HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

DION CHRYSOSTOME, Au peuple d'Alexandrie (discours 32; traduction anglaise)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


α  =  247 formes différentes pour 592 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Discours, par.
[32, 40]   ὡς ἂν δύνωνται τοῖς αὑτῶν,     καὶ μικρὸν ἔμπροσθεν εἶπον, τὰ
[32, 70]   καὶ ἀκρατῶς ἔχοντας ἐν τούτοις     πράττουσι καθ´ ἡμέραν, τἄλλα σωφρονεῖν
[32, 90]   βλέπηται κοινόν, τότε ἐπίσημον καὶ  μέγα   καὶ δημοσίᾳ γίγνεται. ποία γὰρ
[32, 1]   ἐπιβήτορες, οἵ τε τάχιστα ἤγειραν  μέγα   νεῖκος ἀπαιδεύτοισι θεαταῖς, νηπιάχοις, ξυνὸν
[32, 30]   εἰ μηδὲν ἄλλο παρέσχηκεν ὑμῖν  μέγα   λόγος, τοῦτο γοῦν ὅτι
[32, 60]   ἀνθρώποις, εἰ θεμιτὸν εἰπεῖν, οὐδὲν  μέγα   οὐδὲ θαυμαστὸν ἔχουσιν; εἰ γὰρ
[32, 75]   καὶ συγγενομένην χαλεπόν τι καὶ  μέγα   τεκεῖν τέρας. δέδοικα δὴ κἀγὼ
[32, 85]   ὑμῖν ἀπὸ πολλῶν καὶ φαύλων  ὀλίγα,   ὅπως μὴ μόνοι δοκῆτε εἶναι
[32, 40]   σοφῶν· ἧκε δὲ εἰς τὴν  Ἑλλάδα   θεασόμενος οἶμαι τά τε ἔθη
[32, 75]   γὰρ πατὴρ συγκαθεῖρξε τὴν  παῖδα   τῷ ἵππῳ, καί φασιν οὕτω
[32, 75]   μείζονος δεόμενα ἀποτροπῆς. φασὶν ἀρχαίαν  βασιλίδα   ἐν Κρήτῃ τῶν Ἡλιαδῶν ἐρασθῆναι
[32, 95]   δεῖνος ᾀσμάτων, Θεοφίλου δὲ οὐκ  οἶδα   εἴ ποτε ἠκούσατε· ὥσπερ ἔφη
[32, 95]   καὶ ὑμᾶς ἀντιφιλοτιμεῖσθαι καὶ τὴν  πατρίδα   κρείττω ποιεῖν, μὰ Δί´ οὐ
[32, 70]   κουφότης καὶ τὸ ἀλόγιστον οὐκ  ἐᾷ   μένειν ἐπὶ τοῖς ἐλάττοσιν οὐδ´
[32, 15]   ἑλκῶν τὰ δυσχερῆ λίαν οὐκ  ἐᾷ   προσάψασθαι, καὶ τοῦτο αὐτὸ σημεῖόν
[32, 80]   ὑμῶν δὲ οὐδεὶς ἐν τῇ  θέᾳ   καθέστηκεν, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον πέτεσθε
[32, 85]   αὐτοὺς ἐνθάδε πάντας ὁπλήεντας ἔθηκε  θεὰ   λευκώλενος Ἥρη, ὡς μή μοι
[32, 50]   ἐάσωμεν, ἀλλ´ ἐν αὐτῇ τῇ  θέᾳ   τὰ γιγνόμενα οὐκ αἰσχρὰ καὶ
[32, 80]   ἀλωάς, ὡς δ´ ἀναμαιμάει βαθέ´  ἄγκεα   θεσπιδαὲς πῦρ, πάντῃ δ´ εἰλυφόων
[32, 90]   σφόδρα κινοῦσι γέλωτα, τὸν δὲ  Ἡρακλέα   τοιοῦτον ὁρῶσι γελοῖον δοκεῖ, παραφερόμενον,
[32, 90]   αὐτὸ γὰρ τοῦτο Εὐριπίδης τὸν  Ἡρακλέα   φησὶ παθεῖν μαινόμενον· ἐκ τοῦδε
[32, 20]   τάχ´ ἂν〉 ληρεῖν με φαίητε,  ῥητέα   δ´ ὅμως· Ζεὺς ἐμέ γ´
[32, 60]   συγγενοῦς, δεῦρο ἐπιδημήσαντος, ὃν εἰς  Ὀρφέα   καὶ ὑμᾶς ἔλεγεν. ἔστι δὲ
[32, 60]   τε Θρᾴκην καὶ Μακεδονίαν τὸν  Ὀρφέα   μελῳδεῖν, καθάπερ εἴρηται, κἀκεῖ τὰ
[32, 65]   τῇ συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὸν  Ὀρφέα   τὰ μὲν ἄλλα ἥδεσθαι μόνον
[32, 35]   τὰ δ´ ἡμέτερα φαῦλα καὶ  πεζὰ   ἐν τοῖς λόγοις, οὐ μέντοι
[32, 95]   γεγονόσι μετανοήσειε καὶ πλείονα ὑμᾶς  ἀγαθὰ   ἐργάσεται. καὶ ἴσως ἂν αὐτῷ
[32, 75]   τὸν ἱππόδρομον Ταραξίππου Ποσειδῶνος βωμός,  ἔνθα   μάλιστα συνέβαινε τοὺς ἵππους πτοεῖσθαι
[32, 30]   δημόσιον ἦθος. ὑμεῖς δὲ μάλιστα  ἐνταῦθα   ἀφυλάκτως ἔχετε καὶ προήσεσθε τὴν
[32, 80]   κέκλοντο δὲ οἷσιν ἕκαστος ἵπποις.  ~ἐνταῦθα   τοὺς μὲν ἡνιόχους πεποίηκεν ἀγωνιστὰς
[32, 40]   μόνον, ἀλλὰ καὶ παῖδες καὶ  γύναια.   ἐπειδὰν δὲ παύσηται τὸ δεινὸν
[32, 85]   οἰκίας κατακάωσιν· αὕτη μὲν ἴσως  τελευταία   καὶ πρὸς ὀλίγον γιγνομένη καὶ
[32, 70]   καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ τὰ  τελευταῖα   συμβάντα περὶ ὑμᾶς, ὅτε {γὰρ}
[32, 50]   ἄλλαις πόλεσιν ᾄδουσι καὶ νὴ  Δία   αὐλοῦσι καὶ τρέχουσι καὶ πάνθ´
[32, 90]   καὶ δῆμος οὕτως μέγας μινυρίζων  διὰ   βίου καὶ πάλιν ἡνιοχῶν χωρὶς
[32, 15]   θεοὶ παιδείαν καὶ λόγον,  διὰ   βίου μέν τις χρώμενος καὶ
[32, 15]   καὶ ἀφ´ ἡμῶν οὗτοι ἵστανται.  διὰ   γὰρ ἀνθρώπων ἄνοιαν καὶ τρυφὴν
[32, 45]   δὲ κραυγῇ μόνον καὶ ἀνοίᾳ  διὰ〉   δυστυχῆ φθόγγον καὶ κακὴν ἔγκλισιν
[32, 90]   τοῦτο καὶ ἐκφρονῇ· καὶ νὴ  Δία   ἑαλωκέναι λέγοιτ´ ἂν καὶ κατὰ
[32, 15]   ἐπικειμένων αὐτοῖς ἀπετράπησαν. οἱ δὲ  διὰ   παντὸς ἄπειροι τοῦ φαρμάκου τούτου
[32, 15]   ἔργον εἶναί φημι τῶν δυναμένων  διὰ   πειθοῦς καὶ λόγου ψυχὰς πραΰνειν
[32, 70]   μετὰ ταῦτα κατιέναι πολέμῳ καὶ  διὰ   Ῥωμαίων; καὶ τέλος ἐκεῖνος μὲν
[32, 70]   πενία ταχὺ πέφυκε συμβαίνειν  διὰ   τὰς κατ´ ὀλίγον ζημίας, ὡς
[32, 45]   ἔχοντες οὐ διαφέρεσθε. καίτοι πόσοι  διὰ   ταῦθ´ ὑμῶν ἀπολώλασιν; ἀδοξοῦσι μὲν
[32, 10]   μόνον οὐ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν  διά   τε χρησμῶν καὶ δι´ ὀνειράτων.
[32, 20]   ὠφελεῖν. μείναντες δὲ καὶ ἀκούσαντες  διὰ   τέλους πᾶσι θαυμαστοὶ δόξετε, καὶ
[32, 60]   γὰρ λέοντας καὶ τὰ τοιαῦτα  διὰ   τὴν ἀλκὴν καὶ τὴν ἀγριότητα
[32, 90]   ἐπὶ τούτοις αὐτοὺς ἐποίησε θαυμάζεσθαι  διὰ   τὴν αὐτὴν αἰτίαν. σκοπεῖτε δὲ
[32, 15]   ἴσως οὐκ ἔδει φροντίζειν· τοιγαροῦν  διὰ   τὴν ἐκείνων ἀναχώρησιν καὶ σιωπὴν
[32, 60]   ὥστε τὴν μητέρα αὐτοῦ Καλλιόπην  διὰ   τὴν πρὸς τὸν υἱὸν εὔνοιαν
[32, 45]   γοῦν ἤδη τινὰς τῶν ἀπολωλότων  διὰ   τὴν τοιαύτην πρόφασιν νεανιεύσασθαι, μὴ
[32, 45]   γὰρ ἴσως καὶ ἀναγκαῖόν ἐστι  διὰ   τὴν τῶν πολλῶν ἀσθένειαν καὶ
[32, 45]   τινα ἡδονὴν δύναμιν, ἀλλὰ  διὰ   τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν. διὰ τί
[32, 60]   θηρία ἡμέρου καὶ μουσικὰ ἐποίει  διὰ   τῆς ᾠδῆς· οὗτοι δὲ ὑμᾶς,
[32, 45]   ἀλλὰ διὰ τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν.  διὰ   τί γὰρ ἔξω παραπλησίως ἀκούονται
[32, 50]   οἷς ἐλευθερία μὴ συμφέρει; νὴ  Δία,   τὸ γὰρ πρᾶγμά ἐστι φύσει
[32, 60]   μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι· τὰ μὲν οἶμαι  διὰ   τὸ εὔηθες καὶ τὴν φιλανθρωπίαν,
[32, 45]   ἂν ἔγωγε λῃστεύων ἀποθανεῖν  διὰ   τοιαύτην αἰτίαν. τὸ μὲν γάρ
[32, 75]   τοῖς ποιηταῖς ἐνδεδεμένον {καὶ κολαζόμενον  διὰ   τοιαύτην τινὰ ἀσέβειαν. φέρε οὖν,
[32, 65]   Ἀλεξάνδρου διαβὰν ἐνθάδε οἰκῆσαι. καὶ  διὰ   τοῦτο δὴ τὸν τῶν Ἀλεξανδρέων
[32, 30]   οὕτω διακειμένους ἐπαινέσειεν; οὐ γὰρ  διὰ   τοῦτο καὶ τοῖς ἄρχουσιν εὐτελέστεροι
[32, 55]   ψυχὰς ἀπηνῶς καὶ ἀγρίως διακειμένας.  διὰ   τοῦτο καὶ τῶν φιλοσόφων ἔνιοι
[32, 80]   τῆς Τροίας, καὶ αὐτός τε  διὰ   τοῦτο κεραυνωθεὶς καὶ τοῦ χειμῶνος
[32, 1]   καὶ σκωμμάτων οὐδὲν ἐοικότων χρυσῷ.  διὰ   τοῦτο οὖν ὀρθῶς ἔφην ἀπορεῖν
[32, 15]   χρήματα αὐτοῖς οὔτε δύναμις περιγίγνεται  διὰ   τούτου, ἀλλ´ ἀπέχθεια μᾶλλον καὶ
[32, 50]   ἐκείνους προσκυνοῦντες ταὐτὰ προσφέρησθε καὶ  διὰ   τῶν αὐτῶν ἀναγκάζησθε τιμᾶν τὸ
[32, 55]   αὑτοὺς ἡρμόσαντο ἕωθεν, ἀποπαύοντες τῆς  διὰ   τῶν ὀνειράτων ταραχῆς. καὶ θεοῖς
[32, 50]   τὰς ψυχὰς ἔχοντας, καθάπερ οἶμαι  διὰ   τῶν ὤτων τὴν εὐδαιμονίαν δεχομένους,
[32, 15]   εὔδαιμον· οἱ δὲ σπανίως καὶ  διὰ   χρόνου ποτὲ περιτυχόντες ἄλλοτε μὲν
[32, 70]   τὸ στράτευμα ἐφειστήκει κἀκεῖνος οὐδένα  εἴα   ἅπτεσθαι, γυμνοὺς ἅπαντας ὁρῶν καὶ
[32, 1]   προστάξαντος, οὐκ ἄλλο ἥρμοζεν  παιδεία   καὶ λόγος, ὧν οἱ τυχόντες
[32, 60]   κρεῖττον μιμεῖσθαι τὸν νῦν ἄρχοντα  παιδείᾳ   καὶ λόγῳ προσέχοντα; οὐκ ἀποθήσεσθε
[32, 15]   δύναμις περιγίγνεται διὰ τούτου, ἀλλ´  ἀπέχθεια   μᾶλλον καὶ λοιδορία καὶ προπηλακισμός·
[32, 25]   εἰς αὐτὰ λόγοις ἐπιεικέσιν, ἀλλὰ  κολακεία   καὶ ἀπάτη κρατεῖ παρ´ αὐτοῖς.
[32, 85]   οἷς δ´ ἂν πάντων  ἀμέλεια   τῶν καλῶν, ἑνὸς δὲ πράγματος
[32, 15]   οὐχ ἑκόντες ἰσχυροτέρους. διττὴ γὰρ  θεραπεία   κακίας καὶ πρόνοια, καθάπερ τῶν
[32, 20]   πρὸς ὑμᾶς, ὡς ἐκεῖνος ἐν  Ὀδυσσείᾳ   πεποίηται Καλυψοῖ ἀπολογούμενος ὑπὲρ τῆς
[32, 15]   πλῆθος καὶ δικῶν καὶ βοὴ  τραχεῖα   καὶ γλῶτται βλαβεραὶ καὶ ἀκόλαστοι,
[32, 70]   κατ´ ὀλίγον ζημίας, ὡς  κακία   πρόεισιν ἐκ τῶν κατὰ μέρος
[32, 30]   ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα ἐν ἡμέρᾳ  μιᾷ,   καὶ τελέως ὑμᾶς ἀναγκάσαι καταγνῶναι
[32, 25]   καὶ ἀτάκτῳ τεταραγμένον, ἀλλ´ ἀκοὴ  μία   τοσοῦδε πλήθους. ~ἴδετε δὲ αὑτοὺς
[32, 95]   τις τῶν ἐμπόρων πολλὰ καὶ  τίμια   ἔχων καταπλεύσειεν εἰς πόλιν, ἔπειθ´
[32, 100]   Αἰγυπτίων ἐκάλεσεν. ἐπεδείκνυτο οὖν πάσῃ  προθυμίᾳ   καὶ τἀκριβέστερα τῆς τέχνης·
[32, 70]   θορύβων. οὐ γὰρ οὕτως  πενία   ταχὺ πέφυκε συμβαίνειν διὰ τὰς
[32, 10]   σπάνει γενναίων καὶ ἐλευθέρων ἀνδρῶν,  ἀφθονίᾳ   δὲ κολάκων καὶ γοήτων καὶ
[32, 35]   στόλου καὶ τῶν πανταχοῦ γιγνομένων  ἀφθονίᾳ   καὶ διαθέσει, καὶ τὴν ἔξωθεν
[32, 10]   προσποιούμενον, ἀλλ´ ἐπὶ εὐνοίᾳ καὶ  κηδεμονίᾳ   τῶν ἄλλων ἕτοιμον, εἰ δέοι,
[32, 10]   ἐπ´ ἀγαθῷ πάνθ´ ὁμοίως ἐστὶ  δαιμόνια,   κἂν πλέων τις ἐμπείρου τύχῃ
[32, 75]   ἐκπίπτητε τῆς τάξεως. μὴ γὰρ  δαιμόνια   πάντ´ τὰ τοιαῦτα καὶ
[32, 95]   πολλὰ ἔχων καὶ μεγάλα ἔνδον  ὤνια   παρ´ αὑτῷ ταῦτα, συνειδὼς ὑμῖν
[32, 70]   περὶ τὰ μικρὰ καὶ μηδενὸς  ἄξια,   φαύλως καὶ ἀκρατῶς ἔχοντας ἐν
[32, 85]   τοιούτοις· ἀκόλαστος ὄχλος ναυτική τ´  ἀταξία.   ἔστι γὰρ ὅμοιον ὥσπερ εἰ
[32, 95]   οἶμαι τὴν ἐκείνου μεγαλοψυχίαν· ἀλλ´  εὐταξίᾳ,   κόσμῳ, τῷ δεικνύειν ὑμᾶς αὐτοὺς
[32, 35]   τούτων; ἔστι γὰρ ἀνθρώπων ἔπαινος  εὐταξία,   πρᾳότης, ὁμόνοια, κόσμος πολιτείας, τὸ
[32, 65]   ἐπιχειρεῖν· τῶν κυνῶν δὲ ἐνίους,  οἷα   δὴ γένος ἀναιδὲς καὶ περίεργον
[32, 25]   τυράννοις ὅμοιοι καὶ πολὺ χείρους·  οἷα   δὴ τῆς κακίας αὐτῶν οὔσης
[32, 100]   δὲ τύραννος ἀκούσας τῶν ἑρμηνέων  οἷα   ἔλεγεν ἔδει καὶ ἐμαστίγου τὸν
[32, 85]   τὰ μὲν ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ  οἷα,   περὶ δὲ ὑμῶν αὐτῶν μηδὲν
[32, 25]   τε καὶ δεινὸν εἶναι θηρίον,  οἷα   ποιηταὶ καὶ δημιουργοὶ πλάττουσι Κενταύρους
[32, 95]   ἀκούσωσιν ὅτι φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ  οἷα   τὰ νῦν λεγόμενα, ὡς ἐπτοημένος,
[32, 45]   ὁδὶ δὲ κραυγῇ μόνον καὶ  ἀνοίᾳ   διὰ〉 δυστυχῆ φθόγγον καὶ κακὴν
[32, 70]   οὐδ´ ἔχει μέτρον οὐδὲν  ἄνοια   τῶν ἁμαρτημάτων, ἀλλ´ ἐπὶ πᾶν
[32, 95]   τὸ χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ καὶ  ἀγνοίᾳ   χαρᾶς ἄνθρωποι διώκουσι γέλωτα. τὴν
[32, 35]   γὰρ ἀνθρώπων ἔπαινος εὐταξία, πρᾳότης,  ὁμόνοια,   κόσμος πολιτείας, τὸ προσέχειν τοῖς
[32, 15]   διττὴ γὰρ θεραπεία κακίας καὶ  πρόνοια,   καθάπερ τῶν ἄλλων νόσων·
[32, 10]   ἐπ´ ἀργυρίῳ προσποιούμενον, ἀλλ´ ἐπὶ  εὐνοίᾳ   καὶ κηδεμονίᾳ τῶν ἄλλων ἕτοιμον,
[32, 90]   καὶ μέγα καὶ δημοσίᾳ γίγνεται.  ποία   γὰρ πόλις ἐστὶ τῶν μὴ
[32, 55]   Μουσῶν καὶ τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος  ἤπια   δῶρα καὶ προσηνῆ. τὸν μὲν
[32, 5]   πυλῶσιν ἱερῶν ἀγείρουσι καὶ ἀπατῶσι  παιδάρια   καὶ ναύτας καὶ τοιοῦτον ὄχλον,
[32, 50]   ἐγγὺς οὕτως ὑμῶν ζῶντας ἐν  ἐλευθερίᾳ   καὶ μετὰ πάσης ἀδείας· ἀλλὰ
[32, 50]   ἂν ὑμεῖς ἡγοῖσθε ἀνθρώπους, οἷς  ἐλευθερία   μὴ συμφέρει; νὴ Δία, τὸ
[32, 60]   μὴν γε Ὀρφεὺς τὰ  θηρία   ἡμέρου καὶ μουσικὰ ἐποίει διὰ
[32, 15]   πάντων ἐν ἀγνώμονι γνώμῃ καὶ  πονηρίᾳ.   συμβαίνει δὲ τοὺς κακίστους καὶ
[32, 25]   οὖν εἰσι βασιλεῖς, θεοὶ ἐπὶ  σωτηρίᾳ   κοινῇ γεγονότες, κηδεμόνες ὄντως καὶ
[32, 60]   οὐδ´ ἐκεῖνον ὤνησεν λίαν  ἐμπειρία   περὶ τοῦτο καὶ σπουδή. καὶ
[32, 15]   τούτου, ἀλλ´ ἀπέχθεια μᾶλλον καὶ  λοιδορία   καὶ προπηλακισμός· ὧν ἴσως οὐκ
[32, 95]   οὐδὲ τίμιον, ἀλλὰ τὸ χαίρειν·  ἀπορίᾳ   δὲ καὶ ἀγνοίᾳ χαρᾶς ἄνθρωποι
[32, 20]   τὰς παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ τὰ  γυμνάσια   χειρονομοῦντες καὶ παλαίοντες, εἰς δ´
[32, 90]   τότε ἐπίσημον καὶ μέγα καὶ  δημοσίᾳ   γίγνεται. ποία γὰρ πόλις ἐστὶ
[32, 90]   τοιαῦτα, τῷ παντὶ δὲ αἰσχίω  δημοσίᾳ   φαινόμενα. καὶ γὰρ αἱ λοιπαὶ
[32, 40]   πλήθει πολιτῶν καὶ τῶν ἐπιτηδείων  περιουσίᾳ,   πάντα ἀκριβῶς διεξιόντας ὡς ἂν
[32, 65]   τὰ γὰρ ζῷα ἐν τῇ  συνουσίᾳ   τῇ πρὸς τὸν Ὀρφέα τὰ
[32, 55]   οὐδὲ τὴν μᾶζαν ἔχετε ἐν  ἐξουσίᾳ   δήπουθεν, ἀλλὰ καὶ ταύτην ἐκ
[32, 20]   πνεῦμα βραχὺ κορύσσεται. κἄν τις  αἰτία   γένηται, τὸν πολίτην κατέπιεν. τάχ´
[32, 35]   καὶ σώφρονες καὶ δίκαιοι; οὐχὶ  τἀναντία   τούτων; ἔστι γὰρ ἀνθρώπων ἔπαινος
[32, 15]   τῶν ἄλλων νόσων· μὲν  ἐοικυῖα   διαίτῃ καὶ φαρμάκοις, δὲ
[32, 45]   σφᾶς αὐτούς. τοσαύτη δ´ ἐστὶ  δυστυχία   τῶν ταλαιπώρων, ὥστε ἀνδρεῖον ἡγοῦνται
[32, 15]   δαψιλῶς τοῖς ἐθέλουσι δέχεσθαι· τὰ  κακὰ   δὲ ἀλλαχόθεν, ὡς ἐξ ἑτέρας
[32, 30]   εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι,  δέκα   δὲ στόματ´ εἶεν, φωνὴ δ´
[32, 30]   οὐ δυνατόν· οὐδ´ εἴ μοι  δέκα   μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματ´
[32, 55]   σώφρονας. τε μουσικὴ θεραπείας  ἕνεκα   τοῖς ἀνθρώποις εὑρῆσθαι δοκεῖ τῶν
[32, 30]   λέγων οὐδὲν ὑμῖν συμβεβούλευκα οὐδὲ  εἴρηκα   σαφῶς, ἐφ´ μάλιστα ἐπιτιμῶ·
[32, 25]   ὡς τῆς βελτίονος οὖσιν ὑμῖν  παρέσχηκα   ἐμαυτόν· ἴσως δὲ καὶ ἄλλος
[32, 5]   βαρύνεσθαι, κἂν ἄρα, δυσωπεῖσθαι ἐξειπεῖν,  πηνίκα   παύσεται; καὶ πότε εἴσεισι θαυματοποιὸς
[32, 30]   λέγεις ἡμῖν, ἄλλο δ´ οὐθέν;  δέδοικα   ἅμα τὸ περὶ πάντων ἐπεξελθεῖν.
[32, 75]   τι καὶ μέγα τεκεῖν τέρας.  δέδοικα   δὴ κἀγὼ τὸν ἱππικὸν τοῦτον
[32, 100]   μετὰ τοῦ ὀνόματος. ἀλλὰ γὰρ  δέδοικα   μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν φασιν
[32, 65]   τὸ λειπόμενον τοῦ λόγου, καὶ  δέδοικα   πρὸς〉 ὑμᾶς σαφῶς αὐτὸ εἰπεῖν.
[32, 60]   Ὀρφεὺς τὰ θηρία ἡμέρου καὶ  μουσικὰ   ἐποίει διὰ τῆς ᾠδῆς· οὗτοι
[32, 50]   διαφέρουσι μέντοι περὶ ταῦτα πάντα·  αὐτίκα   ἑστιώμενοι πρῶτον οἱ μὲν οὔτε
[32, 40]   δὲ ποιήσαντες, ἀποξυσάμενοι τὸ φάρμακον  αὐτίκα   σωφρονοῦσι, καὶ φιλικῶς αὑτοῖς ἤδη
[32, 30]   ὡς πολλὰ λέγων οὐδὲν ὑμῖν  συμβεβούλευκα   οὐδὲ εἴρηκα σαφῶς, ἐφ´
[32, 55]   ποθέν τινος νάπης, οὐδὲ  γάλα   καὶ μέλι δύνασθε εὐχερῶς οὕτως
[32, 95]   Θεόφιλος τοίνυν πολλὰ ἔχων καὶ  μεγάλα   ἔνδον ὤνια παρ´ αὑτῷ ταῦτα,
[32, 35]   μὲν γὰρ λεγόμενα αὐτὰ οὐ  μεγάλα,   περὶ μεγίστων δὲ ὡς οἷόν
[32, 75]   ταπεινὰ γίγνεσθαι μεταξὺ καὶ σφόδρα  ὑψηλὰ   κατὰ τὸν δρόμον, ὡς τὰς
[32, 60]   γενναῖον ῥυθμὸν οἷός τε εἰπεῖν;  ἀλλὰ   ᾄσματα γυναικῶν καὶ κρούματα ὀρχηστῶν
[32, 100]   μὴ ἔχοντες μετὰ τοῦ ὀνόματος.  ἀλλὰ   γὰρ δέδοικα μὴ κἀμοὶ συμβέβηκεν
[32, 45]   αὑτῶν τινα ἡδονὴν δύναμιν,  ἀλλὰ   διὰ τὴν ὑμετέραν ἀβελτερίαν. διὰ
[32, 10]   ὑμῶν οὐδ´ ὥστε διατελέσαι λέγοντες,  ἀλλὰ   ἓν δύο ῥήματα εἰπόντες,
[32, 35]   ἰχθύων, τὴν πόλιν ἐπαινεῖ· πόθεν;  ἀλλὰ   θάλατταν λίμνην ποταμόν.
[32, 95]   τὸ ἐπιτήδευμα· πόθεν; οὐδὲ πόλεως,  ἀλλὰ   Θερσίτου τινός· αὐτὸν γοῦν ἐκεῖνον
[32, 1]   μόνον ἐστὲ ἱκανοὶ νοήσαντες εἰπεῖν,  ἀλλὰ   καὶ ἀκούσαντες νοῆσαι. χοροῦ μὲν
[32, 40]   ὑπὲρ ἐκείνους Αἰθίοπας οὐδὲ Ἄραβας  ἀλλὰ   καὶ Βακτρίους καὶ Σκύθας καὶ
[32, 90]   ὑπὸ λῃστῶν μόνον, {ἢ ἑταιρῶν}  ἀλλὰ   καὶ ἑταίρας καὶ γαστρὸς καὶ
[32, 5]   μόνον τοὺς κατ´ ἄνδρα ἐλέγχειν,  ἀλλὰ   καὶ κοινῇ τὴν πόλιν, εἴ
[32, 20]   μόνον κρουμάτων ἔμπειροι καὶ ὀρχημάτων,  ἀλλὰ   καὶ λόγων φρονίμων, ἵνα κἀμοὶ
[32, 40]   καὶ παρανοοῦντες, οὐκ ἄνδρες μόνον,  ἀλλὰ   καὶ παῖδες καὶ γύναια. ἐπειδὰν
[32, 10]   ἐνεγκεῖν καὶ θόρυβον, οὐ ῥᾴδιον,  ἀλλὰ   καὶ πάνυ εὐτυχοῦς πόλεως, ἐν
[32, 55]   μᾶζαν ἔχετε ἐν ἐξουσίᾳ δήπουθεν,  ἀλλὰ   καὶ ταύτην ἐκ τῆς τῶν
[32, 5]   τῶν ταῦτα λεγόντων, κύριοι καθεστηκότες,  ἀλλὰ   καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων ἄρχοντες,
[32, 50]   ἐν τῇ πόλει δοκεῖ μέτριον,  ἀλλὰ   καὶ τῶν ξένων ἐπιπλήττουσι τοῖς
[32, 90]   καθ´ ἡμέραν τις πυρέττει πάντως·  ἀλλὰ   Καυνίους μόνον παρείληφε {κἀκείνων ἐστὶ}
[32, 95]   Ἡρακλεῖ προσέοικεν ὑμῶν δῆμος,  ἀλλὰ   Κενταύρῳ τινὶ Κύκλωπι πεπωκότι
[32, 25]   ἔστιν εἰς αὐτὰ λόγοις ἐπιεικέσιν,  ἀλλὰ   κολακεία καὶ ἀπάτη κρατεῖ παρ´
[32, 90]   δόξης τοῖς Ἀθηναίοις καὶ Λακεδαιμονίοις,  ἀλλὰ   μᾶλλον ἑτέροις τισίν· οὐ βούλομαι
[32, 100]   καὶ ἀμαθεῖς ποιεῖτε τὰς Χάριτας,  ἀλλὰ   μᾶλλον Εὐριπίδην μιμεῖσθε οὕτω λέγοντα·
[32, 5]   δηλώσετε δέ, ἂν ἀνάσχησθε τήμερον·  ἀλλὰ   μᾶλλον παρὰ τοὺς καλουμένους φιλοσόφους.
[32, 5]   καὶ τότε νομίζειν ἑορτὴν ἄγειν,  ἀλλὰ   μὴ βαρύνεσθαι, κἂν ἄρα, δυσωπεῖσθαι
[32, 65]   παντάπασιν ἐκβῆναι τὴν αὑτῶν φύσιν,  ἀλλὰ   μικρὸν μέν τι διασῴζειν τῆς
[32, 95]   τὴν ἐσχάτην ἀπορίαν, οὐ χρημάτων,  ἀλλὰ   νοῦ καὶ συνέσεως. τοιγαροῦν τέθνηκε
[32, 15]   τῶν θεῶν ἀφικνεῖται πρὸς ἡμᾶς,  ἀλλὰ   πανταχῇ πάντων ἀγαθῶν αὐτοὶ κρατοῦσι
[32, 50]   ἐλευθερίᾳ καὶ μετὰ πάσης ἀδείας·  ἀλλὰ   παρ´ ἐκείνοις οὐδὲ τὸ δραμεῖν
[32, 55]   φύσις, τὸ μὴ δύνασθαι σωφρονεῖν,  ἀλλὰ   πολλὰ δυσχερῆ πράττειν ἀναγκάζεσθαι τοὺς
[32, 80]   οὐδεὶς ἐν τῇ θέᾳ καθέστηκεν,  ἀλλὰ   πολὺ μᾶλλον πέτεσθε τῶν ἵππων
[32, 45]   νεανιεύσασθαι, μὴ παραιτουμένους τὸν θάνατον,  ἀλλὰ   προσλιπαροῦντας, ὅπως ἀκούσωσιν ἐπὶ πλέον.
[32, 20]   πλῆθος μηδὲ τολμῶντας ὑμῖν διαλέγεσθαι,  ἀλλὰ   σεμνοὺς μὲν εἶναι βουλομένους, ἀνωφελεῖς
[32, 25]   οὔσης οὐ μιᾶς οὐδὲ ἁπλῆς,  ἀλλὰ   συμπεφορημένης ἐκ μυρίων· ὥστε πάνυ
[32, 35]   οὐδὲ πορθμῶν τινων καὶ ἰσθμῶν,  ἀλλὰ   σχεδὸν ἁπάσης τῆς οἰκουμένης γίγνεσθαι
[32, 35]   τοὺς ἀνθρώπους εἶναί φησιν ἀγαθούς,  ἀλλὰ   τὴν χώραν· οὐδ´ ἂν περὶ
[32, 50]   δεῖ τἄλλα ἐπεξιέναι καθ´ ἕκαστον;  ἀλλὰ   τὸ βαδίζειν, κοινόν ἐστι
[32, 95]   γελοῖον ἀγαθόν ἐστιν οὐδὲ τίμιον,  ἀλλὰ   τὸ χαίρειν· ἀπορίᾳ δὲ καὶ
[32, 5]   ἐμνήσθην, οὐ πάντως εὑρήσομεν ἁμαρτάνοντας·  ἀλλὰ   τοῦτό γε ἐκεῖνοι καὶ πάνυ
[32, 35]   τις, ἀνθρώπων ἔπαινος οὗτός ἐστιν,  ἀλλὰ   φρεάτων· οὐδ´ ἂν περὶ εὐκρασίας
[32, 5]   ἀνθρώπων οὐθέν, ὡς εἰπεῖν, ἐπισταμένων,  ἀλλὰ   χρείων τροφῆς· οὗτοι δὲ ἔν
[32, 65]   πρὸς τὸν Ὀρφέα τὰ μὲν  ἄλλα   ἥδεσθαι μόνον καὶ ἐκπεπλῆχθαι, μιμεῖσθαι
[32, 40]   ὡς πόλιν εἴδομεν τὰ μὲν  ἄλλα   θαυμαστὴν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων θεαμάτων
[32, 55]   ἐν ταῖς ἀγκάλαις· τὰ δὲ  ἄλλα   καὶ πάνυ μοι δοκεῖτε ἐοικέναι
[32, 50]   μεθ´ ὧν καὶ θεωρεῖτε καὶ  τἄλλα   ἄμεινον πράττετε. ἐπεὶ πῶς ἂν
[32, 80]   τοιούτοις θρασὺς καὶ προπετὴς οὐδὲ  τἄλλα   εἶναι δύναται σώφρων, ὥσπερ καὶ
[32, 50]   Κενταύρων συνουσίαν. καὶ τί δεῖ  τἄλλα   ἐπεξιέναι καθ´ ἕκαστον; ἀλλὰ τὸ
[32, 40]   καὶ βαδίζοντες καθ´ αὑτοὺς καὶ  τἄλλα   πράττοντες· ὅταν δὲ εἰς τὸ
[32, 70]   τούτοις πράττουσι καθ´ ἡμέραν,  τἄλλα   σωφρονεῖν καὶ περὶ τῶν μειζόνων
[32, 60]   καὶ περὶ τὰς νάπας τὰ  πολλὰ   διατρίβειν· ἀποθανόντος δὲ ἐρημωθέντα ὀδύρεσθαι
[32, 55]   τὸ μὴ δύνασθαι σωφρονεῖν, ἀλλὰ  πολλὰ   δυσχερῆ πράττειν ἀναγκάζεσθαι τοὺς σκαιῶς
[32, 65]   καὶ τῶν μὲν Ἑλλήνων προέστησαν  πολλὰ   ἔτη, τοὺς δὲ βαρβάρους ἐνίκων
[32, 95]   ἴσως προσέλθοι. καὶ Θεόφιλος τοίνυν  πολλὰ   ἔχων καὶ μεγάλα ἔνδον ὤνια
[32, 95]   ὥσπερ εἴ τις τῶν ἐμπόρων  πολλὰ   καὶ τίμια ἔχων καταπλεύσειεν εἰς
[32, 30]   δὲ καὶ νῦν μὲν ἡγοῦμαι  πολλὰ   καὶ χρήσιμα εἰρηκέναι τοῖς προσέχουσι
[32, 30]   {καίτοι τάχα φήσει τις ὡς  πολλὰ   λέγων οὐδὲν ὑμῖν συμβεβούλευκα οὐδὲ
[32, 35]   καὶ γόητες· τὰ δ´ ἡμέτερα  φαῦλα   καὶ πεζὰ ἐν τοῖς λόγοις,
[32, 45]   πολυανθρωποτάτῃ πασῶν πόλει τοιαῦτα ἐργάζονται,  μὰ   Δί´ οὐ δι´ αὑτῶν τινα
[32, 95]   καὶ τὴν πατρίδα κρείττω ποιεῖν,  μὰ   Δί´ οὐ κρήναις οὐδὲ προπυλαίοις·
[32, 45]   ἐκεῖ; τί οὖν τοῦτο δείκνυσι;  μὰ   Δί´ οὐ μουσικῆς ἰσχὺν οὐδ´
[32, 65]   ἡδὺς ἐδόκει καὶ περιττὸς εἶναι,  μὰ   Δί´ οὐκ ἐτίμησαν αὐτόν, ἀλλ´
[32, 75]   καὶ βωμὸν ἱδρύσασθαι τὸν αὐτόν,  μὰ   Δί´ οὐχ ὑπὲρ τῶν ἵππων,
[32, 1]   χοροῦ μὲν γὰρ ἔπαινος τὸ  ἅμα   εἰπεῖν, μᾶλλον δὲ οὐδὲ τούτου·
[32, 50]   οὔτε ἀπρεπῶς διάγουσιν, ἀλλ´ εὐσχημόνως  ἅμα   καὶ προσηνῶς, εὐωχίας, οὐ παροινίας,
[32, 1]   δεινούς, ὅτι τοσαῦται μυριάδες ἀνθρώπων  ἅμα   καὶ τὰ δέοντα ἐννοεῖτε καὶ
[32, 65]   πρᾷος, ἀλλ´ ἄγριος καὶ χαλεπός,  ἅμα   ὀρχουμένων, τερετιζόντων, μιαιφονούντων. οἱ δ´
[32, 30]   ἡμῖν, ἄλλο δ´ οὐθέν; δέδοικα  ἅμα   τὸ περὶ πάντων ἐπεξελθεῖν. {καίτοι
[32, 25]   καὶ μὴν οὐδὲν ἂν〉 ἔχοιτε  θέαμα   κάλλιον καὶ παραδοξότερον αὑτῶν σωφρονούντων
[32, 40]   τῶν ἀνθρωπίνων θεαμάτων πάντων κρεῖττον  θέαμα,   κόσμῳ τε ἱερῶν καὶ πλήθει
[32, 15]   ἄλλων κακῶν. τούτων δὲ ἓν  ἴαμα   καὶ φάρμακον ἐποίησαν οἱ θεοὶ
[32, 20]   τὰς πληγὰς ὑφορώμενοι. τὸ μέντοι  πρᾶγμα   δυσχερὲς ὄντως καὶ δι´ ὑμᾶς.
[32, 50]   συμφέρει; νὴ Δία, τὸ γὰρ  πρᾶγμά   ἐστι φύσει τοιοῦτον. οὐ γὰρ
[32, 65]   δὲ ἤδη μοι δοκεῖ τὸ  πρᾶγμα   καὶ τῶν ῥητόρων ἅπτεσθαι καὶ
[32, 100]   ἄλλοι τόποι μάτην προσαγορεύονται, τὸ  πρᾶγμα   μὴ ἔχοντες μετὰ τοῦ ὀνόματος.
[32, 65]   πόλεως. ἐκεῖνοι μὲν οὖν τὸ  πρᾶγμα   οὕτως ὑφεωρῶντο, καὶ ἐφύλαττον τὰ
[32, 5]   τοιγαροῦν ὅταν ποτὲ φαίνηται τὸ  πρᾶγμα,   προθύμως δέχεσθαι δεῖ καὶ τότε
[32, 90]   ὅταν δὲ κοινὸν γένηται τὸ  πρᾶγμα,   τότε λοιμὸς καλεῖται. καθόλου γὰρ
[32, 40]   ἄριστοι δοκοῦσιν ἱππεῖς· τὸ γὰρ  πρᾶγμα   ὑπὲρ ἀρχῆς καὶ ἐλευθερίας ἐπιτηδεύουσιν·
[32, 80]   ἤδη. τοῦτο μὲν οὖν τοιοῦτον  παράδειγμα   κακίας καὶ ἀνοίας ὅμοιος ἐκ
[32, 65]   δικάζονται· κἂν σοφιστοῦ δὲ  οἴκημα   πλησίον ᾖ, οὐκ ἔσται γνῶναι
[32, 1]   γὰρ ἁμαρτάνετε τὸ Ἀθηναίων ποτὲ  ἁμάρτημα.   τοῦ γὰρ Ἀπόλλωνος εἰπόντος, εἰ
[32, 30]   νῦν μὲν ἡγοῦμαι πολλὰ καὶ  χρήσιμα   εἰρηκέναι τοῖς προσέχουσι καὶ περὶ
[32, 90]   μόνοι Λακεδαιμόνιοι τοῦτ´ ἔσχον τὸ  ὄνομα   καὶ τῆς δόξης ἀπολαύουσιν ἔτι
[32, 35]   καὶ τὴν Ἰνδικήν, ἧς πρότερον  τοὔνομα   ἀκοῦσαι χαλεπὸν ἦν· ὥστε τὰς
[32, 95]   πάντων δεινότατοι. οὐ δήμου τὸ  ἐπιτήδευμα·   πόθεν; οὐδὲ πόλεως, ἀλλὰ Θερσίτου
[32, 20]   ῥιπίζεται. καὶ γαληνὸς εντηχω παν  πνεῦμα   βραχὺ κορύσσεται. κἄν τις αἰτία
[32, 30]   ὑμῖν ἐμπέσῃ τὸ τῆς ἀταξίας  πνεῦμα,   ὥσπερ ἂν τραχὺς ἄνεμος κινήσῃ
[32, 75]   ἐρασθεῖσαν ὁσημέραι φοιτᾶν ἐπὶ τὸ  ῥεῦμα,   καὶ τόν τε ἀφρὸν ἐντίθεσθαι
[32, 70]   καθάπερ παισὶ προσπαίζων. ἐπεὶ τὸ  στράτευμα   ἐφειστήκει κἀκεῖνος οὐδένα εἴα ἅπτεσθαι,
[32, 85]   οὐδὲ γὰρ τὸ τοῦ Ξέρξου  στράτευμα   λαμπρὸν ἦν, πλὴν εἰ μή
[32, 95]   πεπωκότι καὶ ἐρῶντι, τὸ μὲν  σῶμα   ἰσχυρῷ καὶ μεγάλῳ, τὴν δὲ
[32, 35]   γὰρ Αἴγυπτος {ὑμῶν} τηλικοῦτον ἔθνος,  σῶμα   τῆς πόλεώς ἐστι, μᾶλλον δὲ
[32, 90]   οὐ γὰρ ἂν μὲν τὸ  σῶμά   τινος κρατῆται καὶ περιέχηται δεσμοῖς
[32, 90]   νόσοι μέχρι μὲν τῶν καθ´  ἕνα   εἰσὶν οὐ μεγάλης οὐδὲ φοβερᾶς
[32, 40]   τὼ χεῖρε ἀνατείναντες μάχονται πρὸς  οὐδένα   ἀνθρώπων, οἱ δὲ παίονται. ταῦτα
[32, 70]   ἐπεὶ τὸ στράτευμα ἐφειστήκει κἀκεῖνος  οὐδένα   εἴα ἅπτεσθαι, γυμνοὺς ἅπαντας ὁρῶν
[32, 35]   περὶ φαύλων. {τὰ μὲν γὰρ  λεγόμενα   αὐτὰ οὐ μεγάλα, περὶ μεγίστων
[32, 95]   ἀλλ´ οὐχ οἷα τὰ νῦν  λεγόμενα,   ὡς ἐπτοημένος, ὡς εὐχερής, τὰ
[32, 40]   τε λιγνὺν καὶ μέρη τινὰ  φλεγόμενα.   καίτοι τάχα ἐρεῖ τις τῶν
[32, 60]   τὰ δ´ εὐθὺς ἀποχωρεῖν, οὐχ  ἡδόμενα   τῷ μέλει. τὰ δὲ πτηνὰ
[32, 75]   τὰ τοιαῦτα καὶ μείζονος  δεόμενα   ἀποτροπῆς. φασὶν ἀρχαίαν βασιλίδα ἐν
[32, 60]   πανταχόθεν ἀκούοντα {αὐτοῦ} ὁμοῦ καὶ  νεμόμενα·   καὶ γὰρ ἐκεῖνον ἔν τε
[32, 50]   ἐν αὐτῇ τῇ θέᾳ τὰ  γιγνόμενα   οὐκ αἰσχρὰ καὶ μεστὰ πάσης
[32, 90]   τῷ παντὶ δὲ αἰσχίω δημοσίᾳ  φαινόμενα.   καὶ γὰρ αἱ λοιπαὶ νόσοι
[32, 70]   τούτων ἐπεμνήσθην; ὅπως εἰδῆτε τὰ  φυόμενα   ἐκ τῆς περὶ τὸν βίον
[32, 60]   ἡδόμενα τῷ μέλει. τὰ δὲ  πτηνὰ   καὶ τὰ πρόβατα μᾶλλόν τε
[32, 55]   καὶ θεοῖς μετὰ μέλους θύομεν,  ἵνα   εὔτακτοι καὶ καθεστηκότες ὦμεν. ἕτερος
[32, 20]   ὀρχημάτων, ἀλλὰ καὶ λόγων φρονίμων,  ἵνα   κἀμοὶ πρὸς τοὺς αἰτιωμένους καὶ
[32, 80]   εἰ δ´ ἄγε νυν πείρησαι,  ἵνα   κναφθεὶς ἀποτίνῃς. τὸν δ´ αὖθ´
[32, 1]   διανοουμένους, καὶ νῦν ποιήσατε,  ἵνα   κτήσησθε πρὸς ἐκείνῳ τῷ ἐπαίνῳ
[32, 100]   Χάριτας Μούσαις ἀναμιγνύς, ἁδίσταν συζυγίαν·  ἵνα   μὴ τὸ Μουσεῖον ὑμῖν ἄλλως
[32, 10]   πειθοῦς. καὶ πρῶτόν γε ἁπάντων,  ἵνα,   ὅθενπερ ἐχρῆν, ἐγγύθεν ἄρξωμαι, τοῦτο
[32, 90]   ἀπολωλυίας εἰρωνεύεσθαι καὶ ὑποτιμᾶσθαι. καίτοι  δεινὰ   μέν που καὶ ἐφ´ ἑκάστων
[32, 75]   οὕτως ἐκεῖνός φησι τὰ ἅρματα  ταπεινὰ   γίγνεσθαι μεταξὺ καὶ σφόδρα ὑψηλὰ
[32, 60]   ταῦτα ἐκπεσόντα αὐτὸν κατὰ τύχην  τινὰ   ἀναλαβεῖν καὶ σῶσαι, πῶς ἂν
[32, 75]   ἐνδεδεμένον {καὶ κολαζόμενον διὰ τοιαύτην  τινὰ   ἀσέβειαν. φέρε οὖν, εἰ μεταξὺ
[32, 95]   μηδέποτε· δῆλον γὰρ ὡς ἐσχάτην  τινὰ   αὐτῶν πενίαν κατεγνωκὼς ἀπειρίαν
[32, 50]   θεὸν καλοῦντας ἄνθρωπον ἄθλιον; πόσον  τινὰ   γέλωτα τοὺς θεοὺς ὑμῶν καταγελᾶν
[32, 95]   καὶ μηδὲν ἐθέλειν διαλέγεσθαι. καίτοι  τίνα   γνώμην νομίζετε αὐτὸν ἔχειν; πότερον
[32, 30]   ἄρχουσιν εὐτελέστεροι φαίνεσθε; καὶ πρότερόν  τινα   εἰρηκέναι φασί· τὸ δὲ Ἀλεξανδρέων
[32, 45]   δὲ τὸ μὲν τῶν ἡνιόχων  τινὰ   ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ δίφρου δεινὸν
[32, 75]   οὖν εὕρῃ τις ἐπικουρίαν  τίνα   ἐξιλάσασθαι δεῖ δαιμόνων; ἔστιν Ὀλυμπίασι
[32, 30]   ἄξιον, κἂν μυριάκις ὑμῶν ἔχῃ  τινὰ   ἐξουσίαν, αὐτοὶ δὲ δύνασθε σεμνοὶ
[32, 25]   δυνάστῃ καὶ σφόδρα ἰσχυρῷ, μεγάλην  τινὰ   ἐξουσίαν καὶ ῥώμην ἔχοντι, καὶ
[32, 50]   πρόσεισι, φθέγγεται βαδίζων {ἢ} πεσών  τινα   ἔωσε, μάχεται πρὸς ἕτερον. ὁμοίως
[32, 45]   μὰ Δί´ οὐ δι´ αὑτῶν  τινα   ἡδονὴν δύναμιν, ἀλλὰ διὰ
[32, 5]   μόνον τῶν σφετέρων πολιτῶν, εἴ  τινα   ἤθελον πρὸς ὀργὴν ἀπολέσαι τῶν
[32, 35]   νῆσον δενδρήεσσαν βαθεῖαν {ἤ}  τινα   ἤπειρον {εὔβοτον, εὔμηλον, πρὸς
[32, 10]   ἀποτολμῶντες εἰς τὴν θάλατταν βραχύν  τινα   καὶ σύντομον πλοῦν. ἄνδρα δὲ
[32, 85]   ἀνθρώπων ἀθλίων καὶ μαινομένων, ὥσπερ  τινὰ   κόπρον βαθεῖαν ἐν ταὐτῷ νενημένην
[32, 65]   τῶν παρ´ ὑμῖν ἕτερον τοιοῦτόν  τινα   λόγον. τὰ γὰρ ζῷα ἐν
[32, 75]   τοῦ Πέλοπος διαλέγηται πρόγονος;  τίνα   οὖν εὕρῃ τις ἐπικουρίαν
[32, 70]   πλῆθος ὑμῶν συνειστήκει, καὶ δείξας  τινὰ   τόπον βραχὺν προηγόρευεν ὡς εἰ
[32, 40]   τήν τε λιγνὺν καὶ μέρη  τινὰ   φλεγόμενα. καίτοι τάχα ἐρεῖ τις
[32, 55]   καὶ προσηνῆ. τὸν μὲν γὰρ  Παιήονα   καὶ Ἀλεξίκακον προσαγορεύουσιν, ὡς ἀποτρ
[32, 55]   οὕτως ἔχειν ἄκροισι δακτύλοισι διαμῶντες  χθόνα’   ἀλλ´ οὐδὲ τὸ ὕδωρ ὑμῖν
[32, 95]   ἐπὶ τοῖς γεγονόσι μετανοήσειε καὶ  πλείονα   ὑμᾶς ἀγαθὰ ἐργάσεται. καὶ ἴσως
[32, 75]   διέκεισθε. ~αὐτὸν γὰρ οἶμαι τὸν  Ἰξίονα   λῆρον ἀποφαίνετε τὸν ἐν τῷ
[32, 55]   τῶν ἑλκῶν ὑγραίνοντες καὶ μαλακοποιοῦντες  ἀνώδυνα   ἔθηκαν. οὐχ ἧττον δὲ καὶ
[32, 90]   ἐν ταῖς κωμῳδίαις καὶ διασκευαῖς  Καρίωνα   μὲν εἰσάγοντες μεθύοντα καὶ Δᾶον
[32, 5]   ἄγειν, ἀλλὰ μὴ βαρύνεσθαι, κἂν  ἄρα,   δυσωπεῖσθαι ἐξειπεῖν, πηνίκα παύσεται; καὶ
[32, 20]   μήτε μεῖζον ἑτέρου φθεγγόμενος, οὐκ  ἄρα   ἔδεισα τὸν ὑμέτερον θροῦν οὐδὲ
[32, 100]   ἐκείνου τοῦ ὀνείρατος, Τοῦτ´ ἦν  ἄρα,   ἔφη, τὸ εἰς ὄνου ὦτα
[32, 1]   ~ΠΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ.  ~Ἆρά   γε βούλοισθ´ ἄν, ἄνδρες,
[32, 60]   ἀκηκοότες, οὐκέτι δύνασθε εἰρήνην ἄγειν.  ~ἆρά   γε μὴ Λακεδαιμονίους μιμεῖσθε; φασὶ
[32, 45]   ἕνεκεν τῶν πατρίδων ἐπιδιδόντες αὑτούς·  παρὰ   δὲ ὑμῖν ὑπὲρ χορδῆς τοῦτο
[32, 60]   υἱὸν εὔνοιαν καὶ φιλίαν αἰτησαμένην  παρὰ   Διὸς τὰ σώματα αὐτῶν μεταβαλεῖν
[32, 10]   τοῦτον ἡγεῖσθαι χρὴ βοηθὸν ἥκειν  παρὰ   θεοῦ, κἂν λόγων τις ἀκούσῃ
[32, 55]   προϊόντας, οὐκ ἔστιν ἄλλους ἰδεῖν.  παρὰ   μὲν γὰρ ἐνίοις τῶν βαρβάρων
[32, 45]   καὶ καταγέλωτι τῆς πόλεως, εἰ  παρὰ   μὲν τοῖς ἄλλοις ἀριστεῖς καὶ
[32, 60]   οὕτως καλουμένους, κιθαρῳδοὶ δὲ Κυνικοὶ  παρὰ   μόνοις ὑμῖν γεγόνασιν. μὲν
[32, 30]   αἰγιόχοιο θυγατέρες, μνησαίαθ´ ὅση κακότης  παρὰ   πᾶσιν, οὐχ ὑμῖν μόνοις. ~αὐτὸ
[32, 50]   μηδὲν ἀνόητον ποιοῦντες εἰκότως οἶμαι  παρά   τε τῶν ἄλλων καὶ τῶν
[32, 75]   ἀποφαίνετε τὸν ἐν τῷ τροχῷ  παρὰ   τοῖς ποιηταῖς ἐνδεδεμένον {καὶ κολαζόμενον
[32, 45]   κιθαρῳδὸς ἐκμελῶς ᾄδῃ καὶ  παρὰ   τὸν τόνον, συνίετε· αὐτοὶ δὲ
[32, 35]   τὸ ἴδιον τῆς φύσεως {καὶ}  παρὰ   τοὺς ἄλλους ἅπαντας λόγου μεῖζον,
[32, 5]   ἂν ἀνάσχησθε τήμερον· ἀλλὰ μᾶλλον  παρὰ   τοὺς καλουμένους φιλοσόφους. οἱ μὲν
[32, 45]   πρέποντος ἀνθρώποις ἐλευθέροις. οὐ γὰρ  παρὰ   τοῦτο οὔτε τῶν ἵππων οὐδεὶς
[32, 70]   παραχωρεῖν· εἰ δ´ ὑμεῖς, ἔφη,  τέτταρα   πέντε βήματα νικᾶτε, κἀγὼ
[32, 10]   βραχύν τινα καὶ σύντομον πλοῦν.  ἄνδρα   δὲ λαβεῖν καθαρῶς καὶ ἀδόλως
[32, 5]   ἐπέτρεπον μὴ μόνον τοὺς κατ´  ἄνδρα   ἐλέγχειν, ἀλλὰ καὶ κοινῇ τὴν
[32, 100]   ἔλεγεν ἔδει καὶ ἐμαστίγου τὸν  ἄνδρα,   καὶ τοῦτο πολέμου λέγουσιν αἴτιον
[32, 95]   Θεόφιλόν φασι παρ´ ὑμῖν γενόμενον  ἄνδρα   σοφὸν σιωπᾶν πρὸς ὑμᾶς καὶ
[32, 20]   παρέσχεν, ὅς τε καὶ ἄλκιμον  ἄνδρα   φοβεῖ καὶ ἀφείλετο νίκης ῥηιδίως,
[32, 45]   τῆς κατὰ φύσιν γιγνόμενοι καὶ  σφόδρα   ἀμούσως ἔχοντες οὐ διαφέρεσθε. καίτοι
[32, 25]   μαινομένου τινὸς ἀληθῶς ἔργον  σφόδρα   ἀνδρείου καὶ πτηνοῦ, Περσέως
[32, 100]   φασιν Αἰγυπτίων τινὶ τῶν  σφόδρα   ἀρχαίων μουσικῷ. ἐκείνῳ γὰρ τὸ
[32, 90]   γὰρ πόλις ἐστὶ τῶν μὴ  σφόδρα   ἐρήμων καὶ μικρῶν, ἐν
[32, 45]   μῦθός φησιν, οὐκ ἀπώλλυον τοὺς  σφόδρα   ἡσθέντας αὐταῖς; ἀλλ´ ἐκεῖναι μὲν
[32, 25]   ἐοικέναι μάλιστα ἀνδρὶ δυνάστῃ καὶ  σφόδρα   ἰσχυρῷ, μεγάλην τινὰ ἐξουσίαν καὶ
[32, 90]   εἰσάγοντες μεθύοντα καὶ Δᾶον οὐ  σφόδρα   κινοῦσι γέλωτα, τὸν δὲ Ἡρακλέα
[32, 85]   {ὁ} τῆς μικρᾶς καὶ ἀδόξου  σφόδρα   οὖσαν εὐρύχωρον. φοβοῦμαι δὴ μὴ
[32, 75]   θυμῷ βρωτὺν οὐδὲ ποτῆτα. τί  σφόδρα   οὕτω κυκᾶσθε; τίς σπουδή;
[32, 100]   καὶ ἐπ´ ὀλέθρῳ. ~μὴ οὖν  σφόδρα   οὕτως περιέχεσθε τούτου, μηδὲ ἀμούσους
[32, 75]   ἅρματα ταπεινὰ γίγνεσθαι μεταξὺ καὶ  σφόδρα   ὑψηλὰ κατὰ τὸν δρόμον, ὡς
[32, 80]   ἀγερώχων. ἠχὴ δ´ ἀμφοτέρων ἵκετ´  αἰθέρα   καὶ Διὸς αὐλάς. ὧδε δέ
[32, 30]   πάντα ἐπεξελθεῖν, καὶ ταῦτα ἐν  ἡμέρᾳ   μιᾷ, καὶ τελέως ὑμᾶς ἀναγκάσαι
[32, 5]   ὑμῖν ὀνειδιεῖ μετ´ εὐνοίας καὶ  φανερὰ   ποιήσει τὰ τῆς πόλεως ἀρρωστήματα.
[32, 70]   τὰ πράγματα, Σιμάριστοι καὶ τοιαῦθ´  ἕτερα   ἑταιρειῶν ὀνόματα· ὥστε φυγεῖν αὐτὸν
[32, 35]   σοφισταὶ καὶ γόητες· τὰ δ´  ἡμέτερα   φαῦλα καὶ πεζὰ ἐν τοῖς
[32, 60]   καὶ χαλεπῶς φέρειν· ὥστε τὴν  μητέρα   αὐτοῦ Καλλιόπην διὰ τὴν πρὸς
[32, 60]   τὴν ἀλκὴν καὶ τὴν ἀγριότητα  δυσπιστότερα   εἶναι, καὶ τὰ μὲν οὐδ´
[32, 100]   ἐπεδείκνυτο οὖν πάσῃ προθυμίᾳ καὶ  τἀκριβέστερα   τῆς τέχνης· δέ, οὐ
[32, 95]   δύναται· πάντα γὰρ κρείττω καὶ  πολυτελέστερα   ἔχει τῶν ὅπου δήποτε· ἀλλ´
[32, 35]   ὅσον διαφέρει καὶ περιφανῶς ἀποδέδεικται  δευτέρα   τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον.
[32, 50]   τῶν ὤτων τὴν εὐδαιμονίαν δεχομένους,  σωτῆρα   καὶ θεὸν καλοῦντας ἄνθρωπον ἄθλιον;
[32, 85]   ἔπι τοι κἀμοὶ θάνατος καὶ  μοῖρα   κραταιή. αἲ γάρ πως ὑμᾶς
[32, 20]   κινήθη δ´ ἀγορή, ὡς κύματα  μακρὰ   θαλάσσης πόντου Ἰκαρίοιο, τὰ μέν
[32, 95]   ὡς ἐπτοημένος, ὡς εὐχερής, τὰ  μικρὰ   θαυμάζων, ἥττων τοῦ τυχόντος {πραγμάτων}
[32, 70]   τοὺς οὕτως ἐπτοημένους περὶ τὰ  μικρὰ   καὶ μηδενὸς ἄξια, φαύλως καὶ
[32, 35]   τῶν πλεῖστον ἀπῳκισμένων ἐθνῶν, ὥσπερ  ἀγορὰ   μιᾶς πόλεως εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα
[32, 75]   πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε  μετήορα,   τοὶ δ´ ἐλατῆρες ἕστασαν ἐν
[32, 80]   πίλνατο πουλυβοτείρῃ, ἄλλοτε δ´ ἀΐξασκε  μετήορα·   τοὶ δὲ θεαταὶ θώκοις ἐν
[32, 5]   ἄλλου τινὸς πράγματος καὶ τούτου  φορὰ   γέγονε· νόθον μέντοι γε καὶ
[32, 10]   οὐ δι´ ὀλίγων ῥημάτων, ἀλλ´  ἰσχυρᾷ   καὶ πλήρει κληδόνι καὶ λόγῳ
[32, 90]   ἤδη πολλάκις εἶπον, αἰσχίω τὰ  αἰσχρὰ   καὶ καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν
[32, 50]   τῇ θέᾳ τὰ γιγνόμενα οὐκ  αἰσχρὰ   καὶ μεστὰ πάσης ὕβρεως, τὸ〉
[32, 85]   τῆς θέας ἐνίοτε, τοῦτ´ ἔστιν  αἰσχρὰ   πόλεως καὶ ἐπονείδιστος ἅλωσις. ~καὶ
[32, 55]   καὶ τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος ἤπια  δῶρα   καὶ προσηνῆ. τὸν μὲν γὰρ
[32, 90]   ἁρμάτων ἄγηται καὶ φέρηται καὶ  πᾶσα   δι´ ὅλης θορυβῆται περὶ τοῦτο
[32, 35]   ἀεὶ θωπευόντων ὑμᾶς· ἐγὼ δὲ  ἐπῄνεσα   ὕδωρ καὶ γῆν καὶ λιμένας
[32, 20]   μεῖζον ἑτέρου φθεγγόμενος, οὐκ ἄρα  ἔδεισα   τὸν ὑμέτερον θροῦν οὐδὲ τὸν
[32, 90]   τῶν φερόντων εἰς σωτηρίαν, ἀλλ´  αἱρεθεῖσα   ὑπὸ μέθης ᾠδῆς γυναικῶν
[32, 70]   τὸ πέρας καὶ τὸν ὄλεθρον  αὐξηθεῖσα   ἤγαγεν. καὶ ταῦτα μὲν δὴ
[32, 55]   ἀνίστανται γελῶντες καὶ πάντα ποιοῦσιν  ὅσα   ἄνθρωποι πεπωκότες, οὐ μέντοι κακὸν
[32, 50]   αὐλοῦσι καὶ τρέχουσι καὶ πάνθ´  ὅσα   γίγνεται {καὶ} παρ´ ὑμῖν καὶ
[32, 35]   ἀγορὰ μιᾶς πόλεως εἰς ταὐτὸ  ξυνάγουσα   πάντας καὶ δεικνύουσά τε ἀλλήλοις
[32, 55]   καὶ τάξιν αὐτόματον ταῖς ψυχαῖς  ἐπεισάγουσα   καὶ τὸ σφαλερὸν τῆς ἐν
[32, 85]   ἐλεεῖσθαι τοὺς παθόντας καταγελᾶσθαι  παρασκευάζουσα·   παρ´ οἷς δ´ ἂν
[32, 35]   καθ´ ὅσον οἷόν τε ὁμοφύλους  ποιοῦσα.   ἴσως οὖν χαίρετε ἀκούοντες, καὶ
[32, 15]   δὲ καύσει καὶ τομῇ,  προσήκουσα   μᾶλλον ἄρχουσι καὶ νόμοις καὶ
[32, 35]   εἰς ταὐτὸ ξυνάγουσα πάντας καὶ  δεικνύουσά   τε ἀλλήλοις καὶ καθ´ ὅσον
[32, 90]   καὶ μήτε ὁρῶσα μηδὲν μήτε  ἀκούουσα   τῶν φερόντων εἰς σωτηρίαν, ἀλλ´
[32, 90]   κρειττόνων ἐπιτηδευμάτων ἀφεμένη καὶ μήτε  ὁρῶσα   μηδὲν μήτε ἀκούουσα τῶν φερόντων
[32, 90]   γὰρ ἤδη πολλάκις εἶπον, αἰσχίω  τὰ   αἰσχρὰ καὶ καταγέλαστα μᾶλλον, ὅταν
[32, 75]   οὐ γὰρ οὕτως ἐκεῖνός φησι  τὰ   ἅρματα ταπεινὰ γίγνεσθαι μεταξὺ καὶ
[32, 65]   ὑμῖν ἕτερον τοιοῦτόν τινα λόγον.  τὰ   γὰρ ζῷα ἐν τῇ συνουσίᾳ
[32, 50]   ἀλλ´ ἐν αὐτῇ τῇ θέᾳ  τὰ   γιγνόμενα οὐκ αἰσχρὰ καὶ μεστὰ
[32, 20]   οἳ τὰς παλαίστρας ἐνοχλοῦσι καὶ  τὰ   γυμνάσια χειρονομοῦντες καὶ παλαίοντες, εἰς
[32, 60]   τὰ μὲν οὐδ´ ὅλως πελάζειν,  τὰ   δ´ εὐθὺς ἀποχωρεῖν, οὐχ ἡδόμενα
[32, 35]   καὶ μεγάλοι σοφισταὶ καὶ γόητες·  τὰ   δ´ ἡμέτερα φαῦλα καὶ πεζὰ
[32, 55]   λέοντας φέρειν ἐν ταῖς ἀγκάλαις·  τὰ   δὲ ἄλλα καὶ πάνυ μοι
[32, 60]   ἀποχωρεῖν, οὐχ ἡδόμενα τῷ μέλει.  τὰ   δὲ πτηνὰ καὶ τὰ πρόβατα
[32, 25]   πάντα ἕτοιμος, ὥσπερ θηρίων ἀνημέρων,  τὰ   δὲ ὦτα ἐμπέφρακται, καὶ πάροδος
[32, 1]   τοσαῦται μυριάδες ἀνθρώπων ἅμα καὶ  τὰ   δέοντα ἐννοεῖτε καὶ ταχὺ φθέγγεσθε
[32, 90]   περιέχηται δεσμοῖς τισιν φρουροῖς,  τὰ   δυσχερῆ δεῖ ταῦτα νομίζειν αἰχμαλωσίαν
[32, 15]   ὥσπερ οἶμαι καὶ τῶν ἑλκῶν  τὰ   δυσχερῆ λίαν οὐκ ἐᾷ προσάψασθαι,
[32, 65]   εὐθὺς ἀπιόντας καθ´ αὑτοὺς καὶ  τὰ   εἴδη μεταβαλόντας εἰς ἀνθρώπους διαφυλάττειν
[32, 60]   Ὀρφέα μελῳδεῖν, καθάπερ εἴρηται, κἀκεῖ  τὰ   ζῷα προσιέναι αὐτῷ, πολύ τι
[32, 60]   καὶ μὴν γε Ὀρφεὺς  τὰ   θηρία ἡμέρου καὶ μουσικὰ ἐποίει
[32, 15]   διανέμουσι δαψιλῶς τοῖς ἐθέλουσι δέχεσθαι·  τὰ   κακὰ δὲ ἀλλαχόθεν, ὡς ἐξ
[32, 20]   θεὸς ὢν καὶ πετόμενος δυσχεραίνει  τὰ   κύματα καὶ τὸ πέλαγος καὶ
[32, 85]   τοὺς πυνθανομένους περὶ τῆς πόλεως  τὰ   μὲν ἄλλ´ ἀκούειν θαυμαστὰ οἷα,
[32, 65]   συνουσίᾳ τῇ πρὸς τὸν Ὀρφέα  τὰ   μὲν ἄλλα ἥδεσθαι μόνον καὶ
[32, 40]   λέγειν; οὐχ ὡς πόλιν εἴδομεν  τὰ   μὲν ἄλλα θαυμαστὴν καὶ τῶν
[32, 35]   λόγοις, οὐ μέντοι περὶ φαύλων.  {τὰ   μὲν γὰρ λεγόμενα αὐτὰ οὐ
[32, 60]   τε προσιέναι καὶ μηκέτ´ ἀπαλλάττεσθαι·  τὰ   μὲν οἶμαι διὰ τὸ εὔηθες
[32, 60]   τὴν ἀγριότητα δυσπιστότερα εἶναι, καὶ  τὰ   μὲν οὐδ´ ὅλως πελάζειν, τὰ
[32, 20]   κύματα μακρὰ θαλάσσης πόντου Ἰκαρίοιο,  τὰ   μέν τ´ Εὖρός τε Νότος
[32, 95]   λεγόμενα, ὡς ἐπτοημένος, ὡς εὐχερής,  τὰ   μικρὰ θαυμάζων, ἥττων τοῦ τυχόντος
[32, 70]   ἔστι τοὺς οὕτως ἐπτοημένους περὶ  τὰ   μικρὰ καὶ μηδενὸς ἄξια, φαύλως
[32, 95]   ὅτι φρόνιμος, ἀλλ´ οὐχ οἷα  τὰ   νῦν λεγόμενα, ὡς ἐπτοημένος, ὡς
[32, 85]   θεοὺς αὐτοὺς πολλάκις λοιδοροῦντες καὶ  τὰ   ὄντα ῥιπτοῦντες καὶ γυμνοὶ βαδίζοντες
[32, 35]   οἷόν τε. καὶ νῦν εἶπον  τὰ   περὶ τῆς πόλεως, δεῖξαι βουλόμενος
[32, 70]   ἤγαγεν. καὶ ταῦτα μὲν δὴ  τὰ   περὶ τὸ θέατρον. ἀλλ´ ὅταν
[32, 90]   τὴν φιλοτιμίαν. τοὺς δὲ Ἀθηναίους  τὰ   περὶ τοὺς λόγους μᾶλλον ἐπιτηδεύοντας
[32, 50]   ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων εὑρήσομεν  τὰ   πλεῖστα ταὐτὰ πράττοντας τοῖς ἀνοήτοις
[32, 60]   ὄρεσι καὶ περὶ τὰς νάπας  τὰ   πολλὰ διατρίβειν· ἀποθανόντος δὲ ἐρημωθέντα
[32, 70]   ἕκαστοι καὶ καθ´ αὑτοὺς διαφθείροντες  τὰ   πράγματα, Σιμάριστοι καὶ τοιαῦθ´ ἕτερα
[32, 60]   μέλει. τὰ δὲ πτηνὰ καὶ  τὰ   πρόβατα μᾶλλόν τε προσιέναι καὶ
[32, 60]   εἶναι τούς τε ὄρνιθας καὶ  τὰ   πρόβατα. τοὺς μὲν γὰρ λέοντας
[32, 20]   ὀργὴν οὐδὲ τοὺς〉 συριγμοὺς οὐδὲ  τὰ   σκώμματα, οἷς πάντας ἐκπλήττετε καὶ
[32, 75]   Ὅμηρος τίς ἀνθρώπων δύναται  τὰ   συμβαίνοντα εἰπεῖν; οὐ γὰρ οὕτως
[32, 10]   ἄρξωμαι, τοῦτο πείσθητε βεβαίως, ὅτι  τὰ   συμβαίνοντα τοῖς ἀνθρώποις ἐπ´ ἀγαθῷ
[32, 30]   ἐν τῷ παρόντι καὶ ὅταν  τὰ   συνήθη θεωρῆτε, οἷοί ἐστε. ἐμοὶ
[32, 90]   Ἀθηναίων Μεγαρέων Κορινθίων  τὰ   σώματα ἀσκεῖν καὶ ζῆν φιλοπόνως
[32, 60]   καὶ φιλίαν αἰτησαμένην παρὰ Διὸς  τὰ   σώματα αὐτῶν μεταβαλεῖν εἰς ἀνθρώπων
[32, 40]   εἰς τὴν Ἑλλάδα θεασόμενος οἶμαι  τά   τε ἔθη καὶ τοὺς ἀνθρώπους·
[32, 70]   οἶμαι καὶ ἐσῴζεσθε. ~τεκμήριον δὲ  τὰ   τελευταῖα συμβάντα περὶ ὑμᾶς, ὅτε
[32, 5]   μετ´ εὐνοίας καὶ φανερὰ ποιήσει  τὰ   τῆς πόλεως ἀρρωστήματα. τοιγαροῦν ὅταν
[32, 45]   λέγειν ὡς οὐ χρὴ καὶ  τὰ   τοιαῦτα γίγνεσθαι ἐν ταῖς πόλεσι·
[32, 60]   τοὺς μὲν γὰρ λέοντας καὶ  τὰ   τοιαῦτα διὰ τὴν ἀλκὴν καὶ
[32, 75]   μὴ γὰρ δαιμόνια πάντ´  τὰ   τοιαῦτα καὶ μείζονος δεόμενα ἀποτροπῆς.
[32, 90]   μέν που καὶ ἐφ´ ἑκάστων  τὰ   τοιαῦτα, τῷ παντὶ δὲ αἰσχίω
[32, 55]   καίτοι τὰ τῶν Μουσῶν καὶ  τὰ   τοῦ Ἀπόλλωνος ἤπια δῶρα καὶ
[32, 20]   ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει. εἰ οὖν  τὰ   τοῦ Ἑρμοῦ ἔπη κἀγὼ λέγοιμι
[32, 40]   καὶ μικρὸν ἔμπροσθεν εἶπον,  τὰ   τοῦ Νείλου καὶ τῆς χώρας
[32, 50]   καὶ περὶ πάντα ὁμοίως ἐπτοημένοι  τὰ   τυχόντα, οἱ δὲ κοσμίως καὶ
[32, 55]   καὶ μᾶλλον ἐοίκατε κραιπαλῶσιν. καίτοι  τὰ   τῶν Μουσῶν καὶ τὰ τοῦ
[32, 55]   μέλους καὶ Σατύρους· οὐκοῦν ὑμῖν  τὰ   τῶν νεβρίδων τε καὶ θύρσων
[32, 55]   τινῶν κατέχεσθε, καὶ πιστὰ ποιεῖτε  τὰ   τῶν ποιητῶν μυθολογήματα· ὡς ἐκεῖνοί
[32, 55]   μετὰ γόων, ὥσπερ οἱ ἰατροὶ  τὰ   φλεγμαίνοντα τῶν ἑλκῶν ὑγραίνοντες καὶ
[32, 70]   καὶ τούτων ἐπεμνήσθην; ὅπως εἰδῆτε  τὰ   φυόμενα ἐκ τῆς περὶ τὸν
[32, 45]   καὶ πολλάκις ἀηδεῖς ἔδοξαν; μὴ  τὰ   ὦτα ἐπαλήλιπται τῶν ἐκεῖ; τί
[32, 65]   πρᾶγμα οὕτως ὑφεωρῶντο, καὶ ἐφύλαττον  τὰ   ὦτα, ὡς ἂν μὴ διαφθαρῶσιν
[32, 60]   τὰ δὲ πτηνὰ καὶ τὰ  πρόβατα   μᾶλλόν τε προσιέναι καὶ μηκέτ´
[32, 60]   τούς τε ὄρνιθας καὶ τὰ  πρόβατα.   τοὺς μὲν γὰρ λέοντας καὶ
[32, 25]   δὲ χαλεπῶν σπανίως μεταδιδόντες καὶ  κατὰ   ἀνάγκην, κόσμῳ πόλεων ἡδόμενοι. οἱ
[32, 80]   τί πτώσσεις; τί δ´ ὀπιπτεύεις  κατὰ   ἅρμ´ ἐν ἀγῶνι; εἰ δ´
[32, 15]   εὔδαιμον οὐδ´ ὠφέλιμον, μὴ  κατὰ   γνώμην καὶ δύναμιν τῶν θεῶν
[32, 95]   χερί. ~μὴ οὖν καὶ ὑμεῖς  κατὰ   ζῆλον τὸν ἐπ´ Ἀλεξάνδρῳ· καὶ
[32, 90]   Δία ἑαλωκέναι λέγοιτ´ ἂν καὶ  κατὰ   κράτος ὃς οὕτως ἑάλωκε καὶ
[32, 70]   κακία πρόεισιν ἐκ τῶν  κατὰ   μέρος τούτων ἁμαρτημάτων καὶ τελευταῖον
[32, 75]   ἐξιλάσασθαι δεῖ δαιμόνων; ἔστιν Ὀλυμπίασι  κατὰ   μέσον τὸν ἱππόδρομον Ταραξίππου Ποσειδῶνος
[32, 65]   κιθάρας ὁποιασοῦν, ἐξεστάναι καὶ φρίττειν  κατὰ   μνήμην τὴν Ὀρφέως. εἶναι δὲ
[32, 10]   λοιδορήσαντες μᾶλλον διδάξαντες ὑμᾶς,  κατὰ   σπουδὴν ἀπίασιν, εὐλαβούμενοι μὴ μεταξὺ
[32, 75]   γίγνεσθαι μεταξὺ καὶ σφόδρα ὑψηλὰ  κατὰ   τὸν δρόμον, ὡς τὰς ὑμετέρας
[32, 60]   καὶ μετὰ ταῦτα ἐκπεσόντα αὐτὸν  κατὰ   τύχην τινὰ ἀναλαβεῖν καὶ σῶσαι,
[32, 45]   παντελῶς ἔξω τῆς ἁρμονίας τῆς  κατὰ   φύσιν γιγνόμενοι καὶ σφόδρα ἀμούσως
[32, 70]   καὶ καθ´ αὑτοὺς διαφθείροντες τὰ  πράγματα,   Σιμάριστοι καὶ τοιαῦθ´ ἕτερα ἑταιρειῶν
[32, 70]   ὑμεῖς, ἔφη, τέτταρα πέντε  βήματα   νικᾶτε, κἀγὼ βαδιοῦμαι· ταῦτα δὲ
[32, 55]   πιστὰ ποιεῖτε τὰ τῶν ποιητῶν  μυθολογήματα·   ὡς ἐκεῖνοί γε παρεισάγουσι Βάκχας
[32, 10]   καὶ τοὺς ἀμαθεῖς, οἱ δὲ  ποιήματα   συνθέντες ᾄδουσιν, ὡς πάνυ φιλῳδῶν
[32, 10]   λέγοντες, ἀλλὰ ἓν δύο  ῥήματα   εἰπόντες, καὶ λοιδορήσαντες μᾶλλον
[32, 15]   τὸ〉 ὕστερον ἐπισταμένων. οὔτε γὰρ  χρήματα   αὐτοῖς οὔτε δύναμις περιγίγνεται διὰ
[32, 15]   γλῶτται βλαβεραὶ καὶ ἀκόλαστοι, κατήγοροι,  συκοφαντήματα,   γραφαί, ῥητόρων ὄχλος, καθάπερ οἶμαι
[32, 90]   λοιμὸς καλεῖται. καθόλου γὰρ πάντα  ἁμαρτήματα   εὕροι τις ἂν πανταχοῦ, καὶ
[32, 5]   φανερὰ ποιήσει τὰ τῆς πόλεως  ἀρρωστήματα.   τοιγαροῦν ὅταν ποτὲ φαίνηται τὸ
[32, 5]   καὶ ναύτας καὶ τοιοῦτον ὄχλον,  σκώμματα   καὶ πολλὴν σπερμολογίαν συνείροντες καὶ
[32, 20]   οὐδὲ τοὺς〉 συριγμοὺς οὐδὲ τὰ  σκώμματα,   οἷς πάντας ἐκπλήττετε καὶ πανταχοῦ
[32, 30]   ὡσαύτως δὴ καὶ παρ´ ὑμῖν  σκώμματα,   πληγαί, γέλως. τίς ἂν οὖν
[32, 70]   Σιμάριστοι καὶ τοιαῦθ´ ἕτερα ἑταιρειῶν  ὀνόματα·   ὥστε φυγεῖν αὐτὸν ἠναγκάσατ