἐκεῖναι μὲν ἐν
[32, 60]   ᾠδῆς· οὗτοι δὲ ὑμᾶς, ἀνθρώπους  ὄντας,   ἀγρίους πεποιήκασι καὶ ἀπαιδεύτους. ἔχω
[32, 60]   τὰ πρόβατα. τοὺς μὲν γὰρ  λέοντας   καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ τὴν
[32, 55]   καὶ θύρσων ἐνδεῖ καὶ τὸ  λέοντας   φέρειν ἐν ταῖς ἀγκάλαις· τὰ
[32, 50]   τοὺς σώφρονας, οἷον ἐσθίοντας, βαδίζοντας,  παίζοντας,   θεωροῦντας· γὰρ φύσις ἀναγκάζει
[32, 50]   ἀνοήτοις τοὺς σώφρονας, οἷον ἐσθίοντας,  βαδίζοντας,   παίζοντας, θεωροῦντας· γὰρ φύσις
[32, 85]   γιγνομένη καὶ μᾶλλον ἐλεεῖσθαι τοὺς  παθόντας   καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα· παρ´ οἷς
[32, 40]   οἴεσθε τούτους ἐπὶ γῆς πέρατα  ἐλθόντας   λέγειν; οὐχ ὡς πόλιν εἴδομεν
[32, 85]   γε χορὸν τοὺς ὁποίους δήποτε  συνελθόντας,   οὐδὲ στρατόπεδον πάντα ὄχλον. οὐδὲ
[32, 50]   τοῖς ἀνοήτοις τοὺς σώφρονας, οἷον  ἐσθίοντας,   βαδίζοντας, παίζοντας, θεωροῦντας· γὰρ
[32, 40]   τῶν ἐπιτηδείων περιουσίᾳ, πάντα ἀκριβῶς  διεξιόντας   ὡς ἂν δύνωνται τοῖς αὑτῶν,
[32, 55]   οὐχ ὥσπερ ἐν τῷ πότῳ  προϊόντας,   οὐκ ἔστιν ἄλλους ἰδεῖν. παρὰ
[32, 65]   μουσικῇ, καὶ μελετᾶν τότ´ εὐθὺς  ἀπιόντας   καθ´ αὑτοὺς καὶ τὰ εἴδη
[32, 20]   ἀρχῇ μὲν ᾐτιασάμην τοὺς μὴ  παριόντας   εἰς τὸ πλῆθος μηδὲ τολμῶντας
[32, 20]   κἀμοὶ πρὸς τοὺς αἰτιωμένους καὶ  καταγιγνώσκοντας,   ὅτι δεῦρο εἰσῆλθον, δικαίως
[32, 65]   καθ´ αὑτοὺς καὶ τὰ εἴδη  μεταβαλόντας   εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν τὴν ἐπιμέλειαν.
[32, 5]   πρότερον ἐμνήσθην, οὐ πάντως εὑρήσομεν  ἁμαρτάνοντας·   ἀλλὰ τοῦτό γε ἐκεῖνοι καὶ
[32, 30]   ἀναγκαιότατον ἦν, παρασκευάσαι πρῶτον ὑμᾶς  ὑπομένοντας   ἀκούειν. ὥστ´, εἰ μηδὲν ἄλλο
[32, 10]   ὥσπερ εἴ τις ἰατρὸς ἐπὶ  κάμνοντας   ἀνθρώπους εἰσιὼν τῆς μὲν σωτηρίας
[32, 65]   γυμνάσονται πρὸς μέλος καὶ τοὺς  κάμνοντας   ἰάσονται. περὶ γὰρ τῆς τέχνης
[32, 50]   οὐ παροινίας, ἄρχοντες, φιλοφρονούμενοι τοὺς  συνόντας,   οὐ θρασυνόμενοι πρὸς αὐτούς· οἱ
[32, 10]   αὐτομάτους καὶ λόγους ἐπιτηδείους καὶ  ξυμφέροντας   εἰρῆσθαι. καὶ τοῦτο ἥκιστα ὑμᾶς
[32, 50]   ἄλλων εὑρήσομεν τὰ πλεῖστα ταὐτὰ  πράττοντας   τοῖς ἀνοήτοις τοὺς σώφρονας, οἷον
[32, 90]   τὰ περὶ τοὺς λόγους μᾶλλον  ἐπιτηδεύοντας   καὶ ποίησιν καὶ χοροὺς ἐπὶ
[32, 70]   μηδενὸς ἄξια, φαύλως καὶ ἀκρατῶς  ἔχοντας   ἐν τούτοις πράττουσι καθ´
[32, 50]   ἐπὶ τοῖς χείλεσι τὰς ψυχὰς  ἔχοντας,   καθάπερ οἶμαι διὰ τῶν ὤτων
[32, 55]   ᾠδῆς σφαλλομένους καὶ πολὺ κάκιον  ἔχοντας   τῶν παροινούντων εὐθὺς ἀπὸ τῆς
[32, 50]   εὐδαιμονίαν δεχομένους, σωτῆρα καὶ θεὸν  καλοῦντας   ἄνθρωπον ἄθλιον; πόσον τινὰ γέλωτα
[32, 45]   μὴ παραιτουμένους τὸν θάνατον, ἀλλὰ  προσλιπαροῦντας,   ὅπως ἀκούσωσιν ἐπὶ πλέον. τοῦτο
[32, 50]   σώφρονας, οἷον ἐσθίοντας, βαδίζοντας, παίζοντας,  θεωροῦντας·   γὰρ φύσις ἀναγκάζει πολλῶν
[32, 80]   τοὺς δὲ θεατὰς καθ´ ἡσυχίαν  θεωροῦντας,   ὥσπερ καὶ προσῆκε. μόνον δ´
[32, 1]   βραδὺ μὲν φθεγγομένους, ἐγκρατῶς δὲ  σιγῶντας,   ὀρθῶς δὲ διανοουμένους, καὶ
[32, 50]   {ἴστε Ῥοδίους ἐγγὺς οὕτως ὑμῶν  ζῶντας   ἐν ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ πάσης
[32, 20]   παριόντας εἰς τὸ πλῆθος μηδὲ  τολμῶντας   ὑμῖν διαλέγεσθαι, ἀλλὰ σεμνοὺς μὲν
[32, 80]   ~ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡνιόχους πεποίηκεν  ἀγωνιστὰς   καὶ φιλοτιμουμένους, τοὺς δὲ θεατὰς
[32, 75]   εἰ μεταξὺ θεῶν τις ὑμῖν  ἐπιστὰς   εἴποι διατεινάμενος, δαιμόνιοι, μαίνεσθε καὶ
[32, 30]   ὥσπερ αἱ κακαὶ γυναῖκες, δέον  αὐτάς,   κἂν οἴκοι μὴ σωφρονῶσιν, ἔξω
[32, 45]   πελάγει καὶ μακρὰν ἀπῳκισμέναι καθ´  αὑτὰς   ἐπὶ σκοπέλου τινός, ὅπου μηδεὶς
[32, 5]   ἀποτρέπων οὐδὲ καταλύειν κελεύων τὰς  τοιαύτας   ψυχαγωγίας καὶ ἀπάτας τῆς πόλεως·
[32, 5]   ἀγείρουσι καὶ ἀπατῶσι παιδάρια καὶ  ναύτας   καὶ τοιοῦτον ὄχλον, σκώμματα καὶ
[32, 5]   σπερμολογίαν συνείροντες καὶ τὰς ἀγοραίους  ταύτας   ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν ἀγαθὸν μὲν οὐδὲν
[32, 60]   περίεργοι μάγειροι συντρίψαντες {τοὺς νόμους}  ἰδιώτας   καὶ λίχνους ἀκροατὰς κινοῦσιν. τοιγαροῦν
[32, 45]   ὅσον οἰόμενοι καὶ βουλόμενοι προΐενται  σφᾶς   αὐτούς. τοσαύτη δ´ ἐστὶ δυστυχία
[32, 55]   μυθολογήματα· ὡς ἐκεῖνοί γε παρεισάγουσι  Βάκχας   τινὰς μαινομένας ὑπὸ μέλους καὶ
[32, 55]   παθῶν καὶ μάλιστα δὴ μεταστρέφειν  ψυχὰς   ἀπηνῶς καὶ ἀγρίως διακειμένας. διὰ
[32, 60]   εἰς ἀνθρώπων τύπον, τὰς μέντοι  ψυχὰς   διαμένειν, οἷαι πρότερον ἦσαν. ~χαλεπὸν
[32, 50]   οὐκ ἐπὶ τοῖς χείλεσι τὰς  ψυχὰς   ἔχοντας, καθάπερ οἶμαι διὰ τῶν
[32, 75]   τὸν δρόμον, ὡς τὰς ὑμετέρας  ψυχὰς   ἰδεῖν ἔστι πασχούσας. φησὶ δ´
[32, 15]   δυναμένων διὰ πειθοῦς καὶ λόγου  ψυχὰς   πραΰνειν καὶ μαλάττειν. οὗτοι δὲ
[32, 80]   ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατ´  ἀλωάς,   ὡς δ´ ἀναμαιμάει βαθέ´ ἄγκεα
[32, 80]   ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν  ἐς   πλησίον ἄλλον· οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματ´
[32, 80]   ὡς δ´ ἀναμαιμάει βαθέ´ ἄγκεα  θεσπιδαὲς   πῦρ, πάντῃ δ´ εἰλυφόων ἄνεμος
[32, 20]   λέγειν ὅτι οὐ πᾶν πλῆθος  ἀσελγές   ἐστιν οὐδὲ ἀνήκοον, οὐδὲ ἀπὸ
[32, 90]   εὕροι τις ἂν πανταχοῦ, καὶ  οἰνόφλυγες   καὶ πόρνοι καὶ γυναιμανεῖς ἐν
[32, 30]   μοι ἦτορ ἐνείη· εἰ μὴ  Ὀλυμπιάδες   Μοῦσαι, Διὸς αἰγιόχοιο θυγατέρες, μνησαίαθ´
[32, 1]   τε καὶ δεινούς, ὅτι τοσαῦται  μυριάδες   ἀνθρώπων ἅμα καὶ τὰ δέοντα
[32, 5]   ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ ἐβούλοντο, μηδὲν  ἀηδὲς   ἀκούειν. ὑμῖν δὲ οὔτε χορός
[32, 70]   οἱ προπετεῖς καὶ ἀκόλαστοι καὶ  ἐπίτηδες   ἀνατρέψαι καὶ συγχέαι πάντα ἐπιβουλεύσαντες,
[32, 65]   δὲ ἐνίους, οἷα δὴ γένος  ἀναιδὲς   καὶ περίεργον ἐπιθέσθαι τῇ μουσικῇ,
[32, 10]   ἐν Μέμφει πλησίον ὑμῶν, ὅτι  παῖδες   ἀπαγγέλλουσι παίζοντες τὸ δοκοῦν τῷ
[32, 40]   οὐκ ἄνδρες μόνον, ἀλλὰ καὶ  παῖδες   καὶ γύναια. ἐπειδὰν δὲ παύσηται
[32, 10]   δοκοῦν τῷ θεῷ, καὶ τοῦτο  ἀψευδὲς   πέφηνεν. δὲ ὑμέτερος θεὸς
[32, 80]   ἠπεδανὸς δέ νύ τοι θεράπων,  βραδέες   δέ τοι ἵπποι. ~τὸν δ´
[32, 60]   τὰ μὲν οἶμαι διὰ τὸ  εὔηθες   καὶ τὴν φιλανθρωπίαν, τῶν δὲ
[32, 15]   συνεχῶς ἦλθέ ποτε πρὸς τέλος  ὑγιὲς   καὶ εὔδαιμον· οἱ δὲ σπανίως
[32, 15]   οὗτοι δὲ σωτῆρές εἰσι καὶ  φύλακες   τῶν οἵων τε σώζεσθαι, πρὶν
[32, 30]   τῆς πόλεως· ὥσπερ αἱ κακαὶ  γυναῖκες,   δέον αὐτάς, κἂν οἴκοι μὴ
[32, 55]   ξυγγενοῦς δυνάμεως, ὥσπερ αὐτῷ συγκεραννύμενον  ἐμμελὲς   γίγνεται καὶ μέτριον. ταῦτα δὴ
[32, 35]   ποῖοί τινες ἐνθάδε ἐστὲ ἅπαντες  Ἕλληνες   καὶ βάρβαροι ἴσασιν. γὰρ
[32, 45]   μὲν γὰρ πάντες. αἱ δὲ  Σειρῆνες   ἄλλο τι ἐποίουν, ὡς
[32, 70]   μέχρι σκωμμάτων ἐθρασύνοντο οἱ πολλοί,  τινὲς   δὲ ὀλίγοι βάλλοντες ὅ, τι
[32, 10]   ἑταίρας καὶ μύρον αὐτοῖς εἰσφέροι.  τινὲς   δὲ ὀλίγοι παρρησίαν ἀγηόχασι πρὸς
[32, 90]   ὥσπερ καὶ ἀπὸ τῶν βελτιόνων  τινὲς   ἐθαυμάσθησαν καὶ δόξαν ἔσχον. πόσους
[32, 35]   ὅπως μέντοι θεωρεῖτε καὶ ποῖοί  τινες   ἐνθάδε ἐστὲ ἅπαντες Ἕλληνες καὶ
[32, 1]   πᾶσαν ἔνδειαν ὁρῶ οὖσαν. καίτοι  τινὲς   ἐπαινοῦσιν ὑμᾶς ὡς σοφούς τε
[32, 85]   ἡγεῖσθε ἅλωσιν εἶναι πόλεως, ἄν  τινες   τὸ τεῖχος καταβαλόντες ἀποσφάττωσι τοὺς
[32, 95]   πυνθάνεσθαι περὶ τῶν καταπλεόντων, ὁποῖοί  τινες   τυγχάνουσιν ὄντες, καὶ τοιαύτην ἔχειν
[32, 5]   γέγονε· νόθον μέντοι γε καὶ  ἀγεννὲς   ἀνθρώπων οὐθέν, ὡς εἰπεῖν, ἐπισταμένων,
[32, 30]   σαφέστατα ὁρᾶται καὶ δεῖ μηδὲν  ἀγεννὲς   μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως καὶ
[32, 25]   θεοὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ κοινῇ γεγονότες,  κηδεμόνες   ὄντως καὶ προστάται χρηστοὶ καὶ
[32, 50]   ~τί οὖν τοῦτο λαμπρόν,  κακοδαίμονες;   ὑπὲρ μὲν γὰρ δικαιοσύνης καὶ
[32, 35]   εἶπον ὥς ἐστε φρόνιμοι καὶ  σώφρονες   καὶ δίκαιοι; οὐχὶ τἀναντία τούτων;
[32, 25]   δὴ καὶ σεμνὸν ἀληθῶς καὶ  μεγαλοπρεπὲς   δήμου πρόσωπον πρᾷον καὶ καθεστηκὸς
[32, 80]   εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·  οἰνοβαρές,   κυνὸς ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´
[32, 1]   ὧν οἱ τυχόντες εἰκότως {ἄν}  ἄνδρες   ἀγαθοὶ γίγνονται καὶ σωτῆρες τῶν
[32, 85]   γελοῖοι. καὶ μὴν αἰσχρόν ἐστιν,  ἄνδρες   Ἀλεξανδρεῖς, τοὺς πυνθανομένους περὶ τῆς
[32, 40]   σαφῶς ἐξεστηκότες καὶ παρανοοῦντες, οὐκ  ἄνδρες   μόνον, ἀλλὰ καὶ παῖδες καὶ
[32, 1]   ~Ἆρά γε βούλοισθ´ ἄν,  ἄνδρες,   σπουδάσαι χρόνον σμικρὸν καὶ προσέχειν;
[32, 30]   μὴ Ὀλυμπιάδες Μοῦσαι, Διὸς αἰγιόχοιο  θυγατέρες,   μνησαίαθ´ ὅση κακότης παρὰ πᾶσιν,
[32, 20]   πληγὰς ὑφορώμενοι. τὸ μέντοι πρᾶγμα  δυσχερὲς   ὄντως καὶ δι´ ὑμᾶς. οὐ
[32, 75]   ἔρωτα τῆς πόλεως, μή τι  δυσχερὲς   ὑμῖν καὶ ξένον ἐνέγκῃ τῷ
[32, 75]   δ´ ἀΐξασκε μετήορα, τοὶ δ´  ἐλατῆρες   ἕστασαν ἐν δίφροισι, πάτασσε δὲ
[32, 15]   πραΰνειν καὶ μαλάττειν. οὗτοι δὲ  σωτῆρές   εἰσι καὶ φύλακες τῶν οἵων
[32, 1]   {ἄν} ἄνδρες ἀγαθοὶ γίγνονται καὶ  σωτῆρες   τῶν πόλεων. ἐκεῖνοι μὲν οὖν
[32, 1]   χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι, ἵππων τ´ ὠκυπόδων  ἐπιβήτορες,   οἵ τε τάχιστα ἤγειραν μέγα
[32, 65]   ἐπιθυμίαν, πάντες δὴ ᾄδουσι καὶ  ῥήτορες   καὶ σοφισταί, καὶ πάντα περαίνεται
[32, 10]   εἰ μέν εἰσι ποιηταὶ καὶ  ῥήτορες,   οὐδὲν ἴσως δεινόν· εἰ δ´
[32, 35]   ἐκεῖνοι καὶ μεγάλοι σοφισταὶ καὶ  γόητες·   τὰ δ´ ἡμέτερα φαῦλα καὶ
[32, 40]   δὲ οὐδεπώποτε αὐτοὶ θιγόντες οὐδ´  ἐπιβάντες   ἵππων οὐ δύνασθε κατέχειν αὑτοὺς,
[32, 20]   τῇ ταραχῇ, βουλόμενον ὑμᾶς ὠφελεῖν.  μείναντες   δὲ καὶ ἀκούσαντες διὰ τέλους
[32, 40]   ἀλλήλους, οἱ δὲ τὼ χεῖρε  ἀνατείναντες   μάχονται πρὸς οὐδένα ἀνθρώπων, οἱ
[32, 10]   εἰπόντες, καὶ λοιδορήσαντες μᾶλλον  διδάξαντες   ὑμᾶς, κατὰ σπουδὴν ἀπίασιν, εὐλαβούμενοι
[32, 60]   αὐτῆς γεγόνασι· διαθρύψαντες γὰρ〉 καὶ  κατάξαντες   τὸ σεμνὸν τοῦ μέλους καὶ
[32, 45]   ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν γὰρ  πάντες.   αἱ δὲ Σειρῆνες ἄλλο τι
[32, 1]   τούτου· τί γάρ, ἂν κοινῇ  πάντες   ἀποτυγχάνωσι τοῦ μέλους; δήμου δὲ
[32, 90]   {κἀκείνων ἐστὶ} τὸ ὄνειδος, ὅτι  πάντες   αὐτὸ πάσχουσιν· ὥσπερ καὶ ἀπὸ
[32, 65]   περὶ τοῦτο καὶ τὴν ἐπιθυμίαν,  πάντες   δὴ ᾄδουσι καὶ ῥήτορες καὶ
[32, 35]   καὶ ποῖοί τινες ἐνθάδε ἐστὲ  ἅπαντες   Ἕλληνες καὶ βάρβαροι ἴσασιν.
[32, 1]   τοσοῦτοι ὄντες λόγων χρησίμων γενομένων  ἅπαντες   ἐσιωπήσατε, καὶ πρὸς τούτῳ ἐδείξατε
[32, 40]   οἱ δὲ παίονται. ταῦτα δὲ  ποιήσαντες,   ἀποξυσάμενοι τὸ φάρμακον αὐτίκα σωφρονοῦσι,
[32, 1]   ὅτι οὐ μόνον ἐστὲ ἱκανοὶ  νοήσαντες   εἰπεῖν, ἀλλὰ καὶ ἀκούσαντες νοῆσαι.
[32, 10]   δύο ῥήματα εἰπόντες, καὶ  λοιδορήσαντες   μᾶλλον διδάξαντες ὑμᾶς, κατὰ
[32, 1]   ὠσὶ τῶν παίδων, οἱ δὲ  τρήσαντες   τὸ ἕτερον χρυσίον ἐνέβαλον, οὐ
[32, 70]   ἐπίτηδες ἀνατρέψαι καὶ συγχέαι πάντα  ἐπιβουλεύσαντες,   καὶ οὐ πρότερον ὑμᾶς ἀνῆκαν
[32, 20]   ὑμᾶς ὠφελεῖν. μείναντες δὲ καὶ  ἀκούσαντες   διὰ τέλους πᾶσι θαυμαστοὶ δόξετε,
[32, 1]   ἱκανοὶ νοήσαντες εἰπεῖν, ἀλλὰ καὶ  ἀκούσαντες   νοῆσαι. χοροῦ μὲν γὰρ ἔπαινος
[32, 60]   ὥσπερ κακοὶ καὶ περίεργοι μάγειροι  συντρίψαντες   {τοὺς νόμους} ἰδιώτας καὶ λίχνους
[32, 60]   ἐκ τῆς Ἀμουσίας αὐτῆς γεγόνασι·  διαθρύψαντες   γὰρ〉 καὶ κατάξαντες τὸ σεμνὸν
[32, 25]   φύσεων {εἰς} μίαν μορφὴν εἰδώλου  ξυντιθέντες.   τῷ δὲ τοιούτῳ τέρατι ξυμπλέκεσθαι
[32, 10]   τοὺς ἀμαθεῖς, οἱ δὲ ποιήματα  συνθέντες   ᾄδουσιν, ὡς πάνυ φιλῳδῶν ὑμῶν
[32, 1]   τὸ ἕτερον χρυσίον ἐνέβαλον, οὐ  συνέντες   τοῦ θεοῦ. τοῦτο μὲν γὰρ
[32, 40]   ὑπὲρ δρόμου ἐρίζουσιν. τοιγαροῦν δειλοὶ  ὄντες   καὶ ἀστράτευτοι πολλὰς ἤδη νενικήκατε
[32, 95]   τῶν καταπλεόντων, ὁποῖοί τινες τυγχάνουσιν  ὄντες,   καὶ τοιαύτην ἔχειν γνώμην εὐθὺς
[32, 1]   τε καὶ σεμνότερον, ὅτι τοσοῦτοι  ὄντες   λόγων χρησίμων γενομένων ἅπαντες ἐσιωπήσατε,
[32, 5]   τοῖς καλουμένοις ἀκροατηρίοις φωνασκοῦσιν, ἐνσπόνδους  λαβόντες   ἀκροατὰς καὶ χειροήθεις ἑαυτοῖς. τῶν
[32, 50]   συμπόταις δόντες παρ´ ἐκείνων  λαβόντες·   οἵαν ποτὲ γενέσθαι φασὶ Κενταύρων
[32, 90]   κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς Καρίωνα μὲν  εἰσάγοντες   μεθύοντα καὶ Δᾶον οὐ σφόδρα
[32, 10]   ἀκοὰς ὑμῶν οὐδ´ ὥστε διατελέσαι  λέγοντες,   ἀλλὰ ἓν δύο ῥήματα
[32, 85]   καὶ παίοντες ἀλλήλους καὶ ἀπόρρητα  λέγοντες   καὶ τοὺς θεοὺς αὐτοὺς πολλάκις
[32, 80]   φόνον φέρει ἠλιθίοισιν· ὣς οἱ  κεκλήγοντες   ἐπ´ ἀλλήλοισιν ἔπιπτον. ὡς δ´
[32, 80]   νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶν οὖλον  κεκλήγοντες,   ὅτε προΐδωσιν ἰόντα ἵππον, ὃς
[32, 40]   πεπόνθασιν· ὑμεῖς δὲ οὐδεπώποτε αὐτοὶ  θιγόντες   οὐδ´ ἐπιβάντες ἵππων οὐ δύνασθε
[32, 15]   ἐλθεῖν εἰς τέλος τὴν πονηρίαν  εἴργοντες   καὶ κατέχοντες. δεῖ μὲν οὖν
[32, 50]   ἀπίασι κακόν τι τοῖς συμπόταις  δόντες   παρ´ ἐκείνων λαβόντες· οἵαν
[32, 65]   τέχνης καὶ νῦν ἡμῖν διαλέγονται  ᾄδοντες.   κινδυνεύει δ´ βίος σχεδὸν
[32, 70]   καταχέοντες τῶν παριόντων, κατέκειντο εὐθὺς  ᾄδοντες,   οἱ δ´ ἐπὶ τοὺς ὅρμους
[32, 25]   ταμίαι, τῶν δὲ χαλεπῶν σπανίως  μεταδιδόντες   καὶ κατὰ ἀνάγκην, κόσμῳ πόλεων
[32, 45]   μνημονεύονται, σωτηρίας ἕνεκεν τῶν πατρίδων  ἐπιδιδόντες   αὑτούς· παρὰ δὲ ὑμῖν ὑπὲρ
[32, 35]   τὸν Νεῖλον, ἐπαίρεσθε, ὥσπερ αὐτοὶ  ῥέοντες   ἀπὸ Αἰθιοπίας. σχεδὸν δὲ καὶ
[32, 70]   ἅπαξ δίς, ὥσπερ οἱ  καταχέοντες   τῶν παριόντων, κατέκειντο εὐθὺς ᾄδοντες,
[32, 5]   πρᾶγμ´ ἀπώμοτον; καὶ ταῦτα ἤκουον  ἑορτάζοντες   καὶ δημοκρατούμενοι, καὶ οὐ μόνον
[32, 1]   χρόνον σμικρὸν καὶ προσέχειν; ἐπειδὴ  παίζοντες   ἀεὶ διατελεῖτε καὶ οὐ προσέχοντες
[32, 10]   πλησίον ὑμῶν, ὅτι παῖδες ἀπαγγέλλουσι  παίζοντες   τὸ δοκοῦν τῷ θεῷ, καὶ
[32, 85]   τὰ ὄντα ῥιπτοῦντες καὶ γυμνοὶ  βαδίζοντες   ἀπὸ τῆς θέας ἐνίοτε, τοῦτ´
[32, 40]   θύοντες μέν εἰσι μέτριοι καὶ  βαδίζοντες   καθ´ αὑτοὺς καὶ τἄλλα πράττοντες·
[32, 5]   οἷόν τε τὸ μέγιστον, καταγελᾶν  ἐθίζοντες   τοὺς ἀνοήτους τῶν φιλοσόφων, ὥσπερ
[32, 40]   τὸ γυμνάσιον λέγων· ἐπειδὰν γὰρ  ἐλθόντες   ἀποδύσωνται, χρίονται φαρμάκῳ. τοῦτο δὲ
[32, 20]   καὶ τὰ γυμνάσια χειρονομοῦντες καὶ  παλαίοντες,   εἰς δ´ τὸ στάδιον οὐκ
[32, 85]   διατρίβωσι πηδῶντες καὶ μαινόμενοι καὶ  παίοντες   ἀλλήλους καὶ ἀπόρρητα λέγοντες καὶ
[32, 65]   μοι, καὶ ἐν τῷ γυμνασίῳ  πορϊόντες   ἤδη γυμνάσονται πρὸς μέλος καὶ
[32, 1]   συνήθεις καὶ πολλάκις εἰς ὑμᾶς  εἰσιόντες,   μῖμοί τ´ ὀρχησταί τε χοροιτυπίῃσιν
[32, 15]   παρ´ ἑτέρους ἴασιν ἰατροὺς οὐχ  ἑκόντες   ἰσχυροτέρους. διττὴ γὰρ θεραπεία κακίας
[32, 85]   πόλεως, ἄν τινες τὸ τεῖχος  καταβαλόντες   ἀποσφάττωσι τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰς
[32, 40]   θέαν οὐχ ὁρῶσι καὶ ἀκούειν  ἐθέλοντες   οὐκ ἀκούουσι, σαφῶς ἐξεστηκότες καὶ
[32, 70]   οἱ πολλοί, τινὲς δὲ ὀλίγοι  βάλλοντες   ὅ, τι ἔτυχον ἅπαξ
[32, 55]   ἰατροὶ τὰ φλεγμαίνοντα τῶν ἑλκῶν  ὑγραίνοντες   καὶ μαλακοποιοῦντες ἀνώδυνα ἔθηκαν. οὐχ
[32, 10]   ἀλλὰ ἓν δύο ῥήματα  εἰπόντες,   καὶ λοιδορήσαντες μᾶλλον διδάξαντες
[32, 65]   καὶ τὰς χορδὰς ἐξέτεμον, ἀπιέναι  προειπόντες   ἐκ τῆς πόλεως. ἐκεῖνοι μὲν
[32, 70]   χωρὶς ἕκαστοι καὶ καθ´ αὑτοὺς  διαφθείροντες   τὰ πράγματα, Σιμάριστοι καὶ τοιαῦθ´
[32, 5]   ὄχλον, σκώμματα καὶ πολλὴν σπερμολογίαν  συνείροντες   καὶ τὰς ἀγοραίους ταύτας ἀποκρίσεις.
[32, 15]   {δι´} ἀπειρίαν πλείους οἱ  θάπτοντες   γίγνονται. ~καὶ τούτων ἐν ἀρχῇ
[32, 45]   συμφορὰν πασῶν μεγίστην· αὐτοὶ δὲ  ἐκπίπτοντες   ἐκ τοῦ κόσμου τοῦ προσήκοντος
[32, 60]   φιλοτιμίαν; οὐ φυλάξεσθε τοὺς ἄλλους  σκώπτοντες   καὶ ταῦτα ἐν ἀνθρώποις, εἰ
[32, 40]   βαδίζοντες καθ´ αὑτοὺς καὶ τἄλλα  πράττοντες·   ὅταν δὲ εἰς τὸ θέατρον
[32, 30]   σεμνοὶ δοκεῖν καὶ σπουδαῖοι τοιαῦτα  πράττοντες.   οὐκ ἴστε ὅτι ὥσπερ ἡγεμὼν
[32, 15]   εἰσιν οἱ μὴ ῥᾳδίως αὐτὸ  πράττοντες.   τὴν δὲ ἑτέραν ἐπιμέλειαν ἔργον
[32, 55]   πρὸς λύραν αὑτοὺς ἡρμόσαντο ἕωθεν,  ἀποπαύοντες   τῆς διὰ τῶν ὀνειράτων ταραχῆς.
[32, 70]   τοῦτο εἴργασθε δι´ ἀγερωχίαν, οὐκ  ἐπιβουλεύοντες.   ὑμεῖς γὰρ ἂν ἀποσταίητέ τινος;
[32, 40]   τούτοις ἑαυτῆς; οἱ γὰρ ἄνθρωποι  θύοντες   μέν εἰσι μέτριοι καὶ βαδίζοντες
[32, 35]   ὁμοφύλους ποιοῦσα. ἴσως οὖν χαίρετε  ἀκούοντες,   καὶ νομίζετε ἐπαινεῖσθαι ταῦτα ἐμοῦ
[32, 15]   ἄθλιοι μηδεμίαν σκέπην μηδὲ προβολὴν  ἔχοντες   ἀπὸ τῶν παθῶν, ἀλλ´ ἐν
[32, 40]   σωφρονοῦσι, καὶ φιλικῶς αὑτοῖς ἤδη  ἔχοντες   βαδίζουσι κάτω ὁρῶντες, αἰσχυνόμενοι τοῖς
[32, 70]   ἀπωλέσατε. καὶ νῦν οὕτως ἐπιεικεῖς  ἔχοντες   ἡγεμόνας εἰς ὑποψίαν αὐτοὺς καθ´
[32, 100]   μάτην προσαγορεύονται, τὸ πρᾶγμα μὴ  ἔχοντες   μετὰ τοῦ ὀνόματος. ἀλλὰ γὰρ
[32, 60]   παρέβαλον, Νέρωνι φαίνεσθαι τὴν αὐτὴν  ἔχοντες   νόσον; ἀλλ´ οὐδ´ ἐκεῖνον ὤνησεν
[32, 65]   περὶ ταῦτα, ὡς ἔφην, εὐλαβῶς  ἔχοντες.   οἱ μὲν γὰρ ἄρχειν ἦσαν
[32, 45]   φύσιν γιγνόμενοι καὶ σφόδρα ἀμούσως  ἔχοντες   οὐ διαφέρεσθε. καίτοι πόσοι διὰ
[32, 15]   μηδέποτε σωφρονοῦντι λόγῳ τὰς ἀκοὰς  ὑπέχοντες   ὁλοκλήρως ἄθλιοι μηδεμίαν σκέπην μηδὲ
[32, 1]   παίζοντες ἀεὶ διατελεῖτε καὶ οὐ  προσέχοντες   καὶ παιδιᾶς μὲν καὶ ἡδονῆς
[32, 15]   τέλος τὴν πονηρίαν εἴργοντες καὶ  κατέχοντες.   δεῖ μὲν οὖν ἑκατέρων ταῖς
[32, 5]   ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων  ἄρχοντες,   καὶ ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ ἐβούλοντο,
[32, 50]   καὶ προσηνῶς, εὐωχίας, οὐ παροινίας,  ἄρχοντες,   φιλοφρονούμενοι τοὺς συνόντας, οὐ θρασυνόμενοι
[32, 80]   κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσι χεῖρας  ἀνίσχοντες   μεγάλ´ εὐχετόωντο ἕκαστοι. ἠΰτε περ
[32, 1]   παιδεία καὶ λόγος, ὧν οἱ  τυχόντες   εἰκότως {ἄν} ἄνδρες ἀγαθοὶ γίγνονται
[32, 15]   σπανίως καὶ διὰ χρόνου ποτὲ  περιτυχόντες   ἄλλοτε μὲν ζώους´ ἑτερήμεροι, ἄλλοτε
[32, 50]   αὑτοὺς πρῶτοι καὶ μηδὲν ἀνόητον  ποιοῦντες   εἰκότως οἶμαι παρά τε τῶν
[32, 55]   φλεγμαίνοντα τῶν ἑλκῶν ὑγραίνοντες καὶ  μαλακοποιοῦντες   ἀνώδυνα ἔθηκαν. οὐχ ἧττον δὲ
[32, 50]   καὶ γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ  παρακαλοῦντες,   τελευτῶντες ἀπίασι κακόν τι τοῖς
[32, 20]   παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ γυμνάσια  χειρονομοῦντες   καὶ παλαίοντες, εἰς δ´ τὸ
[32, 30]   γοῦν ὅτι τοσοῦτον χρόνον κάθησθε  σωφρονοῦντες.   καὶ γὰρ τοῖς νοσοῦσι μεγάλη
[32, 50]   καταγελᾶν οἴεσθε, ὅταν πάλιν ἐκείνους  προσκυνοῦντες   ταὐτὰ προσφέρησθε καὶ διὰ τῶν
[32, 40]   οὐκ ἀκούουσι, σαφῶς ἐξεστηκότες καὶ  παρανοοῦντες,   οὐκ ἄνδρες μόνον, ἀλλὰ καὶ
[32, 85]   καὶ τοὺς θεοὺς αὐτοὺς πολλάκις  λοιδοροῦντες   καὶ τὰ ὄντα ῥιπτοῦντες καὶ
[32, 50]   καὶ ἀταξίας ὀργιζόμενοι καὶ γελῶντες,  πλεονεκτοῦντες   ἀλλήλους, οὐ παρακαλοῦντες, τελευτῶντες ἀπίασι
[32, 85]   πολλάκις λοιδοροῦντες καὶ τὰ ὄντα  ῥιπτοῦντες   καὶ γυμνοὶ βαδίζοντες ἀπὸ τῆς
[32, 85]   ἀποβλέπωσι καὶ περὶ τοῦτο διατρίβωσι  πηδῶντες   καὶ μαινόμενοι καὶ παίοντες ἀλλήλους
[32, 55]   τινῶν· ἔπειτα χαίρουσι καὶ ἀνίστανται  γελῶντες   καὶ πάντα ποιοῦσιν ὅσα ἄνθρωποι
[32, 50]   βοῆς καὶ ἀταξίας ὀργιζόμενοι καὶ  γελῶντες,   πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ παρακαλοῦντες, τελευτῶντες
[32, 55]   εὐχερῶς οὕτως ἔχειν ἄκροισι δακτύλοισι  διαμῶντες   χθόνα’ ἀλλ´ οὐδὲ τὸ ὕδωρ
[32, 10]   παραπέμψητε αὐτούς, ὥσπερ οἱ χειμῶνος  ἀποτολμῶντες   εἰς τὴν θάλατταν βραχύν τινα
[32, 40]   αὑτοῖς ἤδη ἔχοντες βαδίζουσι κάτω  ὁρῶντες,   αἰσχυνόμενοι τοῖς πεπραγμένοις. ~ἐκεῖνος μὲν
[32, 50]   γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ παρακαλοῦντες,  τελευτῶντες   ἀπίασι κακόν τι τοῖς συμπόταις
[32, 40]   ἐπέλθῃ. τὸ δὲ πάντων χαλεπώτατον,  ἐσπουδακότες   περὶ τὴν θέαν οὐχ ὁρῶσι
[32, 5]   ἀπολέσαι τῶν ταῦτα λεγόντων, κύριοι  καθεστηκότες,   ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων
[32, 55]   μέλους θύομεν, ἵνα εὔτακτοι καὶ  καθεστηκότες   ὦμεν. ἕτερος δὲ αὖ τρόπος
[32, 40]   ἀκούειν ἐθέλοντες οὐκ ἀκούουσι, σαφῶς  ἐξεστηκότες   καὶ παρανοοῦντες, οὐκ ἄνδρες μόνον,
[32, 5]   οὐκ ἴασιν οὐδὲ θέλουσι διακινδυνεύειν,  ἀπεγνωκότες   ἴσως τὸ βελτίους ἂν ποιῆσαι
[32, 10]   ᾄδουσιν, ὡς πάνυ φιλῳδῶν ὑμῶν  κατεγνωκότες.   οὗτοι δ´ εἰ μέν εἰσι
[32, 55]   καὶ πάντα ποιοῦσιν ὅσα ἄνθρωποι  πεπωκότες,   οὐ μέντοι κακὸν οὐδὲν ἀλλήλους
[32, 25]   βασιλεῖς, θεοὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ κοινῇ  γεγονότες,