HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ο  =  46 formes différentes pour 283 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 75]   θανάτου πρόκειται κρίσις, ἀλλ´ ἔστιν     ἀγὼν ἀνδραπόδων ὑπὲρ τοῦ τυχόντος
[32, 75]   κυκᾶσθε; τίς σπουδή; τίς     ἀγών; οὐ γὰρ Πέλοψ ἐστὶν
[32, 95]   τοῦ Διὸς οὐχ ὁρᾶτε ὅσην     αὐτοκράτωρ ὑμῶν πεποίηται τῆς πόλεως
[32, 70]   ἐκεῖνο μέμνησθε τὸ γελοῖον ὡς     βέλτιστος ὑμῖν Κόνων ἐχρήσατο προελθών,
[32, 15]   καὶ τρυφὴν καὶ φιλοτιμίαν δυσχερὴς     βίος καὶ μεστὸς ἀπάτης, πονηρίας,
[32, 65]   ἡμῖν διαλέγονται ᾄδοντες. κινδυνεύει δ´     βίος σχεδὸν ἅπας γεγονέναι κῶμος
[32, 80]   ναυαγίας τοῖς πᾶσιν αἴτιος γενόμενος.     γὰρ ἐν τοιούτοις θρασὺς καὶ
[32, 75]   καλούμενος Ἵππου καὶ κόρης ἄβατον.     γὰρ πατὴρ συγκαθεῖρξε τὴν παῖδα
[32, 100]   μουσικῆς, ἐκέλευε παύσασθαι αὐτὸν ἀτιμάσας.     δὲ ἀναμνησθεὶς ἐκείνου τοῦ ὀνείρατος,
[32, 75]   μὲν δεύτερος ἀπὸ Διὸς γεγονώς,     δὲ Ἑρμοῦ παῖς, οὐδὲ περὶ
[32, 100]   προθυμίᾳ καὶ τἀκριβέστερα τῆς τέχνης·     δέ, οὐ γὰρ ἦν οἱ
[32, 100]   τὸ εἰς ὄνου ὦτα ᾄδειν.     δὲ τύραννος ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων
[32, 10]   θεῷ, καὶ τοῦτο ἀψευδὲς πέφηνεν.     δὲ ὑμέτερος θεὸς οἶμαι, τελειότερος
[32, 95]   ἴσως οὐχ Ἡρακλεῖ προσέοικεν ὑμῶν     δῆμος, ἀλλὰ Κενταύρῳ τινὶ
[32, 25]   ὅσῳπερ ἂν αὐτὸς πλείων     δῆμος καὶ πόλεως γενναιοτέρας. ἐκείνων
[32, 75]   ἀγών; οὐ γὰρ Πέλοψ ἐστὶν     διώκων, οὐδ´ Οἰνόμαος οὐδὲ Μυρτίλος,
[32, 60]   οὐκ ἀπὸ κύκνων οὐδὲ ἀηδόνων     ζῆλος αὐτῶν ὠνόμασται παρ´ ὑμῖν
[32, 50]   τὸ δαιμόνιον; ἀλλ´ ἔστιν εὐγνώμων     θεός, ὡς θεός, οἶμαι, καὶ
[32, 45]   οὐ φροντίζετε. κἂν μὲν ὑμῖν     κιθαρῳδὸς ἐκμελῶς ᾄδῃ καὶ παρὰ
[32, 30]   μηδὲν ἄλλο, τοῦτό γε ὑμῖν     λόγος παρέσχηκεν οὐ μικρόν, μίαν
[32, 30]   μηδὲν ἄλλο παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα     λόγος, τοῦτο γοῦν ὅτι τοσοῦτον
[32, 70]   {γὰρ} καθ´ αὑτοὺς ἦτε. οὐχ     μὲν βασιλεὺς ὑμῶν περὶ αὔλησιν
[32, 60]   ἐστιν οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ Ὀρφεύς·     μὲν γὰρ υἱὸς ἦν Μούσης,
[32, 75]   διώκων, οὐδ´ Οἰνόμαος οὐδὲ Μυρτίλος,     μὲν δεύτερος ἀπὸ Διὸς γεγονώς,
[32, 60]   Κυνικοὶ παρὰ μόνοις ὑμῖν γεγόνασιν.     μὲν οὖν Ἀμφίων πρὸς τὸ
[32, 25]   αὐτοῖς. ὁμοίως δὲ καὶ δῆμος     μέν τις εὐγνώμων καὶ πρᾷος
[32, 45]   Σειρῆνες ἄλλο τι ἐποίουν, ὡς     μῦθός φησιν, οὐκ ἀπώλλυον τοὺς
[32, 45]   μηδεὶς ῥᾳδίως παρέβαλλε· κἀκεῖ δ´     νοῦν ἔχων ἐσώθη καὶ μεθ´
[32, 55]   οὐκ αὐτόματος ὑμῖν ἀναβλύει διψήσασιν     οἶνος ἐκ πέτρας ποθέν τινος
[32, 60]   παρ´ ὑμῖν Τιμόθεος ᾖδεν     παλαιὸς Ἀρίων, ὑφ´ οὗ
[32, 80]   τῶν Εὐμήλου. οὗτος μέντοι ἐστὶν     περὶ τὴν Ἀθηνᾶν αὖθις ἀσεβήσας
[32, 85]   καὶ ἔνδοξος ἦν· ἀλλ´ ὅμως     τῆς Ἰθάκης πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν,
[32, 85]   τῆς Ἰθάκης πολίτης ἐπόρθησεν αὐτήν,  {ὁ}   τῆς μικρᾶς καὶ ἀδόξου σφόδρα
[32, 45]   ὀλέθρους ἀκλεῶς ἀπολλύμενος. ἔστι δὲ     τοιοῦτος μυίας θάνατος. καὶ γὰρ
[32, 75]   καιρόν, οὐδὲ ἂν αὐτὸς ὑμῖν     τοῦ Πέλοπος διαλέγηται πρόγονος; τίνα
[32, 100]   ὡς οὐδενὸς ὄντος. ἐπεὶ δὲ     τύραννος τῶν Σύρων ἧκεν εἰς
[32, 95]   περὶ ὑμῶν μὴ πολυπραγμονεῖν, ὁποῖος     τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμος. οὐκοῦν ἂν
[32, 65]   μέλους. ταῦτα μὲν ἐκεῖνος ἔπαιζεν     Φρύξ. ἐγὼ δ´ ὑμῖν βούλομαι
[32, 60]   ἀνατρέπουσι καὶ καταλύουσιν. καὶ μὴν     γε Ὀρφεὺς τὰ θηρία ἡμέρου
[32, 35]   πόλεως, δεῖξαι βουλόμενος ὑμῖν ὡς  ὅ,   τι ἂν ἀσχημονῆτε οὐ κρύφα
[32, 40]   οὐδὲ αἰσχύνονται λέγειν ποιεῖν  ὅ,   τι ἂν αὐτοῖς ἐπέλθῃ. τὸ
[32, 45]   μυίας θάνατος. καὶ γὰρ ἐκείναις  ὅ,   τι ἂν γευσαμέναις γλυκὺ φανῇ,
[32, 1]   δέοντα ἐννοεῖτε καὶ ταχὺ φθέγγεσθε  ὅ,   τι ἂν ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ
[32, 30]   χρόνον σωφρονεῖν ὑμᾶς· ἀλλ´ ὅμως  ὅ,   τι ἂν πράττῃ τις καθ´
[32, 70]   πολλοί, τινὲς δὲ ὀλίγοι βάλλοντες  ὅ,   τι ἔτυχον ἅπαξ δίς,
[32, 100]   γὰρ δέδοικα μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν     φασιν Αἰγυπτίων τινὶ τῶν σφόδρα
[32, 1]   δὲ σιγῶντας, ὀρθῶς δὲ διανοουμένους,     καὶ νῦν ποιήσατε, ἵνα κτήσησθε
[32, 50]   καθ´ ἕκαστον; ἀλλὰ τὸ βαδίζειν,     κοινόν ἐστι καὶ ἁπλοῦν δήπουθεν,
[32, 15]   γὰρ οὐδὲν εὔδαιμον οὐδ´ ὠφέλιμον,     μὴ κατὰ γνώμην καὶ δύναμιν
[32, 80]   τέττα, σιωπῇ ἧσο, ἐμῷ δ´  ἐπιπείθεο   μύθῳ· ἠπεδανὸς δέ νύ τοι
[32, 65]   αὐτὸ τὸ γένος τῶν κιθαρῳδῶν·  διὸ   μὴ δύνασθαι παντάπασιν ἐκβῆναι τὴν
[32, 80]   κλαγγῇ ταί γε πέτονται ἀπὸ  σταδίοιο   κελεύθου. οἱ δ´ ὥστε ψαρῶν
[32, 20]   ὡς κύματα μακρὰ θαλάσσης πόντου  Ἰκαρίοιο,   τὰ μέν τ´ Εὖρός τε
[32, 80]   κυνὸς ὄμματ´ ἔχων, κραδίην δ´  ἐλάφοιο,   τί πτώσσεις; τί δ´ ὀπιπτεύεις
[32, 30]   εἰ μὴ Ὀλυμπιάδες Μοῦσαι, Διὸς  αἰγιόχοιο   θυγατέρες, μνησαίαθ´ ὅση κακότης παρὰ
[32, 30]   περὶ τούτου μόνου λέγεις ἡμῖν,  ἄλλο   δ´ οὐθέν; δέδοικα ἅμα τὸ
[32, 1]   καὶ ταῦτα θεοῦ προστάξαντος, οὐκ  ἄλλο   ἥρμοζεν παιδεία καὶ λόγος,
[32, 30]   ὑπομένοντας ἀκούειν. ὥστ´, εἰ μηδὲν  ἄλλο   παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα λόγος,
[32, 45]   γὰρ πάντες. αἱ δὲ Σειρῆνες  ἄλλο   τι ἐποίουν, ὡς μῦθός
[32, 30]   καὶ τιμήσειεν· {ὥστε, εἰ μηδὲν  ἄλλο,   τοῦτό γε ὑμῖν λόγος
[32, 70]   ἐν ἑορτῇ πιούμενοι. καὶ μὴν  ἐκεῖνο   μέμνησθε τὸ γελοῖον ὡς
[32, 5]   λῆρος τοιοῦτος ἕτερος;  ἐκεῖνο   μὲν γάρ, ὅπερ εἶπον, ἀεὶ
[32, 35]   Νεῖλον, ἐπαίρεσθε, ὥσπερ αὐτοὶ ῥέοντες  ἀπὸ   Αἰθιοπίας. σχεδὸν δὲ καὶ τῶν
[32, 75]   οὐδὲ Μυρτίλος, μὲν δεύτερος  ἀπὸ   Διὸς γεγονώς, δὲ Ἑρμοῦ
[32, 60]   λίχνους ἀκροατὰς κινοῦσιν. τοιγαροῦν οὐκ  ἀπὸ   κύκνων οὐδὲ ἀηδόνων ζῆλος
[32, 20]   ἀσελγές ἐστιν οὐδὲ ἀνήκοον, οὐδὲ  ἀπὸ   παντὸς δεῖ τοὺς πεπαιδευμένους φεύγειν.
[32, 85]   Κρονίωνι ἄνακτι. ταῦτα μὲν ὑμῖν  ἀπὸ   πολλῶν καὶ φαύλων ὀλίγα, ὅπως
[32, 80]   οἶνον, κλαγγῇ ταί γε πέτονται  ἀπὸ   σταδίοιο κελεύθου. οἱ δ´ ὥστε
[32, 55]   κάκιον ἔχοντας τῶν παροινούντων εὐθὺς  ἀπὸ   τῆς ἀρχῆς, οὐχ ὥσπερ ἐν
[32, 85]   ὄντα ῥιπτοῦντες καὶ γυμνοὶ βαδίζοντες  ἀπὸ   τῆς θέας ἐνίοτε, τοῦτ´ ἔστιν
[32, 15]   καὶ ἀτυχεστάτους ὡς πορρωτάτω φεύγειν  ἀπὸ   τοῦ λόγου καὶ μὴ ἐθέλειν
[32, 90]   πάντες αὐτὸ πάσχουσιν· ὥσπερ καὶ  ἀπὸ   τῶν βελτιόνων τινὲς ἐθαυμάσθησαν καὶ
[32, 15]   μηδεμίαν σκέπην μηδὲ προβολὴν ἔχοντες  ἀπὸ   τῶν παθῶν, ἀλλ´ ἐν ἀκαλύπτῳ
[32, 40]   παρ´ ὑμῖν οὐδ´ Ἰταλοὺς οὐδὲ  ἀπὸ   τῶν πλησίον Συρίας, Λιβύης, Κιλικίας,
[32, 10]   μοι δοκῶ προελέσθαι τοῦτο, ἀλλ´  ὑπὸ   δαιμονίου τινὸς γνώμης. ὧν γὰρ
[32, 55]   σκαιῶς αὐτῷ καὶ ἀμέτρως χρωμένους·  ὑπὸ   δὲ ᾠδῆς σφαλλομένους καὶ πολὺ
[32, 85]   τοι ἵπποι. ~τὸν δ´ ἄρ´  ὑπὸ   ζυγόφιν προσέφη πόδας αἰόλος ἵππος·
[32, 85]   ψυχρότερόν ἐστιν εἰπεῖν ὅτι κἀκείνην  ὑπὸ   ἵππου τινὸς φθαρῆναι λέγεται· πλὴν
[32, 90]   γὰρ ἀνθρώπους ἑαλωκέναι φαμὲν οὐχ  ὑπὸ   λῃστῶν μόνον, {ἢ ἑταιρῶν} ἀλλὰ
[32, 70]   καὶ τούτους συνήθεις, αὐτοὶ δ´  ὑπὸ   μαστίγων ἠλαύνεσθε τῶν ἐν ταῖς
[32, 90]   φερόντων εἰς σωτηρίαν, ἀλλ´ αἱρεθεῖσα  ὑπὸ   μέθης ᾠδῆς γυναικῶν
[32, 55]   γε παρεισάγουσι Βάκχας τινὰς μαινομένας  ὑπὸ   μέλους καὶ Σατύρους· οὐκοῦν ὑμῖν
[32, 40]   καὶ τούτου συνήθους, ἀκούεσθε δὲ  ὑπὸ   μυρίων ἐθνῶν οὐκ ἐπισταμένων ὑμᾶς,
[32, 80]   ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι, οἱ δ´  ὑπὸ   νίκης ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ
[32, 85]   ἴσως ὑφ´ ἑνός, ὑμεῖς δὲ  ὑπὸ   πλειόνων ἑαλώκατε. μὴ γὰρ τοῦτο
[32, 75]   σκοπεῖτε δὲ μὴ καὶ ὑμεῖς  ὑπὸ   τῆς τοιαύτης ἐπιθυμίας ἀπόλησθε. ποῖος
[32, 65]   ὑμεῖς δὲ οὕτως ἀγεννῶς δεδούλωσθε  ὑπὸ   τῆς τοιαύτης ἡδονῆς. δι´ ὑμᾶς
[32, 35]   καὶ περιφανῶς ἀποδέδεικται δευτέρα τῶν  ὑπὸ   τὸν ἥλιον. τε γὰρ
[32, 40]   τέτταρας ἡνιόχους, ὁρᾶσθε δὲ  ὑπὸ   τοσούτων μὲν Ἑλλήνων, τοσούτων δὲ
[32, 35]   ἐπαινεῖσθαι ταῦτα ἐμοῦ λέγοντος, ὥσπερ  ὑπὸ   τῶν ἄλλων τῶν ἀεὶ θωπευόντων
[32, 55]   ἀναπηδᾶτε τῶν ὀρχηστῶν μᾶλλον, συντείνεσθε  ὑπὸ   τῶν ᾀσμάτων· τοὺς μὲν γὰρ
[32, 40]   ἐπιφάνειαν τοῦ θεοῦ· μαινομένην δὲ  ὑπὸ   ᾠδῆς καὶ δρόμων ἱππικῶν καὶ
[32, 65]   τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμον ἄγεσθαι μὲν  ὑπὸ   ᾠδῆς, ὡς οὐδένας ἄλλους, κἂν
[32, 55]   οὐδὲ τὸ ὕδωρ ὑμῖν ἀφικνεῖται  δεῦρο   αὐτόματον οὐδὲ τὴν μᾶζαν ἔχετε
[32, 20]   εἰ ἦν ᾠδικός, οὐκ ἂν  δεῦρο   εἰσῆλθον δίχα μέλους τινὸς
[32, 20]   τοὺς αἰτιωμένους καὶ καταγιγνώσκοντας, ὅτι  δεῦρο   εἰσῆλθον, δικαίως ἀπολογεῖσθαι· αἰτιάσονται
[32, 60]   ἀνθρώπου Φρυγὸς ἀκούσας, Αἰσώπου συγγενοῦς,  δεῦρο   ἐπιδημήσαντος, ὃν εἰς Ὀρφέα καὶ
[32, 80]   Ἱπποκόων ἀπαμειβόμενος προσέειπε· τέττα, σιωπῇ  ἧσο,   ἐμῷ δ´ ἐπιπείθεο μύθῳ· ἠπεδανὸς
[32, 1]   ἀκοῦσαι. νῦν μὲν γὰρ ἁμαρτάνετε  τὸ   Ἀθηναίων ποτὲ ἁμάρτημα. τοῦ γὰρ
[32, 45]   τὸ πάντων ἀνανδρότατον καὶ σεμνὸν  τὸ   αἴσχιστον. ἑλοίμην γὰρ ἂν ἔγωγε
[32, 70]   γὰρ τῶν τρόπων κουφότης καὶ  τὸ   ἀλόγιστον οὐκ ἐᾷ μένειν ἐπὶ
[32, 1]   νοῆσαι. χοροῦ μὲν γὰρ ἔπαινος  τὸ   ἅμα εἰπεῖν, μᾶλλον δὲ οὐδὲ
[32, 50]   αἰσχρὰ καὶ μεστὰ πάσης ὕβρεως,  τὸ〉   ἀνατετάσθαι καὶ ἀποβλέπειν, μόνον οὐκ
[32, 60]   Λακεδαιμονίους μιμεῖσθε; φασὶ γοῦν αὐτοὺς  τὸ   ἀρχαῖον πρὸς αὐλὸν πολεμεῖν· ὑμεῖς
[32, 50]   τἄλλα ἐπεξιέναι καθ´ ἕκαστον; ἀλλὰ  τὸ   βαδίζειν, κοινόν ἐστι καὶ
[32, 5]   οὐδὲ θέλουσι διακινδυνεύειν, ἀπεγνωκότες ἴσως  τὸ   βελτίους ἂν ποιῆσαι τοὺς πολλούς·
[32, 50]   ἐλευθερία μὴ συμφέρει; νὴ Δία,  τὸ   γὰρ πρᾶγμά ἐστι φύσει τοιοῦτον.
[32, 40]   καὶ σχεδὸν ἄριστοι δοκοῦσιν ἱππεῖς·  τὸ   γὰρ πρᾶγμα ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ
[32, 95]   γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι. ἀλλ´ οὐ  τὸ   γελοῖον ἀγαθόν ἐστιν οὐδὲ τίμιον,
[32, 70]   πιούμενοι. καὶ μὴν ἐκεῖνο μέμνησθε  τὸ   γελοῖον ὡς βέλτιστος ὑμῖν
[32, 60]   τῶν δὲ ὀρνίθων μουσικὸν δήπου  τὸ   γένος αὐτὸ καὶ φιλῳδόν. ζῶντος
[32, 65]   ἐπιμέλειαν. εἶναι δὲ τοῦτο αὐτὸ  τὸ   γένος τῶν κιθαρῳδῶν· διὸ μὴ
[32, 40]   ἐν μαίνονται καθ´ ἡμέραν,  τὸ   γυμνάσιον λέγων· ἐπειδὰν γὰρ ἐλθόντες
[32, 50]   διὰ τῶν αὐτῶν ἀναγκάζησθε τιμᾶν  τὸ   δαιμόνιον; ἀλλ´ ἔστιν εὐγνώμων
[32, 10]   παρ´ οἷς μάλιστα μὲν τιμᾶται  τὸ   δαιμόνιον, μάλιστα δὲ αὐτὸ δείκνυσι
[32, 100]   σφόδρα ἀρχαίων μουσικῷ. ἐκείνῳ γὰρ  τὸ   δαιμόνιόν ποτε προειπεῖν καθ´ ὕπνον
[32, 30]   καὶ πρότερόν τινα εἰρηκέναι φασί·  τὸ   δὲ Ἀλεξανδρέων πλῆθος τί ἂν
[32, 45]   γάρ ἐστιν ἀνδρὸς πονηροῦ θάνατος,  τὸ   δὲ ἀνδραπόδου δυστυχοῦς. κἀκεῖνος μὲν
[32, 40]   ὅ, τι ἂν αὐτοῖς ἐπέλθῃ.  τὸ   δὲ πάντων χαλεπώτατον, ἐσπουδακότες περὶ
[32, 15]   γὰρ τῆς τιμωρίας σκληρὸν ἀπόλλυσι,  τὸ   δὲ τοῦ λόγου πικρὸν σῴζειν
[32, 70]   ἀνῆκαν ἕως ἐγεύσασθε πολέμου καὶ  τὸ   δεινὸν ἄχρι πείρας προῆλθεν. τί
[32, 40]   καὶ γύναια. ἐπειδὰν δὲ παύσηται  τὸ   δεινὸν καὶ διαλυθῶσι, τὸ μὲν
[32, 30]   ἐν τῷ θεάτρῳ δὲ βλέπεται  τὸ   δημόσιον ἦθος. ὑμεῖς δὲ μάλιστα
[32, 10]   ὑμῶν, ὅτι παῖδες ἀπαγγέλλουσι παίζοντες  τὸ   δοκοῦν τῷ θεῷ, καὶ τοῦτο
[32, 50]   ἀδείας· ἀλλὰ παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ  τὸ   δραμεῖν ἐν τῇ πόλει δοκεῖ
[32, 100]   ὀνείρατος, Τοῦτ´ ἦν ἄρα, ἔφη,  τὸ   εἰς ὄνου ὦτα ᾄδειν.
[32, 95]   σκῶψαι πάντων δεινότατοι. οὐ δήμου  τὸ   ἐπιτήδευμα· πόθεν; οὐδὲ πόλεως, ἀλλὰ
[32, 1]   τῶν παίδων, οἱ δὲ τρήσαντες  τὸ   ἕτερον χρυσίον ἐνέβαλον, οὐ συνέντες
[32, 60]   ἀπαλλάττεσθαι· τὰ μὲν οἶμαι διὰ  τὸ   εὔηθες καὶ τὴν φιλανθρωπίαν, τῶν
[32, 75]   κόλποις. Ἀθήνησι δὲ αὐτὸ τοῦτο  τὸ   ζῷον ἀγαπηθῆναι τὸ καὶ παρ´
[32, 65]   ἀνδρείους καὶ πολεμικοὺς γενέσθαι καὶ  τὸ   ἦθος βεβαίους. ἔλεγε δὲ καὶ
[32, 70]   ταῦτα μὲν δὴ τὰ περὶ  τὸ   θέατρον. ἀλλ´ ὅταν εἰς τὸ
[32, 1]   κάκιον. δήμου γάρ ἐστιν ἀκοὴ  τὸ   θέατρον· εἰς τοῦτο δὲ καλὸν
[32, 40]   τἄλλα πράττοντες· ὅταν δὲ εἰς  τὸ   θέατρον εἰσέλθωσιν τὸ στάδιον,
[32, 35]   δὲ προσθήκη, τοῦ τε ποταμοῦ  τὸ   ἴδιον τῆς φύσεως {καὶ} παρὰ
[32, 75]   αὐτὸ τοῦτο τὸ ζῷον ἀγαπηθῆναι  τὸ   καὶ παρ´ ὑμῖν εὐδοκιμοῦν· καὶ
[32, 1]   ἀγαθοὺς ἐν τῇ πόλει γενέσθαι,  τὸ   κάλλιστον ἐμβάλλειν τοῖς ὠσὶ τῶν
[32, 95]   παράσχοιτε πόθον. οὐ γὰρ οὕτως  τὸ   κάλλος τῶν οἰκοδομημάτων προσάγειν αὐτὸν
[32, 1]   ἀποτυγχάνωσι τοῦ μέλους; δήμου δὲ  τὸ   καλῶς ἀκοῦσαι. νῦν μὲν γὰρ
[32, 65]   ἦσαν. ~χαλεπὸν οὖν ἤδη ἐστὶ  τὸ   λειπόμενον τοῦ λόγου, καὶ δέδοικα
[32, 55]   τε καὶ θύρσων ἐνδεῖ καὶ  τὸ   λέοντας φέρειν ἐν ταῖς ἀγκάλαις·
[32, 75]   τινὸς ὄντος ἱδρύσασθαι βωμόν. καὶ  τὸ   λοιπόν φασιν ἀπ´ ἐκείνου γεγονέναι
[32, 5]   κακὸν δ´ ὡς οἷόν τε  τὸ   μέγιστον, καταγελᾶν ἐθίζοντες τοὺς ἀνοήτους
[32, 40]   χώρας καὶ τῆς θαλάττης καὶ  τὸ   μέγιστον τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ θεοῦ·
[32, 60]   μὲν οὖν Ἀμφίων πρὸς  τὸ   μέλος, ὥς φασιν, ἤγειρε καὶ
[32, 40]   παύσηται τὸ δεινὸν καὶ διαλυθῶσι,  τὸ   μὲν ἀκμαιότερον ἔσβεσται τῆς ταραχῆς·
[32, 45]   ἀποθανεῖν διὰ τοιαύτην αἰτίαν.  τὸ   μὲν γάρ ἐστιν ἀνδρὸς πονηροῦ
[32, 15]   δὲ κακοῦ μὴ πικρὸν εἶναι.  τὸ   μὲν γὰρ τῆς τιμωρίας σκληρὸν
[32, 30]   μὴν περί γε τῶν ἄλλων  τὸ   μὲν πάντα ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα
[32, 15]   ὥσπερ ἐπὶ τοῦδε τοῦ ὕδατος  τὸ   μὲν σῷζον καὶ τρέφον καὶ
[32, 95]   Κύκλωπι πεπωκότι καὶ ἐρῶντι,  τὸ   μὲν σῶμα ἰσχυρῷ καὶ μεγάλῳ,
[32, 45]   ἂν εὐσχημονῆτε ὑμεῖς. νυνὶ δὲ  τὸ   μὲν τῶν ἡνιόχων τινὰ ἐκπεσεῖν
[32, 20]   ἥλιον καὶ τὰς πληγὰς ὑφορώμενοι.  τὸ   μέντοι πρᾶγμα δυσχερὲς ὄντως καὶ
[32, 55]   οἴνου μὲν οὖν τοιαύτη φύσις,  τὸ   μὴ δύνασθαι σωφρονεῖν, ἀλλὰ πολλὰ
[32, 35]   τὸ προσέχειν τοῖς ὀρθῶς λέγουσι,  τὸ   μὴ πάντοτε ζητεῖν ἡδονάς. ἀναγωγαὶ
[32, 100]   ἀναμιγνύς, ἁδίσταν συζυγίαν· ἵνα μὴ  τὸ   Μουσεῖον ὑμῖν ἄλλως εἶναι δοκῇ
[32, 90]   Καυνίους μόνον παρείληφε {κἀκείνων ἐστὶ}  τὸ   ὄνειδος, ὅτι πάντες αὐτὸ πάσχουσιν·
[32, 90]   οὖν μόνοι Λακεδαιμόνιοι τοῦτ´ ἔσχον  τὸ   ὄνομα καὶ τῆς δόξης ἀπολαύουσιν
[32, 90]   οὐδὲ ὑπερβάλλον· ὅταν δὲ ἐπικρατῇ  τὸ   πάθος καὶ βλέπηται κοινόν, τότε
[32, 45]   τῶν ταλαιπώρων, ὥστε ἀνδρεῖον ἡγοῦνται  τὸ   πάντων ἀνανδρότατον καὶ σεμνὸν τὸ
[32, 20]   πετόμενος δυσχεραίνει τὰ κύματα καὶ  τὸ   πέλαγος καὶ τὴν μεταξὺ τῶν
[32, 70]   ἁμαρτημάτων καὶ τελευταῖον ἐπ´ αὐτὸ  τὸ   πέρας καὶ τὸν ὄλεθρον αὐξηθεῖσα
[32, 30]   ἄλλο δ´ οὐθέν; δέδοικα ἅμα  τὸ   περὶ πάντων ἐπεξελθεῖν. {καίτοι τάχα
[32, 15]   καὶ νόμοις καὶ δικασταῖς, οἳ  τὸ   περιττὸν δὴ καὶ ἀνίατον ἐξαιροῦσι.
[32, 20]   ᾐτιασάμην τοὺς μὴ παριόντας εἰς  τὸ   πλῆθος μηδὲ τολμῶντας ὑμῖν διαλέγεσθαι,
[32, 70]   Κόνων ἐχρήσατο προελθών, οὗ μάλιστα  τὸ   πλῆθος ὑμῶν συνειστήκει, καὶ δείξας
[32, 65]   τι διασῴζειν τῆς Ὀρφέως διδασκαλίας,  τὸ   πολὺ δ´ αὐτοῖς ἐμμένειν κύνειον
[32, 65]   ὑμᾶς δὲ ἤδη μοι δοκεῖ  τὸ   πρᾶγμα καὶ τῶν ῥητόρων ἅπτεσθαι
[32, 100]   καὶ ἄλλοι τόποι μάτην προσαγορεύονται,  τὸ   πρᾶγμα μὴ ἔχοντες μετὰ τοῦ
[32, 65]   τῆς πόλεως. ἐκεῖνοι μὲν οὖν  τὸ   πρᾶγμα οὕτως ὑφεωρῶντο, καὶ ἐφύλαττον
[32, 5]   ἀρρωστήματα. τοιγαροῦν ὅταν ποτὲ φαίνηται  τὸ   πρᾶγμα, προθύμως δέχεσθαι δεῖ καὶ
[32, 90]   τυγχάνουσιν· ὅταν δὲ κοινὸν γένηται  τὸ   πρᾶγμα, τότε λοιμὸς καλεῖται. καθόλου
[32, 50]   τὴν ἡσυχίαν τοῦ τρόπου καὶ  τὸ   προσέχειν ἑαυτῷ, τοῦ δὲ ταραχήν
[32, 35]   εὐταξία, πρᾳότης, ὁμόνοια, κόσμος πολιτείας,  τὸ   προσέχειν τοῖς ὀρθῶς λέγουσι, τὸ
[32, 75]   τινος ἐρασθεῖσαν ὁσημέραι φοιτᾶν ἐπὶ  τὸ   ῥεῦμα, καὶ τόν τε ἀφρὸν
[32, 60]   γεγόνασι· διαθρύψαντες γὰρ〉 καὶ κατάξαντες  τὸ   σεμνὸν τοῦ μέλους καὶ πάντα
[32, 55]   ᾠδῆς ἐν πένθεσιν, ἰωμένων οἶμαι  τὸ   σκληρὸν καὶ ἄτεγκτον τοῦ πάθους,
[32, 70]   τὸ θέατρον. ἀλλ´ ὅταν εἰς  τὸ   στάδιον ἔλθητε, τίς ἂν εἰπεῖν
[32, 20]   χειρονομοῦντες καὶ παλαίοντες, εἰς δ´  τὸ   στάδιον οὐκ ἐθέλουσιν ἰέναι, τὸν
[32, 40]   εἰς τὸ θέατρον εἰσέλθωσιν  τὸ   στάδιον, ὥσπερ φαρμάκων αὐτοῖς ἐκεῖ
[32, 70]   καὶ καθάπερ παισὶ προσπαίζων. ἐπεὶ  τὸ   στράτευμα ἐφειστήκει κἀκεῖνος οὐδένα εἴα
[32, 10]   {καὶ} κατ´ ἰδίαν ἑκάστῳ μηνύοντα  τὸ   συμφέρον, ἐγρηγορότων δὲ ἀμελεῖν καὶ
[32, 55]   αὐτόματον ταῖς ψυχαῖς ἐπεισάγουσα καὶ  τὸ   σφαλερὸν τῆς ἐν οἴνῳ τέρψεως
[32, 90]   περιηγκωνίσθαι. οὐ γὰρ ἂν μὲν  τὸ   σῶμά τινος κρατῆται καὶ περιέχηται
[32, 35]   τοὺς ἄλλους ἅπαντας λόγου μεῖζον,  τό   τε θαυμαστὸν αὐτοῦ καὶ τὸ
[32, 85]   ἅλωσιν εἶναι πόλεως, ἄν τινες  τὸ   τεῖχος καταβαλόντες ἀποσφάττωσι τοὺς ἀνθρώπους
[32, 30]   ἄλλαις σπουδαῖς, ὅταν ὑμῖν ἐμπέσῃ  τὸ   τῆς ἀταξίας πνεῦμα, ὥσπερ ἂν
[32, 85]   στρατόπεδον πάντα ὄχλον. οὐδὲ γὰρ  τὸ   τοῦ Ξέρξου στράτευμα λαμπρὸν ἦν,
[32, 55]   δακτύλοισι διαμῶντες χθόνα’ ἀλλ´ οὐδὲ  τὸ   ὕδωρ ὑμῖν ἀφικνεῖται δεῦρο αὐτόματον
[32, 75]   ἀφρὸν ἐντίθεσθαι ταῖς ἀγκάλαις καὶ  τὸ   ὕδωρ ὑποδέχεσθαι τοῖς κόλποις. Ἀθήνησι
[32, 15]   τις εἶναι σπάνις ὑμῖν τῶν  τὸ〉   ὕστερον ἐπισταμένων. οὔτε γὰρ χρήματα
[32, 40]   παίονται. ταῦτα δὲ ποιήσαντες, ἀποξυσάμενοι  τὸ   φάρμακον αὐτίκα σωφρονοῦσι, καὶ φιλικῶς
[32, 30]   ἐρεῖ τις, τοῦτο μόνον ἁμαρτάνομεν,  τὸ   φαύλως θεωρεῖν; καὶ περὶ τούτου
[32, 95]   ἀγαθόν ἐστιν οὐδὲ τίμιον, ἀλλὰ  τὸ   χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ καὶ ἀγνοίᾳ
[32, 35]   τό τε θαυμαστὸν αὐτοῦ καὶ  τὸ   ὠφέλιμον, τήν τε θάλατταν τὴν
[32, 80]   ἅρματα δ´ ἄλλοτε μὲν χθονὶ  πίλνατο   πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε μετήορα·
[32, 75]   ἅρματα δ´ ἄλλοτε μὲν χθονὶ  πίλνατο   πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε μετήορα,
[32, 45]   καὶ τάχα τι καὶ γενναῖον  ἐδύνατο   πρᾶξαι μὴ τοιούτου τυχὼν δαίμονος·
[32, 70]   ὡς βέλτιστος ὑμῖν Κόνων  ἐχρήσατο   προελθών, οὗ μάλιστα τὸ πλῆθος
[32, 20]   καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ  ἀφείλετο   νίκης ῥηιδίως, τοτὲ δ´ αὐτὸς
[32, 70]   στάδιον ἔλθητε, τίς ἂν εἰπεῖν  δύναιτο   τὰς ἐκεῖ κραυγὰς καὶ θόρυβον
[32, 95]   σαφῶς εἰδὼς ὅτι οὔτ´ ἂν  ὠνήσαιτο   τῶν ἀνθρώπων τούτων οὐθεὶς οὔτ´
[32, 95]   ἀφικέσθαι γελωτοποιόν· ἀλλ´ ὅτι οἱ  εἴσαιτο   γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι. ἀλλ´ οὐ
[32, 70]   μὲν βασιλεὺς ὑμῶν περὶ αὔλησιν  ἠσχολεῖτο   καὶ μόνῳ τούτῳ προσεῖχεν, ὑμεῖς
[32, 90]   αἰχμάλωτος οὖν γενέσθαι καλῶς ἂν  λέγοιτο   καὶ ἀνὴρ καὶ πόλις, ἥτις
[32, 80]   πυρὸς ὁρμῇ· ὣς οἱ μὲν  μάρναντο   πυρὸς δέμας· οὐδέ κε φαίης
[32, 70]   καὶ ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι. τί οὖν;  ἐβιάσαντο   μετὰ ταῦτα οἱ προπετεῖς καὶ
[32, 1]   πόλεων. ἐκεῖνοι μὲν οὖν κακῶς  ἐχρήσαντο   τοῖς ὠσὶ τῶν παίδων, ὑμεῖς
[32, 90]   ἔτι καὶ νῦν; ὅτι κοινῇ  ἐκτήσαντο   τὴν φιλοτιμίαν. τοὺς δὲ Ἀθηναίους
[32, 55]   φιλοσόφων ἔνιοι πρὸς λύραν αὑτοὺς  ἡρμόσαντο   ἕωθεν, ἀποπαύοντες τῆς διὰ τῶν
[32, 80]   ἐν σφετέροις οὔθ´ ἕστασαν οὔτε  κάθηντο,   χλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι, οἱ
[32, 70]   ὥσπερ οἱ καταχέοντες τῶν παριόντων,  κατέκειντο   εὐθὺς ᾄδοντες, οἱ δ´ ἐπὶ
[32, 65]   Δί´ οὐκ ἐτίμησαν αὐτόν, ἀλλ´  ἀφείλοντο   τὴν κιθάραν καὶ τὰς χορδὰς
[32, 75]   δὲ θυμὸς ἑκάστου νίκης ἱεμένων,  κέκλοντο   δὲ οἷσιν ἕκαστος ἵπποις. ~ἐνταῦθα
[32, 5]   ἄρχοντες, καὶ ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ  ἐβούλοντο,   μηδὲν ἀηδὲς ἀκούειν. ὑμῖν δὲ
[32, 70]   τῇ γενομένῃ ταραχῇ μέχρι σκωμμάτων  ἐθρασύνοντο   οἱ πολλοί, τινὲς δὲ ὀλίγοι
[32, 85]   ἄλλος. ὣς ἔφαθ´· οἱ δ´  εὔχοντο   Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι. ταῦτα μὲν
[32, 80]   πᾶσι θεοῖσι χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλ´  εὐχετόωντο   ἕκαστοι. ἠΰτε περ κλαγγὴ γεράνων
[32, 65]   μὲν οὖν τὸ πρᾶγμα οὕτως  ὑφεωρῶντο,   καὶ ἐφύλαττον τὰ ὦτα, ὡς
[32, 90]   ἵππων αἰσχρὸν γίγνεται καὶ καταγέλαστον.  αὐτὸ   γὰρ τοῦτο Εὐριπίδης τὸν Ἡρακλέα
[32, 35]   παρὰ πᾶσιν, οὐχ ὑμῖν μόνοις.  ~αὐτὸ   δὲ τοῦτο περὶ οὗ λέγειν
[32, 10]   τιμᾶται τὸ δαιμόνιον, μάλιστα δὲ  αὐτὸ   δείκνυσι τὴν αὑτοῦ δύναμιν καὶ
[32, 60]   πολεμεῖν· ὑμεῖς δὲ πρὸς κιθάραν  αὐτὸ   δρᾶτε. βούλεσθε, ἐπειδὴ τοῖς
[32, 65]   καὶ δέδοικα πρὸς〉 ὑμᾶς σαφῶς  αὐτὸ   εἰπεῖν. ἔλεγε γὰρ ἐξ ἐκείνων
[32, 60]   ὀρνίθων μουσικὸν δήπου τὸ γένος  αὐτὸ   καὶ φιλῳδόν. ζῶντος μὲν οὖν
[32, 55]   μόνοι δι´ ὤτων καὶ φωνῆς  αὐτὸ   πάσχετε, μᾶλλον δὲ ληρεῖτε ἐκείνων
[32, 90]   ἐστὶ} τὸ ὄνειδος, ὅτι πάντες  αὐτὸ   πάσχουσιν· ὥσπερ καὶ ἀπὸ τῶν
[32, 15]   δέ εἰσιν οἱ μὴ ῥᾳδίως  αὐτὸ   πράττοντες. τὴν δὲ ἑτέραν ἐπιμέλειαν
[32, 15]   οὐκ ἐᾷ προσάψασθαι, καὶ τοῦτο  αὐτὸ   σημεῖόν ἐστι τοῦ πάνυ πονήρως
[32, 65]   τὴν ἐπιμέλειαν. εἶναι δὲ τοῦτο  αὐτὸ   τὸ γένος τῶν κιθαρῳδῶν· διὸ
[32, 70]   τούτων ἁμαρτημάτων καὶ τελευταῖον ἐπ´  αὐτὸ   τὸ πέρας καὶ τὸν ὄλεθρον
[32, 75]   ὑποδέχεσθαι τοῖς κόλποις. Ἀθήνησι δὲ  αὐτὸ   τοῦτο τὸ ζῷον ἀγαπηθῆναι τὸ
[32, 35]   ὥσπερ ἀγορὰ μιᾶς πόλεως εἰς  ταὐτὸ   ξυνάγουσα πάντας καὶ δεικνύουσά τε
[32, 30]   παραπλησίως καὶ δῆμος, ὅταν εἰς  ταὐτὸ   προέλθῃ καὶ ἀθρόος γένηται; χρὴ
[32, 100]   ἐκπληττομένων αὐτὸν τῶν Αἰγυπτίων ἐκάλεσεν.  ἐπεδείκνυτο   οὖν πάσῃ προθυμίᾳ καὶ τἀκριβέστερα
[32, 10]   ἀπ´ ἐμαυτοῦ μοι δοκῶ προελέσθαι  τοῦτο,   ἀλλ´ ὑπὸ δαιμονίου τινὸς γνώμης.
[32, 85]   ἀγεννοῦς ἔρως, καὶ πρὸς μόνον  τοῦτο   ἀποβλέπωσι καὶ περὶ τοῦτο διατρίβωσι
[32, 65]   γένος τι φῦναι Μακεδόνων, καὶ  τοῦτο   αὖθις ὕστερον μετὰ Ἀλεξάνδρου διαβὰν
[32, 15]   λίαν οὐκ ἐᾷ προσάψασθαι, καὶ  τοῦτο   αὐτὸ σημεῖόν ἐστι τοῦ πάνυ
[32, 65]   διαφυλάττειν τὴν ἐπιμέλειαν. εἶναι δὲ  τοῦτο   αὐτὸ τὸ γένος τῶν κιθαρῳδῶν·
[32, 10]   τὸ δοκοῦν τῷ θεῷ, καὶ  τοῦτο   ἀψευδὲς πέφηνεν. δὲ ὑμέτερος
[32, 5]   ξυνὸν δὲ κακὸν πολέεσσι φέρουσιν.  ~τοῦτο   γὰρ ἀεὶ ὁρᾶτε καὶ περὶ
[32, 30]   ἀκούειν, κεἰ μὴ πείθεσθε, λόγων.  τοῦτο   γὰρ οἶμαι καὶ ἀναγκαιότατον ἦν,
[32, 5]   οὐ πάντως εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας· ἀλλὰ  τοῦτό   γε ἐκεῖνοι καὶ πάνυ καλῶς
[32, 30]   τιμήσειεν· {ὥστε, εἰ μηδὲν ἄλλο,  τοῦτό   γε ὑμῖν λόγος παρέσχηκεν
[32, 30]   παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα λόγος,  τοῦτο   γοῦν ὅτι τοσοῦτον χρόνον κάθησθε
[32, 45]   προσλιπαροῦντας, ὅπως ἀκούσωσιν ἐπὶ πλέον.  τοῦτο   δ´ ἐστὶ θαυμαστὸν ἐπ´ ὀνείδει
[32, 10]   ἑαυτῶν, οὐ τῆς ὑμετέρας ὠφελείας,  τοῦτο   δ´ ἤδη δεινόν. ὅμοιον γὰρ
[32, 30]   σαφῶς, ἐφ´ μάλιστα ἐπιτιμῶ·  τοῦτο   δὲ ἔργον εἶναι τοῦ διδάσκοντος.
[32, 40]   γὰρ ἐλθόντες ἀποδύσωνται, χρίονται φαρμάκῳ.  τοῦτο   δὲ ἔφη κινεῖν αὐτοῖς τὴν
[32, 1]   ἐστιν ἀκοὴ τὸ θέατρον· εἰς  τοῦτο   δὲ καλὸν μὲν τίμιον
[32, 45]   ἐπαλήλιπται τῶν ἐκεῖ; τί οὖν  τοῦτο   δείκνυσι; μὰ Δί´ οὐ μουσικῆς
[32, 65]   διαβὰν ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ διὰ  τοῦτο   δὴ τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμον
[32, 85]   μόνον τοῦτο ἀποβλέπωσι καὶ περὶ  τοῦτο   διατρίβωσι πηδῶντες καὶ μαινόμενοι καὶ
[32, 70]   φυλακῆς ᾠήθησαν πρότερον· καὶ  τοῦτο   εἴργασθε δι´ ἀγερωχίαν, οὐκ ἐπιβουλεύοντες.
[32, 90]   γίγνεται καὶ καταγέλαστον. αὐτὸ γὰρ  τοῦτο   Εὐριπίδης τὸν Ἡρακλέα φησὶ παθεῖν
[32, 10]   ἐπιτηδείους καὶ ξυμφέροντας εἰρῆσθαι. καὶ  τοῦτο   ἥκιστα ὑμᾶς ἀπιστεῖν χρή, παρ´
[32, 45]   κἀκεῖνος μὲν ἀδικηθεὶς ἴσως ἐπὶ  τοῦτο   ἦλθεν, ὑπὲρ τοὺς νόμους ἀμύνασθαι
[32, 5]   γὰρ εἰπεῖν, ἀνήκοοί ἐστε. καὶ  τοῦτο   ἴσως οὐ δι´ ὑμᾶς· δηλώσετε
[32, 90]   πᾶσα δι´ ὅλης θορυβῆται περὶ  τοῦτο   καὶ ἐκφρονῇ· καὶ νὴ Δία
[32, 60]   ὤνησεν λίαν ἐμπειρία περὶ  τοῦτο   καὶ σπουδή. καὶ πόσῳ κρεῖττον
[32, 65]   τὴν σπουδὴν ὑμῶν τὴν περὶ  τοῦτο   καὶ τὴν ἐπιθυμίαν, πάντες δὴ
[32, 30]   διακειμένους ἐπαινέσειεν; οὐ γὰρ διὰ  τοῦτο   καὶ τοῖς ἄρχουσιν εὐτελέστεροι φαίνεσθε;
[32, 55]   ἀπηνῶς καὶ ἀγρίως διακειμένας. διὰ  τοῦτο   καὶ τῶν φιλοσόφων ἔνιοι πρὸς
[32, 80]   Τροίας, καὶ αὐτός τε διὰ  τοῦτο   κεραυνωθεὶς καὶ τοῦ χειμῶνος καὶ
[32, 50]   πρὸς τούτῳ διαφθείρονται. ~τί οὖν  τοῦτο   λαμπρόν, κακοδαίμονες; ὑπὲρ μὲν
[32, 45]   ἐπιεικῶς αὐτὰ ὁρᾶν. μὴ γὰρ  τοῦτό   με〉 οἴεσθε λέγειν ὡς οὐ
[32, 20]   βλέψαι χωρὶς ᾠδῆς καὶ κιθάρας.  τοῦτο   μὲν γὰρ ἀλεξιφάρμακόν ἐστι πρὸς
[32, 1]   ἐνέβαλον, οὐ συνέντες τοῦ θεοῦ.  τοῦτο   μὲν γὰρ κόραις μᾶλλον ἔπρεπε
[32, 80]   σώφρων, ὥσπερ καὶ εἶπον ἤδη.  τοῦτο   μὲν οὖν τοιοῦτον παράδειγμα κακίας
[32, 30]   τί οὖν; τάχα ἐρεῖ τις,  τοῦτο   μόνον ἁμαρτάνομεν, τὸ φαύλως θεωρεῖν;
[32, 85]   ὑπὸ πλειόνων ἑαλώκατε. μὴ γὰρ  τοῦτο   μόνον ἡγεῖσθε ἅλωσιν εἶναι πόλεως,
[32, 35]   ἂν ἀσχημονῆτε οὐ κρύφα γίγνεται  τοῦτο   οὐδ´ ἐν ὀλίγοις, ἀλλ´ ἐν
[32, 30]   καθ´ αὑτόν, οὐ κοινόν ἐστι  τοῦτο   οὐδὲ τῆς πόλεως· ἐν τῷ
[32, 1]   σκωμμάτων οὐδὲν ἐοικότων χρυσῷ. διὰ  τοῦτο   οὖν ὀρθῶς ἔφην ἀπορεῖν ὑμᾶς
[32, 45]   ἀνθρώποις ἐλευθέροις. οὐ γὰρ παρὰ  τοῦτο   οὔτε τῶν ἵππων οὐδεὶς δραμεῖται
[32, 45]   παρὰ δὲ ὑμῖν ὑπὲρ χορδῆς  τοῦτο   πάσχουσι καὶ δι´ ἡδονὴν μικράν,
[32, 10]   ἵνα, ὅθενπερ ἐχρῆν, ἐγγύθεν ἄρξωμαι,  τοῦτο   πείσθητε βεβαίως, ὅτι τὰ συμβαίνοντα
[32, 35]   οὐχ ὑμῖν μόνοις. ~αὐτὸ δὲ  τοῦτο   περὶ οὗ λέγειν ἠρξάμην, ὁρᾶτε
[32, 100]   καὶ ἐμαστίγου τὸν ἄνδρα, καὶ  τοῦτο   πολέμου λέγουσιν αἴτιον γενέσθαι.
[32, 75]   τοῖς κόλποις. Ἀθήνησι δὲ αὐτὸ  τοῦτο   τὸ ζῷον ἀγαπηθῆναι τὸ καὶ
[32, 90]   εἰσὶ ταῖς πόλεσιν· ἀλλ´ οὐδὲν  τοῦτο   χαλεπὸν οὐδὲ ὑπερβάλλον· ὅταν δὲ
[32, 10]   διατελέσαι λέγοντες, ἀλλὰ ἓν  δύο   ῥήματα εἰπόντες, καὶ λοιδορήσαντες μᾶλλον




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Bibliotheca Classica Selecta (BCS)

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 25/10/2007