HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre VIII (Pythagore)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


κ  =  130 formes différentes pour 478 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[8, 33]   καὶ τὸν θεόν· διὸ καὶ  καθ'   ἁρμονίαν συνεστάναι τὰ ὅλα. Φιλίαν
[8, 31]   νεῦρα· ὅταν δ' ἰσχύῃ καὶ  καθ'   αὑτὴν γενομένη ἠρεμῇ, δεσμὰ γίνεσθαι
[8, 24]   Καὶ διὰ τοῦτο καὶ τὰς  καθ'   ὕπνους φαντασίας λείας καὶ ἀταράχους
[8, 50]   τῶν ἀξίων λόγου ἕως Ἐπικούρου  καθὰ   καὶ προειρήκαμεν. Περὶ μὲν οὖν
[8, 2]   φησιν Ἡρόδοτος. Οὗτος ἤκουσε μέν,  καθὰ   προείρηται, Φερεκύδου τοῦ Συρίου· μετὰ
[8, 12]   ἀθλητάς, καὶ πρῶτόν γ' Εὐρυμένην,  καθά   φησι Φαβωρῖνος ἐν τρίτῳ τῶν
[8, 3]   καὶ ἐξέμαθε τὴν φωνὴν αὐτῶν,  καθά   φησιν Ἀντιφῶν ἐν τῷ Περὶ
[8, 14]   Ἕλληνας μέτρα καὶ σταθμὰ εἰσηγήσασθαι,  καθά   φησιν Ἀριστόξενος μουσικός· πρῶτόν
[8, 49]   Ἡσίοδον. ~Τούτῳ φασὶν ἀντιπαρατάσσεσθαι Κύλωνα  καθάπερ   Ἀντίλοχον Σωκράτει. Ἐπὶ δὲ τοῦ
[8, 35]   οἱ πάλαι τῶν φίλων ἐφοίτων,  καθάπερ   ἔτι καὶ νῦν οἱ βάρβαροι·
[8, 12]   ἀλλὰ καὶ πυροῖς σωμασκούντων αὐτούς,  καθάπερ   αὐτὸς Φαβωρῖνος ἐν ὀγδόῃ
[8, 19]   σπανίως. Στολὴ δ' αὐτῷ λευκή,  καθαρά,   καὶ στρώματα λευκὰ ἐξ ἐρίων·
[8, 31]   θαλάττης· καὶ ἄγεσθαι μὲν τὰς  καθαρὰς   ἐπὶ τὸν ὕψιστον, τὰς δ'
[8, 43]   ἐρωτηθεῖσαν ποσταία γυνὴ ἀπ' ἀνδρὸς  καθαρεύει,   φάναι, Ἀπὸ μὲν τοῦ ἰδίου
[8, 33]   περιρραντηρίων καὶ διὰ τοῦ αὐτὸν  καθαρεύειν   ἀπό τε κήδους καὶ λεχοῦς
[8, 32]   τε τούτους γίνεσθαι τούς τε  καθαρμοὺς   καὶ ἀποτροπιασμοὺς μαντικήν τε πᾶσαν
[8, 33]   Τὴν δ' ἁγνείαν εἶναι διὰ  καθαρμῶν   καὶ λουτρῶν καὶ περιρραντηρίων καὶ
[8, 26]   ἀνωτάτω ἀεικίνητόν τ' εἶναι καὶ  καθαρὸν   καὶ ὑγιᾶ καὶ πάντα τὰ
[8, 35]   παραλάβωσι καὶ γεγόνασιν ἐκ τῶν  καθαρωτάτων   ὕδατος καὶ θαλάσσης. ~Καὶ ταῦτα
[8, 7]   φυγόντος εἰς Θήβας καὶ Ἐπαμεινώνδα  καθηγησαμένου.   Φησὶ δ' Ἡρακλείδης τοῦ
[8, 43]   πατέρα καὶ κατά τινας Ἐμπεδοκλέους  καθηγήσατο·   Ἱππόβοτός γέ τοί φησι λέγειν
[8, 41]   σημειουμένην καὶ τὸν χρόνον, ἔπειτα  καθιέναι   αὐτῷ ἔστ' ἂν ἀνέλθῃ. Τοῦτο
[8, 18]   ὑπερβαίνειν. Ἐπί τε χοίνικος μὴ  καθίζειν   ἐν ἴσῳ τῷ φροντίδα ποιεῖσθαι
[8, 17]   μὴ ὑπερβαίνειν, ἐπὶ χοίνικος μὴ  καθίζειν,   καρδίην μὴ ἐσθίειν, φορτίον συγκαθαιρεῖν
[8, 47]   Διονύσιος ἱστορεῖ. Ἐρατοσθένης δέ φησι,  καθὸ   καὶ Φαβωρῖνος ἐν τῇ ὀγδόῃ
[8, 9]   τοῖς προειρημένοις φέρεται Πυθαγόρου τάδε  καθολικῶς.   Οὐκ ἐᾷ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὑτῶν
[8, 16]   τὴν Ἰταλίαν ἀπεργάσασθαι καλούς τε  καὶ   ἀγαθοὺς ἄνδρας, ἀτὰρ καὶ Ζάλευκον
[8, 31]   τε γῆς καὶ ἐκ θαλάττης·  καὶ   ἄγεσθαι μὲν τὰς καθαρὰς ἐπὶ
[8, 33]   μὲν ἀεὶ μετ' εὐφημίας λευχειμονοῦντας  καὶ   ἁγνεύοντας, ἥρωσι δ' ἀπὸ μέσου
[8, 2]   ἱερέων εἰς Αἴγυπτον. Ἔσχε δὲ  καὶ   ἀδελφούς, πρεσβύτερον μὲν Εὔνομον, μέσον
[8, 4]   ψυχὴ ἐν τῷ Ἅιδῃ ἔπαθε  καὶ   αἱ λοιπαὶ τίνα ὑπομένουσιν. ~Ἐπειδὴ
[8, 28]   τοῦ ἐγκεφάλου ἰχῶρα καὶ ὑγρὸν  καὶ   αἷμα προΐεσθαι, ἐξ ὧν σάρκας
[8, 28]   ἀπὸ δὲ τοῦ ἀτμοῦ ψυχὴν  καὶ   αἴσθησιν. ~Μορφοῦσθαι δὲ τὸ μὲν
[8, 44]   ὅταν ἑψηθῇ τι καὶ ὀπτηθῇ  καὶ   ἁλισθῇ, δὴ τότε καὶ ψυχὴν
[8, 45]   ἄλλους δ' αὐτὸς ἔτευχ' ἀδικεῖν.  ~Καὶ   ἄλλο· Τὰς φρένας ἢν ἐθέλῃς
[8, 41]   κατακαυθῆναι, θέλοντας ἀντιπολιτεύεσθαι τοῖς προεστῶσι.  ~Καὶ   ἄλλο τι περὶ Πυθαγόρου φησὶν
[8, 45]   ἔην, οὔτις ἔην ὅτ' ἔην.  Καὶ   ἄλλο, ὡς ἐτελεύτα· Αἴ, αἴ,
[8, 47]   τὸν βίον ἦλθεν. ~Οἱ δὲ  καὶ   ἄλλον ἀνδριαντοποιὸν Ῥηγῖνον γεγονέναι φασὶ
[8, 47]   δοκοῦντα ῥυθμοῦ καὶ συμμετρίας ἐστοχάσθαι·  καὶ   ἄλλον ἀνδριαντοποιὸν Σάμιον· καὶ ἕτερον
[8, 7]   τοῦ Κῴου πατέρα, ἕκτον Κρότωνα,  καὶ   ἄλλους. Τὸν δὲ Μυστικὸν λόγον
[8, 24]   ὄντας μάλιστα μετέχειν τοῦ ψυχικοῦ·  καὶ   ἄλλως κοσμιωτέρας ἀπεργάζεσθαι μὴ παραληφθέντας
[8, 47]   ὀγδόης καὶ τετταρακοστῆς Ὀλυμπιάδος, κομήτην  καὶ   ἁλουργίδα φοροῦντα· ἐκκριθῆναί τ' ἐκ
[8, 24]   πρὸς λύραν ὕμνῳ τε θεῶν  καὶ   ἀνδρῶν ἀγαθῶν εὔλογον χάριν ἔχειν.
[8, 41]   ἀφῖκται ἐξ ᾅδου· καὶ δὴ  καὶ   ἀνεγίνωσκεν αὐτοῖς τὰ συμβεβηκότα. Οἱ
[8, 34]   δεῖν τὰ αὐτὰ τετάχθαι θεοῖς  καὶ   ἀνθρώποις, ὥσπερ οὐδ' ἐλευθέροις καὶ
[8, 27]   τε σελήνην λάμπεσθαι ὑφ' ἡλίου.  Καὶ   ἀνθρώπων εἶναι πρὸς θεοὺς συγγένειαν,
[8, 26]   σφαιροειδῆ καὶ περιοικουμένην. ~Εἶναι δὲ  καὶ   ἀντίποδας καὶ τὰ ἡμῖν κάτω
[8, 33]   καὶ λεχοῦς καὶ μιάσματος παντὸς  καὶ   ἀπέχεσθαι βρωτῶν θνησειδίων τε κρεῶν
[8, 32]   τούτους γίνεσθαι τούς τε καθαρμοὺς  καὶ   ἀποτροπιασμοὺς μαντικήν τε πᾶσαν καὶ
[8, 46]   γὰρ ἐγένοντο τῶν Πυθαγορείων, οὓς  καὶ   Ἀριστόξενος εἶδε, Ξενόφιλός τε
[8, 8]   γραφέντας ἀνατεθῆναι Πυθαγόρᾳ. Φησὶ δὲ  καὶ   Ἀριστόξενος τὰ πλεῖστα τῶν ἠθικῶν
[8, 34]   ὅτι ἐπὶ τελευτῇ τινος·  καὶ   Ἀριστοφάνης δὲ τῶν ἡρώων φησὶν
[8, 39]   διαφυγεῖν δ' ὀλίγους, ὧν ἦν  καὶ   Ἄρχιππος Ταραντῖνος καὶ Λῦσις
[8, 24]   τὰς καθ' ὕπνους φαντασίας λείας  καὶ   ἀταράχους ἀποτελεῖν. Φησὶ δ'
[8, 35]   καὶ πᾶν τὸ μειούμενον ὅμοιον·  καὶ   αὔξην καὶ νεότητα ταὐτόν. Ὑγίειαν
[8, 25]   σφαιροειδῆ, μέσην περιέχοντα τὴν γῆν  καὶ   αὐτὴν σφαιροειδῆ καὶ περιοικουμένην. ~Εἶναι
[8, 46]   καὶ Διοκλῆς καὶ Πολύμναστος, Φλιάσιοι  καὶ   αὐτοί. Ἦσαν δὲ ἀκροαταὶ Φιλολάου
[8, 14]   αὐτοῦ παντοίας θεοῦ φωνάς, ἀλλὰ  καὶ   αὐτὸς ἐν τῇ γραφῇ φησι
[8, 5]   ψυχὴν αὐτοῦ εἰς Ἑρμότιμον, ὃς  καὶ   αὐτὸς πίστιν θέλων δοῦναι ἐπανῆλθεν
[8, 11]   γὰρ καὶ σεμνοπρεπέστατος λέγεται γενέσθαι  καὶ   αὐτοῦ οἱ μαθηταὶ δόξαν εἶχον
[8, 10]   φίλων εἶναι καὶ φιλίαν ἰσότητα.  Καὶ   αὐτοῦ οἱ μαθηταὶ κατετίθεντο τὰς
[8, 46]   καὶ κατὰ τὴν ἑξηκοστὴν Ὀλυμπιάδα,  καὶ   αὐτοῦ τὸ σύστημα διέμενε μέχρι
[8, 2]   πάσας ἐμυήθη τάς θ' Ἑλληνικὰς  καὶ   βαρβάρους τελετάς. ~Ἐγένετ' οὖν ἐν
[8, 13]   καὶ ψυχῆς ὀξύτητα περιγίνεσθαι. Ἀμέλει  καὶ   βωμὸν προσκυνῆσαι μόνον ἐν Δήλῳ
[8, 20]   ὅτι ἀλέκτορσι μόνον καὶ ἐρίφοις  καὶ   γαλαθηνοῖς τοῖς λεγομένοις ἁπαλίαις, ἥκιστα
[8, 11]   Ἕρμιππος ἐν δευτέρῳ Περὶ Πυθαγόρου.  ~Καὶ   γὰρ καὶ σεμνοπρεπέστατος λέγεται γενέσθαι
[8, 35]   σώζουσιν τι ἂν παραλάβωσι  καὶ   γεγόνασιν ἐκ τῶν καθαρωτάτων ὕδατος
[8, 11]   Νύμφας, εἶτα Μητέρας καλουμένας. Τοῦτον  καὶ   γεωμετρίαν ἐπὶ πέρας ἀγαγεῖν, Μοίριδος
[8, 25]   δὲ καὶ τρέπεσθαι δι' ὅλων,  καὶ   γίνεσθαι ἐξ αὐτῶν κόσμον ἔμψυχον,
[8, 42]   Ἕρμιππος. ~Ἦν δὲ τῷ Πυθαγόρᾳ  καὶ   γυνή, Θεανὼ ὄνομα, Βροντίνου τοῦ
[8, 42]   οὕτως· Λέγοντι δὲ πολλοὶ τὺ  καὶ   δαμοσίᾳ φιλοσοφέν, ὅπερ ἀπαξίωσε Πυθαγόρας
[8, 46]   διέμενε μέχρι γενεῶν ἐννέα  καὶ   δέκα· τελευταῖοι γὰρ ἐγένοντο τῶν
[8, 41]   φάσκειν ὡς ἀφῖκται ἐξ ᾅδου·  καὶ   δὴ καὶ ἀνεγίνωσκεν αὐτοῖς τὰ
[8, 21]   θέλοντας συνεῖναι ταῖς ἑαυτῶν γυναιξί·  καὶ   δὴ καὶ διὰ τοῦτο τιμηθῆναι
[8, 29]   τοῦτον λέγεται δι' ἀέρος ὁρᾶν  καὶ   δι' ὕδατος· ἀντερείδεσθαι γὰρ τὸ
[8, 33]   καθαρμῶν καὶ λουτρῶν καὶ περιρραντηρίων  καὶ   διὰ τοῦ αὐτὸν καθαρεύειν ἀπό
[8, 33]   ~Ὅρκιόν τ' εἶναι τὸ δίκαιον  καὶ   διὰ τοῦτο Δία ὅρκιον λέγεσθαι.
[8, 27]   καὶ εἰς τὰ βένθη δύεσθαι  καὶ   διὰ τοῦτο ζωοποιεῖν πάντα. ~Καὶ
[8, 26]   πάντα τὰ ἐν αὐτῷ ἀθάνατα  καὶ   διὰ τοῦτο θεῖα. ~Ἥλιόν τε
[8, 24]   ἀπεργάζεσθαι μὴ παραληφθέντας τὰς γαστέρας.  Καὶ   διὰ τοῦτο καὶ τὰς καθ'
[8, 31]   Ἑρμῆν ταμίαν εἶναι τῶν ψυχῶν  καὶ   διὰ τοῦτο πομπαῖον λέγεσθαι καὶ
[8, 21]   ταῖς ἑαυτῶν γυναιξί· καὶ δὴ  καὶ   διὰ τοῦτο τιμηθῆναι ὑπὸ τῶν
[8, 29]   ἀτμόν τιν' ἄγαν εἶναι θερμόν.  Καὶ   διὰ τοῦτον λέγεται δι' ἀέρος
[8, 43]   καὶ Τηλαύγης υἱὸς αὐτοῖς, ὃς  καὶ   διεδέξατο τὸν πατέρα καὶ κατά
[8, 20]   καὶ πάσης ἀρεσκείας οἷον σκωμμάτων  καὶ   διηγημάτων φορτικῶν. Ὀργιζόμενος τ' οὔτε
[8, 14]   τῇ γραφῇ φησι δι' ἑπτὰ  καὶ   διηκοσίων ἐτέων ἐξ ἀΐδεω παραγεγενῆσθαι
[8, 18]   μὴ ὑπερβαίνειν, τουτέστι τὸ ἴσον  καὶ   δίκαιον μὴ ὑπερβαίνειν. Ἐπί τε
[8, 46]   Φάντων Φλιάσιος καὶ Ἐχεκράτης  καὶ   Διοκλῆς καὶ Πολύμναστος, Φλιάσιοι καὶ
[8, 34]   καὶ ἀνθρώποις, ὥσπερ οὐδ' ἐλευθέροις  καὶ   δούλοις. ~(Καὶ τὸ μὲν λευκὸν
[8, 2]   μὲν Εὔνομον, μέσον δὲ Τυρρηνόν·  καὶ   δοῦλον Ζάμολξιν, Γέται θύουσι,
[8, 50]   τε εἶναι τῇ πατρίδι κάλλιον.  Καὶ   ἐγὼ δὲ οὐ πάντα περὶ
[8, 16]   φιλίας ἐργάτης τά τ' ἄλλα  καὶ   εἴ τινα πύθοιτο τῶν συμβόλων
[8, 15]   τὴν νυκτερινὴν ἀκρόασιν ἀπήντων αὐτοῦ·  καὶ   εἴ τινες ἀξιωθεῖεν αὐτὸν θεάσασθαι,
[8, 4]   τῆς ψυχῆς περιπόλησιν, ὡς περιεπολήθη  καὶ   εἰς ὅσα φυτὰ καὶ ζῷα
[8, 27]   αἰθέρα. Ταύτην δὲ τὴν ἀκτῖνα  καὶ   εἰς τὰ βένθη δύεσθαι καὶ
[8, 5]   θέλων δοῦναι ἐπανῆλθεν εἰς Βραγχίδας  καὶ   εἰσελθὼν εἰς τὸ τοῦ Ἀπόλλωνος
[8, 31]   πυλαῖον καὶ χθόνιον, ἐπειδήπερ οὗτος  καὶ   εἰσπέμπει ἀπὸ τῶν σωμάτων τὰς
[8, 31]   τὰς ψυχὰς ἀπό τε γῆς  καὶ   ἐκ θαλάττης· καὶ ἄγεσθαι μὲν
[8, 6]   ἱστορίην ἤσκησεν ἀνθρώπων μάλιστα πάντων  καὶ   ἐκλεξάμενος ταύτας τὰς συγγραφὰς ἐποιήσατο
[8, 49]   κατερύκει σε πατρόθεν εὔκλεια,  καὶ   ἐμέ τε ἂν κατείρυκεν Ἀναξιμένει
[8, 3]   εἰς τὸ Ἰδαῖον ἄντρον ἀλλὰ  καὶ   ἐν Αἰγύπτῳ εἰς τὰ ἄδυτα·
[8, 50]   περὶ τοὺς ἐμεωυτοῦ μύθους, ἀλλὰ  καὶ   ἐν πολέμοις οὓς διαφέρουσιν ἐς
[8, 37]   Κρατῖνος μὲν ἐν Πυθαγοριζούσῃ· ἀλλὰ  καὶ   ἐν Ταραντίνοις φησὶν οὕτως· Ἔθος
[8, 30]   μὲν οὖν καὶ θυμὸν εἶναι  καὶ   ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις, φρένας
[8, 3]   αὐτὸν Ἀμάσιδι συνέστησε δι' ἐπιστολῆς·  καὶ   ἐξέμαθε τὴν φωνὴν αὐτῶν, καθά
[8, 7]   Ταραντίνου Πυθαγορικοῦ, φυγόντος εἰς Θήβας  καὶ   Ἐπαμεινώνδα καθηγησαμένου. Φησὶ δ' Ἡρακλείδης
[8, 41]   λεγομένοις ἐδάκρυόν τε καὶ ᾤμωζον  καὶ   ἐπίστευον εἶναι τὸν Πυθαγόραν θεῖόν
[8, 23]   Φεύγειν σαρκῶν πλεονασμόν, ὁδοιπορίης ἄνεσιν  καὶ   ἐπίτασιν ποιεῖσθαι, μνήμην ἀσκεῖν, ἐν
[8, 20]   δέ φασιν, ὅτι ἀλέκτορσι μόνον  καὶ   ἐρίφοις καὶ γαλαθηνοῖς τοῖς λεγομένοις
[8, 4]   ὡς εἴη ποτὲ γεγονὼς Αἰθαλίδης  καὶ   Ἑρμοῦ υἱὸς νομισθείη· τὸν δὲ
[8, 9]   κουφότερα, βαρέα δὲ πᾶσαν ὥρην  καὶ   ἐς ὑγιείην οὐκ ἀγαθά. Ἀλλὰ
[8, 12]   πλευρὰ ἴσον δύναται ταῖς περιεχούσαις.  Καὶ   ἔστιν ἐπίγραμμα οὕτως ἔχον· Ἤνυκε
[8, 47]   καί τινα περὶ Ὁμήρου συντεταγμένον·  καὶ   ἕτερον Δωρικὰ πεπραγματευμένον, ὡς Διονύσιος
[8, 47]   ἐστοχάσθαι· καὶ ἄλλον ἀνδριαντοποιὸν Σάμιον·  καὶ   ἕτερον ῥήτορα μοχθηρόν· καὶ ἰατρὸν
[8, 23]   μὴ βλάπτει ἀνθρώπους. Αἰδῶ  καὶ   εὐλάβειαν εἶναι μήτε γέλωτι κατέχεσθαι
[8, 46]   αὐτοί. Ἦσαν δὲ ἀκροαταὶ Φιλολάου  καὶ   Εὐρύτου τῶν Ταραντίνων. Γεγόνασι δὲ
[8, 3]   ἔμαθεν. Εἶτ' ἐπανῆλθεν εἰς Σάμον,  καὶ   εὑρὼν τὴν πατρίδα τυραννουμένην ὑπὸ
[8, 46]   Θρᾴκης καὶ Φάντων Φλιάσιος  καὶ   Ἐχεκράτης καὶ Διοκλῆς καὶ Πολύμναστος,
[8, 16]   τε καὶ ἀγαθοὺς ἄνδρας, ἀτὰρ  καὶ   Ζάλευκον καὶ Χαρώνδαν τοὺς νομοθέτας·
[8, 28]   καὶ διὰ τοῦτο ζωοποιεῖν πάντα.  ~Καὶ   ζῆν μὲν πάνθ' ὅσα μετέχει
[8, 4]   περιεπολήθη καὶ εἰς ὅσα φυτὰ  καὶ   ζῷα παρεγένετο καὶ ὅσα
[8, 2]   ἐκείνου τελευτὴν ἧκεν εἰς Σάμον  καὶ   ἤκουσεν Ἑρμοδάμαντος τοῦ ἀπογόνου Κρεωφύλου,
[8, 44]   μόνος ἀψύχοις ἔπεχες χέρας, ἀλλὰ  καὶ   ἡμεῖς· τίς γὰρ ὃς ἐμψύχων
[8, 44]   οἱ πλείους, ἔτη βιοὺς ἐνενήκοντα.  Καὶ   ἡμῶν ἐστιν εἰς αὐτὸν πεπαιγμένα
[8, 9]   ποιέεσθαι, μὴ θέρεος· φθινοπώρου δὲ  καὶ   ἦρος κουφότερα, βαρέα δὲ πᾶσαν
[8, 32]   ἔμπλεων· καὶ ταύτας δαίμονάς τε  καὶ   ἥρωας ὀνομάζεσθαι· καὶ ὑπὸ τούτων
[8, 33]   ἰσότητα. Τιμὰς θεοῖς δεῖν νομίζειν  καὶ   ἥρωσι μὴ τὰς ἴσας, ἀλλὰ
[8, 35]   γεγόνασιν ἐκ τῶν καθαρωτάτων ὕδατος  καὶ   θαλάσσης. ~Καὶ ταῦτα μέν φησιν
[8, 45]   Πυθαγόρης τί τόσον κυάμους ἐσεβάσθη;  καὶ   θάνε φοιτηταῖς ἄμμιγα τοῖς ἰδίοις.
[8, 23]   ἐν ζωῇ δὲ γένεσιν φθορᾶς.  ~Καὶ   θεοὺς μὲν δαιμόνων προτιμᾶν, ἥρωας
[8, 26]   τῷ κόσμῳ φῶς καὶ σκότος,  καὶ   θερμὸν καὶ ψυχρόν, καὶ ξηρὸν
[8, 42]   μαθήτριαν δὲ Πυθαγόρου. Ἦν αὐτῷ  καὶ   θυγάτηρ Δαμώ, ὥς φησι Λύσις
[8, 30]   καὶ θυμόν. Νοῦν μὲν οὖν  καὶ   θυμὸν εἶναι καὶ ἐν τοῖς
[8, 30]   εἴς τε νοῦν καὶ φρένας  καὶ   θυμόν. Νοῦν μὲν οὖν καὶ
[8, 47]   Σάμιον· καὶ ἕτερον ῥήτορα μοχθηρόν·  καὶ   ἰατρὸν ἄλλον, τὰ περὶ σκίλλης
[8, 34]   λευκοῦ, ὅτι ἱερὸς τοῦ Μηνὸς  καὶ   ἱκέτης· τὸ δ' ἦν τῶν
[8, 33]   ἅπαν καὶ τὸν θεόν· διὸ  καὶ   καθ' ἁρμονίαν συνεστάναι τὰ ὅλα.
[8, 31]   τὰ νεῦρα· ὅταν δ' ἰσχύῃ  καὶ   καθ' αὑτὴν γενομένη ἠρεμῇ, δεσμὰ
[8, 26]   δὲ ἀνωτάτω ἀεικίνητόν τ' εἶναι  καὶ   καθαρὸν καὶ ὑγιᾶ καὶ πάντα
[8, 29]   ἐπιγινομένων. Τήν τ' αἴσθησιν κοινῶς  καὶ   κατ' εἶδος τὴν ὅρασιν ἀτμόν
[8, 27]   ἡμῶν. Εἱμαρμένην τε τῶν ὅλων  καὶ   κατὰ μέρος αἰτίαν εἶναι τῆς
[8, 46]   κάτθαν' ἐνὶ τριόδῳ. ~Ἤκμαζε δὲ  καὶ   κατὰ τὴν ἑξηκοστὴν Ὀλυμπιάδα, καὶ
[8, 43]   ὃς καὶ διεδέξατο τὸν πατέρα  καὶ   κατά τινας Ἐμπεδοκλέους καθηγήσατο· Ἱππόβοτός
[8, 41]   Πυθαγόραν μετὰ χρόνον ἀνελθεῖν ἰσχνὸν  καὶ   κατεσκελετευμένον· εἰσελθόντα τ' εἰς τὴν
[8, 49]   ἀμείνων ἦς Πυθαγόρεω γενεήν τε  καὶ   κλέος, μεταναστὰς ἂν οἴχεο ἐκ
[8, 32]   καὶ ἀποτροπιασμοὺς μαντικήν τε πᾶσαν  καὶ   κληδόνας καὶ τὰ ὅμοια. Μέγιστον
[8, 17]   ἔχειν, γαμψώνυχα μὴ τρέφειν, ἀπονυχίσμασι  καὶ   κουραῖς μὴ ἐπουρεῖν μηδὲ ἐφίστασθαι,
[8, 13]   τοῦ Κερατίνου, διὰ τὸ πυροὺς  καὶ   κριθὰς καὶ πόπανα μόνα τίθεσθαι
[8, 20]   μόνον δ' ἀπέχεσθαι βοὸς ἀροτῆρος  καὶ   κριοῦ. ~Ὁ δ' αὐτός φησιν,
[8, 19]   μήτε μελάνουρον, καρδίας τ' ἀπέχεσθαι  καὶ   κυάμων· Ἀριστοτέλης (δέ φησι καὶ
[8, 33]   ᾠῶν καὶ τῶν ᾠοτόκων ζῴων  καὶ   κυάμων καὶ τῶν ἄλλων ὧν
[8, 37]   τῆς τῶν λόγων ῥώμης ταράττειν  καὶ   κυκᾶν τοῖς ἀντιθέτοις, τοῖς πέρασι,
[8, 44]   μὲν αὐτὸς μὴ ψαύειν κρειῶν  καὶ   λέγεν ὡς ἄδικον, σιτίζειν δ'
[8, 14]   καὶ τῶν λόγων ἕνεκα προσῄεσαν  καὶ   Λευκανοὶ καὶ Πευκέτιοι Μεσσάπιοί τε
[8, 33]   αὐτὸν καθαρεύειν ἀπό τε κήδους  καὶ   λεχοῦς καὶ μιάσματος παντὸς καὶ
[8, 13]   εἶναι τὰς τροφὰς ἄπυρα προσφερομένοις  καὶ   λιτὸν ὕδωρ πίνουσιν· ἐντεῦθεν γὰρ
[8, 33]   δ' ἁγνείαν εἶναι διὰ καθαρμῶν  καὶ   λουτρῶν καὶ περιρραντηρίων καὶ διὰ
[8, 18]   ἐδήλου μὴ τὴν ψυχὴν ἀνίαις  καὶ   λύπαις κατατήκειν. Διὰ δὲ τοῦ
[8, 39]   ἦν καὶ Ἄρχιππος Ταραντῖνος  καὶ   Λῦσις προειρημένος. ~Φησὶ δὲ
[8, 3]   πρωτευσάντων, καὶ παρὰ Χαλδαίοις ἐγένετο  καὶ   Μάγοις. Εἶτ' ἐν Κρήτῃ σὺν
[8, 41]   τὰς γυναῖκας αὐτῷ παραδοῦναι, ὡς  καὶ   μαθησομένας τι τῶν αὐτοῦ· ἃς
[8, 33]   θνησειδίων τε κρεῶν καὶ τριγλῶν  καὶ   μελανούρων καὶ ᾠῶν καὶ τῶν
[8, 48]   Σωκράτην καὶ τοὺς ἐκείνῳ πλησιάσαντας,  καὶ   μετὰ ταῦτ' Ἀριστοτέλην καὶ τοὺς
[8, 17]   καρδίην μὴ ἐσθίειν, φορτίον συγκαθαιρεῖν  καὶ   μὴ συνεπιτιθέναι, τὰ στρώματα ἀεὶ
[8, 19]   καὶ κυάμων· Ἀριστοτέλης (δέ φησι  καὶ   μήτρας καὶ τρίγλης ἐνίοτε. Αὐτὸν
[8, 33]   ἀπό τε κήδους καὶ λεχοῦς  καὶ   μιάσματος παντὸς καὶ ἀπέχεσθαι βρωτῶν
[8, 35]   τὸ μειούμενον ὅμοιον· καὶ αὔξην  καὶ   νεότητα ταὐτόν. Ὑγίειαν τὴν τοῦ
[8, 28]   προΐεσθαι, ἐξ ὧν σάρκας τε  καὶ   νεῦρα καὶ ὀστᾶ καὶ τρίχας
[8, 47]   χλευασθέντα αὐτίκα προσβῆναι τοὺς ἄνδρας  καὶ   νικῆσαι. ~Δηλοῦν δὲ τοῦτο καὶ
[8, 26]   περὶ τὴν γῆν ἀέρα ἄσειστον  καὶ   νοσερὸν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ
[8, 26]   φθίνειν δὲ τὴν ἑσπέραν· ὅθεν  καὶ   νοσερώτερον εἶναι. Τόν τε περὶ
[8, 30]   αὐτῆς ὑπάρχειν θυμόν, φρένας δὲ  καὶ   νοῦν τὰ ἐν τῷ ἐγκεφάλῳ·
[8, 35]   τῶν φίλων ἐφοίτων, καθάπερ ἔτι  καὶ   νῦν οἱ βάρβαροι· μηδὲ διαιρεῖν
[8, 16]   ἐν δεκάτῳ Παιδευτικῶν νόμων· ~ἔνθα  καὶ   Ξενόφιλον τὸν Πυθαγορικόν, ἐρωτηθέντα πῶς
[8, 26]   σκότος, καὶ θερμὸν καὶ ψυχρόν,  καὶ   ξηρὸν καὶ ὑγρόν· ὧν κατ'
[8, 30]   αὐτὴν καὶ τοὺς λόγους, ἐπεὶ  καὶ   αἰθὴρ ἀόρατος. ~Δεσμά τ'
[8, 15]   ἐν Παντοδαπαῖς ἱστορίαις· ἔλεγόν τε  καὶ   οἱ ἄλλοι Πυθαγόρειοι μὴ εἶναι
[8, 33]   καὶ τῶν ἄλλων ὧν παρακελεύονται  καὶ   οἱ τὰς τελετὰς ἐν τοῖς
[8, 18]   μαχαίρᾳ μὴ σκαλεύειν δυναστῶν ὀργὴν  καὶ   οἰδοῦντα θυμὸν μὴ κινεῖν. Τὸ
[8, 20]   τῇ διὰ τῶν κληδόνων τε  καὶ   οἰωνῶν, ἥκιστα δὲ τῇ> διὰ
[8, 44]   Πυθαγόρα; ἀλλ' ὅταν ἑψηθῇ τι  καὶ   ὀπτηθῇ καὶ ἁλισθῇ, δὴ τότε
[8, 4]   ὅσα φυτὰ καὶ ζῷα παρεγένετο  καὶ   ὅσα ψυχὴ ἐν τῷ
[8, 28]   ὧν σάρκας τε καὶ νεῦρα  καὶ   ὀστᾶ καὶ τρίχας καὶ τὸ
[8, 11]   παραγυμνωθέντος τὸν μηρὸν ὀφθῆναι χρυσοῦν·  καὶ   ὅτι Νέσσος ποταμὸς διαβαίνοντα
[8, 4]   ἔλεγεν ὡς Αἰθαλίδης ποτὲ γεγόνοι  καὶ   ὅτι παρ' Ἑρμοῦ τὸ δῶρον
[8, 32]   καὶ τὰ σημεῖα νόσους τε,  καὶ   οὐ μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ καὶ
[8, 10]   ἡσύχαζον, μόνον τῶν λόγων κατακούοντες  καὶ   οὐδέπω Πυθαγόραν ὁρῶντες εἰς
[8, 21]   δ' Ὁμήρου κρεμαμένην ἀπὸ δένδρου  καὶ   ὄφεις περὶ αὐτὴν ἀνθ' ὧν
[8, 35]   τῶν δ' ἐπιπέδων κύκλον. Γῆρας  καὶ   πᾶν τὸ μειούμενον ὅμοιον· καὶ
[8, 40]   ἐν Δήλῳ ἐπανελθεῖν εἰς Ἰταλίαν  καὶ   πανδαισίαν εὑρόντα Κύλωνος τοῦ Κροτωνιάτου
[8, 5]   γενέσθαι Πύρρον τὸν Δήλιον ἁλιέα·  καὶ   πάντα πάλιν μνημονεύειν, πῶς πρόσθεν
[8, 26]   εἶναι καὶ καθαρὸν καὶ ὑγιᾶ  καὶ   πάντα τὰ ἐν αὐτῷ ἀθάνατα
[8, 5]   δὲ Πύρρος ἀπέθανε, γενέσθαι Πυθαγόραν  καὶ   πάντων τῶν εἰρημένων μεμνῆσθαι. ~Ἔνιοι
[8, 3]   Περὶ τῶν ἐν ἀρετῇ πρωτευσάντων,  καὶ   παρὰ Χαλδαίοις ἐγένετο καὶ Μάγοις.
[8, 2]   καὶ φιλομαθὴς ἀπεδήμησε τῆς πατρίδος  καὶ   πάσας ἐμυήθη τάς θ' Ἑλληνικὰς
[8, 20]   ἀφροδισιάζων οὔτε μεθυσθείς. Ἀπείχετο καταγέλωτος  καὶ   πάσης ἀρεσκείας οἷον σκωμμάτων καὶ
[8, 27]   τοῦ αἰθέρος τοῦ τε ψυχροῦ  καὶ   παχέος. Καλοῦσι δὲ τὸν μὲν
[8, 9]   τῶν σιτίων μηδένα τὴν συμμετρίαν.  Καὶ   περὶ ἀφροδισίων δέ φησιν οὕτως·
[8, 29]   τοὺς ὀφθαλμούς. Τὰ δ' αὐτὰ  καὶ   περὶ τῆς ἀκοῆς καὶ τῶν
[8, 1]   διαγενομένους ἄνδρας ἀξιολόγους διεληλύθαμεν, φέρε  καὶ   περὶ τῆς Ἰταλικῆς διαλάβωμεν, ἧς
[8, 7]   τῇ Σωτίωνος ἐπιτομῇ γεγραφέναι αὐτὸν  καὶ   Περὶ τοῦ ὅλου ἐν ἔπεσιν,
[8, 25]   τὴν γῆν καὶ αὐτὴν σφαιροειδῆ  καὶ   περιοικουμένην. ~Εἶναι δὲ καὶ ἀντίποδας
[8, 33]   εἶναι διὰ καθαρμῶν καὶ λουτρῶν  καὶ   περιρραντηρίων καὶ διὰ τοῦ αὐτὸν
[8, 14]   λόγων ἕνεκα προσῄεσαν καὶ Λευκανοὶ  καὶ   Πευκέτιοι Μεσσάπιοί τε καὶ Ῥωμαῖοι.
[8, 38]   αὐτῷ· Ἐσθίουσί τε λάχανά τε  καὶ   πίνουσιν ἐπὶ τούτοις ὕδωρ· φθεῖρας
[8, 8]   μὲν ἀνδραποδώδεις, ἔφη, φύονται δόξης  καὶ   πλεονεξίας θηραταί, οἱ δὲ φιλόσοφοι
[8, 9]   ἓν ἀνθ' ἑνὸς βλάβην καλεῖ  καὶ   πλησμονὴν πᾶσαν ἀποδοκιμάζει, λέγων μὴ
[8, 3]   ~Ἐγένετ' οὖν ἐν Αἰγύπτῳ, ὁπηνίκα  καὶ   Πολυκράτης αὐτὸν Ἀμάσιδι συνέστησε δι'
[8, 46]   Φλιάσιος καὶ Ἐχεκράτης καὶ Διοκλῆς  καὶ   Πολύμναστος, Φλιάσιοι καὶ αὐτοί. Ἦσαν
[8, 13]   διὰ τὸ πυροὺς καὶ κριθὰς  καὶ   πόπανα μόνα τίθεσθαι ἐπ' αὐτοῦ
[8, 9]   ἐς ὑγιείην οὐκ ἀγαθά. Ἀλλὰ  καί   ποτ' ἐρωτηθέντα πότε δεῖ πλησιάζειν
[8, 36]   περὶ αὐτοῦ φησιν οὕτως ἔχει·  Καί   ποτέ μιν στυφελιζομένου σκύλακος παριόντα
[8, 32]   καὶ οὐ μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ  καὶ   προβάτοις καὶ τοῖς ἄλλοις κτήνεσιν·
[8, 50]   ἀξίων λόγου ἕως Ἐπικούρου καθὰ  καὶ   προειρήκαμεν. Περὶ μὲν οὖν Θεανοῦς
[8, 27]   τὸ μετέχειν ἄνθρωπον θερμοῦ· διὸ  καὶ   προνοεῖσθαι τὸν θεὸν ἡμῶν. Εἱμαρμένην
[8, 39]   Τὸν δὴ Πυθαγόραν καταληφθῆναι διεξιόντα·  καὶ   πρός τινι χωρίῳ γενόμενος πλήρει
[8, 14]   ἀΐδεω παραγεγενῆσθαι ἐς ἀνθρώπους. Τοιγὰρ  καὶ   προσεκαρτέρουν αὐτῷ καὶ τῶν λόγων
[8, 40]   τὸν Πυθαγόραν μετὰ τῶν συνήθων  καὶ   προστῆναι τῶν Ἀκραγαντίνων· τροπῆς δὲ
[8, 12]   καὶ πρῶτος κρέασιν ἀσκῆσαι ἀθλητάς,  καὶ   πρῶτόν γ' Εὐρυμένην, καθά φησι
[8, 14]   ἀμείβουσαν ἄλλοτ' ἄλλοις ἐνδεῖσθαι ζῴοις·  καὶ   πρῶτον εἰς τοὺς Ἕλληνας μέτρα
[8, 12]   κλεινὴν ἤγαγε βουθυσίην. Λέγεται δὲ  καὶ   πρῶτος κρέασιν ἀσκῆσαι ἀθλητάς, καὶ
[8, 41]   μαθησομένας τι τῶν αὐτοῦ· ἃς  καὶ   Πυθαγορικὰς κληθῆναι. Καὶ ταῦτα μὲν
[8, 31]   καὶ διὰ τοῦτο πομπαῖον λέγεσθαι  καὶ   πυλαῖον καὶ χθόνιον, ἐπειδήπερ οὗτος
[8, 12]   ξηραῖς καὶ τυροῖς ὑγροῖς, ἀλλὰ  καὶ   πυροῖς σωμασκούντων αὐτούς, καθάπερ
[8, 14]   Λευκανοὶ καὶ Πευκέτιοι Μεσσάπιοί τε  καὶ   Ῥωμαῖοι. ~Μέχρι δὲ Φιλολάου οὐκ
[8, 27]   διὰ τοῦτο θεῖα. ~Ἥλιόν τε  καὶ   σελήνην καὶ τοὺς ἄλλους ἀστέρας
[8, 11]   δευτέρῳ Περὶ Πυθαγόρου. ~Καὶ γὰρ  καὶ   σεμνοπρεπέστατος λέγεται γενέσθαι καὶ αὐτοῦ
[8, 26]   εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ φῶς  καὶ   σκότος, καὶ θερμὸν καὶ ψυχρόν,
[8, 10]   τῆς ὄψεως μετεῖχον. Ἀπείχοντο δὲ  καὶ   σοροῦ κυπαρισσίνης διὰ τὸ τὸ
[8, 14]   πρῶτον εἰς τοὺς Ἕλληνας μέτρα  καὶ   σταθμὰ εἰσηγήσασθαι, καθά φησιν Ἀριστόξενος
[8, 19]   Στολὴ δ' αὐτῷ λευκή, καθαρά,  καὶ   στρώματα λευκὰ ἐξ ἐρίων· τὰ
[8, 49]   καὶ ὧδε ἐπέστειλε· Πυθαγόρης Ἀναξιμένει  Καὶ   σύ, λῷστε, εἰ μηδὲν
[8, 47]   φασὶ Πυθαγόραν, πρῶτον δοκοῦντα ῥυθμοῦ  καὶ   συμμετρίας ἐστοχάσθαι· καὶ ἄλλον ἀνδριαντοποιὸν
[8, 13]   τῶν ἐμψύχων ἀπηγόρευεν ἅπτεσθαι συνασκῶν  καὶ   συνεθίζων εἰς εὐκολίαν βίου τοὺς
[8, 40]   Ἕρμιππος δέ φησι, πολεμούντων Ἀκραγαντίνων  καὶ   Συρακουσίων, ἐξελθεῖν τὸν Πυθαγόραν μετὰ
[8, 13]   λιτὸν ὕδωρ πίνουσιν· ἐντεῦθεν γὰρ  καὶ   σώματος ὑγίειαν καὶ ψυχῆς ὀξύτητα
[8, 18]   ὑπὸ τῶν ἐνταῦθα ἡδονῶν ἐπάγεσθαι.  Καὶ   τὰ ἄλλα πρὸς ταῦτα λοιπόν
[8, 21]   δ' αὐτός φησιν, ὡς προείρηται,  καὶ   τὰ δόγματα λαβεῖν αὐτὸν παρὰ
[8, 36]   ἐν τοῖς Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν εὑρηκέναι,  καὶ   τὰ ἐκείνων ἐχόμενα Ἀριστοτέλης.
[8, 26]   γῆν ἀέρα ἄσειστον καὶ νοσερὸν  καὶ   τὰ ἐν αὐτῷ πάντα θνητά·
[8, 31]   δεσμὰ γίνεσθαι αὐτῆς τοὺς λόγους  καὶ   τὰ ἔργα. Ἐκριφθεῖσάν τ' αὐτὴν
[8, 26]   περιοικουμένην. ~Εἶναι δὲ καὶ ἀντίποδας  καὶ   τὰ ἡμῖν κάτω ἐκείνοις ἄνω.
[8, 31]   τὰς φλέβας καὶ τὰς ἀρτηρίας  καὶ   τὰ νεῦρα· ὅταν δ' ἰσχύῃ
[8, 32]   μαντικήν τε πᾶσαν καὶ κληδόνας  καὶ   τὰ ὅμοια. Μέγιστον δέ φησιν
[8, 3]   ἐν Αἰγύπτῳ εἰς τὰ ἄδυτα·  καὶ   τὰ περὶ θεῶν ἐν ἀπορρήτοις
[8, 32]   πέμπεσθαι ἀνθρώποις τούς τ' ὀνείρους  καὶ   τὰ σημεῖα νόσους τε, καὶ
[8, 25]   τούτων τὰ αἰσθητὰ σώματα, ὧν  καὶ   τὰ στοιχεῖα εἶναι τέτταρα, πῦρ,
[8, 28]   ὅσα μετέχει τοῦ θερμοῦ· διὸ  καὶ   τὰ φυτὰ ζῷα εἶναι· ψυχὴν
[8, 8]   οἱ δὲ φιλόσοφοι τῆς ἀληθείας.  Καὶ   τάδε μὲν ὧδε. ~Ἐν δὲ
[8, 31]   εἶναι τῆς ψυχῆς τὰς φλέβας  καὶ   τὰς ἀρτηρίας καὶ τὰ νεῦρα·
[8, 41]   τὸν Πυθαγόραν θεῖόν τινα, ὥστε  καὶ   τὰς γυναῖκας αὐτῷ παραδοῦναι, ὡς
[8, 24]   τὰς γαστέρας. Καὶ διὰ τοῦτο  καὶ   τὰς καθ' ὕπνους φαντασίας λείας
[8, 8]   ἀνενεγκεῖν εἰς Ὀρφέα. Αὐτοῦ λέγουσι  καὶ   τὰς Κοπίδας, οὗ ἀρχή,
[8, 42]   λόγως οὐκ ἐβουλάθη· πενίαν δὲ>  καὶ   τὰς τῶ πατρὸς ἐπισκάψιας ἐνόμιζε
[8, 42]   ἐπισκάψιας ἐνόμιζε χρυσῶ τιμιωτέρας ἦμεν,  καὶ   ταῦτα γυνά. ~Ἦν καὶ Τηλαύγης
[8, 24]   ἐν Ταῖς τῶν φιλοσόφων διαδοχαῖς  καὶ   ταῦτα εὑρηκέναι ἐν Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν.
[8, 41]   αὐτοῦ· ἃς καὶ Πυθαγορικὰς κληθῆναι.  Καὶ   ταῦτα μὲν Ἕρμιππος. ~Ἦν
[8, 37]   ψυχή, τὴν ἔγνων φθεγξαμένης ἀΐων.  ~Καὶ   ταῦτα μὲν Ξενοφάνης. Ἔσκωψε
[8, 36]   τῶν καθαρωτάτων ὕδατος καὶ θαλάσσης.  ~Καὶ   ταῦτα μέν φησιν Ἀλέξανδρος
[8, 32]   πάντα τὸν ἀέρα ψυχῶν ἔμπλεων·  καὶ   ταύτας δαίμονάς τε καὶ ἥρωας
[8, 4]   πλὴν ἀθανασίας. Αἰτήσασθαι οὖν ζῶντα  καὶ   τελευτῶντα μνήμην ἔχειν τῶν συμβαινόντων.
[8, 47]   ἐντέχνως πυκτεύσαντα ἐπὶ τῆς ὀγδόης  καὶ   τετταρακοστῆς Ὀλυμπιάδος, κομήτην καὶ ἁλουργίδα
[8, 41]   Ἰταλίᾳ κατὰ γῆς οἰκίσκον ποιήσαι  καὶ   τῇ μητρὶ ἐντείλαιτο τὰ γινόμενα
[8, 43]   ἦμεν, καὶ ταῦτα γυνά. ~Ἦν  καὶ   Τηλαύγης υἱὸς αὐτοῖς, ὃς καὶ
[8, 50]   προειρήκαμεν. Περὶ μὲν οὖν Θεανοῦς  καὶ   Τηλαύγους διειλέγμεθα· λεκτέον δὲ νῦν
[8, 43]   πορεύεσθαι παρῄνει ἅμα τοῖς ἐνδύμασι  καὶ   τὴν αἰσχύνην ἀποτίθεσθαι, ἀνισταμένην τε
[8, 48]   τὸν οὐρανὸν πρῶτον ὀνομάσαι κόσμον  καὶ   τὴν γῆν στρογγύλην· ὡς δὲ
[8, 4]   παρ' Ἑρμοῦ τὸ δῶρον λάβοι  καὶ   τὴν τῆς ψυχῆς περιπόλησιν, ὡς
[8, 33]   Τήν τ' ἀρετὴν ἁρμονίαν εἶναι  καὶ   τὴν ὑγίειαν καὶ τὸ ἀγαθὸν
[8, 25]   ὑποστῆναι· ἐκ δὲ τῆς μονάδος  καὶ   τῆς ἀορίστου δυάδος τοὺς ἀριθμούς·
[8, 26]   δὲ φθίνον φθινόπωρον νοσερόν. Ἀλλὰ  καὶ   τῆς ἡμέρας θάλλειν μὲν τὴν
[8, 10]   δ' ἐγίνοντο τῆς οἰκίας αὐτοῦ  καὶ   τῆς ὄψεως μετεῖχον. Ἀπείχοντο δὲ
[8, 36]   Τὴν δὲ σεμνοπρέπειαν τοῦ Πυθαγόρου  καὶ   Τίμων ἐν τοῖς Σίλλοις δάκνων
[8, 47]   ἄλλον, τὰ περὶ σκίλλης γεγραφότα  καί   τινα περὶ Ὁμήρου συντεταγμένον· καὶ
[8, 33]   ἁρμονίαν εἶναι καὶ τὴν ὑγίειαν  καὶ   τὸ ἀγαθὸν ἅπαν καὶ τὸν
[8, 46]   φιλοσοφίας, αὐτῶν διδάσκαλος· ἐφ' οὗ  καὶ   τὸ Αὐτὸς ἔφα παροιμιακὸν εἰς
[8, 28]   ἀθάνατόν τ' εἶναι αὐτήν, ἐπειδήπερ  καὶ   τὸ ἀφ' οὗ ἀπέσπασται ἀθάνατόν
[8, 30]   ψυχῆς ἀπὸ καρδίας μέχρις ἐγκεφάλου·  καὶ   τὸ μὲν ἐν τῇ καρδίᾳ
[8, 35]   ὥσπερ οὐδ' ἐλευθέροις καὶ δούλοις.  ~(Καὶ   τὸ μὲν λευκὸν τῆς τἀγαθοῦ
[8, 30]   εἶναι ἀπὸ τούτων τὰς αἰσθήσεις.  Καὶ   τὸ μὲν φρόνιμον ἀθάνατον, τὰ
[8, 28]   νεῦρα καὶ ὀστᾶ καὶ τρίχας  καὶ   τὸ ὅλον συνίστασθαι σῶμα· ἀπὸ
[8, 27]   ψυχρὸν αἰθέρα, τὴν δὲ θάλασσαν  καὶ   τὸ ὑγρὸν παχὺν αἰθέρα. Ταύτην
[8, 13]   τρόπον, μὴ τοῦτον. Τοῦτον γὰρ  καὶ   τὸ φονεύειν ἀπαγορεύειν, μὴ ὅτι
[8, 13]   κοινὸν δίκαιον ἡμῖν ἐχόντων ψυχῆς.  Καὶ   τόδε μὲν ἦν τὸ πρόσχημα·
[8, 36]   στυφελιζομένου σκύλακος παριόντα φασὶν ἐποικτῖραι  καὶ   τόδε φάσθαι ἔπος· Παῦσαι μηδὲ
[8, 32]   μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ καὶ προβάτοις  καὶ   τοῖς ἄλλοις κτήνεσιν· εἴς τε
[8, 8]   τυράννου τίς εἴη, φιλόσοφος εἰπεῖν.  Καὶ   τὸν βίον ἐοικέναι πανηγύρει· ὡς
[8, 33]   ὑγίειαν καὶ τὸ ἀγαθὸν ἅπαν  καὶ   τὸν θεόν· διὸ καὶ καθ'
[8, 48]   καὶ τοὺς στωικούς. Ἀλλὰ μὴν  καὶ   τὸν οὐρανὸν πρῶτον ὀνομάσαι κόσμον
[8, 10]   γενέσθαι αὑτοῦ ἀσθενέστερος. ~Διαιρεῖται δὲ  καὶ   τὸν τοῦ ἀνθρώπου βίον οὕτως·
[8, 41]   γινόμενα εἰς δέλτον γράφειν σημειουμένην  καὶ   τὸν χρόνον, ἔπειτα καθιέναι αὐτῷ
[8, 28]   δὲ τὴν ψυχὴν ἀπόσπασμα αἰθέρος  καὶ   τοῦ θερμοῦ καὶ τοῦ ψυχροῦ.
[8, 18]   ἐν ἴσῳ τῷ φροντίδα ποιεῖσθαι  καὶ   τοῦ μέλλοντος· γὰρ χοῖνιξ
[8, 28]   ἀπόσπασμα αἰθέρος καὶ τοῦ θερμοῦ  καὶ   τοῦ ψυχροῦ. Τῷ συμμετέχειν ψυχροῦ
[8, 48]   καὶ νικῆσαι. ~Δηλοῦν δὲ τοῦτο  καὶ   τοὐπίγραμμα ὅπερ ἐποίησε Θεαίτητος· Πυθαγόρην
[8, 27]   θεῖα. ~Ἥλιόν τε καὶ σελήνην  καὶ   τοὺς ἄλλους ἀστέρας εἶναι θεούς·
[8, 48]   ὕλης, ἐπὶ πλέον δὲ Σωκράτην  καὶ   τοὺς ἐκείνῳ πλησιάσαντας, καὶ μετὰ
[8, 1]   Ἰωνικὴν φιλοσοφίαν τὴν ἀπὸ Θαλοῦ  καὶ   τοὺς ἐν ταύτῃ διαγενομένους ἄνδρας
[8, 30]   εἶναι. Ἀόρατόν τ' εἶναι αὐτὴν  καὶ   τοὺς λόγους, ἐπεὶ καὶ
[8, 21]   εἶπον περὶ θεῶν, κολαζομένους δὲ  καὶ   τοὺς μὴ θέλοντας συνεῖναι ταῖς
[8, 39]   τῶν διωκόντων ἀποσφαγῆναι. Οὕτω δὴ  καὶ   τοὺς πλείστους τῶν ἑταίρων αὐτοῦ
[8, 48]   πλησιάσαντας, καὶ μετὰ ταῦτ' Ἀριστοτέλην  καὶ   τοὺς στωικούς. Ἀλλὰ μὴν καὶ
[8, 49]   Ἐπὶ δὲ τοῦ ἀθλητοῦ Πυθαγόρου  καὶ   τοῦτ' ἐλέγετο τὸ ἐπίγραμμα· Οὗτος
[8, 25]   ὕδωρ, γῆν, ἀέρα· μεταβάλλειν δὲ  καὶ   τρέπεσθαι δι' ὅλων, καὶ γίνεσθαι
[8, 2]   Φερεκύδῃ ὑπὸ Ζωίλου τοῦ θείου.  Καὶ   τρία ποτήρια κατασκευασάμενος ἀργυρᾶ δῶρον
[8, 40]   λοιπούς, ὄντας πρὸς τοὺς πέντε  καὶ   τριάκοντα, ἐν Τάραντι κατακαυθῆναι, θέλοντας
[8, 38]   ἐπὶ τούτοις ὕδωρ· φθεῖρας δὲ  καὶ   τρίβωνα τήν τ' ἀλουσίαν οὐδεὶς
[8, 19]   Ἀριστοτέλης (δέ φησι καὶ μήτρας  καὶ   τρίγλης ἐνίοτε. Αὐτὸν δ' ἀρκεῖσθαι
[8, 33]   ἀπέχεσθαι βρωτῶν θνησειδίων τε κρεῶν  καὶ   τριγλῶν καὶ μελανούρων καὶ ᾠῶν
[8, 21]   ἰδεῖν πρὸς κίονι χαλκῷ δεδεμένην  καὶ   τρίζουσαν, τὴν δ' Ὁμήρου κρεμαμένην
[8, 28]   τε καὶ νεῦρα καὶ ὀστᾶ  καὶ   τρίχας καὶ τὸ ὅλον συνίστασθαι
[8, 12]   Ἀπομνημονευμάτων, τῶν πρότερον ἰσχάσι ξηραῖς  καὶ   τυροῖς ὑγροῖς, ἀλλὰ καὶ πυροῖς
[8, 33]   τῶν ᾠοτόκων ζῴων καὶ κυάμων  καὶ   τῶν ἄλλων ὧν παρακελεύονται καὶ
[8, 14]   ἀνθρώπους. Τοιγὰρ καὶ προσεκαρτέρουν αὐτῷ  καὶ   τῶν λόγων ἕνεκα προσῄεσαν καὶ
[8, 29]   αὐτὰ καὶ περὶ τῆς ἀκοῆς  καὶ   τῶν λοιπῶν αἰσθήσεων δογματίζειν. ~Τὴν
[8, 35]   ἀπὸ τούτου ἄρχεται τὸ ὅλον.  Καὶ   τῶν σχημάτων τὸ κάλλιστον σφαῖραν
[8, 33]   τριγλῶν καὶ μελανούρων καὶ ᾠῶν  καὶ   τῶν ᾠοτόκων ζῴων καὶ κυάμων
[8, 26]   ἀεικίνητόν τ' εἶναι καὶ καθαρὸν  καὶ   ὑγιᾶ καὶ πάντα τὰ ἐν
[8, 28]   ἀπὸ μὲν τοῦ ἐγκεφάλου ἰχῶρα  καὶ   ὑγρὸν καὶ αἷμα προΐεσθαι, ἐξ
[8, 26]   θερμὸν καὶ ψυχρόν, καὶ ξηρὸν  καὶ   ὑγρόν· ὧν κατ' ἐπικράτειαν θερμοῦ
[8, 8]   ἐπὶ διαβολῇ Πυθαγόρου, ~πολλοὺς δὲ  καὶ   ὑπὸ Ἄστωνος τοῦ Κροτωνιά του
[8, 4]   δ' ὕστερον εἰς Εὔφορβον ἐλθεῖν  καὶ   ὑπὸ Μενέλεω τρωθῆναι. δ'
[8, 32]   δαίμονάς τε καὶ ἥρωας ὀνομάζεσθαι·  καὶ   ὑπὸ τούτων πέμπεσθαι ἀνθρώποις τούς
[8, 47]   ἱστορεῖ. Ἐρατοσθένης δέ φησι, καθὸ  καὶ   Φαβωρῖνος ἐν τῇ ὀγδόῃ Παντοδαπῆς
[8, 46]   τε Χαλκιδεὺς ἀπὸ Θρᾴκης  καὶ   Φάντων Φλιάσιος καὶ Ἐχεκράτης
[8, 43]   μητρὸς αὐτοῦ Θεανοῦς τινα. Ἀλλὰ  καί   φασιν αὐτὴν ἐρωτηθεῖσαν ποσταία γυνὴ
[8, 6]   γοῦν φυσικὸς μονονουχὶ κέκραγε  καί   φησι· Πυθαγόρης Μνησάρχου ἱστορίην ἤσκησεν
[8, 10]   Τίμαιος, κοινὰ τὰ φίλων εἶναι  καὶ   φιλίαν ἰσότητα. Καὶ αὐτοῦ οἱ
[8, 2]   ἤδη πρεσβυτέρου. Νέος δ' ὢν  καὶ   φιλομαθὴς ἀπεδήμησε τῆς πατρίδος καὶ
[8, 16]   αὐτοῦ κεκοινωνηκότα, εὐθύς τε προσηταιρίζετο  καὶ   φίλον κατεσκεύαζεν. ~Ἦν δ' αὐτῷ
[8, 30]   διῃρῆσθαι τριχῆ, εἴς τε νοῦν  καὶ   φρένας καὶ θυμόν. Νοῦν μὲν
[8, 14]   μουσικός· πρῶτόν τε Ἕσπερον  καὶ   Φωσφόρον τὸν αὐτὸν εἰπεῖν, ὥς
[8, 16]   ἀγαθοὺς ἄνδρας, ἀτὰρ καὶ Ζάλευκον  καὶ   Χαρώνδαν τοὺς νομοθέτας· ἱκανός τε
[8, 31]   τοῦτο πομπαῖον λέγεσθαι καὶ πυλαῖον  καὶ   χθόνιον, ἐπειδήπερ οὗτος καὶ εἰσπέμπει
[8, 47]   ἐκκριθῆναί τ' ἐκ τῶν παίδων  καὶ   χλευασθέντα αὐτίκα προσβῆναι τοὺς ἄνδρας
[8, 44]   ὀπτηθῇ καὶ ἁλισθῇ, δὴ τότε  καὶ   ψυχὴν οὐκ ἔχον ἐσθίομεν. Ἄλλο·
[8, 13]   ἐντεῦθεν γὰρ καὶ σώματος ὑγίειαν  καὶ   ψυχῆς ὀξύτητα περιγίνεσθαι. Ἀμέλει καὶ
[8, 26]   φῶς καὶ σκότος, καὶ θερμὸν  καὶ   ψυχρόν, καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρόν·
[8, 49]   Κράτεω Σάμιος. δὲ φιλόσοφος  καὶ   ὧδε ἐπέστειλε· Πυθαγόρης Ἀναξιμένει Καὶ
[8, 39]   ἀναιρεθῆναι δὲ κρεῖττον λαλῆσαι·  καὶ   ὧδε πρὸς τῶν διωκόντων ἀποσφαγῆναι.
[8, 19]   τὰ πολλὰ λαχάνοις ἑφθοῖς τε  καὶ   ὠμοῖς, τοῖς δὲ θαλαττίοις σπανίως.
[8, 41]   σαινόμενοι τοῖς λεγομένοις ἐδάκρυόν τε  καὶ   ᾤμωζον καὶ ἐπίστευον εἶναι τὸν
[8, 33]   κρεῶν καὶ τριγλῶν καὶ μελανούρων  καὶ   ᾠῶν καὶ τῶν ᾠοτόκων ζῴων
[8, 29]   ἁρμονίας λόγους, ἑκάστων ἐν τεταγμένοις  καιροῖς   ἐπιγινομένων. Τήν τ' αἴσθησιν κοινῶς
[8, 3]   ἀπῆρεν εἰς Κρότωνα τῆς Ἰταλίας·  κἀκεῖ   νόμους θεὶς τοῖς Ἰταλιώταις ἐδοξάσθη
[8, 40]   τοῦ Κροτωνιάτου εἰς Μεταπόντιον ὑπεξελθεῖν  κἀκεῖ   τὸν βίον καταστρέψαι ἀσιτίᾳ, μὴ
[8, 32]   τὸ ἀγαθὸν ἐπὶ τὸ  κακόν.   Εὐδαιμονεῖν τ' ἀνθρώπους ὅταν ἀγαθὴ
[8, 6]   συγγραφὰς ἐποιήσατο ἑαυτοῦ σοφίην, πολυμαθείην,  κακοτεχνίην.   Οὕτω δ' εἶπεν, ἐπειδήπερ ἐναρχόμενος
[8, 35]   φύσεως, τὸ δὲ μέλαν τοῦ  κακοῦ.   Ἄρτον μὴ καταγνύειν, ὅτι ἐπὶ
[8, 9]   μέθην ἓν ἀνθ' ἑνὸς βλάβην  καλεῖ   καὶ πλησμονὴν πᾶσαν ἀποδοκιμάζει, λέγων
[8, 29]   ἔστιν ἐν οἷς ἡλίου πύλας  καλεῖ   τοὺς ὀφθαλμούς. Τὰ δ' αὐτὰ
[8, 50]   μελεδωνόν τε εἶναι τῇ πατρίδι  κάλλιον.   Καὶ ἐγὼ δὲ οὐ πάντα
[8, 26]   χειμῶνα· ἐὰν δὲ ἰσομοιρῇ, τὰ  κάλλιστα   εἶναι τοῦ ἔτους, οὗ τὸ
[8, 35]   ὅλον. Καὶ τῶν σχημάτων τὸ  κάλλιστον   σφαῖραν εἶναι τῶν στερεῶν, τῶν
[8, 50]   ἐκ Μήδων. ~Οὔτε δὲ αἰεὶ  καλὸν   αἰθερολογίη μελεδωνόν τε εἶναι τῇ
[8, 11]   ὀνόματα, Κόρας, Νύμφας, εἶτα Μητέρας  καλουμένας.   Τοῦτον καὶ γεωμετρίαν ἐπὶ πέρας
[8, 16]   πολλοὺς κατὰ τὴν Ἰταλίαν ἀπεργάσασθαι  καλούς   τε καὶ ἀγαθοὺς ἄνδρας, ἀτὰρ
[8, 27]   τοῦ τε ψυχροῦ καὶ παχέος.  Καλοῦσι   δὲ τὸν μὲν ἀέρα ψυχρὸν
[8, 12]   ἀριθμητικὸν εἶδος αὐτῆς· τόν τε  κανόνα   τὸν ἐκ μιᾶς χορδῆς εὑρεῖν.
[8, 30]   καὶ τὸ μὲν ἐν τῇ  καρδίᾳ   μέρος αὐτῆς ὑπάρχειν θυμόν, φρένας
[8, 18]   ἡμερήσιος τροφή. Διὰ δὲ τοῦ  καρδίαν   μὴ ἐσθίειν ἐδήλου μὴ τὴν
[8, 30]   τὴν ἀρχὴν τῆς ψυχῆς ἀπὸ  καρδίας   μέχρις ἐγκεφάλου· καὶ τὸ μὲν
[8, 19]   μήτ' ἐρυθῖνον ἐσθίειν μήτε μελάνουρον,  καρδίας   τ' ἀπέχεσθαι καὶ κυάμων· Ἀριστοτέλης
[8, 17]   ὑπερβαίνειν, ἐπὶ χοίνικος μὴ καθίζειν,  καρδίην   μὴ ἐσθίειν, φορτίον συγκαθαιρεῖν καὶ
[8, 29]   Τήν τ' αἴσθησιν κοινῶς καὶ  κατ'   εἶδος τὴν ὅρασιν ἀτμόν τιν'
[8, 8]   οἱ μὲν ἀγωνιούμενοι, οἱ δὲ  κατ'   ἐμπορίαν, οἱ δέ γε βέλτιστοι
[8, 26]   καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρόν· ὧν  κατ'   ἐπικράτειαν θερμοῦ μὲν θέρος γίνεσθαι,
[8, 50]   δὲ νῦν περὶ Ἐμπεδοκλέους πρῶτον·  κατὰ   γάρ τινας Πυθαγόρου διήκουσεν.
[8, 41]   γὰρ ὡς γενόμενος ἐν Ἰταλίᾳ  κατὰ   γῆς οἰκίσκον ποιήσαι καὶ τῇ
[8, 29]   πρῶτον παγὲν ἐν ἡμέραις τεσσαράκοντα,  κατὰ   δὲ τοὺς τῆς ἁρμονίας λόγους
[8, 27]   Εἱμαρμένην τε τῶν ὅλων καὶ  κατὰ   μέρος αἰτίαν εἶναι τῆς διοικήσεως.
[8, 46]   ἐνὶ τριόδῳ. ~Ἤκμαζε δὲ καὶ  κατὰ   τὴν ἑξηκοστὴν Ὀλυμπιάδα, καὶ αὐτοῦ
[8, 44]   τοῦ Σαραπίωνος, ὀγδοηκοντούτης ἐτελεύτα,  κατὰ   τὴν ἰδίαν ὑπογραφὴν τῶν ἡλικιῶν·
[8, 16]   εὐνομουμένης γενηθείη. Ἄλλους τε πολλοὺς  κατὰ   τὴν Ἰταλίαν ἀπεργάσασθαι καλούς τε
[8, 43]   καὶ διεδέξατο τὸν πατέρα καὶ  κατά   τινας Ἐμπεδοκλέους καθηγήσατο· Ἱππόβοτός γέ
[8, 50]   μεθ' οὓς περὶ τῶν σποράδην  κατά   τινας φερομένων· ἔπειθ' οὕτως ἐξάψομεν
[8, 27]   ἀνθρώπων εἶναι πρὸς θεοὺς συγγένειαν,  κατὰ   τὸ μετέχειν ἄνθρωπον θερμοῦ· διὸ
[8, 29]   τῆς ζωῆς, ὧν εἰρομένων συνέχεσθαι  κατὰ   τοὺς τῆς ἁρμονίας λόγους, ἑκάστων
[8, 38]   ἐσθίοντες παντελῶς. ~Ἀριστοφῶν Πυθαγοριστῇ· Ἔφη  καταβὰς   εἰς τὴν δίαιταν τῶν κάτω
[8, 20]   οὔτε ἀφροδισιάζων οὔτε μεθυσθείς. Ἀπείχετο  καταγέλωτος   καὶ πάσης ἀρεσκείας οἷον σκωμμάτων
[8, 35]   μέλαν τοῦ κακοῦ. Ἄρτον μὴ  καταγνύειν,   ὅτι ἐπὶ ἕνα οἱ πάλαι
[8, 40]   πέντε καὶ τριάκοντα, ἐν Τάραντι  κατακαυθῆναι,   θέλοντας ἀντιπολιτεύεσθαι τοῖς προεστῶσι. ~Καὶ
[8, 10]   θ' ἡσύχαζον, μόνον τῶν λόγων  κατακούοντες   καὶ οὐδέπω Πυθαγόραν ὁρῶντες εἰς
[8, 39]   ἐπίθεσιν εὐλαβουμένους. Τὸν δὴ Πυθαγόραν  καταληφθῆναι   διεξιόντα· καὶ πρός τινι χωρίῳ
[8, 6]   μὲν οὖν Πυθαγόραν μηδὲ ἓν  καταλιπεῖν   σύγγραμμά φασιν διαπεσόντες. Ἡράκλειτος γοῦν
[8, 34]   ἅττ' ἂν ἐντὸς τῆς τραπέζης  καταπέσῃ.   Ἀλεκτρυόνος μὴ ἅπτεσθαι λευκοῦ, ὅτι
[8, 2]   τοῦ θείου. Καὶ τρία ποτήρια  κατασκευασάμενος   ἀργυρᾶ δῶρον ἀπήνεγκεν ἑκάστῳ τῶν
[8, 40]   Μεταπόντιον ὑπεξελθεῖν κἀκεῖ τὸν βίον  καταστρέψαι   ἀσιτίᾳ, μὴ βουλόμενον περαιτέρω ζῆν.
[8, 18]   τὴν ψυχὴν ἀνίαις καὶ λύπαις  κατατήκειν.   Διὰ δὲ τοῦ εἰς ἀποδημίαν
[8, 40]   δὲ Δικαίαρχος τὸν Πυθαγόραν ἀποθανεῖν  καταφυγόντα   εἰς τὸ ἐν Μεταποντίῳ ἱερὸν
[8, 49]   εὔκλεια, καὶ ἐμέ τε ἂν  κατείρυκεν   Ἀναξιμένει ἐοικότα. Εἰ δὲ ὑμεῖς
[8, 21]   Δελφοῖς Θεμιστοκλείας. Φησὶ δ' Ἱερώνυμος  κατελθόντα   αὐτὸν εἰς ᾅδου τὴν μὲν
[8, 49]   οἴχεο ἐκ Μιλήτου· νῦν δὲ  κατερύκει   σε πατρόθεν εὔκλεια, καὶ
[8, 41]   μετὰ χρόνον ἀνελθεῖν ἰσχνὸν καὶ  κατεσκελετευμένον·   εἰσελθόντα τ' εἰς τὴν ἐκκλησίαν
[8, 16]   εὐθύς τε προσηταιρίζετο καὶ φίλον  κατεσκεύαζεν.   ~Ἦν δ' αὐτῷ τὰ σύμβολα
[8, 10]   ἰσότητα. Καὶ αὐτοῦ οἱ μαθηταὶ  κατετίθεντο   τὰς οὐσίας εἰς ἓν ποιούμενοι.
[8, 48]   ξεῖνε, κομήτην, ᾀδόμενον πύκτην εἰ  κατέχεις   Σάμιον, Πυθαγόρης ἐγώ εἰμι· τὰ
[8, 23]   καὶ εὐλάβειαν εἶναι μήτε γέλωτι  κατέχεσθαι   μήτε σκυθρωπάζειν. Φεύγειν σαρκῶν πλεονασμόν,
[8, 3]   Εἶτ' ἐν Κρήτῃ σὺν Ἐπιμενίδῃ  κατῆλθεν   εἰς τὸ Ἰδαῖον ἄντρον ἀλλὰ
[8, 45]   τούτους δὲ πατήσῃ, ἐξ Ἀκραγαντίνων  κάτθαν'   ἐνὶ τριόδῳ. ~Ἤκμαζε δὲ καὶ
[8, 26]   καὶ ἀντίποδας καὶ τὰ ἡμῖν  κάτω   ἐκείνοις ἄνω. Ἰσόμοιρά τ' εἶναι
[8, 38]   καταβὰς εἰς τὴν δίαιταν τῶν  κάτω   ἰδεῖν ἑκάστους, διαφέρειν δὲ πάμπολυ
[8, 43]   ἔφη, ταῦτα δι' γυνὴ  κέκλημαι.   ~Ὁ δ' οὖν Πυθαγόρας, ὡς
[8, 16]   τινα πύθοιτο τῶν συμβόλων αὐτοῦ  κεκοινωνηκότα,   εὐθύς τε προσηταιρίζετο καὶ φίλον
[8, 6]   Ἡράκλειτος γοῦν φυσικὸς μονονουχὶ  κέκραγε   καί φησι· Πυθαγόρης Μνησάρχου ἱστορίην
[8, 36]   ἄλλον ἔπειμι λόγον, δείξω δὲ  κέλευθον.   δὲ περὶ αὐτοῦ φησιν
[8, 13]   γενέτορος, ὅς ἐστιν ὄπισθεν τοῦ  Κερατίνου,   διὰ τὸ πυροὺς καὶ κριθὰς
[8, 33]   τοῦ αὐτὸν καθαρεύειν ἀπό τε  κήδους   καὶ λεχοῦς καὶ μιάσματος παντὸς
[8, 19]   μέλιτι μόνῳ φασί τινες  κηρίῳ   ἄρτῳ, οἴνου δὲ μεθ'
[8, 18]   ὀργὴν καὶ οἰδοῦντα θυμὸν μὴ  κινεῖν.   Τὸ δὲ ζυγὸν μὴ ὑπερβαίνειν,
[8, 21]   μὲν Ἡσιόδου ψυχὴν ἰδεῖν πρὸς  κίονι   χαλκῷ δεδεμένην καὶ τρίζουσαν, τὴν
[8, 12]   εὕρατο γράμμα κλεινὸς ἐφ'  κλεινὴν   ἤγαγε βουθυσίην. Λέγεται δὲ καὶ
[8, 12]   Πυθαγόρης τὸ περικλεές· εὕρατο γράμμα  κλεινὸς   ἐφ' κλεινὴν ἤγαγε βουθυσίην.
[8, 49]   ἦς Πυθαγόρεω γενεήν τε καὶ  κλέος,   μεταναστὰς ἂν οἴχεο ἐκ Μιλήτου·
[8, 1]   τοῦ Ἱππάσου τοῦ Εὐθύφρονος τοῦ  Κλεωνύμου   φυγάδος ἐκ Φλιοῦντος, οἰκεῖν δ'
[8, 32]   ἀποτροπιασμοὺς μαντικήν τε πᾶσαν καὶ  κληδόνας   καὶ τὰ ὅμοια. Μέγιστον δέ
[8, 20]   τ' ἐχρῆτο τῇ διὰ τῶν  κληδόνων   τε καὶ οἰωνῶν, ἥκιστα δὲ
[8, 41]   τῶν αὐτοῦ· ἃς καὶ Πυθαγορικὰς  κληθῆναι.   Καὶ ταῦτα μὲν Ἕρμιππος.
[8, 34]   φύσει ὅμοιον ὅτι ὀλιγαρχικόν·  κληροῦνται   γοῦν αὐτοῖς. Τὰ δὲ πεσόντα
[8, 43]   τοί φησι λέγειν Ἐμπεδοκλέα, Τήλαυγες,  κλυτὲ   κοῦρε Θεανοῦς Πυθαγόρεώ τε. Σύγγραμμα
[8, 10]   τε πρῶτος, ὥς φησι Τίμαιος,  κοινὰ   τὰ φίλων εἶναι καὶ φιλίαν
[8, 13]   ὅτι γε ἅπτεσθαι τῶν ζῴων  κοινὸν   δίκαιον ἡμῖν ἐχόντων ψυχῆς. Καὶ
[8, 29]   καιροῖς ἐπιγινομένων. Τήν τ' αἴσθησιν  κοινῶς   καὶ κατ' εἶδος τὴν ὅρασιν
[8, 21]   ἀνθ' ὧν εἶπον περὶ θεῶν,  κολαζομένους   δὲ καὶ τοὺς μὴ θέλοντας
[8, 48]   Πυθαγόρην τινά, Πυθαγόρην, ξεῖνε,  κομήτην,   ᾀδόμενον πύκτην εἰ κατέχεις Σάμιον,
[8, 47]   τῆς ὀγδόης καὶ τετταρακοστῆς Ὀλυμπιάδος,  κομήτην   καὶ ἁλουργίδα φοροῦντα· ἐκκριθῆναί τ'
[8, 8]   Ὀρφέα. Αὐτοῦ λέγουσι καὶ τὰς  Κοπίδας,   οὗ ἀρχή, Μὴ ἀνααίδευ
[8, 11]   συνοικούσας ἀνδράσι θεῶν ἔχειν ὀνόματα,  Κόρας,   Νύμφας, εἶτα Μητέρας καλουμένας. Τοῦτον
[8, 24]   μετέχειν τοῦ ψυχικοῦ· καὶ ἄλλως  κοσμιωτέρας   ἀπεργάζεσθαι μὴ παραληφθέντας τὰς γαστέρας.
[8, 25]   ὅλων, καὶ γίνεσθαι ἐξ αὐτῶν  κόσμον   ἔμψυχον, νοερόν, σφαιροειδῆ, μέσην περιέχοντα
[8, 48]   καὶ τὸν οὐρανὸν πρῶτον ὀνομάσαι  κόσμον   καὶ τὴν γῆν στρογγύλην· ὡς
[8, 49]   ἐκλείψετε, ἀπὸ μὲν αὐτέων  κόσμος   αἱρεθήσεται, ἐπικινδυνότερα δ' αὐτῇσι τὰ
[8, 22]   χρόνῳ τιμιώτερον ἡγουμένους· ὡς ἐν  κόσμῳ   μὲν ἀνατολὴν δύσεως, ἐν βίῳ
[8, 26]   Ἰσόμοιρά τ' εἶναι ἐν τῷ  κόσμῳ   φῶς καὶ σκότος, καὶ θερμὸν
[8, 6]   τὸ ὕδωρ τὸ πίνω, οὔ  κοτ'   οἴσω ψόγον περὶ τοῦ λόγου
[8, 17]   γαμψώνυχα μὴ τρέφειν, ἀπονυχίσμασι καὶ  κουραῖς   μὴ ἐπουρεῖν μηδὲ ἐφίστασθαι, ὀξεῖαν
[8, 43]   φησι λέγειν Ἐμπεδοκλέα, Τήλαυγες, κλυτὲ  κοῦρε   Θεανοῦς Πυθαγόρεώ τε. Σύγγραμμα δὲ
[8, 9]   θέρεος· φθινοπώρου δὲ καὶ ἦρος  κουφότερα,   βαρέα δὲ πᾶσαν ὥρην καὶ
[8, 32]   ἠρεμεῖν μηδὲ τὸν αὐτὸν ῥόον  κρατεῖν.   ~Ὅρκιόν τ' εἶναι τὸ δίκαιον
[8, 49]   παισὶν ἄνηβος ἤλυθε Πυθαγόρης  Κράτεω   Σάμιος. δὲ φιλόσοφος καὶ
[8, 37]   Ξενοφάνης. Ἔσκωψε δ' αὐτὸν  Κρατῖνος   μὲν ἐν Πυθαγοριζούσῃ· ἀλλὰ καὶ
[8, 12]   βουθυσίην. Λέγεται δὲ καὶ πρῶτος  κρέασιν   ἀσκῆσαι ἀθλητάς, καὶ πρῶτόν γ'
[8, 39]   μᾶλλον πατῆσαι, ἀναιρεθῆναι δὲ  κρεῖττον   λαλῆσαι· καὶ ὧδε πρὸς
[8, 44]   ὥστε μὲν αὐτὸς μὴ ψαύειν  κρειῶν   καὶ λέγεν ὡς ἄδικον, σιτίζειν
[8, 21]   καὶ τρίζ