HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ι  =  556 formes différentes pour 1696 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 85]   κἀμοὶ θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.  αἲ   γάρ πως ὑμᾶς γε καὶ
[32, 65]   ὦτα, ὡς ἂν μὴ διαφθαρῶσιν  αἱ   ἀκοαὶ μηδὲ τρυφερώτεραι γένωνται τοῦ
[32, 30]   σωφρονῶσιν, ἔξω γε προϊέναι κοσμίως,  αἱ   δὲ μάλιστα ἐν ταῖς ὁδοῖς
[32, 45]   ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν γὰρ πάντες.  αἱ   δὲ Σειρῆνες ἄλλο τι ἐποίουν,
[32, 30]   τὴν δόξαν τῆς πόλεως· ὥσπερ  αἱ   κακαὶ γυναῖκες, δέον αὐτάς, κἂν
[32, 90]   αἰσχίω δημοσίᾳ φαινόμενα. καὶ γὰρ  αἱ   λοιπαὶ νόσοι μέχρι μὲν τῶν
[32, 30]   δὴ καὶ παρ´ ὑμῖν σκώμματα,  πληγαί,   γέλως. τίς ἂν οὖν τοὺς
[32, 35]   τὸ μὴ πάντοτε ζητεῖν ἡδονάς.  ἀναγωγαὶ   δὲ καὶ κατάρσεις καὶ πλήθους
[32, 70]   ἀκόλαστοι καὶ ἐπίτηδες ἀνατρέψαι καὶ  συγχέαι   πάντα ἐπιβουλεύσαντες, καὶ οὐ πρότερον
[32, 10]   ἄλλων ἕτοιμον, εἰ δέοι, καὶ  καταγελᾶσθαι,   καὶ ἀταξίαν πλήθους ἐνεγκεῖν καὶ
[32, 85]   μᾶλλον ἐλεεῖσθαι τοὺς παθόντας  καταγελᾶσθαι   παρασκευάζουσα· παρ´ οἷς δ´ ἂν
[32, 90]   ἠνδραποδισμένης καὶ ἀπολωλυίας εἰρωνεύεσθαι καὶ  ὑποτιμᾶσθαι.   καίτοι δεινὰ μέν που καὶ
[32, 65]   γένος τῶν κιθαρῳδῶν· διὸ μὴ  δύνασθαι   παντάπασιν ἐκβῆναι τὴν αὑτῶν φύσιν,
[32, 55]   οὖν τοιαύτη φύσις, τὸ μὴ  δύνασθαι   σωφρονεῖν, ἀλλὰ πολλὰ δυσχερῆ πράττειν
[32, 45]   τοῦτο ἦλθεν, ὑπὲρ τοὺς νόμους  ἀμύνασθαι   πειρώμενος, καὶ τάχα τι καὶ
[32, 5]   καὶ τὴν ἐπὶ τῷ συμφέροντι  δέξασθαι   παρρησίαν· ἐπεὶ καὶ τοὺς Ἀθηναίους,
[32, 75]   εὕρῃ τις ἐπικουρίαν τίνα  ἐξιλάσασθαι   δεῖ δαιμόνων; ἔστιν Ὀλυμπίασι κατὰ
[32, 75]   ὑμῖν συμβουλεύω τὸν θεὸν τοῦτον  ἐξιλάσασθαι   καὶ βωμὸν ἱδρύσασθαι τὸν αὐτόν,
[32, 5]   πρὸς θεοὺς εὐσέβειαν οὐκ ἔστι  κτήσασθαι,   ἔριν δὲ ἀμαθῆ καὶ φιλοτιμίαν
[32, 100]   ἦν οἱ σύνεσις μουσικῆς, ἐκέλευε  παύσασθαι   αὐτὸν ἀτιμάσας. δὲ ἀναμνησθεὶς
[32, 55]   ὥστε ἴσως καιρὸς ἦν ὑμᾶς  παύσασθαι   βακχειῶν καὶ προσέχειν μᾶλλον αὑτοῖς.
[32, 95]   μέλιτος ὄντος, τοῦ μὲν μηδέποτε  γεύσασθαι,   μηδ´ ἂν ἐκχέηται, τῆς δὲ
[32, 25]   πρᾷος καὶ γαληνὸς ὄντως, οἷος  γεύσασθαι   παρρησίας καὶ μὴ πάντα ἐθέλειν
[32, 45]   ἀπολωλότων διὰ τὴν τοιαύτην πρόφασιν  νεανιεύσασθαι,   μὴ παραιτουμένους τὸν θάνατον, ἀλλὰ
[32, 75]   Ἠλείοις ὡς δαιμονίου τινὸς ὄντος  ἱδρύσασθαι   βωμόν. καὶ τὸ λοιπόν φασιν
[32, 75]   θεὸν τοῦτον ἐξιλάσασθαι καὶ βωμὸν  ἱδρύσασθαι   τὸν αὐτόν, μὰ Δί´ οὐχ
[32, 50]   καὶ μεστὰ πάσης ὕβρεως, τὸ〉  ἀνατετάσθαι   καὶ ἀποβλέπειν, μόνον οὐκ ἐπὶ
[32, 15]   τὰ δυσχερῆ λίαν οὐκ ἐᾷ  προσάψασθαι,   καὶ τοῦτο αὐτὸ σημεῖόν ἐστι
[32, 65]   δὴ τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων δῆμον  ἄγεσθαι   μὲν ὑπὸ ᾠδῆς, ὡς οὐδένας
[32, 5]   καὶ τοιαῦτα ἐν ταῖς κωμῳδίαις  λέγεσθαι·   δῆμος πυκνίτης, δύσκολον γερόντιον, ὑπόκωφον,
[32, 85]   δὲ ὑμῶν αὐτῶν μηδὲν σεμνὸν  λέγεσθαι   μηδ´ ἄξιον ζήλου, τοὐναντίον δὲ
[32, 20]   τὸ πλῆθος μηδὲ τολμῶντας ὑμῖν  διαλέγεσθαι,   ἀλλὰ σεμνοὺς μὲν εἶναι βουλομένους,
[32, 95]   πρὸς ὑμᾶς καὶ μηδὲν ἐθέλειν  διαλέγεσθαι.   καίτοι τίνα γνώμην νομίζετε αὐτὸν
[32, 25]   φύσεως, καὶ προσιέναι φημὶ καὶ  διαλέγεσθαι   τούτῳ πρέπειν, καθάπερ ἵππον γενναῖον
[32, 65]   τὸν Ὀρφέα τὰ μὲν ἄλλα  ἥδεσθαι   μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι, μιμεῖσθαι δὲ
[32, 55]   σωφρονεῖν, ἀλλὰ πολλὰ δυσχερῆ πράττειν  ἀναγκάζεσθαι   τοὺς σκαιῶς αὐτῷ καὶ ἀμέτρως
[32, 90]   χοροὺς ἐπὶ τούτοις αὐτοὺς ἐποίησε  θαυμάζεσθαι   διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν. σκοπεῖτε
[32, 15]   καὶ φύλακες τῶν οἵων τε  σώζεσθαι,   πρὶν ἐλθεῖν εἰς τέλος τὴν
[32, 65]   δὴ γένος ἀναιδὲς καὶ περίεργον  ἐπιθέσθαι   τῇ μουσικῇ, καὶ μελετᾶν τότ´
[32, 75]   ῥεῦμα, καὶ τόν τε ἀφρὸν  ἐντίθεσθαι   ταῖς ἀγκάλαις καὶ τὸ ὕδωρ
[32, 25]   ξυντιθέντες. τῷ δὲ τοιούτῳ τέρατι  ξυμπλέκεσθαι   καὶ ὁμόσε ἰέναι μαινομένου τινὸς
[32, 95]   Ὅμηρος ἐν τοῖς πᾶσιν Ἕλλησιν  ἀφικέσθαι   γελωτοποιόν· ἀλλ´ ὅτι οἱ εἴσαιτο
[32, 60]   ἐν τῷ πελάγει τοὺς δελφῖνας  ἀφικέσθαι   πρὸς τὴν ναῦν, καὶ μετὰ
[32, 10]   οὐκ ἀπ´ ἐμαυτοῦ μοι δοκῶ  προελέσθαι   τοῦτο, ἀλλ´ ὑπὸ δαιμονίου τινὸς
[32, 95]   μὴ γὰρ οἴεσθε ὑμᾶς μὲν  πυνθάνεσθαι   περὶ τῶν καταπλεόντων, ὁποῖοί τινες
[32, 45]   οὐ χρὴ καὶ τὰ τοιαῦτα  γίγνεσθαι   ἐν ταῖς πόλεσι· χρὴ γὰρ
[32, 75]   ἐκεῖνός φησι τὰ ἅρματα ταπεινὰ  γίγνεσθαι   μεταξὺ καὶ σφόδρα ὑψηλὰ κατὰ
[32, 35]   ἀλλὰ σχεδὸν ἁπάσης τῆς οἰκουμένης  γίγνεσθαι   παρ´ ὑμῖν. κεῖται γὰρ ἐν
[32, 55]   ἐνίοις τῶν βαρβάρων μέθην φασὶ  γίγνεσθαι   πραεῖαν δι´ ἀτμοῦ θυμιαμάτων τινῶν·
[32, 90]   ἄνδρας ἀγαθοὺς ὑπὲρ τῶν πατρίδων  γίγνεσθαι;   τί οὖν μόνοι Λακεδαιμόνιοι τοῦτ´
[32, 100]   καὶ τοῦτο πολέμου λέγουσιν αἴτιον  γενέσθαι.  
[32, 65]   ἄλλους Μακεδόνας ἀνδρείους καὶ πολεμικοὺς  γενέσθαι   καὶ τὸ ἦθος βεβαίους. ἔλεγε
[32, 90]   τινὸς φαύλης ἐπιθυμίας. αἰχμάλωτος οὖν  γενέσθαι   καλῶς ἂν λέγοιτο καὶ ἀνὴρ
[32, 1]   ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐν τῇ πόλει  γενέσθαι,   τὸ κάλλιστον ἐμβάλλειν τοῖς ὠσὶ
[32, 50]   παρ´ ἐκείνων λαβόντες· οἵαν ποτὲ  γενέσθαι   φασὶ Κενταύρων συνουσίαν. καὶ τί
[32, 60]   τοὺς δήμους κἀγὼ παρέβαλον, Νέρωνι  φαίνεσθαι   τὴν αὐτὴν ἔχοντες νόσον; ἀλλ´
[32, 5]   νομίζειν ἑορτὴν ἄγειν, ἀλλὰ μὴ  βαρύνεσθαι,   κἂν ἄρα, δυσωπεῖσθαι ἐξειπεῖν, πηνίκα
[32, 60]   φιλῳδόν. ζῶντος μὲν οὖν Ὀρφέως  συνέπεσθαι   αὐτῷ πανταχόθεν ἀκούοντα {αὐτοῦ} ὁμοῦ
[32, 75]   τοὺς ἵππους πτοεῖσθαι καὶ πλεῖστα  διαφθείρεσθαι   τῶν ἁρμάτων. ἔδοξεν οὖν τοῖς
[32, 60]   πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος δὲ ἐρημωθέντα  ὀδύρεσθαι   καὶ χαλεπῶς φέρειν· ὥστε τὴν
[32, 70]   στράτευμα ἐφειστήκει κἀκεῖνος οὐδένα εἴα  ἅπτεσθαι,   γυμνοὺς ἅπαντας ὁρῶν καὶ ἑτοίμους
[32, 65]   τὸ πρᾶγμα καὶ τῶν ῥητόρων  ἅπτεσθαι   καὶ φιλοσόφων ἐνίων· μᾶλλον δὲ
[32, 70]   νενικηκὼς εἴη καὶ δέοι ὑμᾶς  ἀπαλλάττεσθαι   καθ´ αὑτοὺς καὶ παραχωρεῖν· εἰ
[32, 60]   μᾶλλόν τε προσιέναι καὶ μηκέτ´  ἀπαλλάττεσθαι·   τὰ μὲν οἶμαι διὰ τὸ
[32, 70]   καὶ περὶ τῶν μειζόνων ὀρθῶς  βουλεύεσθαι.   γὰρ τῶν τρόπων κουφότης
[32, 90]   δὲ ψυχῆς ἠνδραποδισμένης καὶ ἀπολωλυίας  εἰρωνεύεσθαι   καὶ ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι δεινὰ μέν
[32, 80]   τοῖς παρ´ ὑμῖν (πλὴν ὅτι  μάχεσθαί   γε οὐδεὶς ἱκανός ἐστιν οὐδὲ
[32, 50]   ψυχῆς· ὑπὲρ δὲ τῆς ψαλτρίας  ἀπάγχεσθαι,   καθάρματος ἀγεννοῦς καὶ ζῆν οὐκ
[32, 5]   ποτὲ φαίνηται τὸ πρᾶγμα, προθύμως  δέχεσθαι   δεῖ καὶ τότε νομίζειν ἑορτὴν
[32, 15]   καὶ διανέμουσι δαψιλῶς τοῖς ἐθέλουσι  δέχεσθαι·   τὰ κακὰ δὲ ἀλλαχόθεν, ὡς
[32, 75]   ταῖς ἀγκάλαις καὶ τὸ ὕδωρ  ὑποδέχεσθαι   τοῖς κόλποις. Ἀθήνησι δὲ αὐτὸ
[32, 65]   ἀεὶ πάντας· ὑμεῖς δὲ οὐδὲ  ἄρχεσθαι   καλῶς ἐπίστασθε. τοιγαροῦν εἰ μὴ
[32, 85]   δὲ ὡς φαύλους τοὺς ἀνθρώπους  διαβεβλῆσθαι,   μίμους καὶ γελωτοποιοὺς μᾶλλον, οὐκ
[32, 10]   καὶ λόγους ἐπιτηδείους καὶ ξυμφέροντας  εἰρῆσθαι.   καὶ τοῦτο ἥκιστα ὑμᾶς ἀπιστεῖν
[32, 30]   τὸν πολὺν ἄρτον· οὕτω γὰρ  εἰρῆσθαι   πολὺ βέλτιον· καὶ θέαν ἵππων·
[32, 55]   μουσικὴ θεραπείας ἕνεκα τοῖς ἀνθρώποις  εὑρῆσθαι   δοκεῖ τῶν παθῶν καὶ μάλιστα
[32, 10]   παραγένηται τῷ κάμνοντι, καὶ τοῦτον  ἡγεῖσθαι   χρὴ βοηθὸν ἥκειν παρὰ θεοῦ,
[32, 20]   ὅτι δεῦρο εἰσῆλθον, δικαίως  ἀπολογεῖσθαι·   αἰτιάσονται γάρ, εὖ ἴστε, καὶ
[32, 50]   γὰρ φύσις ἀναγκάζει πολλῶν ὁμοίων  δεῖσθαι·   διαφέρουσι μέντοι περὶ ταῦτα πάντα·
[32, 85]   πρὸς ὀλίγον γιγνομένη καὶ μᾶλλον  ἐλεεῖσθαι   τοὺς παθόντας καταγελᾶσθαι παρασκευάζουσα·
[32, 10]   μὴ οὖν οἴεσθε κοιμωμένων μόνον  ἐπιμελεῖσθαι   τὸν θεόν, {καὶ} κατ´ ἰδίαν
[32, 95]   ἀπειρίαν οὐκ ἂν θέλοι μάτην  ἐνοχλεῖσθαι,   σαφῶς εἰδὼς ὅτι οὔτ´ ἂν
[32, 65]   ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι,  μιμεῖσθαι   δὲ μηδὲν ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν
[32, 60]   καὶ σπουδή. καὶ πόσῳ κρεῖττον  μιμεῖσθαι   τὸν νῦν ἄρχοντα παιδείᾳ καὶ
[32, 95]   ἐπιμέλειαν; οὐκοῦν χρὴ καὶ ὑμᾶς  ἀντιφιλοτιμεῖσθαι   καὶ τὴν πατρίδα κρείττω ποιεῖν,
[32, 35]   οὖν χαίρετε ἀκούοντες, καὶ νομίζετε  ἐπαινεῖσθαι   ταῦτα ἐμοῦ λέγοντος, ὥσπερ ὑπὸ
[32, 75]   ἔνθα μάλιστα συνέβαινε τοὺς ἵππους  πτοεῖσθαι   καὶ πλεῖστα διαφθείρεσθαι τῶν ἁρμάτων.
[32, 5]   ἀλλὰ μὴ βαρύνεσθαι, κἂν ἄρα,  δυσωπεῖσθαι   ἐξειπεῖν, πηνίκα παύσεται; καὶ πότε
[32, 80]   τὸν Λοκρὸν ὁρᾶν ἀπρεπέστερον καὶ  λοιδορεῖσθαι   Ἰδομενεῖ περὶ τῶν ἵππων τῶν
[32, 90]   κράτος ὃς οὕτως ἑάλωκε καὶ  περιηγκωνίσθαι.   οὐ γὰρ ἂν μὲν τὸ
[32, 70]   γυμνοὺς ἅπαντας ὁρῶν καὶ ἑτοίμους  ἀπόλλυσθαι.   τί οὖν; ἐβιάσαντο μετὰ ταῦτα
[32, 65]   μὲν ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ  ἐκπεπλῆχθαι,   μιμεῖσθαι δὲ μηδὲν ἐπιχειρεῖν· τῶν
[32, 25]   δίκαιοι, τῶν μὲν ἀγαθῶν ἑκούσιοι  ταμίαι,   τῶν δὲ χαλεπῶν σπανίως μεταδιδόντες
[32, 60]   τύπον, τὰς μέντοι ψυχὰς διαμένειν,  οἷαι   πρότερον ἦσαν. ~χαλεπὸν οὖν ἤδη
[32, 5]   φορὰ γέγονε· νόθον μέντοι γε  καὶ   ἀγεννὲς ἀνθρώπων οὐθέν, ὡς εἰπεῖν,
[32, 95]   ἀλλὰ τὸ χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ  καὶ   ἀγνοίᾳ χαρᾶς ἄνθρωποι διώκουσι γέλωτα.
[32, 35]   καὶ νεῶν πανηγύρεως καὶ λιμένος  καὶ   ἀγορᾶς ἐστιν ἐγκώμιον, οὐ πόλεως·
[32, 25]   ἡδόμενοι. οἱ δὲ τοὐναντίον σκληροὶ  καὶ   ἄγριοι τύραννοι, χαλεποὶ μὲν ἀκοῦσαι,
[32, 55]   μάλιστα δὴ μεταστρέφειν ψυχὰς ἀπηνῶς  καὶ   ἀγρίως διακειμένας. διὰ τοῦτο καὶ
[32, 70]   τὰς ἐκεῖ κραυγὰς καὶ θόρυβον  καὶ   ἀγωνίαν καὶ σχημάτων μεταβολὰς καὶ
[32, 10]   πλοῦν. ἄνδρα δὲ λαβεῖν καθαρῶς  καὶ   ἀδόλως παρρησιαζόμενον, καὶ μήτε δόξης
[32, 85]   ἐπόρθησεν αὐτήν, {ὁ} τῆς μικρᾶς  καὶ   ἀδόξου σφόδρα οὖσαν εὐρύχωρον. φοβοῦμαι
[32, 80]   ἐπεὶ οὖν ζῦθόν τ´ ἔπιον  καὶ   ἀθέσφατον οἶνον, κλαγγῇ ταί γε
[32, 10]   ἐγρηγορότων δὲ ἀμελεῖν καὶ κοινῇ  καὶ   ἀθρόοις μηδὲν ἂν δεῖξαι τῶν
[32, 30]   δῆμος, ὅταν εἰς ταὐτὸ προέλθῃ  καὶ   ἀθρόος γένηται; χρὴ μὲν γὰρ
[32, 70]   ἐβιάσαντο μετὰ ταῦτα οἱ προπετεῖς  καὶ   ἀκόλαστοι καὶ ἐπίτηδες ἀνατρέψαι καὶ
[32, 15]   βοὴ τραχεῖα καὶ γλῶτται βλαβεραὶ  καὶ   ἀκόλαστοι, κατήγοροι, συκοφαντήματα, γραφαί, ῥητόρων
[32, 25]   καθεστηκὸς καὶ μήτε γέλωτι σφοδρῷ  καὶ   ἀκολάστῳ βρασσόμενον μήτε θορύβῳ συνεχεῖ
[32, 85]   Τρώων πόλις εὐδαίμων, ὅτι πονηρῶν  καὶ   ἀκολάστων ὑπῆρξε πολιτῶν. καίτοι μεγάλη
[32, 50]   πρὸς αὐτούς· οἱ δὲ ἀπηνῶς  καὶ   ἀκολάστως, μετὰ βοῆς καὶ ἀταξίας
[32, 40]   περὶ τὴν θέαν οὐχ ὁρῶσι  καὶ   ἀκούειν ἐθέλοντες οὐκ ἀκούουσι, σαφῶς
[32, 20]   βουλόμενον ὑμᾶς ὠφελεῖν. μείναντες δὲ  καὶ   ἀκούσαντες διὰ τέλους πᾶσι θαυμαστοὶ
[32, 1]   ἐστὲ ἱκανοὶ νοήσαντες εἰπεῖν, ἀλλὰ  καὶ   ἀκούσαντες νοῆσαι. χοροῦ μὲν γὰρ
[32, 70]   μικρὰ καὶ μηδενὸς ἄξια, φαύλως  καὶ   ἀκρατῶς ἔχοντας ἐν τούτοις
[32, 55]   προσηνῆ. τὸν μὲν γὰρ Παιήονα  καὶ   Ἀλεξίκακον προσαγορεύουσιν, ὡς ἀποτρ έποντα
[32, 20]   θαρρῆσαί μοι παρέσχεν, ὅς τε  καὶ   ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ ἀφείλετο
[32, 90]   ἀλλὰ καὶ ἑταίρας καὶ γαστρὸς  καὶ   ἄλλης τινὸς φαύλης ἐπιθυμίας. αἰχμάλωτος
[32, 100]   ἐν τῇ πόλει, καθάπερ οἶμαι  καὶ   ἄλλοι τόποι μάτην προσαγορεύονται, τὸ
[32, 60]   πεποιήκασι καὶ ἀπαιδεύτους. ἔχω δὲ  καὶ   ἄλλον εἰπεῖν λόγον ἀνθρώπου Φρυγὸς
[32, 25]   ὑμῖν παρέσχηκα ἐμαυτόν· ἴσως δὲ  καὶ   ἄλλος προαιρήσεται τῶν ἐμοῦ κρειττόνων.
[32, 100]   τούτου, μηδὲ ἀμούσους καὶ φορτικὰς  καὶ   ἀμαθεῖς ποιεῖτε τὰς Χάριτας, ἀλλὰ
[32, 60]   οὐκ ἀποθήσεσθε τὴν αἰσχρὰν ταύτην  καὶ   ἄμετρον φιλοτιμίαν; οὐ φυλάξεσθε τοὺς
[32, 55]   πράττειν ἀναγκάζεσθαι τοὺς σκαιῶς αὐτῷ  καὶ   ἀμέτρως χρωμένους· ὑπὸ δὲ ᾠδῆς
[32, 45]   ταῖς πόλεσι· χρὴ γὰρ ἴσως  καὶ   ἀναγκαῖόν ἐστι διὰ τὴν τῶν
[32, 30]   πείθεσθε, λόγων. τοῦτο γὰρ οἶμαι  καὶ   ἀναγκαιότατον ἦν, παρασκευάσαι πρῶτον ὑμᾶς
[32, 50]   προσέχειν ἑαυτῷ, τοῦ δὲ ταραχήν  καὶ〉   ἀναίδειαν· σπουδῇ πρόσεισι, φθέγγεται βαδίζων
[32, 25]   ἐπιεικής, μεγαλόφρων, αἰδούμενος τοὺς ἀγαθοὺς  καὶ   ἄνδρας καὶ λόγους, τοῖς νουθετοῦσι
[32, 80]   οἵηπερ φύλλων γενεή, τοίη δὲ  καὶ   ἀνδρῶν, ἀνδρῶν κουφονόων, φιλαοιδοτάτων, ἀγερώχων.
[32, 90]   οὖν γενέσθαι καλῶς ἂν λέγοιτο  καὶ   ἀνὴρ καὶ πόλις, ἥτις ἂν
[32, 15]   δικασταῖς, οἳ τὸ περιττὸν δὴ  καὶ   ἀνίατον ἐξαιροῦσι. βελτίους δέ εἰσιν
[32, 55]   ἀτμοῦ θυμιαμάτων τινῶν· ἔπειτα χαίρουσι  καὶ   ἀνίστανται γελῶντες καὶ πάντα ποιοῦσιν
[32, 65]   εἶναι δὲ τῷ τρόπῳ κοῦφον  καὶ   ἀνόητον, ὡς ἐκ τοιούτου σπέρματος·
[32, 45]   δαίμονος· ὁδὶ δὲ κραυγῇ μόνον  καὶ   ἀνοίᾳ διὰ〉 δυστυχῆ φθόγγον καὶ
[32, 80]   μὲν οὖν τοιοῦτον παράδειγμα κακίας  καὶ   ἀνοίας ὅμοιος ἐκ τῶν τοιούτων
[32, 20]   ῥηιδίως, τοτὲ δ´ αὐτὸς ἐποτρύνει  καὶ   ἀνώγει. εἰ οὖν τὰ τοῦ
[32, 90]   ταῦτα νομίζειν αἰχμαλωσίαν καὶ δουλείαν  καὶ   ἀπαγωγήν, τῆς δὲ ψυχῆς ἠνδραποδισμένης
[32, 60]   ὑμᾶς, ἀνθρώπους ὄντας, ἀγρίους πεποιήκασι  καὶ   ἀπαιδεύτους. ἔχω δὲ καὶ ἄλλον
[32, 5]   καταλύειν κελεύων τὰς τοιαύτας ψυχαγωγίας  καὶ   ἀπάτας τῆς πόλεως· μαινοίμην γὰρ
[32, 25]   αὐτὰ λόγοις ἐπιεικέσιν, ἀλλὰ κολακεία  καὶ   ἀπάτη κρατεῖ παρ´ αὐτοῖς. ὁμοίως
[32, 5]   στενωποῖς καὶ πυλῶσιν ἱερῶν ἀγείρουσι  καὶ   ἀπατῶσι παιδάρια καὶ ναύτας καὶ
[32, 20]   τὸν ὄχλον ὡς χαλεπόν τε  καὶ   ἀπειθῆ καὶ πρὸς ὕβριν ἕτοιμον,
[32, 50]   τὸ βαδίζειν, κοινόν ἐστι  καὶ   ἁπλοῦν δήπουθεν, τοῦ μὲν ἐμφαίνει
[32, 90]   ὅτι πάντες αὐτὸ πάσχουσιν· ὥσπερ  καὶ   ἀπὸ τῶν βελτιόνων τινὲς ἐθαυμάσθησαν
[32, 50]   μεστὰ πάσης ὕβρεως, τὸ〉 ἀνατετάσθαι  καὶ   ἀποβλέπειν, μόνον οὐκ ἐπὶ τοῖς
[32, 50]   χρηστοῦ βασιλέως, εἰ δέοι, πονεῖν  καὶ   ἀποθνῄσκειν ἀγαθῆς ἐστι καὶ οὐ
[32, 90]   ἀπαγωγήν, τῆς δὲ ψυχῆς ἠνδραποδισμένης  καὶ   ἀπολωλυίας εἰρωνεύεσθαι καὶ ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι
[32, 85]   καὶ μαινόμενοι καὶ παίοντες ἀλλήλους  καὶ   ἀπόρρητα λέγοντες καὶ τοὺς θεοὺς
[32, 50]   κακοδαίμονες; ὑπὲρ μὲν γὰρ δικαιοσύνης  καὶ   ἀρετῆς καὶ πατρῴων γερῶν καὶ
[32, 25]   ἔχοντι, καὶ τοσούτῳ μείζονι δυνάστῃ  καὶ   ἄρχοντι πλεόνων, ὅσῳπερ ἂν αὐτὸς
[32, 40]   δρόμου ἐρίζουσιν. τοιγαροῦν δειλοὶ ὄντες  καὶ   ἀστράτευτοι πολλὰς ἤδη νενικήκατε ἱππομαχίας.
[32, 25]   ἀκολάστῳ βρασσόμενον μήτε θορύβῳ συνεχεῖ  καὶ   ἀτάκτῳ τεταραγμένον, ἀλλ´ ἀκοὴ μία
[32, 10]   ἕτοιμον, εἰ δέοι, καὶ καταγελᾶσθαι,  καὶ   ἀταξίαν πλήθους ἐνεγκεῖν καὶ θόρυβον,
[32, 50]   ἀπηνῶς καὶ ἀκολάστως, μετὰ βοῆς  καὶ   ἀταξίας ὀργιζόμενοι καὶ γελῶντες, πλεονεκτοῦντες
[32, 55]   πένθεσιν, ἰωμένων οἶμαι τὸ σκληρὸν  καὶ   ἄτεγκτον τοῦ πάθους, θηλυτέραν δὲ
[32, 15]   πονηρίᾳ. συμβαίνει δὲ τοὺς κακίστους  καὶ   ἀτυχεστάτους ὡς πορρωτάτω φεύγειν ἀπὸ
[32, 80]   αὖθις ἀσεβήσας ἁλισκομένης τῆς Τροίας,  καὶ   αὐτός τε διὰ τοῦτο κεραυνωθεὶς
[32, 85]   αἲ γάρ πως ὑμᾶς γε  καὶ   αὐτοὺς ἐνθάδε πάντας ὁπλήεντας ἔθηκε
[32, 15]   ὀχετοὺς καὶ δυσώδεις αὐτοὶ ποιοῦμεν  καὶ   ἀφ´ ἡμῶν οὗτοι ἵστανται. διὰ
[32, 20]   τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ  καὶ   ἀφείλετο νίκης ῥηιδίως, τοτὲ δ´
[32, 30]   καθ´ Ὅμηρον ὁρᾶται ἀφρός τε  καὶ   ἄχνη καὶ φυκίων πλῆθος ἐκχεομένων·
[32, 40]   ἄνθρωποι θύοντες μέν εἰσι μέτριοι  καὶ   βαδίζοντες καθ´ αὑτοὺς καὶ τἄλλα
[32, 40]   ἐκείνους Αἰθίοπας οὐδὲ Ἄραβας ἀλλὰ  καὶ   Βακτρίους καὶ Σκύθας καὶ Πέρσας
[32, 35]   τινες ἐνθάδε ἐστὲ ἅπαντες Ἕλληνες  καὶ   βάρβαροι ἴσασιν. γὰρ πόλις
[32, 30]   οὐκ ἴστε ὅτι ὥσπερ ἡγεμὼν  καὶ   βασιλεὺς ὅταν προέλθῃ, τότε σαφέστατα
[32, 30]   ἀξιοθέατοι δοκεῖτε εἶναι καὶ ἰδιώταις  καὶ   βασιλεῦσι, καὶ οὐδείς ἐστιν ὃς
[32, 20]   πάντων ἀεὶ περίεστε καὶ ἰδιωτῶν  καὶ   βασιλέων; καὶ ταῦτα ἀκούων Ὁμήρου
[32, 25]   ὃν ἐγὼ τίθημι τῆς θείας  καὶ   βασιλικῆς φύσεως, καὶ προσιέναι φημὶ
[32, 95]   τῷ δεικνύειν ὑμᾶς αὐτοὺς σώφρονας  καὶ   βεβαίους. οὕτως γὰρ ἂν οὔτ´
[32, 5]   καὶ κρείττους καὶ σωφρονέστεροι γίγνονται  καὶ   βέλτιον οἰκεῖν δύνανται τὰς πόλεις,
[32, 70]   καὶ σχημάτων μεταβολὰς καὶ χρωμάτων  καὶ   βλασφημίας οἵας καὶ ὅσας ἀφίετε;
[32, 90]   ὅταν δὲ ἐπικρατῇ τὸ πάθος  καὶ   βλέπηται κοινόν, τότε ἐπίσημον καὶ
[32, 15]   ὑμῖν φύεται πλῆθος καὶ δικῶν  καὶ   βοὴ τραχεῖα καὶ γλῶτται βλαβεραὶ
[32, 45]   γὰρ ἡδόμενοι τοσοῦτον ὅσον οἰόμενοι  καὶ   βουλόμενοι προΐενται σφᾶς αὐτούς. τοσαύτη
[32, 1]   ἀεὶ μεστόν ἐστι καὶ θορύβου  καὶ   βωμολοχίας καὶ σκωμμάτων οὐδὲν ἐοικότων
[32, 75]   συμβουλεύω τὸν θεὸν τοῦτον ἐξιλάσασθαι  καὶ   βωμὸν ἱδρύσασθαι τὸν αὐτόν, μὰ
[32, 20]   πάνθ´ ὅμοιον ὑπ´ ἀνέμου ῥιπίζεται.  καὶ   γαληνὸς εντηχω παν πνεῦμα βραχὺ
[32, 25]   μέν τις εὐγνώμων καὶ πρᾷος  καὶ   γαληνὸς ὄντως, οἷος γεύσασθαι παρρησίας
[32, 90]   παντὶ δὲ αἰσχίω δημοσίᾳ φαινόμενα.  καὶ   γὰρ αἱ λοιπαὶ νόσοι μέχρι
[32, 90]   αἰσχρὰ πόλεως καὶ ἐπονείδιστος ἅλωσις.  ~καὶ   γὰρ ἀνθρώπους ἑαλωκέναι φαμὲν οὐχ
[32, 1]   γέλωτος, ὡς εἰπεῖν, οὐδέποτε ἀπορεῖτε·  καὶ   γὰρ αὐτοὶ γελοῖοί ἐστε καὶ
[32, 95]   κατὰ ζῆλον τὸν ἐπ´ Ἀλεξάνδρῳ·  καὶ   γὰρ αὐτὸς ἔλεγε Διὸς υἱὸς
[32, 45]   δὲ τοιοῦτος μυίας θάνατος.  καὶ   γὰρ ἐκείναις ὅ, τι ἂν
[32, 60]   ἀκούοντα {αὐτοῦ} ὁμοῦ καὶ νεμόμενα·  καὶ   γὰρ ἐκεῖνον ἔν τε τοῖς
[32, 25]   τοῦτ´ ἔστι περὶ ὑμῶν αὐτῶν.  καὶ   γὰρ ἕν τι τῶν χρησίμων
[32, 30]   ὅτι τοσοῦτον χρόνον κάθησθε σωφρονοῦντες.  καὶ   γὰρ τοῖς νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ
[32, 30]   οὐ μικρόν, μίαν ὥραν σωφρονῆσαι.  καὶ   γὰρ τοῖς νοσοῦσι μεγάλη ῥοπὴ
[32, 45]   τί ἄν τις ἔχοι λέγειν;  καὶ   γὰρ ὑμεῖς ὅταν συνέλθητε, πυκτεύετε,
[32, 90]   {ἢ ἑταιρῶν} ἀλλὰ καὶ ἑταίρας  καὶ   γαστρὸς καὶ ἄλλης τινὸς φαύλης
[32, 80]   τῶν ἵππων καὶ τῶν ἡνιόχων,  καὶ   γελοίως ἐλαύνετε καὶ ἡνιοχεῖτε καὶ
[32, 50]   μετὰ βοῆς καὶ ἀταξίας ὀργιζόμενοι  καὶ   γελῶντες, πλεονεκτοῦντες ἀλλήλους, οὐ παρακαλοῦντες,
[32, 85]   φαύλους τοὺς ἀνθρώπους διαβεβλῆσθαι, μίμους  καὶ   γελωτοποιοὺς μᾶλλον, οὐκ ἄνδρας ἐρρωμένους,
[32, 1]   καὶ παιδιᾶς μὲν καὶ ἡδονῆς  καὶ   γέλωτος, ὡς εἰπεῖν, οὐδέποτε ἀπορεῖτε·
[32, 45]   ἀμύνασθαι πειρώμενος, καὶ τάχα τι  καὶ   γενναῖον ἐδύνατο πρᾶξαι μὴ τοιούτου
[32, 35]   ὑμᾶς· ἐγὼ δὲ ἐπῄνεσα ὕδωρ  καὶ   γῆν καὶ λιμένας καὶ τόπους
[32, 25]   ὑμᾶς ὠφελήσειεν περὶ οὐρανοῦ  καὶ   γῆς εἰ λέγοιμι. φημὶ δὴ
[32, 15]   καὶ δικῶν καὶ βοὴ τραχεῖα  καὶ   γλῶτται βλαβεραὶ καὶ ἀκόλαστοι, κατήγοροι,
[32, 35]   γὰρ ἐκεῖνοι καὶ μεγάλοι σοφισταὶ  καὶ   γόητες· τὰ δ´ ἡμέτερα φαῦλα
[32, 10]   ἐλευθέρων ἀνδρῶν, ἀφθονίᾳ δὲ κολάκων  καὶ   γοήτων καὶ σοφιστῶν. ἐγὼ μὲν
[32, 15]   τὸ μὲν σῷζον καὶ τρέφον  καὶ   γόνιμον ὄντως ἄνωθέν ποθεν ἐκ
[32, 85]   λοιδοροῦντες καὶ τὰ ὄντα ῥιπτοῦντες  καὶ   γυμνοὶ βαδίζοντες ἀπὸ τῆς θέας
[32, 40]   ἄνδρες μόνον, ἀλλὰ καὶ παῖδες  καὶ   γύναια. ἐπειδὰν δὲ παύσηται τὸ
[32, 90]   πανταχοῦ, καὶ οἰνόφλυγες καὶ πόρνοι  καὶ   γυναιμανεῖς ἐν πάσαις εἰσὶ ταῖς
[32, 90]   διασκευαῖς Καρίωνα μὲν εἰσάγοντες μεθύοντα  καὶ   Δᾶον οὐ σφόδρα κινοῦσι γέλωτα,
[32, 5]   καὶ χαρὰν ἀνόητον καὶ λοιδορίαν  καὶ   δαπάνην. λέγω δὲ ταῦτα οὐκ
[32, 65]   ἐστὶ τὸ λειπόμενον τοῦ λόγου,  καὶ   δέδοικα πρὸς〉 ὑμᾶς σαφῶς αὐτὸ
[32, 30]   ὅταν προέλθῃ, τότε σαφέστατα ὁρᾶται  καὶ   δεῖ μηδὲν ἀγεννὲς μηδὲ αἰσχρὸν
[32, 35]   πόλεως εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα πάντας  καὶ   δεικνύουσά τε ἀλλήλοις καὶ καθ´
[32, 25]   μυρίων· ὥστε πάνυ ποικίλον τε  καὶ   δεινὸν εἶναι θηρίον, οἷα ποιηταὶ
[32, 1]   ἐπαινοῦσιν ὑμᾶς ὡς σοφούς τε  καὶ   δεινούς, ὅτι τοσαῦται μυριάδες ἀνθρώπων
[32, 70]   μάλιστα τὸ πλῆθος ὑμῶν συνειστήκει,  καὶ   δείξας τινὰ τόπον βραχὺν προηγόρευεν
[32, 85]   παντὶ γὰρ κρεῖττον ἐρημίαν καθορᾶν  καὶ   δεκαπέντε ἀνθρώπους εὐπόρους πλῆθος
[32, 70]   αὐτὸς ἐκεῖ προέλθοι, νενικηκὼς εἴη  καὶ   δέοι ὑμᾶς ἀπαλλάττεσθαι καθ´ αὑτοὺς
[32, 5]   παῖδάς τις ἐθίζοι διδασκάλων καταφρονεῖν,  καὶ   δέον ἐκκόπτειν τὴν ἀγερωχίαν αὐτῶν
[32, 100]   ὡς εἰς ὄνου ὦτα ᾄσεται.  καὶ   δὴ τὸν μὲν ἄλλον χρόνον
[32, 25]   δεινὸν εἶναι θηρίον, οἷα ποιηταὶ  καὶ   δημιουργοὶ πλάττουσι Κενταύρους τε καὶ
[32, 5]   ἀπώμοτον; καὶ ταῦτα ἤκουον ἑορτάζοντες  καὶ   δημοκρατούμενοι, καὶ οὐ μόνον τῶν
[32, 25]   κρατεῖ παρ´ αὐτοῖς. ὁμοίως δὲ  καὶ   δῆμος μέν τις εὐγνώμων
[32, 30]   ἀγεννὲς μηδὲ αἰσχρὸν ποιεῖν· παραπλησίως  καὶ   δῆμος, ὅταν εἰς ταὐτὸ προέλθῃ
[32, 90]   καθάπερ εἰώθασιν, ἐν κροκωτῷ, παραπλησίως  καὶ   δῆμος οὕτως μέγας μινυρίζων διὰ
[32, 90]   κοινόν, τότε ἐπίσημον καὶ μέγα  καὶ   δημοσίᾳ γίγνεται. ποία γὰρ πόλις
[32, 45]   ὑμῖν ὑπὲρ χορδῆς τοῦτο πάσχουσι  καὶ   δι´ ἡδονὴν μικράν, μᾶλλον δὲ
[32, 40]   τε συνόδοις καὶ στενωποῖς μένει  καὶ   δι´ ὅλης τῆς πόλεως ἐπὶ
[32, 10]   ἑκάστην ἡμέραν διά τε χρησμῶν  καὶ   δι´ ὀνειράτων. μὴ οὖν οἴεσθε
[32, 20]   τὸ μέντοι πρᾶγμα δυσχερὲς ὄντως  καὶ   δι´ ὑμᾶς. οὐ γὰρ ῥᾴδιον
[32, 70]   καὶ μετὰ ταῦτα κατιέναι πολέμῳ  καὶ   διὰ Ῥωμαίων; καὶ τέλος ἐκεῖνος
[32, 65]   μετὰ Ἀλεξάνδρου διαβὰν ἐνθάδε οἰκῆσαι.  καὶ   διὰ τοῦτο δὴ τὸν τῶν
[32, 50]   πάλιν ἐκείνους προσκυνοῦντες ταὐτὰ προσφέρησθε  καὶ   διὰ τῶν αὐτῶν ἀναγκάζησθε τιμᾶν
[32, 15]   καὶ εὔδαιμον· οἱ δὲ σπανίως  καὶ   διὰ χρόνου ποτὲ περιτυχόντες ἄλλοτε
[32, 35]   καὶ τῶν πανταχοῦ γιγνομένων ἀφθονίᾳ  καὶ   διαθέσει, καὶ τὴν ἔξωθεν ὑπερκειμένην
[32, 1]   αὐτοὶ γελοῖοί ἐστε καὶ ἡδεῖς  καὶ   διακόνους πολλοὺς τούτων ἔχετε· σπουδῆς
[32, 25]   βασιλικῆς φύσεως, καὶ προσιέναι φημὶ  καὶ   διαλέγεσθαι τούτῳ πρέπειν, καθάπερ ἵππον
[32, 40]   ἐπειδὰν δὲ παύσηται τὸ δεινὸν  καὶ   διαλυθῶσι, τὸ μὲν ἀκμαιότερον ἔσβεσται
[32, 95]   τοῦ δεῖνος μὲν πολλάκις ἀκηκόατε  καὶ   διαμέμνησθε τῶν σκωμμάτων αὐτοῦ καὶ
[32, 15]   πανταχῇ πάντων ἀγαθῶν αὐτοὶ κρατοῦσι  καὶ   διανέμουσι δαψιλῶς τοῖς ἐθέλουσι δέχεσθαι·
[32, 90]   πόλεις. ὥσπερ ἐν ταῖς κωμῳδίαις  καὶ   διασκευαῖς Καρίωνα μὲν εἰσάγοντες μεθύοντα
[32, 95]   τινῶν τύχης ἄλλης κρατούμενος  καὶ   διατρίβων ἐκεῖ χρόνον συχνὸν μήτε
[32, 25]   ἄνδρας καὶ λόγους, τοῖς νουθετοῦσι  καὶ   διδάσκουσι χάριν εἰδώς· ὃν ἐγὼ
[32, 35]   ὥς ἐστε φρόνιμοι καὶ σώφρονες  καὶ   δίκαιοι; οὐχὶ τἀναντία τούτων; ἔστι
[32, 25]   κηδεμόνες ὄντως καὶ προστάται χρηστοὶ  καὶ   δίκαιοι, τῶν μὲν ἀγαθῶν ἑκούσιοι
[32, 15]   προσήκουσα μᾶλλον ἄρχουσι καὶ νόμοις  καὶ   δικασταῖς, οἳ τὸ περιττὸν δὴ
[32, 15]   σιωπὴν ἐρίδων ὑμῖν φύεται πλῆθος  καὶ   δικῶν καὶ βοὴ τραχεῖα καὶ
[32, 95]   ἀξίους καὶ τῶν πεμπομένων ἕκαστος  καὶ   διοικούντων ὑμᾶς προτιμήσῃ. μὴ γὰρ
[32, 80]   ἠχὴ δ´ ἀμφοτέρων ἵκετ´ αἰθέρα  καὶ   Διὸς αὐλάς. ὧδε δέ τις
[32, 80]   καὶ γελοίως ἐλαύνετε καὶ ἡνιοχεῖτε  καὶ   διώκετε καὶ ἡγεῖσθε καὶ πίπτετε.
[32, 90]   ἀπὸ τῶν βελτιόνων τινὲς ἐθαυμάσθησαν  καὶ   δόξαν ἔσχον. πόσους γὰρ οἴεσθε
[32, 10]   φιλόσοφοι ταῦτα πράττουσι κέρδους ἕνεκεν  καὶ   δόξης τῆς ἑαυτῶν, οὐ τῆς
[32, 90]   δυσχερῆ δεῖ ταῦτα νομίζειν αἰχμαλωσίαν  καὶ   δουλείαν καὶ ἀπαγωγήν, τῆς δὲ
[32, 40]   θεοῦ· μαινομένην δὲ ὑπὸ ᾠδῆς  καὶ   δρόμων ἱππικῶν καὶ μηδὲν ἄξιον
[32, 15]   ὠφέλιμον, μὴ κατὰ γνώμην  καὶ   δύναμιν τῶν θεῶν ἀφικνεῖται πρὸς
[32, 15]   κάτεισι, τοὺς ῥυπαροὺς δὲ ὀχετοὺς  καὶ   δυσώδεις αὐτοὶ ποιοῦμεν καὶ ἀφ´
[32, 80]   τἄλλα εἶναι δύναται σώφρων, ὥσπερ  καὶ   εἶπον ἤδη. τοῦτο μὲν οὖν
[32, 65]   τὰ μὲν ἄλλα ἥδεσθαι μόνον  καὶ   ἐκπεπλῆχθαι, μιμεῖσθαι δὲ μηδὲν ἐπιχειρεῖν·
[32, 90]   δι´ ὅλης θορυβῆται περὶ τοῦτο  καὶ   ἐκφρονῇ· καὶ νὴ Δία ἑαλωκέναι
[32, 40]   τὸ γὰρ πρᾶγμα ὑπὲρ ἀρχῆς  καὶ   ἐλευθερίας ἐπιτηδεύουσιν· ἀλλ´ ὅμως οὐδὲν
[32, 10]   πόλεως, ἐν τοσαύτῃ σπάνει γενναίων  καὶ   ἐλευθέρων ἀνδρῶν, ἀφθονίᾳ δὲ κολάκων
[32, 100]   τῶν ἑρμηνέων οἷα ἔλεγεν ἔδει  καὶ   ἐμαστίγου τὸν ἄνδρα, καὶ τοῦτο
[32, 50]   ἐστι φύσει τοιοῦτον. οὐ γὰρ  καὶ   ἐν ἄλλαις πόλεσιν ᾄδουσι καὶ
[32, 65]   τὴν διατριβήν. δοκεῖ δέ μοι,  καὶ   ἐν τῷ γυμνασίῳ πορϊόντες ἤδη
[32, 85]   ὑπῆρξε πολιτῶν. καίτοι μεγάλη τε  καὶ   ἔνδοξος ἦν· ἀλλ´ ὅμως
[32, 5]   καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων ἄρχοντες,  καὶ   ἐξὸν αὐτοῖς, εἰ ἐβούλοντο, μηδὲν
[32, 95]   μὲν ποιεῖ, χαλεπὸν δὲ τοῦτον  καὶ   ἐπ´ ὀλέθρῳ. ~μὴ οὖν σφόδρα
[32, 70]   ταῦτα οἱ προπετεῖς καὶ ἀκόλαστοι  καὶ   ἐπίτηδες ἀνατρέψαι καὶ συγχέαι πάντα
[32, 85]   ἐνίοτε, τοῦτ´ ἔστιν αἰσχρὰ πόλεως  καὶ   ἐπονείδιστος ἅλωσις. ~καὶ γὰρ ἀνθρώπους
[32, 60]   τὸ μέλος, ὥς φασιν, ἤγειρε  καὶ   ἐπύργου τὴν πόλιν· οὗτοι δὲ
[32, 95]   Κενταύρῳ τινὶ Κύκλωπι πεπωκότι  καὶ   ἐρῶντι, τὸ μὲν σῶμα ἰσχυρῷ
[32, 65]   προεστηκότων ἐτύχετε, χαλεπῶς ἂν οἶμαι  καὶ   ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ τὰ τελευταῖα
[32, 90]   λῃστῶν μόνον, {ἢ ἑταιρῶν} ἀλλὰ  καὶ   ἑταίρας καὶ γαστρὸς καὶ ἄλλης
[32, 10]   τῆς θεραπείας ἀμελήσειε, στεφάνους δὲ  καὶ   ἑταίρας καὶ μύρον αὐτοῖς εἰσφέροι.
[32, 70]   εἴα ἅπτεσθαι, γυμνοὺς ἅπαντας ὁρῶν  καὶ   ἑτοίμους ἀπόλλυσθαι. τί οὖν; ἐβιάσαντο
[32, 15]   ἦλθέ ποτε πρὸς τέλος ὑγιὲς  καὶ   εὔδαιμον· οἱ δὲ σπανίως καὶ
[32, 90]   ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι δεινὰ μέν που  καὶ   ἐφ´ ἑκάστων τὰ τοιαῦτα, τῷ
[32, 65]   οὖν τὸ πρᾶγμα οὕτως ὑφεωρῶντο,  καὶ   ἐφύλαττον τὰ ὦτα, ὡς ἂν
[32, 50]   τῆς ψαλτρίας ἀπάγχεσθαι, καθάρματος ἀγεννοῦς  καὶ   ζῆν οὐκ ἀξίου, πόσης αἰσχύνης;
[32, 90]   Κορινθίων τὰ σώματα ἀσκεῖν  καὶ   ζῆν φιλοπόνως {πολλοὺς δῆλον ὅτι}
[32, 80]   ἐλαύνετε καὶ ἡνιοχεῖτε καὶ διώκετε  καὶ   ἡγεῖσθε καὶ πίπτετε. τοιγαροῦν οὐ
[32, 1]   καὶ γὰρ αὐτοὶ γελοῖοί ἐστε  καὶ   ἡδεῖς καὶ διακόνους πολλοὺς τούτων
[32, 1]   οὐ προσέχοντες καὶ παιδιᾶς μὲν  καὶ   ἡδονῆς καὶ γέλωτος, ὡς εἰπεῖν,
[32, 80]   τῶν ἡνιόχων, καὶ γελοίως ἐλαύνετε  καὶ   ἡνιοχεῖτε καὶ διώκετε καὶ ἡγεῖσθε
[32, 20]   πάλιν αὖ, δῆμος ἄστατον κακόν,  καὶ   θαλάσσῃ πάνθ´ ὅμοιον ὑπ´ ἀνέμου
[32, 30]   οὕτω γὰρ εἰρῆσθαι πολὺ βέλτιον·  καὶ   θέαν ἵππων· ὡς τῶν γε
[32, 55]   τῆς διὰ τῶν ὀνειράτων ταραχῆς.  καὶ   θεοῖς μετὰ μέλους θύομεν, ἵνα
[32, 50]   ὤτων τὴν εὐδαιμονίαν δεχομένους, σωτῆρα  καὶ   θεὸν καλοῦντας ἄνθρωπον ἄθλιον; πόσον
[32, 95]   οὐθεὶς οὔτ´ ἂν ἴσως προσέλθοι.  καὶ   Θεόφιλος τοίνυν πολλὰ ἔχων καὶ
[32, 50]   φρονιμωτέρους τῆς πόλεως, μεθ´ ὧν  καὶ   θεωρεῖτε καὶ τἄλλα ἄμεινον πράττετε.
[32, 70]   εἰπεῖν δύναιτο τὰς ἐκεῖ κραυγὰς  καὶ   θόρυβον καὶ ἀγωνίαν καὶ σχημάτων
[32, 10]   καταγελᾶσθαι, καὶ ἀταξίαν πλήθους ἐνεγκεῖν  καὶ   θόρυβον, οὐ ῥᾴδιον, ἀλλὰ καὶ
[32, 1]   κρουμάτων δὲ ἀεὶ μεστόν ἐστι  καὶ   θορύβου καὶ βωμολοχίας καὶ σκωμμάτων
[32, 20]   καὶ μαινόμενον, ὅστις ἐμαυτὸν ὄχλῳ  καὶ   θορύβῳ παρέβαλον· ὅπως οὖν ἔχω
[32, 55]   ὑμῖν τὰ τῶν νεβρίδων τε  καὶ   θύρσων ἐνδεῖ καὶ τὸ λέοντας
[32, 30]   νῦν μὲν ἀξιοθέατοι δοκεῖτε εἶναι  καὶ   ἰδιώταις καὶ βασιλεῦσι, καὶ οὐδείς
[32, 20]   καὶ πανταχοῦ πάντων ἀεὶ περίεστε  καὶ   ἰδιωτῶν καὶ βασιλέων; καὶ ταῦτα
[32, 40]   Βακτρίους καὶ Σκύθας καὶ Πέρσας  καὶ   Ἰνδῶν τινας, οἳ συνθεῶνται καὶ
[32, 35]   οὐδὲ λιμένων οὐδὲ πορθμῶν τινων  καὶ   ἰσθμῶν, ἀλλὰ σχεδὸν ἁπάσης τῆς
[32, 95]   καὶ πλείονα ὑμᾶς ἀγαθὰ ἐργάσεται.  καὶ   ἴσως ἂν αὐτῷ καὶ τῆς
[32, 70]   δὲ στασιαστικῶς διέκεισθε, χωρὶς ἕκαστοι  καὶ   καθ´ αὑτοὺς διαφθείροντες τὰ πράγματα,
[32, 35]   πάντας καὶ δεικνύουσά τε ἀλλήλοις  καὶ   καθ´ ὅσον οἷόν τε ὁμοφύλους
[32, 5]   τῇ πόλει πλῆθος οὐκ ὀλίγον,  καὶ   καθάπερ ἄλλου τινὸς πράγματος καὶ
[32, 90]   τοιοῦτον ὁρῶσι γελοῖον δοκεῖ, παραφερόμενον,  καὶ   καθάπερ εἰώθασιν, ἐν κροκωτῷ, παραπλησίως
[32, 70]   ἔλεγε, φειδόμενος ὑμῶν καὶ καταγελῶν  καὶ   καθάπερ παισὶ προσπαίζων. ἐπεὶ τὸ
[32, 25]   καὶ μεγαλοπρεπὲς δήμου πρόσωπον πρᾷον  καὶ   καθεστηκὸς καὶ μήτε γέλωτι σφοδρῷ
[32, 55]   μετὰ μέλους θύομεν, ἵνα εὔτακτοι  καὶ   καθεστηκότες ὦμεν. ἕτερος δὲ αὖ
[32, 45]   καὶ ἀνοίᾳ διὰ〉 δυστυχῆ φθόγγον  καὶ   κακὴν ἔγκλισιν καὶ τὰς ἐκμελεῖς
[32, 10]   κοιμωμένων μόνον ἐπιμελεῖσθαι τὸν θεόν,  {καὶ}   κατ´ ἰδίαν ἑκάστῳ μηνύοντα τὸ
[32, 25]   τῶν δὲ χαλεπῶν σπανίως μεταδιδόντες  καὶ   κατὰ ἀνάγκην, κόσμῳ πόλεων ἡδόμενοι.
[32, 90]   νὴ Δία ἑαλωκέναι λέγοιτ´ ἂν  καὶ   κατὰ κράτος ὃς οὕτως ἑάλωκε
[32, 10]   τῶν ἄλλων ἕτοιμον, εἰ δέοι,  καὶ   καταγελᾶσθαι, καὶ ἀταξίαν πλήθους ἐνεγκεῖν
[32, 90]   πολλάκις εἶπον, αἰσχίω τὰ αἰσχρὰ  καὶ   καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν περὶ
[32, 90]   ἡνιοχῶν χωρὶς ἵππων αἰσχρὸν γίγνεται  καὶ   καταγέλαστον. αὐτὸ γὰρ τοῦτο Εὐριπίδης
[32, 70]   ταῦτα δὲ ἔλεγε, φειδόμενος ὑμῶν  καὶ   καταγελῶν καὶ καθάπερ παισὶ προσπαίζων.
[32, 45]   τοῖς πεπραγμένοις. ~ἐκεῖνος μὲν παίζων  καὶ   καταγελῶν οὐ φαύλου πράγματος, ὡς
[32, 45]   δ´ ἐστὶ θαυμαστὸν ἐπ´ ὀνείδει  καὶ   καταγέλωτι τῆς πόλεως, εἰ παρὰ
[32, 20]   ἵνα κἀμοὶ πρὸς τοὺς αἰτιωμένους  καὶ   καταγιγνώσκοντας, ὅτι δεῦρο εἰσῆλθον,
[32, 60]   τὴν πόλιν· οὗτοι δὲ ἀνατρέπουσι  καὶ   καταλύουσιν. καὶ μὴν γε
[32, 60]   Ἀμουσίας αὐτῆς γεγόνασι· διαθρύψαντες γὰρ〉  καὶ   κατάξαντες τὸ σεμνὸν τοῦ μέλους
[32, 35]   πάντοτε ζητεῖν ἡδονάς. ἀναγωγαὶ δὲ  καὶ   κατάρσεις καὶ πλήθους ὑπερβολὴ καὶ
[32, 15]   εἰς τέλος τὴν πονηρίαν εἴργοντες  καὶ   κατέχοντες. δεῖ μὲν οὖν ἑκατέρων
[32, 5]   δὲ ἀμαθῆ καὶ φιλοτιμίαν ἄμετρον  καὶ   κενὴν λύπην καὶ χαρὰν ἀνόητον
[32, 10]   ἀργυρίῳ προσποιούμενον, ἀλλ´ ἐπὶ εὐνοίᾳ  καὶ   κηδεμονίᾳ τῶν ἄλλων ἕτοιμον, εἰ
[32, 20]   ἀπείροις ἐναντίον βλέψαι χωρὶς ᾠδῆς  καὶ   κιθάρας. τοῦτο μὲν γὰρ ἀλεξιφάρμακόν
[32, 95]   τοῦ τυχόντος {πραγμάτων} ἐραστὴς ἡνιόχων  καὶ   κιθαρῳδῶν, οὐκ ἄδηλον ὅπως ἕξουσιν.
[32, 10]   τὸ συμφέρον, ἐγρηγορότων δὲ ἀμελεῖν  καὶ   κοινῇ καὶ ἀθρόοις μηδὲν ἂν
[32, 5]   τοὺς κατ´ ἄνδρα ἐλέγχειν, ἀλλὰ  καὶ   κοινῇ τὴν πόλιν, εἴ τι
[32, 75]   τροχῷ παρὰ τοῖς ποιηταῖς ἐνδεδεμένον  {καὶ   κολαζόμενον διὰ τοιαύτην τινὰ ἀσέβειαν.
[32, 75]   πόλει τόπος οὕτω καλούμενος Ἵππου  καὶ   κόρης ἄβατον. γὰρ πατὴρ
[32, 5]   λόγων, δι´ οὓς ἄνθρωποι εὐδαιμονοῦσι  καὶ   κρείττους καὶ σωφρονέστεροι γίγνονται καὶ
[32, 60]   τε εἰπεῖν; ἀλλὰ ᾄσματα γυναικῶν  καὶ   κρούματα ὀρχηστῶν καὶ παροινίας τερετισμάτων
[32, 45]   τὰς ἐκμελεῖς καμπὰς καὶ λήρους  καὶ   κυνισμοὺς καὶ ὀλέθρους ἀκλεῶς ἀπολλύμενος.
[32, 90]   ὁμοίας μεταλάβητε δόξης τοῖς Ἀθηναίοις  καὶ   Λακεδαιμονίοις, ἀλλὰ μᾶλλον ἑτέροις τισίν·
[32, 15]   βίῳ χειμαζόμενοι, καθάπερ σκάφει σαθρῷ  καὶ   λελυμένῳ πάντων ἐν ἀγνώμονι γνώμῃ
[32, 45]   ἔγκλισιν καὶ τὰς ἐκμελεῖς καμπὰς  καὶ   λήρους καὶ κυνισμοὺς καὶ ὀλέθρους
[32, 35]   δὲ ἐπῄνεσα ὕδωρ καὶ γῆν  καὶ   λιμένας καὶ τόπους καὶ πάντα
[32, 35]   καὶ ὠνίων καὶ νεῶν πανηγύρεως  καὶ   λιμένος καὶ ἀγορᾶς ἐστιν ἐγκώμιον,
[32, 50]   θέας οἱ μέν εἰσιν ἄπληστοι  καὶ   λίχνοι καὶ περὶ πάντα ὁμοίως
[32, 60]   μάγειροι συντρίψαντες {τοὺς νόμους} ἰδιώτας  καὶ   λίχνους ἀκροατὰς κινοῦσιν. τοιγαροῦν οὐκ
[32, 15]   φάρμακον ἐποίησαν οἱ θεοὶ παιδείαν  καὶ   λόγον, διὰ βίου μέν
[32, 1]   οὐκ ἄλλο ἥρμοζεν παιδεία  καὶ   λόγος, ὧν οἱ τυχόντες εἰκότως
[32, 5]   καὶ συνεχῶς αὑτοὺς παρέχετε, οὕτω  καὶ   λόγου χρηστοῦ ποτε ἀκοῦσαι καὶ
[32, 15]   φημι τῶν δυναμένων διὰ πειθοῦς  καὶ   λόγου ψυχὰς πραΰνειν καὶ μαλάττειν.
[32, 10]   παρασκευάζουσι καὶ συμβούλους ἀγαθοὺς αὐτομάτους  καὶ   λόγους ἐπιτηδείους καὶ ξυμφέροντας εἰρῆσθαι.
[32, 25]   αἰδούμενος τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἄνδρας  καὶ   λόγους, τοῖς νουθετοῦσι καὶ διδάσκουσι
[32, 60]   μιμεῖσθαι τὸν νῦν ἄρχοντα παιδείᾳ  καὶ   λόγῳ προσέχοντα; οὐκ ἀποθήσεσθε τὴν
[32, 10]   ἀλλ´ ἰσχυρᾷ καὶ πλήρει κληδόνι  καὶ   λόγῳ σαφεῖ, διδάσκοντι περὶ τῶν
[32, 20]   κρουμάτων ἔμπειροι καὶ ὀρχημάτων, ἀλλὰ  καὶ   λόγων φρονίμων, ἵνα κἀμοὶ πρὸς
[32, 80]   Αἴαντα τὸν Λοκρὸν ὁρᾶν ἀπρεπέστερον  καὶ   λοιδορεῖσθαι Ἰδομενεῖ περὶ τῶν ἵππων
[32, 10]   ἓν δύο ῥήματα εἰπόντες,  καὶ   λοιδορήσαντες μᾶλλον διδάξαντες ὑμᾶς,
[32, 15]   διὰ τούτου, ἀλλ´ ἀπέχθεια μᾶλλον  καὶ   λοιδορία καὶ προπηλακισμός· ὧν ἴσως
[32, 5]   κενὴν λύπην καὶ χαρὰν ἀνόητον  καὶ   λοιδορίαν καὶ δαπάνην. λέγω δὲ
[32, 85]   καὶ περὶ τοῦτο διατρίβωσι πηδῶντες  καὶ   μαινόμενοι καὶ παίοντες ἀλλήλους καὶ
[32, 20]   ἴστε, καὶ φήσουσι δοξοκόπον εἶναι  καὶ   μαινόμενον, ὅστις ἐμαυτὸν ὄχλῳ καὶ
[32, 85]   πλῆθος ἀνήριθμον ἀνθρώπων ἀθλίων  καὶ   μαινομένων, ὥσπερ τινὰ κόπρον βαθεῖαν
[32, 35]   πλείους ἐπὶ τοῖς τοιούτοις χαίρουσι,  καὶ   μακαρίους ἑαυτοὺς κρίνουσιν, ἂν οἰκῶσι
[32, 60]   τοίνυν ἐκεῖνος περί τε Θρᾴκην  καὶ   Μακεδονίαν τὸν Ὀρφέα μελῳδεῖν, καθάπερ
[32, 45]   μὲν ἐν ἐρήμῳ ἦσαν πελάγει  καὶ   μακρὰν ἀπῳκισμέναι καθ´ αὑτὰς ἐπὶ
[32, 60]   δὲ τῶν ὑμετέρων σκωμμάτων ἀτοπώτερος  καὶ   μακρότερος. σκοπεῖτε οὖν, εἰ βούλεσθε
[32, 55]   τὰ φλεγμαίνοντα τῶν ἑλκῶν ὑγραίνοντες  καὶ   μαλακοποιοῦντες ἀνώδυνα ἔθηκαν. οὐχ ἧττον
[32, 15]   πειθοῦς καὶ λόγου ψυχὰς πραΰνειν  καὶ   μαλάττειν. οὗτοι δὲ σωτῆρές εἰσι
[32, 55]   ἀνθρώποις εὑρῆσθαι δοκεῖ τῶν παθῶν  καὶ   μάλιστα δὴ μεταστρέφειν ψυχὰς ἀπηνῶς
[32, 25]   ἕν τι τῶν χρησίμων ἐστὶ  καὶ   μᾶλλον ἂν ὑμᾶς ὠφελήσειεν
[32, 85]   τελευταία καὶ πρὸς ὀλίγον γιγνομένη  καὶ   μᾶλλον ἐλεεῖσθαι τοὺς παθόντας
[32, 55]   ληρεῖτε ἐκείνων {κάκιον} καὶ παραφέρεσθε  καὶ   μᾶλλον ἐοίκατε κραιπαλῶσιν. καίτοι τὰ
[32, 90]   καὶ βλέπηται κοινόν, τότε ἐπίσημον  καὶ   μέγα καὶ δημοσίᾳ γίγνεται. ποία
[32, 75]   ταύρου, καὶ συγγενομένην χαλεπόν τι  καὶ   μέγα τεκεῖν τέρας. δέδοικα δὴ
[32, 95]   καὶ Θεόφιλος τοίνυν πολλὰ ἔχων  καὶ   μεγάλα ἔνδον ὤνια παρ´ αὑτῷ
[32, 35]   παραβάλλων ἐμαυτόν. δεινοὶ γὰρ ἐκεῖνοι  καὶ   μεγάλοι σοφισταὶ καὶ γόητες· τὰ
[32, 25]   γὰρ δὴ καὶ σεμνὸν ἀληθῶς  καὶ   μεγαλοπρεπὲς δήμου πρόσωπον πρᾷον καὶ
[32, 95]   ἐρῶντι, τὸ μὲν σῶμα ἰσχυρῷ  καὶ   μεγάλῳ, τὴν δὲ διάνοιαν ἀμαθεῖ.
[32, 35]   ἅπασαν ἐκδέχεσθε, κάλλει τε λιμένων  καὶ   μεγέθει στόλου καὶ τῶν πανταχοῦ
[32, 10]   γὰρ ἤδη καὶ ὕπαρ ὤνησε  καὶ   μεθ´ ἡμέραν ἐναργῶς προεῖπεν. ἴστε
[32, 45]   δ´ νοῦν ἔχων ἐσώθη  καὶ   μεθ´ ἡσυχίας ἤκουσεν. αὗται δὲ
[32, 55]   ταῦτα δὴ πάντα ἀνέστραπται νῦν  καὶ   μεθέστηκεν εἰς τοὐναντίον. οὐ γὰρ
[32, 75]   δαιμόνια πάντ´ τὰ τοιαῦτα  καὶ   μείζονος δεόμενα ἀποτροπῆς. φασὶν ἀρχαίαν
[32, 65]   καὶ περίεργον ἐπιθέσθαι τῇ μουσικῇ,  καὶ   μελετᾶν τότ´ εὐθὺς ἀπιόντας καθ´
[32, 55]   τινος νάπης, οὐδὲ γάλα  καὶ   μέλι δύνασθε εὐχερῶς οὕτως ἔχειν
[32, 40]   μέχρι πολλοῦ τήν τε λιγνὺν  καὶ   μέρη τινὰ φλεγόμενα. καίτοι τάχα
[32, 50]   θέᾳ τὰ γιγνόμενα οὐκ αἰσχρὰ  καὶ   μεστὰ πάσης ὕβρεως, τὸ〉 ἀνατετάσθαι
[32, 15]   καὶ φιλοτιμίαν δυσχερὴς βίος  καὶ   μεστὸς ἀπάτης, πονηρίας, λύπης, μυρίων
[32, 50]   τὰ τυχόντα, οἱ δὲ κοσμίως  καὶ   μετ´ εἰρήνης μετέχουσιν. ~ἀλλ´ οὐχ
[32, 50]   οὕτως ὑμῶν ζῶντας ἐν ἐλευθερίᾳ  καὶ   μετὰ πάσης ἀδείας· ἀλλὰ παρ´
[32, 10]   τελειότερος ὤν, δι´ ἀνδρῶν ὑμᾶς  καὶ   μετὰ σπουδῆς βούλεται ὠφελεῖν, οὐ
[32, 60]   δελφῖνας ἀφικέσθαι πρὸς τὴν ναῦν,  καὶ   μετὰ ταῦτα ἐκπεσόντα αὐτὸν κατὰ
[32, 70]   ὀνόματα· ὥστε φυγεῖν αὐτὸν ἠναγκάσατε  καὶ   μετὰ ταῦτα κατιέναι πολέμῳ καὶ
[32, 55]   ὥσπερ αὐτῷ συγκεραννύμενον ἐμμελὲς γίγνεται  καὶ   μέτριον. ταῦτα δὴ πάντα ἀνέστραπται
[32, 95]   ἔχειν; πότερον ὡς σοφοὺς ὑμᾶς  καὶ   μὴ δεομένους θεραπείας; μᾶλλον
[32, 60]   σκοπεῖτε οὖν, εἰ βούλεσθε ἀκοῦσαι,  καὶ   μὴ δυσχεράνητε. ἔφη τοίνυν ἐκεῖνος
[32, 15]   πορρωτάτω φεύγειν ἀπὸ τοῦ λόγου  καὶ   μὴ ἐθέλειν ἀκούειν, μηδ´ ἂν
[32, 25]   γαληνὸς ὄντως, οἷος γεύσασθαι παρρησίας  καὶ   μὴ πάντα ἐθέλειν τρυφᾶν, ἐπιεικής,
[32, 50]   τυγχάνουσιν. αἰδούμενοι γὰρ αὑτοὺς πρῶτοι  καὶ   μηδὲν ἀνόητον ποιοῦντες εἰκότως οἶμαι
[32, 40]   ὑπὸ ᾠδῆς καὶ δρόμων ἱππικῶν  καὶ   μηδὲν ἄξιον πράττουσαν ἐν τούτοις
[32, 95]   ἄνδρα σοφὸν σιωπᾶν πρὸς ὑμᾶς  καὶ   μηδὲν ἐθέλειν διαλέγεσθαι. καίτοι τίνα
[32, 70]   οὕτως ἐπτοημένους περὶ τὰ μικρὰ  καὶ   μηδενὸς ἄξια, φαύλως καὶ ἀκρατῶς
[32, 15]   παντὸς ἄπειροι τοῦ φαρμάκου τούτου  καὶ   μηδέποτε σωφρονοῦντι λόγῳ τὰς ἀκοὰς
[32, 60]   τὰ πρόβατα μᾶλλόν τε προσιέναι  καὶ   μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι· τὰ μὲν οἶμαι
[32, 85]   μὴ μόνοι δοκῆτε εἶναι γελοῖοι.  καὶ   μὴν αἰσχρόν ἐστιν, ἄνδρες Ἀλεξανδρεῖς,
[32, 70]   ᾔεσαν ὥσπερ ἐν ἑορτῇ πιούμενοι.  καὶ   μὴν ἐκεῖνο μέμνησθε τὸ γελοῖον
[32, 60]   οὗτοι δὲ ἀνατρέπουσι καὶ καταλύουσιν.  καὶ   μὴν γε Ὀρφεὺς τὰ
[32, 25]   ἄλλος προαιρήσεται τῶν ἐμοῦ κρειττόνων.  καὶ   μὴν οὐδὲν ἂν〉 ἔχοιτε θέαμα
[32, 30]   ῥοπὴ πρὸς σωτηρίαν μικρὸν ἡσυχάσασιν.  καὶ   μὴν περί γε τῶν ἄλλων
[32, 25]   δήμου πρόσωπον πρᾷον καὶ καθεστηκὸς  καὶ   μήτε γέλωτι σφοδρῷ καὶ ἀκολάστῳ
[32, 10]   λαβεῖν καθαρῶς καὶ ἀδόλως παρρησιαζόμενον,  καὶ   μήτε δόξης χάριν μήτ´ ἐπ´
[32, 90]   ἂν τῶν κρειττόνων ἐπιτηδευμάτων ἀφεμένη  καὶ   μήτε ὁρῶσα μηδὲν μήτε ἀκούουσα
[32, 40]   ἂν δύνωνται τοῖς αὑτῶν,  καὶ   μικρὸν ἔμπροσθεν εἶπον, τὰ τοῦ
[32, 90]   ἐστὶ τῶν μὴ σφόδρα ἐρήμων  καὶ   μικρῶν, ἐν μὴ καθ´
[32, 85]   ἀλλ´ ἔπι τοι κἀμοὶ θάνατος  καὶ   μοῖρα κραταιή. αἲ γάρ πως
[32, 10]   αὐτὸ δείκνυσι τὴν αὑτοῦ δύναμιν  καὶ   μόνον οὐ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν
[32, 70]   βασιλεὺς ὑμῶν περὶ αὔλησιν ἠσχολεῖτο  καὶ   μόνῳ τούτῳ προσεῖχεν, ὑμεῖς δὲ
[32, 60]   γε Ὀρφεὺς τὰ θηρία ἡμέρου  καὶ   μουσικὰ ἐποίει διὰ τῆς ᾠδῆς·
[32, 10]   ἀμελήσειε, στεφάνους δὲ καὶ ἑταίρας  καὶ   μύρον αὐτοῖς εἰσφέροι. τινὲς δὲ
[32, 5]   ἱερῶν ἀγείρουσι καὶ ἀπατῶσι παιδάρια  καὶ   ναύτας καὶ τοιοῦτον ὄχλον, σκώμματα
[32, 60]   αὐτῷ πανταχόθεν ἀκούοντα {αὐτοῦ} ὁμοῦ  καὶ   νεμόμενα· καὶ γὰρ ἐκεῖνον ἔν
[32, 35]   καὶ πλήθους ὑπερβολὴ καὶ ὠνίων  καὶ   νεῶν πανηγύρεως καὶ λιμένος καὶ
[32, 50]   καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν ᾄδουσι  καὶ   νὴ Δία αὐλοῦσι καὶ τρέχουσι
[32, 90]   θορυβῆται περὶ τοῦτο καὶ ἐκφρονῇ·  καὶ   νὴ Δία ἑαλωκέναι λέγοιτ´ ἂν
[32, 30]   μέσῳ πάντων ὁρώντων, καταφρονήσετε αὐτοῦ  καὶ   νομιεῖτε οὐδενὸς ἄξιον, κἂν μυριάκις
[32, 35]   ποιοῦσα. ἴσως οὖν χαίρετε ἀκούοντες,  καὶ   νομίζετε ἐπαινεῖσθαι ταῦτα ἐμοῦ λέγοντος,
[32, 15]   καὶ τομῇ, προσήκουσα μᾶλλον ἄρχουσι  καὶ   νόμοις καὶ δικασταῖς, οἳ τὸ
[32, 50]   καὶ ἀρετῆς καὶ πατρῴων γερῶν  καὶ   νόμων καὶ χρηστοῦ βασιλέως, εἰ
[32, 35]   μεγίστων δὲ ὡς οἷόν τε.  καὶ   νῦν εἶπον τὰ περὶ τῆς
[32, 75]   τὸ καὶ παρ´ ὑμῖν εὐδοκιμοῦν·  καὶ   νῦν ἐστιν ἐν τῇ πόλει
[32, 65]   ἰάσονται. περὶ γὰρ τῆς τέχνης  καὶ   νῦν ἡμῖν διαλέγονται ᾄδοντες. κινδυνεύει
[32, 30]   εἶναι τοῦ διδάσκοντος. ἐγὼ δὲ  καὶ   νῦν μὲν ἡγοῦμαι πολλὰ καὶ
[32, 90]   καὶ τῆς δόξης ἀπολαύουσιν ἔτι  καὶ   νῦν; ὅτι κοινῇ ἐκτήσαντο τὴν
[32, 70]   δὲ ὀρχούμενοι τὴν πόλιν ἀπωλέσατε.  καὶ   νῦν οὕτως ἐπιεικεῖς ἔχοντες ἡγεμόνας
[32, 1]   σιγῶντας, ὀρθῶς δὲ διανοουμένους,  καὶ   νῦν ποιήσατε, ἵνα κτήσησθε πρὸς
[32, 75]   πόλεως, μή τι δυσχερὲς ὑμῖν  καὶ   ξένον ἐνέγκῃ τῷ χρόνῳ. {πάλιν
[32, 10]   ἀγαθοὺς αὐτομάτους καὶ λόγους ἐπιτηδείους  καὶ   ξυμφέροντας εἰρῆσθαι. καὶ τοῦτο ἥκιστα
[32, 25]   δεόμενον ψαλίων. οἱ δὲ πλείους  {καὶ   οἱ} θρασεῖς καὶ ὑπερήφανοι, δυσάρεστοι
[32, 90]   ἁμαρτήματα εὕροι τις ἂν πανταχοῦ,  καὶ   οἰνόφλυγες καὶ πόρνοι καὶ γυναιμανεῖς
[32, 45]   καμπὰς καὶ λήρους καὶ κυνισμοὺς  καὶ   ὀλέθρους ἀκλεῶς ἀπολλύμενος. ἔστι δὲ
[32, 20]   εἶναι βουλομένους, ἀνωφελεῖς δ´ ὁρωμένους  καὶ   ὁμοίους τοῖς ἀγεννέσι τῶν ἀθλητῶν,
[32, 25]   τῷ δὲ τοιούτῳ τέρατι ξυμπλέκεσθαι  καὶ   ὁμόσε ἰέναι μαινομένου τινὸς ἀληθῶς
[32, 40]   μυρίων ἐθνῶν οὐκ ἐπισταμένων ὑμᾶς,  καὶ   ὁρᾶτε μὲν τρεῖς τέτταρας
[32, 20]   καὶ οὐ μόνον κρουμάτων ἔμπειροι  καὶ   ὀρχημάτων, ἀλλὰ καὶ λόγων φρονίμων,
[32, 55]   μέθη πρὸς ᾠδὴν τρέπει  καὶ   ὄρχησιν· παρ´ ὑμῖν δὲ τοὐναντίον
[32, 70]   καὶ χρωμάτων καὶ βλασφημίας οἵας  καὶ   ὅσας ἀφίετε; εἰ γὰρ μὴ
[32, 30]   δὲ αὑτοὺς ἐν τῷ παρόντι  καὶ   ὅταν τὰ συνήθη θεωρῆτε, οἷοί
[32, 5]   ὅπερ εἶπον, ἀεὶ ὑμῖν πάρεστι,  καὶ   οὐ δέος μήποτε ἐπιλίπῃ· τῶν
[32, 20]   διὰ τέλους πᾶσι θαυμαστοὶ δόξετε,  καὶ   οὐ μόνον κρουμάτων ἔμπειροι καὶ
[32, 5]   ταῦτα ἤκουον ἑορτάζοντες καὶ δημοκρατούμενοι,  καὶ   οὐ μόνον τῶν σφετέρων πολιτῶν,
[32, 1]   προσέχειν; ἐπειδὴ παίζοντες ἀεὶ διατελεῖτε  καὶ   οὐ προσέχοντες καὶ παιδιᾶς μὲν
[32, 70]   ἀνατρέψαι καὶ συγχέαι πάντα ἐπιβουλεύσαντες,  καὶ   οὐ πρότερον ὑμᾶς ἀνῆκαν ἕως
[32, 50]   πονεῖν καὶ ἀποθνῄσκειν ἀγαθῆς ἐστι  καὶ