HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ν  =  1032 formes différentes pour 2274 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 5]   ἀπάτας τῆς πόλεως· μαινοίμην γὰρ  ἄν·   ἀλλ´ ἀξιῶν ὑμᾶς, ὥσπερ τούτοις
[32, 1]   λόγος, ὧν οἱ τυχόντες εἰκότως  {ἄν}   ἄνδρες ἀγαθοὶ γίγνονται καὶ σωτῆρες
[32, 85]   μόνον ἡγεῖσθε ἅλωσιν εἶναι πόλεως,  ἄν   τινες τὸ τεῖχος καταβαλόντες ἀποσφάττωσι
[32, 30]   μέλει. οὐ γὰρ ὑμεῖς μέν,  ἄν   τις ἀσχημονῇ τῶν μειζόνων ἐν
[32, 45]   ἔλεγεν. περὶ δὲ ὑμῶν τί  ἄν   τις ἔχοι λέγειν; καὶ γὰρ
[32, 1]   ~ΠΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ. ~Ἆρά γε βούλοισθ´  ἄν,   ἄνδρες, σπουδάσαι χρόνον σμικρὸν
[32, 55]   μανίαν· τὰς δὲ παρθένους, ὡς  ἂν   αἰδουμένας τε καὶ σώφρονας.
[32, 95]   τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμος. οὐκοῦν  ἂν   ἀκούσωσιν ὅτι φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ
[32, 5]   οὐ δι´ ὑμᾶς· δηλώσετε δέ,  ἂν   ἀνάσχησθε τήμερον· ἀλλὰ μᾶλλον παρὰ
[32, 50]   τἄλλα ἄμεινον πράττετε. ἐπεὶ πῶς  ἂν   ἀπείχεσθε ἀλλήλων; καίτοι ποίους τινὰς
[32, 70]   ἀγερωχίαν, οὐκ ἐπιβουλεύοντες. ὑμεῖς γὰρ  ἂν   ἀποσταίητέ τινος; πολεμήσαιτε δ´ ἂν
[32, 35]   βουλόμενος ὑμῖν ὡς ὅ, τι  ἂν   ἀσχημονῆτε οὐ κρύφα γίγνεται τοῦτο
[32, 40]   λέγειν ποιεῖν ὅ, τι  ἂν   αὐτοῖς ἐπέλθῃ. τὸ δὲ πάντων
[32, 25]   δυνάστῃ καὶ ἄρχοντι πλεόνων, ὅσῳπερ  ἂν   αὐτὸς πλείων δῆμος
[32, 75]   παρ´ ἐκεῖνον τὸν καιρόν, οὐδὲ  ἂν   αὐτὸς ὑμῖν τοῦ Πέλοπος
[32, 95]   ὑμᾶς ἀγαθὰ ἐργάσεται. καὶ ἴσως  ἂν   αὐτῷ καὶ τῆς ἐνθάδε ἀφίξεως
[32, 15]   καὶ μὴ ἐθέλειν ἀκούειν, μηδ´  ἂν   βιάζηταί τις, ὥσπερ οἶμαι καὶ
[32, 45]   καὶ γὰρ ἐκείναις ὅ, τι  ἂν   γευσαμέναις γλυκὺ φανῇ, πρὸς τούτῳ
[32, 65]   εἴ τις παρίοι δικαστήριον, οὐκ  ἂν   γνοίη ῥᾳδίως πότερον ἔνδον πίνουσιν
[32, 10]   καὶ κοινῇ καὶ ἀθρόοις μηδὲν  ἂν   δεῖξαι τῶν χρησίμων. πολλάκις γὰρ
[32, 20]   γοῦν, εἰ ἦν ᾠδικός, οὐκ  ἂν   δεῦρο εἰσῆλθον δίχα μέλους τινὸς
[32, 60]   τινὰ ἀναλαβεῖν καὶ σῶσαι, πῶς  ἂν   διέκεισθε; τούτων μὲν γάρ ἐστιν
[32, 40]   περιουσίᾳ, πάντα ἀκριβῶς διεξιόντας ὡς  ἂν   δύνωνται τοῖς αὑτῶν, καὶ
[32, 35]   λίμνην ποταμόν. ὑμεῖς δέ,  ἂν   ἐγκωμιάζῃ τις τὸν Νεῖλον, ἐπαίρεσθε,
[32, 45]   σεμνὸν τὸ αἴσχιστον. ἑλοίμην γὰρ  ἂν   ἔγωγε λῃστεύων ἀποθανεῖν διὰ
[32, 70]   εἰς τὸ στάδιον ἔλθητε, τίς  ἂν   εἰπεῖν δύναιτο τὰς ἐκεῖ κραυγὰς
[32, 30]   τὸ δὲ Ἀλεξανδρέων πλῆθος τί  ἂν   εἴποι τις, οἷς μόνον δεῖ
[32, 30]   καὶ οὐδείς ἐστιν ὃς οὐκ  ἂν   εἰσελθὼν καταπλαγείη τε ὑμᾶς καὶ
[32, 95]   τοῦ μὲν μηδέποτε γεύσασθαι, μηδ´  ἂν   ἐκχέηται, τῆς δὲ ἑτέρας τροφῆς.
[32, 20]   ἐλθέμεν οὐκ ἐθέλοντα· τίς δ´  ἂν   ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ
[32, 1]   καὶ ταχὺ φθέγγεσθε ὅ, τι  ἂν   ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ μᾶλλον ἂν
[32, 45]   χεῖρον ᾄσεταί τις τῶν ᾀδόντων,  ἂν   εὐσχημονῆτε ὑμεῖς. νυνὶ δὲ τὸ
[32, 25]   ἐμοῦ κρειττόνων. καὶ μὴν οὐδὲν  ἂν〉   ἔχοιτε θέαμα κάλλιον καὶ παραδοξότερον
[32, 85]   καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα· παρ´ οἷς δ´  ἂν   πάντων ἀμέλεια τῶν καλῶν,
[32, 95]   πενίαν κατεγνωκὼς ἀπειρίαν οὐκ  ἂν   θέλοι μάτην ἐνοχλεῖσθαι, σαφῶς εἰδὼς
[32, 95]   τῶν ἀνθρώπων τούτων οὐθεὶς οὔτ´  ἂν   ἴσως προσέλθοι. καὶ Θεόφιλος τοίνυν
[32, 90]   καὶ νὴ Δία ἑαλωκέναι λέγοιτ´  ἂν   καὶ κατὰ κράτος ὃς οὕτως
[32, 1]   δὲ οὐδὲ τούτου· τί γάρ,  ἂν   κοινῇ πάντες ἀποτυγχάνωσι τοῦ μέλους;
[32, 90]   ἐπιθυμίας. αἰχμάλωτος οὖν γενέσθαι καλῶς  ἂν   λέγοιτο καὶ ἀνὴρ καὶ πόλις,
[32, 20]   ἣν ἀηδῆ οὖσαν ἐκόμιζε, τάχ´  ἂν〉   ληρεῖν με φαίητε, ῥητέα δ´
[32, 90]   ἑάλωκε καὶ περιηγκωνίσθαι. οὐ γὰρ  ἂν   μὲν τὸ σῶμά τινος κρατῆται
[32, 95]   γνώμην εὐθὺς πρὸς αὐτούς, οἵας  ἂν   μετάσχητε τῆς φήμης, ἐκείνους δὲ
[32, 65]   καὶ ἐφύλαττον τὰ ὦτα, ὡς  ἂν   μὴ διαφθαρῶσιν αἱ ἀκοαὶ μηδὲ
[32, 55]   προσέχειν μᾶλλον αὑτοῖς. νυνὶ δὲ  ἂν   μόνον ἀκούσητε χορδῆς, ὥσπερ σάλπιγγος
[32, 35]   χαίρουσι, καὶ μακαρίους ἑαυτοὺς κρίνουσιν,  ἂν   οἰκῶσι καθ´ Ὅμηρον νῆσον δενδρήεσσαν
[32, 65]   μὴ τῶν προεστηκότων ἐτύχετε, χαλεπῶς  ἂν   οἶμαι καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ
[32, 85]   οὐδὲ γὰρ πόλιν εἴποι τις  ἂν〉   ὀρθῶς τὴν ἐκ τοιούτων, οὐδέ
[32, 20]   γένηται, τὸν πολίτην κατέπιεν. τάχ´  ἂν〉   οὖν καὶ ὑμεῖς ἐμὲ τῷ
[32, 30]   ὑμῖν σκώμματα, πληγαί, γέλως. τίς  ἂν   οὖν τοὺς οὕτω διακειμένους ἐπαινέσειεν;
[32, 95]   σώφρονας καὶ βεβαίους. οὕτως γὰρ  ἂν   οὔτ´ ἐπὶ τοῖς γεγονόσι μετανοήσειε
[32, 40]   ὥστε ὑμεῖς μὲν ἀκούετε ἑνός,  ἂν   οὕτω τύχῃ, κιθαρῳδοῦ, καὶ τούτου
[32, 70]   τῶν ἐν ταῖς τραγῳδίαις, οὐκ  ἂν   οὕτως χαλεπῶς διέκεισθε. ~αὐτὸν γὰρ
[32, 5]   τοὺς ἀνοήτους τῶν φιλοσόφων, ὥσπερ  ἂν   παῖδάς τις ἐθίζοι διδασκάλων καταφρονεῖν,
[32, 90]   γὰρ πάντα ἁμαρτήματα εὕροι τις  ἂν   πανταχοῦ, καὶ οἰνόφλυγες καὶ πόρνοι
[32, 35]   οὗτός ἐστιν, ἀλλὰ φρεάτων· οὐδ´  ἂν   περὶ εὐκρασίας λέγῃ τις, τοὺς
[32, 35]   ἀγαθούς, ἀλλὰ τὴν χώραν· οὐδ´  ἂν   περὶ ἰχθύων, τὴν πόλιν ἐπαινεῖ·
[32, 5]   διακινδυνεύειν, ἀπεγνωκότες ἴσως τὸ βελτίους  ἂν   ποιῆσαι τοὺς πολλούς· οἱ δ´
[32, 30]   ὑμᾶς· ἀλλ´ ὅμως ὅ, τι  ἂν   πράττῃ τις καθ´ αὑτόν, οὐ
[32, 30]   τὸ τῆς ἀταξίας πνεῦμα, ὥσπερ  ἂν   τραχὺς ἄνεμος κινήσῃ θάλατταν ἰλυώδη
[32, 90]   καὶ ἀνὴρ καὶ πόλις, ἥτις  ἂν   τῶν κρειττόνων ἐπιτηδευμάτων ἀφεμένη καὶ
[32, 35]   ἐγκώμιον, οὐ πόλεως· οὐδέ γε,  ἂν   ὕδωρ ἐπαινῇ τις, ἀνθρώπων ἔπαινος
[32, 1]   ἂν ἐννοήσητε· ἐγὼ δὲ μᾶλλον  ἂν   ὑμᾶς ἐπῄνουν βραδὺ μὲν φθεγγομένους,
[32, 25]   τῶν χρησίμων ἐστὶ καὶ μᾶλλον  ἂν   ὑμᾶς ὠφελήσειεν περὶ οὐρανοῦ
[32, 50]   ἀπείχεσθε ἀλλήλων; καίτοι ποίους τινὰς  ἂν   ὑμεῖς ἡγοῖσθε ἀνθρώπους, οἷς ἐλευθερία
[32, 70]   ἂν ἀποσταίητέ τινος; πολεμήσαιτε δ´  ἂν   ὑμεῖς μίαν ἡμέραν; οὐκ ἐν
[32, 95]   οὐ δύνασθε ὑμεῖς ἀναλίσκειν οὐδ´  ἂν   ὑπερβάλοισθέ ποτε οἶμαι τὴν ἐκείνου
[32, 10]   σαφεῖ, διδάσκοντι περὶ τῶν ἀναγκαιοτάτων,  ἂν   ὑπομένητε, μετὰ γνώμης καὶ πειθοῦς.
[32, 95]   ἐνοχλεῖσθαι, σαφῶς εἰδὼς ὅτι οὔτ´  ἂν   ὠνήσαιτο τῶν ἀνθρώπων τούτων οὐθεὶς
[32, 65]   τοῦτο αὖθις ὕστερον μετὰ Ἀλεξάνδρου  διαβὰν   ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ διὰ τοῦτο
[32, 40]   καθ´ ἡμέραν, τὸ γυμνάσιον λέγων·  ἐπειδὰν   γὰρ ἐλθόντες ἀποδύσωνται, χρίονται φαρμάκῳ.
[32, 40]   ἀλλὰ καὶ παῖδες καὶ γύναια.  ἐπειδὰν   δὲ παύσηται τὸ δεινὸν καὶ
[32, 30]   γὰρ εἰρῆσθαι πολὺ βέλτιον· καὶ  θέαν   ἵππων· ὡς τῶν γε ἄλλων
[32, 40]   πάντων χαλεπώτατον, ἐσπουδακότες περὶ τὴν  θέαν   οὐχ ὁρῶσι καὶ ἀκούειν ἐθέλοντες
[32, 55]   ἀφικνεῖται δεῦρο αὐτόματον οὐδὲ τὴν  μᾶζαν   ἔχετε ἐν ἐξουσίᾳ δήπουθεν, ἀλλὰ
[32, 5]   νοῦν μὲν φρόνησιν  δικαίαν   διάθεσιν πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν
[32, 75]   καὶ μείζονος δεόμενα ἀποτροπῆς. φασὶν  ἀρχαίαν   βασιλίδα ἐν Κρήτῃ τῶν Ἡλιαδῶν
[32, 60]   καὶ πάντα τρόπον λωβησάμενοι τὴν  ἀρχαίαν   μουσικήν— τίς γὰρ αὐτῶν ᾠδὴν
[32, 5]   τοιοῦτον ὄχλον, σκώμματα καὶ πολλὴν  σπερμολογίαν   συνείροντες καὶ τὰς ἀγοραίους ταύτας
[32, 100]   τὰς Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς, ἁδίσταν  συζυγίαν·   ἵνα μὴ τὸ Μουσεῖον ὑμῖν
[32, 10]   ἐπιμελεῖσθαι τὸν θεόν, {καὶ} κατ´  ἰδίαν   ἑκάστῳ μηνύοντα τὸ συμφέρον, ἐγρηγορότων
[32, 55]   τῶν βαρβάρων μέθην φασὶ γίγνεσθαι  πραεῖαν   δι´ ἀτμοῦ θυμιαμάτων τινῶν· ἔπειτα
[32, 75]   {καὶ κολαζόμενον διὰ τοιαύτην τινὰ  ἀσέβειαν.   φέρε οὖν, εἰ μεταξὺ θεῶν
[32, 5]   δικαίαν διάθεσιν πρὸς θεοὺς  εὐσέβειαν   οὐκ ἔστι κτήσασθαι, ἔριν δὲ
[32, 50]   ἑαυτῷ, τοῦ δὲ ταραχήν καὶ〉  ἀναίδειαν·   σπουδῇ πρόσεισι, φθέγγεται βαδίζων {ἢ}
[32, 15]   καὶ φάρμακον ἐποίησαν οἱ θεοὶ  παιδείαν   καὶ λόγον, διὰ βίου
[32, 15]   ῥητόρων ὄχλος, καθάπερ οἶμαι δι´  ἔνδειαν   ἰατρῶν {δι´} ἀπειρίαν πλείους
[32, 1]   σπουδῆς δὲ ὑμῖν τὴν πᾶσαν  ἔνδειαν   ὁρῶ οὖσαν. καίτοι τινὲς ἐπαινοῦσιν
[32, 85]   καὶ μαινομένων, ὥσπερ τινὰ κόπρον  βαθεῖαν   ἐν ταὐτῷ νενημένην ἐκ παντοδαπῶν
[32, 35]   καθ´ Ὅμηρον νῆσον δενδρήεσσαν  βαθεῖαν   {ἤ} τινα ἤπειρον {εὔβοτον, εὔμηλον,
[32, 55]   ἀποτρ έποντα τῶν κακῶν καὶ  ὑγίειαν   ἐμποιοῦντα ταῖς ψυχαῖς καὶ σώμασιν,
[32, 65]   μεταβαλόντας εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν τὴν  ἐπιμέλειαν.   εἶναι δὲ τοῦτο αὐτὸ τὸ
[32, 15]   αὐτὸ πράττοντες. τὴν δὲ ἑτέραν  ἐπιμέλειαν   ἔργον εἶναί φημι τῶν δυναμένων
[32, 95]   αὐτοκράτωρ ὑμῶν πεποίηται τῆς πόλεως  ἐπιμέλειαν;   οὐκοῦν χρὴ καὶ ὑμᾶς ἀντιφιλοτιμεῖσθαι
[32, 90]   δεῖ ταῦτα νομίζειν αἰχμαλωσίαν καὶ  δουλείαν   καὶ ἀπαγωγήν, τῆς δὲ ψυχῆς
[32, 40]   θαλάττης καὶ τὸ μέγιστον τὴν  ἐπιφάνειαν   τοῦ θεοῦ· μαινομένην δὲ ὑπὸ
[32, 45]   ἐστι διὰ τὴν τῶν πολλῶν  ἀσθένειαν   καὶ σχολήν· ἴσως δὲ καὶ
[32, 45]   ἀλλ´ ἀκροατῶν κουφότητα καὶ πόλεως  ἀσθένειαν.   φασὶ γοῦν ἤδη τινὰς τῶν
[32, 35]   κοιμᾶσθε διοικεῖτε τὴν  οἰκίαν   ἕκαστος οὐ πάνυ δῆλός ἐστιν·
[32, 85]   ἔστι γὰρ ὅμοιον ὥσπερ εἰ  οἰκίαν   μέν τις ἴδοι πάνυ καλήν,
[32, 60]   ἀλλ´ οὐδ´ ἐκεῖνον ὤνησεν  λίαν   ἐμπειρία περὶ τοῦτο καὶ σπουδή.
[32, 65]   ἐν τοῖς Ἕλλησιν. ὅτι γὰρ  λίαν   ἡδὺς ἐδόκει καὶ περιττὸς εἶναι,
[32, 15]   καὶ τῶν ἑλκῶν τὰ δυσχερῆ  λίαν   οὐκ ἐᾷ προσάψασθαι, καὶ τοῦτο
[32, 60]   πρὸς τὸν υἱὸν εὔνοιαν καὶ  φιλίαν   αἰτησαμένην παρὰ Διὸς τὰ σώματα
[32, 70]   τινος; πολεμήσαιτε δ´ ἂν ὑμεῖς  μίαν   ἡμέραν; οὐκ ἐν τῇ γενομένῃ
[32, 25]   Χιμαίρας, ἐκ παντοδαπῶν φύσεων {εἰς}  μίαν   μορφὴν εἰδώλου ξυντιθέντες. τῷ δὲ
[32, 30]   λόγος παρέσχηκεν οὐ μικρόν,  μίαν   ὥραν σωφρονῆσαι. καὶ γὰρ τοῖς
[32, 15]   τὰς ἀκοὰς ὑπέχοντες ὁλοκλήρως ἄθλιοι  μηδεμίαν   σκέπην μηδὲ προβολὴν ἔχοντες ἀπὸ
[32, 20]   τῶν πόλεων {καὶ τῶν} ἀνθρώπων  ἐρημίαν·   ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος οὐδεὶς οὐδαμόθεν
[32, 85]   ἄξιον. τῷ παντὶ γὰρ κρεῖττον  ἐρημίαν   καθορᾶν καὶ δεκαπέντε ἀνθρώπους εὐπόρους
[32, 5]   κτήσασθαι, ἔριν δὲ ἀμαθῆ καὶ  φιλοτιμίαν   ἄμετρον καὶ κενὴν λύπην καὶ
[32, 15]   ἀνθρώπων ἄνοιαν καὶ τρυφὴν καὶ  φιλοτιμίαν   δυσχερὴς βίος καὶ μεστὸς
[32, 60]   τὴν αἰσχρὰν ταύτην καὶ ἄμετρον  φιλοτιμίαν;   οὐ φυλάξεσθε τοὺς ἄλλους σκώπτοντες
[32, 90]   νῦν; ὅτι κοινῇ ἐκτήσαντο τὴν  φιλοτιμίαν.   τοὺς δὲ Ἀθηναίους τὰ περὶ
[32, 65]   τὴν περὶ τοῦτο καὶ τὴν  ἐπιθυμίαν,   πάντες δὴ ᾄδουσι καὶ ῥήτορες
[32, 40]   δὲ ἔφη κινεῖν αὐτοῖς τὴν  μανίαν.   εὐθὺς γὰρ οἱ μὲν τρέχουσιν,
[32, 55]   καὶ σώμασιν, οὐ νόσον οὐδὲ  μανίαν·   τὰς δὲ παρθένους, ὡς ἂν
[32, 95]   γὰρ ὡς ἐσχάτην τινὰ αὐτῶν  πενίαν   κατεγνωκὼς ἀπειρίαν οὐκ ἂν
[32, 60]   ἐκεῖνος περί τε Θρᾴκην καὶ  Μακεδονίαν   τὸν Ὀρφέα μελῳδεῖν, καθάπερ εἴρηται,
[32, 50]   οἶμαι διὰ τῶν ὤτων τὴν  εὐδαιμονίαν   δεχομένους, σωτῆρα καὶ θεὸν καλοῦντας
[32, 55]   ἔδοξε πρέπειν μουσικῆς δύναμις,  ἁρμονίαν   καὶ τάξιν αὐτόματον ταῖς ψυχαῖς
[32, 70]   ἐκεῖ κραυγὰς καὶ θόρυβον καὶ  ἀγωνίαν   καὶ σχημάτων μεταβολὰς καὶ χρωμάτων
[32, 10]   εἰ δέοι, καὶ καταγελᾶσθαι, καὶ  ἀταξίαν   πλήθους ἐνεγκεῖν καὶ θόρυβον, οὐ
[32, 50]   δόντες παρ´ ἐκείνων λαβόντες·  οἵαν   ποτὲ γενέσθαι φασὶ Κενταύρων συνουσίαν.
[32, 15]   οὗτοι ἵστανται. διὰ γὰρ ἀνθρώπων  ἄνοιαν   καὶ τρυφὴν καὶ φιλοτιμίαν δυσχερὴς
[32, 50]   φέρει πρᾴως τὴν τῶν πολλῶν  ἄνοιαν.   τοιγαροῦν ὡς παισὶν ὑμῖν παιδαγωγοὺς
[32, 95]   ἰσχυρῷ καὶ μεγάλῳ, τὴν δὲ  διάνοιαν   ἀμαθεῖ. πρὸς τοῦ Διὸς οὐχ
[32, 55]   γὰρ ᾠδὴ μέθην ἐμποιεῖ καὶ  παράνοιαν.   οἴνου μὲν οὖν τοιαύτη φύσις,
[32, 60]   διὰ τὴν πρὸς τὸν υἱὸν  εὔνοιαν   καὶ φιλίαν αἰτησαμένην παρὰ Διὸς
[32, 60]   διὰ τὸ εὔηθες καὶ τὴν  φιλανθρωπίαν,   τῶν δὲ ὀρνίθων μουσικὸν δήπου
[32, 45]   δύναμιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ὑμετέραν  ἀβελτερίαν.   διὰ τί γὰρ ἔξω παραπλησίως
[32, 15]   πρὶν ἐλθεῖν εἰς τέλος τὴν  πονηρίαν   εἴργοντες καὶ κατέχοντες. δεῖ μὲν
[32, 90]   μήτε ἀκούουσα τῶν φερόντων εἰς  σωτηρίαν,   ἀλλ´ αἱρεθεῖσα ὑπὸ μέθης
[32, 30]   τοῖς νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ πρὸς  σωτηρίαν   μικρὸν ἡσυχάσασιν. ἐν δὲ ταῖς
[32, 30]   τοῖς νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ πρὸς  σωτηρίαν   μικρὸν ἡσυχάσασιν. καὶ μὴν περί
[32, 95]   τινὰ αὐτῶν πενίαν κατεγνωκὼς  ἀπειρίαν   οὐκ ἂν θέλοι μάτην ἐνοχλεῖσθαι,
[32, 15]   δι´ ἔνδειαν ἰατρῶν {δι´}  ἀπειρίαν   πλείους οἱ θάπτοντες γίγνονται. ~καὶ
[32, 5]   λύπην καὶ χαρὰν ἀνόητον καὶ  λοιδορίαν   καὶ δαπάνην. λέγω δὲ ταῦτα
[32, 95]   ταῦτα, συνειδὼς ὑμῖν τὴν ἐσχάτην  ἀπορίαν,   οὐ χρημάτων, ἀλλὰ νοῦ καὶ
[32, 75]   πρόγονος; τίνα οὖν εὕρῃ τις  ἐπικουρίαν   τίνα ἐξιλάσασθαι δεῖ δαιμόνων;
[32, 10]   αὐτοῖς εἰσφέροι. τινὲς δὲ ὀλίγοι  παρρησίαν   ἀγηόχασι πρὸς ὑμᾶς, καὶ ταύτην
[32, 5]   τὴν ἐπὶ τῷ συμφέροντι δέξασθαι  παρρησίαν·   ἐπεὶ καὶ τοὺς Ἀθηναίους, ὧν
[32, 50]   οἵαν ποτὲ γενέσθαι φασὶ Κενταύρων  συνουσίαν.   καὶ τί δεῖ τἄλλα ἐπεξιέναι
[32, 30]   κἂν μυριάκις ὑμῶν ἔχῃ τινὰ  ἐξουσίαν,   αὐτοὶ δὲ δύνασθε σεμνοὶ δοκεῖν
[32, 25]   καὶ σφόδρα ἰσχυρῷ, μεγάλην τινὰ  ἐξουσίαν   καὶ ῥώμην ἔχοντι, καὶ τοσούτῳ
[32, 90]   τὰ δυσχερῆ δεῖ ταῦτα νομίζειν  αἰχμαλωσίαν   καὶ δουλείαν καὶ ἀπαγωγήν, τῆς
[32, 90]   ἐποίησε θαυμάζεσθαι διὰ τὴν αὐτὴν  αἰτίαν.   σκοπεῖτε δὲ μὴ ὑμεῖς οὐχ
[32, 45]   λῃστεύων ἀποθανεῖν διὰ τοιαύτην  αἰτίαν.   τὸ μὲν γάρ ἐστιν ἀνδρὸς
[32, 80]   φιλοτιμουμένους, τοὺς δὲ θεατὰς καθ´  ἡσυχίαν   θεωροῦντας, ὥσπερ καὶ προσῆκε. μόνον
[32, 50]   δήπουθεν, τοῦ μὲν ἐμφαίνει τὴν  ἡσυχίαν   τοῦ τρόπου καὶ τὸ προσέχειν
[32, 95]   ὑπερβάλοισθέ ποτε οἶμαι τὴν ἐκείνου  μεγαλοψυχίαν·   ἀλλ´ εὐταξίᾳ, κόσμῳ, τῷ δεικνύειν
[32, 5]   καταφρονεῖν, καὶ δέον ἐκκόπτειν τὴν  ἀγερωχίαν   αὐτῶν οἱ δ´ ἔτι αὔξουσιν.
[32, 70]   πρότερον· καὶ τοῦτο εἴργασθε δι´  ἀγερωχίαν,   οὐκ ἐπιβουλεύοντες. ὑμεῖς γὰρ ἂν
[32, 70]   οὕτως ἐπιεικεῖς ἔχοντες ἡγεμόνας εἰς  ὑποψίαν   αὐτοὺς καθ´ ὑμῶν αὐτῶν ἠγάγετε,
[32, 20]   εντηχω παν πνεῦμα βραχὺ κορύσσεται.  κἄν   τις αἰτία γένηται, τὸν πολίτην
[32, 65]   ὑπὸ ᾠδῆς, ὡς οὐδένας ἄλλους,  κἂν   ἀκούσωσι κιθάρας ὁποιασοῦν, ἐξεστάναι καὶ
[32, 5]   ἑορτὴν ἄγειν, ἀλλὰ μὴ βαρύνεσθαι,  κἂν   ἄρα, δυσωπεῖσθαι ἐξειπεῖν, πηνίκα παύσεται;
[32, 10]   πλέων τις ἐμπείρου τύχῃ κυβερνήτου  κἂν   ἔθνος πόλις χρηστῶν ἡγεμόνων,
[32, 10]   ἔθνος πόλις χρηστῶν ἡγεμόνων,  κἂν   ἰατρὸς ἐν καιρῷ παραγένηται τῷ
[32, 10]   χρὴ βοηθὸν ἥκειν παρὰ θεοῦ,  κἂν   λόγων τις ἀκούσῃ φρονίμων, ἐκεῖθεν
[32, 45]   ἀξίας τῆς ἑαυτῶν οὐ φροντίζετε.  κἂν   μὲν ὑμῖν κιθαρῳδὸς ἐκμελῶς
[32, 30]   αὐτοῦ καὶ νομιεῖτε οὐδενὸς ἄξιον,  κἂν   μυριάκις ὑμῶν ἔχῃ τινὰ ἐξουσίαν,
[32, 30]   αἱ κακαὶ γυναῖκες, δέον αὐτάς,  κἂν   οἴκοι μὴ σωφρονῶσιν, ἔξω γε
[32, 10]   ἀγαθῷ πάνθ´ ὁμοίως ἐστὶ δαιμόνια,  κἂν   πλέων τις ἐμπείρου τύχῃ κυβερνήτου
[32, 65]   πότερον ἔνδον πίνουσιν δικάζονται·  κἂν   σοφιστοῦ δὲ οἴκημα πλησίον ᾖ,
[32, 55]   ἑλκῶν ὑγραίνοντες καὶ μαλακοποιοῦντες ἀνώδυνα  ἔθηκαν.   οὐχ ἧττον δὲ καὶ περὶ
[32, 70]   ἐπιβουλεύσαντες, καὶ οὐ πρότερον ὑμᾶς  ἀνῆκαν   ἕως ἐγεύσασθε πολέμου καὶ τὸ
[32, 5]   ὡς οἷόν τε τὸ μέγιστον,  καταγελᾶν   ἐθίζοντες τοὺς ἀνοήτους τῶν φιλοσόφων,
[32, 50]   τινὰ γέλωτα τοὺς θεοὺς ὑμῶν  καταγελᾶν   οἴεσθε, ὅταν πάλιν ἐκείνους προσκυνοῦντες
[32, 50]   καὶ διὰ τῶν αὐτῶν ἀναγκάζησθε  τιμᾶν   τὸ δαιμόνιον; ἀλλ´ ἔστιν εὐγνώμων
[32, 80]   μέντοι ἐστὶν περὶ τὴν  Ἀθηνᾶν   αὖθις ἀσεβήσας ἁλισκομένης τῆς Τροίας,
[32, 90]   τῶν βελτιόνων τινὲς ἐθαυμάσθησαν καὶ  δόξαν   ἔσχον. πόσους γὰρ οἴεσθε Ἀθηναίων
[32, 45]   δι´ ἡδονὴν μικράν, μᾶλλον δὲ  δόξαν   κενήν. οὐ γὰρ ἡδόμενοι τοσοῦτον
[32, 30]   ἀφυλάκτως ἔχετε καὶ προήσεσθε τὴν  δόξαν   τῆς πόλεως· ὥσπερ αἱ κακαὶ
[32, 45]   τοῖς ἄλλοις καὶ πολλάκις ἀηδεῖς  ἔδοξαν;   μὴ τὰ ὦτα ἐπαλήλιπται τῶν
[32, 70]   ἄνοια τῶν ἁμαρτημάτων, ἀλλ´ ἐπὶ  πᾶν   ὁμοίως πρόεισι καὶ παντὸς ἅπτεται
[32, 20]   οὖν ἔχω λέγειν ὅτι οὐ  πᾶν   πλῆθος ἀσελγές ἐστιν οὐδὲ ἀνήκοον,
[32, 20]   ἀνέμου ῥιπίζεται. καὶ γαληνὸς εντηχω  παν   πνεῦμα βραχὺ κορύσσεται. κἄν τις
[32, 95]   παρ´ ὑμῖν γενόμενον ἄνδρα σοφὸν  σιωπᾶν   πρὸς ὑμᾶς καὶ μηδὲν ἐθέλειν
[32, 60]   αὐλὸν πολεμεῖν· ὑμεῖς δὲ πρὸς  κιθάραν   αὐτὸ δρᾶτε. βούλεσθε, ἐπειδὴ
[32, 65]   ἐτίμησαν αὐτόν, ἀλλ´ ἀφείλοντο τὴν  κιθάραν   καὶ τὰς χορδὰς ἐξέτεμον, ἀπιέναι
[32, 30]   ἄνεμος κινήσῃ θάλατταν ἰλυώδη καὶ  ῥυπαράν,   ἀτεχνῶς οἶμαι καθ´ Ὅμηρον ὁρᾶται
[32, 5]   ἄμετρον καὶ κενὴν λύπην καὶ  χαρὰν   ἀνόητον καὶ λοιδορίαν καὶ δαπάνην.
[32, 10]   καὶ μόνον οὐ καθ´ ἑκάστην  ἡμέραν   διά τε χρησμῶν καὶ δι´
[32, 10]   καὶ ὕπαρ ὤνησε καὶ μεθ´  ἡμέραν   ἐναργῶς προεῖπεν. ἴστε δήπου τὰς
[32, 70]   πολεμήσαιτε δ´ ἂν ὑμεῖς μίαν  ἡμέραν;   οὐκ ἐν τῇ γενομένῃ ταραχῇ
[32, 70]   ἐν τούτοις πράττουσι καθ´  ἡμέραν,   τἄλλα σωφρονεῖν καὶ περὶ τῶν
[32, 90]   μικρῶν, ἐν μὴ καθ´  ἡμέραν   τις πυρέττει πάντως· ἀλλὰ Καυνίους
[32, 40]   χωρίον, ἐν μαίνονται καθ´  ἡμέραν,   τὸ γυμνάσιον λέγων· ἐπειδὰν γὰρ
[32, 15]   ῥᾳδίως αὐτὸ πράττοντες. τὴν δὲ  ἑτέραν   ἐπιμέλειαν ἔργον εἶναί φημι τῶν
[32, 75]   ἐνέγκῃ τῷ χρόνῳ. {πάλιν δὲ  ἑτέραν   παρθένον ποταμοῦ τινος ἐρασθεῖσαν ὁσημέραι
[32, 45]   δύναμιν, ἀλλὰ διὰ τὴν  ὑμετέραν   ἀβελτερίαν. διὰ τί γὰρ ἔξω
[32, 55]   σκληρὸν καὶ ἄτεγκτον τοῦ πάθους,  θηλυτέραν   δὲ τὴν λύπην ἐργαζομένων δι´
[32, 35]   ἔξωθεν ὑπερκειμένην ἔχετε, τήν τε  Ἐρυθρὰν   καὶ τὴν Ἰνδικήν, ἧς πρότερον
[32, 1]   ὠκυπόδων ἐπιβήτορες, οἵ τε τάχιστα  ἤγειραν   μέγα νεῖκος ἀπαιδεύτοισι θεαταῖς, νηπιάχοις,
[32, 45]   ἐν ἐρήμῳ ἦσαν πελάγει καὶ  μακρὰν   ἀπῳκισμέναι καθ´ αὑτὰς ἐπὶ σκοπέλου
[32, 45]   τοῦτο πάσχουσι καὶ δι´ ἡδονὴν  μικράν,   μᾶλλον δὲ δόξαν κενήν. οὐ
[32, 80]   τέλει φησὶν Αἴαντα τὸν Λοκρὸν  ὁρᾶν   ἀπρεπέστερον καὶ λοιδορεῖσθαι Ἰδομενεῖ περὶ
[32, 45]   οὐκ ἦν ὑμῖν ἐπιεικῶς αὐτὰ  ὁρᾶν.   μὴ γὰρ τοῦτό με〉 οἴεσθε
[32, 85]   τῷ παντὶ γὰρ κρεῖττον ἐρημίαν  καθορᾶν   καὶ δεκαπέντε ἀνθρώπους εὐπόρους
[32, 45]   τοῦ δίφρου δεινὸν ἡγεῖσθε καὶ  συμφορὰν   πασῶν μεγίστην· αὐτοὶ δὲ ἐκπίπτοντες
[32, 55]   καὶ τῶν φιλοσόφων ἔνιοι πρὸς  λύραν   αὑτοὺς ἡρμόσαντο ἕωθεν, ἀποπαύοντες τῆς
[32, 60]   λόγῳ προσέχοντα; οὐκ ἀποθήσεσθε τὴν  αἰσχρὰν   ταύτην καὶ ἄμετρον φιλοτιμίαν; οὐ
[32, 30]   λόγος παρέσχηκεν οὐ μικρόν, μίαν  ὥραν   σωφρονῆσαι. καὶ γὰρ τοῖς νοσοῦσι
[32, 35]   εἶναί φησιν ἀγαθούς, ἀλλὰ τὴν  χώραν·   οὐδ´ ἂν περὶ ἰχθύων, τὴν
[32, 1]   ἔχετε· σπουδῆς δὲ ὑμῖν τὴν  πᾶσαν   ἔνδειαν ὁρῶ οὖσαν. καίτοι τινὲς
[32, 35]   τε θάλατταν τὴν καθ´ ἡμᾶς  ἅπασαν   ἐκδέχεσθε, κάλλει τε λιμένων καὶ
[32, 75]   ἀΐξασκε μετήορα, τοὶ δ´ ἐλατῆρες  ἕστασαν   ἐν δίφροισι, πάτασσε δὲ θυμὸς
[32, 80]   θεαταὶ θώκοις ἐν σφετέροις οὔθ´  ἕστασαν   οὔτε κάθηντο, χλωροὶ ὑπαὶ δείους
[32, 70]   οἱ δ´ ἐπὶ τοὺς ὅρμους  ᾔεσαν   ὥσπερ ἐν ἑορτῇ πιούμενοι. καὶ
[32, 65]   ἔχοντες. οἱ μὲν γὰρ ἄρχειν  ἦσαν   ἱκανοί, καὶ τῶν μὲν Ἑλλήνων
[32, 45]   ἀλλ´ ἐκεῖναι μὲν ἐν ἐρήμῳ  ἦσαν   πελάγει καὶ μακρὰν ἀπῳκισμέναι καθ´
[32, 60]   μέντοι ψυχὰς διαμένειν, οἷαι πρότερον  ἦσαν.   ~χαλεπὸν οὖν ἤδη ἐστὶ τὸ
[32, 70]   ἠγάγετε, ὥστε ἐπιμελεστέρας χρῆναι φυλακῆς  ᾠήθησαν   πρότερον· καὶ τοῦτο εἴργασθε
[32, 90]   καὶ ἀπὸ τῶν βελτιόνων τινὲς  ἐθαυμάσθησαν   καὶ δόξαν ἔσχον. πόσους γὰρ
[32, 65]   Λακεδαιμονίων ἔργον εἰπεῖν, ὡς ἐκεῖνοι  προσηνέχθησαν   ἀνδρὶ κιθαρῳδῷ θαυμαζομένῳ τότε ἐν
[32, 15]   δὲ ἓν ἴαμα καὶ φάρμακον  ἐποίησαν   οἱ θεοὶ παιδείαν καὶ λόγον,
[32, 65]   περιττὸς εἶναι, μὰ Δί´ οὐκ  ἐτίμησαν   αὐτόν, ἀλλ´ ἀφείλοντο τὴν κιθάραν
[32, 15]   ποτὲ ἐξαισίων δεινῶν ἐπικειμένων αὐτοῖς  ἀπετράπησαν.   οἱ δὲ διὰ παντὸς ἄπειροι
[32, 65]   ἱκανοί, καὶ τῶν μὲν Ἑλλήνων  προέστησαν   πολλὰ ἔτη, τοὺς δὲ βαρβάρους
[32, 75]   δὲ ἑτέραν παρθένον ποταμοῦ τινος  ἐρασθεῖσαν   ὁσημέραι φοιτᾶν ἐπὶ τὸ ῥεῦμα,
[32, 35]   ἂν οἰκῶσι καθ´ Ὅμηρον νῆσον  δενδρήεσσαν   βαθεῖαν {ἤ} τινα ἤπειρον
[32, 20]   ὑπὲρ τῆς ἀγγελίας, ἣν ἀηδῆ  οὖσαν   ἐκόμιζε, τάχ´ ἂν〉 ληρεῖν με
[32, 85]   τῆς μικρᾶς καὶ ἀδόξου σφόδρα  οὖσαν   εὐρύχωρον. φοβοῦμαι δὴ μὴ καὶ
[32, 1]   ὑμῖν τὴν πᾶσαν ἔνδειαν ὁρῶ  οὖσαν.   καίτοι τινὲς ἐπαινοῦσιν ὑμᾶς ὡς
[32, 40]   δρόμων ἱππικῶν καὶ μηδὲν ἄξιον  πράττουσαν   ἐν τούτοις ἑαυτῆς; οἱ γὰρ
[32, 65]   περίεργον ἐπιθέσθαι τῇ μουσικῇ, καὶ  μελετᾶν   τότ´ εὐθὺς ἀπιόντας καθ´ αὑτοὺς
[32, 75]   παρθένον ποταμοῦ τινος ἐρασθεῖσαν ὁσημέραι  φοιτᾶν   ἐπὶ τὸ ῥεῦμα, καὶ τόν
[32, 95]   ἔχει τῶν ὅπου δήποτε· ἀλλ´  ὅταν   ἀκούσῃ τοὺς ὑποδεξομένους αὐτὸν εὐνοίας
[32, 40]   καθ´ αὑτοὺς καὶ τἄλλα πράττοντες·  ὅταν   δὲ εἰς τὸ θέατρον εἰσέλθωσιν
[32, 90]   οὐδὲν τοῦτο χαλεπὸν οὐδὲ ὑπερβάλλον·  ὅταν   δὲ ἐπικρατῇ τὸ πάθος καὶ
[32, 90]   μεγάλης οὐδὲ φοβερᾶς προσηγορίας τυγχάνουσιν·  ὅταν   δὲ κοινὸν γένηται τὸ πρᾶγμα,
[32, 30]   αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως καὶ δῆμος,  ὅταν   εἰς ταὐτὸ προέλθῃ καὶ ἀθρόος
[32, 70]   τὰ περὶ τὸ θέατρον. ἀλλ´  ὅταν   εἰς τὸ στάδιον ἔλθητε, τίς
[32, 90]   τὰ αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα μᾶλλον,  ὅταν   περὶ τὰς πόλεις. ὥσπερ
[32, 50]   τοὺς θεοὺς ὑμῶν καταγελᾶν οἴεσθε,  ὅταν   πάλιν ἐκείνους προσκυνοῦντες ταὐτὰ προσφέρησθε
[32, 5]   τὰ τῆς πόλεως ἀρρωστήματα. τοιγαροῦν  ὅταν   ποτὲ φαίνηται τὸ πρᾶγμα, προθύμως
[32, 30]   ὅτι ὥσπερ ἡγεμὼν καὶ βασιλεὺς  ὅταν   προέλθῃ, τότε σαφέστατα ὁρᾶται καὶ
[32, 45]   ἔχοι λέγειν; καὶ γὰρ ὑμεῖς  ὅταν   συνέλθητε, πυκτεύετε, βοᾶτε, ῥιπτεῖτε, ὀρχεῖσθε,
[32, 30]   αὑτοὺς ἐν τῷ παρόντι καὶ  ὅταν   τὰ συνήθη θεωρῆτε, οἷοί ἐστε.
[32, 70]   περὶ μικρῶν εἶναι τὸν λόγον,  ὅταν   τις ὑμῖν διαλέγηται περὶ τῶν
[32, 30]   ἐν δὲ ταῖς ἄλλαις σπουδαῖς,  ὅταν   ὑμῖν ἐμπέσῃ τὸ τῆς ἀταξίας
[32, 100]   παυσαίμην τὰς Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς,  ἁδίσταν   συζυγίαν· ἵνα μὴ τὸ Μουσεῖον
[32, 10]   οἱ χειμῶνος ἀποτολμῶντες εἰς τὴν  θάλατταν   βραχύν τινα καὶ σύντομον πλοῦν.
[32, 35]   τὴν πόλιν ἐπαινεῖ· πόθεν; ἀλλὰ  θάλατταν   λίμνην ποταμόν. ὑμεῖς
[32, 30]   ὥσπερ ἂν τραχὺς ἄνεμος κινήσῃ  θάλατταν   ἰλυώδη καὶ ῥυπαράν, ἀτεχνῶς οἶμαι
[32, 35]   καὶ τὸ ὠφέλιμον, τήν τε  θάλατταν   τὴν καθ´ ἡμᾶς ἅπασαν ἐκδέχεσθε,
[32, 25]   παρρησίας καὶ μὴ πάντα ἐθέλειν  τρυφᾶν,   ἐπιεικής, μεγαλόφρων, αἰδούμενος τοὺς ἀγαθοὺς
[32, 15]   σκάφει σαθρῷ καὶ λελυμένῳ πάντων  ἐν   ἀγνώμονι γνώμῃ καὶ πονηρίᾳ. συμβαίνει
[32, 80]   τί δ´ ὀπιπτεύεις κατὰ ἅρμ´  ἐν   ἀγῶνι; εἰ δ´ ἄγε νυν
[32, 15]   ἔχοντες ἀπὸ τῶν παθῶν, ἀλλ´  ἐν   ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ χειμαζόμενοι,
[32, 50]   φύσει τοιοῦτον. οὐ γὰρ καὶ  ἐν   ἄλλαις πόλεσιν ᾄδουσι καὶ νὴ
[32, 60]   τοὺς ἄλλους σκώπτοντες καὶ ταῦτα  ἐν   ἀνθρώποις, εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν, οὐδὲν
[32, 35]   τοῦτο οὐδ´ ἐν ὀλίγοις, ἀλλ´  ἐν   ἅπασιν ἀνθρώποις. ~ὁρῶ γὰρ ἔγωγε
[32, 20]   οἱ θάπτοντες γίγνονται. ~καὶ τούτων  ἐν   ἀρχῇ μὲν ᾐτιασάμην τοὺς μὴ
[32, 50]   καὶ τούτους μὲν ἐάσωμεν, ἀλλ´  ἐν   αὐτῇ τῇ θέᾳ τὰ γιγνόμενα
[32, 60]   {τῶν} πάντων θηρίων. πλεῖστα δὲ  ἐν   αὐτοῖς εἶναι τούς τε ὄρνιθας
[32, 30]   ῥοπὴ πρὸς σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν.  ἐν   δὲ ταῖς ἄλλαις σπουδαῖς, ὅταν
[32, 75]   μετήορα, τοὶ δ´ ἐλατῆρες ἕστασαν  ἐν   δίφροισι, πάτασσε δὲ θυμὸς ἑκάστου
[32, 40]   ἀνθρώπους· ἔλεγεν οὖν ὡς ἔστιν  ἐν   ἑκάστῃ πόλει τῶν Ἑλλήνων ἀποδεδειγμένον
[32, 50]   Ῥοδίους ἐγγὺς οὕτως ὑμῶν ζῶντας  ἐν   ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ πάσης ἀδείας·
[32, 55]   αὐτόματον οὐδὲ τὴν μᾶζαν ἔχετε  ἐν   ἐξουσίᾳ δήπουθεν, ἀλλὰ καὶ ταύτην
[32, 70]   ἐπὶ τοὺς ὅρμους ᾔεσαν ὥσπερ  ἐν   ἑορτῇ πιούμενοι. καὶ μὴν ἐκεῖνο
[32, 45]   ἡσθέντας αὐταῖς; ἀλλ´ ἐκεῖναι μὲν  ἐν   ἐρήμῳ ἦσαν πελάγει καὶ μακρὰν
[32, 90]   μὴ σφόδρα ἐρήμων καὶ μικρῶν,  ἐν   μὴ καθ´ ἡμέραν τις
[32, 30]   μὲν πάντα ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα  ἐν   ἡμέρᾳ μιᾷ, καὶ τελέως ὑμᾶς
[32, 10]   πόλις χρηστῶν ἡγεμόνων, κἂν ἰατρὸς  ἐν   καιρῷ παραγένηται τῷ κάμνοντι, καὶ
[32, 75]   δεόμενα ἀποτροπῆς. φασὶν ἀρχαίαν βασιλίδα  ἐν   Κρήτῃ τῶν Ἡλιαδῶν ἐρασθῆναι ταύρου,
[32, 90]   δοκεῖ, παραφερόμενον, καὶ καθάπερ εἰώθασιν,  ἐν   κροκωτῷ, παραπλησίως καὶ δῆμος οὕτως
[32, 10]   τὰς τοῦ Ἄπιδος φήμας ἐνθάδε  ἐν   Μέμφει πλησίον ὑμῶν, ὅτι παῖδες
[32, 45]   ἡσυχίας ἤκουσεν. αὗται δὲ σχεδὸν  ἐν   μέσῳ τῆς οἰκουμένης ἐν τῇ
[32, 20]   λέγοιμι πρὸς ὑμᾶς, ὡς ἐκεῖνος  ἐν   Ὀδυσσείᾳ πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ
[32, 55]   ἐπεισάγουσα καὶ τὸ σφαλερὸν τῆς  ἐν   οἴνῳ τέρψεως παραμυθουμένη μετὰ ξυγγενοῦς
[32, 35]   οὐ κρύφα γίγνεται τοῦτο οὐδ´  ἐν   ὀλίγοις, ἀλλ´ ἐν ἅπασιν ἀνθρώποις.
[32, 90]   οἰνόφλυγες καὶ πόρνοι καὶ γυναιμανεῖς  ἐν   πάσαις εἰσὶ ταῖς πόλεσιν· ἀλλ´
[32, 55]   τρόπος αὐλοῦ τε καὶ ᾠδῆς  ἐν   πένθεσιν, ἰωμένων οἶμαι τὸ σκληρὸν
[32, 35]   γίγνεσθαι παρ´ ὑμῖν. κεῖται γὰρ  ἐν   συνδέσμῳ τινὶ τῆς ὅλης γῆς
[32, 80]   μετήορα· τοὶ δὲ θεαταὶ θώκοις  ἐν   σφετέροις οὔθ´ ἕστασαν οὔτε κάθηντο,
[32, 55]   ἐνδεῖ καὶ τὸ λέοντας φέρειν  ἐν   ταῖς ἀγκάλαις· τὰ δὲ ἄλλα
[32, 15]   πόλεσι, πολὺ δὲ ἐπιεικεστέρων τῶν  ἐν   ταῖς ἐξουσίαις. κολάζειν μὲν γὰρ
[32, 90]   περὶ τὰς πόλεις. ὥσπερ  ἐν   ταῖς κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς Καρίωνα
[32, 5]   σὺν πολλοῖς ἑτέροις καὶ τοιαῦτα  ἐν   ταῖς κωμῳδίαις λέγεσθαι· δῆμος πυκνίτης,
[32, 30]   προϊέναι κοσμίως, αἱ δὲ μάλιστα  ἐν   ταῖς ὁδοῖς {πλεῖστα} ἁμαρτάνουσιν. τί
[32, 45]   χρὴ καὶ τὰ τοιαῦτα γίγνεσθαι  ἐν   ταῖς πόλεσι· χρὴ γὰρ ἴσως
[32, 70]   δ´ ὑπὸ μαστίγων ἠλαύνεσθε τῶν  ἐν   ταῖς τραγῳδίαις, οὐκ ἂν οὕτως
[32, 85]   μαινομένων, ὥσπερ τινὰ κόπρον βαθεῖαν  ἐν   ταὐτῷ νενημένην ἐκ παντοδαπῶν λυμάτων.
[32, 95]   ἠκούσατε· ὥσπερ ἔφη τις τοὺς  ἐν   τῇ Ἀττικῇ κανθάρους, τοῦ καθαρωτάτου
[32, 70]   ἂν ὑμεῖς μίαν ἡμέραν; οὐκ  ἐν   τῇ γενομένῃ ταραχῇ μέχρι σκωμμάτων
[32, 80]   ὡς ἐκεῖνος) ὑμῶν δὲ οὐδεὶς  ἐν   τῇ θέᾳ καθέστηκεν, ἀλλὰ πολὺ
[32, 1]   εἰπόντος, εἰ θέλουσιν ἄνδρας ἀγαθοὺς  ἐν   τῇ πόλει γενέσθαι, τὸ κάλλιστον
[32, 50]   παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ τὸ δραμεῖν  ἐν   τῇ πόλει δοκεῖ μέτριον, ἀλλὰ
[32, 100]   ὑμῖν ἄλλως εἶναι δοκῇ τόπος  ἐν   τῇ πόλει, καθάπερ οἶμαι καὶ
[32, 5]   δὲ Κυνικῶν λεγομένων ἔστι μὲν  ἐν   τῇ πόλει πλῆθος οὐκ ὀλίγον,
[32, 75]   ὑμῖν εὐδοκιμοῦν· καὶ νῦν ἐστιν  ἐν   τῇ πόλει τόπος οὕτω καλούμενος
[32, 45]   σχεδὸν ἐν μέσῳ τῆς οἰκουμένης  ἐν   τῇ πολυανθρωποτάτῃ πασῶν πόλει τοιαῦτα
[32, 65]   τινα λόγον. τὰ γὰρ ζῷα  ἐν   τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὸν
[32, 80]   πᾶσιν αἴτιος γενόμενος. γὰρ  ἐν   τοιούτοις θρασὺς καὶ προπετὴς οὐδὲ
[32, 65]   προσηνέχθησαν ἀνδρὶ κιθαρῳδῷ θαυμαζομένῳ τότε  ἐν   τοῖς Ἕλλησιν. ὅτι γὰρ λίαν
[32, 70]   τις ὑμῖν διαλέγηται περὶ τῶν  ἐν   τοῖς θεάτροις θορύβων. οὐ γὰρ
[32, 5]   ποιῆσαι τοὺς πολλούς· οἱ δ´  ἐν   τοῖς καλουμένοις ἀκροατηρίοις φωνασκοῦσιν, ἐνσπόνδους
[32, 35]   δ´ ἡμέτερα φαῦλα καὶ πεζὰ  ἐν   τοῖς λόγοις, οὐ μέντοι περὶ
[32, 95]   αὐτὸν γοῦν ἐκεῖνον εἴρηκεν Ὅμηρος  ἐν   τοῖς πᾶσιν Ἕλλησιν ἀφικέσθαι γελωτοποιόν·
[32, 10]   ἀλλὰ καὶ πάνυ εὐτυχοῦς πόλεως,  ἐν   τοσαύτῃ σπάνει γενναίων καὶ ἐλευθέρων
[32, 70]   ἄξια, φαύλως καὶ ἀκρατῶς ἔχοντας  ἐν   τούτοις πράττουσι καθ´ ἡμέραν,
[32, 40]   ἱππικῶν καὶ μηδὲν ἄξιον πράττουσαν  ἐν   τούτοις ἑαυτῆς; οἱ γὰρ ἄνθρωποι
[32, 20]   ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος οὐδεὶς οὐδαμόθεν  ἐν   τριβωνίῳ φαύλῳ μήτε ᾄδειν ἡδὺς
[32, 45]   δεόμενοι διατριβῆς τινος καὶ παραμυθίας  ἐν   τῷ βίῳ· δεῖ δὲ μετὰ
[32, 65]   διατριβήν. δοκεῖ δέ μοι, καὶ  ἐν   τῷ γυμνασίῳ πορϊόντες ἤδη γυμνάσονται
[32, 30]   ἐστι τοῦτο οὐδὲ τῆς πόλεως·  ἐν   τῷ θεάτρῳ δὲ βλέπεται τὸ
[32, 30]   ἄν τις ἀσχημονῇ τῶν μειζόνων  ἐν   τῷ μέσῳ πάντων ὁρώντων, καταφρονήσετε
[32, 30]   τοσοῦδε πλήθους. ~ἴδετε δὲ αὑτοὺς  ἐν   τῷ παρόντι καὶ ὅταν τὰ
[32, 60]   Ἀρίων, ὑφ´ οὗ λέγουσιν ᾄδοντος  ἐν   τῷ πελάγει τοὺς δελφῖνας ἀφικέσθαι
[32, 55]   ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, οὐχ ὥσπερ  ἐν   τῷ πότῳ προϊόντας, οὐκ ἔστιν
[32, 75]   τὸν Ἰξίονα λῆρον ἀποφαίνετε τὸν  ἐν   τῷ τροχῷ παρὰ τοῖς ποιηταῖς
[32, 40]   πόλει τῶν Ἑλλήνων ἀποδεδειγμένον χωρίον,  ἐν   μαίνονται καθ´ ἡμέραν, τὸ
[32, 40]   ἔσβεσται τῆς ταραχῆς· ἔτι δὲ  ἔν   τε συνόδοις καὶ στενωποῖς μένει
[32, 60]   καὶ νεμόμενα· καὶ γὰρ ἐκεῖνον  ἔν   τε τοῖς ὄρεσι καὶ περὶ
[32, 5]   ἀλλὰ χρείων τροφῆς· οὗτοι δὲ  ἔν   τε τριόδοις καὶ στενωποῖς καὶ
[32, 25]   περὶ ὑμῶν αὐτῶν. καὶ γὰρ  ἕν   τι τῶν χρησίμων ἐστὶ καὶ
[32, 10]   οὐδ´ ὥστε διατελέσαι λέγοντες, ἀλλὰ  ἓν   δύο ῥήματα εἰπόντες, καὶ
[32, 15]   μυρίων ἄλλων κακῶν. τούτων δὲ  ἓν   ἴαμα καὶ φάρμακον ἐποίησαν οἱ
[32, 70]   πέρας καὶ τὸν ὄλεθρον αὐξηθεῖσα  ἤγαγεν.   καὶ ταῦτα μὲν δὴ τὰ
[32, 100]   τύραννος ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων οἷα  ἔλεγεν   ἔδει καὶ ἐμαστίγου τὸν ἄνδρα,
[32, 60]   ὃν εἰς Ὀρφέα καὶ ὑμᾶς  ἔλεγεν.   ἔστι δὲ τῶν ὑμετέρων σκωμμάτων
[32, 40]   τε ἔθη καὶ τοὺς ἀνθρώπους·  ἔλεγεν   οὖν ὡς ἔστιν ἐν ἑκάστῃ
[32, 45]   πράγματος, ὡς ἐγὼ δοκῶ, ταῦτα  ἔλεγεν.   περὶ δὲ ὑμῶν τί ἄν
[32, 60]   ηὔλει παρ´ ὑμῖν Τιμόθεος  ᾖδεν   παλαιὸς Ἀρίων, ὑφ´
[32, 30]   τότε σαφέστατα ὁρᾶται καὶ δεῖ  μηδὲν   ἀγεννὲς μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως
[32, 5]   καὶ ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ ἐβούλοντο,  μηδὲν   ἀηδὲς ἀκούειν. ὑμῖν δὲ οὔτε
[32, 30]   ὑμᾶς ὑπομένοντας ἀκούειν. ὥστ´, εἰ  μηδὲν   ἄλλο παρέσχηκεν ὑμῖν μέγα
[32, 30]   ὑμᾶς καὶ τιμήσειεν· {ὥστε, εἰ  μηδὲν   ἄλλο, τοῦτό γε ὑμῖν
[32, 10]   ἀμελεῖν καὶ κοινῇ καὶ ἀθρόοις  μηδὲν   ἂν δεῖξαι τῶν χρησίμων. πολλάκις
[32, 50]   αἰδούμενοι γὰρ αὑτοὺς πρῶτοι καὶ  μηδὲν   ἀνόητον ποιοῦντες εἰκότως οἶμαι παρά
[32, 40]   ᾠδῆς καὶ δρόμων ἱππικῶν καὶ  μηδὲν   ἄξιον πράττουσαν ἐν τούτοις ἑαυτῆς;
[32, 95]   σοφὸν σιωπᾶν πρὸς ὑμᾶς καὶ  μηδὲν   ἐθέλειν διαλέγεσθαι. καίτοι τίνα γνώμην
[32, 65]   μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι, μιμεῖσθαι δὲ  μηδὲν   ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν δὲ ἐνίους,
[32, 90]   ἐπιτηδευμάτων ἀφεμένη καὶ μήτε ὁρῶσα  μηδὲν   μήτε ἀκούουσα τῶν φερόντων εἰς
[32, 95]   συχνὸν μήτε προθείη τῶν ὠνίων  μηδὲν   μήτε δείξειε μηδέποτε· δῆλον γὰρ
[32, 85]   οἷα, περὶ δὲ ὑμῶν αὐτῶν  μηδὲν   σεμνὸν λέγεσθαι μηδ´ ἄξιον ζήλου,
[32, 55]   ἄνθρωποι πεπωκότες, οὐ μέντοι κακὸν  οὐδὲν   ἀλλήλους ἐργάζονται· τῶν δὲ Ἑλλήνων
[32, 25]   τῶν ἐμοῦ κρειττόνων. καὶ μὴν  οὐδὲν   ἂν〉 ἔχοιτε θέαμα κάλλιον καὶ
[32, 25]   ἐξ ἡνίας εὐτελοῦς πρᾴως ἄγοντα,  οὐδὲν   δεόμενον ψαλίων. οἱ δὲ πλείους
[32, 1]   θορύβου καὶ βωμολοχίας καὶ σκωμμάτων  οὐδὲν   ἐοικότων χρυσῷ. διὰ τοῦτο οὖν
[32, 5]   ταύτας ἀποκρίσεις. τοιγαροῦν ἀγαθὸν μὲν  οὐδὲν   ἐργάζονται, κακὸν δ´ ὡς οἷόν
[32, 15]   φρονίμων, ἐκεῖθεν ἐπιπεμφθῆναι. ~καθόλου γὰρ  οὐδὲν   εὔδαιμον οὐδ´ ὠφέλιμον, μὴ
[32, 70]   τοῖς ἐλάττοσιν οὐδ´ ἔχει μέτρον  οὐδὲν   ἄνοια τῶν ἁμαρτημάτων, ἀλλ´
[32, 35]   σκιεροῖς πηγαῖς διαυγέσιν· ὧν  οὐδὲν   ἴδιόν ἐστιν ἐκείνων· ἀρετῆς δὲ
[32, 10]   μέν εἰσι ποιηταὶ καὶ ῥήτορες,  οὐδὲν   ἴσως δεινόν· εἰ δ´ ὡς
[32, 60]   ἐν ἀνθρώποις, εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν,  οὐδὲν   μέγα οὐδὲ θαυμαστὸν ἔχουσιν; εἰ
[32, 40]   ὥσπερ φαρμάκων αὐτοῖς ἐκεῖ κατορωρυγμένων,  οὐδὲν   οἴδασι τῶν προτέρων οὐδὲ αἰσχύνονται
[32, 40]   καὶ ἐλευθερίας ἐπιτηδεύουσιν· ἀλλ´ ὅμως  οὐδὲν   τοιοῦτον {οὐδ´ αὖ ὅμοιον} πεπόνθασιν·
[32, 90]   πάσαις εἰσὶ ταῖς πόλεσιν· ἀλλ´  οὐδὲν   τοῦτο χαλεπὸν οὐδὲ ὑπερβάλλον· ὅταν
[32, 1]   δὲ καλὸν μὲν τίμιον  οὐδὲν   ὑμῖν σπανίως ποτὲ εἰσέρχεται·
[32, 30]   φήσει τις ὡς πολλὰ λέγων  οὐδὲν   ὑμῖν συμβεβούλευκα οὐδὲ εἴρηκα σαφῶς,
[32, 65]   τοῦ μέλους. ταῦτα μὲν ἐκεῖνος  ἔπαιζεν   Φρύξ. ἐγὼ δ´ ὑμῖν
[32, 1]   ταῦτα θεοῦ προστάξαντος, οὐκ ἄλλο  ἥρμοζεν   παιδεία καὶ λόγος, ὧν
[32, 90]   δ´ εἰσέβαινεν ἄντυγας, κἄθεινε κέντρον  δῆθεν   ὡς ἔχων χερί. ~μὴ οὖν
[32, 10]   κἂν λόγων τις ἀκούσῃ φρονίμων,  ἐκεῖθεν   ἐπιπεμφθῆναι. ~καθόλου γὰρ οὐδὲν εὔδαιμον
[32, 45]   μὲν ἀδικηθεὶς ἴσως ἐπὶ τοῦτο  ἦλθεν,   ὑπὲρ τοὺς νόμους ἀμύνασθαι πειρώμενος,
[32, 70]   καὶ τὸ δεινὸν ἄχρι πείρας  προῆλθεν.   τί δὴ καὶ τούτων ἐπεμνήσθην;
[32, 85]   ὡς μή μοι τρύζητε καθήμενοι  ἄλλοθεν   ἄλλος. ὣς ἔφαθ´· οἱ δ´
[32, 20]   ἐρημίαν· ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος οὐδεὶς  οὐδαμόθεν   ἐν τριβωνίῳ φαύλῳ μήτε ᾄδειν
[32, 35]   περὶ ἰχθύων, τὴν πόλιν ἐπαινεῖ·  πόθεν;   ἀλλὰ θάλατταν λίμνην
[32, 15]   τρέφον καὶ γόνιμον ὄντως ἄνωθέν  ποθεν   ἐκ δαιμονίου τινὸς πηγῆς κάτεισι,
[32, 95]   δεινότατοι. οὐ δήμου τὸ ἐπιτήδευμα·  πόθεν;   οὐδὲ πόλεως, ἀλλὰ Θερσίτου τινός·
[32, 55]   διψήσασιν οἶνος ἐκ πέτρας  ποθέν   τινος νάπης, οὐδὲ γάλα
[32, 15]   ἐθέλουσι δέχεσθαι· τὰ κακὰ δὲ  ἀλλαχόθεν,   ὡς ἐξ ἑτέρας τινὸς πηγῆς
[32, 60]   μὲν οὖν Ὀρφέως συνέπεσθαι αὐτῷ  πανταχόθεν   ἀκούοντα {αὐτοῦ} ὁμοῦ καὶ νεμόμενα·
[32, 40]   τοῖς αὑτῶν, καὶ μικρὸν  ἔμπροσθεν   εἶπον, τὰ τοῦ Νείλου καὶ
[32, 10]   γε ἁπάντων, ἵνα, ὅθενπερ ἐχρῆν,  ἐγγύθεν   ἄρξωμαι, τοῦτο πείσθητε βεβαίως, ὅτι
[32, 30]   μόνου λέγεις ἡμῖν, ἄλλο δ´  οὐθέν;   δέδοικα ἅμα τὸ περὶ πάντων
[32, 5]   μέντοι γε καὶ ἀγεννὲς ἀνθρώπων  οὐθέν,   ὡς εἰπεῖν, ἐπισταμένων, ἀλλὰ χρείων
[32, 55]   τὴν μᾶζαν ἔχετε ἐν ἐξουσίᾳ  δήπουθεν,   ἀλλὰ καὶ ταύτην ἐκ τῆς
[32, 50]   κοινόν ἐστι καὶ ἁπλοῦν  δήπουθεν,   τοῦ μὲν ἐμφαίνει τὴν ἡσυχίαν
[32, 55]   ἔνιοι πρὸς λύραν αὑτοὺς ἡρμόσαντο  ἕωθεν,   ἀποπαύοντες τῆς διὰ τῶν ὀνειράτων
[32, 15]   καὶ τρέφον καὶ γόνιμον ὄντως  ἄνωθέν   ποθεν ἐκ δαιμονίου τινὸς πηγῆς
[32, 35]   ἀφθονίᾳ καὶ διαθέσει, καὶ τὴν  ἔξωθεν   ὑπερκειμένην ἔχετε, τήν τε Ἐρυθρὰν
[32, 30]   μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματ´  εἶεν,   φωνὴ δ´ ἄρρηκτος, χάλκεον δέ
[32, 30]   ἂν οὖν τοὺς οὕτω διακειμένους  ἐπαινέσειεν;   οὐ γὰρ διὰ τοῦτο καὶ
[32, 25]   ἐστὶ καὶ μᾶλλον ἂν ὑμᾶς  ὠφελήσειεν   περὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς
[32, 30]   εἰσελθὼν καταπλαγείη τε ὑμᾶς καὶ  τιμήσειεν·   {ὥστε, εἰ μηδὲν ἄλλο, τοῦτό
[32, 95]   ἐμπόρων πολλὰ καὶ τίμια ἔχων  καταπλεύσειεν   εἰς πόλιν, ἔπειθ´ ὑπ´ ἀνέμων
[32, 20]   τις αἰτία γένηται, τὸν πολίτην  κατέπιεν.   τάχ´ ἂν〉 οὖν καὶ ὑμεῖς
[32, 10]   ὡς φιλόσοφοι ταῦτα πράττουσι κέρδους  ἕνεκεν   καὶ δόξης τῆς ἑαυτῶν, οὐ
[32, 45]   ἀριστεῖς καὶ τυραννοκτόνοι μνημονεύονται, σωτηρίας  ἕνεκεν   τῶν πατρίδων ἐπιδιδόντες αὑτούς· παρὰ
[32, 100]   δὲ τύραννος τῶν Σύρων  ἧκεν   εἰς Μέμφιν, ἐκπληττομένων αὐτὸν τῶν
[32, 100]   ἀλλὰ γὰρ δέδοικα μὴ κἀμοὶ  συμβέβηκεν   φασιν Αἰγυπτίων τινὶ τῶν
[32, 80]   ἵπποις. ~ἐνταῦθα τοὺς μὲν ἡνιόχους  πεποίηκεν   ἀγωνιστὰς καὶ φιλοτιμουμένους, τοὺς δὲ
[32, 95]   Θερσίτου τινός· αὐτὸν γοῦν ἐκεῖνον  εἴρηκεν   Ὅμηρος ἐν τοῖς πᾶσιν Ἕλλησιν
[32, 80]   δὲ οὐδεὶς ἐν τῇ θέᾳ  καθέστηκεν,   ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον πέτεσθε τῶν
[32, 55]   δὴ πάντα ἀνέστραπται νῦν καὶ  μεθέστηκεν   εἰς τοὐναντίον. οὐ γὰρ ἐκ
[32, 30]   τοῦτό γε ὑμῖν λόγος  παρέσχηκεν   οὐ μικρόν, μίαν ὥραν σωφρονῆσαι.
[32, 30]   ἀκούειν. ὥστ´, εἰ μηδὲν ἄλλο  παρέσχηκεν   ὑμῖν μέγα λόγος, τοῦτο
[32, 95]   μᾶλλον δ´ ἴσως οὐχ Ἡρακλεῖ  προσέοικεν   ὑμῶν δῆμος, ἀλλὰ Κενταύρῳ
[32, 80]   Διὸς αὐλάς. ὧδε δέ τις  εἴπεσκεν   ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον· οἰνοβαρές,
[32, 25]   προστάται χρηστοὶ καὶ δίκαιοι, τῶν  μὲν   ἀγαθῶν ἑκούσιοι ταμίαι, τῶν δὲ
[32, 45]   τὸ δὲ ἀνδραπόδου δυστυχοῦς. κἀκεῖνος  μὲν   ἀδικηθεὶς ἴσως ἐπὶ τοῦτο ἦλθεν,
[32, 40]   τὸ δεινὸν καὶ διαλυθῶσι, τὸ  μὲν   ἀκμαιότερον ἔσβεσται τῆς ταραχῆς· ἔτι
[32, 40]   πάρεισιν ἑκάστοτε ὑμῖν· ὥστε ὑμεῖς  μὲν   ἀκούετε ἑνός, ἂν οὕτω τύχῃ,
[32, 25]   σκληροὶ καὶ ἄγριοι τύραννοι, χαλεποὶ  μὲν   ἀκοῦσαι, χαλεποὶ δὲ συμβαλεῖν· τούτων
[32, 85]   πυνθανομένους περὶ τῆς πόλεως τὰ  μὲν   ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ οἷα, περὶ
[32, 65]   τῇ πρὸς τὸν Ὀρφέα τὰ  μὲν   ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι,
[32, 40]   οὐχ ὡς πόλιν εἴδομεν τὰ  μὲν   ἄλλα θαυμαστὴν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων
[32, 100]   ὦτα ᾄσεται. καὶ δὴ τὸν  μὲν   ἄλλον χρόνον οὐ προσεῖχεν οὐδὲ
[32, 30]   αὐτοῖς μέλει. οὐ γὰρ ὑμεῖς  μέν,   ἄν τις ἀσχημονῇ τῶν μειζόνων
[32, 30]   οἷοί ἐστε. ἐμοὶ γὰρ νῦν  μὲν   ἀξιοθέατοι δοκεῖτε εἶναι καὶ ἰδιώταις
[32, 70]   προσεῖχεν, ὑμεῖς δὲ πρὸς ἐκεῖνον  μὲν   ἀπεχθῶς, πρὸς ἀλλήλους δὲ στασιαστικῶς
[32, 20]   ᾄσματος. νῦν δὲ τούτου  μὲν   ἀπορῶ τοῦ φαρμάκου· θεὸς δ´,
[32, 70]   διὰ Ῥωμαίων; καὶ τέλος ἐκεῖνος  μὲν   αὐλῶν, ὑμεῖς δὲ ὀρχούμενοι τὴν
[32, 70]   τόπον βραχὺν προηγόρευεν ὡς εἰ  μὲν   αὐτὸς ἐκεῖ προέλθοι, νενικηκὼς εἴη
[32, 70]   καθ´ αὑτοὺς ἦτε. οὐχ  μὲν   βασιλεὺς ὑμῶν περὶ αὔλησιν ἠσχολεῖτο
[32, 20]   χωρὶς ᾠδῆς καὶ κιθάρας. τοῦτο  μὲν   γὰρ ἀλεξιφάρμακόν ἐστι πρὸς τὸν
[32, 55]   συντείνεσθε ὑπὸ τῶν ᾀσμάτων· τοὺς  μὲν   γὰρ ἄλλους ἀνθρώπους μέθη
[32, 1]   δὲ τὸ καλῶς ἀκοῦσαι. νῦν  μὲν   γὰρ ἁμαρτάνετε τὸ Ἀθηναίων ποτὲ
[32, 65]   ὡς ἔφην, εὐλαβῶς ἔχοντες. οἱ  μὲν   γὰρ ἄρχειν ἦσαν ἱκανοί, καὶ
[32, 5]   παρὰ τοὺς καλουμένους φιλοσόφους. οἱ  μὲν   γὰρ αὐτῶν ὅλως εἰς πλῆθος
[32, 50]   τοῦτο λαμπρόν, κακοδαίμονες; ὑπὲρ  μὲν   γὰρ δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ
[32, 40]   τὸν Σκύθην φασὶν εἰπεῖν· ἐδόκει  μὲν   γὰρ εἶναι τῶν σοφῶν· ἧκε
[32, 55]   οὐκ ἔστιν ἄλλους ἰδεῖν. παρὰ  μὲν   γὰρ ἐνίοις τῶν βαρβάρων μέθην
[32, 1]   ἀλλὰ καὶ ἀκούσαντες νοῆσαι. χοροῦ  μὲν   γὰρ ἔπαινος τὸ ἅμα εἰπεῖν,
[32, 35]   ἠρξάμην, ὁρᾶτε ἡλίκον ἐστίν. ὅπως  μὲν   γὰρ ἑστιᾶσθε καθ´ ἑαυτοὺς
[32, 45]   διὰ τοιαύτην αἰτίαν. τὸ  μὲν   γάρ ἐστιν ἀνδρὸς πονηροῦ θάνατος,
[32, 60]   σῶσαι, πῶς ἂν διέκεισθε; τούτων  μὲν   γάρ ἐστιν οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ
[32, 1]   οὐ συνέντες τοῦ θεοῦ. τοῦτο  μὲν   γὰρ κόραις μᾶλλον ἔπρεπε καὶ
[32, 35]   οὐ μέντοι περὶ φαύλων. {τὰ  μὲν   γὰρ λεγόμενα αὐτὰ οὐ μεγάλα,
[32, 60]   ὄρνιθας καὶ τὰ πρόβατα. τοὺς  μὲν   γὰρ λέοντας καὶ τὰ τοιαῦτα
[32, 30]   προέλθῃ καὶ ἀθρόος γένηται; χρὴ  μὲν   γὰρ οἶμαι καὶ τὸν ἄλλον
[32, 5]   λῆρος τοιοῦτος ἕτερος; ἐκεῖνο  μὲν   γάρ, ὅπερ εἶπον, ἀεὶ ὑμῖν
[32, 95]   κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις· εἰς〉 ταῦτα  μὲν   γὰρ οὐ δύνασθε ὑμεῖς ἀναλίσκειν
[32, 10]   καὶ γοήτων καὶ σοφιστῶν. ἐγὼ  μὲν   γὰρ οὐκ ἀπ´ ἐμαυτοῦ μοι
[32, 55]   ἤπια δῶρα καὶ προσηνῆ. τὸν  μὲν   γὰρ Παιήονα καὶ Ἀλεξίκακον προσαγορεύουσιν,
[32, 45]   διὰ ταῦθ´ ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι  μὲν   γὰρ πάντες. αἱ δὲ Σειρῆνες
[32, 15]   τῶν ἐν ταῖς ἐξουσίαις. κολάζειν  μὲν   γὰρ προσήκει φειδόμενον, διδάσκειν δὲ
[32, 15]   κακοῦ μὴ πικρὸν εἶναι. τὸ  μὲν   γὰρ τῆς τιμωρίας σκληρὸν ἀπόλλυσι,
[32, 60]   οὐδεὶς Ἀμφίων οὐδὲ Ὀρφεύς·  μὲν   γὰρ υἱὸς ἦν Μούσης, οἱ
[32, 25]   τῆς ποίας μερίδος θῶμεν; ἐγὼ  μὲν   γὰρ ὡς τῆς βελτίονος οὖσιν
[32, 30]   δυνατόν· οὐδ´ εἴ μοι δέκα  μὲν   γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματ´ εἶεν,
[32, 75]   οὐδ´ Οἰνόμαος οὐδὲ Μυρτίλος,  μὲν   δεύτερος ἀπὸ Διὸς γεγονώς,
[32, 70]   ὄλεθρον αὐξηθεῖσα ἤγαγεν. καὶ ταῦτα  μὲν   δὴ τὰ περὶ τὸ θέατρον.
[32, 50]   ἀξίου, πόσης αἰσχύνης; καὶ τούτους  μὲν   ἐάσωμεν, ἀλλ´ ἐν αὐτῇ τῇ
[32, 20]   τολμῶντας ὑμῖν διαλέγεσθαι, ἀλλὰ σεμνοὺς  μὲν   εἶναι βουλομένους, ἀνωφελεῖς δ´ ὁρωμένους
[32, 90]   ταῖς κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς Καρίωνα  μὲν   εἰσάγοντες μεθύοντα καὶ Δᾶον οὐ
[32, 40]   ἑαυτῆς; οἱ γὰρ ἄνθρωποι θύοντες  μέν   εἰσι μέτριοι καὶ βαδίζοντες καθ´
[32, 10]   ὑμῶν κατεγνωκότες. οὗτοι δ´ εἰ  μέν   εἰσι ποιηταὶ καὶ ῥήτορες, οὐδὲν
[32, 50]   καὶ περὶ τὰς θέας οἱ  μέν   εἰσιν ἄπληστοι καὶ λίχνοι καὶ
[32, 65]   ἐμμένειν κύνειον τοῦ μέλους. ταῦτα  μὲν   ἐκεῖνος ἔπαιζεν Φρύξ. ἐγὼ
[32, 65]   ἄρχειν ἦσαν ἱκανοί, καὶ τῶν  μὲν   Ἑλλήνων προέστησαν πολλὰ ἔτη, τοὺς
[32, 40]   ἡνιόχους, ὁρᾶσθε δὲ