HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre VIII (Pythagore)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  162 formes différentes pour 728 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[8, 29]   ἐν τεταγμένοις καιροῖς ἐπιγινομένων. Τήν  τ'   αἴσθησιν κοινῶς καὶ κατ' εἶδος
[8, 16]   γὰρ ἦν φιλίας ἐργάτης τά  τ'   ἄλλα καὶ εἴ τινα πύθοιτο
[8, 38]   φθεῖρας δὲ καὶ τρίβωνα τήν  τ'   ἀλουσίαν οὐδεὶς ἂν ὑπομείνειε τῶν
[8, 32]   ἐπὶ τὸ κακόν. Εὐδαιμονεῖν  τ'   ἀνθρώπους ὅταν ἀγαθὴ ψυχὴ προσγένηται,
[8, 19]   ἐρυθῖνον ἐσθίειν μήτε μελάνουρον, καρδίας  τ'   ἀπέχεσθαι καὶ κυάμων· Ἀριστοτέλης (δέ
[8, 27]   αἰτίαν εἶναι τῆς διοικήσεως. Διήκειν  τ'   ἀπὸ τοῦ ἡλίου ἀκτῖνα διὰ
[8, 33]   τοῦτο Δία ὅρκιον λέγεσθαι. Τήν  τ'   ἀρετὴν ἁρμονίαν εἶναι καὶ τὴν
[8, 31]   λόγους καὶ τὰ ἔργα. Ἐκριφθεῖσάν  τ'   αὐτὴν ἐπὶ γῆς πλάζεσθαι ἐν
[8, 28]   αἰθέρος διαφέρειν ψυχὴν ζωῆς· ἀθάνατόν  τ'   εἶναι αὐτήν, ἐπειδήπερ καὶ τὸ
[8, 30]   λόγους ψυχῆς ἀνέμους εἶναι. Ἀόρατόν  τ'   εἶναι αὐτὴν καὶ τοὺς λόγους,
[8, 26]   ἡμῖν κάτω ἐκείνοις ἄνω. Ἰσόμοιρά  τ'   εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ φῶς
[8, 33]   ἁρμονίαν συνεστάναι τὰ ὅλα. Φιλίαν  τ'   εἶναι ἐναρμόνιον ἰσότητα. Τιμὰς θεοῖς
[8, 26]   θνητά· τὸν δὲ ἀνωτάτω ἀεικίνητόν  τ'   εἶναι καὶ καθαρὸν καὶ ὑγιᾶ
[8, 31]   καὶ αἰθὴρ ἀόρατος. ~Δεσμά  τ'   εἶναι τῆς ψυχῆς τὰς φλέβας
[8, 33]   τὸν αὐτὸν ῥόον κρατεῖν. ~Ὅρκιόν  τ'   εἶναι τὸ δίκαιον καὶ διὰ
[8, 41]   ἀνελθεῖν ἰσχνὸν καὶ κατεσκελετευμένον· εἰσελθόντα  τ'   εἰς τὴν ἐκκλησίαν φάσκειν ὡς
[8, 47]   κομήτην καὶ ἁλουργίδα φοροῦντα· ἐκκριθῆναί  τ'   ἐκ τῶν παίδων καὶ χλευασθέντα
[8, 20]   δὲ τὸ νουθετεῖν πελαργᾶν. Μαντικῇ  τ'   ἐχρῆτο τῇ διὰ τῶν κληδόνων
[8, 32]   ὑπὸ τούτων πέμπεσθαι ἀνθρώποις τούς  τ'   ὀνείρους καὶ τὰ σημεῖα νόσους
[8, 20]   σκωμμάτων καὶ διηγημάτων φορτικῶν. Ὀργιζόμενος  τ'   οὔτε οἰκέτην ἐκόλαζεν οὔτ' ἐλεύθερον
[8, 3]   ἀλλὰ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ εἰς  τὰ   ἄδυτα· καὶ τὰ περὶ θεῶν
[8, 25]   στερεὰ σχήματα· ἐκ δὲ τούτων  τὰ   αἰσθητὰ σώματα, ὧν καὶ τὰ
[8, 18]   τῶν ἐνταῦθα ἡδονῶν ἐπάγεσθαι. Καὶ  τὰ   ἄλλα πρὸς ταῦτα λοιπόν ἐστιν
[8, 20]   γε μὴν Ἀριστόξενος πάντα μὲν  τὰ   ἄλλα συγχωρεῖν αὐτὸν ἐσθίειν ἔμψυχα,
[8, 34]   ὅσοι ἱεροί· μὴ γὰρ δεῖν  τὰ   αὐτὰ τετάχθαι θεοῖς καὶ ἀνθρώποις,
[8, 27]   δὲ τὴν ἀκτῖνα καὶ εἰς  τὰ   βένθη δύεσθαι καὶ διὰ τοῦτο
[8, 19]   καὶ στρώματα λευκὰ ἐξ ἐρίων·  τὰ   γὰρ λινᾶ οὔπω εἰς ἐκείνους
[8, 41]   ποιήσαι καὶ τῇ μητρὶ ἐντείλαιτο  τὰ   γινόμενα εἰς δέλτον γράφειν σημειουμένην
[8, 29]   ἡλίου πύλας καλεῖ τοὺς ὀφθαλμούς.  Τὰ   δ' αὐτὰ καὶ περὶ τῆς
[8, 48]   κατέχεις Σάμιον, Πυθαγόρης ἐγώ εἰμι·  τὰ   δ' ἔργα μου εἴ τιν'
[8, 28]   ἀφ' οὗ ἀπέσπασται ἀθάνατόν ἐστι.  Τὰ   δὲ ζῷα γεννᾶσθαι ἐξ ἀλλήλων
[8, 30]   Καὶ τὸ μὲν φρόνιμον ἀθάνατον,  τὰ   δὲ λοιπὰ θνητά. Τρέφεσθαί τε
[8, 34]   ὅτι ὀλιγαρχικόν· κληροῦνται γοῦν αὐτοῖς.  Τὰ   δὲ πεσόντα μὴ ἀναιρεῖσθαι, ὑπὲρ
[8, 15]   δόγμα· οὗτος δὲ μόνος ἐξήνεγκε  τὰ   διαβόητα τρία βιβλία, Πλάτων
[8, 21]   αὐτός φησιν, ὡς προείρηται, καὶ  τὰ   δόγματα λαβεῖν αὐτὸν παρὰ τῆς
[8, 42]   Πυθαγόρας ὅς γέ τοι Δαμοῖ  τᾷ   ἑαυτοῦ θυγατρὶ παρακαταθέμενος τὰ ὑπομνάματα
[8, 49]   κόσμος αἱρεθήσεται, ἐπικινδυνότερα δ' αὐτῇσι  τὰ   ἐκ Μήδων. ~Οὔτε δὲ αἰεὶ
[8, 36]   τοῖς Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν εὑρηκέναι, καὶ  τὰ   ἐκείνων ἐχόμενα Ἀριστοτέλης. Τὴν
[8, 26]   καθαρὸν καὶ ὑγιᾶ καὶ πάντα  τὰ   ἐν αὐτῷ ἀθάνατα καὶ διὰ
[8, 26]   ἀέρα ἄσειστον καὶ νοσερὸν καὶ  τὰ   ἐν αὐτῷ πάντα θνητά· τὸν
[8, 30]   θυμόν, φρένας δὲ καὶ νοῦν  τὰ   ἐν τῷ ἐγκεφάλῳ· σταγόνας δ'
[8, 25]   τούτων τὰς γραμμάς, ἐξ ὧν  τὰ   ἐπίπεδα σχήματα· ἐκ δὲ τῶν
[8, 31]   γίνεσθαι αὐτῆς τοὺς λόγους καὶ  τὰ   ἔργα. Ἐκριφθεῖσάν τ' αὐτὴν ἐπὶ
[8, 26]   ~Εἶναι δὲ καὶ ἀντίποδας καὶ  τὰ   ἡμῖν κάτω ἐκείνοις ἄνω. Ἰσόμοιρά
[8, 26]   δὲ χειμῶνα· ἐὰν δὲ ἰσομοιρῇ,  τὰ   κάλλιστα εἶναι τοῦ ἔτους, οὗ
[8, 31]   φλέβας καὶ τὰς ἀρτηρίας καὶ  τὰ   νεῦρα· ὅταν δ' ἰσχύῃ καὶ
[8, 33]   διὸ καὶ καθ' ἁρμονίαν συνεστάναι  τὰ   ὅλα. Φιλίαν τ' εἶναι ἐναρμόνιον
[8, 32]   τε πᾶσαν καὶ κληδόνας καὶ  τὰ   ὅμοια. Μέγιστον δέ φησιν τῶν
[8, 3]   Αἰγύπτῳ εἰς τὰ ἄδυτα· καὶ  τὰ   περὶ θεῶν ἐν ἀπορρήτοις ἔμαθεν.
[8, 47]   ῥήτορα μοχθηρόν· καὶ ἰατρὸν ἄλλον,  τὰ   περὶ σκίλλης γεγραφότα καί τινα
[8, 34]   δὲ τῶν ἡρώων φησὶν εἶναι  τὰ   πίπτοντα, λέγων ἐν τοῖς Ἥρωσι,
[8, 8]   Πυθαγόρᾳ. Φησὶ δὲ καὶ Ἀριστόξενος  τὰ   πλεῖστα τῶν ἠθικῶν δογμάτων λαβεῖν
[8, 3]   τοὺς τριακοσίους ὄντες ᾠκονόμουν ἄριστα  τὰ   πολιτικά, ὥστε σχεδὸν ἀριστοκρατίαν εἶναι
[8, 19]   ἡμέραν μὴ γεύεσθαι· ὄψῳ τε  τὰ   πολλὰ λαχάνοις ἑφθοῖς τε καὶ
[8, 25]   ἀριθμούς· ἐκ δὲ τῶν ἀριθμῶν  τὰ   σημεῖα· ἐκ δὲ τούτων τὰς
[8, 32]   ἀνθρώποις τούς τ' ὀνείρους καὶ  τὰ   σημεῖα νόσους τε, καὶ οὐ
[8, 25]   σχήματα· ἐκ δὲ τῶν ἐπιπέδων  τὰ   στερεὰ σχήματα· ἐκ δὲ τούτων
[8, 25]   τὰ αἰσθητὰ σώματα, ὧν καὶ  τὰ   στοιχεῖα εἶναι τέτταρα, πῦρ, ὕδωρ,
[8, 17]   φορτίον συγκαθαιρεῖν καὶ μὴ συνεπιτιθέναι,  τὰ   στρώματα ἀεὶ συνδεδεμένα ἔχειν, ἐν
[8, 41]   καὶ δὴ καὶ ἀνεγίνωσκεν αὐτοῖς  τὰ   συμβεβηκότα. Οἱ δὲ σαινόμενοι τοῖς
[8, 17]   φίλον κατεσκεύαζεν. ~Ἦν δ' αὐτῷ  τὰ   σύμβολα τάδε· πῦρ μαχαίρᾳ μὴ
[8, 16]   τε γὰρ ἦν φιλίας ἐργάτης  τά   τ' ἄλλα καὶ εἴ τινα
[8, 42]   Δαμοῖ τᾷ ἑαυτοῦ θυγατρὶ παρακαταθέμενος  τὰ   ὑπομνάματα ἐπέσκαψε μηδενὶ τῶν ἐκτὸς
[8, 10]   πρῶτος, ὥς φησι Τίμαιος, κοινὰ  τὰ   φίλων εἶναι καὶ φιλίαν ἰσότητα.
[8, 28]   μετέχει τοῦ θερμοῦ· διὸ καὶ  τὰ   φυτὰ ζῷα εἶναι· ψυχὴν μέντοι
[8, 35]   ~(Καὶ τὸ μὲν λευκὸν τῆς  τἀγαθοῦ   φύσεως, τὸ δὲ μέλαν τοῦ
[8, 9]   συγγράμμασι τοῖς προειρημένοις φέρεται Πυθαγόρου  τάδε   καθολικῶς. Οὐκ ἐᾷ εὔχεσθαι ὑπὲρ
[8, 22]   παρεγγυᾶν αὐτὸν ἑκάστοτε τοῖς μαθηταῖς  τάδε   λέγειν εἰς τὸν οἶκον εἰσιοῦσι,
[8, 4]   Ἡρακλείδης Ποντικὸς περὶ αὑτοῦ  τάδε   λέγειν, ὡς εἴη ποτὲ γεγονὼς
[8, 8]   δὲ φιλόσοφοι τῆς ἀληθείας. Καὶ  τάδε   μὲν ὧδε. ~Ἐν δὲ τοῖς
[8, 7]   νέοι, ἀλλὰ σέβεσθε μεθ' ἡσυχίας  τάδε   πάντα· τρίτον Περὶ ψυχῆς, τέταρτον
[8, 17]   ~Ἦν δ' αὐτῷ τὰ σύμβολα  τάδε·   πῦρ μαχαίρᾳ μὴ σκαλεύειν, ζυγὸν
[8, 21]   καὶ τοὺς μὴ θέλοντας συνεῖναι  ταῖς   ἑαυτῶν γυναιξί· καὶ δὴ καὶ
[8, 12]   ὑποτείνουσα πλευρὰ ἴσον δύναται  ταῖς   περιεχούσαις. Καὶ ἔστιν ἐπίγραμμα οὕτως
[8, 24]   Φησὶ δ' Ἀλέξανδρος ἐν  Ταῖς   τῶν φιλοσόφων διαδοχαῖς καὶ ταῦτα
[8, 31]   τῷ σώματι. Τὸν δ' Ἑρμῆν  ταμίαν   εἶναι τῶν ψυχῶν καὶ διὰ
[8, 40]   τοὺς πέντε καὶ τριάκοντα, ἐν  Τάραντι   κατακαυθῆναι, θέλοντας ἀντιπολιτεύεσθαι τοῖς προεστῶσι.
[8, 37]   ἐν Πυθαγοριζούσῃ· ἀλλὰ καὶ ἐν  Ταραντίνοις   φησὶν οὕτως· Ἔθος ἐστὶν αὐτοῖς,
[8, 39]   ὧν ἦν καὶ Ἄρχιππος  Ταραντῖνος   καὶ Λῦσις προειρημένος. ~Φησὶ
[8, 7]   ὡς Πυθαγόρου Λύσιδός ἐστι τοῦ  Ταραντίνου   Πυθαγορικοῦ, φυγόντος εἰς Θήβας καὶ
[8, 46]   ἀκροαταὶ Φιλολάου καὶ Εὐρύτου τῶν  Ταραντίνων.   Γεγόνασι δὲ Πυθαγόραι τέτταρες περὶ
[8, 37]   διαπειρώμενον τῆς τῶν λόγων ῥώμης  ταράττειν   καὶ κυκᾶν τοῖς ἀντιθέτοις, τοῖς
[8, 30]   σταγόνας δ' εἶναι ἀπὸ τούτων  τὰς   αἰσθήσεις. Καὶ τὸ μὲν φρόνιμον
[8, 31]   τῆς ψυχῆς τὰς φλέβας καὶ  τὰς   ἀρτηρίας καὶ τὰ νεῦρα· ὅταν
[8, 11]   πέρας ἀγαγεῖν, Μοίριδος πρῶτον εὑρόντος  τὰς   ἀρχὰς τῶν στοιχείων αὐτῆς, ὥς
[8, 24]   ἄλλως κοσμιωτέρας ἀπεργάζεσθαι μὴ παραληφθέντας  τὰς   γαστέρας. Καὶ διὰ τοῦτο καὶ
[8, 25]   τὰ σημεῖα· ἐκ δὲ τούτων  τὰς   γραμμάς, ἐξ ὧν τὰ ἐπίπεδα
[8, 41]   Πυθαγόραν θεῖόν τινα, ὥστε καὶ  τὰς   γυναῖκας αὐτῷ παραδοῦναι, ὡς καὶ
[8, 31]   τὰς καθαρὰς ἐπὶ τὸν ὕψιστον,  τὰς   δ' ἀκαθάρτους μήτ' ἐκείναις πελάζειν
[8, 2]   τῆς πατρίδος καὶ πάσας ἐμυήθη  τάς   θ' Ἑλληνικὰς καὶ βαρβάρους τελετάς.
[8, 33]   δεῖν νομίζειν καὶ ἥρωσι μὴ  τὰς   ἴσας, ἀλλὰ θεοῖς μὲν ἀεὶ
[8, 24]   γαστέρας. Καὶ διὰ τοῦτο καὶ  τὰς   καθ' ὕπνους φαντασίας λείας καὶ
[8, 31]   ἐκ θαλάττης· καὶ ἄγεσθαι μὲν  τὰς   καθαρὰς ἐπὶ τὸν ὕψιστον, τὰς
[8, 8]   εἰς Ὀρφέα. Αὐτοῦ λέγουσι καὶ  τὰς   Κοπίδας, οὗ ἀρχή, Μὴ
[8, 42]   ὑπομνάματα ἐπέσκαψε μηδενὶ τῶν ἐκτὸς  τᾶς   οἰκίας παραδιδόμεν. δὲ δυναμένα
[8, 10]   Καὶ αὐτοῦ οἱ μαθηταὶ κατετίθεντο  τὰς   οὐσίας εἰς ἓν ποιούμενοι. Πενταετίαν
[8, 49]   Εἰ δὲ ὑμεῖς οἱ ὀνήιστοι  τὰς   πόλιας ἐκλείψετε, ἀπὸ μὲν αὐτέων
[8, 45]   ἄλλο· Τὰς φρένας ἢν ἐθέλῃς  τὰς   Πυθαγόραο νοῆσαι, ἀσπίδος Εὐφόρβου βλέψον
[8, 6]   μάλιστα πάντων καὶ ἐκλεξάμενος ταύτας  τὰς   συγγραφὰς ἐποιήσατο ἑαυτοῦ σοφίην, πολυμαθείην,
[8, 11]   ἐν δεκάτῳ Ἱστοριῶν λέγειν αὐτὸν  τὰς   συνοικούσας ἀνδράσι θεῶν ἔχειν ὀνόματα,
[8, 33]   ἄλλων ὧν παρακελεύονται καὶ οἱ  τὰς   τελετὰς ἐν τοῖς ἱεροῖς ἐπιελοῦντες.
[8, 13]   ἀνθρώπους, ὥστε εὐπορίστους αὐτοῖς εἶναι  τὰς   τροφὰς ἄπυρα προσφερομένοις καὶ λιτὸν
[8, 42]   οὐκ ἐβουλάθη· πενίαν δὲ> καὶ  τὰς   τῶ πατρὸς ἐπισκάψιας ἐνόμιζε χρυσῶ
[8, 31]   ~Δεσμά τ' εἶναι τῆς ψυχῆς  τὰς   φλέβας καὶ τὰς ἀρτηρίας καὶ
[8, 45]   αὐτὸς ἔτευχ' ἀδικεῖν. ~Καὶ ἄλλο·  Τὰς   φρένας ἢν ἐθέλῃς τὰς Πυθαγόραο
[8, 31]   καὶ εἰσπέμπει ἀπὸ τῶν σωμάτων  τὰς   ψυχὰς ἀπό τε γῆς καὶ
[8, 34]   τε Μηνὶ ἱερός· σημαίνει γὰρ  τὰς   ὥρας. Τῶν ἰχθύων μὴ ἅπτεσθαι
[8, 10]   εἴκοσι. Αἱ δὲ ἡλικίαι πρὸς  τὰς   ὥρας ὧδε σύμμετροι· παῖς ἔαρ,
[8, 48]   τοὺς ἐκείνῳ πλησιάσαντας, καὶ μετὰ  ταῦτ'   Ἀριστοτέλην καὶ τοὺς στωικούς. Ἀλλὰ
[8, 42]   ἐνόμιζε χρυσῶ τιμιωτέρας ἦμεν, καὶ  ταῦτα   γυνά. ~Ἦν καὶ Τηλαύγης υἱὸς
[8, 43]   αὐτοῖσιν ἀναλαμβάνειν. Ἐρωτηθεῖσα, Ποῖα; ἔφη,  ταῦτα   δι' γυνὴ κέκλημαι. ~Ὁ
[8, 24]   Ταῖς τῶν φιλοσόφων διαδοχαῖς καὶ  ταῦτα   εὑρηκέναι ἐν Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν. ~Ἀρχὴν
[8, 18]   ἐπάγεσθαι. Καὶ τὰ ἄλλα πρὸς  ταῦτα   λοιπόν ἐστιν ἐκλαμβάνειν, ἵνα μὴ
[8, 41]   ἃς καὶ Πυθαγορικὰς κληθῆναι. Καὶ  ταῦτα   μὲν Ἕρμιππος. ~Ἦν δὲ
[8, 37]   τὴν ἔγνων φθεγξαμένης ἀΐων. ~Καὶ  ταῦτα   μὲν Ξενοφάνης. Ἔσκωψε δ'
[8, 36]   καθαρωτάτων ὕδατος καὶ θαλάσσης. ~Καὶ  ταῦτα   μέν φησιν Ἀλέξανδρος ἐν
[8, 32]   τὸν ἀέρα ψυχῶν ἔμπλεων· καὶ  ταύτας   δαίμονάς τε καὶ ἥρωας ὀνομάζεσθαι·
[8, 6]   ἀνθρώπων μάλιστα πάντων καὶ ἐκλεξάμενος  ταύτας   τὰς συγγραφὰς ἐποιήσατο ἑαυτοῦ σοφίην,
[8, 1]   ἀπὸ Θαλοῦ καὶ τοὺς ἐν  ταύτῃ   διαγενομένους ἄνδρας ἀξιολόγους διεληλύθαμεν, φέρε
[8, 28]   περιέχουσαν ἐν ἑαυτῇ ἀτμὸν θερμόν·  ταύτην   δὲ προσφερομένην τῇ μήτρᾳ ἀπὸ
[8, 27]   καὶ τὸ ὑγρὸν παχὺν αἰθέρα.  Ταύτην   δὲ τὴν ἀκτῖνα καὶ εἰς
[8, 8]   ἐοικέναι πανηγύρει· ὡς οὖν εἰς  ταύτην   οἱ μὲν ἀγωνιούμενοι, οἱ δὲ
[8, 35]   ὅμοιον· καὶ αὔξην καὶ νεότητα  ταὐτόν.   Ὑγίειαν τὴν τοῦ εἴδους διαμονήν,
[8, 49]   πατρόθεν εὔκλεια, καὶ ἐμέ  τε   ἂν κατείρυκεν Ἀναξιμένει ἐοικότα. Εἰ
[8, 16]   καὶ Χαρώνδαν τοὺς νομοθέτας· ἱκανός  τε   γὰρ ἦν φιλίας ἐργάτης τά
[8, 31]   τῶν σωμάτων τὰς ψυχὰς ἀπό  τε   γῆς καὶ ἐκ θαλάττης· καὶ
[8, 36]   οὐ παρέλιπεν, εἰπὼν οὕτως· Πυθαγόρην  τε   γόητας ἀποκλίνοντ' ἐπὶ δόξας θήρῃ
[8, 50]   δὲ αἰεὶ καλὸν αἰθερολογίη μελεδωνόν  τε   εἶναι τῇ πατρίδι κάλλιον. Καὶ
[8, 14]   φησιν Ἀριστόξενος μουσικός· πρῶτόν  τε   Ἕσπερον καὶ Φωσφόρον τὸν αὐτὸν
[8, 20]   ἔξω τῆς διὰ λιβάνου. Θυσίαις  τε   ἐχρῆτο ἀψύχοις, οἱ δέ φασιν,
[8, 22]   μοι δέον οὐκ ἐτελέσθη; σφάγιά  τε   θεοῖς προσφέρειν κωλύειν, μόνον δὲ
[8, 24]   ᾠδαῖς χρῆσθαι πρὸς λύραν ὕμνῳ  τε   θεῶν καὶ ἀνδρῶν ἀγαθῶν εὔλογον
[8, 32]   εἴς τε τούτους γίνεσθαι τούς  τε   καθαρμοὺς καὶ ἀποτροπιασμοὺς μαντικήν τε
[8, 16]   κατὰ τὴν Ἰταλίαν ἀπεργάσασθαι καλούς  τε   καὶ ἀγαθοὺς ἄνδρας, ἀτὰρ καὶ
[8, 32]   ψυχῶν ἔμπλεων· καὶ ταύτας δαίμονάς  τε   καὶ ἥρωας ὀνομάζεσθαι· καὶ ὑπὸ
[8, 49]   μηδὲν ἀμείνων ἦς Πυθαγόρεω γενεήν  τε   καὶ κλέος, μεταναστὰς ἂν οἴχεο
[8, 28]   αἷμα προΐεσθαι, ἐξ ὧν σάρκας  τε   καὶ νεῦρα καὶ ὀστᾶ καὶ
[8, 15]   Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπαῖς ἱστορίαις· ἔλεγόν  τε   καὶ οἱ ἄλλοι Πυθαγόρειοι μὴ
[8, 20]   ἐχρῆτο τῇ διὰ τῶν κληδόνων  τε   καὶ οἰωνῶν, ἥκιστα δὲ τῇ>
[8, 32]   ὀνείρους καὶ τὰ σημεῖα νόσους  τε,   καὶ οὐ μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ
[8, 38]   τῷ αὐτῷ· Ἐσθίουσί τε λάχανά  τε   καὶ πίνουσιν ἐπὶ τούτοις ὕδωρ·
[8, 14]   καὶ Λευκανοὶ καὶ Πευκέτιοι Μεσσάπιοί  τε   καὶ Ῥωμαῖοι. ~Μέχρι δὲ Φιλολάου
[8, 27]   καὶ διὰ τοῦτο θεῖα. ~Ἥλιόν  τε   καὶ σελήνην καὶ τοὺς ἄλλους
[8, 19]   τε τὰ πολλὰ λαχάνοις ἑφθοῖς  τε   καὶ ὠμοῖς, τοῖς δὲ θαλαττίοις
[8, 41]   δὲ σαινόμενοι τοῖς λεγομένοις ἐδάκρυόν  τε   καὶ ᾤμωζον καὶ ἐπίστευον εἶναι
[8, 12]   τὸ ἀριθμητικὸν εἶδος αὐτῆς· τόν  τε   κανόνα τὸν ἐκ μιᾶς χορδῆς
[8, 33]   διὰ τοῦ αὐτὸν καθαρεύειν ἀπό  τε   κήδους καὶ λεχοῦς καὶ μιάσματος
[8, 33]   παντὸς καὶ ἀπέχεσθαι βρωτῶν θνησειδίων  τε   κρεῶν καὶ τριγλῶν καὶ μελανούρων
[8, 38]   Ἔτι ἐν τῷ αὐτῷ· Ἐσθίουσί  τε   λάχανά τε καὶ πίνουσιν ἐπὶ
[8, 40]   ὑπὸ τῶν Συρακουσίων ἀναιρεθῆναι· τούς  τε   λοιπούς, ὄντας πρὸς τοὺς πέντε
[8, 23]   δ' ἐχθροὺς φίλους ἐργάσασθαι. Ἴδιόν  τε   μηδὲν ἡγεῖσθαι. Νόμῳ βοηθεῖν, ἀνομίᾳ
[8, 34]   δ' ἦν τῶν ἀγαθῶν· τῷ  τε   Μηνὶ ἱερός· σημαίνει γὰρ τὰς
[8, 30]   ἀνθρώπου ψυχὴν διῃρῆσθαι τριχῆ, εἴς  τε   νοῦν καὶ φρένας καὶ θυμόν.
[8, 46]   οὓς καὶ Ἀριστόξενος εἶδε, Ξενόφιλός  τε   Χαλκιδεὺς ἀπὸ Θρᾴκης καὶ
[8, 43]   καὶ τὴν αἰσχύνην ἀποτίθεσθαι, ἀνισταμένην  τε   πάλιν ἅμ' αὐτοῖσιν ἀναλαμβάνειν. Ἐρωτηθεῖσα,
[8, 32]   ἀρρήκτοις δεσμοῖς ὑπ' Ἐρινύων. ~Εἶναί  τε   πάντα τὸν ἀέρα ψυχῶν ἔμπλεων·
[8, 32]   τε καθαρμοὺς καὶ ἀποτροπιασμοὺς μαντικήν  τε   πᾶσαν καὶ κληδόνας καὶ τὰ
[8, 26]   ὅθεν καὶ νοσερώτερον εἶναι. Τόν  τε   περὶ τὴν γῆν ἀέρα ἄσειστον
[8, 16]   εἰ πόλεως εὐνομουμένης γενηθείη. Ἄλλους  τε   πολλοὺς κατὰ τὴν Ἰταλίαν ἀπεργάσασθαι
[8, 22]   αὑτὸν δεῖν ἀξιόπιστον παρέχειν. Τούς  τε   πρεσβυτέρους τιμᾶν, τὸ προηγούμενον τῷ
[8, 16]   τῶν συμβόλων αὐτοῦ κεκοινωνηκότα, εὐθύς  τε   προσηταιρίζετο καὶ φίλον κατεσκεύαζεν. ~Ἦν
[8, 10]   δὲ νεηνίης ἀνήρ. Εἶπέ  τε   πρῶτος, ὥς φησι Τίμαιος, κοινὰ
[8, 27]   ὅπερ ἐστὶ ζωῆς αἴτιον. Τήν  τε   σελήνην λάμπεσθαι ὑφ' ἡλίου. Καὶ
[8, 43]   Τήλαυγες, κλυτὲ κοῦρε Θεανοῦς Πυθαγόρεώ  τε.   Σύγγραμμα δὲ φέρεται τοῦ Τηλαύγους
[8, 19]   μεθ' ἡμέραν μὴ γεύεσθαι· ὄψῳ  τε   τὰ πολλὰ λαχάνοις ἑφθοῖς τε
[8, 30]   τὰ δὲ λοιπὰ θνητά. Τρέφεσθαί  τε   τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ αἵματος·
[8, 32]   καὶ τοῖς ἄλλοις κτήνεσιν· εἴς  τε   τούτους γίνεσθαι τούς τε καθαρμοὺς
[8, 27]   προνοεῖσθαι τὸν θεὸν ἡμῶν. Εἱμαρμένην  τε   τῶν ὅλων καὶ κατὰ μέρος
[8, 14]   Ἀριστοτέλης ἐν Δηλίων πολιτείᾳ. ~Πρῶτόν  τέ   φασι τοῦτον ἀποφῆναι τὴν ψυχὴν
[8, 11]   πολὺς ἦν φάσκων. Τίμαιός  τέ   φησιν ἐν δεκάτῳ Ἱστοριῶν λέγειν
[8, 18]   καὶ δίκαιον μὴ ὑπερβαίνειν. Ἐπί  τε   χοίνικος μὴ καθίζειν ἐν ἴσῳ
[8, 27]   ἀκτῖνα διὰ τοῦ αἰθέρος τοῦ  τε   ψυχροῦ καὶ παχέος. Καλοῦσι δὲ
[8, 29]   δέκα τὸ πλεῖστον μησὶ  τελειωθὲν   ἀποκυΐσκεσθαι τὸ βρέφος· ἔχειν δ'
[8, 2]   τάς θ' Ἑλληνικὰς καὶ βαρβάρους  τελετάς.   ~Ἐγένετ' οὖν ἐν Αἰγύπτῳ, ὁπηνίκα
[8, 33]   ὧν παρακελεύονται καὶ οἱ τὰς  τελετὰς   ἐν τοῖς ἱεροῖς ἐπιελοῦντες. ~Φησὶ
[8, 46]   γενεῶν ἐννέα καὶ δέκα·  τελευταῖοι   γὰρ ἐγένοντο τῶν Πυθαγορείων, οὓς
[8, 34]   ἀκολάστως ἐσθίειν ὅτι ἐπὶ  τελευτῇ   τινος· καὶ Ἀριστοφάνης δὲ τῶν
[8, 2]   Συρίου· μετὰ δὲ τὴν ἐκείνου  τελευτὴν   ἧκεν εἰς Σάμον καὶ ἤκουσεν
[8, 22]   δύσεως, ἐν βίῳ δ' ἀρχὴν  τελευτῆς,   ἐν ζωῇ δὲ γένεσιν φθορᾶς.
[8, 4]   ἀθανασίας. Αἰτήσασθαι οὖν ζῶντα καὶ  τελευτῶντα   μνήμην ἔχειν τῶν συμβαινόντων. Ἐν
[8, 29]   μὲν πρῶτον παγὲν ἐν ἡμέραις  τεσσαράκοντα,   κατὰ δὲ τοὺς τῆς ἁρμονίας
[8, 29]   τῆς ἁρμονίας λόγους, ἑκάστων ἐν  τεταγμένοις   καιροῖς ἐπιγινομένων. Τήν τ' αἴσθησιν
[8, 7]   τάδε πάντα· τρίτον Περὶ ψυχῆς,  τέταρτον   Περὶ εὐσεβείας, πέμπτον Ἡλοθαλῆ τὸν
[8, 46]   ὥς φασί τινες· τρίτος Ζακύνθιος·  τέταρτος   αὐτὸς> οὗτος, οὗ φασιν εἶναι
[8, 34]   μὴ γὰρ δεῖν τὰ αὐτὰ  τετάχθαι   θεοῖς καὶ ἀνθρώποις, ὥσπερ οὐδ'
[8, 17]   θᾶκον μὴ ὀμόργνυσθαι, πρὸς ἥλιον  τετραμμένον.   Μὴ ὀμίχειν, ἐκτὸς λεωφόρου μὴ
[8, 25]   ὧν καὶ τὰ στοιχεῖα εἶναι  τέτταρα,   πῦρ, ὕδωρ, γῆν, ἀέρα· μεταβάλλειν
[8, 40]   ἐν Μεταποντίῳ ἱερὸν τῶν Μουσῶν,  τετταράκοντ'   ἡμέρας ἀσιτήσαντα. Ἡρακλείδης δέ φησιν
[8, 39]   αὐτοῦ διαφθαρῆναι, ὄντας πρὸς τοὺς  τετταράκοντα·   διαφυγεῖν δ' ὀλίγους, ὧν ἦν
[8, 47]   πυκτεύσαντα ἐπὶ τῆς ὀγδόης καὶ  τετταρακοστῆς   Ὀλυμπιάδος, κομήτην καὶ ἁλουργίδα φοροῦντα·
[8, 46]   τῶν Ταραντίνων. Γεγόνασι δὲ Πυθαγόραι  τέτταρες   περὶ τοὺς αὐτοὺς χρόνους, οὐ
[8, 15]   τοὺς οἰκείους ὡς μεγάλου τινὸς  τετυχηκότες.   Μεταποντῖνοί γε μὴν τὴν μὲν
[8, 17]   χύτρας ἴχνος συγχεῖν ἐν τῇ  τέφρᾳ,   δᾳδίῳ εἰς θᾶκον μὴ ὀμόργνυσθαι,
[8, 14]   φωνάς, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἐν  τῇ   γραφῇ φησι δι' ἑπτὰ καὶ
[8, 43]   ἀπὸ δὲ τοῦ ἀλλοτρίου οὐδέποτε.  Τῇ   δὲ πρὸς τὸν ἴδιον ἄνδρα
[8, 20]   τε καὶ οἰωνῶν, ἥκιστα δὲ  τῇ>   διὰ τῶν ἐμπύρων, ἔξω τῆς
[8, 20]   νουθετεῖν πελαργᾶν. Μαντικῇ τ' ἐχρῆτο  τῇ   διὰ τῶν κληδόνων τε καὶ
[8, 4]   τῶν συμβαινόντων. Ἐν μὲν οὖν  τῇ   ζωῇ πάντων διαμνημονεῦσαι, ἐπεὶ δὲ
[8, 30]   ἐγκεφάλου· καὶ τὸ μὲν ἐν  τῇ   καρδίᾳ μέρος αὐτῆς ὑπάρχειν θυμόν,
[8, 28]   ἀτμὸν θερμόν· ταύτην δὲ προσφερομένην  τῇ   μήτρᾳ ἀπὸ μὲν τοῦ ἐγκεφάλου
[8, 41]   κατὰ γῆς οἰκίσκον ποιήσαι καὶ  τῇ   μητρὶ ἐντείλαιτο τὰ γινόμενα εἰς
[8, 39]   Συνεδρεύοντος μετὰ τῶν συνήθων ἐν  τῇ   Μίλωνος οἰκίᾳ τούτου, ὑπό τινος
[8, 25]   ἀόριστον δυάδα ὡς ἂν ὕλην  τῇ   μονάδι αἰτίῳ ὄντι ὑποστῆναι· ἐκ
[8, 47]   φησι, καθὸ καὶ Φαβωρῖνος ἐν  τῇ   ὀγδόῃ Παντοδαπῆς ἱστορίας παρατίθεται, τοῦτον
[8, 50]   καλὸν αἰθερολογίη μελεδωνόν τε εἶναι  τῇ   πατρίδι κάλλιον. Καὶ ἐγὼ δὲ
[8, 42]   ὥς φησι Λύσις ἐν ἐπιστολῇ  τῇ   πρὸς Ἵππασον, περὶ Πυθαγόρου λέγων
[8, 7]   Ἡρακλείδης τοῦ Σαραπίωνος ἐν  τῇ   Σωτίωνος ἐπιτομῇ γεγραφέναι αὐτὸν καὶ
[8, 17]   περιφέρειν, χύτρας ἴχνος συγχεῖν ἐν  τῇ   τέφρᾳ, δᾳδίῳ εἰς θᾶκον μὴ
[8, 34]   ὅτι φθείρει ὅτι  τῇ   τοῦ ὅλου φύσει ὅμοιον
[8, 40]   ἀσιτήσαντα. Ἡρακλείδης δέ φησιν ἐν  τῇ   τῶν Σατύρου βίων ἐπιτομῇ μετὰ
[8, 43]   γέ τοί φησι λέγειν Ἐμπεδοκλέα,  Τήλαυγες,   κλυτὲ κοῦρε Θεανοῦς Πυθαγόρεώ τε.
[8, 43]   καὶ ταῦτα γυνά. ~Ἦν καὶ  Τηλαύγης   υἱὸς αὐτοῖς, ὃς καὶ διεδέξατο
[8, 50]   Περὶ μὲν οὖν Θεανοῦς καὶ  Τηλαύγους   διειλέγμεθα· λεκτέον δὲ νῦν περὶ
[8, 43]   τε. Σύγγραμμα δὲ φέρεται τοῦ  Τηλαύγους   οὐδέν, τῆς δὲ μητρὸς αὐτοῦ
[8, 43]   παρῄνει ἅμα τοῖς ἐνδύμασι καὶ  τὴν   αἰσχύνην ἀποτίθεσθαι, ἀνισταμένην τε πάλιν
[8, 27]   ὑγρὸν παχὺν αἰθέρα. Ταύτην δὲ  τὴν   ἀκτῖνα καὶ εἰς τὰ βένθη
[8, 21]   φυσιολόγων Πυθαγόραν αὐτὸν ὀνομασθῆναι ὅτι  τὴν   ἀλήθειαν ἠγόρευεν οὐχ ἧττον τοῦ
[8, 1]   ~Ἐπειδὴ δὲ τὴν Ἰωνικὴν φιλοσοφίαν  τὴν   ἀπὸ Θαλοῦ καὶ τοὺς ἐν
[8, 30]   μόνον ἐν ἀνθρώπῳ. Εἶναι δὲ  τὴν   ἀρχὴν τῆς ψυχῆς ἀπὸ καρδίας
[8, 5]   ἐκ Τροίας, ἀναθεῖναι τῷ Ἀπόλλωνι  τὴν   ἀσπίδα, διασεσηπυῖαν ἤδη, μόνον δὲ
[8, 4]   διαμνημονεῦσαι, ἐπεὶ δὲ ἀποθάνοι τηρῆσαι  τὴν   αὐτὴν μνήμην. Χρόνῳ δ' ὕστερον
[8, 26]   νοσερώτερον εἶναι. Τόν τε περὶ  τὴν   γῆν ἀέρα ἄσειστον καὶ νοσερὸν
[8, 25]   ἔμψυχον, νοερόν, σφαιροειδῆ, μέσην περιέχοντα  τὴν   γῆν καὶ αὐτὴν σφαιροειδῆ καὶ
[8, 48]   οὐρανὸν πρῶτον ὀνομάσαι κόσμον καὶ  τὴν   γῆν στρογγύλην· ὡς δὲ Θεόφραστος,
[8, 33]   ἥρωσι δ' ἀπὸ μέσου ἡμέρας.  Τὴν   δ' ἁγνείαν εἶναι διὰ καθαρμῶν
[8, 30]   καὶ τῶν λοιπῶν αἰσθήσεων δογματίζειν.  ~Τὴν   δ' ἀνθρώπου ψυχὴν διῃρῆσθαι τριχῆ,
[8, 28]   γεννᾶσθαι ἐξ ἀλλήλων ἀπὸ σπερμάτων,  τὴν   δ' ἐκ γῆς γένεσιν ἀδύνατον
[8, 21]   κίονι χαλκῷ δεδεμένην καὶ τρίζουσαν,  τὴν   δ' Ὁμήρου κρεμαμένην ἀπὸ δένδρου
[8, 27]   τὸν μὲν ἀέρα ψυχρὸν αἰθέρα,  τὴν   δὲ θάλασσαν καὶ τὸ ὑγρὸν
[8, 36]   τὰ ἐκείνων ἐχόμενα Ἀριστοτέλης.  Τὴν   δὲ σεμνοπρέπειαν τοῦ Πυθαγόρου καὶ
[8, 50]   τινας φερομένων· ἔπειθ' οὕτως ἐξάψομεν  τὴν   διαδοχὴν τῶν ἀξίων λόγου ἕως
[8, 38]   ~Ἀριστοφῶν Πυθαγοριστῇ· Ἔφη καταβὰς εἰς  τὴν   δίαιταν τῶν κάτω ἰδεῖν ἑκάστους,
[8, 36]   φίλου ἀνέρος ἐστὶ ψυχή,  τὴν   ἔγνων φθεγξαμένης ἀΐων. ~Καὶ ταῦτα
[8, 2]   Φερεκύδου τοῦ Συρίου· μετὰ δὲ  τὴν   ἐκείνου τελευτὴν ἧκεν εἰς Σάμον
[8, 41]   καὶ κατεσκελετευμένον· εἰσελθόντα τ' εἰς  τὴν   ἐκκλησίαν φάσκειν ὡς ἀφῖκται ἐξ
[8, 35]   συνάγει αὐτούς· οἱ δέ, πρὸς  τὴν   ἐν ᾅδου κρίσιν· οἱ δ'
[8, 46]   τριόδῳ. ~Ἤκμαζε δὲ καὶ κατὰ  τὴν   ἑξηκοστὴν Ὀλυμπιάδα, καὶ αὐτοῦ τὸ
[8, 26]   μὲν τὴν ἕω, φθίνειν δὲ  τὴν   ἑσπέραν· ὅθεν καὶ νοσερώτερον εἶναι.
[8, 26]   καὶ τῆς ἡμέρας θάλλειν μὲν  τὴν   ἕω, φθίνειν δὲ τὴν ἑσπέραν·
[8, 44]   τοῦ Σαραπίωνος, ὀγδοηκοντούτης ἐτελεύτα, κατὰ  τὴν   ἰδίαν ὑπογραφὴν τῶν ἡλικιῶν· ὡς
[8, 16]   γενηθείη. Ἄλλους τε πολλοὺς κατὰ  τὴν   Ἰταλίαν ἀπεργάσασθαι καλούς τε καὶ
[8, 1]   ~ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ. ~Ἐπειδὴ δὲ  τὴν   Ἰωνικὴν φιλοσοφίαν τὴν ἀπὸ Θαλοῦ
[8, 9]   τὸ μὴ εἰδέναι τὸ συμφέρον.  Τὴν   μέθην ἓν ἀνθ' ἑνὸς βλάβην
[8, 21]   Ἱερώνυμος κατελθόντα αὐτὸν εἰς ᾅδου  τὴν   μὲν Ἡσιόδου ψυχὴν ἰδεῖν πρὸς
[8, 15]   τινὸς τετυχηκότες. Μεταποντῖνοί γε μὴν  τὴν   μὲν οἰκίαν αὐτοῦ Δήμητρος ἱερὸν
[8, 41]   ἔστ' ἂν ἀνέλθῃ. Τοῦτο ποιῆσαι  τὴν   μητέρα. Τὸν δὲ Πυθαγόραν μετὰ
[8, 15]   θ' ἑξακοσίων οὐκ ἐλάττους ἐπὶ  τὴν   νυκτερινὴν ἀκρόασιν ἀπήντων αὐτοῦ· καὶ
[8, 39]   παραδοχῆς ἀξιωθέντων διὰ φθόνον ὑποπρησθῆναι  τὴν   οἰκίαν συνέβη· τινὲς δ' αὐτοὺς
[8, 29]   αἴσθησιν κοινῶς καὶ κατ' εἶδος  τὴν   ὅρασιν ἀτμόν τιν' ἄγαν εἶναι
[8, 3]   ἐπανῆλθεν εἰς Σάμον, καὶ εὑρὼν  τὴν   πατρίδα τυραννουμένην ὑπὸ Πολυκράτους, ἀπῆρεν
[8, 3]   πολιτικά, ὥστε σχεδὸν ἀριστοκρατίαν εἶναι  τὴν   πολιτείαν. ~Τοῦτόν φησιν Ἡρακλείδης
[8, 9]   ποτῶν μήτε τῶν σιτίων μηδένα  τὴν   συμμετρίαν. Καὶ περὶ ἀφροδισίων δέ
[8, 29]   ἑκάστων ἐν τεταγμένοις καιροῖς ἐπιγινομένων.  Τήν   τ' αἴσθησιν κοινῶς καὶ κατ'
[8, 38]   ὕδωρ· φθεῖρας δὲ καὶ τρίβωνα  τήν   τ' ἀλουσίαν οὐδεὶς ἂν ὑπομείνειε
[8, 33]   διὰ τοῦτο Δία ὅρκιον λέγεσθαι.  Τήν   τ' ἀρετὴν ἁρμονίαν εἶναι καὶ
[8, 27]   αὐτοῖς, ὅπερ ἐστὶ ζωῆς αἴτιον.  Τήν   τε σελήνην λάμπεσθαι ὑφ' ἡλίου.
[8, 4]   Ἑρμοῦ τὸ δῶρον λάβοι καὶ  τὴν   τῆς ψυχῆς περιπόλησιν, ὡς περιεπολήθη
[8, 35]   αὔξην καὶ νεότητα ταὐτόν. Ὑγίειαν  τὴν   τοῦ εἴδους διαμονήν, νόσον τὴν
[8, 35]   τὴν τοῦ εἴδους διαμονήν, νόσον  τὴν   τούτου φθοράν. Περὶ τῶν ἁλῶν,
[8, 40]   τροπῆς δὲ γενομένης περικάμπτοντα αὐτὸν  τὴν   τῶν κυάμων χώραν ὑπὸ τῶν
[8, 33]   τ' ἀρετὴν ἁρμονίαν εἶναι καὶ  τὴν   ὑγίειαν καὶ τὸ ἀγαθὸν ἅπαν
[8, 3]   συνέστησε δι' ἐπιστολῆς· καὶ ἐξέμαθε  τὴν   φωνὴν αὐτῶν, καθά φησιν Ἀντιφῶν
[8, 18]   καρδίαν μὴ ἐσθίειν ἐδήλου μὴ  τὴν   ψυχὴν ἀνίαις καὶ λύπαις κατατήκειν.
[8, 30]   δὲ λοιπὰ θνητά. Τρέφεσθαί τε  τὴν   ψυχὴν ἀπὸ τοῦ αἵματος· τοὺς
[8, 28]   μὴ ἔχειν πάντα. Εἶναι δὲ  τὴν   ψυχὴν ἀπόσπασμα αἰθέρος καὶ τοῦ
[8, 5]   ~Ἐπειδὴ δὲ Εὔφορβος ἀποθάνοι, μεταβῆναι  τὴν   ψυχὴν αὐτοῦ εἰς Ἑρμότιμον, ὃς
[8, 14]   ~Πρῶτόν τέ φασι τοῦτον ἀποφῆναι  τὴν   ψυχὴν κύκλον ἀνάγκης ἀμείβουσαν ἄλλοτ'
[8, 32]   φησιν τῶν ἐν ἀνθρώποις εἶναι  τὴν   ψυχὴν πεῖσαι ἐπὶ τὸ ἀγαθὸν
[8, 4]   πάντων διαμνημονεῦσαι, ἐπεὶ δὲ ἀποθάνοι  τηρῆσαι   τὴν αὐτὴν μνήμην. Χρόνῳ δ'
[8, 29]   Τὰ δ' αὐτὰ καὶ περὶ  τῆς   ἀκοῆς καὶ τῶν λοιπῶν αἰσθήσεων
[8, 8]   πλεονεξίας θηραταί, οἱ δὲ φιλόσοφοι  τῆς   ἀληθείας. Καὶ τάδε μὲν ὧδε.
[8, 25]   ἐκ δὲ τῆς μονάδος καὶ  τῆς   ἀορίστου δυάδος τοὺς ἀριθμούς· ἐκ
[8, 29]   ὧν εἰρομένων συνέχεσθαι κατὰ τοὺς  τῆς   ἁρμονίας λόγους, ἑκάστων ἐν τεταγμένοις
[8, 29]   ἡμέραις τεσσαράκοντα, κατὰ δὲ τοὺς  τῆς   ἁρμονίας λόγους ἐν ἑπτὰ
[8, 43]   δὲ φέρεται τοῦ Τηλαύγους οὐδέν,  τῆς   δὲ μητρὸς αὐτοῦ Θεανοῦς τινα.
[8, 20]   τῇ> διὰ τῶν ἐμπύρων, ἔξω  τῆς   διὰ λιβάνου. Θυσίαις τε ἐχρῆτο
[8, 27]   καὶ κατὰ μέρος αἰτίαν εἶναι  τῆς   διοικήσεως. Διήκειν τ' ἀπὸ τοῦ
[8, 21]   τὰ δόγματα λαβεῖν αὐτὸν παρὰ  τῆς   ἐν Δελφοῖς Θεμιστοκλείας. Φησὶ δ'
[8, 8]   λαβεῖν τὸν Πυθαγόραν παρὰ Θεμιστοκλείας  τῆς   ἐν Δελφοῖς. Ἴων δὲ
[8, 29]   ἐν αὑτῷ πάντας τοὺς λόγους  τῆς   ζωῆς, ὧν εἰρομένων συνέχεσθαι κατὰ
[8, 26]   φθίνον φθινόπωρον νοσερόν. Ἀλλὰ καὶ  τῆς   ἡμέρας θάλλειν μὲν τὴν ἕω,
[8, 3]   ὑπὸ Πολυκράτους, ἀπῆρεν εἰς Κρότωνα  τῆς   Ἰταλίας· κἀκεῖ νόμους θεὶς τοῖς
[8, 1]   ἀξιολόγους διεληλύθαμεν, φέρε καὶ περὶ  τῆς   Ἰταλικῆς διαλάβωμεν, ἧς ἦρξε Πυθαγόρας
[8, 48]   Φαβωρῖνός φησιν ὅροις χρήσασθαι διὰ  τῆς   μαθηματικῆς ὕλης, ἐπὶ πλέον δὲ
[8, 25]   τῶν ἁπάντων μονάδα· ἐκ δὲ  τῆς   μονάδος ἀόριστον δυάδα ὡς ἂν
[8, 25]   αἰτίῳ ὄντι ὑποστῆναι· ἐκ δὲ  τῆς   μονάδος καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος
[8, 47]   τὸν πρῶτον ἐντέχνως πυκτεύσαντα ἐπὶ  τῆς   ὀγδόης καὶ τετταρακοστῆς Ὀλυμπιάδος, κομήτην
[8, 10]   δοκιμασθεῖεν· τοὐντεῦθεν δ' ἐγίνοντο  τῆς   οἰκίας αὐτοῦ καὶ τῆς ὄψεως
[8, 10]   ἐγίνοντο τῆς οἰκίας αὐτοῦ καὶ  τῆς   ὄψεως μετεῖχον. Ἀπείχοντο δὲ καὶ
[8, 2]   δ' ὢν καὶ φιλομαθὴς ἀπεδήμησε  τῆς   πατρίδος καὶ πάσας ἐμυήθη τάς
[8, 35]   δούλοις. ~(Καὶ τὸ μὲν λευκὸν  τῆς   τἀγαθοῦ φύσεως, τὸ δὲ μέλαν
[8, 34]   Μηδὲ γεύεσθ' ἅττ' ἂν ἐντὸς  τῆς   τραπέζης καταπέσῃ. Ἀλεκτρυόνος μὴ ἅπτεσθαι
[8, 37]   ἰδιώτην ποθὲν λάβωσιν εἰσελθόντα, διαπειρώμενον  τῆς   τῶν λόγων ῥώμης ταράττειν καὶ
[8, 46]   οὗτος, οὗ φασιν εἶναι τὠπόρρητον  τῆς   φιλοσοφίας, αὐτῶν διδάσκαλος· ἐφ' οὗ
[8, 30]   ἀνθρώπῳ. Εἶναι δὲ τὴν ἀρχὴν  τῆς   ψυχῆς ἀπὸ καρδίας μέχρις ἐγκεφάλου·
[8, 4]   τὸ δῶρον λάβοι καὶ τὴν  τῆς   ψυχῆς περιπόλησιν, ὡς περιεπολήθη καὶ
[8, 31]   αἰθὴρ ἀόρατος. ~Δεσμά τ' εἶναι  τῆς   ψυχῆς τὰς φλέβας καὶ τὰς
[8, 4]   Ἑρμῆν εἰπεῖν αὐτῷ ἑλέσθαι  τι   ἂν βούληται πλὴν ἀθανασίας. Αἰτήσασθαι
[8, 35]   γὰρ ἅλες πᾶν σώζουσιν  τι   ἂν παραλάβωσι καὶ γεγόνασιν ἐκ
[8, 15]   ~Μέχρι δὲ Φιλολάου οὐκ ἦν  τι   γνῶναι Πυθαγόρειον δόγμα· οὗτος δὲ
[8, 22]   τὸν οἶκον εἰσιοῦσι, Πῆ παρέβην;  τί   δ' ἔρεξα; τί μοι δέον
[8, 44]   ἥψατο, Πυθαγόρα; ἀλλ' ὅταν ἑψηθῇ  τι   καὶ ὀπτηθῇ καὶ ἁλισθῇ, δὴ
[8, 23]   μνήμην ἀσκεῖν, ἐν ὀργῇ μήτε  τι   λέγειν μήτε πράσσειν, ~μαντικὴν πᾶσαν
[8, 22]   Πῆ παρέβην; τί δ' ἔρεξα;  τί   μοι δέον οὐκ ἐτελέσθη; σφάγιά
[8, 41]   ἀντιπολιτεύεσθαι τοῖς προεστῶσι. ~Καὶ ἄλλο  τι   περὶ Πυθαγόρου φησὶν Ἕρμιππος.
[8, 45]   ὡς ἐτελεύτα· Αἴ, αἴ, Πυθαγόρης  τί   τόσον κυάμους ἐσεβάσθη; καὶ θάνε
[8, 41]   αὐτῷ παραδοῦναι, ὡς καὶ μαθησομένας  τι   τῶν αὐτοῦ· ἃς καὶ Πυθαγορικὰς
[8, 13]   καὶ κριθὰς καὶ πόπανα μόνα  τίθεσθαι   ἐπ' αὐτοῦ ἄνευ πυρός, ἱερεῖον
[8, 10]   Εἶπέ τε πρῶτος, ὥς φησι  Τίμαιος,   κοινὰ τὰ φίλων εἶναι καὶ
[8, 11]   προσαγορεύσαι πολὺς ἦν φάσκων.  Τίμαιός   τέ φησιν ἐν δεκάτῳ Ἱστοριῶν
[8, 22]   ἀξιόπιστον παρέχειν. Τούς τε πρεσβυτέρους  τιμᾶν,   τὸ προηγούμενον τῷ χρόνῳ τιμιώτερον
[8, 24]   λέγειν μήτε πράσσειν, ~μαντικὴν πᾶσαν  τιμᾶν,   ᾠδαῖς χρῆσθαι πρὸς λύραν ὕμνῳ
[8, 33]   Φιλίαν τ' εἶναι ἐναρμόνιον ἰσότητα.  Τιμὰς   θεοῖς δεῖν νομίζειν καὶ ἥρωσι
[8, 21]   καὶ δὴ καὶ διὰ τοῦτο  τιμηθῆναι   ὑπὸ τῶν ἐν Κρότωνι. Φησὶ
[8, 42]   τῶ πατρὸς ἐπισκάψιας ἐνόμιζε χρυσῶ  τιμιωτέρας   ἦμεν, καὶ ταῦτα γυνά. ~Ἦν
[8, 22]   τιμᾶν, τὸ προηγούμενον τῷ χρόνῳ  τιμιώτερον   ἡγουμένους· ὡς ἐν κόσμῳ μὲν
[8, 36]   δὲ σεμνοπρέπειαν τοῦ Πυθαγόρου καὶ  Τίμων   ἐν τοῖς Σίλλοις δάκνων αὐτὸν
[8, 29]   κατ' εἶδος τὴν ὅρασιν ἀτμόν  τιν'   ἄγαν εἶναι θερμόν. Καὶ διὰ
[8, 48]   τὰ δ' ἔργα μου εἴ  τιν'   ἔροιο Ἠλείων, φήσεις αὐτὸν ἄπιστα
[8, 37]   οὕτως· Ἔθος ἐστὶν αὐτοῖς, ἄν  τιν'   ἰδιώτην ποθὲν λάβωσιν εἰσελθόντα, διαπειρώμενον
[8, 43]   τῆς δὲ μητρὸς αὐτοῦ Θεανοῦς  τινα.   Ἀλλὰ καί φασιν αὐτὴν ἐρωτηθεῖσαν
[8, 47]   τὰ περὶ σκίλλης γεγραφότα καί  τινα   περὶ Ὁμήρου συντεταγμένον· καὶ ἕτερον
[8, 48]   τοὐπίγραμμα ὅπερ ἐποίησε Θεαίτητος· Πυθαγόρην  τινά,   Πυθαγόρην, ξεῖνε, κομήτην, ᾀδόμενον
[8, 16]   τά τ' ἄλλα καὶ εἴ  τινα   πύθοιτο τῶν συμβόλων αὐτοῦ κεκοινωνηκότα,
[8, 13]   φησίν. ~Οἱ δὲ Πυθαγόραν ἀλείπτην  τινὰ   τοῦτον σιτίσαι τὸν τρόπον, μὴ
[8, 4]   Ἅιδῃ ἔπαθε καὶ αἱ λοιπαὶ  τίνα   ὑπομένουσιν. ~Ἐπειδὴ δὲ Εὔφορβος ἀποθάνοι,
[8, 41]   ἐπίστευον εἶναι τὸν Πυθαγόραν θεῖόν  τινα,   ὥστε καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῷ
[8, 43]   διεδέξατο τὸν πατέρα καὶ κατά  τινας   Ἐμπεδοκλέους καθηγήσατο· Ἱππόβοτός γέ τοί
[8, 50]   περὶ Ἐμπεδοκλέους πρῶτον· κατὰ γάρ  τινας   Πυθαγόρου διήκουσεν.
[8, 50]   οὓς περὶ τῶν σποράδην κατά  τινας   φερομένων· ἔπειθ' οὕτως ἐξάψομεν τὴν
[8, 15]   ἀκρόασιν ἀπήντων αὐτοῦ· καὶ εἴ  τινες   ἀξιωθεῖεν αὐτὸν θεάσασθαι, ἔγραφον πρὸς
[8, 39]   φθόνον ὑποπρησθῆναι τὴν οἰκίαν συνέβη·  τινὲς   δ' αὐτοὺς τοὺς Κροτωνιάτας τοῦτο
[8, 19]   δ' ἀρκεῖσθαι μέλιτι μόνῳ φασί  τινες   κηρίῳ ἄρτῳ, οἴνου
[8, 46]   Φλιάσιος, σωμασκητής, ἀλείπτης ὥς φασί  τινες·   τρίτος Ζακύνθιος· τέταρτος αὐτὸς> οὗτος,
[8, 39]   Πυθαγόραν καταληφθῆναι διεξιόντα· καὶ πρός  τινι   χωρίῳ γενόμενος πλήρει κυάμων, ἵνα
[8, 34]   ἐσθίειν ὅτι ἐπὶ τελευτῇ  τινος·   καὶ Ἀριστοφάνης δὲ τῶν ἡρώων
[8, 15]   πρὸς τοὺς οἰκείους ὡς μεγάλου  τινὸς   τετυχηκότες. Μεταποντῖνοί γε μὴν τὴν
[8, 39]   τῇ Μίλωνος οἰκίᾳ τούτου, ὑπό  τινος   τῶν μὴ παραδοχῆς ἀξιωθέντων διὰ
[8, 44]   ἔπεχες χέρας, ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς·  τίς   γὰρ ὃς ἐμψύχων ἥψατο, Πυθαγόρα;
[8, 45]   ὅτε οὐκ ἦν, φάσκων ὥς  τις   ἔην, οὔτις ἔην ὅτ' ἔην.
[8, 8]   ὑπὸ Λέοντος τοῦ Φλιασίων τυράννου  τίς   εἴη, φιλόσοφος εἰπεῖν. Καὶ τὸν
[8, 33]   εἶναι καὶ τὴν ὑγίειαν καὶ  τὸ   ἀγαθὸν ἅπαν καὶ τὸν θεόν·
[8, 32]   εἶναι τὴν ψυχὴν πεῖσαι ἐπὶ  τὸ   ἀγαθὸν ἐπὶ τὸ κακόν.
[8, 12]   δὲ σχολάσαι τὸν Πυθαγόραν περὶ  τὸ   ἀριθμητικὸν εἶδος αὐτῆς· τόν τε
[8, 46]   αὐτῶν διδάσκαλος· ἐφ' οὗ καὶ  τὸ   Αὐτὸς ἔφα παροιμιακὸν εἰς τὸν
[8, 28]   τ' εἶναι αὐτήν, ἐπειδήπερ καὶ  τὸ   ἀφ' οὗ ἀπέσπασται ἀθάνατόν ἐστι.
[8, 29]   τὸ πλεῖστον μησὶ τελειωθὲν ἀποκυΐσκεσθαι  τὸ   βρέφος· ἔχειν δ' ἐν αὑτῷ
[8, 13]   τόδε μὲν ἦν τὸ πρόσχημα·  τὸ   δ' ἀληθὲς τῶν ἐμψύχων ἀπηγόρευεν
[8, 34]   ἱερὸς τοῦ Μηνὸς καὶ ἱκέτης·  τὸ   δ' ἦν τῶν ἀγαθῶν· τῷ
[8, 18]   καὶ οἰδοῦντα θυμὸν μὴ κινεῖν.  Τὸ   δὲ ζυγὸν μὴ ὑπερβαίνειν, τουτέστι
[8, 35]   μὲν λευκὸν τῆς τἀγαθοῦ φύσεως,  τὸ   δὲ μέλαν τοῦ κακοῦ. Ἄρτον
[8, 28]   ἐκ γῆς γένεσιν ἀδύνατον ὑφίστασθαι.  Τὸ   δὲ σπέρμα εἶναι σταγόνα ἐγκεφάλου
[8, 7]   συγγράμματα τρία, Παιδευτικόν, Πολιτικόν, Φυσικόν·  ~τὸ   δὲ φερόμενον ὡς Πυθαγόρου Λύσιδός
[8, 26]   τὸ μὲν θάλλον ἔαρ ὑγιεινόν,  τὸ   δὲ φθίνον φθινόπωρον νοσερόν. Ἀλλὰ
[8, 33]   ῥόον κρατεῖν. ~Ὅρκιόν τ' εἶναι  τὸ   δίκαιον καὶ διὰ τοῦτο Δία
[8, 4]   γεγόνοι καὶ ὅτι παρ' Ἑρμοῦ  τὸ   δῶρον λάβοι καὶ τὴν τῆς
[8, 5]   διασεσηπυῖαν ἤδη, μόνον δὲ διαμένειν  τὸ   ἐλεφάντινον πρόσωπον. Ἐπειδὴ δ' Ἑρμότιμος
[8, 40]   τὸν Πυθαγόραν ἀποθανεῖν καταφυγόντα εἰς  τὸ   ἐν Μεταποντίῳ ἱερὸν τῶν Μουσῶν,
[8, 49]   ἀθλητοῦ Πυθαγόρου καὶ τοῦτ' ἐλέγετο  τὸ   ἐπίγραμμα· Οὗτος πυκτεύσων ἐς Ὀλύμπια
[8, 40]   τῶν Σατύρου βίων ἐπιτομῇ μετὰ  τὸ   θάψαι Φερεκύδην ἐν Δήλῳ ἐπανελθεῖν
[8, 27]   ἀστέρας εἶναι θεούς· ἐπικρατεῖ γὰρ  τὸ   θερμὸν ἐν αὐτοῖς, ὅπερ ἐστὶ
[8, 29]   καὶ δι' ὕδατος· ἀντερείδεσθαι γὰρ  τὸ   θερμὸν ἐπὶ τοῦ ψυχροῦ. Ἐπεί
[8, 3]   Κρήτῃ σὺν Ἐπιμενίδῃ κατῆλθεν εἰς  τὸ   Ἰδαῖον ἄντρον ἀλλὰ καὶ ἐν
[8, 18]   δὲ ζυγὸν μὴ ὑπερβαίνειν, τουτέστι  τὸ   ἴσον καὶ δίκαιον μὴ ὑπερβαίνειν.
[8, 32]   ἐπὶ τὸ ἀγαθὸν ἐπὶ  τὸ   κακόν. Εὐδαιμονεῖν τ' ἀνθρώπους ὅταν
[8, 35]   τὸ ὅλον. Καὶ τῶν σχημάτων  τὸ   κάλλιστον σφαῖραν εἶναι τῶν στερεῶν,
[8, 35]   ἐπιπέδων κύκλον. Γῆρας καὶ πᾶν  τὸ   μειούμενον ὅμοιον· καὶ αὔξην καὶ
[8, 30]   ἀπὸ καρδίας μέχρις ἐγκεφάλου· καὶ  τὸ   μὲν ἐν τῇ καρδίᾳ μέρος
[8, 26]   κάλλιστα εἶναι τοῦ ἔτους, οὗ  τὸ   μὲν θάλλον ἔαρ ὑγιεινόν, τὸ
[8, 35]   οὐδ' ἐλευθέροις καὶ δούλοις. ~(Καὶ  τὸ   μὲν λευκὸν τῆς τἀγαθοῦ φύσεως,
[8, 29]   ψυχὴν καὶ αἴσθησιν. ~Μορφοῦσθαι δὲ  τὸ   μὲν πρῶτον παγὲν ἐν ἡμέραις
[8, 18]   ὅροις ἀνεπιστρεπτεῖν. ~Ἤθελε δ' αὐτῷ  τὸ   μὲν πῦρ μαχαίρᾳ μὴ σκαλεύειν
[8, 30]   ἀπὸ τούτων τὰς αἰσθήσεις. Καὶ  τὸ   μὲν φρόνιμον ἀθάνατον, τὰ δὲ
[8, 27]   εἶναι πρὸς θεοὺς συγγένειαν, κατὰ  τὸ   μετέχειν ἄνθρωπον θερμοῦ· διὸ καὶ
[8, 9]   ἐᾷ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὑτῶν διὰ  τὸ   μὴ εἰδέναι τὸ συμφέρον. Τὴν
[8, 20]   οὔτ' ἐλεύθερον οὐδένα. Ἐκάλει δὲ  τὸ   νουθετεῖν πελαργᾶν. Μαντικῇ τ' ἐχρῆτο
[8, 35]   δέ, ἐπεὶ ἀπὸ τούτου ἄρχεται  τὸ   ὅλον. Καὶ τῶν σχημάτων τὸ
[8, 28]   καὶ ὀστᾶ καὶ τρίχας καὶ  τὸ   ὅλον συνίστασθαι σῶμα· ἀπὸ δὲ
[8, 12]   ἐπίγραμμα οὕτως ἔχον· Ἤνυκε Πυθαγόρης  τὸ   περικλεές· εὕρατο γράμμα κλεινὸς ἐφ'
[8, 6]   ἀναπνέω, οὐ μὰ τὸ ὕδωρ  τὸ   πίνω, οὔ κοτ' οἴσω ψόγον
[8, 29]   ἑπτὰ ἐννέα δέκα  τὸ   πλεῖστον μησὶ τελειωθὲν ἀποκυΐσκεσθαι τὸ
[8, 24]   Τῶν δὲ κυάμων ἀπέχεσθαι διὰ  τὸ   πνευματώδεις ὄντας μάλιστα μετέχειν τοῦ
[8, 22]   παρέχειν. Τούς τε πρεσβυτέρους τιμᾶν,  τὸ   προηγούμενον τῷ χρόνῳ τιμιώτερον ἡγουμένους·
[8, 13]   ψυχῆς. Καὶ τόδε μὲν ἦν  τὸ   πρόσχημα· τὸ δ' ἀληθὲς τῶν
[8, 13]   ἐστιν ὄπισθεν τοῦ Κερατίνου, διὰ  τὸ   πυροὺς καὶ κριθὰς καὶ πόπανα
[8, 9]   αὑτῶν διὰ τὸ μὴ εἰδέναι  τὸ   συμφέρον. Τὴν μέθην ἓν ἀνθ'
[8, 46]   τὴν ἑξηκοστὴν Ὀλυμπιάδα, καὶ αὐτοῦ  τὸ   σύστημα διέμενε μέχρι γενεῶν ἐννέα
[8, 10]   δὲ καὶ σοροῦ κυπαρισσίνης διὰ  τὸ   τὸ τοῦ Διὸς σκῆπτρον ἐντεῦθεν
[8, 5]   εἰς Βραγχίδας καὶ εἰσελθὼν εἰς  τὸ   τοῦ Ἀπόλλωνος ἱερὸν ἐπέδειξεν ἣν
[8, 10]   καὶ σοροῦ κυπαρισσίνης διὰ τὸ  τὸ   τοῦ Διὸς σκῆπτρον ἐντεῦθεν πεποιῆσθαι,
[8, 27]   αἰθέρα, τὴν δὲ θάλασσαν καὶ  τὸ   ὑγρὸν παχὺν αἰθέρα. Ταύτην δὲ
[8, 6]   ἀέρα τὸν ἀναπνέω, οὐ μὰ  τὸ   ὕδωρ τὸ πίνω, οὔ κοτ'
[8, 13]   μὴ τοῦτον. Τοῦτον γὰρ καὶ  τὸ   φονεύειν ἀπαγορεύειν, μὴ ὅτι γε
[8, 13]   δίκαιον ἡμῖν ἐχόντων ψυχῆς. Καὶ  τόδε   μὲν ἦν τὸ πρόσχημα· τὸ
[8, 36]   σκύλακος παριόντα φασὶν ἐποικτῖραι καὶ  τόδε   φάσθαι ἔπος· Παῦσαι μηδὲ ῥάπιζ'
[8, 42]   ὅπερ ἀπαξίωσε Πυθαγόρας ὅς γέ  τοι   Δαμοῖ τᾷ ἑαυτοῦ θυγατρὶ παρακαταθέμενος
[8, 29]   θερμὸν ἐπὶ τοῦ ψυχροῦ. Ἐπεί  τοι   εἰ ψυχρὸς ἦν ἐν
[8, 43]   τινας Ἐμπεδοκλέους καθηγήσατο· Ἱππόβοτός γέ  τοί   φησι λέγειν Ἐμπεδοκλέα, Τήλαυγες, κλυτὲ
[8, 14]   ἐξ ἀΐδεω παραγεγενῆσθαι ἐς ἀνθρώπους.  Τοιγὰρ   καὶ προσεκαρτέρουν αὐτῷ καὶ τῶν
[8, 44]   ἐσθίομεν. Ἄλλο· Ἦν ἄρα Πυθαγόρης  τοῖος   σοφός, ὥστε μὲν αὐτὸς μὴ
[8, 30]   καὶ θυμὸν εἶναι καὶ ἐν  τοῖς   ἄλλοις ζῴοις, φρένας δὲ μόνον
[8, 32]   ἀνθρώποις ἀλλὰ καὶ προβάτοις καὶ  τοῖς   ἄλλοις κτήνεσιν· εἴς τε τούτους
[8, 37]   λόγων ῥώμης ταράττειν καὶ κυκᾶν  τοῖς   ἀντιθέτοις, τοῖς πέρασι, τοῖς παρισώμασιν,
[8, 18]   ἀποδημίαν βαδίζοντα μὴ ἐπιστρέφεσθαι παρῄνει  τοῖς   ἀπαλλαττομένοις τοῦ βίου μὴ ἐπιθυμητικῶς
[8, 37]   ἀντιθέτοις, τοῖς πέρασι, τοῖς παρισώμασιν,  τοῖς   ἀποπλάνοις, τοῖς μεγέθεσιν νουβυστικῶς. Μνησίμαχος
[8, 19]   λαχάνοις ἑφθοῖς τε καὶ ὠμοῖς,  τοῖς   δὲ θαλαττίοις σπανίως. Στολὴ δ'
[8, 43]   ἄνδρα μελλούσῃ πορεύεσθαι παρῄνει ἅμα  τοῖς   ἐνδύμασι καὶ τὴν αἰσχύνην ἀποτίθεσθαι,
[8, 34]   εἶναι τὰ πίπτοντα, λέγων ἐν  τοῖς   Ἥρωσι, Μηδὲ γεύεσθ' ἅττ' ἂν
[8, 45]   ἐσεβάσθη; καὶ θάνε φοιτηταῖς ἄμμιγα  τοῖς   ἰδίοις. Χωρίον ἦν κυάμων· ἵνα
[8, 33]   καὶ οἱ τὰς τελετὰς ἐν  τοῖς   ἱεροῖς ἐπιελοῦντες. ~Φησὶ δ' Ἀριστοτέλης
[8, 3]   τῆς Ἰταλίας· κἀκεῖ νόμους θεὶς  τοῖς   Ἰταλιώταις ἐδοξάσθη σὺν τοῖς μαθηταῖς,
[8, 20]   μόνον καὶ ἐρίφοις καὶ γαλαθηνοῖς  τοῖς   λεγομένοις ἁπαλίαις, ἥκιστα δὲ ἄρνασιν.
[8, 41]   τὰ συμβεβηκότα. Οἱ δὲ σαινόμενοι  τοῖς   λεγομένοις ἐδάκρυόν τε καὶ ᾤμωζον
[8, 3]   θεὶς τοῖς Ἰταλιώταις ἐδοξάσθη σὺν  τοῖς   μαθηταῖς, οἳ πρὸς τοὺς τριακοσίους
[8, 22]   Πυθίου. ~Λέγεται παρεγγυᾶν αὐτὸν ἑκάστοτε  τοῖς   μαθηταῖς τάδε λέγειν εἰς τὸν
[8, 37]   πέρασι, τοῖς παρισώμασιν, τοῖς ἀποπλάνοις,  τοῖς   μεγέθεσιν νουβυστικῶς. Μνησίμαχος δ' Ἀλκμαίων·
[8, 29]   εἰ ψυχρὸς ἦν ἐν  τοῖς   ὄμμασιν ἀτμός, διειστήκει ἂν πρὸς
[8, 17]   ὀξεῖαν μάχαιραν ἀποστρέφειν, ἀποδημοῦντα ἐπὶ  τοῖς   ὅροις ἀνεπιστρεπτεῖν. ~Ἤθελε δ' αὐτῷ
[8, 37]   κυκᾶν τοῖς ἀντιθέτοις, τοῖς πέρασι,  τοῖς   παρισώμασιν, τοῖς ἀποπλάνοις, τοῖς μεγέθεσιν
[8, 37]   ταράττειν καὶ κυκᾶν τοῖς ἀντιθέτοις,  τοῖς   πέρασι, τοῖς παρισώμασιν, τοῖς ἀποπλάνοις,
[8, 9]   ~Ἐν δὲ τοῖς τρισὶ συγγράμμασι  τοῖς   προειρημένοις φέρεται Πυθαγόρου τάδε καθολικῶς.
[8, 40]   ἐν Τάραντι κατακαυθῆναι, θέλοντας ἀντιπολιτεύεσθαι  τοῖς   προεστῶσι. ~Καὶ ἄλλο τι περὶ
[8, 36]   μέν φησιν Ἀλέξανδρος ἐν  τοῖς   Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν εὑρηκέναι, καὶ τὰ
[8, 38]   {Β. Εὐχερῆ θεὸν λέγεις εἰ  τοῖς   ῥύπου μεστοῖσιν ἥδεται συνών. Ἔτι
[8, 36]   τοῦ Πυθαγόρου καὶ Τίμων ἐν  τοῖς   Σίλλοις δάκνων αὐτὸν ὅμως οὐ
[8, 8]   Ἴων δὲ Χῖος ἐν  τοῖς   Τριαγμοῖς φησιν αὐτὸν ἔνια ποιήσαντα
[8, 9]   τάδε μὲν ὧδε. ~Ἐν δὲ  τοῖς   τρισὶ συγγράμμασι τοῖς προειρημένοις φέρεται
[8, 6]   συγγράμματος λέγει ὧδε· Οὐ μὰ  τὸν   ἀέρα τὸν ἀναπνέω, οὐ μὰ
[8, 32]   ὑπ' Ἐρινύων. ~Εἶναί τε πάντα  τὸν   ἀέρα ψυχῶν ἔμπλεων· καὶ ταύτας
[8, 22]   θεοῖς προσφέρειν κωλύειν, μόνον δὲ  τὸν   ἀναίμακτον βωμὸν προσκυνεῖν. Μηδ' ὀμνύναι
[8, 6]   ὧδε· Οὐ μὰ τὸν ἀέρα  τὸν   ἀναπνέω, οὐ μὰ τὸ ὕδωρ
[8, 13]   βωμὸν προσκυνῆσαι μόνον ἐν Δήλῳ  τὸν   Ἀπόλλωνος τοῦ γενέτορος, ὅς ἐστιν
[8, 14]   πρῶτόν τε Ἕσπερον καὶ Φωσφόρον  τὸν   αὐτὸν εἰπεῖν, ὥς φησι Παρμενίδης.
[8, 32]   προσγένηται, μηδέποτε δ' ἠρεμεῖν μηδὲ  τὸν   αὐτὸν ῥόον κρατεῖν. ~Ὅρκιόν τ'
[8, 8]   τίς εἴη, φιλόσοφος εἰπεῖν. Καὶ  τὸν   βίον ἐοικέναι πανηγύρει· ὡς οὖν
[8, 46]   τὸ Αὐτὸς ἔφα παροιμιακὸν εἰς  τὸν   βίον ἦλθεν. ~Οἱ δὲ καὶ
[8, 40]   Κροτωνιάτου εἰς Μεταπόντιον ὑπεξελθεῖν κἀκεῖ  τὸν   βίον καταστρέψαι ἀσιτίᾳ, μὴ βουλόμενον
[8, 31]   τῷ ἀέρι ὁμοίαν τῷ σώματι.  Τὸν   δ' Ἑρμῆν ταμίαν εἶναι τῶν
[8, 26]   τὰ ἐν αὐτῷ πάντα θνητά·  τὸν   δὲ ἀνωτάτω ἀεικίνητόν τ' εἶναι
[8, 4]   Αἰθαλίδης καὶ Ἑρμοῦ υἱὸς νομισθείη·  τὸν   δὲ Ἑρμῆν εἰπεῖν αὐτῷ ἑλέσθαι
[8, 7]   πατέρα, ἕκτον Κρότωνα, καὶ ἄλλους.  Τὸν   δὲ Μυστικὸν λόγον Ἱππάσου φησὶν
[8, 41]   ἀνέλθῃ. Τοῦτο ποιῆσαι τὴν μητέρα.  Τὸν   δὲ Πυθαγόραν μετὰ χρόνον ἀνελθεῖν
[8, 39]   τοῦτο πρᾶξαι, τυραννίδος ἐπίθεσιν εὐλαβουμένους.  Τὸν   δὴ Πυθαγόραν καταληφθῆναι διεξιόντα· καὶ
[8, 5]   δ' Ἑρμότιμος ἀπέθανε, γενέσθαι Πύρρον  τὸν   Δήλιον ἁλιέα· καὶ πάντα πάλιν
[8, 12]   εἶδος αὐτῆς· τόν τε κανόνα  τὸν   ἐκ μιᾶς χορδῆς εὑρεῖν. Οὐκ
[8, 7]   τέταρτον Περὶ εὐσεβείας, πέμπτον Ἡλοθαλῆ  τὸν   Ἐπιχάρμου τοῦ Κῴου πατέρα, ἕκτον
[8, 33]   καὶ