HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre VIII (Pythagore)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  317 formes différentes pour 511 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[8, 42]   τῶν ἐκτὸς τᾶς οἰκίας παραδιδόμεν.     δὲ δυναμένα πολλῶν χραμάτων ἀποδίδοσθαι
[8, 43]   Ἐρωτηθεῖσα, Ποῖα; ἔφη, ταῦτα δι'     γυνὴ κέκλημαι. ~Ὁ δ' οὖν
[8, 15]   ἐξήνεγκε τὰ διαβόητα τρία βιβλία,     Πλάτων ἐπέστειλεν ἑκατὸν μνῶν ὠνηθῆναι.
[8, 11]   Τοῦτον καὶ γεωμετρίαν ἐπὶ πέρας  ἀγαγεῖν,   Μοίριδος πρῶτον εὑρόντος τὰς ἀρχὰς
[8, 9]   ὥρην καὶ ἐς ὑγιείην οὐκ  ἀγαθά.   Ἀλλὰ καί ποτ' ἐρωτηθέντα πότε
[8, 32]   κακόν. Εὐδαιμονεῖν τ' ἀνθρώπους ὅταν  ἀγαθὴ   ψυχὴ προσγένηται, μηδέποτε δ' ἠρεμεῖν
[8, 33]   καὶ τὴν ὑγίειαν καὶ τὸ  ἀγαθὸν   ἅπαν καὶ τὸν θεόν· διὸ
[8, 32]   τὴν ψυχὴν πεῖσαι ἐπὶ τὸ  ἀγαθὸν   ἐπὶ τὸ κακόν. Εὐδαιμονεῖν
[8, 16]   Ἰταλίαν ἀπεργάσασθαι καλούς τε καὶ  ἀγαθοὺς   ἄνδρας, ἀτὰρ καὶ Ζάλευκον καὶ
[8, 24]   ὕμνῳ τε θεῶν καὶ ἀνδρῶν  ἀγαθῶν   εὔλογον χάριν ἔχειν. Τῶν δὲ
[8, 34]   ἱκέτης· τὸ δ' ἦν τῶν  ἀγαθῶν·   τῷ τε Μηνὶ ἱερός· σημαίνει
[8, 44]   ὡς ἄδικον, σιτίζειν δ' ἄλλους.  Ἄγαμαι   σοφόν· αὐτὸς ἔφα μὲν οὐκ
[8, 29]   εἶδος τὴν ὅρασιν ἀτμόν τιν'  ἄγαν   εἶναι θερμόν. Καὶ διὰ τοῦτον
[8, 31]   γῆς καὶ ἐκ θαλάττης· καὶ  ἄγεσθαι   μὲν τὰς καθαρὰς ἐπὶ τὸν
[8, 33]   ἀπὸ μέσου ἡμέρας. Τὴν δ'  ἁγνείαν   εἶναι διὰ καθαρμῶν καὶ λουτρῶν
[8, 33]   ἀεὶ μετ' εὐφημίας λευχειμονοῦντας καὶ  ἁγνεύοντας,   ἥρωσι δ' ἀπὸ μέσου ἡμέρας.
[8, 34]   ὅμοιοι ὅτι Ἅιδου πύλαις.  Ἀγόνατον   γὰρ μόνον· ὅτι φθείρει
[8, 8]   οὖν εἰς ταύτην οἱ μὲν  ἀγωνιούμενοι,   οἱ δὲ κατ' ἐμπορίαν, οἱ
[8, 2]   εἰς Αἴγυπτον. Ἔσχε δὲ καὶ  ἀδελφούς,   πρεσβύτερον μὲν Εὔνομον, μέσον δὲ
[8, 44]   σοφόν· αὐτὸς ἔφα μὲν οὐκ  ἀδικεῖν,   ἄλλους δ' αὐτὸς ἔτευχ' ἀδικεῖν.
[8, 44]   ἀδικεῖν, ἄλλους δ' αὐτὸς ἔτευχ'  ἀδικεῖν.   ~Καὶ ἄλλο· Τὰς φρένας ἢν
[8, 44]   ψαύειν κρειῶν καὶ λέγεν ὡς  ἄδικον,   σιτίζειν δ' ἄλλους. Ἄγαμαι σοφόν·
[8, 48]   τινά, Πυθαγόρην, ξεῖνε, κομήτην,  ᾀδόμενον   πύκτην εἰ κατέχεις Σάμιον, Πυθαγόρης
[8, 41]   ἐκκλησίαν φάσκειν ὡς ἀφῖκται ἐξ  ᾅδου·   καὶ δὴ καὶ ἀνεγίνωσκεν αὐτοῖς
[8, 35]   οἱ δέ, πρὸς τὴν ἐν  ᾅδου   κρίσιν· οἱ δ' εἰς πόλεμον
[8, 21]   δ' Ἱερώνυμος κατελθόντα αὐτὸν εἰς  ᾅδου   τὴν μὲν Ἡσιόδου ψυχὴν ἰδεῖν
[8, 28]   τὴν δ' ἐκ γῆς γένεσιν  ἀδύνατον   ὑφίστασθαι. Τὸ δὲ σπέρμα εἶναι
[8, 3]   καὶ ἐν Αἰγύπτῳ εἰς τὰ  ἄδυτα·   καὶ τὰ περὶ θεῶν ἐν
[8, 33]   τὰς ἴσας, ἀλλὰ θεοῖς μὲν  ἀεὶ   μετ' εὐφημίας λευχειμονοῦντας καὶ ἁγνεύοντας,
[8, 17]   καὶ μὴ συνεπιτιθέναι, τὰ στρώματα  ἀεὶ   συνδεδεμένα ἔχειν, ἐν δακτυλίῳ εἰκόνα
[8, 26]   πάντα θνητά· τὸν δὲ ἀνωτάτω  ἀεικίνητόν   τ' εἶναι καὶ καθαρὸν καὶ
[8, 26]   Τόν τε περὶ τὴν γῆν  ἀέρα   ἄσειστον καὶ νοσερὸν καὶ τὰ
[8, 25]   εἶναι τέτταρα, πῦρ, ὕδωρ, γῆν,  ἀέρα·   μεταβάλλειν δὲ καὶ τρέπεσθαι δι'
[8, 29]   διειστήκει ἂν πρὸς τὸν ὅμοιον  ἀέρα·   νῦν δὲ ἔστιν ἐν οἷς
[8, 6]   λέγει ὧδε· Οὐ μὰ τὸν  ἀέρα   τὸν ἀναπνέω, οὐ μὰ τὸ
[8, 27]   παχέος. Καλοῦσι δὲ τὸν μὲν  ἀέρα   ψυχρὸν αἰθέρα, τὴν δὲ θάλασσαν
[8, 32]   Ἐρινύων. ~Εἶναί τε πάντα τὸν  ἀέρα   ψυχῶν ἔμπλεων· καὶ ταύτας δαίμονάς
[8, 31]   ἐπὶ γῆς πλάζεσθαι ἐν τῷ  ἀέρι   ὁμοίαν τῷ σώματι. Τὸν δ'
[8, 29]   Καὶ διὰ τοῦτον λέγεται δι'  ἀέρος   ὁρᾶν καὶ δι' ὕδατος· ἀντερείδεσθαι
[8, 4]   τι ἂν βούληται πλὴν  ἀθανασίας.   Αἰτήσασθαι οὖν ζῶντα καὶ τελευτῶντα
[8, 26]   καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ  ἀθάνατα   καὶ διὰ τοῦτο θεῖα. ~Ἥλιόν
[8, 28]   καὶ τὸ ἀφ' οὗ ἀπέσπασται  ἀθάνατόν   ἐστι. Τὰ δὲ ζῷα γεννᾶσθαι
[8, 28]   ψυχροῦ αἰθέρος διαφέρειν ψυχὴν ζωῆς·  ἀθάνατόν   τ' εἶναι αὐτήν, ἐπειδήπερ καὶ
[8, 30]   αἰσθήσεις. Καὶ τὸ μὲν φρόνιμον  ἀθάνατον,   τὰ δὲ λοιπὰ θνητά. Τρέφεσθαί
[8, 1]   μιᾶς τῶν νήσων ἃς ἔσχον  Ἀθηναῖοι   Τυρρηνοὺς ἐκβαλόντες. Ἔνιοι δ' υἱὸν
[8, 12]   δὲ καὶ πρῶτος κρέασιν ἀσκῆσαι  ἀθλητάς,   καὶ πρῶτόν γ' Εὐρυμένην, καθά
[8, 49]   Ἀντίλοχον Σωκράτει. Ἐπὶ δὲ τοῦ  ἀθλητοῦ   Πυθαγόρου καὶ τοῦτ' ἐλέγετο τὸ
[8, 45]   ἔην. Καὶ ἄλλο, ὡς ἐτελεύτα·  Αἴ,   αἴ, Πυθαγόρης τί τόσον κυάμους
[8, 45]   Καὶ ἄλλο, ὡς ἐτελεύτα· Αἴ,  αἴ,   Πυθαγόρης τί τόσον κυάμους ἐσεβάσθη;
[8, 10]   εἴκοσι, νεηνίης εἴκοσι, γέρων εἴκοσι.  Αἱ   δὲ ἡλικίαι πρὸς τὰς ὥρας
[8, 4]   ἐν τῷ Ἅιδῃ ἔπαθε καὶ  αἱ   λοιπαὶ τίνα ὑπομένουσιν. ~Ἐπειδὴ δὲ
[8, 2]   ἀπήνεγκεν ἑκάστῳ τῶν ἱερέων εἰς  Αἴγυπτον.   Ἔσχε δὲ καὶ ἀδελφούς, πρεσβύτερον
[8, 3]   Ἰδαῖον ἄντρον ἀλλὰ καὶ ἐν  Αἰγύπτῳ   εἰς τὰ ἄδυτα· καὶ τὰ
[8, 3]   βαρβάρους τελετάς. ~Ἐγένετ' οὖν ἐν  Αἰγύπτῳ,   ὁπηνίκα καὶ Πολυκράτης αὐτὸν Ἀμάσιδι
[8, 14]   ἑπτὰ καὶ διηκοσίων ἐτέων ἐξ  ἀΐδεω   παραγεγενῆσθαι ἐς ἀνθρώπους. Τοιγὰρ καὶ
[8, 4]   ὅσα ψυχὴ ἐν τῷ  Ἅιδῃ   ἔπαθε καὶ αἱ λοιπαὶ τίνα
[8, 34]   ἀπέχεσθαι τῶν κυάμων ἤτοι ὅτι  αἰδοίοις   εἰσὶν ὅμοιοι ὅτι Ἅιδου
[8, 34]   αἰδοίοις εἰσὶν ὅμοιοι ὅτι  Ἅιδου   πύλαις. Ἀγόνατον γὰρ μόνον·
[8, 23]   ζῷον μὴ βλάπτει ἀνθρώπους.  Αἰδῶ   καὶ εὐλάβειαν εἶναι μήτε γέλωτι
[8, 50]   τὰ ἐκ Μήδων. ~Οὔτε δὲ  αἰεὶ   καλὸν αἰθερολογίη μελεδωνόν τε εἶναι
[8, 5]   πάντα πάλιν μνημονεύειν, πῶς πρόσθεν  Αἰθαλίδης,   εἶτ' Εὔφορβος, εἶτα Ἑρμότιμος, εἶτα
[8, 4]   λέγειν, ὡς εἴη ποτὲ γεγονὼς  Αἰθαλίδης   καὶ Ἑρμοῦ υἱὸς νομισθείη· τὸν
[8, 4]   δ' Εὔφορβος ἔλεγεν ὡς  Αἰθαλίδης   ποτὲ γεγόνοι καὶ ὅτι παρ'
[8, 27]   θάλασσαν καὶ τὸ ὑγρὸν παχὺν  αἰθέρα.   Ταύτην δὲ τὴν ἀκτῖνα καὶ
[8, 27]   δὲ τὸν μὲν ἀέρα ψυχρὸν  αἰθέρα,   τὴν δὲ θάλασσαν καὶ τὸ
[8, 50]   Μήδων. ~Οὔτε δὲ αἰεὶ καλὸν  αἰθερολογίη   μελεδωνόν τε εἶναι τῇ πατρίδι
[8, 28]   τοῦ ψυχροῦ. Τῷ συμμετέχειν ψυχροῦ  αἰθέρος   διαφέρειν ψυχὴν ζωῆς· ἀθάνατόν τ'
[8, 28]   Εἶναι δὲ τὴν ψυχὴν ἀπόσπασμα  αἰθέρος   καὶ τοῦ θερμοῦ καὶ τοῦ
[8, 27]   τοῦ ἡλίου ἀκτῖνα διὰ τοῦ  αἰθέρος   τοῦ τε ψυχροῦ καὶ παχέος.
[8, 30]   τοὺς λόγους, ἐπεὶ καὶ  αἰθὴρ   ἀόρατος. ~Δεσμά τ' εἶναι τῆς
[8, 28]   ἐγκεφάλου ἰχῶρα καὶ ὑγρὸν καὶ  αἷμα   προΐεσθαι, ἐξ ὧν σάρκας τε
[8, 30]   τε τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ  αἵματος·   τοὺς δὲ λόγους ψυχῆς ἀνέμους
[8, 49]   ἀπὸ μὲν αὐτέων κόσμος  αἱρεθήσεται,   ἐπικινδυνότερα δ' αὐτῇσι τὰ ἐκ
[8, 30]   δ' εἶναι ἀπὸ τούτων τὰς  αἰσθήσεις.   Καὶ τὸ μὲν φρόνιμον ἀθάνατον,
[8, 29]   τῆς ἀκοῆς καὶ τῶν λοιπῶν  αἰσθήσεων   δογματίζειν. ~Τὴν δ' ἀνθρώπου ψυχὴν
[8, 29]   τεταγμένοις καιροῖς ἐπιγινομένων. Τήν τ'  αἴσθησιν   κοινῶς καὶ κατ' εἶδος τὴν
[8, 28]   δὲ τοῦ ἀτμοῦ ψυχὴν καὶ  αἴσθησιν.   ~Μορφοῦσθαι δὲ τὸ μὲν πρῶτον
[8, 25]   σχήματα· ἐκ δὲ τούτων τὰ  αἰσθητὰ   σώματα, ὧν καὶ τὰ στοιχεῖα
[8, 43]   ἅμα τοῖς ἐνδύμασι καὶ τὴν  αἰσχύνην   ἀποτίθεσθαι, ἀνισταμένην τε πάλιν ἅμ'
[8, 4]   τι ἂν βούληται πλὴν ἀθανασίας.  Αἰτήσασθαι   οὖν ζῶντα καὶ τελευτῶντα μνήμην
[8, 27]   τῶν ὅλων καὶ κατὰ μέρος  αἰτίαν   εἶναι τῆς διοικήσεως. Διήκειν τ'
[8, 27]   ἐν αὐτοῖς, ὅπερ ἐστὶ ζωῆς  αἴτιον.   Τήν τε σελήνην λάμπεσθαι ὑφ'
[8, 25]   ὡς ἂν ὕλην τῇ μονάδι  αἰτίῳ   ὄντι ὑποστῆναι· ἐκ δὲ τῆς
[8, 36]   ἐστὶ ψυχή, τὴν ἔγνων φθεγξαμένης  ἀΐων.   ~Καὶ ταῦτα μὲν Ξενοφάνης.
[8, 31]   ἐπὶ τὸν ὕψιστον, τὰς δ'  ἀκαθάρτους   μήτ' ἐκείναις πελάζειν μήτ' ἀλλήλαις,
[8, 29]   δ' αὐτὰ καὶ περὶ τῆς  ἀκοῆς   καὶ τῶν λοιπῶν αἰσθήσεων δογματίζειν.
[8, 34]   ἀναιρεῖσθαι, ὑπὲρ τοῦ ἐθίζεσθαι μὴ  ἀκολάστως   ἐσθίειν ὅτι ἐπὶ τελευτῇ
[8, 40]   ζῆν. Ἕρμιππος δέ φησι, πολεμούντων  Ἀκραγαντίνων   καὶ Συρακουσίων, ἐξελθεῖν τὸν Πυθαγόραν
[8, 45]   μὴ τούτους δὲ πατήσῃ, ἐξ  Ἀκραγαντίνων   κάτθαν' ἐνὶ τριόδῳ. ~Ἤκμαζε δὲ
[8, 40]   τῶν συνήθων καὶ προστῆναι τῶν  Ἀκραγαντίνων·   τροπῆς δὲ γενομένης περικάμπτοντα αὐτὸν
[8, 15]   οὐκ ἐλάττους ἐπὶ τὴν νυκτερινὴν  ἀκρόασιν   ἀπήντων αὐτοῦ· καὶ εἴ τινες
[8, 46]   Φλιάσιοι καὶ αὐτοί. Ἦσαν δὲ  ἀκροαταὶ   Φιλολάου καὶ Εὐρύτου τῶν Ταραντίνων.
[8, 27]   Διήκειν τ' ἀπὸ τοῦ ἡλίου  ἀκτῖνα   διὰ τοῦ αἰθέρος τοῦ τε
[8, 27]   παχὺν αἰθέρα. Ταύτην δὲ τὴν  ἀκτῖνα   καὶ εἰς τὰ βένθη δύεσθαι
[8, 13]   ἱστορίας φησίν. ~Οἱ δὲ Πυθαγόραν  ἀλείπτην   τινὰ τοῦτον σιτίσαι τὸν τρόπον,
[8, 46]   τυραννικὸς ἄνθρωπος· ἕτερος Φλιάσιος, σωμασκητής,  ἀλείπτης   ὥς φασί τινες· τρίτος Ζακύνθιος·
[8, 20]   ἀψύχοις, οἱ δέ φασιν, ὅτι  ἀλέκτορσι   μόνον καὶ ἐρίφοις καὶ γαλαθηνοῖς
[8, 34]   ἂν ἐντὸς τῆς τραπέζης καταπέσῃ.  Ἀλεκτρυόνος   μὴ ἅπτεσθαι λευκοῦ, ὅτι ἱερὸς
[8, 24]   ἀταράχους ἀποτελεῖν. Φησὶ δ'  Ἀλέξανδρος   ἐν Ταῖς τῶν φιλοσόφων διαδοχαῖς
[8, 36]   ~Καὶ ταῦτα μέν φησιν  Ἀλέξανδρος   ἐν τοῖς Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν εὑρηκέναι,
[8, 11]   φησιν Ἀντικλείδης ἐν δευτέρῳ Περὶ  Ἀλεξάνδρου.   ~Μάλιστα δὲ σχολάσαι τὸν Πυθαγόραν
[8, 35]   ὑπόμνησιν τοῦ δικαίου· οἱ γὰρ  ἅλες   πᾶν σώζουσιν τι ἂν
[8, 21]   Πυθαγόραν αὐτὸν ὀνομασθῆναι ὅτι τὴν  ἀλήθειαν   ἠγόρευεν οὐχ ἧττον τοῦ Πυθίου.
[8, 8]   θηραταί, οἱ δὲ φιλόσοφοι τῆς  ἀληθείας.   Καὶ τάδε μὲν ὧδε. ~Ἐν
[8, 13]   ἦν τὸ πρόσχημα· τὸ δ'  ἀληθὲς   τῶν ἐμψύχων ἀπηγόρευεν ἅπτεσθαι συνασκῶν
[8, 5]   ἀπέθανε, γενέσθαι Πύρρον τὸν Δήλιον  ἁλιέα·   καὶ πάντα πάλιν μνημονεύειν, πῶς
[8, 44]   ἑψηθῇ τι καὶ ὀπτηθῇ καὶ  ἁλισθῇ,   δὴ τότε καὶ ψυχὴν οὐκ
[8, 37]   τοῖς μεγέθεσιν νουβυστικῶς. Μνησίμαχος δ'  Ἀλκμαίων·   Ὡς Πυθαγοριστὶ θύομεν τῷ Λοξίᾳ,
[8, 44]   γὰρ ὃς ἐμψύχων ἥψατο, Πυθαγόρα;  ἀλλ'   ὅταν ἑψηθῇ τι καὶ ὀπτηθῇ
[8, 33]   καὶ ἥρωσι μὴ τὰς ἴσας,  ἀλλὰ   θεοῖς μὲν ἀεὶ μετ' εὐφημίας
[8, 14]   γνωρίμους αὐτοῦ παντοίας θεοῦ φωνάς,  ἀλλὰ   καὶ αὐτὸς ἐν τῇ γραφῇ
[8, 3]   κατῆλθεν εἰς τὸ Ἰδαῖον ἄντρον  ἀλλὰ   καὶ ἐν Αἰγύπτῳ εἰς τὰ
[8, 50]   πάντα περὶ τοὺς ἐμεωυτοῦ μύθους,  ἀλλὰ   καὶ ἐν πολέμοις οὓς διαφέρουσιν
[8, 37]   αὐτὸν Κρατῖνος μὲν ἐν Πυθαγοριζούσῃ·  ἀλλὰ   καὶ ἐν Ταραντίνοις φησὶν οὕτως·
[8, 44]   Οὐ μόνος ἀψύχοις ἔπεχες χέρας,  ἀλλὰ   καὶ ἡμεῖς· τίς γὰρ ὃς
[8, 9]   καὶ ἐς ὑγιείην οὐκ ἀγαθά.  Ἀλλὰ   καί ποτ' ἐρωτηθέντα πότε δεῖ
[8, 32]   τε, καὶ οὐ μόνον ἀνθρώποις  ἀλλὰ   καὶ προβάτοις καὶ τοῖς ἄλλοις
[8, 12]   ἰσχάσι ξηραῖς καὶ τυροῖς ὑγροῖς,  ἀλλὰ   καὶ πυροῖς σωμασκούντων αὐτούς, καθάπερ
[8, 26]   τὸ δὲ φθίνον φθινόπωρον νοσερόν.  Ἀλλὰ   καὶ τῆς ἡμέρας θάλλειν μὲν
[8, 43]   δὲ μητρὸς αὐτοῦ Θεανοῦς τινα.  Ἀλλὰ   καί φασιν αὐτὴν ἐρωτηθεῖσαν ποσταία
[8, 23]   ἥμερον μήτε φθίνειν μήτε σίνεσθαι,  ἀλλὰ   μηδὲ ζῷον μὴ βλάπτει
[8, 48]   ταῦτ' Ἀριστοτέλην καὶ τοὺς στωικούς.  Ἀλλὰ   μὴν καὶ τὸν οὐρανὸν πρῶτον
[8, 7]   οὗ ἀρχή· νέοι,  ἀλλὰ   σέβεσθε μεθ' ἡσυχίας τάδε πάντα·
[8, 16]   ἦν φιλίας ἐργάτης τά τ'  ἄλλα   καὶ εἴ τινα πύθοιτο τῶν
[8, 18]   ἐνταῦθα ἡδονῶν ἐπάγεσθαι. Καὶ τὰ  ἄλλα   πρὸς ταῦτα λοιπόν ἐστιν ἐκλαμβάνειν,
[8, 20]   μὴν Ἀριστόξενος πάντα μὲν τὰ  ἄλλα   συγχωρεῖν αὐτὸν ἐσθίειν ἔμψυχα, μόνον
[8, 31]   ἀκαθάρτους μήτ' ἐκείναις πελάζειν μήτ'  ἀλλήλαις,   δεῖσθαι δ' ἐν ἀρρήκτοις δεσμοῖς
[8, 23]   ἀνθρώπων, ἀνθρώπων δὲ μάλιστα γονέας.  Ἀλλήλοις   θ' ὁμιλεῖν, ὡς τοὺς μὲν
[8, 50]   ἐν πολέμοις οὓς διαφέρουσιν ἐς  ἀλλήλους   Ἰταλιῶται. Ἐπειδὴ δὲ περὶ Πυθαγόρου
[8, 46]   αὐτοὺς χρόνους, οὐ πολὺ ἀπ'  ἀλλήλων   ἀπέχοντες· εἷς μὲν Κροτωνιάτης, τυραννικὸς
[8, 28]   Τὰ δὲ ζῷα γεννᾶσθαι ἐξ  ἀλλήλων   ἀπὸ σπερμάτων, τὴν δ' ἐκ
[8, 44]   καὶ ψυχὴν οὐκ ἔχον ἐσθίομεν.  Ἄλλο·   Ἦν ἄρα Πυθαγόρης τοῖος σοφός,
[8, 45]   δ' αὐτὸς ἔτευχ' ἀδικεῖν. ~Καὶ  ἄλλο·   Τὰς φρένας ἢν ἐθέλῃς τὰς
[8, 41]   θέλοντας ἀντιπολιτεύεσθαι τοῖς προεστῶσι. ~Καὶ  ἄλλο   τι περὶ Πυθαγόρου φησὶν
[8, 45]   οὔτις ἔην ὅτ' ἔην. Καὶ  ἄλλο,   ὡς ἐτελεύτα· Αἴ, αἴ, Πυθαγόρης
[8, 15]   ἱστορίαις· ἔλεγόν τε καὶ οἱ  ἄλλοι   Πυθαγόρειοι μὴ εἶναι πρὸς πάντας
[8, 14]   ψυχὴν κύκλον ἀνάγκης ἀμείβουσαν ἄλλοτ'  ἄλλοις   ἐνδεῖσθαι ζῴοις· καὶ πρῶτον εἰς
[8, 30]   θυμὸν εἶναι καὶ ἐν τοῖς  ἄλλοις   ζῴοις, φρένας δὲ μόνον ἐν
[8, 32]   ἀλλὰ καὶ προβάτοις καὶ τοῖς  ἄλλοις   κτήνεσιν· εἴς τε τούτους γίνεσθαι
[8, 47]   βίον ἦλθεν. ~Οἱ δὲ καὶ  ἄλλον   ἀνδριαντοποιὸν Ῥηγῖνον γεγονέναι φασὶ Πυθαγόραν,
[8, 47]   ῥυθμοῦ καὶ συμμετρίας ἐστοχάσθαι· καὶ  ἄλλον   ἀνδριαντοποιὸν Σάμιον· καὶ ἕτερον ῥήτορα
[8, 36]   ὀαριστήν. περὶ δὲ τοῦ ἄλλοτ'  ἄλλον   αὐτὸν γεγενῆσθαι Ξενοφάνης ἐν ἐλεγείᾳ
[8, 36]   προσμαρτυρεῖ, ἧς ἀρχή, Νῦν αὖτ'  ἄλλον   ἔπειμι λόγον, δείξω δὲ κέλευθον.
[8, 47]   ἕτερον ῥήτορα μοχθηρόν· καὶ ἰατρὸν  ἄλλον,   τὰ περὶ σκίλλης γεγραφότα καί
[8, 14]   τὴν ψυχὴν κύκλον ἀνάγκης ἀμείβουσαν  ἄλλοτ'   ἄλλοις ἐνδεῖσθαι ζῴοις· καὶ πρῶτον
[8, 36]   σεμνηγορίης ὀαριστήν. περὶ δὲ τοῦ  ἄλλοτ'   ἄλλον αὐτὸν γεγενῆσθαι Ξενοφάνης ἐν
[8, 43]   ἰδίου παραχρῆμα, ἀπὸ δὲ τοῦ  ἀλλοτρίου   οὐδέποτε. Τῇ δὲ πρὸς τὸν
[8, 44]   λέγεν ὡς ἄδικον, σιτίζειν δ'  ἄλλους.   Ἄγαμαι σοφόν· αὐτὸς ἔφα μὲν
[8, 27]   τε καὶ σελήνην καὶ τοὺς  ἄλλους   ἀστέρας εἶναι θεούς· ἐπικρατεῖ γὰρ
[8, 44]   αὐτὸς ἔφα μὲν οὐκ ἀδικεῖν,  ἄλλους   δ' αὐτὸς ἔτευχ' ἀδικεῖν. ~Καὶ
[8, 16]   εἰπεῖν, εἰ πόλεως εὐνομουμένης γενηθείη.  Ἄλλους   τε πολλοὺς κατὰ τὴν Ἰταλίαν
[8, 7]   Κῴου πατέρα, ἕκτον Κρότωνα, καὶ  ἄλλους.   Τὸν δὲ Μυστικὸν λόγον Ἱππάσου
[8, 33]   ζῴων καὶ κυάμων καὶ τῶν  ἄλλων   ὧν παρακελεύονται καὶ οἱ τὰς
[8, 24]   μάλιστα μετέχειν τοῦ ψυχικοῦ· καὶ  ἄλλως   κοσμιωτέρας ἀπεργάζεσθαι μὴ παραληφθέντας τὰς
[8, 47]   καὶ τετταρακοστῆς Ὀλυμπιάδος, κομήτην καὶ  ἁλουργίδα   φοροῦντα· ἐκκριθῆναί τ' ἐκ τῶν
[8, 38]   δὲ καὶ τρίβωνα τήν τ'  ἀλουσίαν   οὐδεὶς ἂν ὑπομείνειε τῶν νεωτέρων.
[8, 35]   τὴν τούτου φθοράν. Περὶ τῶν  ἁλῶν,   ὅτι δεῖ παρατίθεσθαι πρὸς ὑπόμνησιν
[8, 39]   μὴ> διέρχοιτο αὐτόθι ἔστη, εἰπὼν  ἁλῶναι   ἂν> μᾶλλον πατῆσαι, ἀναιρεθῆναι
[8, 43]   αἰσχύνην ἀποτίθεσθαι, ἀνισταμένην τε πάλιν  ἅμ'   αὐτοῖσιν ἀναλαμβάνειν. Ἐρωτηθεῖσα, Ποῖα; ἔφη,
[8, 43]   ἴδιον ἄνδρα μελλούσῃ πορεύεσθαι παρῄνει  ἅμα   τοῖς ἐνδύμασι καὶ τὴν αἰσχύνην
[8, 3]   Αἰγύπτῳ, ὁπηνίκα καὶ Πολυκράτης αὐτὸν  Ἀμάσιδι   συνέστησε δι' ἐπιστολῆς· καὶ ἐξέμαθε
[8, 14]   ἀποφῆναι τὴν ψυχὴν κύκλον ἀνάγκης  ἀμείβουσαν   ἄλλοτ' ἄλλοις ἐνδεῖσθαι ζῴοις· καὶ
[8, 49]   σύ, λῷστε, εἰ μηδὲν  ἀμείνων   ἦς Πυθαγόρεω γενεήν τε καὶ
[8, 13]   ὑγίειαν καὶ ψυχῆς ὀξύτητα περιγίνεσθαι.  Ἀμέλει   καὶ βωμὸν προσκυνῆσαι μόνον ἐν
[8, 45]   κυάμους ἐσεβάσθη; καὶ θάνε φοιτηταῖς  ἄμμιγα   τοῖς ἰδίοις. Χωρίον ἦν κυάμων·
[8, 37]   φησὶν οὕτως· Ἔθος ἐστὶν αὐτοῖς,  ἄν   τιν' ἰδιώτην ποθὲν λάβωσιν εἰσελθόντα,
[8, 41]   χρόνον, ἔπειτα καθιέναι αὐτῷ ἔστ'  ἂν   ἀνέλθῃ. Τοῦτο ποιῆσαι τὴν μητέρα.
[8, 4]   εἰπεῖν αὐτῷ ἑλέσθαι τι  ἂν   βούληται πλὴν ἀθανασίας. Αἰτήσασθαι οὖν
[8, 34]   τοῖς Ἥρωσι, Μηδὲ γεύεσθ' ἅττ'  ἂν   ἐντὸς τῆς τραπέζης καταπέσῃ. Ἀλεκτρυόνος
[8, 49]   πατρόθεν εὔκλεια, καὶ ἐμέ τε  ἂν   κατείρυκεν Ἀναξιμένει ἐοικότα. Εἰ δὲ
[8, 16]   Ξενόφιλον τὸν Πυθαγορικόν, ἐρωτηθέντα πῶς  ἂν   μάλιστα τὸν υἱὸν παιδεύσειεν, εἰπεῖν,
[8, 39]   διέρχοιτο αὐτόθι ἔστη, εἰπὼν ἁλῶναι  ἂν>   μᾶλλον πατῆσαι, ἀναιρεθῆναι δὲ
[8, 49]   γενεήν τε καὶ κλέος, μεταναστὰς  ἂν   οἴχεο ἐκ Μιλήτου· νῦν δὲ
[8, 35]   ἅλες πᾶν σώζουσιν τι  ἂν   παραλάβωσι καὶ γεγόνασιν ἐκ τῶν
[8, 29]   ἐν τοῖς ὄμμασιν ἀτμός, διειστήκει  ἂν   πρὸς τὸν ὅμοιον ἀέρα· νῦν
[8, 25]   τῆς μονάδος ἀόριστον δυάδα ὡς  ἂν   ὕλην τῇ μονάδι αἰτίῳ ὄντι
[8, 38]   τρίβωνα τήν τ' ἀλουσίαν οὐδεὶς  ἂν   ὑπομείνειε τῶν νεωτέρων. ~Ἐτελεύτα δ'
[8, 8]   Κοπίδας, οὗ ἀρχή, Μὴ  ἀνααίδευ   μηδενί. Σωσικράτης δ' ἐν Διαδοχαῖς
[8, 14]   τοῦτον ἀποφῆναι τὴν ψυχὴν κύκλον  ἀνάγκης   ἀμείβουσαν ἄλλοτ' ἄλλοις ἐνδεῖσθαι ζῴοις·
[8, 5]   αὐτόν, ὅτ' ἀπέπλει ἐκ Τροίας,  ἀναθεῖναι   τῷ Ἀπόλλωνι τὴν ἀσπίδα, διασεσηπυῖαν
[8, 22]   προσφέρειν κωλύειν, μόνον δὲ τὸν  ἀναίμακτον   βωμὸν προσκυνεῖν. Μηδ' ὀμνύναι θεούς·
[8, 39]   ἁλῶναι ἂν> μᾶλλον πατῆσαι,  ἀναιρεθῆναι   δὲ κρεῖττον λαλῆσαι· καὶ
[8, 40]   κυάμων χώραν ὑπὸ τῶν Συρακουσίων  ἀναιρεθῆναι·   τούς τε λοιπούς, ὄντας πρὸς
[8, 34]   αὐτοῖς. Τὰ δὲ πεσόντα μὴ  ἀναιρεῖσθαι,   ὑπὲρ τοῦ ἐθίζεσθαι μὴ ἀκολάστως
[8, 43]   ἀνισταμένην τε πάλιν ἅμ' αὐτοῖσιν  ἀναλαμβάνειν.   Ἐρωτηθεῖσα, Ποῖα; ἔφη, ταῦτα δι'
[8, 49]   καὶ ἐμέ τε ἂν κατείρυκεν  Ἀναξιμένει   ἐοικότα. Εἰ δὲ ὑμεῖς οἱ
[8, 49]   φιλόσοφος καὶ ὧδε ἐπέστειλε· Πυθαγόρης  Ἀναξιμένει   Καὶ σύ, λῷστε, εἰ
[8, 6]   Οὐ μὰ τὸν ἀέρα τὸν  ἀναπνέω,   οὐ μὰ τὸ ὕδωρ τὸ
[8, 8]   Ἄστωνος τοῦ Κροτωνιά του γραφέντας  ἀνατεθῆναι   Πυθαγόρᾳ. Φησὶ δὲ καὶ Ἀριστόξενος
[8, 22]   ἡγουμένους· ὡς ἐν κόσμῳ μὲν  ἀνατολὴν   δύσεως, ἐν βίῳ δ' ἀρχὴν
[8, 43]   Τῇ δὲ πρὸς τὸν ἴδιον  ἄνδρα   μελλούσῃ πορεύεσθαι παρῄνει ἅμα τοῖς
[8, 8]   ἐν τῷ βίῳ οἱ μὲν  ἀνδραποδώδεις,   ἔφη, φύονται δόξης καὶ πλεονεξίας
[8, 1]   καὶ τοὺς ἐν ταύτῃ διαγενομένους  ἄνδρας   ἀξιολόγους διεληλύθαμεν, φέρε καὶ περὶ
[8, 16]   ἀπεργάσασθαι καλούς τε καὶ ἀγαθοὺς  ἄνδρας,   ἀτὰρ καὶ Ζάλευκον καὶ Χαρώνδαν
[8, 47]   καὶ χλευασθέντα αὐτίκα προσβῆναι τοὺς  ἄνδρας   καὶ νικῆσαι. ~Δηλοῦν δὲ τοῦτο
[8, 11]   Ἱστοριῶν λέγειν αὐτὸν τὰς συνοικούσας  ἀνδράσι   θεῶν ἔχειν ὀνόματα, Κόρας, Νύμφας,
[8, 47]   ἦλθεν. ~Οἱ δὲ καὶ ἄλλον  ἀνδριαντοποιὸν   Ῥηγῖνον γεγονέναι φασὶ Πυθαγόραν, πρῶτον
[8, 47]   καὶ συμμετρίας ἐστοχάσθαι· καὶ ἄλλον  ἀνδριαντοποιὸν   Σάμιον· καὶ ἕτερον ῥήτορα μοχθηρόν·
[8, 43]   αὐτὴν ἐρωτηθεῖσαν ποσταία γυνὴ ἀπ'  ἀνδρὸς   καθαρεύει, φάναι, Ἀπὸ μὲν τοῦ
[8, 24]   λύραν ὕμνῳ τε θεῶν καὶ  ἀνδρῶν   ἀγαθῶν εὔλογον χάριν ἔχειν. Τῶν
[8, 41]   ἐξ ᾅδου· καὶ δὴ καὶ  ἀνεγίνωσκεν   αὐτοῖς τὰ συμβεβηκότα. Οἱ δὲ
[8, 5]   Ἀπόλλωνος ἱερὸν ἐπέδειξεν ἣν Μενέλαος  ἀνέθηκεν   ἀσπίδα, (ἔφη γὰρ αὐτόν, ὅτ'
[8, 41]   Τὸν δὲ Πυθαγόραν μετὰ χρόνον  ἀνελθεῖν   ἰσχνὸν καὶ κατεσκελετευμένον· εἰσελθόντα τ'
[8, 41]   ἔπειτα καθιέναι αὐτῷ ἔστ' ἂν  ἀνέλθῃ.   Τοῦτο ποιῆσαι τὴν μητέρα. Τὸν
[8, 30]   αἵματος· τοὺς δὲ λόγους ψυχῆς  ἀνέμους   εἶναι. Ἀόρατόν τ' εἶναι αὐτὴν
[8, 8]   Τριαγμοῖς φησιν αὐτὸν ἔνια ποιήσαντα  ἀνενεγκεῖν   εἰς Ὀρφέα. Αὐτοῦ λέγουσι καὶ
[8, 17]   ἀποστρέφειν, ἀποδημοῦντα ἐπὶ τοῖς ὅροις  ἀνεπιστρεπτεῖν.   ~Ἤθελε δ' αὐτῷ τὸ μὲν
[8, 36]   μηδὲ ῥάπιζ' ἐπεὶ φίλου  ἀνέρος   ἐστὶ ψυχή, τὴν ἔγνων φθεγξαμένης
[8, 23]   σκυθρωπάζειν. Φεύγειν σαρκῶν πλεονασμόν, ὁδοιπορίης  ἄνεσιν   καὶ ἐπίτασιν ποιεῖσθαι, μνήμην ἀσκεῖν,
[8, 13]   πόπανα μόνα τίθεσθαι ἐπ' αὐτοῦ  ἄνευ   πυρός, ἱερεῖον δὲ μηδέν, ὥς
[8, 49]   Οὗτος πυκτεύσων ἐς Ὀλύμπια παισὶν  ἄνηβος   ἤλυθε Πυθαγόρης Κράτεω Σάμιος.
[8, 10]   νεηνίσκος μειράκιον, δὲ νεηνίης  ἀνήρ.   Εἶπέ τε πρῶτος, ὥς φησι
[8, 9]   τὸ συμφέρον. Τὴν μέθην ἓν  ἀνθ'   ἑνὸς βλάβην καλεῖ καὶ πλησμονὴν
[8, 21]   δένδρου καὶ ὄφεις περὶ αὐτὴν  ἀνθ'   ὧν εἶπον περὶ θεῶν, κολαζομένους
[8, 32]   νόσους τε, καὶ οὐ μόνον  ἀνθρώποις   ἀλλὰ καὶ προβάτοις καὶ τοῖς
[8, 32]   Μέγιστον δέ φησιν τῶν ἐν  ἀνθρώποις   εἶναι τὴν ψυχὴν πεῖσαι ἐπὶ
[8, 32]   ὀνομάζεσθαι· καὶ ὑπὸ τούτων πέμπεσθαι  ἀνθρώποις   τούς τ' ὀνείρους καὶ τὰ
[8, 34]   τὰ αὐτὰ τετάχθαι θεοῖς καὶ  ἀνθρώποις,   ὥσπερ οὐδ' ἐλευθέροις καὶ δούλοις.
[8, 27]   θεοὺς συγγένειαν, κατὰ τὸ μετέχειν  ἄνθρωπον   θερμοῦ· διὸ καὶ προνοεῖσθαι τὸν
[8, 46]   ἀπέχοντες· εἷς μὲν Κροτωνιάτης, τυραννικὸς  ἄνθρωπος·   ἕτερος Φλιάσιος, σωμασκητής, ἀλείπτης ὥς
[8, 10]   ~Διαιρεῖται δὲ καὶ τὸν τοῦ  ἀνθρώπου   βίον οὕτως· Παῖς εἴκοσι ἔτεα,
[8, 30]   λοιπῶν αἰσθήσεων δογματίζειν. ~Τὴν δ'  ἀνθρώπου   ψυχὴν διῃρῆσθαι τριχῆ, εἴς τε
[8, 23]   μηδὲ ζῷον μὴ βλάπτει  ἀνθρώπους.   Αἰδῶ καὶ εὐλάβειαν εἶναι μήτε
[8, 32]   ἐπὶ τὸ κακόν. Εὐδαιμονεῖν τ'  ἀνθρώπους   ὅταν ἀγαθὴ ψυχὴ προσγένηται, μηδέποτε
[8, 14]   ἐτέων ἐξ ἀΐδεω παραγεγενῆσθαι ἐς  ἀνθρώπους.   Τοιγὰρ καὶ προσεκαρτέρουν αὐτῷ καὶ
[8, 13]   συνεθίζων εἰς εὐκολίαν βίου τοὺς  ἀνθρώπους,   ὥστε εὐπορίστους αὐτοῖς εἶναι τὰς
[8, 30]   ζῴοις, φρένας δὲ μόνον ἐν  ἀνθρώπῳ.   Εἶναι δὲ τὴν ἀρχὴν τῆς
[8, 23]   μὲν δαιμόνων προτιμᾶν, ἥρωας δ'  ἀνθρώπων,   ἀνθρώπων δὲ μάλιστα γονέας. Ἀλλήλοις
[8, 23]   δαιμόνων προτιμᾶν, ἥρωας δ' ἀνθρώπων,  ἀνθρώπων   δὲ μάλιστα γονέας. Ἀλλήλοις θ'
[8, 27]   σελήνην λάμπεσθαι ὑφ' ἡλίου. Καὶ  ἀνθρώπων   εἶναι πρὸς θεοὺς συγγένειαν, κατὰ
[8, 6]   φησι· Πυθαγόρης Μνησάρχου ἱστορίην ἤσκησεν  ἀνθρώπων   μάλιστα πάντων καὶ ἐκλεξάμενος ταύτας
[8, 36]   ἀποκλίνοντ' ἐπὶ δόξας θήρῃ ἐπ'  ἀνθρώπων,   σεμνηγορίης ὀαριστήν. περὶ δὲ τοῦ
[8, 18]   ἐσθίειν ἐδήλου μὴ τὴν ψυχὴν  ἀνίαις   καὶ λύπαις κατατήκειν. Διὰ δὲ
[8, 43]   ἐνδύμασι καὶ τὴν αἰσχύνην ἀποτίθεσθαι,  ἀνισταμένην   τε πάλιν ἅμ' αὐτοῖσιν ἀναλαμβάνειν.
[8, 23]   τε μηδὲν ἡγεῖσθαι. Νόμῳ βοηθεῖν,  ἀνομίᾳ   πολεμεῖν· φυτὸν ἥμερον μήτε φθίνειν
[8, 29]   ἀέρος ὁρᾶν καὶ δι' ὕδατος·  ἀντερείδεσθαι   γὰρ τὸ θερμὸν ἐπὶ τοῦ
[8, 37]   ῥώμης ταράττειν καὶ κυκᾶν τοῖς  ἀντιθέτοις,   τοῖς πέρασι, τοῖς παρισώμασιν, τοῖς
[8, 11]   τῶν στοιχείων αὐτῆς, ὥς φησιν  Ἀντικλείδης   ἐν δευτέρῳ Περὶ Ἀλεξάνδρου. ~Μάλιστα
[8, 49]   ~Τούτῳ φασὶν ἀντιπαρατάσσεσθαι Κύλωνα καθάπερ  Ἀντίλοχον   Σωκράτει. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἀθλητοῦ
[8, 49]   δὲ Ζήνων, Ἡσίοδον. ~Τούτῳ φασὶν  ἀντιπαρατάσσεσθαι   Κύλωνα καθάπερ Ἀντίλοχον Σωκράτει. Ἐπὶ
[8, 26]   καὶ περιοικουμένην. ~Εἶναι δὲ καὶ  ἀντίποδας   καὶ τὰ ἡμῖν κάτω ἐκείνοις
[8, 40]   τριάκοντα, ἐν Τάραντι κατακαυθῆναι, θέλοντας  ἀντιπολιτεύεσθαι   τοῖς προεστῶσι. ~Καὶ ἄλλο τι
[8, 3]   τὴν φωνὴν αὐτῶν, καθά φησιν  Ἀντιφῶν   ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν
[8, 3]   Ἐπιμενίδῃ κατῆλθεν εἰς τὸ Ἰδαῖον  ἄντρον   ἀλλὰ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ εἰς
[8, 26]   καὶ τὰ ἡμῖν κάτω ἐκείνοις  ἄνω.   Ἰσόμοιρά τ' εἶναι ἐν τῷ
[8, 26]   αὐτῷ πάντα θνητά· τὸν δὲ  ἀνωτάτω   ἀεικίνητόν τ' εἶναι καὶ καθαρὸν
[8, 1]   τοὺς ἐν ταύτῃ διαγενομένους ἄνδρας  ἀξιολόγους   διεληλύθαμεν, φέρε καὶ περὶ τῆς
[8, 22]   θεούς· ἀσκεῖν γὰρ αὑτὸν δεῖν  ἀξιόπιστον   παρέχειν. Τούς τε πρεσβυτέρους τιμᾶν,
[8, 15]   ἀπήντων αὐτοῦ· καὶ εἴ τινες  ἀξιωθεῖεν   αὐτὸν θεάσασθαι, ἔγραφον πρὸς τοὺς
[8, 39]   ὑπό τινος τῶν μὴ παραδοχῆς  ἀξιωθέντων   διὰ φθόνον ὑποπρησθῆναι τὴν οἰκίαν
[8, 50]   οὕτως ἐξάψομεν τὴν διαδοχὴν τῶν  ἀξίων   λόγου ἕως Ἐπικούρου καθὰ καὶ
[8, 30]   δὲ λόγους ψυχῆς ἀνέμους εἶναι.  Ἀόρατόν   τ' εἶναι αὐτὴν καὶ τοὺς
[8, 30]   λόγους, ἐπεὶ καὶ αἰθὴρ  ἀόρατος.   ~Δεσμά τ' εἶναι τῆς ψυχῆς
[8, 25]   μονάδα· ἐκ δὲ τῆς μονάδος  ἀόριστον   δυάδα ὡς ἂν ὕλην τῇ
[8, 25]   δὲ τῆς μονάδος καὶ τῆς  ἀορίστου   δυάδος τοὺς ἀριθμούς· ἐκ δὲ
[8, 46]   τοὺς αὐτοὺς χρόνους, οὐ πολὺ  ἀπ'   ἀλλήλων ἀπέχοντες· εἷς μὲν Κροτωνιάτης,
[8, 43]   φασιν αὐτὴν ἐρωτηθεῖσαν ποσταία γυνὴ  ἀπ'   ἀνδρὸς καθαρεύει, φάναι, Ἀπὸ μὲν
[8, 13]   Τοῦτον γὰρ καὶ τὸ φονεύειν  ἀπαγορεύειν,   μὴ ὅτι γε ἅπτεσθαι τῶν
[8, 20]   ἐρίφοις καὶ γαλαθηνοῖς τοῖς λεγομένοις  ἁπαλίαις,   ἥκιστα δὲ ἄρνασιν. γε
[8, 18]   βαδίζοντα μὴ ἐπιστρέφεσθαι παρῄνει τοῖς  ἀπαλλαττομένοις   τοῦ βίου μὴ ἐπιθυμητικῶς ἔχειν
[8, 33]   τὴν ὑγίειαν καὶ τὸ ἀγαθὸν  ἅπαν   καὶ τὸν θεόν· διὸ καὶ
[8, 25]   Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν. ~Ἀρχὴν μὲν τῶν  ἁπάντων   μονάδα· ἐκ δὲ τῆς μονάδος
[8, 42]   τὺ καὶ δαμοσίᾳ φιλοσοφέν, ὅπερ  ἀπαξίωσε   Πυθαγόρας ὅς γέ τοι Δαμοῖ
[8, 2]   Νέος δ' ὢν καὶ φιλομαθὴς  ἀπεδήμησε   τῆς πατρίδος καὶ πάσας ἐμυήθη
[8, 5]   Πύρρος γένοιτο. Ἐπειδὴ δὲ Πύρρος  ἀπέθανε,   γενέσθαι Πυθαγόραν καὶ πάντων τῶν
[8, 5]   ἐλεφάντινον πρόσωπον. Ἐπειδὴ δ' Ἑρμότιμος  ἀπέθανε,   γενέσθαι Πύρρον τὸν Δήλιον ἁλιέα·
[8, 20]   διαχωρῶν οὔτε ἀφροδισιάζων οὔτε μεθυσθείς.  Ἀπείχετο   καταγέλωτος καὶ πάσης ἀρεσκείας οἷον
[8, 10]   αὐτοῦ καὶ τῆς ὄψεως μετεῖχον.  Ἀπείχοντο   δὲ καὶ σοροῦ κυπαρισσίνης διὰ
[8, 5]   ἀσπίδα, (ἔφη γὰρ αὐτόν, ὅτ'  ἀπέπλει   ἐκ Τροίας, ἀναθεῖναι τῷ Ἀπόλλωνι
[8, 24]   τοῦ ψυχικοῦ· καὶ ἄλλως κοσμιωτέρας  ἀπεργάζεσθαι   μὴ παραληφθέντας τὰς γαστέρας. Καὶ
[8, 16]   τε πολλοὺς κατὰ τὴν Ἰταλίαν  ἀπεργάσασθαι   καλούς τε καὶ ἀγαθοὺς ἄνδρας,
[8, 28]   ἐπειδήπερ καὶ τὸ ἀφ' οὗ  ἀπέσπασται   ἀθάνατόν ἐστι. Τὰ δὲ ζῷα
[8, 20]   αὐτὸν ἐσθίειν ἔμψυχα, μόνον δ'  ἀπέχεσθαι   βοὸς ἀροτῆρος καὶ κριοῦ. ~Ὁ
[8, 33]   λεχοῦς καὶ μιάσματος παντὸς καὶ  ἀπέχεσθαι   βρωτῶν θνησειδίων τε κρεῶν καὶ
[8, 24]   χάριν ἔχειν. Τῶν δὲ κυάμων  ἀπέχεσθαι   διὰ τὸ πνευματώδεις ὄντας μάλιστα
[8, 19]   ἐσθίειν μήτε μελάνουρον, καρδίας τ'  ἀπέχεσθαι   καὶ κυάμων· Ἀριστοτέλης (δέ φησι
[8, 34]   Περὶ τῶν Πυθαγορείων παραγγέλλειν αὐτὸν  ἀπέχεσθαι   τῶν κυάμων ἤτοι ὅτι αἰδοίοις
[8, 46]   χρόνους, οὐ πολὺ ἀπ' ἀλλήλων  ἀπέχοντες·   εἷς μὲν Κροτωνιάτης, τυραννικὸς ἄνθρωπος·
[8, 19]   μὴ παρέλκωμεν. ~Παντὸς δὲ μᾶλλον  ἀπηγόρευε   μήτ' ἐρυθῖνον ἐσθίειν μήτε μελάνουρον,
[8, 13]   τὸ δ' ἀληθὲς τῶν ἐμψύχων  ἀπηγόρευεν   ἅπτεσθαι συνασκῶν καὶ συνεθίζων εἰς
[8, 2]   τρία ποτήρια κατασκευασάμενος ἀργυρᾶ δῶρον  ἀπήνεγκεν   ἑκάστῳ τῶν ἱερέων εἰς Αἴγυπτον.
[8, 15]   ἐλάττους ἐπὶ τὴν νυκτερινὴν ἀκρόασιν  ἀπήντων   αὐτοῦ· καὶ εἴ τινες ἀξιωθεῖεν
[8, 3]   τὴν πατρίδα τυραννουμένην ὑπὸ Πολυκράτους,  ἀπῆρεν   εἰς Κρότωνα τῆς Ἰταλίας· κἀκεῖ
[8, 48]   τιν' ἔροιο Ἠλείων, φήσεις αὐτὸν  ἄπιστα   λέγειν. Τοῦτον Φαβωρῖνός φησιν
[8, 43]   Ἀπὸ μὲν τοῦ ἰδίου παραχρῆμα,  ἀπὸ   δὲ τοῦ ἀλλοτρίου οὐδέποτε. Τῇ
[8, 28]   καὶ τὸ ὅλον συνίστασθαι σῶμα·  ἀπὸ   δὲ τοῦ ἀτμοῦ ψυχὴν καὶ
[8, 21]   τρίζουσαν, τὴν δ' Ὁμήρου κρεμαμένην  ἀπὸ   δένδρου καὶ ὄφεις περὶ αὐτὴν
[8, 1]   δὲ τὴν Ἰωνικὴν φιλοσοφίαν τὴν  ἀπὸ   Θαλοῦ καὶ τοὺς ἐν ταύτῃ
[8, 46]   εἶδε, Ξενόφιλός τε Χαλκιδεὺς  ἀπὸ   Θρᾴκης καὶ Φάντων Φλιάσιος
[8, 30]   δὲ τὴν ἀρχὴν τῆς ψυχῆς  ἀπὸ   καρδίας μέχρις ἐγκεφάλου· καὶ τὸ
[8, 49]   οἱ ὀνήιστοι τὰς πόλιας ἐκλείψετε,  ἀπὸ   μὲν αὐτέων κόσμος αἱρεθήσεται,
[8, 28]   ταύτην δὲ προσφερομένην τῇ μήτρᾳ  ἀπὸ   μὲν τοῦ ἐγκεφάλου ἰχῶρα καὶ
[8, 43]   γυνὴ ἀπ' ἀνδρὸς καθαρεύει, φάναι,  Ἀπὸ   μὲν τοῦ ἰδίου παραχρῆμα, ἀπὸ
[8, 33]   λευχειμονοῦντας καὶ ἁγνεύοντας, ἥρωσι δ'  ἀπὸ   μέσου ἡμέρας. Τὴν δ' ἁγνείαν
[8, 1]   Ἕρμιππος, Σάμιος, ὡς ἈριστόξενοςΤυρρηνός,  ἀπὸ   μιᾶς τῶν νήσων ἃς ἔσχον
[8, 28]   δὲ ζῷα γεννᾶσθαι ἐξ ἀλλήλων  ἀπὸ   σπερμάτων, τὴν δ' ἐκ γῆς
[8, 31]   ἀπὸ τῶν σωμάτων τὰς ψυχὰς  ἀπό   τε γῆς καὶ ἐκ θαλάττης·
[8, 33]   καὶ διὰ τοῦ αὐτὸν καθαρεύειν  ἀπό   τε κήδους καὶ λεχοῦς καὶ
[8, 30]   θνητά. Τρέφεσθαί τε τὴν ψυχὴν  ἀπὸ   τοῦ αἵματος· τοὺς δὲ λόγους
[8, 27]   εἶναι τῆς διοικήσεως. Διήκειν τ'  ἀπὸ   τοῦ ἡλίου ἀκτῖνα διὰ τοῦ
[8, 35]   δειλίαν ποιεῖν· οἱ δέ, ἐπεὶ  ἀπὸ   τούτου ἄρχεται τὸ ὅλον. Καὶ
[8, 30]   τῷ ἐγκεφάλῳ· σταγόνας δ' εἶναι  ἀπὸ   τούτων τὰς αἰσθήσεις. Καὶ τὸ
[8, 31]   χθόνιον, ἐπειδήπερ οὗτος καὶ εἰσπέμπει  ἀπὸ   τῶν σωμάτων τὰς ψυχὰς ἀπό
[8, 2]   Σάμον καὶ ἤκουσεν Ἑρμοδάμαντος τοῦ  ἀπογόνου   Κρεωφύλου, ἤδη πρεσβυτέρου. Νέος δ'
[8, 18]   κατατήκειν. Διὰ δὲ τοῦ εἰς  ἀποδημίαν   βαδίζοντα μὴ ἐπιστρέφεσθαι παρῄνει τοῖς
[8, 17]   μηδὲ ἐφίστασθαι, ὀξεῖαν μάχαιραν ἀποστρέφειν,  ἀποδημοῦντα   ἐπὶ τοῖς ὅροις ἀνεπιστρεπτεῖν. ~Ἤθελε
[8, 42]   δὲ δυναμένα πολλῶν χραμάτων  ἀποδίδοσθαι   τὼς λόγως οὐκ ἐβουλάθη· πενίαν
[8, 9]   βλάβην καλεῖ καὶ πλησμονὴν πᾶσαν  ἀποδοκιμάζει,   λέγων μὴ παραβαίνειν μήτε τῶν
[8, 40]   ~Φησὶ δὲ Δικαίαρχος τὸν Πυθαγόραν  ἀποθανεῖν   καταφυγόντα εἰς τὸ ἐν Μεταποντίῳ
[8, 5]   τίνα ὑπομένουσιν. ~Ἐπειδὴ δὲ Εὔφορβος  ἀποθάνοι,   μεταβῆναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ εἰς
[8, 4]   ζωῇ πάντων διαμνημονεῦσαι, ἐπεὶ δὲ  ἀποθάνοι   τηρῆσαι τὴν αὐτὴν μνήμην. Χρόνῳ
[8, 36]   εἰπὼν οὕτως· Πυθαγόρην τε γόητας  ἀποκλίνοντ'   ἐπὶ δόξας θήρῃ ἐπ' ἀνθρώπων,
[8, 29]   δέκα τὸ πλεῖστον μησὶ τελειωθὲν  ἀποκυΐσκεσθαι   τὸ βρέφος· ἔχειν δ' ἐν
[8, 12]   δ' οὐδ' ἰατρικῆς. Φησὶ δ'  Ἀπολλόδωρος   λογιστικὸς ἑκατόμβην θῦσαι αὐτόν,
[8, 11]   εἶχον περὶ αὐτοῦ ὡς εἴη  Ἀπόλλων   ἐξ Ὑπερβορέων ἀφιγμένος. Λόγος δέ
[8, 5]   ἀπέπλει ἐκ Τροίας, ἀναθεῖναι τῷ  Ἀπόλλωνι   τὴν ἀσπίδα, διασεσηπυῖαν ἤδη, μόνον
[8, 5]   καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸ τοῦ  Ἀπόλλωνος   ἱερὸν ἐπέδειξεν ἣν Μενέλαος ἀνέθηκεν
[8, 13]   προσκυνῆσαι μόνον ἐν Δήλῳ τὸν  Ἀπόλλωνος   τοῦ γενέτορος, ὅς ἐστιν ὄπισθεν
[8, 12]   φησι Φαβωρῖνος ἐν τρίτῳ τῶν  Ἀπομνημονευμάτων,   τῶν πρότερον ἰσχάσι ξηραῖς καὶ
[8, 17]   μὴ ἔχειν, γαμψώνυχα μὴ τρέφειν,  ἀπονυχίσμασι   καὶ κουραῖς μὴ ἐπουρεῖν μηδὲ
[8, 37]   τοῖς πέρασι, τοῖς παρισώμασιν, τοῖς  ἀποπλάνοις,   τοῖς μεγέθεσιν νουβυστικῶς. Μνησίμαχος δ'
[8, 3]   καὶ τὰ περὶ θεῶν ἐν  ἀπορρήτοις   ἔμαθεν. Εἶτ' ἐπανῆλθεν εἰς Σάμον,
[8, 28]   πάντα. Εἶναι δὲ τὴν ψυχὴν  ἀπόσπασμα   αἰθέρος καὶ τοῦ θερμοῦ καὶ
[8, 17]   ἐπουρεῖν μηδὲ ἐφίστασθαι, ὀξεῖαν μάχαιραν  ἀποστρέφειν,   ἀποδημοῦντα ἐπὶ τοῖς ὅροις ἀνεπιστρεπτεῖν.
[8, 39]   καὶ ὧδε πρὸς τῶν διωκόντων  ἀποσφαγῆναι.   Οὕτω δὴ καὶ τοὺς πλείστους
[8, 24]   ὕπνους φαντασίας λείας καὶ ἀταράχους  ἀποτελεῖν.   Φησὶ δ' Ἀλέξανδρος ἐν
[8, 43]   τοῖς ἐνδύμασι καὶ τὴν αἰσχύνην  ἀποτίθεσθαι,   ἀνισταμένην τε πάλιν ἅμ' αὐτοῖσιν
[8, 32]   γίνεσθαι τούς τε καθαρμοὺς καὶ  ἀποτροπιασμοὺς   μαντικήν τε πᾶσαν καὶ κληδόνας
[8, 14]   πολιτείᾳ. ~Πρῶτόν τέ φασι τοῦτον  ἀποφῆναι   τὴν ψυχὴν κύκλον ἀνάγκης ἀμείβουσαν
[8, 34]   τῆς τραπέζης καταπέσῃ. Ἀλεκτρυόνος μὴ  ἅπτεσθαι   λευκοῦ, ὅτι ἱερὸς τοῦ Μηνὸς
[8, 34]   τὰς ὥρας. Τῶν ἰχθύων μὴ  ἅπτεσθαι   ὅσοι ἱεροί· μὴ γὰρ δεῖν
[8, 13]   δ' ἀληθὲς τῶν ἐμψύχων ἀπηγόρευεν  ἅπτεσθαι   συνασκῶν καὶ συνεθίζων εἰς εὐκολίαν
[8, 13]   φονεύειν ἀπαγορεύειν, μὴ ὅτι γε  ἅπτεσθαι   τῶν ζῴων κοινὸν δίκαιον ἡμῖν
[8, 13]   εὐπορίστους αὐτοῖς εἶναι τὰς τροφὰς  ἄπυρα   προσφερομένοις καὶ λιτὸν ὕδωρ πίνουσιν·
[8, 44]   οὐκ ἔχον ἐσθίομεν. Ἄλλο· Ἦν  ἄρα   Πυθαγόρης τοῖος σοφός, ὥστε μὲν
[8, 2]   θείου. Καὶ τρία ποτήρια κατασκευασάμενος  ἀργυρᾶ   δῶρον ἀπήνεγκεν ἑκάστῳ τῶν ἱερέων
[8, 20]   μεθυσθείς. Ἀπείχετο καταγέλωτος καὶ πάσης  ἀρεσκείας   οἷον σκωμμάτων καὶ διηγημάτων φορτικῶν.
[8, 3]   ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν  ἀρετῇ   πρωτευσάντων, καὶ παρὰ Χαλδαίοις ἐγένετο
[8, 33]   Δία ὅρκιον λέγεσθαι. Τήν τ'  ἀρετὴν   ἁρμονίαν εἶναι καὶ τὴν ὑγίειαν
[8, 12]   σχολάσαι τὸν Πυθαγόραν περὶ τὸ  ἀριθμητικὸν   εἶδος αὐτῆς· τόν τε κανόνα
[8, 25]   καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος τοὺς  ἀριθμούς·   ἐκ δὲ τῶν ἀριθμῶν τὰ
[8, 25]   τοὺς ἀριθμούς· ἐκ δὲ τῶν  ἀριθμῶν   τὰ σημεῖα· ἐκ δὲ τούτων
[8, 3]   πρὸς τοὺς τριακοσίους ὄντες ᾠκονόμουν  ἄριστα   τὰ πολιτικά, ὥστε σχεδὸν ἀριστοκρατίαν
[8, 21]   τῶν ἐν Κρότωνι. Φησὶ δ'  Ἀρίστιππος   Κυρηναῖος ἐν τῷ Περὶ
[8, 3]   ἄριστα τὰ πολιτικά, ὥστε σχεδὸν  ἀριστοκρατίαν   εἶναι τὴν πολιτείαν. ~Τοῦτόν φησιν
[8, 46]   ἐγένοντο τῶν Πυθαγορείων, οὓς καὶ  Ἀριστόξενος   εἶδε, Ξενόφιλός τε Χαλκιδεὺς
[8, 15]   πάντας πάντα ῥητά, ὥς φησιν  Ἀριστόξενος   ἐν δεκάτῳ Παιδευτικῶν νόμων· ~ἔνθα
[8, 14]   καὶ σταθμὰ εἰσηγήσασθαι, καθά φησιν  Ἀριστόξενος   μουσικός· πρῶτόν τε Ἕσπερον
[8, 20]   δὲ ἄρνασιν. γε μὴν  Ἀριστόξενος   πάντα μὲν τὰ ἄλλα συγχωρεῖν
[8, 8]   ἀνατεθῆναι Πυθαγόρᾳ. Φησὶ δὲ καὶ  Ἀριστόξενος   τὰ πλεῖστα τῶν ἠθικῶν δογμάτων
[8, 1]   φησιν Ἕρμιππος, Σάμιος, ὡς  ἈριστόξενοςΤυρρηνός,   ἀπὸ μιᾶς τῶν νήσων ἃς
[8, 48]   ἐκείνῳ πλησιάσαντας, καὶ μετὰ ταῦτ'  Ἀριστοτέλην   καὶ τοὺς στωικούς. Ἀλλὰ μὴν
[8, 19]   καρδίας τ' ἀπέχεσθαι καὶ κυάμων·  Ἀριστοτέλης   (δέ φησι καὶ μήτρας καὶ
[8, 13]   ἱερεῖον δὲ μηδέν, ὥς φησιν  Ἀριστοτέλης   ἐν Δηλίων πολιτείᾳ. ~Πρῶτόν τέ
[8, 34]   τοῖς ἱεροῖς ἐπιελοῦντες. ~Φησὶ δ'  Ἀριστοτέλης   ἐν τῷ Περὶ τῶν Πυθαγορείων
[8, 36]   καὶ τὰ ἐκείνων ἐχόμενα  Ἀριστοτέλης.   Τὴν δὲ σεμνοπρέπειαν τοῦ Πυθαγόρου
[8, 34]   ὅτι ἐπὶ τελευτῇ τινος· καὶ  Ἀριστοφάνης   δὲ τῶν ἡρώων φησὶν εἶναι
[8, 38]   Λοξίᾳ, ἔμψυχον οὐδὲν ἐσθίοντες παντελῶς.  ~Ἀριστοφῶν   Πυθαγοριστῇ· Ἔφη καταβὰς εἰς τὴν
[8, 19]   καὶ τρίγλης ἐνίοτε. Αὐτὸν δ'  ἀρκεῖσθαι   μέλιτι μόνῳ φασί τινες
[8, 33]   ὅρκιον λέγεσθαι. Τήν τ' ἀρετὴν  ἁρμονίαν   εἶναι καὶ τὴν ὑγίειαν καὶ
[8, 33]   τὸν θεόν· διὸ καὶ καθ'  ἁρμονίαν   συνεστάναι τὰ ὅλα. Φιλίαν τ'
[8, 29]   εἰρομένων συνέχεσθαι κατὰ τοὺς τῆς  ἁρμονίας   λόγους, ἑκάστων ἐν τεταγμένοις καιροῖς
[8, 29]   τεσσαράκοντα, κατὰ δὲ τοὺς τῆς  ἁρμονίας   λόγους ἐν ἑπτὰ ἐννέα
[8, 20]   τοῖς λεγομένοις ἁπαλίαις, ἥκιστα δὲ  ἄρνασιν.   γε μὴν Ἀριστόξενος πάντα
[8, 20]   ἔμψυχα, μόνον δ' ἀπέχεσθαι βοὸς  ἀροτῆρος   καὶ κριοῦ. ~Ὁ δ' αὐτός
[8, 31]   μήτ' ἀλλήλαις, δεῖσθαι δ' ἐν  ἀρρήκτοις   δεσμοῖς ὑπ' Ἐρινύων. ~Εἶναί τε
[8, 31]   ψυχῆς τὰς φλέβας καὶ τὰς  ἀρτηρίας   καὶ τὰ νεῦρα· ὅταν δ'
[8, 35]   τὸ δὲ μέλαν τοῦ κακοῦ.  Ἄρτον   μὴ καταγνύειν, ὅτι ἐπὶ ἕνα
[8, 19]   φασί τινες κηρίῳ  ἄρτῳ,   οἴνου δὲ μεθ' ἡμέραν μὴ
[8, 11]   ἀγαγεῖν, Μοίριδος πρῶτον εὑρόντος τὰς  ἀρχὰς   τῶν στοιχείων αὐτῆς, ὥς φησιν
[8, 35]   οἱ δέ, ἐπεὶ ἀπὸ τούτου  ἄρχεται   τὸ ὅλον. Καὶ τῶν σχημάτων
[8, 8]   καὶ τὰς Κοπίδας, οὗ  ἀρχή,   Μὴ ἀνααίδευ μηδενί. Σωσικράτης δ'
[8, 36]   Ξενοφάνης ἐν ἐλεγείᾳ προσμαρτυρεῖ, ἧς  ἀρχή,   Νῦν αὖτ' ἄλλον ἔπειμι λόγον,
[8, 7]   τὸν Ἱερὸν λόγον, οὗ  ἀρχή·   νέοι, ἀλλὰ σέβεσθε μεθ'
[8, 25]   ταῦτα εὑρηκέναι ἐν Πυθαγορικοῖς ὑπομνήμασιν.  ~Ἀρχὴν   μὲν τῶν ἁπάντων μονάδα· ἐκ
[8, 22]   ἀνατολὴν δύσεως, ἐν βίῳ δ'  ἀρχὴν   τελευτῆς, ἐν ζωῇ δὲ γένεσιν
[8, 30]   ἐν ἀνθρώπῳ. Εἶναι δὲ τὴν  ἀρχὴν   τῆς ψυχῆς ἀπὸ καρδίας μέχρις
[8, 39]   δ' ὀλίγους, ὧν ἦν καὶ  Ἄρχιππος   Ταραντῖνος καὶ Λῦσις
[8, 1]   ἈριστόξενοςΤυρρηνός, ἀπὸ μιᾶς τῶν νήσων  ἃς   ἔσχον Ἀθηναῖοι Τυρρηνοὺς ἐκβαλόντες. Ἔνιοι
[8, 41]   καὶ μαθησομένας τι τῶν αὐτοῦ·  ἃς   καὶ Πυθαγορικὰς κληθῆναι. Καὶ ταῦτα
[8, 26]   τε περὶ τὴν γῆν ἀέρα  ἄσειστον   καὶ νοσερὸν καὶ τὰ ἐν
[8, 9]   εἰπεῖν· ὅταν βούλῃ γενέσθαι αὑτοῦ  ἀσθενέστερος.   ~Διαιρεῖται δὲ καὶ τὸν τοῦ
[8, 40]   ἱερὸν τῶν Μουσῶν, τετταράκοντ' ἡμέρας  ἀσιτήσαντα.   Ἡρακλείδης δέ φησιν ἐν τῇ
[8, 40]   ὑπεξελθεῖν κἀκεῖ τὸν βίον καταστρέψαι  ἀσιτίᾳ,   μὴ βουλόμενον περαιτέρω ζῆν. Ἕρμιππος
[8, 22]   βωμὸν προσκυνεῖν. Μηδ' ὀμνύναι θεούς·  ἀσκεῖν   γὰρ αὑτὸν δεῖν ἀξιόπιστον παρέχειν.
[8, 23]   ἄνεσιν καὶ ἐπίτασιν ποιεῖσθαι, μνήμην  ἀσκεῖν,   ἐν ὀργῇ μήτε τι λέγειν
[8, 12]   Λέγεται δὲ καὶ πρῶτος κρέασιν  ἀσκῆσαι   ἀθλητάς, καὶ πρῶτόν γ' Εὐρυμένην,
[8, 5]   Τροίας, ἀναθεῖναι τῷ Ἀπόλλωνι τὴν  ἀσπίδα,   διασεσηπυῖαν ἤδη, μόνον δὲ διαμένειν
[8, 5]   ἱερὸν ἐπέδειξεν ἣν Μενέλαος ἀνέθηκεν  ἀσπίδα,   (ἔφη γὰρ αὐτόν, ὅτ' ἀπέπλει
[8, 45]   ἢν ἐθέλῃς τὰς Πυθαγόραο νοῆσαι,  ἀσπίδος   Εὐφόρβου βλέψον ἐς ὀμφάλιον. Φησὶ
[8, 27]   καὶ σελήνην καὶ τοὺς ἄλλους  ἀστέρας   εἶναι θεούς· ἐπικρατεῖ γὰρ τὸ
[8, 8]   Πυθαγόρου, ~πολλοὺς δὲ καὶ ὑπὸ  Ἄστωνος   τοῦ Κροτωνιά του γραφέντας ἀνατεθῆναι
[8, 16]   καλούς τε καὶ ἀγαθοὺς ἄνδρας,  ἀτὰρ   καὶ Ζάλευκον καὶ Χαρώνδαν τοὺς
[8, 24]   καθ' ὕπνους φαντασίας λείας καὶ  ἀταράχους   ἀποτελεῖν. Φησὶ δ' Ἀλέξανδρος
[8, 28]   σταγόνα ἐγκεφάλου περιέχουσαν ἐν ἑαυτῇ  ἀτμὸν   θερμόν· ταύτην δὲ προσφερομένην τῇ
[8, 29]   καὶ κατ' εἶδος τὴν ὅρασιν  ἀτμόν   τιν' ἄγαν εἶναι θερμόν. Καὶ
[8, 29]   ἦν ἐν τοῖς ὄμμασιν  ἀτμός,   διειστήκει ἂν πρὸς τὸν ὅμοιον
[8, 28]   συνίστασθαι σῶμα· ἀπὸ δὲ τοῦ  ἀτμοῦ   ψυχὴν καὶ αἴσθησιν. ~Μορφοῦσθαι δὲ
[8, 34]   ἐν τοῖς Ἥρωσι, Μηδὲ γεύεσθ'  ἅττ'   ἂν ἐντὸς τῆς τραπέζης καταπέσῃ.
[8, 35]   πᾶν τὸ μειούμενον ὅμοιον· καὶ  αὔξην   καὶ νεότητα ταὐτόν. Ὑγίειαν τὴν
[8, 36]   ἐλεγείᾳ προσμαρτυρεῖ, ἧς ἀρχή, Νῦν  αὖτ'   ἄλλον ἔπειμι λόγον, δείξω δὲ
[8, 29]   καλεῖ τοὺς ὀφθαλμούς. Τὰ δ'  αὐτὰ   καὶ περὶ τῆς ἀκοῆς καὶ
[8, 34]   ἱεροί· μὴ γὰρ δεῖν τὰ  αὐτὰ   τετάχθαι θεοῖς καὶ ἀνθρώποις, ὥσπερ
[8, 49]   τὰς πόλιας ἐκλείψετε, ἀπὸ μὲν  αὐτέων   κόσμος αἱρεθήσεται, ἐπικινδυνότερα δ'
[8, 21]   ἀπὸ δένδρου καὶ ὄφεις περὶ  αὐτὴν   ἀνθ' ὧν εἶπον περὶ θεῶν,
[8, 28]   ψυχὴν ζωῆς· ἀθάνατόν τ' εἶναι  αὐτήν,   ἐπειδήπερ καὶ τὸ ἀφ' οὗ
[8, 31]   καὶ τὰ ἔργα. Ἐκριφθεῖσάν τ'  αὐτὴν   ἐπὶ γῆς πλάζεσθαι ἐν τῷ
[8, 43]   Θεανοῦς τινα. Ἀλλὰ καί φασιν  αὐτὴν   ἐρωτηθεῖσαν ποσταία γυνὴ ἀπ' ἀνδρὸς
[8, 30]   ἀνέμους εἶναι. Ἀόρατόν τ' εἶναι  αὐτὴν   καὶ τοὺς λόγους, ἐπεὶ καὶ
[8, 4]   ἐπεὶ δὲ ἀποθάνοι τηρῆσαι τὴν  αὐτὴν   μνήμην. Χρόνῳ δ' ὕστερον εἰς
[8, 25]   μέσην περιέχοντα τὴν γῆν καὶ  αὐτὴν   σφαιροειδῆ καὶ περιοικουμένην. ~Εἶναι δὲ
[8, 31]   ὅταν δ' ἰσχύῃ καὶ καθ'  αὑτὴν   γενομένη ἠρεμῇ, δεσμὰ γίνεσθαι αὐτῆς
[8, 12]   Πυθαγόραν περὶ τὸ ἀριθμητικὸν εἶδος  αὐτῆς·   τόν τε κανόνα τὸν ἐκ
[8, 31]   αὑτὴν γενομένη ἠρεμῇ, δεσμὰ γίνεσθαι  αὐτῆς   τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα.
[8, 30]   μὲν ἐν τῇ καρδίᾳ μέρος  αὐτῆς   ὑπάρχειν θυμόν, φρένας δὲ καὶ
[8, 11]   εὑρόντος τὰς ἀρχὰς τῶν στοιχείων  αὐτῆς,   ὥς φησιν Ἀντικλείδης ἐν δευτέρῳ
[8, 49]   κόσμος αἱρεθήσεται, ἐπικινδυνότερα δ'  αὐτῇσι   τὰ ἐκ Μήδων. ~Οὔτε δὲ
[8, 47]   ἐκ τῶν παίδων καὶ χλευασθέντα  αὐτίκα   προσβῆναι τοὺς ἄνδρας καὶ νικῆσαι.
[8, 39]   πλήρει κυάμων, ἵνα μὴ> διέρχοιτο  αὐτόθι   ἔστη, εἰπὼν ἁλῶναι ἂν> μᾶλλον
[8, 46]   Διοκλῆς καὶ Πολύμναστος, Φλιάσιοι καὶ  αὐτοί.   Ἦσαν δὲ ἀκροαταὶ Φιλολάου καὶ
[8, 37]   Ταραντίνοις φησὶν οὕτως· Ἔθος ἐστὶν  αὐτοῖς,   ἄν τιν' ἰδιώτην ποθὲν λάβωσιν
[8, 13]   βίου τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε εὐπορίστους  αὐτοῖς   εἶναι τὰς τροφὰς ἄπυρα προσφερομένοις
[8, 27]   ἐπικρατεῖ γὰρ τὸ θερμὸν ἐν  αὐτοῖς,   ὅπερ ἐστὶ ζωῆς αἴτιον. Τήν
[8, 43]   γυνά. ~Ἦν καὶ Τηλαύγης υἱὸς  αὐτοῖς,   ὃς καὶ διεδέξατο τὸν πατέρα
[8, 34]   ὅτι ὀλιγαρχικόν· κληροῦνται γοῦν  αὐτοῖς.   Τὰ δὲ πεσόντα μὴ ἀναιρεῖσθαι,
[8, 41]   ᾅδου· καὶ δὴ καὶ ἀνεγίνωσκεν  αὐτοῖς   τὰ συμβεβηκότα. Οἱ δὲ σαινόμενοι
[8, 43]   ἀποτίθεσθαι, ἀνισταμένην τε πάλιν ἅμ'  αὐτοῖσιν   ἀναλαμβάνειν. Ἐρωτηθεῖσα, Ποῖα; ἔφη, ταῦτα
[8, 3]   ἐν Αἰγύπτῳ, ὁπηνίκα καὶ Πολυκράτης  αὐτὸν   Ἀμάσιδι συνέστησε δι' ἐπιστολῆς· καὶ
[8, 34]   τῷ Περὶ τῶν Πυθαγορείων παραγγέλλειν  αὐτὸν   ἀπέχεσθαι τῶν κυάμων ἤτοι ὅτι
[8, 48]   εἴ τιν' ἔροιο Ἠλείων, φήσεις  αὐτὸν   ἄπιστα λέγειν. Τοῦτον Φαβωρῖνός
[8, 36]   περὶ δὲ τοῦ ἄλλοτ' ἄλλον  αὐτὸν   γεγενῆσθαι Ξενοφάνης ἐν ἐλεγείᾳ προσμαρτυρεῖ,
[8, 19]   καὶ μήτρας καὶ τρίγλης ἐνίοτε.  Αὐτὸν   δ' ἀρκεῖσθαι μέλιτι μόνῳ φασί
[8, 14]   τε Ἕσπερον καὶ Φωσφόρον τὸν  αὐτὸν   εἰπεῖν, ὥς φησι Παρμενίδης. Οὕτω
[8, 21]   Θεμιστοκλείας. Φησὶ δ' Ἱερώνυμος κατελθόντα  αὐτὸν   εἰς ᾅδου τὴν μὲν Ἡσιόδου
[8, 22]   ἧττον τοῦ Πυθίου. ~Λέγεται παρεγγυᾶν  αὐτὸν   ἑκάστοτε τοῖς μαθηταῖς τάδε λέγειν
[8, 8]   Χῖος ἐν τοῖς Τριαγμοῖς φησιν  αὐτὸν   ἔνια ποιήσαντα ἀνενεγκεῖν εἰς Ὀρφέα.
[8, 8]   Σωσικράτης δ' ἐν Διαδοχαῖς φησιν  αὐτὸν   ἐρωτηθέντα ὑπὸ Λέοντος τοῦ Φλιασίων
[8, 20]   πάντα μὲν τὰ ἄλλα συγχωρεῖν  αὐτὸν   ἐσθίειν ἔμψυχα, μόνον δ' ἀπέχεσθαι
[8, 12]   Ἀπολλόδωρος λογιστικὸς ἑκατόμβην θῦσαι  αὐτόν,   εὑρόντα ὅτι τοῦ τριγώνου ὀρθογωνίου
[8, 15]   αὐτοῦ· καὶ εἴ τινες ἀξιωθεῖεν  αὐτὸν   θεάσασθαι, ἔγραφον πρὸς τοὺς οἰκείους
[8, 33]   καὶ περιρραντηρίων καὶ διὰ τοῦ  αὐτὸν   καθαρεύειν ἀπό τε κήδους καὶ
[8, 7]   ἐν τῇ Σωτίωνος ἐπιτομῇ γεγραφέναι  αὐτὸν   καὶ Περὶ τοῦ ὅλου ἐν
[8, 37]   μὲν Ξενοφάνης. Ἔσκωψε δ'  αὐτὸν   Κρατῖνος μὲν ἐν Πυθαγοριζούσῃ· ἀλλὰ
[8, 36]   Τίμων ἐν τοῖς Σίλλοις δάκνων  αὐτὸν   ὅμως οὐ παρέλιπεν, εἰπὼν οὕτως·
[8, 21]   ἐν τῷ Περὶ φυσιολόγων Πυθαγόραν  αὐτὸν   ὀνομασθῆναι ὅτι τὴν ἀλήθειαν ἠγόρευεν
[8, 5]   Μενέλαος ἀνέθηκεν ἀσπίδα, (ἔφη γὰρ  αὐτόν,   ὅτ' ἀπέπλει ἐκ Τροίας, ἀναθεῖναι
[8, 21]